Endotermies of endoterm (van die Griekse ἔνδον endon, "binne-in", en θέρμη thermē, "hitte") in biologie dui op ’n organisme wat sy liggaam by ’n metabolies gunstige temperatuur hou deur veral die gebruik van hitte wat deur sy interne liggaamsfunksies vrygestel word, in plaas daarvan om op hitte uit die omgewing staat te maak. Die intern opgewekte hitte is hoofsaaklik ’n toevallige gevolg van die dier se metabolisme, maar in toestande van uiterse koue of min aktiwiteit kan ’n endotermiese dier spesiale meganismes gebruik om hitte op te wek, soos om sekere spiere in te span of te bewe.
’n Muis (endotermies) reguleer sy liggaamstemperatuur deur homeostase. Die akkedis (eksotermies) en sy liggaamstemperatuur is afhanklik van die omgewing.
Die rustende menslike liggaam wek sowat tweederdes van sy hitte op deur die metobolisme in interne organe in die bors en abdomen, sowel as in die brein. Die brein genereer sowat 16% van die totale hitte wat deur die liggaam opgewek word.
Hitteverlies is ’n groot gevaar vir klein diere, omdat hulle ’n groter verhouding van oppervlak tot volume het. Klein endotermiese diere het isolasie in die vorm van pels of vere. Warmbloedige waterdiere, soos robbe, het gewoonlik dik lae vet onder die vel. Pikkewyne het vere én vet. Diere wat in baie koue omgewings voorkom, soos by die pole, het spesiale are in hulle liggaamspunte wat as geleiers van hitte dien. Dié are lê langs die slagare vol warm bloed. Van die slagare se hitte word deur dié are na die res van die romp gelei.