Ek moet bieg.
Ek hou nie van die meeste kontempor�re Afrikaanse musiek nie.
Ek kan ook 'n hele album vol egte lewe en liefde op een elektroniese klawerbord aanmekaar slaan en my stem so manipuleer dat ek nootvas klink. Hou net in gedagte dat wanneer jy na 'n konsert gaan kyk, jy nie noodwendig betaal het vir "lip-synching" en "backtracks" nie. Ook nie vir die suikerlagie van hoogskop, bons-bons en lendegryp nie.
As daar 'n buro vir standaarde is, laat hulle ons lekker in die steek. Maar die probleem l� eintlik by die duisende Afrikaners wat die CD's vir hulself en hul kinders koop, en in legioene by die konserte opdaag.
Ons skep 'n mark vir twak, mense.
Ek hoop daar is genoeg fantaserende, lamenterende Afrikaners wat hierdie blad besoek om my implisiete pleidooi vir die herlewing van kunstenaarskap te lees, ter harte te neem en 'n jihad teen peroksied te begin.