As ek u hemel aanskou, die werk van u vingers, die maan en die sterre waaraan U 'n plek gegee het, wat is die mens dan dat U aan hom dink, die mensekind dat U na hom omsien? Psalm 8:4-5 NAV
As ons die wêreld om ons beskou is dit altyd met ambivalensie. Die wêreld is wonderlik en hartseer – dis mooi, maar stukkend. Die wêreld is vir God ook ‘n hartseer-vreugde: Hy het sy skepping oneindig lief, maar sy skepping het nie noodwendig vir Hóm lief nie. So ook vir Jesus: Hy verlustig Hom in die blomme en voëls van die natuur, maar Hy weet dat die wêreld Hom verwerp het. Vandaar ook ons eie teenstrydige gevoelens: ons is lief vir hierdie wonderlike wêreld wat God gemaak het, maar ook nie té lief nie, want die wêreld is gebroke en ook opstandig. Die wêreld kan ons van God af weghou! Een plek waar ons egter onbevange die wêreld kan geniet, is in die natuur. Dáár vind ons God nog maklik, dáár gewaar ons sy spore: in die voëlgesang, die naaldekoker se ingewikkelde vlerkies, die wolkformasies wat kom en gaan. Sien jy die oop Karoo-vlakte, die ligteblou Afrika-lug? Laat jou hart dan jubel: Hoe groot is U!