Die epigram is 'n kunssoort wat met die loop van die eeue iets heeltemal anders geword het as wat dit aanvanklik was. Soos ons van die naam kan aflei (Gr.: epigramma: inskripsie, byskrif), was die epigram aanvanklik 'n (kort) inskripsie (in prosa of vers) wat op een of ander objek, 'n kruik, bv., maar veral op gedenktekens of grafstene aangebring is. Omdat die vers vir die doel treffender is, het die epigram gou spesifiek 'n digvorm geword.
Die oudste Griekse epigramme dateer uit die argaïese periode en wel uit die 8e en 7e eeu v.C. Wie die makers van die vroeë epigramme was, weet ons nie. Aanvanklik was die maat, in aansluiting by die EPOS, 'n daktiliese heksameter, maar later is ook ander mate gebruik, veral die ELEGIESE koeplet (d.w.s. 'n verspaar bestaande uit 'n heksameter en 'n pentameter). Wat die inhoud betref, het die epigram, soos hy op 'n padteken of monument verskyn, dikwels aan die verbyganger 'n wyse woord of seëngroet meegegee.
Die Hellenistiese fase, d.w.s. die periode ná Alexander (356-323 v.C), het groot veranderinge in die aard en voorkoms van die epigram gebring. Grafskrifte het nog voortgeleef, maar daarnaas het kort gedigte, verwant aan inskripsies, hulle verskyning gemaak. Dit was gedigte wat egter nie as inskripsies bedoel is nie. Hulle het oor 'n wye verskeidenheid onderwerpe gehandel: liefde, vroue, wyn, 'n troeteldier, 'n held, en onder hulle was daar haat-gedigte, liefdesgedigte, elegiese gedigte, spotverse.
Van 'n later datum is Meleager wat, afgesien van sy talle epi­gramme, beroemd geword het vanweë sy "Bloemlesing" (± 60 v.C.) van kort gedigte, 'n versameling wat van tyd tot tyd aangevul is, sodat dit vandag 'n uitstekende beeld gee van die Griekse epigram soos dit oor eeue ontwikkel het.
Met Catullus het die epigram in populariteit toegeneem en 'n groot aantal beoefenaars kan genoem word: Caesar, Augustus, Tiberius, Ovidius, en 'n hoogtepunt word bereik in die werk van Martialis (40-104 n.C). Gebore in Spanje, kom hy as jong man na Rome waar hy 'n groot aantal, soms snedige, soms vleiende, soms epikuristiese epigramme skryf, groot lof inoes, selfs die beskerming van keisers geniet en 'n kritiese gees openbaar in sy werk wat 'n enorme invloed in die Weste sou uitoefen. (Vgl. KLASSIEKE LITERATUURSTUDIE.)