Foto: Susan Hol, 2010, gemaakt met toestemming van het Haags gemeentemuseum.
4 februari 2019 4 februari 2019 susanholAbramovic, beeldende kunst, feminisme, Judy Chicago, Louise Bourgeois, Lucy R. Lippard, performance, women in art
Vorige Vorig bericht: Aflevering 113 Geen mannelijk naakt
Volgende Volgend bericht: Aflevering 115 Louise Bourgeois (1911-2010) Alida op pad: 'Robertson: Stoep-etes met ŉ vierpoot' | SARIE
Alida op pad: ‘Robertson: Stoep-etes met ŉ vierpoot’	deur Alida Vos
Ons Niklaas raak karsiek, maar as hy sy stropie in het, kan hy nie wag om in die motor te klim nie. Hy sit selfs stroopsoet (ongewoon) en wag tot die laaste sak en wat nog ingelaai is – te bang hy word dalk agtergelaat.
Stop langs die pad om iets te eet, is nie iets wat ons maklik oorweeg nie. Wegneem-etes is vir ons, soos vir baie ander reisigers met Wagter by, ons voorland. As jy die slag ŉ plek vind waar vierpote welkom is, moet ŉ mens dit deel – vandaar die blog.
Sondag draai ons net voor Robertson (Worcester se kant) by die Affie Plaas -padstal en De Oude Kombuis -koffiewinkel in. Die twee geboue is ŉ duidelike baken langs die pad. Ons het al voorheen op die stoep van De Oude Kombuis iets geniet met Niklaas onder die tafel, aan die leiband. Ek vra elke keer of dit in die haak is, en die vriendelike mense het nog nooit ŉ probleem gehad nie solank ons op die stoep sit. Net langs die stoep is daar selfs ŉ sement-hond by ŉ waterbakkie – mooi geplaas vir vierpote om hul dors te les.
Ons eet meestal iets ligs en ek kan die spinasie- en feta-quiche aanbeveel. Jy kry baie slaai daarby en kan ook “wedges” versoek. Hul cappuccino is veral prima. As jy nie tyd het vir vertoef, koop by Affie Plaas –padstal ŉ warm pastei. Dis om oor huis toe te skryf. Jy sien hoe gesinne, boere in bakkies en selfs mense met hul woonwaens hier stop, pasteie koop, dit vinnig onder die bome verorber, en vlugtig-skelm hul vingers aflek! Allerlei lekker eetgoed en wyn word ook verkoop.
Nog ŉ hond-vriendelike stop is ŉ hele ent verder by die Wimpy buite Heidelberg. Daar is ŉ groot grasperk, ŉ kraan met 2 bakke, een met water en een met honde-pille – ja sowaar en dit kos niks. Bene rek beteken hier ook gesprekke met ander honde-eienaars. Soms moet jy wel vinnig wegtrippel as die groot vierpote begin tande wys. Skermutselings het ek tot nou toe nog nooit beleef nie, want honde-base, lyk my, het meestal goeie maniere.
Veilig ry as jy die Kerstyd op pad is.
Alida, ek het jou storie geniet. Ek is nou sommer lus om op daardie stoep te gaan sit met my staffie! Die pastei sal ek definitief probeer ( al het my pa altyd gese, "’n ‘Pie’ is ‘n ‘pie’ – jy kan nie ‘n pastei vertrou nie"!) Die koffie klink ewe lekker. Die mooi foto van die twee brakke kleur die gesellige prentjie verder in.