Elke land het ander genadedoodwette. Die Britse Hoërhuis se komitee oor mediese etiek definieer genadedood as " 'n doelbewuste ingryping wat onderneem word met die uitdruklike voorneme om 'n lewe te beëindig om hardnekkige lyding te verlig". In Nederland en België word genadedood verstaan as "die beëindiging van lewe deur 'n dokter op versoek van 'n pasiënt".
Volgens die geskiedkundige N.D.A. Kemp het die kontemporêre debat oor genadedood in 1870 begin. Daar is egter bewyse dat genadedood voor dit bespreek en beoefen is. Genadedood is in Antieke Griekeland en Rome beoefen. Byvoorbeeld, giftige kerwel is op die eiland Kea gebruik as 'n manier om die dood te versnel, 'n tegniek wat ook in Marseille aangewend is. Genadedood, in die sin van die doelbewuste bespoediging van 'n persoon se dood, is deur Sokrates, Plato en Seneca in die antieke wêreld ondersteun, hoewel Hippokrates daarteen was en geskryf het: "Ek sal nie 'n dodelike dwelm voorskryf of iemand raad gee wat sy dood kan veroorsaak nie."
Die term "genadedood" in die vroeë sin om iemand te ondersteun terwyl hy of sy sterf, is vir die eerste keer deur Francis Bacon (1561–1626) gebruik. In sy werk Euthanasia Medica het hy die antieke Griekse woord euthanasia gekies, en sodoende onderskei tussen euthanasia interior, die voorbereiding van die siel vir die dood, en euthanasia exterior, wat bedoel was om in uitsonderlike omstandighede die einde van die lewe makliker en pynloos te maak deur die lewe te verkort.
The Saturday Review het gunstig oor die opstel berig, maar 'n hoofartikel teen die opstel het in The Spectator verskyn. Ander skrywers het ter ondersteuning van sulke sienings van hulle laat hoor. Lionel Tollemache het ten gunste van genadedood geskryf, asook Annie Besant, die opstelskrywer en hervormer wat later by die Nasionale Sekulêre Vereniging betrokke geraak het, wat dit beskou het as "'n plig aan die samelewing om vrywillig en pynloos te sterf" as mens die punt bereik waar jy 'n "las" is. Popular Science het die kwessie in Mei 1873 ontleed en albei kante van die argument ondersoek. Kemp wys daarop dat mediese dokters destyds nie aan die bespreking deelgeneem het nie; dit was "in wese 'n filosofiese aangeleentheid […] onlosmaaklik verbind aan 'n aantal besware teen die Christelike leerstelling van die heiligheid van die menslike lewe".
Die eerste poging in die Verenigde State om genadedood te wettig, was toe Henry Hunt in 1906 wetgewing in die Algemene Vergadering van Ohio bekend gestel het.:614 Hunt het dit gedoen op versoek van Anna Hall, 'n ryk erfgenaam wat 'n vername persoon was in die genadedoodbeweging gedurende die vroeë 20ste eeu in die Verenigde State. Hall moes toekyk hoe haar ma sterf ná 'n lang stryd met lewerkanker, en het haar daaraan gewy om te verseker dat ander nie dieselfde lyding hoef deur te gaan nie. Hiervoor het sy 'n uitgebreide briefskryfveldtog aangewend en Lurana Sheldon en Maud Ballington Booth gewerf. Sy het 'n debat oor genadedood by die jaarlikse vergadering van die Amerikaanse Welwillendheidsvereniging in 1905 georganiseer – wat Jacob Appel beskryf as die eerste belangrike openbare debat oor die onderwerp in die 20ste eeu.:614–616
Hunt se wetsontwerp het die toediening van 'n narkose voorgestel om 'n pasiënt se dood te bewerkstellig, solank die persoon wettig en gesond is en 'n noodlottige besering of onherroeplike siekte gehad het of erge fisiese pyn verduur het. Dit het ook vereis dat die saak deur 'n geneesheer aangehoor word, dat ingeligte toestemming voor drie getuies gegee word, en dat dit deur drie dokters bygewoon word wat saamstem dat die herstel van die pasiënt onmoontlik is. 'n Mosie om die voorstelwet voor die voet te verwerp het nie geslaag nie, maar die wet is afgekeur, met 79 teen 23 stemme.:796:618–619