Boek van die maand: elf stasie - Leesklub - 2021
Boek van die maand: elf stasie
Emily St John Mandel, gebore in 1979 op Denman Island, van Vancouver, studeer dans in Toronto en woon 'n rukkie in Montreal voordat sy met haar man en dogter na Brooklyn verhuis. Nadat sy drie polare welkom is, publiseer sy hierdie vierde roman wat beskryf word as "verskynsel", vertaal in twintig tale, bekroon Arthur C. Clarke-toekenning en finalis by die Nasionale Boek-toekenning 2014.
Alto, 432 bladsye. Vertaling van Gerard de Chergé. In boekwinkels op 23 Augustus.
Om 'n Romeinse uitreiking te lees ELEFSTASIE
Ek hou van: Ten spyte van die feit dat hierdie soort boek aan die einde van die wêreld - die wêreldbevolking amper uitgewis deur 'n ernstige siekte - glad nie my genre is nie, het ek in die spel gekom en die roman in een slag gelees. Ek hou van die reise wat die skrywer maak tussen die tyd voor die val van ons wêreld en dié van die naweek. Deur haar roman rondom 'n akteur en haar optrede voor die herfs te weef, openbaar sy die karakters vir mekaar en bind hul bestemmings met finesse. Dit is die sterkte van die boek en maak die verhaal minder algemeen en minder voorspelbaar as die apokaliptiese werke van die genre. Ek het ook die verwysing na die fiktiewe strokiesprent geniet Elf stasiewat as 'n spieël dien as wat in die roman gebeur.
Ek het minder gehou: Sommige elemente wat in enige apokaliptiese roman bestaan, soos die mal profeet en die groep van heidene wat êrens oorleef. Ek kan nie sug nie, alhoewel ek weet dit is deel van die genre. Ek het gevind dat die skrywer die lot van hierdie mal profeet 'n bietjie te vinnig gevestig en Jeevan laat val het, asof hierdie karakters bygevoeg is om meer liggaamsbou aan die roman te gee.
Ander kommentaar: Ons sluit die boek in die gedagte dat ons die wêreld waarin ons leef vandag moet waardeer. In hierdie sin bestuur die skrywer ons om aan te raak. 'N uitstekende somer lees of vir naweke troosters.
Ek hou van: Eenvoudig uitstekend! Om hierdie boek uitsluitlik as 'n post-apokaliptiese roman te beskryf, sal nie die finesse van skryf en die gevoeligheid van Emily St. John Mandel regverdig maak nie. Daar is geen zombies, geen vreemdelinge, slegs mense wat probeer om 'n skyn van normaliteit te vind in 'n wêreld wat nie meer lyk soos die een wat hulle geken het nie. 'N perfek vervaardigde roman, wat ons laat sien met 'n nuwe oog die moderne gemak wat so maklik vanselfsprekend aanvaar word.
Ek het minder gehou: Niks! Die tema van 'n wêreld wat deur 'n dodelike virus verwoes is, is nie nuut nie, maar ek het dit vir die eerste keer gelees.
Ander kommentaar: Dit is skaars om 'n roman te vind wat so maklik is om te lees, maar watter een bly goed na die draai van die laaste bladsy. 'N ware gunsteling!
My beoordeling uit 10: 9,5
Ek hou van: Die atmosfeer. Ten spyte van die post-apokaliptiese konteks, is dit nie groot wetenskapsfiksie nie, eerder die teendeel. Die verhaal bly menslik, geen zombies nie, nie te veel geweld nie, net mense wat oorleef, in 'n buitengewone konteks ... Die skrif is nuwer, loop van die een na die ander in die lewe van die karakters, leef dat oorvleuel, sny, bind of los. Hierdeur word 'n blik op kuns, skepping, die motivering van elkeen nodig om te skep, aan te bied of te verteenwoordig.
Ek het minder gehou: Niks het my regtig in hierdie storie gepla nie. Ek het die skrywer fyn in sy beskrywing gevind, onpretensieus in 'n literêre genre waar dit maklik sou wees om te veel te sit.
Ander kommentaar: Ek is geabsorbeer deur hierdie boek, lees dit op een slag, betower deur hierdie bestemmings vir ewig geskud, deur die verskrikking van 'n epidemie wat amper almal tref en traumatiseer diegene wat bly, diegene wat bekend is die wêreld voor of wie se lewe begin het op die oomblik van die tragedie. 'N Goeie herfslesing!
Ek hou van: Ons is 'n bietjie tussen Stap dood en verloor, met die "oorlewende" toon en verskeie brûe tussen verlede en hede. Die karakters van Arthur en Kirsten is baie aangrypend, ons voel dat hulle regtig langs ons is. Ek hou van die karakters om oor eksistensialisme te dink voor die groot omwentelinge. In so 'n kort tyd is hulle hele wêreld besig om te rock en oorlewing word die daaglikse uitdaging. Ek het daarvan gehou dat stories uit die verlede verbind en inligting verskaf oor die hede. Elke karakter is ten spyte van homself 'n belangrike element van 'n ander, soos Arthur as Kirsten of Jeevan en Miranda. Ek is mal oor die konsep.
Die konsep van 'n reisendeater verwarm die verhaal. Die skrywer gee 'n sekere belang aan die kostuums en die beskrywing van die stelle wat die heelal van die karavaan verryk. 'N Baie raaiselagtige en wonderlike roman om te lees.
Ek het nie gehou van: Om die karakters van die groep "die derde trompet" of "die tweede fluit" te noem, dink ek dis nie te veel name in die geskiedenis nie, maar dit is baie onpersoonlik.
My beoordeling uit 10: 9 (Ek sal eerste in lyn wees om meer te koop ... as daar een is!)
Ek hou van: Die uitgangspunt is donker, swart: die mensdom, soos ons dit ken, sal nie 'n vreeslike griep oorleef nie. Maar ons val nooit in wanhoop nie. Die verlede en die toekoms verwar mekaar om ons nie te ontmoedig nie. Die skrywer spaar ons egter nie die geweld van die tyd wat sy dink nie. Maar sy beskryf dit deur wetenskaplike mengsels van karakters, omstandighede en historiese tye. Die rykdom van snydende vertellingskerms is boeiend. Die skuiwende skakels wat die karakters met mekaar verenig, word ook slim deur die skrywer geweef.
Ek het minder gehou: Clichés oor Arthur se Hollywood-lewe het my nie beweeg nie. Sekere waardebeoordelings op die leegheid van ons hedendaagse wêreld is nutteloos en bowenal oppervlakkig, selfs al word hulle gekenmerk deur 'n sekere nostalgie. Ek het net nie aan hierdie nogal kritiese en simplistiese oordeel van ons tyd voldoen nie.
Ander kommentaar: Kan nie dink nie Die pad, van Cormac McCarthy. Wandering in 'n post-apokaliptiese wêreld is nie nuut nie. Maar anders as dit pad wie druk ons ​​gewelddadig, Elf stasie skyn met hoop. Die skrywer, deur geleerde oorgange, bied ons 'n dag meer rooskleurig as swart. Ek het ook gefokus op die drie hoofoorlewendes, almal gekoppel aan 'n dalende akteur. Dit is slim en goed gelewer, in klein dosisse, net genoeg, sonder om die noot te dwing.
Ek hou van: 'N Koorverhaal met volmaakte meganika, waarvan almal se lusse krul word, op 'n baie verslawende onderwerp. Gelei deur 'n uiters sterk estetiese, 'n ware heelal waaraan dit maklik kan voldoen - en wat fassineer. Bowendien is die boek self 'n pragtige voorwerp, soos altyd by Éditions Alto. Karakters wat almal interessant is, veral die vroulike karakters, wat baie sterk, sensitief, reguit, kompleks is. 'N Onberispelike vertaling, 'n mens sou dink om in die teks te lees. Onmoontlik om nie die parallel te teken nie Die pad, van Cormac McCarthy - 'n gunsteling boek vir my - want dit is amper dieselfde premisse, maar waar dit hard, genadeloos, vuil, nostalgies en intiem is, Elf stasie bied 'n sekere soetheid, 'n klein hoop uiteindelik vir mense wat in solidariteit, vriendskap, die herinnering van hul beskawing, eer en liefde leef - selfs die behoefte! - kuns. Om te lees.
Ek het minder gehou: Nie maklik om die konvensie te aanvaar nie, al word dit baie realisties vertel, en ek het dikwels die indruk gehad om die fout te soek, die besonderhede onmoontlik. In dieselfde mate, selfs as dit beteken dat musikante optree, dink ek dit sou beter gewees het om te verduidelik hoe dit moontlik is. Hulle het 'n stukkie kolofonis gevind, maar die vioolspelers speel dieselfde snare, die 20 jaar lank het dit dieselfde riete. Deur hul instrumente 20 jaar lank in die kamp te sleep? Ook hierdie klein geloofwaardige manier om iemand die "klarinet" of "die tweede tjello" te noem as hulle 20 jaar lank saam speel. Ek sou graag 'n raadgewer gewees het op hierdie een!
Ook die baie feitelike skrif wat die boek verrassend onentimenteel maak.
Maar ek soek luise: dit is 'n uitstekende boek!
Ek hou van:Ek bely, ek is 'n fan van post-apokaliptiese romans. Ek lees baie goed en sleg. Daar erken ek dit Elf stasie is 'n wonder van sy soort. Die konstruksie van die roman word meesterlik uitgevoer. Die vaardigheid waarmee die skrywer tyd opspoor, is absoluut fantasties: daar is die voor-apokalips, die eweknie en die nasate (die draad van die storie vind 20 jaar na die pandemie plaas). Danksy die karakters wat oorleef het, kan ons alles verstaan ​​wat hulle verloor het en hoe hulle moet herleef hoe om te lewe. In teenstelling, diegene wat na die pandemie gebore is, leef sonder nostalgie, in 'n "nuwe" wêreld. Die draad - 'n grafiese roman, van sy skepping tot sy aankoms in 'n museum - wat die karakters betyds verenig, is geloofwaardig en oorspronklik. Dit gee konsekwentheid aan die hele roman. Ek hou van die boodskap wat agter die plot lur, hierdie begeerte om kuns bo alles te oorleef. Om Shakespeare en musiek tot lewe te bring in 'n wêreld waar oorlewing uiters belangrik is, wys hoe kuns betekenis gee aan die lewe en help om te lewe. Geen zombies en ander dreigende wesens hier nie. Wat Emily St. John Mandel sê, kan eintlik wees, die gebeure wat beskryf word kan enige tyd gebeur. En hierdie moontlikheid gee koue in die rug.
Ek het minder gehou: Die keuse om nie sekere karakters te noem nie, om hulle deur hul rol te identifiseer, as "die eerste fluit" en "die derde viool", maak hierdie karakters vaag, onduidelik. Hulle is nie so goed ontwikkel as wat hulle kan wees nie. Gelukkig, aangesien hierdie karakters min is, nie 'n baie groot plek in die roman beset nie, beweeg ons vinnig oor.
Ek hou van: Die oorspronklike idee, 'n toneelstuk wat die sleutelkarakters in die roman uitlig, is Krysten, 'n agtjarige ekstravaganza wat die dood van Arthur op die verhoog bywoon. Die hoofvak: 'n verwoestende grieppandemie, briljant vertel deur Arthur se verlede en Krystens reis na die volgende wêreld. Ek het die trofee van die reissymphonie liefgehad, wat volgens sy kuns finesse en ligte verleen aan hierdie verwoeste wêreld. Die laaste derde van die roman is besonder opwindend en neem soveel aan dat dit geweld neem om die les te vertraag as jy die plesier wil verleng.
Ek het minder gehou: Sommige gedeeltes oor Arthur se lewe was vir my oorbodig.
Ander kommentaar: Elf stasie is 'n uitstekende fiksie-roman waaruit ons die skerp oog op die onsekerheid van die lewe, die kosbaarheid van die huidige oomblik en uiteindelik op veerkragtigheid in al sy vorme terugkeer ... want oorlewing is nie genoeg nie.
Ek hou van: Hierdie roman is soos 'n draaiende top! Die beweging begin stadig rondom 'n onsekere uitgangspunt, die einde van die beskawing, met leë gedeeltes en 'n onvoorspelbare ritme, beide in lang beskrywings van apokaliptiese stemmings en karakters wat uiteindelik hulself tot en met en intrige vir ander. Dan word die top bespoedig, dit kry stabiliteit rondom die karakter Kirsten, dit is die seldsame een wat ons regtig aanheg, omdat ons dit voorheen van sy lewe ken. Die struktuur van hierdie roman is veral oorspronklik, dit gaan heen en weer met die lewe voor en die volgende lewe, dié van Arthur wat nie geweet het dat daar 'n nasate sou wees nie, sy ex-vroue , insluitend Miranda, die kunstenaar wat die naweek en die van Clark nie ken nie, wat die simbool van die beskawing word, het in Station Elf verdwyn. Wie is hierdie geheimsinnige Dr. Eleven? Dit is op hierdie vraag dat ek terug dink na karakters en gedeeltes wat my dalk nie so betekenisvol gesien het as wat hulle is nie. Hierdie refleksie laat my toe om soos die top te vertraag.
Ek het minder gehou: Aanvanklik trek die tema my glad nie aan nie. Ek weet dat ek tydens hierdie leeswerk die stelle en karakters van Stap dood - sonder zombie egter. Ek verstaan ​​dus nie die belangstelling wat ek aan hierdie roman behoort te bring nie, die te stadig begin en my ongeduld op elke bladsy soos ek sê, wel, laat ons sien!
Ander kommentaar: My telling kan 'n gemiddeld van 5 wees wat ek tot die helfte tot 9 aan die einde gegee het ... 'n bietjie bedrieg en 'n 8 toeken.
Ek hou van: Die konstruksie van hierdie apokaliptiese roman en die storie neem, beide vreesaanjaend en geloofwaardig, waar die skrywer ons vervoer in 'n toekoms wat niemand wil voorstel nie. Hierdie lees herinner ons dat ons soveel vanselfsprekend aanvaar en vergeet dat die evolusie van die beskawing tot baie wonderwerke gelei het wat vandag as algemeen beskou word as wat dit deel van ons daaglikse lewe is. Ek het ook daarvan gehou dat een van die drade van hierdie storie om 'n reisgroep beweeg wat afwisselend 'n Shakespeare-spel en -musiek speel na die ineenstorting van die wêreld soos ons dit ken. Soos wanneer daar niks meer oor is nie, sal kultuur altyd daar wees om die siel te versadig en die gees te verhef.
Ek het minder gehou: Hierdie idee wat ek tydens my leeswerk gehad het om bokse blikkies te hervul om hulle in my kelder te stoor, nadat ek dit in 'n skuiling omskep het, waar ek my veilig kon isoleer in geval van 'n pandemie of selfs atoomaanvalle. Na 300 bladsye het ek selfs gedink dat ek 'n variant van Diogenes-sindroom kon vang en besluit om niks weg te gooi nie. Ek sal nie die feit verberg dat ek nie so baie gehou het nie, dat die enigste verwysing na 'n prokureur in hierdie hele storie verband hou met 'n oranje tan karakter. Nee, maar nie grap nie, ek verseker jou dat prokureurs meer verfyn is as dit. Laastens, meeste van die tyd.
Lees: Augustus boek:Amerikaanse Huisvrou
Video: The Secrets Donald Trump Doesn't Want You to Know About: Business, Finance, Marketing (November 2021).