Van kleins af het ek opinies gehad, asook ’n ongehoorde begeerte om hulle te deel. Daarby was die opinies meestal oningeligte, op die plek uitgedinkte wenners. Die pak slae, ekstra huiswerk, uitdrukkings van skok en die taaie wat Dowwe Dolla my mag gee as sy my KKNK-resensie van haar show lees, het my ook nie afgesit oor die jare nie.
Die eerste ding wat my opgeval het, is hoe verdomp nice Valiant is. Sy voete is plat op moeder aarde. Hy is vir seker bewus van sy talente, van sy uitwerking op sy gehoor. Enige entertainer móét wees. Hy geniet egter die magic wat hy skep saam met jou. Jy is nie bloot daar om te gil en CD’s te koop nie. (Nie dat daar iets fout daarmee is nie.)
Daar is min sangers wat ’n storie so boeiend van die verhoog af kan vertel soos Bruce Springsteen kan – met gemak en flair, sonder dat dit oorkom dat hy probeer beïndruk. Valiant het reg agter Bruce gestaan toe daardie talent uitgedeel is. Die staaltjies wat hy vertel is diep, die humor versigtig, die hartseer lig.
Die chemistry tussen hierdie twee wêreldklas muso’s is duidelik wanneer hulle speel. Valiant val weg met ’n liedjie. Anton hou Valiant se kitaar dop, luister na die ritme en dan jam hy saam aan die tipe folk en blues wat ek lanklaas gehoor het.
Valiant se grootste trekkrag, dit wat by baie sangers ontbreek, is dat die speel van sy musiek, die optree voor mense, vir hom die grootste plesier gee. Na ’n amper twee uur lange gig het hy ons gedreig met ’n encore, of ons nou een wil hê of nie. Ons het nie protes aangeteken nie.