Die manier waarop ons in hierdie ervaring van die lewe as 'n stryd vasgekeer het, kan in 'n asem beskryf word, hoewel die omkering van die proses nog 'n storie is. Die noodlottige fout wat ons gemaak het, en voortgaan om tot vandag toe te maak, is om die emosionele komponente van ons stryd met oordeel te besigtig. Alhoewel dit waar is dat die emosionele gevoelens wat altyd met ons stryd verband hou, frustrasie, wrok, woede, vrees, ens. ens. ens., in die ervaring van hulle, voel vreeslik. Die noodlottige fout wat ons maak, is om hulle te oordeel om vreeslik te wees.
Ons word dan gekonfronteer met die dilemma om te verstaan ​​wat dit beteken om in ons te hê wat ons geoordeel het om vreeslike gevoelens te wees. Die rasionele verstand kan net twee verduidelikings daarvoor hê - ons moet iets verskrikliks in die verlede gedoen het, of, nog erger, ons moet verskriklik wees!
Ongeag watter van hierdie twee verkeerde gevolgtrekkings ons kies om aan te neem, is die reaksie altyd dieselfde - ons gaan onsself op. Om onsself te oordeel om nie goed te wees nie, omdat ons nie goed voel nie, net lei tot verdere beperking en beperking van die geluk wat ons toelaat om in ons lewens te kom. Ons beoordeel dan hierdie meer beperkte gevoelens wat ons nou net geskep het en selfs nog meer op onsself kom. Dit is die afdraande spiraal wat tot ons huidige moeilikheid gelei het.
Die Klaskamer van die Lewe
Die ou geslagte, "kyk voor jou sprong" en "leef en leer" is groot waarhede wat beslis hier van toepassing is. As ons nie van die uitkyk kon leer nie, aangesien hierdie ervaring om die lewe as 'n stryd te benader, nêrens te sien was nie, moes ons uit die spring leer. In hierdie opsig was ervaring die enigste ware onderwyser. Lewe en leer het ons altyd in die klaskamer van die lewe. Wanneer ons ons les leer, gaan ons na die volgende een. As ons nie ons les leer nie, neem ons die klas weer en miskien weer.
Oorweeg wat gebeur wanneer ons vind dat onkruide in ons grasperk groei. Stel jou voor hoe frustrerend dit sal wees vir iemand wie se visie en begrip nie onder die grasperk uitsteek nie. Al wat hulle geweet het, was om oor en oor te sukkel om die onkruid te verwyder toe hulle opgekom het. As hulle die grasperk maai en van die onkruid ontslae geraak het, sal die grasperk vir 'n rukkie lyk. Aangesien die wortel van die probleem egter nog onder die oppervlak is, wat gaan gebeur? Die onkruide sal terugkom! Die oplossing vir "grasperk karma" is om die wortel van die probleem te verwyder.
Eerste die emosie, dan die ooreenstemmende gebeurtenis
Ons nuwe en korrekte begrip van die Emosionele Stelsel is dat ons emosionele gevoelens die wortel van ons ervarings in die lewe is. Emosionele gevoelens kom regtig eerste, en dan lei dit tot 'n ooreenstemmende gebeurtenis wat in ons omgewing voorkom! Met hierdie uitgebreide bewustheid maak ons ​​lewenservaring ons die oorsaak en gevolgsverhouding tussen ons gevoelens wat ons emosioneel omhels en wat ons dan in ons lewe manifesteer, duideliker.
Ons wêreld beskou hierdie verhouding steeds terug en dink dat ons emosionele gevoelens die gevolg is van wat in ons omgewing voorkom. Daarom kon ons nie soveel vordering maak soos ons wil hê in die transformasie van ons wêreld nie.
Kies wat ons in ons hart plaas
Sou dit nie wonderlik wees om te kan kies wat ons in ons harte met dieselfde sorg plaas wat ons kies wat ons in ons mond plaas nie. As gevolg van hierdie verskuiwing in die kwaliteit van emosies wat ons kies om te ervaar, van die pynlike tot die vreugdevolle, sal dit lei tot 'n ooreenstemmende verskuiwing na 'n groter ontvouing van geluk in ons lewens en in ons wêreld.
Dit is gepas op hierdie punt in ons evolusie, aangesien ons nou vinnig 'n ander belangrike kruispunt in ons lewens nader, dat ons die keuse wat ons so lank gelede gemaak het, weer eens oorweeg. Hoe voel ons nou daaroor? Wil ons voortgaan om te sukkel met weerstand en wrywing in ons lewens en probleme in ons wêreld, of ons ervaring het ons uiteindelik geleer dat die argument wat so redelik op daardie glasmeer lyk, regtig nie waar was nie.
Dit is hoe ons ons besluit sal neem - dis net om 'n ete te eet. Wanneer ons gaan sit om ons maaltyd te eet, is ons honger en wens ons die kos, net soos ons ooit die stryd verlang het. Op 'n stadium in ons ete word ons tevrede dat ons genoeg gehad het en ons eetlus verloor. Het ons nog tot die punt gekom waar ons ons eetlus verloor het vir die stryd in die lewe?