Amfora met vegter en hond (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die Alans (Latyn: Alani) was 'n antieke en middeleeuse Iraanse nomadiese pastorale volk van die Noord -Kaukasus      - algemeen beskou as deel van die Sarmatians, en moontlik verwant aan die Massagetae.  Moderne historici het die Alans verbind met die Sentraal -Asiatiese Yancai van Chinese bronne en met die Aorsi van Romeinse bronne.  Nadat hulle weswaarts gemigreer en oorheers het onder die Sarmatians op die Ponties -Kaspiese steppe, word die Alans in die 1ste eeu nC deur Romeinse bronne genoem.   Op daardie tydstip het hulle die gebied noord van die Swart See gevestig en gereeld toegeslaan op die Partiese Ryk en die Kaukasiese provinsies van die Romeinse Ryk.  Van 215–250 nC is hul mag op die Pontiese Steppe deur die Gote verbreek. 
By die Hunniese nederlaag van die Gote op die Pontiese Steppe omstreeks 375 nC, migreer baie van die Alans weswaarts saam met verskillende Germaanse stamme. Hulle het die Ryn in 406 nC saam met die Vandale en Suebi oorgesteek en hulle in Orléans en Valence gevestig. Omstreeks 409 nC het hulle by die Vandale en Suebi aangesluit om die Pireneë oor te steek na die Iberiese skiereiland en hulle gevestig in Lusitania en Hispania Carthaginensis.  Die Iberiese Alans is in 418 nC deur die Visigote verslaan en het daarna hul gesag aan die Hasdingi Vandale oorgegee.  In 428 nC het die Vandale en Alane die Straat van Gibraltar na Noord -Afrika oorgesteek, waar hulle 'n magtige koninkryk gestig het wat duur tot die verowering deur magte van die Bisantynse keiser Justinianus I in 534 nC. 
Die Alane wat onder die Hunniese bewind gebly het, het in die Middeleeue 'n magtige koninkryk gestig in die Noord -Kaukasus, wat tot die Mongoolse invalle in die 13de eeu nC oorleef het. Hierdie Alans word gesê [ deur wie? ] om die voorouers van die moderne Ossetiërs te wees. 
Die Alans het 'n Oos-Iraanse taal gepraat wat afkomstig was van Skyto-Sarmaties, en wat weer ontwikkel het tot 'n moderne Ossetiese.    Die naam Alan is 'n Iraanse dialektale vorm van Ariërs.  
Die taalkundige Oswald Szemerényi het sinonieme van verskillende oorsprong bestudeer Skithies en die volgende terme onderskei: Skuthes Σης, Skudra, Sug (u) da en Saka. 
Skuthes Σης, Skudra, Sug (u) da afkomstig van die Indo-Europese wortel(s) kewd-, wat beteken "dryf, skiet" (verwant aan Engelse shoot). *skud- is die nulgraadvorm van dieselfde wortel. Szemerényi herstel die Skithiërs se selfnaam as *skuda (ongeveer "boogskutter"). Dit lewer die antieke Grieks opSkuth's Σκύθης (meervoud Skuthai Σκύθαι) en die AssiriërsAškuz. Die Ou Armeense: սկիւթ skiwtʰ is gebaseer op itasistiese Grieks. 'N Laat Skitiese klankverandering van / d / na / l / het die Griekse woord gevestig Skolotoi (Σκώλοτοι), van die Skitheër *skula wat volgens Herodotus die selfbenaming van die Royal Scythians was.  Ander klankveranderinge het veroorsaak Sogdia.
Die term Saka weerspieël in Ou Persies: Sakā, Grieks: Σάκαι Latyn: Sacae, Sanskrit: शक Śaka kom uit 'n Iraanse verbale wortel sak-, "gaan, dwaal" en beteken dus "nomade". Alhoewel dit nou verwant is, is die Saka -mense nomadiese Iraniërs, wat onderskei moet word van die Europese Skithiërs en bewoon word in die noordelike en oostelike Eurasiese Steppe en die Tarimbekken.  [beter bron nodig] 
Die naam Skithies is afgelei van die naam wat deur die ou Grieke daarvoor gebruik is.  Iskuzai of Askuzai was die naam wat hulle deur die Assiriërs gegee het. Die ou Perse het die term gebruik Saka vir alle nomades van die Eurasiese Steppe, insluitend die Skithe. 
Herodotus het gesê die heersersklas van die Skithiërs, na wie hy verwys het as die Koninklike Skithiërs, het hulself genoem Skolotoi. 
In geleerdheid, die term Skithiërs verwys gewoonlik na die nomadiese Iraanse mense wat die Pontiese steppe oorheers het vanaf die 7de eeu vC tot die 3de eeu vC. 
Die Skithiërs deel verskeie kulturele ooreenkomste met ander bevolkings wat in hul ooste woon, veral soortgelyke wapens, perdeklere en Skithiese kuns, waarna verwys word as die Skithiese drieklank.   Kulture wat hierdie kenmerke deel, word dikwels na verwys as Skithiese kulture, en die mense wat dit genoem het Skithiërs.   Volke verbonde aan Skytiese kulture sluit nie net die Skithiërs self in nie, wat 'n duidelike etniese groep was, , maar ook Cimmeriane, Massagetae, Saka, Sarmatiërs en verskillende obskure mense van die bossteppe,  [ 5] soos vroeë Slawiërs, Balte en Finno-Oegriese volke.   Binne hierdie breë definisie van die term Skithies, is die werklike Skithiërs dikwels deur die terme van ander groepe onderskei Klassieke Skithiërs, Westerse Skithiërs, Europese Skithiërs of Pontiese Skithiërs. 
Skytoloog Askold Ivantchik merk met ontsteltenis op dat die term 'Skithe' binne 'n breë en nou konteks gebruik is, wat tot groot verwarring gelei het. Hy behou die term "Skithies" voor vir die Iraanse mense wat die Pontiese steppe van die 7de eeu v.C. tot die 3de eeu v.C.  Nicola Di Cosmo skryf dat die breë begrip "Skithies" "te breed is om lewensvatbaar te wees", en dat die term "vroeë nomadiese" verkieslik is. 
Die Skithiërs verskyn in die 8ste eeu vC vir die eerste keer in die historiese rekord.  Herodotus het drie teenstrydige weergawes aangaande die oorsprong van die Skithiërs gerapporteer, maar het die grootste vertroue in hierdie weergawe geplaas: 
Daar is ook 'n ander verhaal wat nou verband hou, waarin ek meer geneig is om geloof te vertrou as in enige ander. Die dwalende Skithiërs het eens in Asië gewoon en daar met die Massagetae gestry, maar met slegte sukses het hulle hul huise verlaat, die Araxes oorgesteek en die land Cimmeria binnegegaan.
Herodotus het vier verskillende weergawes van Skithiese oorsprong aangebied:
Eerstens (4.7), die Skithiërs se legende oor hulself, wat die eerste Skithiese koning, Targitaus, uitbeeld as die kind van die hemelgod en van 'n dogter van die Dnjepr. Targitaus het na bewering duisend jaar geleef voor die mislukte Persiese inval in Skitië, of omstreeks 1500 v.C. Hy het drie seuns gehad, voor wie 'n stel van vier goue werktuie uit die lug geval het-'n ploeg, 'n juk, 'n beker en 'n strydbyl. Slegs die jongste seun het daarin geslaag om die goue werktuie aan te raak sonder dat hulle met vuur bars, en die afstammelinge van hierdie seun, wat deur Herodotus die 'koninklike Skithiërs' genoem word, het hulle steeds bewaak.
Tweedens (4.8), 'n legende vertel deur die Pontiese Grieke met Scythes, die eerste koning van die Skithiërs, as 'n kind van Hercules en Echidna.
In die derde plek (4.11), in die weergawe waarvan Herodotus gesê het dat hy die meeste geglo het, kom die Skithiërs uit 'n meer suidelike deel van Sentraal -Asië, totdat 'n oorlog met die Massagetae ('n kragtige stam van steppe nomades wat net noordoos van Persië gewoon het) hulle weswaarts gedwing het .
Uiteindelik (4.13), 'n legende wat Herodotus toegeskryf het aan die Griekse bard Aristeas, wat beweer dat hy in so 'n Bachanalian -woede beland het dat hy die hele noordooste oor Scythia en verder gehardloop het. Hiervolgens het die Skithiërs oorspronklik suid van die Rhipae-berge gewoon totdat hulle in konflik gekom het met 'n stam genaamd die Issedones, wat op hul beurt deur die "eenoog Arimaspiërs" gedruk is, en daarom besluit die Skithiërs om weswaarts te trek.
Herodotus se rekeninge oor die Skithiese oorsprong is onlangs verdiskonteer, alhoewel sy rekords oor Skytiese aanvalle wat in sy geskrifte kontemporêr was, meer betroubaar geag is. 
Moderne interpretasie van historiese, argeologiese en antropologiese bewyse het twee breë hipoteses oor Skithiese oorsprong voorgestel. 
Die eerste hipotese, wat voorheen meer deur Sowjet- en toe Russiese navorsers ondersteun is, het die beskrywing van Herodotus (derde) rofweg gevolg deur te beweer dat die Skithiërs 'n Oos-Iraanssprekende groep was wat uit Binne-Asië aangekom het, dit wil sê uit die gebied van Turkestan en Wes-Siberië. 
Die tweede hipotese, volgens Roman Ghirshman en ander, stel voor dat die Skithiese kultuurkompleks ontstaan ​​het uit plaaslike groepe van die Srubna -kultuur aan die Swartsee -kus,  hoewel dit ook met die Cimmeriërs verband hou. Volgens Pavel Dolukhanov word hierdie voorstel ondersteun deur antropologiese bewyse wat bevind het dat Skithiese skedels soortgelyk is aan vorige bevindings uit die Srubna -kultuur, en verskil van dié van die Sentraal -Asiatiese Saka.  Volgens J. P. Mallory is die argeologiese bewyse egter swak, en kan die Andronovo-kultuur en "ten minste die oostelike uitskieters van die houtgrafkultuur" as Indo-Iraans geïdentifiseer word. 
In 2017 het 'n genetiese studie van die Skithiërs voorgestel dat hulle uiteindelik afstam van die Yamna -kultuur en op die Pontiese steppe verskyn, onafhanklik van mense wat aan die Skithiese kulture verder oos behoort.  Gebaseer op die ontleding van mitokondriale afstammelinge, het 'n ander latere 2017 -studie voorgestel dat die Skithiërs direk afstam van die Srubnaya -kultuur.  In 'n latere analise van vaderlike afstammelinge, gepubliseer in 2018, is beduidende genetiese verskille tussen die Srubnaya en die Skithiërs gevind, wat daarop dui dat die Srubnaya en die Skithiërs eerder 'n algemene oorsprong in die Yamnaya -kultuur opgespoor het, met die Skithiërs en verwante mense soos die Sarmatiërs herlei moontlik hul oorsprong na die oostelike Ponties-Kaspiese steppe en die suidelike Oeral.  'n Ander studie van 2019 het ook tot die gevolgtrekking gekom dat migrasies 'n rol moes gespeel het in die opkoms van die Skithiërs as die dominante mag van die Pontiese steppe. 
Herodotus gee die eerste gedetailleerde beskrywing van die Skithiërs. Hy klassifiseer die Kimmeriërs as 'n duidelike outogtoniese stam, wat deur die Skithiërs uit die noordelike kus van die Swartsee verdryf is (Hist. 4.11–12). Herodotus verklaar ook (4.6) dat hulle bestaan ​​het uit die Auchatae, Catiaroi, Traspians en Paralatae of "Royal Scythians".
In die vroeë 7de eeu v.C. word die Skithiërs en Kimmeriërs in Assiriese tekste opgeteken dat hulle Urartu verower het. In die 670's het die Skithiërs onder hul koning Bartatua toegeslaan op die gebiede van die Assiriese Ryk. Die Assiriese koning Esarhaddon het daarin geslaag om vrede te sluit met die Skithiërs deur sy dogter met Bartatua te trou en 'n groot bedrag hulde te bring.  Bartatua is opgevolg deur sy seun Madius ca. 645 vC, waarna hulle 'n groot aanval op Palestina en Egipte geloods het. Madius het daarna die mediaanryk onderwerp. Gedurende hierdie tyd merk Herodotus op dat die Skithiërs 'die hele Asië' uitgevoer en hulde geëis het. In die 620's het Cyaxares, leier van die Meders, 'n groot aantal Skithiese kapteins op 'n fees verraderlik doodgemaak. Die Skithiërs is daarna teruggedryf na die steppe. In 612 vC neem die Mede en Skithe deel aan die vernietiging van die Assiriese Ryk tydens die Slag van Nineve. Gedurende hierdie tydperk van invalle in die Midde -Ooste het die Skithiërs sterk beïnvloed deur die plaaslike beskawings. 
In die 6de eeu vC het die Grieke begin met die vestiging van nedersettings langs die kus en riviere van die Pontiese steppe, wat in aanraking gekom het met die Skithiërs. Die verhoudinge tussen die Grieke en die Skithiërs was vreedsaam, en die Skithiërs was wesenlik beïnvloed deur die Grieke, hoewel die stad Panticapaeum in die middel van die eeu vC deur die Skithiërs vernietig kon word. Gedurende hierdie tyd het die Skithiese filosoof Anacharsis na Athene gereis, waar hy 'n groot indruk op die plaaslike mense gemaak het met sy 'barbaarse wysheid'. 
Oorlog met Persië
Teen die einde van die 6de eeu v.C. het die Aart -Ameidiese koning Darius die Grote Persië opgebou tot die magtigste ryk ter wêreld, wat strek van Egipte tot Indië. Met die beplanning van 'n inval in Griekeland, wou Darius eers sy noordelike flank beveilig teen Skytiese introades. So verklaar Darius oorlog aan die Skithiërs.  Aanvanklik het Darius sy Kappadokse satrap Ariamnes met 'n groot vloot (na raming op 600 skepe deur Herodotus) na die Skitiese gebied gestuur, waar verskeie Skitse adellikes gevange geneem is. Daarna bou hy 'n brug oor die Bosporus en verslaan die Thraciërs maklik en steek die Donau in 512 vC oor na die Skithiese gebied met 'n groot leër (700 000 man as 'n mens Herodotus wil glo).  In hierdie tyd is Skitiërs in drie groot koninkryke geskei, met die leier van die grootste stam, koning Idanthyrsus, die opperheerser, en sy ondergeskikte konings Scopasis en Taxacis. [ aanhaling nodig ]
Omdat die Skithiërs nie ondersteuning van naburige nomadiese mense teen die Perse kon ontvang nie, het hulle burgerlikes en vee na die noorde ontruim en 'n verskroeide aarde -strategie aangeneem, terwyl hulle terselfdertyd die uitgebreide Persiese toevoerlyne geteister het. As gevolg van groot verliese, bereik die Perse tot by die See van Azof, totdat Darius genoodsaak is om met Idanthyrsus te onderhandel, maar dit het tot niet gegaan. Darius en sy leër het uiteindelik weer oor die Donau teruggekeer na Persië, en daarna het die Skithiërs 'n reputasie van onoorwinlikheid onder naburige volke gekry.  
Na die nederlaag van die Persiese inval het die Skithiese mag aansienlik gegroei en het hulle veldtogte begin teen hul Thraciese bure in die weste.  In 496 vC het die Skithiërs 'n groot ekspedisie na Thracië geloods, tot by Chersonesos.  Gedurende hierdie tyd onderhandel hulle 'n alliansie met die Achaemenidiese Ryk teen die Spartaanse koning Cleomenes I. 'n Bekende koning van die Skithiërs in die 5de eeu vC was Scyles. 
Die Scythiese offensief teen die Thraciërs is deur die Odrysiese koninkryk nagegaan. Die grens tussen die Skithiërs en die Odrysiese koninkryk is daarna aan die Donau gestel, en die verhouding tussen die twee dinastieë was goed, met dinastiese huwelike wat gereeld voorkom.  Die Skithiërs brei ook uit na die noordweste, waar hulle talle versterkte nedersettings vernietig en waarskynlik talle gevestigde bevolkings onderwerp het. 'N Soortgelyke lot is gely deur die Griekse stede aan die noordwestelike kus van die Swartsee en dele van die Krim, waaroor die Skithe politieke beheer gevestig het.  Griekse nedersettings langs die Donrivier het ook onder die beheer van die Skithiërs gekom. 
'N Verdeelingsverantwoordelikheid ontwikkel, met die Skithiërs wat oor die politieke en militêre mag beskik, die stedelike bevolking wat handel dryf en die plaaslike sedentêre bevolking wat hande -arbeid verrig.  Hulle gebiede het graan verbou en koring, kuddes en kaas na Griekeland gestuur. Die Skithiërs het blykbaar baie van hul rykdom verkry uit hul beheer oor die slawehandel uit die noorde na Griekeland deur die Griekse Swartsee -koloniale hawens Olbia, Chersonesos, Cimmerian Bosporus en Gorgippia. [ aanhaling nodig ]
Toe Herodotus syne skryf Geskiedenisse in die 5de eeu v.C. het Grieke Scythia Minor, in die huidige Roemenië en Bulgarye, onderskei van 'n Groter Skithië wat ooswaarts gestrek het vir 'n rit van 20 dae vanaf die Donau, oor die steppe van die huidige Oos-Oekraïne tot by die onderste Don-kom. [ aanhaling nodig ]
Skytiese aanvalle teen die Griekse kolonies aan die noordoostelike kus van die Swart See was grootliks onsuksesvol, aangesien die Grieke onder die leiding van die stad Panticapaeum verenig het en 'n kragtige verdediging ingedien het. Hierdie Griekse stede het ontwikkel tot die Bosporaanse koninkryk. Intussen het verskeie Griekse kolonies wat voorheen onder Skitiese beheer was, begin om hul onafhanklikheid weer te bevestig. Dit is moontlik dat die Skithe gedurende hierdie tyd aan interne probleme gely het.  Teen die middel van die 4de eeu vC het die Sarmatiërs, 'n verwante Iraanse volk wat oos van die Skithiërs woon, begin uitbrei na die Skithiese gebied. 
Die 4de eeu vC was 'n bloei van die Skithiese kultuur. Die Skithiese koning Ateas het daarin geslaag om onder sy magte die Skithiese stamme wat tussen die Maeotiese moerasse en die Donau woon, te verenig, terwyl hy terselfdertyd die Thraciërs betree.  Hy verower gebiede langs die Donau tot by die Sava -rivier en vestig 'n handelsroete van die Swart See na die Adriatiese See, wat 'n florerende handel in die Skithiese koninkryk moontlik gemaak het. Die westelike uitbreiding van Ateas het hom in konflik gebring met Filip II van Masedonië (regeer 359 tot 336 v.C.), met wie hy voorheen verbonde was,  wat militêre stappe teen die Skithiërs in 339 v.C. Ateas sterf in die geveg, en sy ryk verbrokkel.  Philip se seun, Alexander die Grote, het die konflik met die Skithiërs voortgesit. In 331 vC val sy generaal Zopyrion die Skithiese gebied binne met 'n mag van 30 000 man, maar word deur die Skithiërs naby Olbia omgery en vermoor.  
In die nadraai van die konflik tussen Masedonië en die Skithiërs blyk dit dat die Kelte die Skithe van die Balkan af verplaas het, terwyl 'n stam van die Sarmatiese groepe hulle in Suid -Rusland geleidelik oorweldig het. In 310–309 vC, soos opgemerk deur Diodorus Siculus, verslaan die Skithiërs, in bondgenootskap met die Bosporaanse koninkryk, die Siraces in 'n groot geveg by die rivier Thatis. 
Teen die vroeë 3de eeu vC verdwyn die Skithiese kultuur van die Pontiese steppe skielik. Die redes hiervoor is omstrede, maar die uitbreiding van die Sarmatians het beslis 'n rol gespeel. Die Skithiërs verskuif op hul beurt hul fokus na die Griekse stede van die Krim. 
Teen ongeveer 200 vC het die Skithe grootliks teruggetrek na die Krim. Teen die tyd van Strabo se verslag (die eerste dekades na Christus) het die Krim -Skithiërs 'n nuwe koninkryk geskep wat strek van die onderste Dnjepr tot die Krim, gesentreer in Skithiese Neapolis naby moderne Simferopol. Hulle het meer gevestig geraak en het gemeng met die plaaslike bevolkings, veral die Tauri, en was ook onderhewig aan hellenisasie. Hulle onderhou noue betrekkinge met die Bosporaanse koninkryk, met wie se dinastie hulle deur 'n huwelik verbind is. 'N Afsonderlike Skithiese gebied, bekend as Scythia Minor, het in die hedendaagse Dobruja bestaan, maar was van weinig betekenis. 
In die 2de eeu vC het die Skithiese konings Skilurus en Palakus probeer om hul beheer oor die Griekse stede noord van die Swart See uit te brei.Die Griekse stede Chersonesus en Olbia het op hul beurt die hulp van Mithridates die Grote, die koning van Pontus, versoek, wie se generaal Diophantus hul leërs in die geveg verslaan het, hul hoofstad ingeneem en hul gebied geannekseer het aan die Bosporaanse koninkryk.    Na hierdie tyd het die Skithiërs feitlik uit die geskiedenis verdwyn.  Scythia Minor is ook deur Mithridates verslaan. 
In die jare na die dood van Mithridates het die Skithiërs oorgegaan na 'n vaste lewenswyse en het hulle in die naburige bevolkings geassimileer. Hulle het in die 1ste eeu nC herleef en beleër Chersonesos, wat verplig was om hulp van die Romeinse Ryk te soek. Die Skithiërs is op hul beurt verslaan deur die Romeinse bevelvoerder Tiberius Plautius Silvanus Aelianus.  Teen die 2de eeu nC toon argeologiese bewyse dat die Skithiërs grootliks deur die Sarmatians en Alans geassimileer is.  Die hoofstad van die Skithiërs, Skithiese Neapolis, is in die middel van die 3de eeu nC deur die migrerende Gote vernietig. In die daaropvolgende eeue is die oorblywende Skithiërs en Sarmatiërs grootliks deur die vroeë Slawiërs geassimileer.   Die Skithiërs en Sarmate het 'n belangrike rol gespeel in die etnogenese van die Ossetiërs, wat as direkte afstammelinge van die Alans beskou word. 
Argeologiese oorblyfsels van die Skithe sluit kurgan-grafte in (wat wissel van eenvoudige voorbeelde tot uitgebreide "Royal kurgans" wat die "Skithiese triade" van wapens, perdesnoer en wilde diere-kuns bevat), goud, sy en diereoffers, op plekke ook met vermoedelike menslike offerandes.  Mummifikasietegnieke en permafrost het gehelp om die relatiewe bewaring van sommige oorblyfsels te behou. Skytiese argeologie ondersoek ook die oorblyfsels van stede en vestings.   
Skithiese argeologie kan in drie fases verdeel word: 
Vroeë Skithe-van die middel van die 8ste of die laat 7de eeu vC tot ongeveer 500 vC
Klassieke Skithiese of Mid-Skithiese-van ongeveer 500 vC tot ongeveer 300 vC
Laat Skytiër-van ongeveer 200 vC tot die middel van die 3de eeu nC, op die Krim en die Neder-Dnjepr, teen die tyd dat die bevolking gevestig was.
In die suide van Oos-Europa het die vroeë Skithiese kultuur die plekke van die sogenaamde Novocherkassk-kultuur vervang. Die datum van hierdie oorgang word onder argeoloë betwis. Datums wat wissel van die middel van die 8ste eeu tot die laat 7de eeu vC is voorgestel. 'N Oorgang in die laat 8ste eeu vC het die meeste wetenskaplike steun gekry. Die oorsprong van die vroeë Skithiese kultuur is omstrede. Baie van sy elemente is van Sentraal -Asiatiese oorsprong, maar dit lyk asof die kultuur sy uiteindelike vorm op die Pontiese steppe bereik het, gedeeltelik deur die invloed van Noord -Kaukasiese elemente en in 'n mindere mate die invloed van elemente uit die Ooste. 
Die tydperk in die 8ste en 7de eeu vC toe die Cimmeriërs en Skithiërs die Nabye Ooste toegeval het, word toegeskryf aan die latere stadiums van die vroeë Skithiese kultuur. Voorbeelde van vroeë Scythiese begrafnisse in die Nabye Ooste is dié van Norşuntepe en İmirler. Voorwerpe van die vroeë Skithiese tipe is gevind in die vestings in Urartië, soos Teishebaini, Bastam en Ayanis-boerenkool. Invloede in die Ooste word waarskynlik verduidelik deur voorwerpe wat deur vakmanne in die Ooste gemaak is namens die Skithiese kapteins. 
Die vroeë Skithiese kultuur is veral bekend van sy begrafnisplekke, omdat die Skithiërs op hierdie tydstip nomades was sonder permanente nedersettings. Die belangrikste plekke is geleë in die noordwestelike dele van die Skithiese gebiede in die bossteppe van die Dnjepr, en die suidoostelike dele van die Skithiese gebiede in die Noord -Kaukasus. In hierdie tyd was dit algemeen dat die Skithiërs in die rande van hul gebiede begrawe is. Vroeë Skithiese terreine word gekenmerk deur soortgelyke artefakte met geringe plaaslike variasies. 
Kurgane uit die vroeë Skithiese kultuur is in die Noord -Kaukasus ontdek. Sommige as dit gekenmerk word deur groot rykdom, en waarskynlik die koninklikes van aristokrate was. Dit bevat nie net die oorledene nie, maar ook perde en selfs waens. Die begrafnisrituele wat in hierdie kurgane uitgevoer word, stem nou ooreen met dié wat deur Herodotus beskryf is. Die grootste kurgane uit die vroeë Skithiese kultuur in die Noord -Kaukasus word gevind in Kelermesskaya, Novozavedennoe II (Ulsky Kurgans) en Kostromskaya. Een kurgan by Ulsky is gevind op 'n hoogte van 15 meter en bevat meer as 400 perde. Kurgane uit die 7de eeu vC, toe die Skithiërs die Nabye Ooste uitgevoer het, bevat tipies voorwerpe van Oos -Oos oorsprong. Kurgane uit die laat 7de eeu vC bevat egter min voorwerpe uit die Midde -Ooste, maar eerder voorwerpe van Griekse oorsprong, wat dui op groter kontak tussen die Skithiërs en Griekse koloniste. 
Belangrike vroeë Skithiese terreine is ook in die bossteppe van die Dnjepr gevind. Die belangrikste van hierdie vondste is die Melgunov Kurgan. Hierdie kurgan bevat verskeie voorwerpe van Nabye Oosterse oorsprong wat so soortgelyk is aan dié wat by die kurgan in Kelermesskaya gevind is, dat dit waarskynlik in dieselfde werkswinkel gemaak is. Die meeste vroeë Skithiese terreine in hierdie gebied is langs die oewer van die Dnjepr en sy sytakke geleë. Die begrafnisrites van hierdie plekke is soortgelyk, maar nie identies aan dié van die kurgans in die Noord -Kaukasus nie. 
Belangrike vroeë Skithiese terreine is ook ontdek in die gebiede wat die Noord -Kaukasus en die bossteppe skei. Dit sluit in die Krivorozhskiĭ kurgan aan die oostelike oewer van die Donets, en die Temir-gora kurgan in die Krim. Albei dateer uit die 7de eeu vC en bevat Griekse invoer. Die Krivorozhskiĭ vertoon ook invloede in die Ooste. 
Afgesien van begrafnisplekke, is talle nedersettings uit die vroeë Skithiese tydperk ontdek. Die meeste van hierdie nedersettings is in die bosstepsone geleë en is nie versterk nie. Die belangrikste van hierdie plekke in die Dnjepr -omgewing is Trakhtemirovo, Motroninskoe en Pastyrskoe. Oos hiervan, aan die oewer van die Vorskla -rivier, 'n sytak van die Dnjepr, lê die Bilsk -nedersetting. Bilsk beslaan 'n oppervlakte van 4400 hektaar met 'n buitenwand van meer as 30 km, en is die grootste nedersetting in die bosstepsone.  Dit is voorlopig deur 'n span argeoloë onder leiding van Boris Shramko geïdentifiseer as die plek van Gelonus, die vermeende hoofstad van Scythia.
'N Ander belangrike groot nedersetting kan by Myriv gevind word. Myriv dateer uit die 7de en 6de eeu vC en bevat 'n aansienlike hoeveelheid ingevoerde Griekse voorwerpe, wat getuig van lewendige kontak met Borysthenes, die eerste Griekse kolonie wat op die Pontiese steppe gevestig is (ongeveer 625 vC). Binne die skanse in hierdie nedersettings was daar gebiede sonder geboue, wat waarskynlik deur nomadiese Skithe beset is wat die terreine seisoenaal besoek het. 
Die vroeë Skithiese kultuur het in die laaste deel van die 6de eeu vC tot 'n einde gekom. 
Teen die einde van die 6de eeu vC begin 'n nuwe tydperk in die materiële kultuur van die Skithiërs. Sommige geleerdes beskou dit as 'n nuwe stadium in die Skithiese kultuur, terwyl ander dit as 'n heeltemal nuwe argeologiese kultuur beskou. Dit is moontlik dat hierdie nuwe kultuur ontstaan ​​het deur die vestiging van 'n nuwe golf nomades uit die ooste, wat vermeng het met die plaaslike Skithiërs. Die klassieke Skithiese tydperk het groot veranderinge in die Skithiese materiële kultuur beleef, beide ten opsigte van wapens en kunsstyl. Dit was grotendeels deur Griekse invloed. Ander elemente is waarskynlik uit die ooste gebring. 
Net soos in die vroeë Skithiese kultuur, word die klassieke Skithiese kultuur hoofsaaklik verteenwoordig deur begrafnisplekke. Die verspreidingsgebied van hierdie terreine het egter verander. Die meeste van hulle, insluitend die rykste, is geleë op die Pontiese steppe, veral die gebied rondom die Dnieper Rapids. 
Aan die einde van die 6de eeu vC verskyn nuwe begrafnisrites, gekenmerk deur meer komplekse kurgans. Hierdie nuwe styl is vinnig deur die Skithiese gebied aangeneem. Soos voorheen bevat elite -begrafnisse gewoonlik perde. 'N Begrawe koning is gewoonlik vergesel van verskeie mense uit sy gevolg. Begrafnisse wat mans en vrouens bevat, kom baie gereeld voor in elite -begrafnisse en by die begrafnisse van die gewone mense. 
Die belangrikste Skithiese kurgane van die Klassieke Skithiese kultuur in die 6de en 5de eeu vC is Ostraya Tomakovskaya Mogila, Zavadskaya Mogila 1, Novogrigor'evka 5, Baby en Raskopana Mogila in die Dnieper Rapids, en die Zolotoi en Kulakovskiĭ kurgans in die Crimea. 
Die grootste, sogenaamde 'koninklike' kurgane van die klassieke Skithiese kultuur dateer uit die 4de eeu v.C. Dit sluit in Solokha, Bol'shaya Cymbalka, Chertomlyk, Oguz, Alexandropol en Kozel. Die tweede grootste, sogenaamde "aristokratiese" kurgans, sluit in Berdyanskiĭ, Tovsta Mohyla, Chmyreva Mogila, Five Brothers 8, Melitopolsky, Zheltokamenka en Krasnokutskiĭ. 
By die opgrawing by kurgan Sengileevskoe-2 is goue bakke gevind met bedekkings wat daarop dui dat 'n sterk opiumdrank gebruik is terwyl cannabis daar naby gebrand het. Die goue bakke toon tonele met klere en wapens. 
Teen die tyd van die klassieke Skithiese kultuur blyk dit dat die Noord -Kaukasus nie meer onder Skitiese beheer is nie. Ryk kurgane in die Noord -Kaukasus is gevind by die Seven Brothers Hillfort, Elizavetovka en Ulyap, maar hoewel dit elemente van die Skithiese kultuur bevat, behoort dit waarskynlik aan 'n onverwante plaaslike bevolking. Ryk kurgane van die bosstepsone uit die 5de en 4de eeu vC is op plekke soos Ryzhanovka ontdek, maar dit is nie so groot soos die kurgans van die steppe verder suid nie. 
Begrafnisplekke met Skithiese eienskappe is ook in verskeie Griekse stede ontdek. Dit sluit in verskillende buitengewoon ryk begrafnisse soos Kul-Oba (naby Panticapaeum in die Krim) en die nekropolis van Nymphaion. Die terreine verteenwoordig waarskynlik Skithiese aristokrate wat noue, indien nie familiebande, met die elite van Nymphaion en aristokrate, miskien selfs koninklikes, van die Bosporaanse koninkryk gehad het. 
In totaal is meer as 3 000 Skitiese begrafnisplekke uit die 4de eeu vC op die Pontiese steppe ontdek. Hierdie getal is baie groter as die aantal begraafplase uit vorige eeue. 
Afgesien van begraafplase, is oorblyfsels van Skithiese stede uit hierdie tydperk ontdek. Dit sluit in beide voortsettings uit die vroeë Skithiese tydperk en nuutgestigte nedersettings. Die belangrikste hiervan is die nedersetting Kamenskoe aan die Dnjepr, wat bestaan ​​het van die 5de eeu tot die begin van die 3de eeu vC. Dit was 'n versterkte nedersetting wat 'n oppervlakte van 12 vierkante kilometer beslaan. Die hoofbesetting van sy inwoners blyk metaalbewerking te wees, en die stad was waarskynlik 'n belangrike verskaffer van metaalwerk vir die nomadiese Skithe. 'N Deel van die bevolking bestaan ​​waarskynlik uit landbouers. Dit is waarskynlik dat Kamenskoe ook as 'n politieke sentrum in Scythia gedien het. 'N Beduidende deel van Kamenskoe is nie opgebou nie, miskien om dit opsy te sit vir die Skithiese koning en sy gevolg tydens hul seisoenale besoeke aan die stad.  János Harmatta stel voor dat Kamenskoe as woning vir die Skithiese koning Ateas gedien het. 
Teen die 4de eeu vC blyk dit dat sommige van die Skithiërs 'n landbou -leefwyse aangeneem het soortgelyk aan die mense van die bossteppe. As gevolg hiervan ontstaan ​​'n aantal versterkte en nie-versterkte nedersettings in die gebiede van die onderste Dnjepr. 'N Deel van die gevestigde inwoners van Olbia was ook van Skithiese oorsprong. 
Klassieke Skithiese kultuur duur tot in die laat 4de eeu of vroeë 3de eeu vC. 
Die laaste tydperk in die Skithiese argeologiese kultuur is die laat Skithiese kultuur, wat bestaan ​​het in die Krim en die Neder -Dnjepr vanaf die 3de eeu vC. Hierdie gebied is destyds meestal deur Skithiërs gevestig. 
Argeologies het die laat Skithiese kultuur weinig gemeen met sy voorgangers. Dit verteenwoordig 'n samesmelting van Skithiese tradisies met dié van die Griekse koloniste en die Tauri, wat die berge van die Krim bewoon het. Die bevolking van die laat -Skithiese kultuur was hoofsaaklik gevestig en was betrokke by veeteelt en landbou. Hulle was ook belangrike handelaars en dien as tussengangers tussen die klassieke wêreld en die barbaarse wêreld. 
Onlangse opgrawings by Ak-Kaya/Vishennoe impliseer dat hierdie terrein die politieke sentrum van die Skithiërs was in die 3de eeu vC en die vroeë deel van die 2de eeu vC. Dit was 'n goed beskermde vesting wat volgens Griekse beginsels gebou is. 
Die belangrikste plek van die laat Krim -kultuur is Skithiese Neaoplis, wat in die Krim geleë was en van die vroeë 2de eeu vC tot die begin van die 3de eeu nC as die hoofstad van die laat Skytiese koninkryk gedien het. Skithiese Neapolis is grotendeels gebou volgens Griekse beginsels. Die koninklike paleis is vernietig deur Diophantus, 'n generaal van die Pontiese koning Mithridates VI, aan die einde van die 2de eeu vC, en is nie herbou nie. Die stad het nietemin steeds bestaan ​​as 'n belangrike stedelike sentrum. Dit het beduidende veranderinge ondergaan vanaf die 1ste eeu tot die 2de eeu nC, en het uiteindelik feitlik geen geboue agtergelaat nie, behalwe uit die versterkings. Nuwe begrafnisrites en materiële kenmerke verskyn ook. Dit is waarskynlik dat hierdie veranderinge die assimilasie van die Skithiërs deur die Sarmate verteenwoordig. 'N Sekere kontinuïteit is egter waarneembaar. Vanaf die einde van die 2de eeu tot die middel van die 3de eeu nC, verander Skithiese Neapolis in 'n nie-versterkte nedersetting wat slegs enkele geboue bevat. 
Afgesien van die Skithiese Neapolis en Ak-Kaya/Vishennoe, is meer as 100 versterkte en nie-versterkte nedersettings uit die laat Skytiese kultuur ontdek. Hulle word dikwels vergesel deur 'n nekropolis. Laat Skithiese terreine kom meestal voor in gebiede rondom die voetheuwels van die Krimberge en langs die westelike kus van die Krim. Sommige van hierdie nedersettings was vroeër Griekse nedersettings, soos Kalos Limen en Kerkinitis. Baie van hierdie kusnedersettings het as handelshawe gedien. 
Die grootste Skithiese nedersettings na Neapolis en Ak-Kaya-Vishennoe was Bulganak, Ust-Alma en Kermen-Kyr. Net soos Neapolis en Ak-Kaya, word hierdie gekenmerk deur 'n kombinasie van Griekse argitektoniese beginsels en plaaslike beginsels. 
'N Unieke groep laat-Skithiese nedersettings was stadstate aan die oewer van die Laer Dnjepr. Die materiële kultuur van hierdie nedersettings was selfs meer gehelleniseerd as dié op die Krim, en hulle was waarskynlik nou verbonde aan Olbia, indien nie afhanklik daarvan nie. 
Begrafnisse van die laat Skithiese kultuur kan verdeel word in twee kurgans en necropolises, terwyl necropolises al hoe meer algemeen word namate die tyd vorder. Die grootste sodanige nekropolis is by Ust-Alma gevind. 
Vanweë noue ooreenkomste tussen die materiële kultuur van die laat Skithiërs en dié van naburige Griekse stede, het baie geleerdes voorgestel dat laat -Skithiese aanhalings, veral dié van die Neder -Dnjepr, uiteindelik gedeeltelik deur Grieke bevolk is. Daar is op invloede van Sarmatiese elemente en die La Tène -kultuur gewys. 
Die laat -Skithiese kultuur eindig in die 3de eeu nC. 
Aangesien die Skithiërs nie 'n geskrewe taal gehad het nie, kan hul nie-materiële kultuur slegs saamgevoeg word deur geskrifte van nie-Skithiese skrywers, parallelle onder ander Iraanse volke en argeologiese bewyse. 
Skithiërs het in gekonfedereerde stamme gewoon, 'n politieke vorm van vrywillige vereniging wat weidings gereguleer het en 'n gemeenskaplike verdediging georganiseer het teen indringende bure vir die pastorale stamme van meestal ruiters. Terwyl die produktiwiteit van makgemaakte diereteelt die van die gevestigde landbougenootskappe aansienlik oorskry, het die pastorale ekonomie ook aanvullende landbouprodukte nodig gehad, en stabiele nomadiese konfederasies het óf simbiotiese óf geforseerde alliansies met sedentêre mense ontwikkel-in ruil vir diereprodukte en militêre beskerming.
Herodotus vertel dat drie hoofstamme van die Skithiërs afstam van drie seuns van Targitaus: Lipoxais, Arpoxais en Colaxais. Hulle noem hulself Scoloti, na een van hulle konings.  Herodotus skryf dat die Auchatae -stam afstam van Lipoxais, die Catiari en Traspians van Arpoxais, en die Paralatae (Royal Scythians) van Colaxais, wat die jongste broer was.  Volgens Herodotus was die Koninklike Skithiërs die grootste en magtigste Skithiese stam en het hulle "na al die ander stamme in die lig van slawe gekyk". 
Alhoewel geleerdes tradisioneel die drie stamme as geografies onderskei behandel het, interpreteer Georges Dumézil die goddelike gawes as die simbole van sosiale beroepe, wat sy trifunksionele visie van vroeë Indo-Europese samelewings illustreer: die ploeg en die juk simboliseer die boere, die byl-die krygers, die bak - die priesters. Die eerste geleerde wat die drie lae van die Skithiese samelewing met die Indiese kaste vergelyk het, was Arthur Christensen. Volgens Dumézil kan "die vrugtelose pogings van Arpoxais en Lipoxais, in teenstelling met die sukses van Colaxais, verklaar waarom die hoogste lae nie die van boere of towenaars was nie, maar eerder die van krygers." 
Die Skithiërs was 'n oorlogsugtige volk. By oorlogvoering het byna die hele volwasse bevolking, insluitend 'n groot aantal vroue, aan die geveg deelgeneem.  Die Atheense historikus Thucydides het opgemerk dat geen mense in Europa of Asië die Skithiërs kon weerstaan ​​sonder hulp van buite nie. 
Skithe was veral bekend vir hul perdryvaardighede en hul vroeë gebruik van saamgestelde boë wat te perd geskiet is. Met groot mobiliteit kon die Skithiërs die aanvalle van meer omslagtige voetsoldate en kavalerie opneem, net terugtrek in die steppe. Sulke taktieke het hul vyande verwoes, wat dit makliker gemaak het om hulle te verslaan. Die Skithiërs was berug aggressiewe krygers. Skytiërs, wat deur 'n klein aantal naby geallieerde elites beheer word, het 'n reputasie vir hul boogskutters gehad, en baie het werk as huursoldate gekry. Skytiese elites het kurgan-grafte gehad: hoë kruiwaens wat opgehoop is oor kamergrafte van larikshout, 'n bladwisselende naaldboom wat moontlik 'n spesiale betekenis gehad het as 'n boom van lewensvernuwing, want dit staan ​​kaal in die winter. [ aanhaling nodig ]
Die Ziwiye -vullis, 'n skat van goud en silwer metaalwerk en ivoor wat naby die stad Sakiz suid van die Urmia -meer gevind is en tussen 680 en 625 vC gedateer is, bevat voorwerpe met Skytiese kenmerke van "dierlike styl". Een silwer skottel uit hierdie vonds bevat 'n paar inskripsies, wat nog nie gedecodeer is nie en moontlik 'n vorm van Skithiese skrif verteenwoordig.[ aanhaling nodig ]
Skithiërs het ook 'n reputasie gehad vir die gebruik van doring- en vergiftigde pyle van verskillende tipes, vir 'n nomadiese lewe wat op perde gesentreer is-"gevoed uit perdebloed" volgens Herodotus-en vir vaardigheid in guerrilla-oorlogvoering. [ aanhaling nodig ]
Sommige Skithies-Sarmatiese kulture het moontlik Griekse verhale van Amazones laat ontstaan. In die suide van die Oekraïne en Rusland is grafte van gewapende wyfies gevind. David Anthony sê: "Ongeveer 20% van die Skyties-Sarmatiese 'krygersgrafte' op die onderste Don en die onderste Wolga bevat wyfies wat vir die geveg aangetrek was asof hulle mans was, 'n styl wat moontlik die Griekse verhale oor die Amazones geïnspireer het." 
Alhoewel die Skytiërs 'n groot deel van hul geskiedenis 'n oorwegend nomadiese volk was, was hulle geskoolde metaalwerkers. Kennis van bronsbewerking was teenwoordig toe die Skithiese volk teen die 8ste eeu v.C. begin het, het Skithiese huursoldate wat in die Nabye Ooste geveg het, begin kennis dra van ysterverwerking na hul vaderland. Daar is gevind dat argeologiese terreine wat aan die Skithiërs toegeskryf is, die oorblyfsels van werkswinkels, slagstapels en weggooide gereedskap bevat, wat alles impliseer dat sommige Skithiese nedersettings die plek van die georganiseerde nywerheid was.  
Volgens Herodotus het die Skitiese kostuum bestaan ​​uit 'n gevulde en gewatteerde leerbroek wat in stewels vasgemaak is, en oop tunieke. Hulle het sonder opbeugels of saal gery, met slegs saaldoeke. Herodotus berig dat Skithiërs dagga gebruik het, beide om hul klere te weef en om hulself in die rook te reinig (Hist. 4.73–75), argeologie het die gebruik van cannabis in begrafnisrituele bevestig. Mans het skynbaar 'n verskeidenheid sagte hoofdeksels gedra - óf kegelvormig soos dié wat Herodotus beskryf, óf ronder, meer soos 'n Frygiese pet.
Kostuum word beskou as een van die belangrikste identifiseringskriteria vir Skithe. Vroue het 'n verskeidenheid hooftooisels gedra, sommige kegelvormig, ander meer soos afgeplatte silinders, ook versier met metaal (goue) plate. 
Skithiese vroue het lang, los klere gedra, versier met metaalplaatjies (goud). Vroue het serpe gedra, dikwels ryklik versier met metaal (goue) plate.
Op grond van talle argeologiese bevindings in die Oekraïne, die suide van Rusland en Kazakstan, het mans en vegtersvroue langmou -tunieke gedra wat altyd vasgemaak was, dikwels met ryklik versierde gordels.
Mans en vroue het 'n langbroek aangehad, dikwels versier met metaalplate en dikwels geborduur of versier met viltapplikasiebroeke, afhangende van die gebied, kon 'n breër of stywer pasvorm gewees het. Die materiaal wat gebruik is, was afhanklik van die rykdom, klimaat en noodsaaklikheid. 
Mans- en dameskrygers het variasies van lang en korter stewels, wol-leer-viltskoene-stewels en mocassinagtige skoene gedra. Hulle was óf van 'n vetgemaakte óf 'n eenvoudige glip -tipe. Vroue het ook sagte skoene gedra met metaal (goue) plate.
Mans en vroue het gordels gedra. Krygsgordels was van leer, dikwels met goue of ander metaalversierings, en het baie leerstringe om die goryto's, swaard, steen, sweep, ens. Vas te maak. Bande is vasgemaak met metaal- of horinggordelhakies, leerstringe en metaal (dikwels goue) of horinggordelplate. 
Skithiese godsdiens was 'n soort voor-Zoroastriese Iraanse godsdiens en het verskil van die post-Zoroastriese Iraanse gedagtes.  Die Skithiese geloof was 'n meer argaïese stadium as die Zoroastriese en Hindoe -stelsels. Die gebruik van cannabis om trance en waarsêery deur waarsêers te veroorsaak, was 'n kenmerk van die Skithiese geloofstelsel. 
Ons belangrikste literêre bron oor Skithiese godsdiens is Herodotus. Volgens hom was die leidende god in die Skithiese panteon Tabiti, wat hy vergelyk het met die Griekse god Hestia.  Tabiti is uiteindelik vervang deur Atar, die vuurpantheon van Iraanse stamme, en Agni, die vuurgod van Indo-Ariërs.  Ander gode wat deur Herodotus genoem word, sluit in Papaios, Api, Goitosyros/Oitosyros, Argimpasa en Thagimasadas, wat hy onderskeidelik met Zeus, Gaia, Apollo, Aphrodite en Poseidon vereenselwig het. Die Skithiërs sê ook dat Herodotus die ekwivalente van Herakles en Ares aanbid het, maar hy noem nie hul Skithiese name nie.  'n Bykomende Skithiese godheid, die godin Dithagoia, word genoem in die toewyding deur Senamotis, dogter van koning Skiluros, in Panticapaeum. Die meeste name van Skithiese gode kan teruggevoer word na Iraanse wortels. 
Herodotus verklaar dat Thagimasadas slegs deur die Koninklike Skithiërs aanbid is, terwyl die oorblywende gode deur almal aanbid is. Hy verklaar ook dat "Ares", die oorlogsgod, die enigste god was aan wie die Skithiërs standbeelde, altare of tempels gewy het. Tumuli is vir hom in elke Skithiese distrik opgerig, en beide diereoffers en menslike offers is ter ere van hom uitgevoer. Ten minste een heiligdom vir "Ares" is deur argeoloë ontdek. 
Die Skithiërs het professionele priesters gehad, maar dit is nie bekend of hulle 'n oorerflike klas was nie. Onder die priesters was daar 'n aparte groep, die Enarei, wat die godin Argimpasa aanbid en vroulike identiteite aangeneem het. 
Die Skithiese mitologie het baie aandag gegee aan die mite van die 'Eerste Man', wat as die voorouer van hulle en hul konings beskou is. Soortgelyke mites kom algemeen onder ander Iraanse mense voor. Die verdeling van die Skithiese samelewing in drie oorerflike klasse, wat bestaan ​​uit krygers, priesters en produsente, is baie belangrik. Konings is beskou as deel van die krygerklas. Koninklike mag is as heilig en van son- en hemelse oorsprong beskou.  Die Iraanse beginsel van koninklike charisma, bekend as khvarenah in die Avesta, het 'n prominente rol gespeel in die Skithiese samelewing. Dit is waarskynlik dat die Skithiërs 'n aantal epiese legendes gehad het, wat moontlik die bron was vir Herodotus se geskrifte daaroor.  Spore van hierdie epos kan gevind word in die epos van die Ossetiërs van die huidige tyd. 
In die Skithiese kosmologie was die wêreld in drie dele verdeel, met die krygers wat as deel van die boonste wêreld beskou word, die priesters van die middelste vlak en die vervaardigers van die onderste. 
Die kuns van die Skithiërs en verwante mense van die Skithiese kulture staan ​​bekend as Skithiese kuns. Dit word veral gekenmerk deur die gebruik van die dierestyl. 
Die Skithiese dierestyl verskyn in 'n reeds gevestigde vorm in Oos -Europa in die 8ste eeu v.C. saam met die vroeë Skithiese argeologiese kultuur self. Dit het min ooreenkoms met die kuns van pre-Skytiese kulture in die omgewing. Sommige geleerdes stel voor dat die kunsstyl wat tydens die militêre veldtogte van die 7de eeu vC onder die invloed van die Nabye Ooste ontwikkel is, maar die meer algemene teorie is dat dit onder Chinese invloed op die oostelike deel van die Eurasiese Steppe ontwikkel het. Ander het probeer om die twee teorieë te versoen, wat daarop dui dat die dierestyl van die westelike en oostelike dele van die steppe onafhanklik van mekaar ontwikkel het, onderskeidelik onder Nabye Oosterse en Chinese invloede. Ongeag, die dierestylkuns van die Skithiërs verskil aansienlik van dié van mense wat verder oos woon. 
Scythiese dierestylwerke word tipies verdeel in voëls, hoefdiere en roofdiere. Dit weerspieël waarskynlik die tripatriate verdeling van die Skithiese kosmos, met voëls wat tot die boonste vlak behoort, hoefdiere tot die middelste vlak en roofdiere in die onderste vlak. 
Beelde van mitologiese wesens, soos 'n griffioen, is nie ongewoon in die Skithiese dierestyl nie, maar dit is waarskynlik die gevolg van invloede uit die Ooste. Teen die einde van die 6de eeu vC, namate die Skithiese aktiwiteit in die Nabye Ooste verminder is, verdwyn uitbeeldings van mitologiese wesens grotendeels uit die Skithiese kuns. Dit verskyn egter weer in die 4de eeu vC as gevolg van die Griekse invloed. 
Antropomorfe uitbeeldings in vroeë Skithiese kuns is slegs bekend uit kurgan stelae. Dit beeld krygers uit met amandelvormige oë en snorre, wat dikwels wapens en ander militêre toerusting insluit. 
Sedert die 5de eeu v.C. het die Skithiese kuns aansienlik verander. Dit was waarskynlik die gevolg van Griekse en Persiese invloed, en moontlik ook interne ontwikkelinge wat veroorsaak is deur die aankoms van 'n nuwe nomadiese volk uit die ooste. Die veranderinge is opvallend in die meer realistiese uitbeeldings van diere, wat nou gereeld uitgebeeld word as om mekaar te veg eerder as om individueel uitgebeeld te word. Kurgan -stele van die tyd vertoon ook spore van Griekse invloede, met krygers wat met ronde oë en vol baarde uitgebeeld word. 
Die 4de eeu vC toon addisionele Griekse invloed. Terwyl die dierestyl nog steeds gebruik is, blyk dit dat Griekse vakmanne op hierdie stadium baie Skithiese kuns namens die Skithe gemaak het. Sulke voorwerpe word gereeld aangetref in koninklike Scythiese begrafnisse van die tydperk. Uitbeeldings van mense word meer algemeen. Baie voorwerpe van die Skithiese kuns wat deur die Grieke gemaak is, is waarskynlik illustrasies van Skithiese legendes. Daar word geglo dat verskeie voorwerpe van godsdienstige betekenis was. 
Teen die laat 3de eeu vC verdwyn die oorspronklike Skithiese kuns deur voortdurende hellenisasie. Die skepping van antropomorfe grafstene het egter voortgegaan. 
Scythiese kunswerke word in baie museums gehou en is by baie uitstallings te sien. Die grootste versamelings Skytiese kuns word gevind in die Hermitage Museum in Sint Petersburg en die Museum van Historiese Skatte van die Oekraïne in Kiev, terwyl kleiner versamelings gevind word by die Staatliche Antikensammlungen in Berlyn, die Ashmolean Museum van Oxford en die Louvre van Parys . 
Die Skithiërs praat 'n taal wat tot die Skithiese tale behoort, waarskynlik  'n tak van die Oos -Iraanse tale.  Of al die mense wat in die "Skyto-Siberiese" argeologiese kultuur ingesluit is, tale uit hierdie familie spreek, is onseker.
Die Skytiese tale het moontlik 'n dialekkontinuum gevorm: "Skyto-Sarmaties" in die weste en "Skyto-Khotanees" of Saka in die ooste.  Die Skithiese tale is meestal gemarginaliseer en geassimileer as gevolg van die laat oudheid en vroeë Middeleeue Slawiese en Turkse uitbreiding. Die westelike (Sarmatiese) groep ou Skitiërs het oorleef as die Middeleeuse taal van die Alans en het uiteindelik aanleiding gegee tot die moderne Ossetiese taal. 
Fisiese en genetiese ontledings van ou oorblyfsels het tot die gevolgtrekking gekom dat die Skithiërs in sy geheel oorwegend kenmerke van Europoids besit. Mongoloïede fenotipes was ook by sommige Skithiërs, maar meer gereeld in die oostelike Skithiërs, te kenne te gee, wat daarop dui dat sommige Skithiërs ook gedeeltelik afkomstig was van Oos -Eurasiese bevolkings. 
In kunswerke word die Skithiërs uitgebeeld wat Kaukasiese eienskappe vertoon.  In die geskiedenis beskryf die Griekse historikus Herodotus, die 5de eeu vC, die Budini van Scythia as rooi hare en grys oë.  In die 5de eeu vC het die Griekse geneesheer Hippokrates aangevoer dat die Skithiërs ligkleurig   was, sowel as 'n besonder hoë hipermobiliteit, wat oorlogvoering beïnvloed.  In die 3de eeu vC beskryf die Griekse digter Callimachus die Arismapes (Arimaspi) van Scythia as ligharig.   Die Chinese gesant Zhang Qian in die 2de eeu vC beskryf die Sai (Saka), 'n oostelike volk wat nou verwant is aan die Skithiërs, met geel (wat waarskynlik hazel of groen beteken) en blou oë.  In Natuurlike geskiedenis, die 1ste-eeuse nC, die Romeinse skrywer Plinius die Ouere, kenmerk die Seres, soms geïdentifiseer as Saka of Tocharians, as rooi hare, blou oë en buitengewoon lank.   Aan die einde van die 2de eeu nC sê die Christelike teoloog Clement van Alexandrië dat die Skithiërs en die Kelte lang rooibruin hare het.   Die 2de-eeuse Griekse filosoof Polemon sluit die Skithiërs onder die noordelike volke in, gekenmerk deur rooi hare en blougrys oë.  In die laat 2de of vroeë 3de eeu nC skryf die Griekse geneesheer Galen dat Skytiërs, Sarmatiërs, Illyriërs, Germaanse mense en ander noordelike mense rooierige hare het.   Die vierde-eeuse Romeinse historikus Ammianus Marcellinus het geskryf dat die Alans, 'n volk wat nou verwant is aan die Skithiërs, lank, blond en lig oë was.  Die vierde-eeuse biskop Gregorius van Nyssa het geskryf dat die Skithiërs helderkleurig en blond was.  Die 5de-eeuse dokter Adamantius, wat Polemon gereeld gevolg het, beskryf die Skithiërs as ligharig.  
In 2017 is 'n genetiese studie van verskillende Skithiese kulture, waaronder die Skithiërs, gepubliseer in Natuurkommunikasie. Die studie het voorgestel dat die Skithiërs onafhanklik van kultureel soortgelyke groepe verder oos ontstaan ​​het. Alhoewel alle groepstudies 'n gemeenskaplike oorsprong in die Yamnaya -kultuur gehad het, was die teenwoordigheid van oos -Eurasiese mitochondriale afstammelinge grootliks afwesig onder Skytiërs, maar was dit onder ander groepe verder oos. Moderne bevolkings wat die naaste aan die Skithiërs was, was bevolkings wat naby die bestudeerde plekke woon, wat dui op genetiese kontinuïteit. 
Nog 'n 2017 genetiese studie, gepubliseer in Wetenskaplike verslae, bevind dat die Skithiërs gemeenskaplike mitokondriale afstammelinge met die vroeëre Srubnaya -kultuur gedeel het. Dit het ook opgemerk dat die Skithiërs verskil van wesenlik soortgelyke groepe verder oos deur die afwesigheid van oos -Eurasiese mitochondriale afstammelinge. Die skrywers van die studie het voorgestel dat die Srubnaya -kultuur die bron was van die Skithiese kulture van ten minste die Pontiese steppe. 
Krzewińska et al. (2018) het bevind dat lede van die Srubnaya-kultuur uitsluitlik Y-haplogroep-haplogroep R1a1a1 (R1a-M417) dra, wat 'n groot uitbreiding gedurende die Bronstydperk toon. Daarteenoor het ses manlike Skithiese monsters van kurgans by Starosillya en Glinoe Y-haplogroep-haplogroep R1b1a1a2 (R1b-M269) gedra. Verder is bevind dat die Skithiërs nou verwant was aan die Afanasievo -kultuur en die Andronovo -kultuur. Die skrywers van die studie het voorgestel dat die Skithiërs nie direk van die Srubnaya -kultuur afstam nie, maar dat hulle en die Srubnaya 'n gemeenskaplike oorsprong het deur die vroeëre Yamnaya -kultuur. Aansienlike genetiese verskille is gevind tussen die Skithiërs en wesenlik soortgelyke groepe verder oos, wat die idee ondersteun het dat die Skithiërs en groepe verder oos as aparte mense behoort aan 'n gemeenskaplike kulturele horison, wat moontlik die oorsprong daarvan gehad het. oostelike Ponties-Kaspiese steppe en die suidelike Oeral. 
In 2019 is 'n genetiese studie van oorblyfsels uit die Aldy-Bel-kultuur van Suid-Siberië, wat wesenlik soortgelyk is aan dié van die Skithiërs, gepubliseer in Menslike Genetika. Die meerderheid Aldy-Bel-monsters was draers van haplogroep R1a, insluitend twee draers van haplogroep R1a1a1b2 (R1a-Z93). Oos -Asiatiese mengsel is ook opgespoor. Die resultate het aangedui dat die Skithiërs en die Aldy-Bel-mense heeltemal van vaderlike oorsprong was, met feitlik geen vaderlike genevloei tussen hulle nie. 
Järve et al. (2019) het bevind dat die Skithiërs Y-haplogroep R1a en verskillende subklasse daarvan gedra het. Hulle het voorgestel dat migrasies 'n rol gespeel het in die ontstaan ​​van die Skithiërs as die dominante mag op die Pontiese steppe. 
In die laat oudheid en die Middeleeue is die naam "Skithiërs" in die Grieks-Romeinse literatuur gebruik vir verskillende groepe nomadiese "barbare" wat op die Ponties-Kaspiese steppe woon. Dit sluit in Huns, Gote, Ostrogote, Türke, Pannonian Avars en Khazars. Nie een van hierdie mense het hoegenaamd 'n verband met die werklike Skithiërs nie. 
Bisantynse bronne verwys ook na die Russiese plunderaars wat Konstantinopel omstreeks 860 in hedendaagse verslae aangeval het as "Tauroscythians", vanweë hul geografiese oorsprong, en ondanks hul gebrek aan 'n etniese verhouding tot Skithiërs. Patriarg Photius het die term moontlik eers op hulle toegepas tydens die beleg van Konstantinopel. [ aanhaling nodig ]
Vroeë moderne gebruik
Vanweë hul reputasie soos dit deur die Griekse historici gevestig is, was die Skithiërs lank die toonbeeld van wreedheid en barbaarsheid. [ aanhaling nodig ]
Die Nuwe Testament bevat 'n enkele verwysing na Skithiërs in Kolossense 3:11:  in 'n brief wat aan Paulus toegeskryf word, word 'Skitiër' gebruik as 'n voorbeeld van mense wat sommige pejoratief noem, maar wat in Christus vir God aanneemlik is :
Hier is geen Griek of Jood nie. Daar is geen verskil tussen diegene wat besny is en diegene wat nie is nie. Daar is geen onbeskofte buitestaander of selfs 'n Skithe nie. Daar is geen slaaf of vry persoon nie. Maar Christus is alles. En hy is in alles. 
Shakespeare het byvoorbeeld verwys na die legende dat Skithiërs hul kinders in sy toneelstuk geëet het Koning Lear:
Die barbaars Skithies
Of hy wat sy generasie deurmekaar maak
Om sy eetlus te verslind, sal aan my boesem wees
Wees net so goed soos die buurman, jammer en verlig,
Soos jy my soms dogter is. 
Kenmerkend is dat die vroeë moderne Engelse diskoers oor Ierland, soos die van William Camden en Edmund Spenser, gereeld vergelykings met Skithiërs gebruik het om te bevestig dat die inheemse bevolking van Ierland afstam van hierdie ou "bogeymen" en hulself net so barbaars as hul beweerde voorouers.  
Sommige legendes van die Pole,  die Pikte, die Gaels, die Hongare, onder andere, bevat ook vermelding van Skithiese oorsprong. Sommige skrywers beweer dat Skithiërs gedink het aan die vorming van die Ryk van die Mede en ook in die Kaukasiese Albanië. [ aanhaling nodig ]
Die Skithiërs kom ook voor in 'n paar nasionale oorsprong-legendes van die Kelte. In die tweede paragraaf van die 1320 -verklaring van Arbroath eis die elite van Skotland Scythia as 'n voormalige tuisland van die Skotte. Volgens die 11de-eeuse Lebor Gabála Érenn (The Book of the Taking of Ireland), die 14de-eeuse Auraicept na n-Éces en ander Ierse folklore, die Iere het hul oorsprong in Skytië en was afstammelinge van Fénius Farsaid, 'n Skithiese prins wat die Ogham-alfabet geskep het. [ aanhaling nodig ]
Die Karolingiese konings van die Franken het Merovingiese afkoms teruggevoer na die Germaanse stam van die Sicambri. Gregorius van Tours dokumente in sy Die geskiedenis van die Franken dat toe Clovis gedoop is, na hom verwys is as 'n Sicamber met die woorde "Mitis depone colla, Sicamber, adora quod incendisti, incendi quod adorasti." Die Chronicle of Fredegar onthul op sy beurt dat die Franken geglo het dat die Sicambri 'n stam was van Skithiese of Cimmeriaanse afkoms, wat hul naam na Franks verander het ter ere van hul kaptein Franco in 11 vC. [ aanhaling nodig ]
In die 17de en 18de eeu het buitelanders die Russe as afstammelinge van Skithiërs beskou.Dit het konvensioneel geword om in die 18de-eeuse poësie na Russe as Skithiërs te verwys, en Alexander Blok gebruik hierdie tradisie sarkasties in sy laaste groot gedig, Die Skithiërs (1920). In die 19de eeu het romantiese revisioniste in die Weste die 'barbaarse' skyte van letterkunde omskep in die wilde en vrye, geharde en demokratiese voorouers van alle blonde Indo-Europeërs. [ aanhaling nodig ]
Op grond van sulke verslae van Skithiese stigters van sekere Germaanse sowel as Keltiese stamme, het die Britse geskiedskrywing in die Britse Rykstydperk soos Sharon Turner in sy Geskiedenis van die Angelsakse, het hulle die voorvaders van die Angelsakse gemaak. [ aanhaling nodig ]
Die idee is opgeneem in die Britse Israelisme van John Wilson, wat die idee aangeneem en bevorder het dat die 'Europese ras, in die besonder die Angelsaksers, van sekere Skithiese stamme en hierdie Skithiese stamme afstam (soos baie voorheen gesê het uit die Middeleeue verder) was op hul beurt afstammelinge van die tien verlore stamme van Israel. "  Tudor Parfitt, skrywer van The Lost Tribes of Israel en professor in moderne Joodse Studies, wys daarop dat die bewys wat aanhangers van die Britse Israelisme aangehaal het, "van 'n swak komposisie is selfs deur die lae standaarde van die genre." 
Legendes oor die oorsprong van die bevolking van die Skithiese voorouer Targitai - seun van Borisfen se dogter (dit was die naam van die Dnipro -rivier in die oudheid) - is gewild in die Oekraïne. In die Oekraïne, watter gebied Herodotus in sy werk oor die Skithiërs beskryf het, is daar besprekings oor hoe ernstig die invloed van die Skithe op die etnogenese van Oekraïners was.  Tans is daar studies wat dui op die verhouding tussen Slawiese stamme wat in die Oekraïne woon met die Skith-ploegmanne (ploegman) en boere wat tot die Proto-Slawiese Chernoles- of Swartwoud-kultuur behoort het.   Die beskrywing van Scythia deur Herodotus word ook die oudste beskrywing van die Oekraïne genoem.  Ten spyte van die absolute verskil van die moderne Oekraïense en hipotetiese Skytiese tale, beweer navorsers dat dit steeds 'n paar spore gelaat het, soos die frikatiewe uitspraak van die letter "г", die spesifieke afwisseling, ens. 
Herodotus en ander klassieke historici noem 'n hele aantal stamme wat naby die Skithiërs gewoon het, en vermoedelik dieselfde algemene milieu en nomadiese steppekultuur, wat dikwels 'Skithiese kultuur' genoem word, alhoewel geleerdes probleme ondervind om hul presiese verhouding tot die ' taalkundige Skithe ". 'N Gedeeltelike lys van hierdie stamme bevat die Agathyrsi, Geloni, Budini en Neuri.
Amphora met Warrior and Dog - Geskiedenis
Om die volledige studieteks te lees
En sien al die beelde:
Tutoriaal No.6. - Beeld 001
Kaart van die oostelike Middellandse See gebied
Klik vir verdere kaarte.
Tutoriaal No.6. - Beeld 001a
Kaart wat die gebied aandui wat deur die Grieke oorheers of gekoloniseer is gedurende die middel van die 1ste millennium vC
Klik vir detailkaart.
Tutoriaal No.6. - Beeld 001b
Gedetailleerde kaart van sommige van die belangrikste sentrums van die Griekse kultuur gedurende hierdie tydperk.
Klik om terug te keer na die oorspronklike kaart.
Tutoriaal No.6. - Beeld 002 Vinnige lys met tutoriale onderwerpe
Vinnige lys met tutoriale onderwerpe Om terug te keer na die lees van 'n onderwerp,probeer om op die agterste knoppie van die blaaier - links bo in die taakbalk hierbo, NIE die beeld hier nie & gt & gt & gt & gt & gt .
Detail: Begrafnisbrand, klaaglied, wa -optog en speletjies.
Tutoriaal No.6. - Beeld 014b
Detail van Funeral Pyre.
Tutoriaal No.6. - Beeld 014c
Detail van dooie man wat op Bier lê.
Tutoriaal No.6. - Beeld 014d
Besonderhede van rouklaers ens.
Tutoriaal No.6. - Beeld 015
Proto-Attic 'Lions' Krater 700-675BC.
Tutoriaal No.6. - Beeld 015a
Detail: Perde, mans en strydwaens, van Proto-Attic 'Lions' Krater 700-675BC.
Tutoriaal No.6. - Beeld 016
Protoattic Loutrophorus: Optog van waens en sfinxca van dansers. Analatos Skilder. ht: 80cm 700-680 vC. LP.
Tutoriaal No.6. - Beeld 017
Protoattic Amphora: ht: 80cm 700-680 BC. BM.
Tutoriaal No.6. - Beeld 017a
Tutoriaal No.6. - Beeld 018
Oos -Griekse Pithos (opbergkruik). Waarskynlik gemaak in Rhodes ca. 700-650 vC. Van Camirus Rhodes BM.
Tutoriaal No.6. - Beeld 018a
Detail: Oos -Griekse Pithos (opbergkruik)
Tutoriaal No.6. - Beeld 019
Rhodian Amphora versier in die Ficellora -styl 6de eeu vC.
Tutoriaal No.6. - Beeld 020
Rhodian Amphora versier met 'n patrys. Fikellura -styl Camirus Rhodes ca.540BC BM.
Tutoriaal No.6. - Beeld 021
'N Kruik van Aegina Cycladic Islands Eerste helfte van die 7de eeu v.C. ht.16in. BM
Tutoriaal No.6. - Beeld 022
'N Gestampte bord Oos -Grieks van Camirus Rhodes, ca. 625-600 vC. BM
Tutoriaal No.6. - Beeld 022a
Detail: voëls en patrone.
Tutoriaal No.6. - Beeld 022b
Detail van eend wat sy vere oopmaak.
Tutoriaal No.6. - Beeld 023
Proto-Corinthian 'n klein botteltjie vir pefumed olie ongeveer 640 ht 6.8cm BM
Tutoriaal No.6. - Beeld 023a
Detail: Leeukop as uitloop van Proto-Korintiese klein bottel vir pefumed olie ca. 640 ht 6,8 cm BM
Tutoriaal No.6. - Beeld 023b
Detail van versiering aan die onderkant van die Proto-Korintiër, 'n klein botteltjie vir geparfumeerde olie ca. 640 ht 6,8 cm BM
Tutoriaal No.6. - Beeld 023c
Detail van versiering van die middelste deel van die Proto-Korintiër, 'n klein botteltjie vir pefumed olie ca. 640 ht 6.8cm BM
Tutoriaal No.6. - Beeld 024
Proto-Korintiër, 'n amfora van ongeveer 600-570 v.C.
Tutoriaal No.6. - Beeld 025
Korintiese beker laaste kwart van die 7de eeu vC ht.3.5in.
Tutoriaal No.6. - Beeld 026
Pyxis (kosmetiese boks) met friese van diere, insluitend leeus, panters en bulle. Middel-Korinte ongeveer 600-575 vC. BM
Tutoriaal No.6. - Beeld 027
Corithian Amphora met deksel 625-575 vC. Ou Korinte Mus.
Tutoriaal No.6. - Beeld 028
Olie- of parfuumkolf - Alabastron. ongeveer 600-575 vC. BM
'N Klein parfuumkolf, net 'n paar sentimeter hoog, versier in die tipiese oriëntaliserende styl.
Tutoriaal No.6. - Beeld 028a
Hierdie detail van die skildery uit die klein parfuumkolf toon die aansienlike detail wat in swart en pers yster aan die skildery toegevoeg is deur fyn gekrapte lyne deur die ligter lyf.
Tutoriaal No.6. - Beeld 029
'N Detail uit 'n ander parfuumkolf - 'n monster met 'n dubbele liggaam. ongeveer 600-575 vC. BM Hierdie detail toon die liggaam en glipteksture.
Tutoriaal No.6. - Beeld 029a
Meer besonderhede oor die korintiese olie- of parfuumkolf - Alabastron. skildery wys. ongeveer 600-575 vC. BM
Tutoriaal No.6. - Beeld 030
ProtoAttic Amphora (Athenian Jar): Graf by Eleusis (Attica). Verblinding van die reuse polifemus deur Odysseus en sy metgeselle. ht: 1.42M CA. 670 vC.
Tutoriaal No.6. - Beeld 030a
Tutoriaal No.6. - Beeld 031
Atheense kruik: graf in Attika, einde 7de v.C. Herakles en Nessos Gorgons.
Tutoriaal No.6. - Beeld 031a
Besonderhede oor Herakles en Nessos
Tutoriaal No.6. - Beeld 032
Vroeë solder Swart-figuur Olpe, geverf in swart, pers en wit op oranje klei, Medusan Gorgon. Van Nola. ongeveer 600-575BC BM
Tutoriaal No.6. - Beeld 032a
Vroeë solder Swart-figuur Olpe, geverf in swart, pers en wit op oranje klei, Detail: Hoof van Medusan Gorgon Van Nola. ongeveer 600-575BC BM
Tutoriaal No.6. - Beeld 033
Detail van die skildery met selfversekerde kwashale en gekrapte buitelyne.
Tutoriaal No.6. - Beeld 033a
Tutoriaal No.6. - Beeld 034 Atheense kruik van laat 6de eeu v.C. deur Exekias ht: 31.5in.
Hierdie toneel toon die hemelse tweeling of dioscuri, Castor, Pollux met hul hond. Hulle keer terug van 'n uitbuiting van een of ander aard. Geteken deur die skilder Exekias ongeveer 540-530 vC
Tutoriaal No.6. - Beeld 034a
Detail van die groet van die hond van sy meesters.
lettergrootte = "-2"> Tutorial No.6. - Beeld 034b
Die ander kant van die Atheense kruik hierbo, laat in die 6de eeu v.C. deur Exekias (The dioscuri). Hier is die toneel Achilles en Ajax wat dobbelstene speel.
Tutoriaal No.6. - Beeld 034c
'N Nadere detail van Achilles en Ajax
Tutoriaal No.6. - Beeld 034d
Die hoof van Achilles
Tutoriaal No.6. - Beeld 035
Solder swart figuur Kylix 6de eeu. V.C.
Tutoriaal No.6. - Beeld 035a
Binne -versiering van die solder van Kylix, 6de eeu, swart. V.C.
Tutoriaal No.6. - Beeld 035b
Detail van die middel.
Tutoriaal No.6. - Beeld 036
Solder-swart figuur: portiek met fonteinkoppe en vroue wat water gaan haal. ongeveer 520-500BC ht 22.5in.
Tutoriaal No.6. - Beeld 036a
Nader detail met gekrapte lyne en die gebruik van wit glyverf.
Tutoriaal No.6. - Beeld 037
'N Klein massa-vervaardigde swartfiguuroliekolf (Lekythos) wat by begrafnisse gebruik word. Die bokant is afgebreek.
Tutoriaal No.6. - Beeld 037a
'N Klein massa-vervaardigde swartfiguuroliekolf (Lekythos) wat by begrafnisse gebruik word. Onder die voet is die klein gaatjie wat ontstaan ​​deur 'n horisontale draaibank aan te skakel.
Tutoriaal No.6. - Beeld 037b
Tutoriaal No.6. - Beeld 037c
Tutoriaal No.6. - Beeld 037d
Tutoriaal No.6. - Beeld 038
Swart figuurlike amfora (pot) met dionysos en twee satiere. Gemaak in Athene ongeveer 520-500 vC. Toegeskryf aan die skilder Psiax en onderteken op die rand deur Andokides as die pottebakker. BM.
Tutoriaal No.6. - Beeld 038a
Swart figuurlike amfora (pot) met dionysos en twee satiere. Dionysos, god van wyn, hou 'n drinkhoring in die een hand en 'n wingerdstok in die ander hand.
Tutoriaal No.6. - Beeld 038b
Swart figuurde amfora (pot). Detail van dionysos.
Tutoriaal No.6. - Beeld 039
Rooi-figuur solderbeker of Kylix deur die Painter Epiktetos. Die tonele sluit in Theseus wat die Minotaur doodgemaak het, ongeveer 520BC Diam 11.6in.
Tutoriaal No.6. - Beeld 040
Andokides skilder. Uit 'n rooi figuur amfora: Herakles en die tweekoppige hond Cerberus. hoogte: 58,6 cm. ongeveer 510 vC
Tutoriaal No.6. - Beeld 041
Rooi solderfiguur amfora ongeveer 500-480 v.C. Ds. Nola - vegter deur 'Berlynse' skilder
Tutoriaal No.6. - Beeld 041a
Detailkryger wat die vooraansig (voor verkorte) voet vertoon.
Tutoriaal No.6. - Beeld 042
Rooi solder-figuur Bell Krater.ht:33cm. Ganymedes deur die Berlynse skilder. ongeveer 490-480BC LP
Tutoriaal No.6. - Beeld 043
Atheense rooi figuurbeker deur Brygos 500-475 vC. Die konflik wat aan die buitekant van hierdie drinkbeker uitgebeeld word, is die sak van Troje.
Tutoriaal No.6. - Beeld 043a
Detail van figuurtekeninge
Tutoriaal No.6. - Beeld 044
Maenad, van 'n amfora wat deur die Kleophrades-skilder geskilder is, ht: 56cm.ca.500-490BC
Tutoriaal No.6. - Beeld 045
Kleophrates skilder. Detail van Dionysos op 'n rooi amfora.ht:56cm. ongeveer 500-490 vC
Tutoriaal No.6. - Beeld 046
Atheense vaas laat rooi figuur ware Achilles wat die Amazon Pentesilea doodmaak. ongeveer 460-50 vC MN Napels
Tutoriaal No.6. - Beeld 047
Figuur detail 0f Achilles van 'n solderrooi figuur amfora ht: 60cm. Deur die Achilles -skilder ca. 450 vC.
Tutoriaal No.6. - Beeld 048
Calyx Krater - figure op wit strokie
Tutoriaal No.6. - Beeld 049
Kylix met hoë stamme - swart silhoeëtte op wit strokie
Tutoriaal No.6. - Beeld 050
A Museum Case of Funeral Lekythoi: figuurskildery op 'n wit grond.
Tutoriaal No.6. - Beeld 051
Lekythos geverf deur die Achilles-skilder, ongeveer 450-440 vC.
Tutoriaal No.6. - Beeld 051a
Lekythos-skilderdetail: 'n Muse, of godin, speel 'n lier, geskilder deur die Achilles-skilder, ongeveer 450-440 vC.
Tutoriaal No.6. - Beeld 051b
My rekonstruksie van die hele skildery op Lekythos: die dooie vroue kyk na haarself as 'n muse in die hiernamaals. Geverf deur die Achilles-skilder, ongeveer 450-440 vC.
Tutoriaal No.6. - Beeld 052
Atheense Lekythos of begrafnisoliekolf, laat in die 5de eeu v.C. Skildery - Jong man sit buite sy graf. NAAM NAAM
Tutoriaal No.6. - Beeld 052a
Detail: Man buite sy graf. NAAM
Tutoriaal No.6. - Beeld 052b
Detail: Hoof van die mens buite sy graf. NAAM
Tutoriaal No.6. - Beeld 053
'N Laat 5de eeu v.C. Attic Krater, 'n toneel wat die voorbereidings vir 'n teateropvoering toon.
Tutoriaal No.6. - Beeld 054
Detail van 'n skildery in 'n bloeiende styl uit 'n hidria gemaak ongeveer 410 vC.
Tutoriaal No.6. - Beeld 055
Laat-solder swart figuur amfora ca. 400 v.C. ht: 67 cm. BM.
Tutoriaal No.6. - Beeld 055a
Pelike, 'n pot vir olie of wyn. Rooi figuur solder ca. 350 v.C. Peleus gryp Thetis vir sy bruid. hoogte: 42,5 cm. BM.
Tutoriaal No.6. - Beeld 056
Faliscan Volute-Krater. Aurora skilder. Thetis sukkel om haar te bevry van Peleus wat haar vir sy bruid wil hê. hoogte: 59,2 cm. ongeveer 340 vC. RVG
Tutoriaal No.6. - Beeld 057
Apuliese kelk-krater. Maenad en Satyr. hoogte: 53 cm. Middel 4de eeu vC Lipari.
Tutoriaal No.6. - Beeld 101
Tutoriaal No.6. - Beeld 102
Tutoriaal No.6. - Beeld 103
Tutoriaal No.6. - Beeld 104
Tutoriaal No.6. - Beeld 105
Tutoriaal No.6. - Beeld 106
Tutoriaal No.6. - Beeld 107
Tutoriaal No.6. - Beeld 108
Tutoriaal No.6. - Beeld 109
Tutoriaal No.6. - Beeld 110
Tutoriaal No.6. - Beeld 111
Tutoriaal No.6. - Beeld 112
Tutoriaal No.6. - Beeld 113
Tutoriaal No.6. - Beeld 114
Tutoriaal No.6. - Beeld 115
Tutoriaal No.6. - Beeld 116
Tutoriaal No.6. - Beeld 117
Tutoriaal No.6. - Beeld 118
Tutoriaal No.6. - Beeld 119
Tutoriaal No.6. - Beeld 120
Tutoriaal No.6. - Beeld 121
Tutoriaal No.6. - Beeld 122
Tutoriaal No.6. - Beeld 058
'N Olie- of parfuumkolf in die vorm van 'n knielende seuntjie wat 'n oorwinningslint om sy kop bind. ongeveer 540-530 vC ht: 10in. AMA
Tutoriaal No.6. - Beeld 059
Terracotta-beeldhouwerk Zeus en Ganymede 3/4 lewensgrootte 500-475 v.C. AMO
Tutoriaal No.6. - Beeld 059a
Detail: Hoof van Zeus 3/4 lewensgrootte 500-475 vC. AMO
Tutoriaal No.6. - Beeld 060
'N Terracotta -kop van die godin Athena ongeveer 490 vC AMO
Tutoriaal No.6. - Beeld 062
Terracotta teatrale gesigmasker 3de eeu vC. Agora Mus Athene.
Terracotta -standbeeld van 'n jong vrou, met lewendige spore van sy oorspronklike verf. Van Tanagra. hoogte: 24 cm. Einde van die 4de eeu v.C. BSM
Tutoriaal No.6. - Beeld 063
Tanagra -tipe Terracotta -beeldjie van twee vroue. Myrina 2de eeu v.C. BM
Dit is die laaste illustrasie.
Ek hoop dat u tutoriaal nr. 6 interessant en miskien nuttig gevind het.
Tutoriaal nr. 7 handel oor meer Europese keramiek voor die Romeine en bevat die keramiek van die Etruske.
Samael hou die bos dop terwyl hulle deur hierdie vreemde elf na hul bestemming gelei word. Die bos het hom ontstel, asof hy boosheid en duisternis rondom hom kon voel. Alles om hulle wou hulle dood of in ellende wou hê. Selfs hy het probleme ondervind met die dorings en insekte wat aanhou plag het.
Hy het Ennoia naby gehou om haar veilig te hou; sy boog was altyd gereed sodat hulle nie onkant betrap sou word nie. Die geluide in die bos vir vreemdelinge en het hom dikwels verras of verwar. Ennoia het haar ontevredenheid oor hierdie bos met hom gedeel deur middel van hul skakel.
Hy bestudeer die flora en fauna so goed hy kon terwyl hulle deur die bos reis. Hy probeer meestal seker maak dat niks destyds probeer doodmaak nie. Maar as veldwagter was Samael steeds baie geïnteresseerd in die bos en bome. Hoe het sulke dinge oorleef met hierdie onheilspellende teenwoordigheid? Het hulle die teenwoordigheid geskep? Was dit net sy senuwees van alles wat gebeur het? Miskien was hierdie plek nie so boos soos Samael gedink het nie.
Hy het gereeld nie-vokaal tot die gode gebid en hulle gevra vir veilige reis en hulp in die komende reis. Hy was bekommerd dat hul vaardighede nie genoeg sou wees nie. Dat die hulp van die gode nodig sou wees vir hulle om te oorleef. Dit was tot dusver en dinge het net moeiliker geword vir hulle.
Hy was ook skepties oor hierdie nuwe persoon. Sy het gesê dat sy jag op die Gorgons wat hulle geveg het, maar miskien het sy hulle eintlik gejag. En hoe kon sy op so 'n plek bly en nog steeds gesond wees? Hy het gevoel asof hy in 'n vreemde wêreld is wat respek verdien, maar nooit te vertrou is nie.
Sila loer in die takke van nabygeleë bome in terwyl die groep verder gaan, en sien 'n flits vaal vlerke tussen hulle. Sy fluit 'n paar note, en 'n groot, gehawende skuuruil vlieg stilweg na haar toe.
Sila draai 'n paar keer haar agtermou om haar arm en hou dit uit sodat die voël kan sit. Die uil kyk na haar met sy suiwer, amper vreemde gesig, met net een oog oor. Die voël is nie onlangs beseer nie; sy het nog altyd geweet dat hy hierdie letsels het, maar lyk uitgeput.
Sila het die uil verskeie kere tevore gesien tydens haar reis maande - dit was een van die voëls wat haar maat grootgemaak het om mee te jag, as 'n valker, en dit het al verskeie kere in die verlede briewe van haar maat gebring, albei voorheen en nadat sy haar reisgenote ontmoet het.
Dit was lank gelede dat Sila van haar maat gehoor het, en haar laaste twee briewe was sonder antwoord. Sila kyk na die uil se bene, maar geen spoor van sy toue of 'n teken van 'n briefie bly oor nie. "Het u u brief verloor, of het u dit nooit gehad nie?" vra sy die voël en streel saggies oor die vere bo -oor sy kop. Alhoewel dit 'n goed opgeleide dier was, was dit net 'n gewone voël. Dit kon natuurlik nie antwoord dat dit een keer 'n boodskap op hierdie vlug gedra het nie - 'n haastig geskrewe brief, etlike maande oud, waarin verduidelik word dat haar huweliksmaat die huis verlaat het en na haar gesoek het - maar Sila en haar metgeselle het baie ver gereis baie vinnig, danksy goddelike voorsienigheid, en die roofvoëls kon net nie byhou met bonatuurlike spoed nie (en massiewe weergawes van hulself).
Al wat Sila op hierdie stadium kon doen, was om die voël 'n rukkie op haar arm te gee voordat dit met sy vlerke klap en weer in die bome verdwyn. Sy het tog belangriker dinge om oor te bekommer as sy en haar geliefde. Sy begin stil bid terwyl die groep hul reis na die vesting voortgaan.
Hoofstuk 7: The Serpent Citadel, Deel 1
Hielaa klim die magtige houtdraaikraan af met die slang Amphora vasgeklem in haar arms.Sy het 'n vinnige knik met die Blood Crone, leier van die Dar al Annot, gewissel en die klein potjie oorhandig. 'Neem dit,' sis sy, 'en doen wat gedoen moet word! Laat die slangmoeder weer opstaan! "
Met 'n goddelose glimlag streel die Blood Crone stadig oor die amfora, terwyl 'n ouma haar duiwelkind vermy. 'U het goed gevaar, storm hag. Nou sal die ritueel begin. Oor 'n maand sal Mormo opstaan. "
'Niks kan ons hierdie keer keer nie,' het Hielaa geknak van blydskap.
Drie weke later het 'n smerige elf en haar horingsaag -eenhoorn 'n dwerg, 'n elf, 'n Vigil Arcanist, 'n Bewaarder van die ewige vlam en 'n Mithril -ridder na die voetspore van Annot Kalambath gelei ... die Serpent Citadel.
Die kakofonie van die woud het Samael uit 'n diep slaap wakker gemaak. Hy skrik vir sy omgewing en die geraas. Die woud? Dit was nie waar hy was nie. Wat het gebeur? Samael kon nie uitvind wat aan die gang was nie. Met 'n vinnige rol is hy op sy voete. Niks het reg gelyk op hierdie plek nie. Die woud was uiters weelderig en oud, Samael het nog nooit so iets gesien nie.
Die bome is toegegroei en omring deur plantegroei. Diere was oral asof hulle nie eers omgee dat hy daar was nie, en niemand het hom eers aandag gegee nie. Die reuke en die geluide van die bos was so vreemd vir Samael dat hy gevoel het dat hy in 'n heeltemal vreemde wêreld is. Alles het so perfek gelyk en terselfdertyd was dit nie reg nie.
Samael probeer so ver as moontlik kyk, maar die afstand word deur 'n wasige lig verduister. Hierdie plek was net nie natuurlik nie, maar hy was so gemaklik. Hy wou vir ewig hier bly en net hierdie gevoel geniet en hierdie plek verken, maar hy het 'n missie gehad. Hy het vriende gehad wat hy moes help, en Ennoia was ook nie hier nie! Samael stoot homself vorentoe, begin met 'n wandeling, maar dit verander in 'n lopie. Maak nie saak hoe hard hy probeer nie, alhoewel hy skynbaar nie naby die rand van die bos gekom het nie, en hy kon nog steeds nie die einde sien nie.
Die lig word net helderder hoe verder hy hardloop asof hy die opkomende son inhardloop. Terwyl hy hardloop, dink hy dat hy klein geluide kan hoor, mense praat miskien? Hy het gedink dat hy stemme hoor klink, dit was sy vriende, kamerade. Wat aan die gang was, het in daardie graf gebeur dat hy nie meer daar was nie. Hoe harder die stemme geword het, hoe vreemder hy voel, asof hy nie meer daar hoort nie.
Die laaste geluid wat hy gehoor het voordat alles weer swart geword het, was 'n dreigende onheilspellende stem. 'Gaan terug, u tyd het nog nie aangebreek nie.' En toe was alles weg, die lig, die bos, alles het heeltemal swart geword en dit het gevoel asof hy bewusteloos was. Die enigste ding wat hy kon hoor of voel, was sy hartklop, dit het weer begin.
Hoofstuk 6b: Die slang en die septer, Deel 2
In die spookdorp Vauldell, aan die voetheuwels van die Kelderberge, diep in die Black Dragoon-gebied, het 'n kompanie Dragoons en Calastiaanse soldate in die oggendreën gemaal. Die Archfiend Fiarun, met sy rooi hare in die tou van 'n vegter en sy breë flensmantel wat teen sy geswarte volbord wip, kyk hoe sy mans die voetheuwels deursoek. Hy het geweet dat dit 'n oefening in nutteloosheid was - die manne het gesien hoe die groot voëls bo die berge uitstyg met baie ruiters op hul rug.
'Damn the Urian elves,' sweer Fiarun. 'Damn Coreanites ...' Regtig, Fiarun was kwaad vir homself omdat hy te ywerig geraak het toe hy die verhaal van Marilvaz vertel en die avonturiers van Vesh oor die stad Vauldell vertel.
Een van die Calastiese soldate het die aartsvyand genader. "Meneer! Die elf, albadiaan, draak-geestelikes, towenaar en dwerg is weg. Ons het die oorskot van 'n geskarrel in Marilvaz se graf gevind en verskeie van sy bome word vermis. "
Fiarun se wange word so rooi soos sy hare. "Brand die dorp. Slag die bejaarde boere wat oorbly. "
"O, en korporaal ... as dit verby is, moet u uself en u mans aan die Black Dragoons onderwerp om tereggestel te word."
As ek weer probeer, het my telefoon om een ​​of ander rede 'n fout gekry.
Ek het in elk geval besluit om die reuse valk te skets wat my karakter die afgelope sessie ontmoet het. Ek het 'n Sila -silhoeët langsaan geteken, want ek het gedink dat dit nie 'n baie groot voël sou wees nie, om twee mense te kon dra.
Meditasies Deel 2
Samael sit op sy bed, sy bene gekruis terwyl hy mediteer. Die dag was om die minste te sê frustrerend. Dit het hom gepla dat hulle so min in die kerker gevind het en die lokvalle so ingewikkeld was dat dit 'n baie moeiliker taak sou wees as wat hy gedink het. Daar was soveel geheime deure en verrassings wat hulle moes hanteer. Hy het besin oor sy mislukkings en hoe hy dit kon verbeter. Die verborge deure het hom verbaas, hierdie plek is nie deur 'n elf geskep nie; dit was duidelik uit wat hulle geleer het, maar deur al die geheime deure wat hy gevind het. Waarom was hulle daar, was dit nie veronderstel om 'n graf te wees nie? Hierdie man moes 'n baie paranoïese man gewees het. En die lokvalle, hy verberg seker iets baie kosbaars of is net heeltemal mal.
Sy gedagtes dwaal 'n rukkie oor die graf totdat hy by die spieël kom, die verdomde spieël wat een van sy nuwe vriende ingesluk het. Of ten minste beskou Samael al hierdie mense as vriende. Selfs die vreemde klein dwergie wat sy nuwe metgesel voortdurend pla. Boswell is ingesuig in die magiese strik wat 'n ander wese bevat het. Hierdie een was NIE sy vriend nie, en was nie te vertrou nie. Sy het by die partytjie aangesluit en teruggegaan na die huis van die predikant, maar iets was vir haar vreemd. Hy het nie vertrou hoe vinnig en gewillig sy by hul party aangesluit het nie. Die meisie het nie geweet wie hulle is nie, wat hulle doen, maar het sonder huiwering by hulle aangesluit. En boonop het Ennoia nie van die vrou gehou nie. Ennoia het van haar af weggebly, haar altyd tussen Samael en die nuwe vrou gehou. Sy grom en brom wanneer sy naby hom wil beweeg. Dit was 'n baie meer verdedigende aksie as wat sy teen die dwerg gehad het waarvan sy nie gehou het nie. Dit het Samael gepla, dit het hom baie gepla. Hy het dit oorweeg om iemand anders wakker te hou om na hierdie meisie te kyk, maar hopelik sou sy meditasie kort genoeg wees sodat hy haar kon dophou sodra hy klaar was.
Hy het Ennoia aangesê om aan die einde van sy eie bed te lê om hom te beskerm terwyl hy mediteer. Hopelik is sy vrese nie geregverdig nie, maar iets binne -in hom het hom gesê om nie die meisie te vertrou nie. Maar net die tyd sou nou leer. Hy maak sy gedagtes skoon en gaan terug na mediteer en berei hom voor op die dae wat voorlê. Sy veldwagteropleiding moet genoeg wees om op te vertrou as daar iets sou gebeur.
Samael was redelik selfversekerd met sy vermoëns. Selfs sy latente magiese vermoëns het hulself begin wys. Hy het die spel tydens sy opleiding geleer en nou kon hy dit uiteindelik gebruik. Maar watter een sou hom die meeste help. Hy het slegs die vermoë gehad om een ​​van die vele spreuke wat hy elke dag ken, te gebruik, en hy sou elke dag verstandig moes kies om die towerspreuk voor te berei wat die nuttigste sou wees vir die situasie.
Ennoia se welstand was ook in die voorgrond van sy gedagtes. Sy was nie vir hom 'n werktuig of 'n wapen nie. Sy was nog 'n metgesel om met die partytjie te veg. Een wat hy die res van sy lewe by hom wou hê. Ennoia sou die eerste wese wees wat Samael ooit volkome vertrou het en hy het geweet dat sy na hom gestuur is danksy sy opleiding en 'n geskenk van die gode en die aardmoedertitaan waaraan sy mense getrou was. Samael bedank hulle uit die diepte van sy hart en bedank hulle boodskappers wat hulle tot dusver gehelp het. Die Taurosphinx en die Coreanic perde. Die gode het beslis goed na hulle gekyk omdat hulle sulke hulp aan hulle verleen het. Dit het hom ook beïndruk hoe belangrik hierdie werk was.
62. 97.371 PHIALE Mans vermaak deur vroue PLAAT XXIX en FIGUUR 39
Volgens Athene is dit naby Sunium gevind. Ann. Rep. 1897, bl. 27, nee. 14. Beazley, V.A., bl. 167, fig. 103. Hoppin, i, p. 83, nee. 5. Beazley, Att. V., bl. 386, nr. 74.
Op die omphalos hardloop 'n gevleuelde Nike na links met 'n offermandjie met drie hoë handvatsels en 'n oinochoe. Sy dra chiton en himation en 'n kopband met wit kolletjies. Drie takkies, in wit gemaak, styg uit die handvatsels van die mandjie.
Die hooffoto verteenwoordig drie mans wat deur hoffers vermaak is - agt figure wat drie groepe vorm. (1) 'n Bebaarde man wat op 'n stoel sit, sy mantel om sy bene, sy regterhand op 'n stokkie, sy linkerhand om sy regter boarm, luister aandagtig na die musiek van 'n meisie wat teenoor hom staan fluit. Sy het kort hare en dra 'n moulose chiton met oorvoue. Haar mantel lê op 'n stoel agter haar. (2) 'n Jeug wat op 'n stoel sit, met sy regterhand 'n stok vasgehou, met sy linkerarm agter op die stoel, draai sy kop na 'n vrou aan sy regterkant met wie hy in gesprek is. Sy himasie dek sy linkerarm en sy bene. Sy kop is gebind deur 'n filet met wit kolletjies. Die vrou, met 'n kopband met wit kolletjies, 'n chiton en 'n himasie wat haar hele liggaam insluit, insluitend die arms, leun vorentoe terwyl sy met hom praat. Links staan ​​'n vrou vooraan en kyk na die jeug, met 'n oinochoe in haar regterhand en drie linker phialae in die linkerkant waaruit die mans kan drink. Sy dra 'n sakkos, 'n chiton met moue en hemasie en 'n halssnoer met 'n hanger. (3) 'n Meisie wat dans, gekyk deur 'n jeug en 'n vrou. Sy beweeg na links met haar kop omgedraai en haar hande omhoog, terwyl sy kastanjes vashou. Sy dra 'n kopband en 'n kort chiton aan die onderkant, met swart gestippelde rande en bruin horisontale strepe. Die jeug regs van haar leun op die stok en steek sy regterarm na haar toe. Hy is toegedraai in 'n himasie. Tussen hulle lê die danser se dans op 'n kussingstoel. Die vrou aan die linkerkant, in 'n chiton met moue, hemasie en 'n kopband met wit kolletjies, strek ook haar regterhand uit na die danser en hou 'n swaar staf in haar linkerhand, soos 'n onthoofde thyrsus. Die lewensgetroue voël wat op die grond agter die vrou staan, vorm 'n vierde lid van hierdie groep. Twee kiste, een met die deksel omhoog, 'n silindriese boks met 'n kegelvormige omhulsel en 'n paar kastanjes vul die leemtes effektief.
In vorm lyk die phiale baie soos dié wat meisies op die Parthenon -fries dra. Voorbeelde in klei is redelik talle (Beazley tel 62), maar min het figuurversiering. Drie gewone phialae onderteken deur Nikosthenes word geïllustreer in Hoppin, Swart figuur vase: Londen B 368, p. 208, nr. 21 Parys, Cab. Med. 334, bl. 218, nr. 30 Würzburg 287, p. 288, nr. 69. 'n Ander uit die Nikostheniese tydperk is versier met swart figure in twee sones op 'n wit grond. 1 'n Rooi figuur wat deur die Telephos-skilder versier is, is in Berlyn. 2 Die gebruik van 'n phiale as drinkbak word goed geïllustreer op 'n Nolan -amfora in Oxford. 3
Die silindriese boks op die grond voor die fluitspeler kan 'n γλωσσοκομεῖον wees, 'n houer vir die mondstukke van fluite. 'N' onthoofde tirsus 'word deur die dansende minnares op die lekythos gehou deur dieselfde skilder in Bowdoin College. 4 Dansende foto's interesseer hom: benewens die bewonderenswaardige lekythos wat net genoem is en sy metgesel in Milaan (Att. V., bl. 385, nr. 59) ons het die London hydria E 185 (London E 185 ibid. No. 39), waarop die meisies presies dieselfde kostuum dra as die danser op ons phiale, 'n Nolan amphora in Brussel (ibid. Nr. 8), en 'n oinochoe in die Louvre, Louvre G 574 (ibid., no. 72).
Ongeveer 430 v.C. Die skilder van die Boston phiale, aan wie die volgende twee werk, nr. 63 en nr. 64 (Boston 98.883 en Boston 01.16), moet ook toegewys word, 'moes 'n leerling van die Achilles -skilder gewees het, maar hy is nie in elk geval 'n blote nabootser nie: die rustige styl van sy meester word deur 'n sterk persoonlikheid omskep in iets buitengewoon aantreklik en lewendig '. 5 En, soos die stamnos in kasteel Goluchow aantoon, 'die skilder van alles wat lig en fyn is, kon, toe die stemming hom ontbied, vorms van Partenoniese grootsheid skep'. 6 7
Richter 1926b, p. 37, fig. 103 J. D. Beazley, AJA 37 (1933), pp. 400-401, fig. 1-2 ARV, bl. 658, nr. 108 (Phiale Painter) D. Feytmans, 1948, Les vases grecs de la Bibliothèque Royale de Belgique, Brussel, Editions de la Librairie encyclopédique, p. 69, noot 1 Caskey & Beazley, II, p. 102, nr. 62 Richter 1959, pp. 337-338, fig. 454 EAA, II, bl. 148 (E. Paribeni) ARV2, bl. 1023, nr. 146 L. Ghali-Kahil, 1963, Neue Ausgrabungen in Griechenland, Olten, Urs Graf-Verlag, p. 21, onder nr. 43 Herbert 1964, pp. 71-72 Shell & amp; McAndrew 1964, p. 64 Noble 1965, p. 22, fig. 141 Schefold 1967b, p. 112 Richter 1970c, p. 30, fig. 129 Par., Bl. 441, nr. 146 Buitron 1972, bl. 136 F. Giudice, ArchCl 24 (1972), bl. 440 Isler & amp; Seiterle 1973, p. 25 (C. Isler-Kerényi) P. Zaphiropoulou, 1973, Etudes Déliennes (BCH Suppl. 1), p. 630 Schelp 1975, pp. 52, 60, 89, nr. K 91 J. Vocotopoulou, BCH 99 (1975), bl. 761 Beck 1975, bl. 59, nee. X/56, pl. 80, fig. 391 B. von Freytag genl Löringhoff, AM 91 (1976), bl. 47 (onder nr. 6, 1) C. Cardon, GettyMusJ 6/7 (1978-1979), bl. 133, noot 12 Cambitoglou 1979, pp. 129-131 (M. Robertson) J. H. Oakley, The Rutgers Art Review 1 (1980), pp. 1, 7 L. O. Keene Congdon, 1981, Karyatide Spieëls van Antieke Griekeland, Mainz am Rhein, P. von Zabern, p. 82 Beazley Addenda 1, bl. 154 H. Rühfel, 1984, Kinderleben im Klassischen Athen, Mainz am Rhein, P. von Zabern, pp. 42-43 (fig. 21), 45, 182, noot 93 Böhr & Martini 1986, pp. 116 (nr. 3), 117 (B. Freyer-Schauenburg) R. D. DePuma, 1986, Etruskiese grafgroepe: Ou aardewerk en brons in die Field Museum of History in Chicago, Mainz am Rhein, P. von Zabern, p. 48, noot 61 Burn 1987, pp. 85-86 Veder Greco, p. 34 (P. E. Arias) CVA, Basel, 3, bl. 54, onder nr. BS 44.2699 (V. Slehoferova) M. C. Miller, Hesperia 58 (1989), bl. 325 (aantekening 57), 326 (aantekening 62) F. Brommer, AA 1989, bl. 487, nr. 5 Beazley Addenda 2, bl. 316 Oakley 1990, pp. 1, 6, 12, 14, 37-38, 54-55, 60, 90 (nr. 146), pl. 120a-b S. B. Matheson, AJA 95 (1991), bl. 749 L. Brand, Griekse vase in die J. Paul Getty Museum 5 (1991), bl. 118 .
1 Londen B 678, A.Z., 1881, Pl. 5.
2 Berlyn 2310 Beazley, Att. V., bl. 227, nr. 26.
3 Beazley, Corpus, Oxford, i, Pl. XVII, 3 deur die Telephos -skilder.
5 Beazley, Vase in Pole, bl. 50. In aantekening 5 op dieselfde bladsy en in Addenda, p. 80, word nege vase bygevoeg tot die ses-en-sewentig wat in Att. V.381-6 en drie vase, gegee aan die 'Painter of the Czartoryski stamnos', ibid., p. 387, word herstel aan die Phiale-skilder, wat altesaam agt en tagtig werke maak.
6 Beazley, Vase in Pole, bl. 52, en Pl. 23.
7 (van bylae tot deel I) nr. 62. AJA. 1933 bl. 400 en bl. 401 fig. 2, op die narthex gehou deur die dans-meesteres: sien ook Feytmans Les Vases grecs de la Bibliothèque Royale bl. 69 (die personeel bly 'n narthex, maar juffrou Feytmans se kritiek is regverdig, ek moes nie geïmpliseer het dat dans-minnaresse narthekes hou nie 'omdat hulle onderwysers' is: hulle hou dit in hul eie reg). ARV. bl. 658, Phiale Skilder nr. 108.
Hierbo is die Korintiese swartfiguur-amfora met dierlike fries wat dateer uit 625-600 v.C. Dit is ongeveer 14 "hoog. Die amfora is gevind op die eiland Rhodes aan die teenoorgestelde kant van die Agaïese vasteland Korinte Dit is georganiseer in die ou meetkundige styl, georganiseer in 'n reeks horisontale bande. Op die nek is baie diere en ander saamgestelde wesens. Dit is 'n swart figuurpot. Die swart goed is nie 'n pigment of 'n glans nie, maar 'n engobe, 'n strokie fyn gesifte klei wat oorspronklik dieselfde kleur as die klei van die pot het. Dit word swart nadat dit ingevuur is drie fases.
Regs op die foto is Lady of Auxere, standbeeld van 'n godin of kore. Haar regterhand word op haar bors geplaas as 'n gebedsgebaar. Ten spyte van sy monumentale kwaliteit, is die standbeeld 'n bietjie meer as twee voet lank. Dit dateer uit 650-625 v.C. Sy is die meesterstuk van 'n styl waarna gewoonlik verwys word Daedalic. Kenmerkend van die styl is die driehoekige kop met plat rande omring deur lang hare wat komplementêre driehoeke vorm as dié van die gesig.Die klein middellyf met 'n gordel en 'n voorliefde vir patroon is ook kenmerkend: let op die byna geometriese behandeling van die lang romp met sy gesnyde konsentriese vierkante, eens helder geverf.
Die foto hierbo is die kalfdraer (Moschophoros) wat dateer uit 560 v.C. Dit is uit marmer gesny en het 'n oppervlakte van ongeveer 30 cm. Dit is gevind in fragmente by die Atheense Akropolis. Hy staan ​​op die linkervoet vorentoe van die kouroi, maar hy is baard, sodat hy nie meer 'n jeug is nie. Hy is argaïes, soos blyk uit die berugte argaïese glimlag. Die liggame van die man en die kalf word ook verenig deur vet X wat gevorm word deur die kalf se bene en die kalfdraer se arms.
Hierbo is Kroisos. Dit kom uit Anavyos en dateer uit 530 v.C. Dit is uit marmer gesny en is ongeveer vier meter lank. Dit is ook argaïes, maar is ook baie styf en frontaal. Oorspronklik is dit geverf in die duursame tegniek van encaustic, waarin pigment met was gemeng word en op die oppervlak aangebring word terwyl dit warm is.
'N Stilistiese' suster 'vir die Kroisos -kouros is die Peplos Kore (hierbo getoon.) Sy dra 'n peplos, 'n eenvoudige lang wolgordel wat die vroulike figuur 'n kolomagtige voorkoms gee. Dit bevat spore verf, wat beteken dat dit eens geverf is. 'N Verandering het hier plaasgevind, alhoewel haar linkerarm afgebreek is omdat dit voor haar uitgestrek was --- 'n radikale verandering van die vroeëre standpunt van vroeëre argaïese standbeelde.
Hierbo is 'Three Revelers' deur Euthymides. Dit is ook 'n rooi-syfer amfora. Dit kom van Vulci en dateer uit 510 v.C. Omdat Euthymides dit nie eens was met ou konvensies van formaliteit en frontaliteit nie, het hy die drie kieskeurige feestmakers met oorvleueling getrek. Hulle word verkort, dit wil sê in 'n 3/4 aansig.
Dit is die Kritios Boy van die Akropolis, Athene. Hy is 34 "lank en dateer uit 480 v.C., die klassieke tydperk van Griekeland. Hy is die verpersoonliking van die Griekse idealisering van die liggaam. Die liggaam was baie belangrik vir die Grieke.Dit is 'n oorgangsstuk. Dit is die eerste met bewyse van contrapposto, dit wil sê die realistiese skuif in die heupe wanneer iemand met sy been uitgestrek staan.
Bo is Diskobolos (Diskusgooier.) Dit is eintlik 'n Romeinse marmerafskrif. (Ons weet omdat dit deur die boomstomp ondersteun moet word.) Dit is deur Myron gevorm en dateer uit 450 vC. ​​Dit is 5'1 ". Dit verskil aansienlik van al die vorige beelde, want daar is baie beweging Daar word 'n man gewys (natuurlik in die naak) besig om 'n diskus te gooi, sy liggaam is ook baie geïdealiseer en hy lyk amper te perfek.
Dit is Doryphoros (spiesdraer) wat deur Polykleitos gemaak is. Die een wat hier getoon word, is 'n Romeinse marmerafskrif. Polykleitos is bekend vir sy sogenaamde 'kanon van proporsie'. Hy het wiskundige formules gebruik om ideale menslike liggame te skep.
Die foto's hierbo is die suidelike stoep van die Erechteion. Een van die opvallendste en beroemdste kenmerke van die tempel is die suidelike stoep, want soos u kan sien, vervang die karatate die ioniese kolomme. Die rol van die kariatiede as argitektoniese stutte vir die ongewone plat dak hierbo word beklemtoon deur die vertikale fluitagtige voue van die gordyn wat hul stywe gewigdraende bene verberg.
Dit is die 'Aphrodite of Knidos' deur Praxiteles. Die een wat hier getoon word, is eintlik 'n Romeinse marmerafskrif na die oorspronklike wat dateer uit 350-340 v.C. Dit is ongeveer 6'8 "hoog. Afrodite is gewys besig met 'n triviale daad van die alledaagse lewe. Die godin het haar kledingstukke uitgetrek en haar bekken beskeie beskerm terwyl sy gereed maak om in die bad te stap. Dit het 'n sensasie in sy tyd veroorsaak vanweë die feit dat Praxiteles die ongekende stap geneem het om die godin van liefde in die naak heeltemal voor te stel. Vroulike naaktheid in vroeë Griekse kuns, wat hier getoon word, is uiters skaars.
Hierbo verskyn "Hermes en die baba Dionysos" deur Praxiteles van Olympia. Dit is gevind in die Tempel van Hera in Olympia. In hierdie stuk stop Hermes om in die bos te rus. Hy leun op 'n boomstam en sy skraal lyf vorm 'n kronkelende, vlak S-kromme wat die kenmerk is van baie van Praxiteles se standbeelde. Die een wat hier getoon word, is egter 'n Romeinse marmerafskrif, soos blyk uit die ondersteuning van die boomstam.
Hier word "Apoxyomenos" (skraper.) Getoon. Hierdie een is 'n Romeinse marmerafskrif. Hy word ook ondersteun deur 'n boomstam en sy, soos meneer Papciak sou sê, "tallywacker", is bedek met 'n blaar. die oorspronklike is geskep deur Lysippos wat 'n nuwe kanon van proporsie geskep het waarin liggame slanker was as dié van Polykleitos.
Dit is die pragtige en innoverende "Nike of Samothrace", wat dateer uit 190 v.C. Dit kom uit die Hellenistiese tydperk wat gekenmerk word deur emosionele intensiteit. Die marmerbeeld is opgerig in die heiligdom van die groot gode op die eiland Samothrace. Haar vlerke klop steeds en haar gordyn word deur die wind gevee. Dit het ook 'n nat voorkoms en daar is bewyse van 'n liggaam onder die klere. Sy was in die middel van 'n fontein.
Dit is die beroemde "Venus de Milo", 'n marmerstandbeeld van Aphrodite wat op Melos gevind is. Dit is gemaak deur Alexandros van Antiochië-op-die-kronkel. Die godin van die liefde is meer beskeie gedrapeer, maar ook meer openlik seksueel. Die beeldhouer wou die toeskouer terg. Dit is baie meer seksueel as die heeltemal naakte beeld van Praxiteles van die godin (Aphrodite van Knidos.)
Ook uit die Hellenistiese tydperk word hierdie beeld hier getoon. Dit word 'Laocoon en sy seuns' genoem deur Athanadoros, Hagesandros en Polydoros van Rhodes. Kenmerkend van die Hellenistiese styl, hierdie stuk ontplof met emosionele intensiteit terwyl Laocoon en sy seuns deur seeslange aangeval word. Die slange is gestuur deur die gode wat die Grieke bevoordeel het in die oorlog teen Troy, om Laocoon te straf, wat sy landgenote probeer waarsku het oor die gevaar om die Grieke se Houtperd in die stadsmure te bring.
Dit is die Kritios Boy van die Akropolis, Athene. Hy is 34 "lank en dateer uit 480 vC, die klassieke tydperk van Griekeland. Hy is die verpersoonliking van die Griekse idealisering van die liggaam. Die liggaam was baie belangrik vir die Grieke. Dit is 'n oorgangsstuk. bewys van contrapposto, dit wil sê die realistiese skuif in die heupe wanneer iemand met sy been uitgestrek staan.
Bo is Diskobolos (Diskusgooier.) Dit is eintlik 'n Romeinse marmerafskrif. (Ons weet omdat dit deur die boomstomp ondersteun moet word.) Dit is deur Myron gevorm en dateer uit 450 vC. ​​Dit is 5'1 ". Dit verskil aansienlik van al die vorige beelde, want daar is baie beweging Daar word 'n man gewys (in die naak natuurlik) besig om 'n diskus te gooi, sy liggaam is ook baie geïdealiseer en hy lyk amper te perfek.
Hier word 'Apoxyomenos' (skraper.) Getoon. Hierdie een is 'n Romeinse marmerafskrif. Hy word ook ondersteun deur 'n boomstam en sy, soos meneer Papciak sou sê, "tallywacker", is bedek met 'n blaar. die oorspronklike is geskep deur Lysippos wat 'n nuwe kanon van proporsie geskep het waarin liggame slanker was as dié van Polykleitos.
Amphora wat die vertrek van 'n kryger uitbeeld
Die verrassende geskiedenis van Amerikaanse sniperSe toespraak "Wolwe, skape en skaaphonde"
Die afgelope naweek, Amerikaanse sluipskutter miljoene kaartjies verkoop en miljoene Amerikaners bekend gestel aan 'n nuwe wending. In 'n vroeë toneel aan die etenstafel, vertel Chris Kyle se pa dat daar drie soorte mense in die wêreld is: "wolwe, skape en skaaphonde."
Die toneel is 'n slinkse uitvinding deur die draaiboekskrywer Jason Hall, maar hy het nie daardie analogie gekry nie. Die oorsprong van hierdie skaaphond -analogie help verduidelik waarom die film by die gehoor aanklank gevind het. Die herdersrede kom uit die boek van luitenant -kolonel David Grossman Op Combat, gepubliseer in 2004. (Dit verskyn nie in Kyle se topverkoper-memoir nie, hoewel die familie en vriende wat Chris Kyle se Twitter-rekening bestuur het, in Desember daaroor getwiet het.) Sedertdien het dit versprei deur militêre en polisiekringe en die regterkant. vleuel blogosfeer. Dit is besonder duursaam met wapensregtegroepe. Met die vrystelling van Amerikaanse sniper, dit het sy grootste gehoor nog bereik.
Grossman het hierdie analogie gemaak in reaksie op 9/11 en die oorlog in Irak. En dit is nie genoeg om die mensdom in hierdie drie eenvoudige kategorieë in te deel nie, en Grossman - en diegene wat sy metafoor papegaai - doen 'n oproep tot aksie om u teen u vyande te verdedig. In 'n land waar onskuldige, ongewapende, meestal swart Amerikaners steeds vermoor word, is dit 'n verderflike wêreldbeskouing.
In die oorspronklike opstel van Grossman, wat nou op sy webwerf beskikbaar is, erken hy 'n 'ou oorlogsveteraan' deur hom eers te vertel van wolwe, skape en skaaphonde. Hy skryf:
Volgens Grossman sal die wolwe alles in hul vermoë doen om skape seer te maak. Grossman identifiseer verskillende wolwe as skoolskieters, terroriste, misdadigers en almal wat die onskuldige wil seermaak. Internasionaal dink ISIS, al-Qaida en Boko Haram. In die binneland, dink gangsters, misdadigers en boewe. Grossman maak dit duidelik dat die skape hul skaaphonde nodig het, ongeag hoeveel die samelewing bang is vir sy skaaphondbeskermers. Dit beteken dat 'n skaaphond nie 'sy tande kan uithaal nie'. In terme van geweerregte beteken dit dat wapeneienaars nêrens heen moet gaan sonder 'n versteekte vuurwapen nie: 'As u 'n vegter is wat wettig gemagtig is om 'n wapen te dra en u sonder die wapen na buite stap, dan word u 'n skaap en maak asof die slegte mens kom nie vandag nie. "
En die wolf sal kom, sê Grossman. 'As u 'n skaaphond wil wees en die vegter se pad wil loop', skryf hy, 'moet u elke dag 'n bewuste en morele besluit neem om u toe te wy, toe te rus en voor te berei om te floreer in die giftige, bytende oomblik wanneer die wolf kom klop. by die deur." Hy beklemtoon die beoefening van 'wanneer/dan' denke in teenstelling met 'as/wanneer' denke. Hy moedig skaaphonde aan om hul omgewing met vrees en paranoia te beskou.
Sedert die skaaphond -analogie gepubliseer is in Op Combat, is daar in tallose militêre, spesiale operasies en polisieblogs na groot groote verwys of gekopieer. Dit is minstens agt keer op die internet se gewildste militêre blog, BlackFive.net, asook ander gewilde blogs soos 'N Soldaat se perspektief, SOFREP, en Dit is nie 'n hel nie. En ons het tientalle ander blogs gevind wat verwys na of na Grossman verwys.
Van die internet het die analogie versprei na T-hemde deur ten minste vier verskillende ondernemings, waarvan een homself 'Sheepdog Inc.' noem. (Slagspreuk: "Hemde vir helde wat op die bose jaag.") Dit het predikante van kerke geïnspireer en 'n organisasie genaamd "Skaaphond-seminare vir kerke" wat gemeentes selfverdediging leer. Dit is ook aangeneem as die naam vir baie wapensregtegroepe. Daar is selfs 'n liefdadigheidsorganisasie van 'n skaaphond soos die Rooi Kruis, maar 'klein, buigbaar en reaktief' soos 'n Marine Corps Quick Reaction Force. En die skaaphond -analogie is oral op sosiale media.
Terwyl Grossman wel 'n Ph.D. in die sielkunde het sy analogie geen wetenskaplike basis nie. Goed en kwaad is nie wetenskaplike verskynsels nie. Terwyl sommige mense geneig is tot aggressie en geweld, is dit nie 'n geen wat sommige mense het nie en ander nie. Tog gee Grossman steeds meer as 300 seminare per jaar oor die analogie van die herdershond en 'kondisionering van die gees'. Waarvoor kondisioneer dit? Ons leef in die veiligste tye in die geskiedenis van die mensdom. Ware "toevallige geweld" is ongelooflik skaars in ons samelewing, terreurgebeurtenisse is nog selde. Maar die skaaphond -analogie sou nie bestaan ​​as mense nie bang was nie
En mense is bang, daarom neem hulle aksie. As gevolg hiervan word hierdie eenvoudige analogie ongedaan gemaak deur 'n nog eenvoudiger (en ouer) een: die wolf in skaapsklere. Alle mense lyk immers basies dieselfde. Hoe kan u 'n wolf van 'n skaap in die gesig staar met hierdie probleem?
Chris Kyle, toe hy na Irak gegaan het, het nul tyd daaraan bestee om die skape van die wolwe te onderskei: Elke Irakees was 'n wolf. Kyle noem Moslems "wreed" en beskryf die nie-amptelike reëls vir betrokkenheid op die slagveld eenvoudig: "As jy iemand van ongeveer sestien tot vyf en sestig sien en hulle is mans, skiet hulle. Maak elke mannetjie dood wat jy sien. " Dit klink nie asof iemand die skape (onskuldige Irakse mannetjies) teen die wolwe (die opstandelinge) beskerm nie.
In die binneland is swart Amerikaners die slagoffers van hierdie analogie. Wit Amerikaners beskou oor die algemeen bedreigings deur die lens van ras. Studies toon dat baie Amerikaners glo dat swart mans die gevaarlikste groep in Amerika is. Eksperimente met die gebruik van eerste-persoon-shooter-videospeletjies het getoon dat ongewapende swart mans meer geneig is om geskiet te word as hul wit eweknieë deur polisiebeamptes. Met ander woorde, sommige "skaaphonde" is geneig om swart mense refleksief as "wolwe" te identifiseer. Is dit toevallig dat swart mans 21 keer meer geneig is om deur die polisie geskiet te word? Of dat Amerika die afgelope jare 'n uitslag van ongewapende (meestal swart) Amerikaners gesien het wat deur gewapende burgerlikes vermoor is?
In werklikheid tree sommige skaaphonde baie op soos die wolwe. Neem Jimmy Lewis Fennell, Jr., 'n polisiebeampte wat skuldig bevind is aan die pleeg van seksuele aanranding. As hy nie 'n wolf is nie, wie is dit dan? En hoe hanteer 'n skaaphond daardie bedreiging?
En hoewel die meerderheid veterane (deur en deur herdershonde) terugkeer huis toe om 'n normale lewe te lei, doen sommige dit nie. (Statisties is veterane met PTSV wel hoër in geweldsmisdaad, hoewel die oorgrote meerderheid veterane nie misdaad pleeg nie.) Het hierdie skaaphonde in wolwe verander, of was dit altyd wolwe?
Ons wil nie polisiebeamptes en veterane as 'whackos' of boosheid skilder nie.(Een van die medeskrywers van hierdie pos is 'n veteraan.) Ons wil daarop wys hoe dwaas en potensieel tragies die onderskeid tussen goeie "skaaphonde" en bose "wolwe" werklik is.
Nadat hy sy diens as Navy SEAL verlaat het en sy memoires gepubliseer het, het Chris Kyle begin om ander veterane met PTSD te begelei. Soos die film in sy gevolgtrekking noem, is Chris Kyle vermoor deur 'n ander veteraan, 'n marinier. Is mariniers nie skaaphonde nie? Of het die moordenaar van Kyle in 'n wolf verander? Die belangrikste is, soos die analogie lui, waarom kon Kyle nie die verskil sien nie?
Omdat die analogie simplisties en in sy eenvoud gevaarlik is. Dit verdeel die wêreld in swart en wit, in 'n goeie teenoor die bose stryd wat die werklike wêreld nie pas nie. Ons is nie verdeel in skape, skaaphonde en wolwe nie. Ons is almal mense.
Griekse artefakte deur die jare
Die Grieke het die afgelope paar eeue baie fassinerende artefakte gehad. Hierdie uitstalling toon 'n paar uitgesoekte wat ek die interessantste vind. Hierdie artefakte toon die kreatiewe kant van die Grieke.
Sommige vertel selfs verhale wat is soos om geskiedenis in 'n mooi pakket op te neem. Dit toon ook 'n paar van die verskillende soorte kuns wat die Grieke gehad het. Hierdie uitstalling beklemtoon die vroeë Griekse kuns en lewe.
Amphora with Herakles and Busiris, Swing Painter (Greek), circa 540 v.C., uit die versameling van: Cincinnati Art Museum
In hierdie spesifieke stuk is daar Hercules en die legendariese koning van Egipte Busiris. Busitis is op die punt om 'n offer te bring om te voorkom dat 'n plaag voorkom. Hercules wat moeg was vir hierdie opofferinge, het hulle laat glo dat hy 'n boer was en het hom as die offer gekies. Toe die offerande sou gebeur, het hy opgespring en die koning doodgemaak. Hercules val dan twee mense aan wat wit dra. In hierdie prentjie sien jy die koning val en Hercules val die ander twee mans aan met 'n paar deur standers en kyk hoe dit alles gebeur. Met baie min moeite is 'n baie gedetailleerde verhaal in hierdie artefak vertel.
Vroulike figuur, 300 vC - 200 vC, uit die versameling van: Museo Arqueológico Nacional
Juweliersware op hierdie tydstip het die sosiale klas of status van vroue getoon. Nie elke vrou kon pragtige juweliersware bekostig nie, wat 'n simbool van hoë status is. Daar word verwag dat bykomstighede smaakvol en nie spoggerig sou wees nie. Die vrou in hierdie stuk is duidelik 'n hoë klas vrou. Die besonderhede is duidelik dat sy 'n vrou met 'n hoë status was. Dit is 'n baie gedetailleerde stuk wat 'n goeie idee gee van wie sy was.
Thracomacedonian, stater, Unknown, -0500/-0400, Uit die versameling van: Numismatic Museum
Hierdie silwer muntstuk toon 'n Nimf wat deur 'n Centaur ontvoer is. As u baie naby kyk, kan u die prentjie duidelik sien, maar dit is moeilik om vinnig te sien wat die prentjie is. Die agterkant van hierdie muntstuk toon 'n windpomp. Hierdie muntstuk is vol groot detail gekryt.
Amphora vir olie of wyn, Manier van die Antimenes -skilder, ca. 530 v.C., uit die versameling van: The Newark Museum of Art
Dit is 'n baie gedetailleerde stuk, veral vir die tydperk wat dit gemaak is. Dit lyk asof krygers een op 'n perd is en die ander twee te voet. Daar is ook 'n hond op die foto. Dit kan 'n toneel uit 'n geveg wees.
Asklepios, onbekend, 150 vC - 50 vC (Hellenistiese tydperk), uit die versameling van: Cincinnati Art Museum
Hierdie beeld is van Asclepius, die Griekse God van genesing en medisyne, die volgende vir hierdie God was hoofsaaklik in die Hellenistiese tyd. Dit is 'n goed opgemaakte stuk en die besonderhede is wonderlik. Hierdie artefak toon baie gesofistikeerdheid deur die vakmanne wat dit gemaak het. Dit is 'n pragtige stuk.
Brons piloshelm, onbekend, 600-500 - 5de eeu v.C., uit die versameling van: Musée d'Art Classique de Mougins
Hierdie helm is heel waarskynlik vir krygers in die geveg gedra. Die helm is toegerus met horings en 'n blaar tussen die horings. Dit kan ook net 'n beeld wees van 'n helm wat in die stryd gedra word. Dit is 'n baie interessante artefak.
Hellenistiese slangarmband, onbekend, 3de eeu vC - 2de eeu vC, uit die versameling van: Pforzheim Jewellery Museum
Hierdie juweliersware bevat 'n storie. Herakles het gesorg vir twee slange wat sy stiefmoeder, Hera se vrou van Zeus, vir hom gestuur het toe hy nog in die krip was. Sy stiefma het hulle na hom gestuur omdat sy jaloers was op sy ma Alcmene. Hierdie slange wat in 'n knoop vasgemaak is, verteenwoordig die verhaal. Die armband is gemaak van goud. Dit is 'n baie pragtige juweliersware.
Witgemaalde lekythos (oliekruik) deur die Aischines-skilder wat 'n seëvierende atleet of vegter voorstel wat sy spies as 'n offer aanbied, Aischines Painter, ca. 460 vC, uit die versameling van: The Israel Museum, Jerusalem
Dit is 'n artefak van 'n witgemaalde lekythos of 'n oliekruik. Op die kruik is 'n prentjie van 'n man wat blykbaar 'n kryger is wat 'n spies hou. Of dit kan 'n uitstekende atleet wees wat pas 'n byeenkoms gewen het. Hierdie artefak bevat 'n bietjie minder besonderhede as sommige van die ander, maar die prentjie is nog duidelik.
Volute Krater met gevegstoneel uit die Trojaanse oorlog, The Niobid Painter (Grieks, omstreeks 475 v.C., omstreeks 450 v.C.), ca. 450 v.C., uit die versameling van: Cincinnati Art Museum
Hierdie groot krater word gebruik vir wyn en water. Die foto hierop is afkomstig van die Trojaanse Oorlog. Dit wys hoe 'n godin 'n spies vashou en probeer om 'n geveg tussen twee mans te stop. Een man beweeg vorentoe getrek en 'n ander val terug in 'n verdedigende posisie. Dit is nog 'n voorbeeld van hoe kuns ook in die ou Griekse tyd funksioneer.