Die Latynse oorsprong van die konsep subliem verwys na dit wat kan ophef, verhef, hoog opneem. Sublimiteit besit die kwaliteit van 'n soort majestueuse grootsheid wat die grense van die fisiese oorskry; dit beskryf 'n meta-fisiese ervaring van spirituele grootsheid wat die vermoë om waar te neem en te begryp tydelik oorstyg en oorrompel. Die sublieme boesem ontsag in sodat dit wat jy vrees jou tegelykertyd nadertrek. Die sublieme kan beskryf word as die antitese van ontsag en pyn. In terme van Edmund Burke: 'n negatiewe pyn van opwinding (Eco 2004:290-293).
Dit word duidelik dat "mooi" in estetika nie "pretty" is nie, maar wel dat dit 'n worsteling met die grense van 'n objek binne die vrye spel van verbeelding behels.
Die konsep estetika is moeilik om in 'n enkele sin saam te vat. As 'n dinamiese konsep is estetika 'n gebeurlikheidskonsep binne die wisselwerkende verband van verbeelding, aantreklikheid (die krag van dit wat mens aantrek), ekstase, inspirasie en kreatiwiteit. Estetika interpreteer objekte en waag 'n kwalitatiewe uitspraak oor waargenome objekte.
Binne 'n Michelangelo-perspektief kan ons sê: die geslagsdele van Dawid is "mooi" want dit ver-beeld die moed van die menslike siel in die bevrydende soeke na menswaardigheid en lewensin.