Jare gelede was ek totaal uitgemergel na die skryf van die roman “Slagoffers”. Dit was tyd vir vakansie, en ek het vir my familie gesê ek wil na ŉ plek toe gaan waar ek niks hoef te doen nie. Ek wil baie belangrik voel en op ŉ rooi tapyt verwelkom word met ŉ drankie in ŉ kokosneut.
Ek het my bont vakansie-hempie aangehad en my vakansiehoedjie op, so ŉ woeste pers een, sommer vir die lawwigheid.
Ek kyk terug na die vliegtuig, en daar kom die president in sy ontwerperspak statig die trappe af met sy hele gevolg wat almal saam met my gevlieg het.
Ek het toe maar die pers hoedjie laag oor my oë getrek terwyl die beampte my na die lughawegebou vergesel.
Ek kon net nie my draaie kry met die maak van “Potjiekos en potpraatjies” nie en dit is hoekom jy nie gereeld van my gehoor het nie.
Elke keer as ek ŉ boek maak, sê ek dit is die laaste een. Ek kan die spanning nie hanteer nie en ek gaan nooit weer skryf of foto’s neem of veral ŉ boek self publiseer nie. Tans sê ek dieselfde. Dit was my laaste, maar absoluut laaste boek. Hierna gaan ek aftree en op die gras lê en na die swaeltjies in die lug kyk. Vir ŉ week.
Jy skryf en jy doen navorsing en jy neem foto’s. Jy sit jou hele hart en al jou passie in die boek. En dan na die pre-produksiespanning en nadat mens die finale proewe afgeteken het, kom die groot wag. Jy kan nou niks meer doen nie, behalwe jou lessenaar opruim, en wag vir die finale produk.
Drie dae later hoor jy die gor van ŉ voertuig op die grondpad, jy sien die stof soos hy aankom, jy gaan ontmoet hom in die straat, want jy weet daardie koerier is vir jou.
Wat kan ek vir jou sê van die eerste kyk na ŉ nuwe boek? Die stramheid waarmee dit oopvou, die reuk van die papier, die kleure van die foto’s wat uitspring na jou oë?
Dan is daar die reisfoto’s deur Suidelike Afrika. Ons het ŉ mooi kontinent, en ons het ŉ mooi land. Mens voel so trots as jy die pragtige landskappe, die berge en die see sien.
En die mense. In die pragtige kosboeke van oorsee lyk die mense altyd vreemd, maar in “Potjiekos en potpraatjies” lyk die mense soos ek en jy, want hulle is soos ek en jy.
Hulle is jou buurman of familie of jou pêlle wat êrens bymekaarkom vir ŉ pot, of dit in die buite-kombuis, langs die pad of in die veld is. Alles net om lekker te kuier en met hulle innerlike pionier in verbinding te bly. Of omdat daar beurtkrag is. Jy kan enige van die potjies die naweek maak, daar is nie vreemde goed in nie. Ek gaan vir jou ŉ lekker resep gee aan die einde.
Daar word tans aan my webblad gewerk, dit gaan splinternuut wees. Jy kan in hierdie stadium van die ander boeke bestel, maar nog nie “Potjiekos en potpraatjies” nie.