Ek haal hom uit die stootwaentjie en net daar gebeur dit: sommer so in die stap. Hy trek sy rug krom en hy kry so ‘n vae en tevrede uitdrukking op sy gesig, so asof hy wil sê “ek het jou gesê hierdie is nie ons scene nie, maar jy luister mos nie! Ek besef gelukkig betyds dat Meneer nou sommer – sonder seremonie, die pad uhm… vir die res van die stappers gaan ontwrig en begin dadelik met my nippertjie-nommertjie. Ek pluk met die grasie (lompheid) van ‘n seekooi aan sy leiband en vir ‘n oomblik sien ek erge veragting en judgement in sy ogies. Ek hop, skip en jump en kry hom (en die stootwaentjie) net betyds uit die pad. Maar soos die duiwel dit wil hê, het hy toe reeds sy opinie van dié staptog net daar in die middel van die pad gelos. Nodeloos om te sê, maar met al die dansery het ek toe ook al reeds in sy … opinie… getrap én is ek vir my moeite beloon met ‘n groepsgiggel van omstanders, stappers én ek sweer ‘n grynslag van ‘n chihuahua net ‘n fake fur baadjie.
Vir ‘n oomblik het ek gewonder of ek ooit die regte hond raakgevat het tydens my drumpeldans. Ek buk af en terwyl ek hom in die oë kyk – om te vra wat presies sy storie is, toe nies Meneer my bril skoon van my gesig af (soos wat nukkerige pekignese doen). Toe weet ek: ek het reg gegryp. Steve is maar net nie lus vir dié buitemuurse aktiwiteite nie. (Lees: hy sou veel eerder in die son op die sitkamerbank – waar net die dominee sit, wou uitstrek).
Teen die tyd het ek nie meer met Steve gespog nie, en om die waarheid te sê, hy was ook nie meer in ‘n spoggerige bui nie. En toe gebeur dit. Jungle justice, soos my vriendin Aldine sou sê. Daar skrik Steve die dorpshond sy nukkerigheid skoon weg…
En ja. Ek het my les geleer: ek en my hond, Steve, is nie gemaak vir groepsaktiwiteite nie. En nee. Ek spog nie, ek bely dié tekortkoming in alle nederigheid.