Draagbare oppervlak vir lugmissiele - Geskiedenis Podcasts - 2022
Draagbare oppervlak vir lugmissiele
Die man op die grond het nog altyd 'n spesifieke afkeer van grondaanvalvliegtuie gehad, en tot in die middel van die sestigerjare was die basiese infanterie byna weerloos, wat hulle laat aanval het en wag vir lugbedekking of gemeganiseerde lugafweergewere wat nog altyd in was tekort. Teen die middel van die 1960's was die eerste man draagbare Surface to Air Missiles (SAM) in gebruik. Dit was en is in baie opsigte nog steeds eenvoudige missiele wat uit 'n skouerbuis afgevuur is. Die belangrikste deurbraak was die ontwikkeling van infrarooi (IR) soekershoofde wat robuust genoeg was vir infanteriegebruik, waardeur die missiel op die warm uitlaat van die teiken kon toesluit en kon volg totdat die raket getref het. Aanvanklik was die belangrikste gebruik van hierdie wapens om lugaanvalle af te buig wat met groter akkuraatheid gedoen kon word aangesien dit ver van dodelik was (tydens die 1973-oorlog in die Midde-Ooste is 5 000 SA-7-missiele gebruik, maar slegs 2 vliegtuie met nog 4 moontlike treffers). In Viëtnam het die gebruik van hierdie missiele die VSA gedwing om aanvalle op lae vlak te laat vaar vir aanvalle op medium en hoë vlak, wat minder akkuraat was. Met verloop van tyd het hierdie missiel stadig verbeter, maar is nog steeds nie akkuraat nie, soos die Britse ervaring in die Falkland -oorlog toon. Met behulp van Amerikaanse Stinger -missiele was hulle geneig om die grootste hittebron, waaronder 'n oorlogskepe -tregter, en 'n Argentynse Field Kitchen te sluit, eerder as die vliegtuig wat geteiken is. Sommige lande het eksperimenteer met die montering van hierdie wapens op helikopters om hulle te beskerm teen vliegtuie, maar met min sukses. Alhoewel effektiewe teenoor stadiger helikopters (met 'n dodingsyfer van 33% in Viëtnam tot teenmaatreëls aangeneem is) met die ontwikkeling van akkurate bombardemente op die middelste vlak met behulp van lasergeleide bomme en stealth -tegnologie, neem die nut van hierdie wapens af. Een kommerwekkende aspek is die moontlike gebruik van terroriste teen 'n burgerlike vliegtuig, hoewel dit in Griekeland al met min sukses probeer is, maar dit is 'n gevaarlike moontlikheid inaggenome die draagbaarheid van die wapen en die gemak van gebruik.
Tipe 91 oppervlak-tot-lug missiel
Die Tipe 91 oppervlak-tot-lug missiel (91 式 携 帯 地 対 空 誘導 弾, 91-shiki Keitai Chitaikū Yūdōdan) is 'n Japannese draagbare lugverdedigingstelsel (MANPADS). Sy voorkoms is soortgelyk aan die Amerikaanse vervaardigde FIM-92 Stinger-lugafweermissiel.   Dit is geskep om die voorraad Amerikaanse vervaardigde Stinger MANPADS te vervang, aangesien die Type 91 'n beter geleidingstelsel het, wat bestaan ​​uit beide sigbare lig en infrarooi stelselopsies.  Die Stinger, aan die ander kant, gebruik 'n passiewe infrarooi huisleidingstelsel. 
In die geledere van die JSDF staan ​​die Type 91 in die volksmond bekend as Handpyl.  Die tipe 91 word soms as 'n Japannese weergawe van die Stinger verwar.  Die tipe 91 word tans uitsluitlik deur die JSDF gebruik en is tot op hede nog nie na die buiteland uitgevoer nie weens vorige interpretasies van die na-oorlogse grondwetlike beperkings en die wette wat daaruit voortspruit.
Die Type 91 word amptelik behandel as 'n 4de-generasie MANPAD-stelsel. 
Mens draagbare oppervlak na lugmissiele - geskiedenis
Man-portable air defense systems (MANPADS) is oppervlak-tot-lug missiele wat deur 'n individu of 'n klein span mense afgevuur kan word teen vliegtuie. Hierdie wapenstelsels word dikwels beskryf as skouerafgevuurde lugafweermissiele. Die Verenigde State en die Sowjetunie het in die 1960's die eerste keer MANPADS-onderskeidelik die Redeye- en Strela-stelsels-ontplooi om hul infanterie draagbare lugafweerwapens te voorsien. Sedert hul bekendstelling het meer as 20 state na raming 'n miljoen MANPADS vervaardig vir nasionale voorraad of uitvoer. Minstens 102 lande het MANPADS in hul arsenale gehad of gehad. Die Amerikaanse regering beraam dat ongeveer 500,000-750,000 MANPADS oor die hele wêreld in voorraad bly, hoewel dit moeilik is om die aantal werkbare stelsels te skat.
Drie algemene tipes MANPADS bestaan: opdraglyn, lasergeleide en infrarooi soekers. Die MANPADS word met behulp van 'n afstandsbediening na hul doelwitte gelei. Lasergeleide of laserstraalryer MANPADS volg 'n laser wat op die teiken geprojekteer word. Die mees algemene MANPADS is egter infrarooi soekers wat hul mikpunt bereik deur die hitte van 'n vliegtuig se enjin op te spoor. Dit word beskou as die maklikste om te gebruik en bevat die Strela- en Igla-wapens uit die Sowjet-era, sowel as die Amerikaanse Stinger. Deesdae kan gemiddelde MANPADS 'n teiken bereik vanaf 'n afstand van 3 myl, wat beteken dat kommersiële vliegtuie die kwesbaarste is tydens opstyg- en landingstydperke.
Alhoewel MANPADS se produksie oorspronklik beperk was tot 'n paar state, waaronder die VSA, die Verenigde Koninkryk, Rusland en China, vervaardig vandag meer as 30 lande MANPADS. Groot MANPADS-produserende state sluit vandag China, Frankryk, Rusland, Swede, die VK en die VSA in. Die MANPADS wat die meeste vervaardig word, is die Sowjet SA-7 en die Amerikaanse Stinger.
Alhoewel die oorgrote meerderheid MANPADS in nasionale voorraad is, het terroriste en ander nie-staatsaktore die lugafweermissiele verkry deur doelbewuste oordragte, die swart mark of diefstal. Alles in ag genome, beraam die Staatsdepartement dat soveel as 'n paar duisend MANPADS buite staatsbeheer bestaan, insluitend in die hande van Al -Qaeda. Die kommer oor die verspreiding word vererger deur die baie lang rakleeftyd van MANPADS, wat tot twintig jaar lank funksioneel kan bly.
Die Amerikaanse aanbod van Stingers aan anti-Sowjet-Afgaanse vegters gedurende die 1980's illustreer hoe MANPADS versprei het. Tussen 1986 en 1989 het Afgaanse magte die missiele gebruik om na raming 269 vliegtuie en helikopters af te skiet. Baie Stingers het egter ná die konflik geen rekening gebring nie, ondanks die Amerikaanse pogings om ongebruikte missiele in Amerikaanse beheer te laat terugkeer. Sommige van die missiele het die internasionale swart mark bereik en die hande van terroriste. Die ramings van swartpryse vir MANPADS wissel van slegs 'n paar honderd dollar vir basiese tegnologiese modelle tot duisende vir meer gevorderde eenhede.
Die probleem is nie beperk tot missiele van Amerikaanse oorsprong nie. Die Sowjetunie het MANPADS aan sy bondgenote voorsien, en sommige is blykbaar weer na nie-staatsaktore oorgedra of gesteel. Volgens berigte het Libië MANPADS wat deur Sowjet voorsien is, na die Ierse Republikeinse leër en die Volksfront vir die bevryding van Palestina gestuur. Talle verslae beweer dat beduidende MANPADS geplunder word uit onveilige militêre winkels van die
na die ineenstorting van 1991. Net so, nadat die Amerikaanse militêre magte in 2003 Saddam Hussein en sy regime uit die mag laat val het, het soveel as 4 000 MANPADS uit die Irakse militêre besittings vermis geraak.
MANPAD's is ontdek wat gebruik is in onlangse konflikte in Libië, die Gazastrook en Sirië. Iran word daarvan beskuldig dat hy wapens, waaronder MANPADS, na ander lande in die streek na gewapende opstandelinge gesmokkel het. Die Amerikaanse minister van verdediging, Leon Panetta, het aan die Wall Street Journal gesê: 'Daar is geen twyfel dat as u MANPADS begin verbygaan, dit 'n bedreiging word, nie net vir militêre vliegtuie nie, maar ook vir burgerlike vliegtuie. Dit is 'n eskalasie. "
Na die Libiese burgeroorlog was baie bang dat wapens van die Gaddafi -regime tydens die konflik uit die land gesmokkel kon word na ander lande in die streek en in die hande van gewapende groepe of terroriste -eenhede, soos al -Qaeda in die Magrheb, Hamas in Gaza, Boko Haram in Niger, of Siriese opstandelinge. Aan die einde van die oorlog is 5 000 MANPADS wat uit die Gaddafi -regime oorgebly het, opgespoor en vernietig deur 'n multinasionale span, hoewel sommige berigte daarop dui dat die regime meer as 20,000 besit het, waarvan die meeste sonder rekening gehou is.
Tydens die skermutseling in November 2012 tussen Israel en die Gazastrook het Hamas 'n video bekend gemaak waarin sy besit van MANPADS verskyn. 'N Kabel van Israeliese verdedigingsintelligensie beweer ook dat Hamas SA-7 MANPADS besit. Dit is waarskynlik uit Gaza ingesmokkel
na die einde van die burgeroorlog. Daar word ook vermoed dat die gesmokkelde Libiese MANPADS vervoer is
en gebruik deur opstandelinge in daardie land.
In die Siriese burgeroorlog het video- en fotografiese bewyse bewys dat rebellie-opposisiemagte SA-16 en SA-7 MANPAD's besit het om die vliegtuie van al-Assad se regeringsmagte te rig. Rebelle het ten minste 40 MANPADS bekom deur gevangene van die regering se militêre voorraad en internasionale smokkelary, insluitend uit
, in hul pogings om die regime te verdryf.
Die bedreiging vir burgerlugvaart
Die eerste suksesvolle MANPADS -aanval op 'n burgerlike vliegtuig het plaasgevind op 3 September 1978 toe rebelle van die Zimbabwe Peoples Revolution Army Air Rhodesia Flight 825 neergeskiet het. van Ruanda en Burundi. Hierdie aanval het gehelp om 'n oorlog te veroorsaak wat meer as 800,000 Rwandese konflik in die streek doodgemaak het. Meer onlangs, in 2002, het al-Qaeda-aangeslote terroriste in Mombassa, Kenia, twee MANPADS op 'n Arkia Israel Airlines-vliegtuig afgevuur. Albei missiele het gemis, maar die daad was die eerste aanval op 'n burgerlike vliegtuig buite 'n konfliksone.
Meer as 50 MANPADS -aanvalle op burgerlike vliegtuie het plaasgevind, meestal in Afrika en
. Vliegtuie is die kwesbaarste na opstyg, tydens die aanvanklike klimperiode, en terwyl hulle hoogte bereik wanneer die vliegtuie teen stadige snelhede en gereelde vliegpatrone is. Sowat dertig aanvalle was dodelik en het byna 1 000 burgerlike sterftes tot gevolg gehad. Die meeste aanvalle op burgerplanne het binne aktiewe oorlogsgebiede plaasgevind. Sedert 1998 word vermoedelik 47 nie-staatsgroepe in beheer van MANPADS-stelsels. Alhoewel daar nog nooit 'n MANPADS -aanval op 'n Amerikaanse burgervliegtuig was nie, was die geraamde gevolge van terroriste wat 'n
vliegtuig is erg. 'N 2005 RAND Corporation -studie het voorspel dat die direkte koste van so 'n aanval $ 1 miljard sou beloop. Volgens die studie sou die indirekte ekonomiese koste baie hoër styg. Byvoorbeeld, as alle Amerikaanse lughawens ná die aanval vir 'n week ophou werk, kan verliese meer as $ 3 miljard beloop. Onderdrukte vraag om in die daaropvolgende maande te vlieg, kan tot $ 12 miljard tot verliese lei. In totaal het RAND tot die gevolgtrekking gekom dat een lugafweermissiel wat vir so min as 'n paar duisend dollar op die swart mark gekoop is, honderde mense kan doodmaak en ekonomiese skade van meer as $ 16 miljard kan veroorsaak. Die koste kan selfs hoër wees as verbruikers vermy vlieg of lughawens vir 'n lang tydperk gesluit bly.
Pogings om die bedreiging van MANPADS te verminder
Die Amerikaanse regering volg drie hoofstrategieë om die verspreiding van MANPADS te voorkom en burgerlike vliegtuie te beskerm: versterking van globale uitvoerkontroles en deursigtigheid, finansiering van MANPADS -voorraadveiligheid en -vernietiging wêreldwyd, en ondersoek na defensiewe teenmaatreëls.
Alhoewel die Verenigde State sedert 1998 nuwe MANPADS -veiligheids- en uitvoerkontroles bevorder het, het die Mombassa -aanval in 2002 die Amerikaanse pogings gegroei. In 2003 het regerings MANPADS -uitvoer en -invoer by die lys van wapentransaksies gevoeg wat jaarliks ​​deur state vrywillig by die VN -register van konvensionele wapens ingerig moet word. Dieselfde jaar het die vrywillige Wassenaar Arrangement (WA), 'n groep wapenverskaffers wat hul uitvoerbeheer wil koördineer, ingestem om uitvoerprosedures vir MANPADS-oordragte te versterk en het regerings aangemoedig om nuut vervaardigde stelsels toe te rus met veiligheidstoestelle om ongemagtigde gebruik te voorkom. Vandag bevat die WA 41 deelnemende state. Ander internasionale instellings, soos die Organisasie vir Samewerking en Veiligheid in Europa, het ook meer aandag gevestig op die versterking van MANPADS -kontroles en voorraadveiligheid. 'N Aantal OCSE -landplanne het die vernietiging van MANPADS -voorraad as prioriteit ingesluit.
Sommige lande oefen swak boekhouding en sekuriteit van hul MANPADS uit, wat hulle kwesbaar maak vir diefstal. Met die doel om hierdie probleem te verlig, werk die staatsdepartement se kantoor vir die verwydering en vermindering van wapens en die agentskap vir bedreiging van bedreigings vir die departement van verdediging programme om buitelandse regerings te help om oortollige wapens te vernietig en die beskerming van hul missielvoorrade te verbeter. Die staatsdepartement beweer dat hierdie programme sedert 2003 ongeveer 32 500 MANPADS in meer as 30 lande vernietig het, wat ongeveer 5-10% van die totale wêreldvoorraad beloop.
Opmerklike gebruike [wysig | wysig bron]
Teen militêre vliegtuie [wysig | wysig bron]
Teen burgerlike vliegtuie [wysig | wysig bron]
Die Air Rhodesia Viscount Shootdown van 1978 is die eerste voorbeeld van 'n burgerlike vliegtuig wat deur 'n draagbare oppervlak-tot-lug-missiel neergeskiet is. Die vlieënier van die vliegtuig het daarin geslaag om 'n beheerde ongeluk te maak. is ook in Februarie 1979 deur die Zimbabwe People's Revolutionary Army afgeskiet gewapen met 'n Strela 2 -missiel. Al 59 passasiers en bemanning is dood. betrokke twee afsonderlike vliegtuie wat 'n dag uit mekaar neergeskiet is in Sukhumi, Abchazië, Georgië, en 108 mense dood is. ⎠ ]
Op 6 April 1994 tref 'n oppervlak-tot-lug-missiel een van die vlerke van die Dassault Falcon 50 met drie Franse bemanning en nege passasiers, waaronder die Rwandese president Juvénal Habyarimana en die Burundiese president Cyprien Ntaryamira, terwyl hulle voorberei het om te land in Kigali, Rwanda , voordat 'n tweede missiel sy stert getref het. Die vliegtuig het in die lug uitgebars voordat dit in die tuin van die presidensiële paleis neergestort het en op die slag ontplof het. Hierdie voorval was die ontstekingsvonk van die Rwandese volksmoord. : Op 7 Oktober 1998 het die Tamil Tigers 'n vliegtuig aan die kus van Sri Lanka neergeskiet. : Op 28 November 2002 is twee op die lug gelaaide missiele van die Strela 2 (SA-7) op 'n geoktrooieerde Boeing 757-vliegtuig afgevuur toe dit van die Moi Internasionale Lughawe af opgestyg het. Die missiele het die vliegtuig gemis wat veilig na Tel Aviv gegaan het en 271 vakansiegangers van Mombasa na Israel vervoer. Op die foto's is die missielstelsels in ligblou geverf, die kleur wat in die Sowjet-weermag gebruik is vir opleidingsmateriaal ('n opleiding SA-7-rondte sou nie die leidingstelsel hê nie). : Op 22 November 2003 is 'n vragvliegtuig van Airbus A300B4-203F, wat namens DHL werk, getref deur 'n SA-14-missiel, wat die verlies van sy hidrouliese stelsels tot gevolg gehad het. Die bemanning het die verlamde vliegtuig later veilig geland deur slegs die differensiële enjinspanning te gebruik deur die individuele gashendels van elke enjin aan te pas. : Op 23 Maart 2007 het 'n TransAVIAexport AirlinesIlyushinIl-76-vliegtuig neergestort in die buitewyke van Mogadishu, Somalië, tydens die Slag van Mogadishu in 2007. Getuies beweer dat 'n oppervlak-tot-lug-missiel onmiddellik voor die ongeluk afgevuur is. Somaliese amptenare ontken egter dat die vliegtuig neergeskiet is.
Oppervlakte-tot-lug-missiel (SAM), radar of infrarooi geleide missiel wat vanuit 'n grondposisie afgevuur word om vyandelike vliegtuie of missiele te onderskep en te vernietig. Oppervlakte-tot-lug-missiele (SAM's) is ontwikkel om grondposisies te beskerm teen vyandige lugaanvalle, spesifiek hoë-hoogte bomwerpers wat buite die omvang van konvensionele vliegtuig-artillerie vlieg.
Gedurende die 1950's en 1960's het batterye van Nike SAM's strategiese lugverdediging gebied teen Sowjet-interkontinentale ballistiese missiele (ICBM's) en langafstandbomwerpers. Na ooreenkomste tussen die Sowjetunie en die Verenigde State om die aantal strategiese kerntoestelle en die daaropvolgende aftakeling van die Sowjetunie tot onafhanklike republieke te beperk en te verminder, het navorsing gefokus op die ontwikkeling van kortafstand, ligter en meer draagbare SAM's na grondtroepe beskerm. 'N Belangrike ontwikkeling onder die SAM's is geïntegreerde brandbeheerstelsels vir grondeenhede, wat vriendelik van vyandige vliegtuie kan onderskei.
Geskryf deur: Dan Alex | Laaste wysiging: 21/12/2020 | Inhoud en kopie www.MilitaryFactory.com | Die volgende teks is eksklusief vir hierdie webwerf.
Die FIM-92 Stinger is 'n draagbare, ligte lugafweerstelsel wat tans in diens is van die Amerikaanse weermag en ander buitelandse magte. Dit het suksesvol bewys op verskillende soorte platforms (land, see en lug) en teen verskillende soorte bedreigings in die lug. Die Stinger het gevegsaksies van die Falklandoorlog tot Afghanistan en die Angolese burgeroorlog tot die Joegoslaviese oorloë beleef. Die missiel en sy lanseerder het suksesvol bewys dat verskeie buitelandse ondernemings wat aan die Verenigde State verbonde was, die lisensie vir die vervaardiging van die wapen onderneem het. Tot op hede is bekend dat ongeveer 70 000 missielstelsels in omloop gekom het.
Die FIM-92 Stinger is ontwikkel as 'n plaasvervanger vir die FIM-43 Redeye. Die Redeye was 'n infrarooi man-draagbare oppervlak-tot-lug-missielstelsel met sy eie oorsprong wat dateer uit 'n behoefte van die Amerikaanse weermag in 1948. Die Redeye het verskyn in 'n tyd toe die idee van grondgebaseerde gewere en kanonne om te help beskerm teen vyandelike vliegtuie ondoeltreffend blyk te wees, aangesien die meeste nuwe vliegtuie wat ontwikkel word, op die gebied van hoëspoedvliegtuie was. Die Redeye is ontwikkel om in hierdie behoefte te voorsien en is in 1968 in gebruik geneem. Produksie het van 1982 tot 1969 geloop met ongeveer 85 000 totale stelsels in omloop. Onder die aanwysing van "Redeye II" het spoedig 'n verbeterde 'alles-aspek' vorm verskyn en uiteindelik die aanwysing van 'Stinger' aangeneem. Met die bekendstelling van die Stinger in 1981, is die Redeye geleidelik van 1982 tot 1995 uit diens geneem.
Na die verkryging van die Advanced Sensor Development Program -kontrak in Julie 1965, begin General Dynamics met gevorderde ontwikkelingswerk aan die nuwe Redeye -vervanging - eenvoudig bekend as die "Redeye II" - in 1967. 'n Oorsig van 1 Julie 1968 van die beskikbare lugverdedigingstelsels vir die Die Amerikaanse weermag is onthul deur die Technical Review of Army Air Defense Systems Study, wat 'n dringende behoefte aan verbeterde verbetering op hierdie gebied toon. Daarna is prioriteit gegee om die Redeye II so vinnig as moontlik aanlyn te kry met 'n inisiatief wat einde Januarie 1969 begin is. Die Amerikaanse weermag het die program geëvalueer en die Redeye II gekies vir verdere ontwikkeling as die amptelike opvolger van die bestaande Redeye. Daarna is toetse gedoen teen ses ander soortgelyke wapensisteme, met die Redeye II wat voorlê. Op 8 Oktober 1971 is die aanwysing van "XFIM-92A" toegeken aan die Redeye II met die amptelike naam "Stinger", gevolg in 1972. Stelseltoetsing begin in Maart 1973 en onthul verskeie tegniese probleme in die ontwerp wat verder Die evaluering is gedurende die grootste deel van 1974 gestaak. Na 'n vertraging van ses maande het die eerste missiel in Februarie 1975 afgevuur. Die toets het 'n regstreekse treffer teen 'n toetsvoertuig op afstand behaal. 'N Verdere toets in Maart van daardie jaar bewys dat die geleidingstelsel gesond is, aangesien die missiel 'n vliegtuig met 'n vliegtuig wat teen 4 g beweeg het, aangeskakel het. 'N Julie -toets het bewys dat die Stinger in staat was om teikenmaatreëls te omseil, aangesien die missiel 'n hommeltuig suksesvol kon inskakel. Die FIM-92 is daarna in November 1977 vir standaard DoD-gebruik goedgekeur en 'n produksiekontrak aan General Dynamics is op 20 April 1978 toegeken. Die eerste bondel Stingers is in 1978 vir produksie onder die amptelike benaming FIM-92A ingestel.
Die Stinger is daarna tot meer dodelike vorms ontwikkel. 'N Verbeterde tipe word die beginproduksie van FIM-92B in 1983. In 1984 word die opgradeerbare FIM-92C onthul, met produksie wat in 1987 begin. teenmaatreëls van teiken vliegtuie. Die FIM-92E het in 1992 met die produksie begin in 1995 aanlyn gekom, met 'n opgegradeerde sagtewarepakket en sensor, wat dit 'n sterker stelsel maak teen vliegtuie met 'n kleiner profiel. Die FIM-92F van 2001 het nog 'n opgradering van die sagtewarepakket gekry. Die FIM-92G het opgraderings geword tot bestaande FIM-92D-produksiemodelle.
Die Stinger is ontwikkel tot drie verskillende, maar tog soortgelyke, vorms in die "Basic Stinger", die "Stinger -Passive Optical Seeker Technique (POST)" en die "Stinger -herprogrammeerbare mikroverwerker (RMP)". Die Basic Stinger gebruik 'n aparte seinverwerking met 'n analoog stelsel met infrarooi (IR) reticle scan. Stinger-POST het 'n infrarooi/ultraviolet dubbele detektor met 'n rozetpatroonbeeldskandering sowel as digitale mikroverwerker gebaseerde seinverwerking. Die Stinger-RMP beskik oor 'n kragtiger mikroverwerker en beter herkenning van teenmaatreëls. Uitvoeraanbiedings het die minder herprogrammeerbare Stinger-RMP-weergawe geword.
Terwyl die FIM-92 staatmaak op 'n infrarooi huisleidingstelsel soos die Redeye voorheen, bied dit 'n beter opsporing en betrokkenheid van teikens wat probeer om die Stinger deur middel van teenmaatreëls te blus. Die aanvanklike bekendstelling word uitgevoer deur middel van 'n uitwerpmotor wat die missiel van die bestuurder se posisie verwyder, voordat die vuurpylmotor in vaste rat begin. Onmiddellik na die bekendstelling word die Stinger via proporsionele navigasie op koers gesit, terwyl die missiel later op sy vlugpad 'n leidingsmodus volg wat die missiel na die teikenmassa lewer - in teenstelling met die gebruik van die teiken se hitte -uitlaatteken. Die missiel van byna vyf voet kan 'n snelheid van tot Mach 2.2 bereik en gebruik 'n impaksekering met 'n 3 kilogram-kop om dodelike skade aan die beoogde teiken te veroorsaak. In wese is die AIM-92 Stinger 'n supersoniese, 'vuur-en-vergeet'-missiel met alle aspekte van betrokkenheid. Die alles-aspek-eienskap stel die Stinger-operateur in staat om lugbedreigings op te doen, selfs al is dit reg van voor-'n kwaliteit wat die Redeye ontbreek het. Die stelsel in sy geheel bied 'n vinnige reaksie/vinnige oplossing teen inkomende lugbedreigings. 'N IFF (Identification, Friend or Foe) transceiver kan deur die operateur as 'n gordelpak gedra word.
Die werking van die lanseerder fokus op die gebruik van 'n batterykoelvloeistofeenheid (BCU) wat nodig is om die missiel af te vuur. Die batterystelsel dryf die raket- en teikenverkrygingstelsels aan. As sodanig kan misbruik of verwaarlosing van die battery met verloop van tyd tot 'n onbruikbare Stinger -lanseerder lei binne vier of vyf jaar en dit dus nutteloos maak. Na wat verneem word, benodig die Stinger-lanseerder oor die algemeen min tot geen onderhoud buite die aandag van die BCU.
Die AIM-92-missiel self het 'n uitwaartse doelwitbereik van tot 15,700 voet en kan vyandelike bedreigings op lae hoogte tot 12,500 voet bereik. Dit maak dit veral dodelik vir aanvalsvliegtuie op lae hoogte, soos die Sukhoi Su-25 "Frogfoot" en Fairchild A-10 Thunderbolt II, sowel as helikopters van enige aard-of dit nou aanval of vervoer in die natuur. Die missiel dra vier springvinne naby die plofkop en nog vier stabiliseringsvinne naby die uitlaatpoort. Die missiel het bewys dat dit effektief is in dag/nag operasies sowel as deur ongunstige weerstoestande.
Amptelik word die Stinger en sy soort geklassifiseer as MANPADS-"Man-Portable, Air-Defense System" en is dit oor die algemeen niks anders nie as SAM's (oppervlak-tot-lug-missiele) van kleiner formaat en omvang.
Alhoewel dit gereeld verband hou met die gebruik daarvan as 'n hand-skouer-gelanseerde eenheid, is die Stinger-stelsel aangepas in sowel mobiele grondgebaseerde lugverdedigingstelsels as platforms in die lug. In die voormalige reëling is die Stinger gemonteer op 'n gespesialiseerde lanseerder wat self op 'n plat HMMWV -nutsvoertuig gemonteer is, wat die benaming M1097 "Avenger" aanneem. The Avenger het die geledere van beide die Amerikaanse weermag en die Amerikaanse marinekorps gehaal en is ook deur middel van vervoervliegtuie goedgekeur vir lugdaling. 'N Aangepaste vorm van die M2 Bradley Infantry Fighting Vehicle, bekend as die "M6 Linebacker", maak ook gebruik van die Stinger in 'n lanseerder met vier buise. Hierdie Bradley-variant het sy standaard TOW-tenk-tenkraketwerpers vervang met 'n Stinger-geskikte.
Aanvalhelikopters soos die AH-64 Apache kan gebruik maak van die Stinger in die lug-tot-lug-rol via vlerkpunt-lanseerhouers (die Stinger was ook 'n opsionele bewapening van die noodlottige RAH-66 Comanche) . As hulle in die lug-tot-lug-rol is, word hierdie Stingers in die algemeen na verwys as "ATAS" om hul rol as "Air-to-Air Stingers" aan te dui. Dit is interessant dat die MQ-1 Predator UAV ook die Stinger kan gebruik-miskien 'n blik op die toekoms van onbemande lug-tot-luggevegte. Bykomende diens het die Stinger-missielstelsel en die toepaslike lanseerder daarvan aan boord van baie vlootvliegtuie geplaas as 'puntverdedigingswapens' om inkomende lugbedreigings te bekamp.
Daar moet op gelet word dat die Stinger verskeie soorte dreigemente in die lug kan insluit, insluitend onbemande lugvaartuie (UAV's), inkomende kruisraketten, roterende vliegtuie (helikopters) en vliegtuie met vaste vlerk.
Die ontwerp van die Stinger-lanseerder is in wese die afvuurbuis wat die AIM-92-missiel bevat. Aan die linkerkant van die voorkant is daar 'n optiese stelsel met 'n uitklapbare plaat. Die snellergroep word ook voor die liggaamsentrum gehou. Daar is 'n groot armatuur net voor die pistoolgreep wat gebruik word om die wapen vas te hou met die nie-snellerhand. Terwyl 'n bemanning van twee tipies 'n Stinger -stelsel beman en afvuur, kan die wapen, indien nodig, deur 'n enkele persoon bestuur word. Daar is 'n herkenbare rangskikking van die "hok" aan die regterkant van die voorste liggaam. Die stelsel as 'n geheel is na bewering 'n hanteerbare gewig van 35 pond, wat dit 'n gewilde puntverdedigingswapen vir enige weermag maak. Die Stinger bevat herbruikbare komponente (soos die handgreep) na 'n bekendstelling om die individuele eenheidskoste te help verminder.
Die angel in aksie
Die Stinger is die eerste keer op 'n operasionele manier gebruik tydens die Falklandoorlog tussen die Verenigde Koninkryk en Argentinië. Die Argentynse diktatuur het dit goedgedink om die klein eilandketting binne te val en dit as hul eie te beweer. In reaksie hierop is die Britte in aksie gewerp en 'n taakspan is na die streek gestuur om die gebied terug te kry. Sy groep spesialemagte - die Special Air Service (of "SAS") - is saam met 'n paar voorbeelde van die Amerikaanse vervaardigde Stinger (miskien maar net ses missielstelsels) saamgebring. Sy eerste slagoffer het op 21 Mei 1982 'n Argentynse IA 58 Pucara geword, 'n tweevoudige enjin motor met 'n lae rol, wat op 'n groot hoogte neergedaal het. Sy tweede slagoffer het op 30 Mei 'n Frans-vervaardigde Aerospatiale SA330 Puma-helikopter geword.
Miskien was die Stingers die bekendste rol in die hande van die Mujahideen in sy oorlog teen die Sowjetunie begin in 1979. Aangesien enige weerstand teen die Sowjet -ryk op die agenda van die Verenigde State was, het Amerika dit goedgedink om die Mujahideen met die oppervlak te bewapen. -vliegtuig-raketstelsel in 'n poging om die lewe vir Sowjet-vlieëniers moeiliker te maak. Daar word vermoed dat etlike honderde (miskien selfs duisende) Stingers by die groep afgelewer is. In die hande van Mujahideen bewys die Stinger sy waarde en presteer hy saam met die guerrillataktiek teen 'n meer berekenende vyand. Sowjetvliegtuie het 'n groter risiko geloop toe hulle op lae vlakke werk, en die aankoms (en doeltreffendheid) van die Stinger het 'n verandering in die taktiek van die Russe tot gevolg gehad. Na alles, het die Stinger so 'n impak op die oorlog in Afghanistan gehad dat dit deels die rede was vir 'n dreigende Sowjet -nederlaag - en uiteindelike onttrekking - teen die einde van 1989. 'n Kontantprogram om later die missiele van die Mujahideen deur die Die VSA was onvolledig. Gelukkig is die komponente van Stinger-batterye binne vyf jaar min of meer onbruikbaar gemaak. Die mees skadelike van hierdie Koue Oorlog -oefening was die missielstelsel wat in die hande van buitelandse bedreigings val vir omgekeerde ontwerp - dit was die geval in Iran en Noord -Korea.
In al sy gebruik word die Stinger toegeskryf aan die neerwerp en vernietiging van ongeveer 270 vliegtuie. Die gebruiksgemak, akkuraatheid en relatief lae verkrygingskoste het dit wêreldwyd 'n gunsteling gemaak.
Buiten die Verenigde State van Amerika en die Verenigde Koninkryk is die Stinger deur Afghanistan (beide die nasionale weermag en die Mujahideen), Angola, Bangladesh, Bosnië en Herzegovina, Kroasië, Tsjad, Chili, Denemarke, Egipte, Griekeland, Irak, Israel, Italië, Litaue, Nederland, Noorweë, Pakistan, Portugal, Taiwan, Slowenië, Spanje en Switserland. Die Stinger is onder lisensie in Duitsland vervaardig deur EADS en in Turkye deur Roketsan. Switserland het ook die Stinger plaaslik onder lisensie vervaardig. Japan is 'n voormalige operateur (nou toegewy aan die tipe 91 -stelsel) en die gebruik van Swede het nooit tydens die evalueringsfase plaasgevind nie. Japan het sy Stingers in 1982 gekoop, wat as die eerste vreemde land aangewys is.
Duitsland het deelgeneem aan die latere ontwikkeling van die Stinger-stelsel deur gesamentlik Duits-Amerikaanse verkryging en doelgerigte toetse wat van Mei tot Junie in 1976 gehou is. dollar. In 1981 word 'n NAVO-konglomeraat, sewe nasie-sterk 'Stinger Project Group' gestig om die geldigheid van die Stinger vir gebruik in Europa te toets. Die groep het Duitsland, België, Noorweë, Nederland, Griekeland, Turkye en Italië ingesluit. Duitsland het die Stinger in 1982 goedgekeur vir gebruik op vlootskepe.
Junie 2019 - Taiwan het die aankoop van 250 Stinger -lugafweerstelsels van die Verenigde State versoek om die ontkenningsvermoë van die lugruim van die grond af te versterk.
Hoe om lugvaartuie teen missiele te beskerm
'N Afgaanse guerilla wat 'n Stinger-missiel wat deur die CIA verskaf is, in die laat 80's hanteer tydens die Sowjet-inval in Afghanistan
Nie presies 'n winskopie nie, maar Amerikaanse verdedigingsamptenare glo dat sulke stelsels standaardtoerusting aan boord van Amerikaanse vliegtuie sal moet word. Hulle sê die terroriste se mislukking om die Israeliese chartervliegtuig verlede week af te steek, kan bloot die gevolg wees van swak opleiding of 'n meganiese fout.
Die nuwe lugmagstelsel wat ontwerp is om SAM's te verslaan, is 'n bygewerkte weergawe van die AN/AAQ-24 (V) Nemesis, wat beide groot vervoer (blykbaar Air Force One) en militêre helikopters beskerm. Dit is gebou deur die Northrop Grumman Corp., en staan ​​bekend as die Large Aircraft Infrared Countermeasures — LAIRCM — -stelsel, en sal uiteindelik in alle 943 vragvliegtuie en tenkwaens wat deur die Amerikaanse lugmag bedryf word, vervoer word. Volgens die huidige planne word die eerste C-17 in 2004 by die stelsel ingerig. Burgerlikes sal moontlik nog 'n bietjie moet wag.
LAIRCM ontdek, spoor en steek outomaties infrarooi missiele op, stuur 'n laserstraal met 'n hoë intensiteit in die soektog van die missiel, wat sy geleidingsisteem ontwrig. Geen bemanning is nodig deur die bemanning nie. Die vlieënier word eenvoudig ingelig dat 'n dreigende missiel opgespoor en vasgesteek is. "Goedkoop, maar tog dodelike, oppervlak-tot-lug-missiele het oor die hele wêreld versprei en is ongelukkig in die hande van ons potensiële teëstanders," sê Arnold Welch, vise-president van Infrared Countermeasures Programme by Northrop Grumman's Defensive Systems Division in Rolling Meadows, Illinois . "Dit is noodsaaklik dat ons militêre vlieëniers en lugspanne hierdie gesofistikeerde tipe beskerming het om hul missies uit te voer en veilig terug te keer."
Namate regerings hul verdediging teen terreur versterk, sal die terroriste steeds sagter teikens volg. When you cannot fight your foe on the battlefield, you will hit his embassies. If they are hidden behind concrete walls, you will hit his banks. If they are protected by bullet-proof glass and armored plating, you will hit his schools, his hospitals, his resort hotels, his commercial airliners. And If the terrorists cannot board a U.S. airliner with box-cutters, they may be able to target it with surface-to-air missiles.
^ ab"آشنایی با موشک دوش‌پرتاب‌ میثاق". www.hamshahrionline.ir . Retrieved 2017-09-29 .
This Iran-related article is a stub. U kan Wikipedia help deur dit uit te brei.
This guided missile–related article is a stub. U kan Wikipedia help deur dit uit te brei.
This article related to weaponry is a stub. U kan Wikipedia help deur dit uit te brei.
This article related to the Iranian armed forces is a stub. U kan Wikipedia help deur dit uit te brei.