Lyndon Baines Johnson - Inligting
Lyndon Baines Johnson - Geskiedenis
Die Amerikaanse president Lyndon Baines Johnson is in 1908 in 'n plaashuis aan die Pedernalesrivier naby Johnson City, Texas, gebore. In 1934 word Johnson die direkteur van die National Youth Administration in Texas.
In 1937 wen Johnson 'n spesiale verkiesing vir 'n setel in die Huis van Verteenwoordigers, wat 'n gebied rondom Austin, Texas, verteenwoordig. Johnson was 'n sterk voorstander van president Roosevelt.
Johnson is verkies tot die Senaat in 1948. In die Demokratiese Primêr het Johnson met slegs 87 stemme gewen.
Johnson het in baie gesogte komitees in die senaat gedien. In 1951 word Johnson verkies tot minderheids sweep van die senaat en in 1953 word hy minderheidsleier.
Toe die Demokrate in 1955 beheer oor die senaat neem, word Johnson meerderheidsleier in die senaat. Hy was destyds 46 en was die jongste meerderheidsleier ooit.
Johnson was 'n leidende kandidaat vir die Demokratiese Presidentsbenoeming in 1960, maar hy verloor teen John F. Kennedy. Kennedy het Johnson toe as sy hardloopmaat gekies, en Johnson het teësinnig aanvaar. As vise -president het hy baie gereis. In Dallas het visepresident Johnson met twee motors agter president Kennedy gery toe die president vermoor is.
President Johnson se presidentskap sal onthou word vir die program "Great Society" en vir die Viëtnam -oorlog.
Johnson's Great Society -program is ontwerp om armoede in die Verenigde State te beveg. Dit het bestaan ​​uit 'n reeks wetgewende handelinge wat die Job Corps geskep het om beroepsopleiding aan minderbevoorregte jeugdiges te bied; Vrywilligers in diens van Amerika (VISTA), 'n binnelandse vredeskorps; en Head Start, om benadeelde voorskoolse kinders onderrig, onder andere programme.
Die ander deel van die Great Society -program was die deurvaarding van burgerregte -wetgewing wat deur die Kennedy -administrasie voorgestel is. Die wette het gehelp om die stemreg van minderhede te beskerm. Boonop verbied die burgerregte -diskriminasie diskriminasie in alle aspekte van die Amerikaanse samelewing, en die departement van justisie het hierdie wetgewing aktief toegepas.
Tydens die Johnson -presidentskap is Medicare en Medicaid gestig om mediese sorg te verleen aan diegene ouer as 65 en te arm om te betaal. Dit was ook tydens Johnson's Administration dat die eerste omgewingswetgewing goedgekeur is.
Johnson se presidentskap is oorheers deur die Viëtnam -oorlog. Johnson het breë goedkeuring van die kongres ontvang om verdere aggressie teen Amerikaanse magte en die Suid -Viëtnamese mense te voorkom. Nadat 'n Amerikaanse basis aangeval is, het die Verenigde State gereageer met 'n volgehoue ​​lugaanval op teikens in Noord -Viëtnam wat bekend staan ​​as 'Rolling Thunder'.
Op daardie stadium het president Johnson Amerikaanse grondtroepe na Viëtnam gestuur. Hulle getalle het toegeneem van 180,00 aan die einde van 1965 tot 550,000 in 1968. In Januarie 1968 het die Kommuniste die Tet -offensief geloods. Die offensief was 'n militêre mislukking, maar 'n geweldige sielkundige sukses vir die Noord -Viëtnamese.
Demonstrasies teen oorlog het tuis toegeneem en uiteindelik, in 1968, het Johnson aangekondig dat hy nie herverkiesing sou wou hê nie.
Lyndon B. Johnson, tenvolle Lyndon Baines Johnson, ook genoem LBJ, (gebore 27 Augustus 1908, Gillespie county, Texas, VS - oorlede 22 Januarie 1973, San Antonio, Texas), 36ste president van die Verenigde State (1963–69). Johnson, 'n gematigde demokraat en kragtige leier in die Amerikaanse senaat, is in 1960 tot vise -president verkies en tree in 1963 tot die presidentskap toe hy vermoor is deur pres. John F. Kennedy. Tydens sy administrasie onderteken hy die Wet op Burgerregte (1964), die omvattendste wet op burgerregte sedert die heropbou -era, en begin groot maatskaplike diensprogramme en dra die grootste deel van nasionale opposisie teen sy groot uitbreiding van Amerikaanse betrokkenheid by die Viëtnam -oorlog .
Wie was Lyndon B. Johnson?
Lyndon B. Johnson, gereeld LBJ genoem, was 'n Amerikaanse politikus en gematigde Demokraat wat president van die Verenigde State was van 1963 tot 1969. Hy is gebore op 27 Augustus 1908 en is op 22 Januarie 1973 oorlede.
Hoe het Lyndon B. Johnson president geword?
Lyndon B. Johnson is in 1960 saam met president John F. Kennedy verkies tot vise -president van die Verenigde State en tree toe op die presidentskap by die moord op Kennedy in 1963. Hy was president van 1963 tot 1969.
Wat het Lyndon B. Johnson as president gedoen?
As president onderteken Lyndon B. Johnson die Wet op Burgerregte, die omvattendste wet op burgerregte sedert heropbou, en ondanks nasionale opposisie het hy ook die Amerikaanse betrokkenheid by die Viëtnam -oorlog aansienlik uitgebrei.
Waarom het Lyndon B. Johnson nie weer 'n termyn as president gesoek nie?
Teen 1968 het Lyndon B. Johnson geweet dat dit onwaarskynlik is dat hy nog 'n presidentsverkiesing sal wen, omdat sy toename in Amerikaanse betrokkenheid by die Viëtnam -oorlog, sowel as toenemende Amerikaanse ongevalle in Viëtnam, hom baie ongewild gemaak het. Nadat senator Eugene McCarthy en Robert Kennedy hul kandidatuur vir die Demokratiese presidensiële benoeming verklaar het, het Johnson aangekondig dat hy nie 'n ander termyn sou soek nie, maar eerder sou uittree.
Lyndon Baines Johnson (1908-1973) was die 36ste president van die Verenigde State, wat na die sluipmoord op John F. Kennedy tot sy aftrede in 1968 sy amp aangeneem het. Hy is veral bekend daarvoor dat hy Amerikaanse militêre eskalasie in die Viëtnam-oorlog goedgekeur het.
Johnson, gebore in die platteland van Texas, het opgelei as onderwyser en werk toe 'n tyd lank in 'n eenvertrek-skoolhuis. Sy ervarings met arm minderhede het Johnson geïnteresseerd in sosiale hervorming gelaat, veral op die gebied van armoede, opvoeding en rasse -gelykheid.
Johnson was voorheen betrokke by studentepolitiek en het as 'n demokraat vir die kongres deelgeneem en in 1937 'n setel in die Huis van Verteenwoordigers gewen. Hy verhuis later na die Senaat (1948) en word daar meerderheidsleier (1954).
Gedurende sy tyd in die kongres het Johnson 'n kampioen geword van huishoudelike hervorming. Hy hoop om te smee wat hy later die "Great Society " noem, waar die regering onderwys, gesondheidsorg en ondersteuning aan armes en gemarginaliseerdes verskaf. Johnson se aandag aan sosiale hervorming word gekenmerk deur twee burgerregtewette wat in 1957 en 1960 goedgekeur is, wat beide deur Johnson beywer is.
Visepresident tot president
John F. Kennedy het Johnson gekies as sy lopende maat vir die presidentsverkiesing van 1960, vanweë Johnson se leiding in die senaat, sy reformistiese agenda en sy gewildheid in Texas. Johnson word in Januarie 1961 vise -president van Kennedy '. Hy het onder meer toesig gehou oor die Amerikaanse ruimteprogram, met die doel om die Sowjetunie in hierdie gebied in te haal.
Johnson word in die presidentskap gedwing ná die moord op Kennedy in November 1963. Net soos die presidente voor hom, was Lyndon Johnson 'n sterk voorstander van insluiting en die Domino -teorie. Hy was nie goed vertroud met buitelandse beleid nie, en het dus sterk staatgemaak op advies van sy militêre hoofde en personeel in die Withuis.
Die Koue Oorlog het tydens die presidentskap van Johnson groot geword, maar die dringende kwessie was die betrokkenheid van Amerika in Vietnam. Johnson het Vietnam as 'n nasionale uitdaging beskou. Om uit Suid -Viëtnam terug te trek en dit aan die kommuniste oor te gee, sou die gesag en kapasiteit van Amerika om die Koue Oorlog te lei ondermyn. Gedurende 1964 het Johnson die Amerikaanse militêre teenwoordigheid in Suid -Viëtnam versterk en generaal William Westmoreland en Maxwell Taylor aangestel in belangrike rolle daar. Die president het privaat ingestem tot militêre optrede teen Noord -Viëtnam en die Viet Cong, hoewel hy verkies het om te wag tot na die presidentsverkiesing van 1964.
Betrokkenheid in Viëtnam
Aan die einde van 1964 gebruik Johnson die voorval van die Golf van Tonkin (Augustus 1964) as 'n voorwendsel vir Amerikaanse militêre ingryping. Johnson het 'n ingrypende resolusie van die kongres gesoek en verkry, wat sy leeg tjek geword het om oorlog in Viëtnam te voer. Amerikaanse lugaanvalle op Noord -Viëtnam is uitgebrei en verskerp, gevolg deur die eerste landing van Amerikaanse gevegstroepe in Maart 1965.
Onder Johnson het Amerika se militêre verbintenis tot Viëtnam geleidelik toegeneem, net so het die aantal Amerikaanse sterftes en ongevalle toegeneem. Johnson het self optimisties gepraat oor die oorlog in Viëtnam en aan die Amerikaanse volk gesê dat vordering gemaak is en dat die vyand verswak. Privaat het hy egter dikwels frustrasies, twyfel en bedenkinge oor die Vietnam -konflik uitgespreek.
Johnson het talle pogings aangewend om 'n werkende vrede met Noord -Viëtnam te bewerkstellig. Sommige van hierdie pogings is privaat gedoen, terwyl ander in die openbaar 'n pouse of staking van Amerikaanse bombardemente dikwels as 'n aansporing vir Hanoi voorgehou het.
Eskalasie en toenemende ongewildheid
Teen 1968 nader die Johnson -administrasie 'n krisistoestand. Die Amerikaanse militêre strategie in Viëtnam kon nie veel bereik nie, behalwe duisende Amerikaanse slagoffers. Die politieke en ekonomiese koste van die Viëtnam -oorlog het Johnson se program van sosiale hervormings lamgelê en veroorsaak dat die begrotingstekort binne 'n jaar byna verdriedubbel het.
Die Tet -offensief (Januarie 1968) het Johnson aangespoor om 'n ontleding en herwaardering van die situasie in Viëtnam te beveel. Dit is gevolg deur 'n verskuiwing in beleid en die vervanging van Westmoreland as die bevelvoerder van Amerikaanse magte in Suid -Viëtnam.
Die goedkeuringsgradering van Johnson het ook vinnig gedaal deur 1967 en dit blyk dat hy die Demokratiese benoeming aan Robert F. Kennedy kan verloor. Op 31 Maart 1968 het Johnson die land toegespreek en verklaar dat bombardemente teen Noord -Viëtnam opgeskort sou word en dat hy nie in November daardie jaar herverkiesing as president sou aanvaar of aanvaar nie.
Johnson tree in Januarie 1969 af. Sy memoires en daaropvolgende onderhoude onthul 'n man wat nog steeds ontsteld is oor die Viëtnam -oorlog en hoe dit hanteer is. Lyndon Johnson is in Januarie 1973 by sy huis in Texas oorlede.
1. Lyndon Baines Johnson was die 36ste president van die Verenigde State, wat dien sedert die sluipmoord op John F. Kennedy in November 1963 tot met sy aftrede in Januarie 1969.
2. Johnson is gebore in die platteland van Texas en het sy vroeë jare as onderwyser in arm gemeenskappe gewerk. Dit het hom 'n lewenslange belangstelling in maatskaplike hervormings- en welsynsbeleid gegee.
3. Toe hy in Januarie 1961 vise -president word, is Johnson toesig gehou oor die Amerikaanse ruimteprogram. Hy word president na die sluipmoord op Kennedy in November 1963 in Dallas.
4. Johnson was 'n voorstander van insluiting en die Domino -teorie. Die dringende kwessie van sy tyd was Viëtnam, wat Johnson vasbeslote was om nie vir die kommuniste te verloor nie.
5. Na aanleiding van sy adviseurs het Johnson die Amerikaanse militêre eskalasie in Viëtnam goedgekeur. Die menslike en finansiële koste van die Viëtnam -oorlog was egter rampspoedig, en Johnson ' se goedkeuring het gedaal. In Maart 1968 kondig hy aan dat hy nie in die presidentsverkiesing van die jaar sou verkies nie.
Lyndon B. Johnson word gebore
Op 27 Augustus 1908 word toekomstige president Lyndon Baines Johnson gebore op 'n plaas naby Stonewall, Texas. Die brutale, uitgesproke Johnson het grootgeword in 'n arm landelike gebied en het deur 'n opleidingskollege vir onderwysers gewerk voordat hy die politiek betree het.
In 1937 wen Johnson 'n setel in die Huis van Verteenwoordigers. Sy staatsdiens is onderbreek deur die Tweede Wêreldoorlog, waartydens hy in die vloot gedien het en die Silver Star gewen het vir dapperheid in gevegte in die Suidelike Stille Oseaan. Na die oorlog dien hy bykomende ampstermyne in die Huis van Verteenwoordigers totdat hy in die Senaat verkies word in 1948. Hy word die minderheidsleier van die Senaat in 1953. 'n Jaar later, met die Demokrate in beheer van die Kongres, word Johnson die Senaat & #x2019 se meerderheidsleier, en in 1960 kies John F. Kennedy Johnson as sy hardloopmaat. In 1963 word Johnson onverwags in die rol van president gedruk toe JFK in Dallas, Texas, vermoor is. "LBJ, " soos hy bekend was, is beëdig Air Force One, terwyl 'n geteisterde Jacqueline Kennedy op 22 November 1963 kyk.
Toe hy die ampstermyn van Kennedy voltooi het, het Johnson probeer om wetgewing aan te neem wat volgens hom Amerika 'n groot samelewing sou maak. . Johnson het hierdie mandaat gebruik om aan te dring op verbeterings wat volgens hom die Amerikaanse lewenswyse sou verbeter.
Onder Johnson het die Kongres ingrypende wetgewing uitgevaardig op die gebied van burgerregte, gesondheidsorg, onderwys en die omgewing. Tydens sy toespraak op die staat van die unie op 4 Januarie 1965 het Johnson sy agenda uiteengesit om stedelike verval, armoede en rassisme te bekamp. Hy het die stigting van Medicare/Medicaid, Head Start, die stemregwet, die burgerregtewet, die departement van behuising en stedelike ontwikkeling en die Withuis -konferensie oor natuurlike skoonheid deurgestuur. Hy het ook die National Foundation of the Arts and Humanities Act onderteken, waaruit die National Endowment for the Arts en die National Endowment for the Humanities ontstaan ​​het. Deur middel van die Wet op Ekonomiese Geleenthede het Johnson 'n "War on Poverty " geveg deur verbeterings in die opvoeding van kinders en beleid vir billike indiensneming te implementeer.
Die biblioteek is geleë op 'n terrein van 30 hektaar op die Universiteit van Texas se kampus in Austin, Texas. Die gebou is op 'n prominente plein langs Sid Richardson Hall en die LBJ School of Public Affairs.
Die gebou met tien verdiepings, modern en monolities, is opvallend vanweë sy onversierde buitekant van travertyn
Die oostelike en westelike mure het 'n voetdikte van agt voet en buig saggies opwaarts na die ondermure van die tiende verdieping, wat die buitemure vyftien voet aan elke kant oorhang
Die noordelike en suidelike mure is vyftien voet terug, met balkonne wat uitkyk oor die kampus en die stad
Die opvallendste kenmerk van die binnekant is die Great Hall, met sy seremoniële trap en 'n uitsig oor die argiefversameling met vier verdiepings.
Skidmore, Owings en Merrill. Verantwoordelike vennoot: Gordon Bunshaft
Brooks, Barr, Graeber en White. Verantwoordelike vennoot: R. Max Brooks
[e -pos beskerm]
Vrywilliger en besoekersdienste koördineerder
Refleksies oor die Burgerregteberaad
Maar dit sou nie waar wees nie. Johnson was 'n man van sy tyd en het die gebreke so seker gedra as wat hy probeer het om die land verby hulle te lei. Vir twee dekades in die kongres was hy 'n betroubare lid van die Suidelike blok, wat gehelp het om die wet op burgerregte te versper. Soos Caro onthou, het Johnson die laat veertigerjare spandeer teen die 'hordes barbaarse geel dwerge' in Oos -Asië. Deur die stereotipe in te neem dat swartes bang was vir slange (wie is nie bang vir slange nie?) Ry hy met een in sy bagasie na vulstasies en probeer om swart bediendes te mislei om dit oop te maak. Een keer, skryf Caro, het die stunt amper geëindig met 'n strykyster.
Dit was ook nie die soort onvolwasse rassisme van jongmanne wat Johnson uiteindelik uit die weg geruim het nie. Selfs as president is Johnson se interpersoonlike verhoudings met swartes bederf deur sy vooroordeel. Soos die jarelange Jet -korrespondent Simeon Booker in sy memoires geskryf hetSkok die gewete, vroeg in sy presidentskap, het Johnson een keer vir Booker lesings gegee nadat hy 'n kritiese artikel vir Jet Magazine geskryf het en vir Booker gesê het dat hy Johnson moet "bedank" vir alles wat hy vir swart mense gedoen het. In Gebrekkige reus, Skryf die biograaf van Johnson, Robert Dallek, dat Johnson sy besluit om Thurgood Marshall aan te wys eerder as 'n minder bekende swart regter verduidelik het deur te sê: "as ek 'n neger op die bank aanstel, wil ek hê dat almal moet weet dat hy 'n neger is."
Volgens Caro beskryf Robert Parker, Johnson se soms chauffeur, in sy memoires Capitol Hill in swart en wit 'n oomblik toe Johnson Parker vra of hy verkies om op sy naam te verwys eerder as met 'seun', 'neger' of 'hoof'. Toe Parker sê dat hy sou, het Johnson kwaad geword en gesê: 'Solank jy swart is en jy swart sal wees tot die dag dat jy sterf, sal niemand jou op jou naam noem nie. , neger, jy laat dit net soos water van jou rug afrol, en jy sal dit regkry. Maak net asof jy 'n verdomde meubelstuk is. "
Dit lyk asof Johnson moeilik is om met Johnson, die een wat sy presidentskap toegewy het, die "hindernisse van haat en terreur" tussen swart en wit af te breek.
In konserwatiewe kwartale word Johnson se rassisme - en die rassistiese vertoning wat hy vir suidelike segregasie -optredes sou aanbied - voorgehou as bewys van die demokratiese sameswering om swart kiesers op een of ander manier vas te trek, met die gebruik van Mitt Romney se terminologie, "geskenke" wat deur die sosiale veiligheidsnet. Maar as regeringshulp alles was wat nodig was om die permanente lojaliteit van geslagte kiesers te verdien, was ou wit mense op Medicare 'n sterk Demokrate.
Die beoordeling is dus ten beste kortsigtig en in die ergste geval onderskryf dit die idee dat swartes geneig is tot afhanklikheid van die regering. Dit was nie net voor Johnson nie, maar voor emansipasie. Soos Eric Foner vertel Heropbou, die burgeroorlog was nog nie verby nie, maar sommige generaals van die Unie het geglo dat swartes, wat langer as 'n eeu as 'n dwangarbeidsklas in Amerika bestaan ​​het, nogtans geleer moet word om 'te lewe' eerder as om op die regering te vertrou. vir ondersteuning. "
Miskien was die eenvoudige verduideliking, wat Johnson waarskynlik beter as die meeste verstaan ​​het, dat daar geen magiese formule is waardeur mense hulself kan bevry van vooroordeel nie, geen eindstreep wat 'n mens se siel met 'n glansryke medalje van ras toeken nie . Al wat ons kan bied, is 'n verbintenis tot geregtigheid in woord en daad, wat nagekom moet word, maar waaruit ons almal af en toe tekort skiet. Miskien, toe Johnson sê: 'Dit is nie net negers nie, maar ons almal wat die verlammende nalatenskap van dwaasheid moet oorkom', bedoel hy ons almal, insluitend homself.
Johnson se rassisme moet ook nie oorskadu wat hy gedoen het om Amerika in die rigting van die onvervulde belofte van sy stigting te dryf nie. As Republikeine sê dat hulle die Party van Lincoln is, bedoel hulle nie dat hulle swart mense na Wes -Afrika wil deporteer nie, of dat hulle teen swart stemreg is, of om partye toe te laat dat die bevoegdheid is om vrymanne te verhinder om te migreer daar is alle opsies wat Lincoln oorweeg het. Hulle bedoel dat hulle die party is wat die slawe -ryk van die Konfederasie verpletter het en gehelp het om swart Amerikaners uit slawerny te bevry.
Maar ons moet ook nie Johnson se rassisme vergeet nie. Na Johnson se dood sou Parker nadink oor die Johnson wat die belangrike burgerregte -wetsontwerpe beywer het wat die Amerikaanse apartheid formeel beëindig het, en skryf: "Ek was mal daaroor Lyndon Johnson." Toe onthou hy die president wat hom 'n neger noem, en hy skryf: 'Ek haat die Lyndon Johnson.'
Kom op na die leierskap van die senaat
Na die Japannese bombardement op Pearl Harbor in Desember 1941, het president Roosevelt Johnson gehelp om 'n kommissie in die Amerikaanse vlootreservaat as luitenant -bevelvoerder te wen. Johnson het 'n toer deur die Suid -Stille Oseaan gedoen en een gevegsmissie gevlieg. Nie lank in die missie nie, moes Johnson & aposs se vliegtuig weens meganiese probleme terugdraai, maar hy het steeds 'n Silver Star vir sy deelname ontvang. Kort daarna keer hy terug na sy wetgewende pligte in Washington, DC
In 'n noue en omstrede verkiesing is Johnson verkies tot senator van Texas in 1948. Hy vorder vinnig en word met sy verbintenisse die jongste minderheidsleier in die geskiedenis van die senaat in 1953. Demokrate het die volgende jaar beheer oor die senaat verkry, en Johnson is verkies meerderheidsleier.
Johnson het 'n ongelooflike vermoë om inligting oor sy mede -wetgewers te versamel en weet waar elkeen van sy kollegas oor politieke kwessies staan. Met ongelooflike oorredingsvaardighede en 'n indrukwekkende teenwoordigheid, kon hy politieke bondgenote en teenstanders knoop om hulle te oortuig van sy denkwyse. Daarna kon hy 'n aantal maatreëls kry tydens die administrasie van president Dwight D. Eisenhower en aposs.
Lyndon Baines Johnson, president van die Verenigde State, die oudste van vyf kinders van Samuel Ealy Johnson, Jr., en Rebekah Baines Johnson, is gebore op 27 Augustus 1908 op 'n plaas in die Hill Country naby Stonewall, Texas. Sy pa het in die Texas -wetgewer gedien, en die jong Lyndon het grootgeword in 'n atmosfeer wat die politiek en openbare aangeleenthede beklemtoon. Lyndon se ma moedig haar seun se ambisie en strewe aan. In 1913 verhuis die Johnsons na die nabygeleë Johnson City. Lyndon is opgelei in plaaslike skole in die omgewing en studeer aan die hoërskool in Johnson City in 1924. Gedurende die volgende paar jaar het hy verskeie werk in Kalifornië en Texas probeer sonder sukses. In 1927 betree hy die Southwest Texas State Teachers College (nou Texas State University), waar hy 'n hoofgeskiedenis en sosiale wetenskap was wat aktief was in kampuspolitiek. Hy verwerf sy basiese onderwysersertifikaat in 1928 en was 'n jaar lank skoolhoof en onderwyser in Cotulla. Sy werk met die behoeftige Spaanse studente daar het 'n belangrike uitwerking gehad op sy houding teenoor armoede en die rol van die regering. Johnson ontvang sy B.A. graad in 1930. Hy het reeds aan verskeie politieke veldtogte deelgeneem. Laat in 1931 word hy sekretaris van kongreslid Richard M. Kleberg van Texas. Gedurende die vier jaar wat hy die pos beklee het, het hy waardevolle kontakte in Washington gekry. Op 17 November 1934 ontmoet en trou hy met Claudia Alta "Lady Bird" Taylor, dogter van Thomas Jefferson Taylor II, 'n welvarende planter en winkeleienaar in Marshall. Twee dogters is gedurende die veertigerjare van die Johnsons gebore. Mevrou Johnson was 'n effektiewe politieke vennoot. Haar besigheidsvernuf was 'n belangrike element in die sukses van die radiostasie wat hulle in 1943 in Austin verkry het.
Johnson se eerste belangrike politieke posisie was as direkteur van die National Youth Administration in Texas van 1935 tot 1937. Die bou van sy stelsel van parke langs die pad het jong Texane aan die werk gesit en het stilweg die deelname van Afro -Amerikaners aan sommige NYA -programme bekendgestel. Toe die huidige kongreslid van die Tiende Kongresdistrik in 1937 sterf, het Johnson deelgeneem aan die wedloop as 'n toegewyde ondersteuner van Franklin D. Roosevelt en die New Deal. Hy het elf jaar in die Huis deurgebring en die wetgewende proses intiem vertroud geraak. Hy was 'n voorstander van Roosevelt se programme en beleid en 'n goeie bondgenoot van die meerderheidsleier (later speaker van die Huis) Sam Rayburn. Hy was die voorsitter van die veldtogkomitee van die Demokratiese Kongres in 1940 en het die Demokrate gehelp om beheer oor die Huis te behou. In 1941 het hy uit Texas vir die Senaat gehardloop, maar is in 'n spesiale verkiesing amper verslaan.
Toe die Verenigde State in Desember 1941 die Tweede Wêreldoorlog binnegaan, het Johnson hom as luitenant -bevelvoerder by die vloot aangesluit. Hy het gevegte gesien tydens 'n inspeksietoer in die Stille Oseaan in 1942. Hy het die vloot verlaat in reaksie op die opdrag van president Roosevelt dat kongreslede in Washington moet bly. Johnson het in 1948 weer 'n wedloop vir die senaat teen die gewilde voormalige goewerneur Coke Stevenson gedoen. Texas het sy vroeëre liefde vir die New Deal verloor, en Johnson beklemtoon sy eie konserwatisme tydens die verkiesing. Die afloop primêre in Augustus 1948 was baie naby. Te midde van aanklagte van stembus en ander bedrieglike praktyke, is Johnson eers ná lang regsgevegte tot die Demokrate benoem. Hy het sy Republikeinse teenstander in die algemene verkiesing maklik verslaan. Hy was 'n effektiewe senator wat die organisasie en reëls van die bo -huis onder die knie het. Sy Demokratiese kollegas het hom in 1951 vir 'n meerderheids sweep verkies, en in 1953 is hy gekies om 'n minderheidsleier te wees - die jongste sodanige leier in die geskiedenis van die Senaat. Johnson het 'n tweede termyn in 1954 gewen. Die Demokrate het dieselfde jaar weer beheer oor die kongres gekry, en in Januarie 1955 het hy die meerderheidsleier geword.
In sy gejaag na bewind het Johnson egter sy gesondheid verwaarloos. Gedurende die vroeë somer van 1955 het hy 'n ernstige hartaanval gehad. Hy het laat daardie jaar teruggekeer na sy pligte in die Senaat. Hy volg 'n strategie van samewerking met die Republikeinse administrasie van Dwight D. Eisenhower. As meerderheidsleier was Johnson meer as tagtig jaar lank 'n belangrike rol in die verloop van die eerste burgerregte-handelinge in 1957 en 1960. Hy dring ook hard aan vir 'n uitgebreide rol in die Verenigde State in die ruimte. Sy presidensiële ambisies gedurende die 1950's het sy houding teenoor die politiek in Texas gedurende die dekade gevorm. In 1956 voer hy 'n hewige stryd teen goewerneur R. Allan Shivers vir die beheer van die Texas -afvaardiging na die Demokratiese nasionale byeenkoms, 'n wedstryd waarin Johnson die oorhand gekry het. Die wetgewer in Texas het ook 'n maatreël aangeneem om Johnson in staat te stel om tegelyk vir die presidentskap en herverkiesing in die senaat in 1960 te staan. Ondanks hierdie maneuvers het sy bod vir die Withuis in 1960 misluk, en hy het besluit om John F. Kennedy se vise -president te wees. Johnson het hard veldtog in die suide gevoer, sy vermoë om Texas en ander suidelike state in die Demokratiese kolom te plaas, het Kennedy gehelp om sy oorwinning te behaal. Johnson se verheffing tot die vise -presidentskap het sy senaat in 1961 vakant gelaat, en die Republikein John G. Tower het 'n spesiale verkiesing gewen om hom op te volg.
Gedurende die vise -presidensiële jare, van 1961 tot 1963, het Johnson se nasionale mag vervaag. In Texas het sy voormalige assistent John B. Connally, Jr., die verkiesing as goewerneur gewen in 1962. Vete tussen Connally en die senator van Texas, Ralph W. Yarborough, het die eenheid van die party in die 1964 -verkiesing in gevaar gebring en het president Kennedy in November 1963 na Dallas gebring om genees die intraparty wonde. Die moord op Kennedy het Johnson in die Withuis ingedryf.
Nadat hy teruggetrek het na die Johnson Ranch, skryf Johnson sy memoires, The Vantage Point: Perspective of the Presidence, 1963–1969, wat in 1971 gepubliseer is. Hy het ook toesig gehou oor die bou van die Lyndon Baines Johnson -biblioteek en -museum aan die Universiteit van Texas in Austin. Ondanks sy onttrekking aan die nasionale politiek het Johnson voortgesette invloed op Texas -aangeleenthede uitgeoefen. Sy vriende het vise -president Hubert H. Humphrey gehelp om Texas in die herfs van 1968 te dra teen die voormalige vise -president Richard Nixon en die goewerneur van Alabama, George Wallace. Johnson ondersteun ook Lloyd M. Bentsen, Jr., in 1970 in 'n wedloop teen George Bush vir die Amerikaanse senaat. Die siek voormalige president het die Demokratiese presidentskandidaat in 1972, senator George S. McGovern, wat Texas verloor het in die Nixon -grondstorting van daardie jaar, minder aanmoediging gebied.
Lyndon Johnson was amper vier dekades lank 'n belangrike mag in Texas. Sy wedloop in die Senaat teen Coke Stevenson in 1948 bly een van die mees omstrede episodes in die geskiedenis van Amerikaanse verkiesings. Johnson se verhoudings met mans soos Sam Rayburn, John Connally en Lloyd Bentsen het 'n generasie lank die rigting van staatspolitiek beïnvloed. Aan die ander kant was Johnson se vete met Ralph Yarborough 'n belangrike faktor in die relatiewe swakheid van die Texas -liberalisme gedurende die 1950's en 1960's. Johnson het ook tydens sy politieke loopbaan 'n groot uitwerking op die ekonomie van Texas gehad, aangesien hy kongres se krediete na die staat gestuur het in die vorm van militêre basisse, oesubsidies vir boere, regeringsfasiliteite en werk vir federale werkers. Die Lyndon B. Johnson Space Center, hoofkwartier van die NASA -ruimteprogram in Houston, is 'n groot simbool van die impak van Johnson se liberale nasionalisme op die ontwikkeling van Texas en die Sunbelt in die naoorlogse jare.
Onvriendelike biograwe het Johnson uitgebeeld as slegs gedryf deur 'n magsug. Sy persoonlikheid kan skraal wees, en sy metodes was dikwels onbeskof. Die impuls wat hy getoon het om die lewens van Texans en alle Amerikaners te verbeter, weerspieël egter ware oortuiging van hom. Ondanks sy mislukking in die buitelandse beleid in Viëtnam, was Johnson een van die belangrikste presidente gedurende die tydperk na die Tweede Wêreldoorlog. Sy ambisieuse Great Society -program verpersoonlik die uitgestrekte beleid van die Amerikaanse liberalisme. Die reaksie op hierdie program het die basis gelê vir die konserwatiewe neiging wat hom gevolg het. Die oorlog in Viëtnam het die vermoë van die Verenigde State in twyfel getrek om sy invloed uit te oefen waar hulle in die wêreld gekies het. Johnson se breë konsep van presidensiële mag is onder kritiek weens die buitensporige jare van sy Withuis. Hy het probeer om 'n uitstekende president te wees en het indrukwekkende resultate behaal. Hy het ook die grense van die regering en die presidensie gedemonstreer om sosiale verandering teweeg te bring en om te slaag in 'n aktivistiese buitelandse beleid. Geen Texaan het 'n groter merk in die geskiedenis van die Verenigde State gelaat nie. Johnson died on January 22, 1973, and was buried near Johnson City. See also other article titles beginning with LYNDON.