Die impak van omgewingsmisdaad, meer spesifiek in al ons parke, is vernietigend en uitmergelend. Die ikoniese Kruger Nasionale Park beleef waarskynlik sy ergste krisis in die bietjie meer as ’n eeu van sy bestaan met die stroping van renosters. Die misdadigers het met die aanslag op hierdie dier van prehistoriese oorsprong aan ’n senuwee van elke bewaringsbewuste persoon geraak. In ’n stadium was dit tot drie karkasse per dag, en dit kon bekamp word tot die huidige ongeveer een per dag. Dus, nog ’n lang pad wat voorlê, maar dit kan gedoen word. In die vroeë 1950’s was daar geen renosters in die Krugerwildtuin nie. Die ambisieuse hervestigingsprojek in daardie tydvak het verseker dat die Park vandag 40% van die wêreld se witrenosterbevolking van ongeveer 20 000 het.
Die primêre dryfveer vir die stroping is ’n toename in aanvraag uit Suidoos-Asië wat verband hou met hul ekonomiese groei. Misdaadsindikate floreer as gevolg van die vraag en is maar te gretig om die lae risiko van omgewingsmisdaad uit te buit en ’n byna onversadigbare swartmark van diereprodukte te voed. Hulle kombineer die alte bekende “hebsug” van ons tyd met die “desperaatheid” van die arm en werklose bevolking aangrensend aan die Park. Dit vorm ’n toksiese mengsel wat barbaarse optrede binne die Park tot gevolg het.
Om die poging jaar in en jaar uit (sedert 2010) in stand te hou, is duur en die bedryfsbegroting van die eenheid, net in die Krugerwildtuin, beloop om en by R200 000 000 per jaar. Die duurste prys word betaal deur die veldwagters en hul gesinne in hul nuwe rol binne ’n oënskynlik nimmereindigende aanslag.
Behalwe vir die opregte poging van die leierskorps om goeie leiding te gee, word die risiko’s vir die toegewyde mense so goed moontlik bestuur. Die grootste risiko is dié van lewensverlies. Om dit te bestuur, word klem gelê op dissipline, opleiding, toerusting en tegnologie om vroeë waarskuwing te verseker. Tot op hede was die genade onbeskyflik groot met net een veldwagter wat gesneuwel het tydens stropergeweervuur.
Tweedens is daar die risiko dat die veldwagter vervolg kan word as daar stroperongevalle was. Weer eens word goeie opleiding gedoen, maar in elke geval word ’n advokaat aangestel wat ingevlieg word om die toneel te ondersoek, rekords te hou en direkte steun aan die veldwagters te verleen. Derdens, hiermee saam verleen ’n sielkundige berading om die veldwagters se trauma te help bestuur. Meer en meer proaktiewe weerbaarheidsessies word ook vir hulle en hul gesinne aangebied om stres te help verwerk.
Die laaste risiko is dié van vervreemding van sy eie gemeenskap. Die held binne die Park en in die getuienisbank in die hof is nie altyd gewild in sy gemeenskap nie. Bepaalde gemeenskapsprogramme word bedryf om die beeld van die veldwagter as bewaarder te bevorder.