Enigiemand wat bekend is met George Orwell se roman uit 1984, hou verband met die bedreiging van Big Brother en kyk na elke druk op die muisknop. Vir 'n toenemende deel van die arbeidsmag het die dystopiese werklikheid gekom terwyl die meeste van ons in ons “borrels” gesukkel het.
Met werknemers wat tuis was tydens die COVID-19-pandemie, het meer maatskappye die behoefte gevoel om hulle op afstand na te spoor. Amerikaanse Hubstaff, wat tydopsporingsprogrammatuur vir werknemers ontwikkel en bemark, gespog 'n drievoudige toename in Nieu-Seelandse verkope gedurende die eerste maand van afsluitings alleen.
Nou, met sommige organisasies deur te dink aan die aanhou van buigsaamheid van die huis tot buite die pandemie-beperkings, moet die ondersoek albei maniere verminder.
Werkgewers het al langkaartjies en videobewaking gebruik vir veiligheid en sekuriteit, en die e-pos van personeel gedurende die werksure is niks nuuts nie. Maar die nuutste generasie sagteware vir toesig vir werknemers het die moderne werkplek in 'n digitale panopticon omskep.
Terwyl nuwer gereedskap wat daarop gemik is om werknemers se produktiwiteit, soos monitore vir rekenaargebruik, op te spoor, die bestuursarsenaal verhoog is, fokus die meeste op spesifieke aktiwiteite. Wat nou voorgestel word, is meganismes wat werknemers 24/7 monitor, insluitend programme wat op selfone gelaai kan word.
Een so produk adverteer die vermoë om “ontevrede werknemers te vang en sake-intellektuele eiendom te beskerm”. Dit kan “alle sosiale media en netwerkapps monitor deur toegang tot gesprekke, wagwoorde en media wat deur die programme gedeel word”.
Meer vertroue beteken beter produktiwiteit
Die ongemaklike werklikheid is dat baie werkgewers geregtig voel om werknemers se aktiwiteit te monitor. As ek hul salarisse betaal, redeneer hulle, moet hulle my werk doen. Hulle tyd is myne.
Die probleem om werknemers effektief te laat intimideer om produktief te wees, is dat dit nogtans 'n organisatoriese kultuur van wantroue suggereer navorsing toon dat wantroue die produktiwiteit ondermyn.
Spyware wat buite die kollektiewe bedingingsproses ingestel word, handel oor vakbonde, wat beweer dat die privaatheid van werkers onbillik ingeval word in die naam van prestasiemeting.
In die jaar tot Junie 2019 bevat slegs 5% van die kollektiewe ooreenkomste in Nieu-Seeland 'n spesifieke klousule (of verwys na 'n dokument buite die ooreenkoms) wat handel oor internet- of telefoonmonitering. Dit kom slegs 1.1% van die werknemers uit op sulke ooreenkomste.
Die voorkoms van ooreenkomste wat verwys na werk wat elektronies gemonitor word, verskil aansienlik oor die arbeidsmark. Maar baie meer werknemers het kollektiewe ooreenkomste wat nie melding maak nie, alhoewel hulle gereeld gemonitor word.
Diegene wat die 80% van die arbeidsmag in Nieu-Seeland uitmaak wat deur individuele ooreenkomste gedek word, het min keuses. Die verpligting om moniteringsagteware te installeer en te gebruik, spruit uit die plig van werknemers om die redelike opdragte van hul werkgewer na te kom, en kontraktuele verpligtinge om die werkgewerbeleide na te kom.
Die wet raak agter
Die standaard waarteen aksies beoordeel word, is dié van die 'redelike werkgewer' - nie 'n neutrale party nie, laat staan ​​'n redelike werknemer. Die resultaat is dat werknemers baie beperkte beskerming teen indringers in hul privaatheid en persoonlike lewe het.
As die probleem saamgestel word, is die monitering van sagteware so vinnig dat die wet geen tyd het om te reageer nie. Behalwe in die onheilspellendste omstandighede, is dit onwaarskynlik dat die howe sal meen dat die gebruik van alreeds goedgekeurde instrumente die optrede van 'n onredelike werkgewer is.
Onder die beginsels van die Wet op Privaatheid 1993, moet mense bewus gemaak word van enige inligting wat daaroor versamel word en waarom. Hulle is geregtig om te weet hoe dit gebruik en geberg gaan word, wie toegang daartoe sal hê en of iemand dit kan verander.
Die inligting moet nie langer gehou word as wat nodig is nie, en dit is noodsaaklik om te weet hoe dit uiteindelik en deur wie ontslae geraak sal word. Sulke inligting moet bowenal nie versamel word as dit “tot 'n onredelike mate by die betrokke persoon se persoonlike sake indring nie”.
Natuurlik moet mense geregtig wees op toegang tot daardie inligting. Soos met die indiensnemingsreg, is die privaatheidsreg egter meer geneig om die reg op bestuur te bestuur as om indringers in privaatheid van werknemers te gee.
Privaatheid is ook 'n gesondheids- en veiligheidskwessie
Die wet weerspieël 'n onderliggende aanname dat tyd wat spandeer word aan 'n baan gelykstaande is aan werk van hoër gehalte. Maar dit is nie noodwendig korrek nie.
In baie nywerhede, insluitend IT, val die fokus baie op die taak. Werknemers word gereeld regoor die wêreld in verskillende tydsones gevlek. Dit dra by tot die tye van die dag wat vir hulle werk.
Deur die bywoning, produktiwiteit en ure gewerk te monitor, met ander woorde om werknemers te kontroleer om te verseker dat hulle nie 'afskop' nie, laat hulle hul wantroue laat voel en dat hul privaatheid binnegedring is. Stres en siekedae neem toe, moreel daal en personeelomset styg.
Die gesondheids- en veiligheidsimplikasies van intense monitering het in die howe weinig aandag geniet van die werkplek vir gesondheids- en veiligheidsreguleerders Worksafe.
Om personeel tuis te laat werk, is vertroue en openheid nodig om eerlike, openhartige en ondersteunende besprekings te voer as prestasies ondermyn. Werkgewers wat dit ernstig oorweeg om werknemers te monitor wat tuis werk, moet baie duidelik wees oor hul redes voordat hulle na die COVID-werk-van-die-huis-wawiel spring.
Die toestelle wat huiswerkers moniteer, moet versigtig gebruik word en nie uitgebuit word nie. Andersins sal die vertroue wat inherent is aan die goeie werkplekkultuur vinnig erodeer, tesame met die produktiwiteit wat daarmee gepaard gaan.
Val Hooper, medeprofessor, en hoof van die Skool vir Bemarking en Internasionale Besigheid, Te Herenga Waka - Victoria Universiteit van Wellington; Gordon Anderson, professor in regte, Te Herenga Waka - Victoria Universiteit van Wellingtonen Stephen Blumenfeld, direkteur, sentrum vir arbeid, indiensneming en werk, Te Herenga Waka - Victoria Universiteit van Wellington
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > geregtigheid > Privaatheid en sekuriteit > Moet baas in staat wees om werkers te bespied, selfs as hulle tuis werk?