Vloot is geskep - Geskiedenis Podcasts - 2022
Navy is geskep - Geskiedenis
In 1791 het die Amerikaanse minister van oorlog (die voorloper van die departement van verdediging) 'n bevel uitgereik waarin die vereiste klere vir offisiere in die vloot uiteengesit word. Dit bied 'n kenmerkende drag vir die offisiere wat die skepe sou beveel, maar bevat nie spesifieke instruksies vir aangewese matrose nie. Die gewone rok van 'n seeman bestaan ​​uit 'n kort baadjie, hemp, baadjie, langbroek en 'n swart hoed met 'n lae kroon.
In 1802 stel die Amerikaanse minister van vloot die kleure van die vloot se uniforms: blou en goud. Oor die jare sedertdien is daar 'n paar toevoegings tot die vereiste klere vir personeel van die vloot, maar die blou en goud het gebly.
As die tak in die see van HM Weermag, het die RN verskillende rolle. Soos dit vandag is, het die RN sy 6 belangrikste rolle uiteengesit, soos hieronder uiteengesit in sambreelterme. 
Voorkoming van konflik - op wêreldwye en streeksvlak
Verskaf veiligheid op see - Om die stabiliteit van internasionale handel op see te verseker
Internasionale vennootskappe - Om die verhouding met die bondgenote van die Verenigde Koninkryk (soos die NAVO) te versterk
Gereed om te veg - Om die belange van die Verenigde Koninkryk oor die hele wêreld te beskerm
Beskerming van die ekonomie - Om lewensbelangrike handelsroetes te beskerm om die ekonomiese welvaart van die Verenigde Koninkryk en sy bondgenote op see te waarborg
Verskaf humanitêre hulp - Om 'n vinnige en effektiewe reaksie op wêreldwye rampe te lewer
Die Royal Navy is formeel gestig in 1546 deur Henry VIII  alhoewel die Koninkryk van Engeland en sy voorgangerstate al eeue hiervoor minder georganiseerde vlootmagte besit het. 
Vroeëre vloot Edit
Gedurende 'n groot deel van die Middeleeuse tydperk is vloot of 'koningskepe' dikwels opgerig of versamel vir spesifieke veldtogte of aksies, en dit sal later versprei. Dit was oor die algemeen handelskepe wat in diens geneem is. Anders as sommige Europese state, het Engeland in vredestyd nie 'n permanente kern van oorlogskepe gehad nie. Engeland se vlootorganisasie was toevallig en die mobilisering van vloot toe oorlog uitbreek, was stadig.  In die 11de eeu het Aethelred II 'n besonder groot vloot deur 'n nasionale heffing laat bou.  Gedurende die tydperk van die Deense heerskappy in die 11de eeu het die owerhede 'n permanente vloot gehandhaaf deur belasting, en dit het 'n tyd lank voortgegaan onder Edward die Belyder, wat gereeld persoonlik onder vloot kommando was.  Na die Normandiese verowering het die Engelse vlootmag afgeneem en Engeland het oorvalle van die Vikings opgedoen.  In 1069 het dit die inval en verwoesting van Engeland deur Jarl Osborn (broer van koning Svein Estridsson) en sy seuns moontlik gemaak. 
Die gebrek aan 'n georganiseerde vloot het tydens die Baron's Revolt 'n einde gekom, waarin prins Louis van Frankryk Engeland binnegeval het ter ondersteuning van noordelike baronne. Omdat koning John nie 'n vloot kon organiseer nie, beteken dit dat die Franse in April 1216 onbestrede by Sandwich geland het. John se vlug na Winchester en sy dood later die jaar het die graaf van Pembroke as regent laat staan, en hy kon skepe marsjeer om die Franse te beveg. in die Slag van Sandwich in 1217- een van die eerste groot Engelse gevegte op see.  Die uitbreek van die Honderdjarige Oorlog beklemtoon die noodsaaklikheid van 'n Engelse vloot. Franse planne vir 'n inval in Engeland het misluk toe Edward III van Engeland die Franse vloot in die Slag van Sluys in 1340 vernietig het.  Engeland se vlootmagte kon nie gereeld aanvalle op die suidkushawe deur die Franse en hul bondgenote voorkom nie. Sulke aanvalle het eers tot stilstand gekom met die besetting van Noord -Frankryk deur Henry V.  'n Skotse vloot bestaan ​​tydens die bewind van Willem die Leeu.  In die vroeë 13de eeu was daar 'n herlewing van die Viking -vlootmag in die streek. Die Vikings het met Skotland bots oor die beheer van die eilande  alhoewel Alexander III uiteindelik daarin geslaag het om Skotse beheer uit te voer.  Die Skotse vloot was veral belangrik om Engelse magte in die vroeë 14de eeu af te weer. 
'N Permanente "Navy Royal",  met sy eie sekretariaat, werwe en 'n permanente kern van doelgerigte oorlogskepe, het tydens die bewind van Henry VIII ontstaan.  Onder Elizabeth I het Engeland betrokke geraak by 'n oorlog met Spanje, waarin skepe in privaat besit gekombineer het met die skepe van die koningin in baie winsgewende aanvalle op Spaanse handel en kolonies.  Die Royal Navy is daarna in 1588 gebruik om die Spaanse Armada af te weer. In 1603 het die Union of the Crowns 'n persoonlike unie tussen Engeland en Skotland gestig. Alhoewel die twee vir 'n verdere eeu afsonderlike soewereine state gebly het, het die twee vloote toenemend as 'n enkele mag geveg. Gedurende die vroeë 17de eeu het die relatiewe vlootmag van Engeland versleg totdat Charles I 'n groot skeepsbouprogram onderneem het. Sy metodes om die vloot te finansier, het egter bygedra tot die uitbreek van die Engelse burgeroorlog en die afskaffing van die monargie. 
Die Gemenebest van Engeland het baie name en simbole in die nuwe gemenebes -vloot, wat verband hou met koninklikes en die hoë kerk, vervang en dit uitgebrei tot die magtigste ter wêreld.   Die vloot is vinnig getoets in die Eerste Anglo-Hollandse Oorlog (1652–1654) en die Anglo-Spaanse Oorlog (1654-1660), wat die verowering van Jamaika en suksesvolle aanvalle op Spaanse skatvloote beleef het. In die herstel van 1660 het Charles II die Royal Navy weer hernoem en die voorvoegsel HMS begin gebruik. Die vloot het egter 'n nasionale instelling gebly en nie 'n kroonbesit soos voorheen nie.  Na die glorieryke rewolusie van 1688 sluit Engeland aan by die War of the Grand Alliance, wat die einde van Frankryk se kort voorrang op see en die begin van 'n blywende Britse oppergesag was. 
In 1707 is die Koninkryk van Groot -Brittanje gevorm deur die Act of Union, wat daartoe gelei het dat die Skotse vloot in die Royal Navy saamgesmelt het. Gedurende die 18de en 19de eeu was die Royal Navy die grootste maritieme mag ter wêreld,  wat superioriteit behou het in finansiering, taktiek, opleiding, organisasie, sosiale kohesie, higiëne, logistieke ondersteuning en oorlogskipontwerp.  Die vredesooreenkoms ná die Spaanse opvolgingsoorlog (1702–1714) het Brittanje Gibraltar en Menorca verleen en die vloot van Middellandse See -basisse voorsien. 'N Nuwe Franse poging om Brittanje binne te val, is in die wiele gery deur die nederlaag van hul begeleide vloot in die buitengewone Slag van Quiberonbaai in 1759, wat in gevaarlike omstandighede geveg is.  In 1762 het die hervatting van vyandelikhede met Spanje gelei tot die Britse verowering van Manila en Havana, asook 'n Spaanse vloot wat daar skuil.  Britse vlootoorheersing kan egter nog in hierdie tydperk uitgedaag word deur koalisies van ander nasies, soos gesien in die Amerikaanse Onafhanklikheidsoorlog. Rebelle -koloniste is deur Frankryk, Spanje en Nederland ondersteun teen Brittanje. In die Slag van die Chesapeake kon die Britse vloot nie die Franse blokkade oplig nie, wat lei tot die oorgawe van Cornwallis by Yorktown.  In die Franse Revolusionêre Oorloë (1793-1801) en Napoleontiese oorloë (1803-1814 en 1815) het die Royal Navy 'n hoogtepunt van doeltreffendheid bereik en die vloot van alle Britse teëstanders oorheers, wat die grootste deel van die oorlog in die hawe geblokkeer het. Onder admiraal Nelson verslaan die vloot die gekombineerde Frans-Spaanse vloot by Trafalgar (1805). 
Tussen 1815 en 1914 het die vloot weinig ernstige optrede beleef weens die afwesigheid van enige teenstander wat sterk genoeg was om sy oorheersing uit te daag. Gedurende hierdie tydperk het vlootoorlogvoering 'n omvattende transformasie ondergaan, teweeggebring deur stoomdryf, konstruksie van metaalskepe en plofbare ammunisie. Ondanks die feit dat hy sy oorlogsvloot heeltemal moes vervang, het die vloot daarin geslaag om sy oorweldigende voordeel bo alle potensiële mededingers te behou. As gevolg van die Britse leierskap in die Industriële Revolusie, geniet die land ongeëwenaarde skeepsbouvermoë en finansiële hulpbronne, wat verseker het dat geen mededinger voordeel kan trek uit hierdie revolusionêre veranderinge om die Britse voordeel in skipgetalle te ontken nie.  In 1889 het die Parlement die Wet op Naval Defense goedgekeur, wat formeel die 'tweemagsstandaard' aanvaar het, wat bepaal dat die Royal Navy 'n aantal slagskepe moet handhaaf, ten minste gelyk aan die gesamentlike sterkte van die volgende twee grootste vloote.  Aan die einde van die 19de eeu het strukturele veranderinge plaasgevind en ouer vaartuie is geskrap of in reserwe geplaas, wat geld en mannekrag beskikbaar stel vir nuwer skepe. Die bekendstelling van HMS Dreadnought in 1906 het alle bestaande slagskepe uitgedien geraak. 
Tydens die Eerste Wêreldoorlog is die krag van die Royal Navy meestal tuis ontplooi in die Groot Vloot, wat die Duitse Hoogseevloot oor die Noordsee konfronteer. Verskeie onfeilbare botsings het tussen hulle plaasgevind, veral die Slag van Jutland in 1916.  Die Britse vegvoordeel was onoorkomelik, wat die High Seas Fleet laat vaar het om enige poging om die Britse oorheersing uit te daag, te laat vaar.  In die tussenoorlogse tydperk is die Royal Navy van sy mag ontneem. Die vlootverdragte van Washington en Londen het die afskaffing van 'n aantal kapitaalskepe en beperkings op nuwe konstruksie opgelê.  In 1932 vind die Invergordon Mutiny plaas oor 'n voorgestelde loonverlaging van 25%, wat uiteindelik tot 10% verminder is.  ​​Internasionale spanning het in die middel van die dertigerjare toegeneem en die herbewapening van die Royal Navy was goed aan die gang teen 1938. Benewens nuwe konstruksie, is verskeie bestaande ou slagskepe, gevegskrywers en swaar kruisers gerekonstrueer en lugafweerwapens versterk, terwyl nuwe tegnologieë, soos ASDIC, Huff-Duff en hidrofone, ontwikkel is. 
Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog in 1939 was die Royal Navy die grootste ter wêreld, met meer as 1 400 vaartuie   Die Royal Navy het kritieke dekking gebied tydens Operasie Dynamo, die Britse ontruimings uit Duinkerken, en as die uiteindelike afskrikmiddel vir 'n Duitse inval in Brittanje gedurende die daaropvolgende vier maande. By Taranto het admiraal Cunningham bevel gegee oor 'n vloot wat die eerste vlootaanval in die geskiedenis van alle vliegtuie geloods het. Die Royal Navy het in die eerste twee jaar van die oorlog groot verliese gely. Meer as 3 000 mense het verlore gegaan toe die bekeerde troepeskip Lancastria is in Junie 1940 gesink, die grootste maritieme ramp in die geskiedenis van Brittanje.  Die mees kritieke stryd van die vloot was die Slag van die Atlantiese Oseaan wat die belangrikste kommersiële toevoerlyne van Brittanje teen U-boot-aanval verdedig het. Vanaf die begin van die oorlog is 'n tradisionele konvooi-stelsel ingestel, maar die Duitse duikboot-taktiek, gebaseer op groepaanvalle deur 'wolfpakke', was baie meer effektief as in die vorige oorlog, en die bedreiging was meer as drie jaar lank ernstig. 
Sedert 1945 Edit
Na die Tweede Wêreldoorlog het die agteruitgang van die Britse Ryk en die ekonomiese ontberings in Brittanje die afname in grootte en vermoë van die Royal Navy genoop. Die Amerikaanse vloot het in plaas daarvan die rol van globale vlootmag aangeneem. Regerings het sedertdien 'n toenemende begrotingsdruk ondervind, deels as gevolg van die toenemende koste van wapensisteme.  In 1981 het die minister van verdediging, John Nott, 'n reeks besnoeiings aan die vloot voorgestaan ​​en begin.  Die Falklandoorlog was egter 'n noodsaaklikheid vir die Royal Navy om 'n ekspedisie- en kusvermoë terug te kry, wat met sy destydse hulpbronne en struktuur moeilik sou wees. Aan die begin van die tagtigerjare was die Royal Navy 'n mag wat fokus op blou-water-duikbootoorlogvoering. Die doel daarvan was om Sowjet -duikbote in die Noord -Atlantiese Oseaan te soek en te vernietig, en om die kern -afskrikwekkende duikbootmag te bedryf. Die vloot het sy eerste kernwapens ontvang met die bekendstelling van die eerste van die Besluit-klas duikbote gewapen met die Polaris -missiel. 
Na afloop van die Koue Oorlog het die Royal Navy 'n geleidelike afname in sy vlootgrootte ondervind in ooreenstemming met die veranderde strategiese omgewing waarin dit werk. Terwyl daar voortdurend nuwe en bekwame skepe in gebruik geneem word, soos die koningin Elizabeth- vliegdekskip, duikboot van Astute-klas en vernietiger van tipe 45, het die totale aantal skepe en duikbote wat steeds bestuur word, steeds verminder. Dit het aansienlike debat veroorsaak oor die grootte van die Royal Navy, met 'n verslag uit 2013 wat bevind het dat die huidige RN reeds te klein was, en dat Brittanje van haar bondgenote sou moes afhanklik wees as haar gebiede aangeval word.  Die finansiële koste verbonde aan kernafskrikking het 'n toenemend belangrike kwessie vir die vloot geword. 
HMS Raleigh in Torpoint, Cornwall, is die basiese opleidingsfasiliteit vir pas aangewese graderings. Britannia Royal Naval College is die aanvanklike amptenaaropleiding vir die vloot, geleë in Dartmouth, Devon. Personeel word verdeel in 'n oorlogvoertak, wat oorlogvoerders (voorheen seevaarders) en vlootvliegtuie  insluit, asook ander takke, insluitend die Royal Naval Engineers, Royal Navy Medical Branch en Logistics Officers (voorheen genoem Supply Officers). Die huidige offisiere en graderings het verskillende uniforms, sommige is bedoel om aan boord gedra te word, ander aan wal of tydens seremoniële pligte. Vroue het in 1917 by die Royal Navy begin aansluit met die stigting van die Women's Royal Naval Service (WRNS), wat ontbind is na die einde van die Eerste Wêreldoorlog in 1919. Dit is herleef in 1939, en die WRNS duur voort tot ontbinding in 1993 , as gevolg van die besluit om vroue ten volle te integreer in die strukture van die Royal Navy. Vroue dien nou in alle afdelings van die Royal Navy, insluitend die Royal Marines. 
In Augustus 2019 het die Ministerie van Verdediging syfers gepubliseer wat toon dat die Royal Navy en Royal Marines 29,090 voltydse opgeleide personeel het, vergeleke met 'n mikpunt van 30,600. 
In Desember 2019 het die First Sea Lord, admiraal Tony Radakin 'n voorstel uiteengesit om die aantal agter-admirale by Navy Command met vyf te verminder.  Die gevegswapens (uitgesluit kommandant-generaal Royal Marines) sou verminder word tot Commodore (1-ster) rang en die oppervlakte flottille sou saam gekombineer word. Die opleiding sou onder die vlootbevelvoerder gekonsentreer word. 
Oppervlakte -vloot Redigeer
Amfibiese oorlogvoering Redigeer
Amfibiese oorlogskepe in huidige diens bevat twee aanlegplatformdokke (HMS Albion en HMS Skans). Terwyl hul primêre rol is om amfibiese oorlogvoering te voer, is hulle ook vir humanitêre hulpmissies ingespan. 
Die Royal Navy het twee Koningin Elizabeth-vliegdekskepe van die klas. Elke vragmotor kos £ 3 miljard en verplaas 65 000 ton (64 000 lang ton 72 000 kort ton).  Die eerste, HMS Koningin Elizabeth, het met vlugproewe begin in 2018. Beide is bedoel om die STOVL-variant van die F-35 Lightning II te bedryf. Koningin Elizabeth het in Junie 2017 met see -proewe begin, later dieselfde jaar in gebruik geneem en in 2020 in diens geneem,  terwyl die tweede, HMS Prins van Wallis, het op 22 September 2019 met see -proewe begin, is in Desember 2019 in gebruik geneem en sal in 2023 in diens tree.     Die vliegdekskepe sal saam met die Britse Carrier Strike Group 'n sentrale deel vorm begeleide en ondersteuningsskepe. 
Begeleide vloot Edit
Die escort -vloot bestaan ​​uit geleide missielvernietigers en fregatte en is die tradisionele werkperd van die vloot.  Vanaf September 2020 [update] is daar ses tipe 45 -vernietigers en 13 tipe 23 -fregatte in aktiewe diens. Een van hul belangrikste rolle is om begeleiding vir die groter kapitaalskepe te verskaf - om hulle te beskerm teen dreigemente van die lug, oppervlak en ondergronds. Ander pligte sluit in die permanente ontplooiing van die Royal Navy oor die hele wêreld, wat dikwels bestaan ​​uit: teen-narkotika, missies teen piraterij en humanitêre hulp. 
Die tipe 45 is hoofsaaklik ontwerp vir oorlogsvoering teen vliegtuie en rakette en die Royal Navy beskryf die missie van die vernietiger as 'om die vloot te beskerm teen 'n lugaanval'.  Hulle is toegerus met die PAAMS (ook bekend as Sea Viper) geïntegreerde anti-vliegtuig oorlogvoeringstelsel wat die gesofistikeerde SAMPSON en S1850M langafstand radars en die Aster 15 en 30 missiele bevat. 
16 tipe 23 fregatte is by die Royal Navy afgelewer, met die laaste vaartuig, HMS St Albans, in gebruik geneem in Junie 2002. Die 2004 Delivering Security in a Changing World-oorsig het egter aangekondig dat drie fregatte as deel van 'n besparingsoefening afbetaal sou word, en dit is daarna aan die Chileense vloot verkoop.  Die 2010 Strategic Defense and Security Review het aangekondig dat die oorblywende 13 tipe 23 fregatte uiteindelik deur die Type 26 -fregat vervang sou word.  Die Strategic Defence and Security Review 2015 het die verkryging van tipe 26 tot agt verminder met vyf tipe 31e -fregatte wat aangeskaf moes word. 
Mine Countermureure Vessels (MCMV) Wysig
Daar is twee klasse MCMV's in die Royal Navy: sewe Sandown-klas mynjagters en ses jagmaatreëls van die jag klas. Die vaartuie van die klas kombineer die afsonderlike rolle van die tradisionele mynveër en die aktiewe mynjagter in een romp. Indien nodig, die Sandown en jagskepe van die klas kan die rol van buitelandse patrollievaartuie aanneem. 
Buitelandse patrollievaartuie (OPV) Redigeer
Vyf Batch 2 rivierklas se buitelandse patrollievaartuie tree in diens tussen 2018 en 2021. Dit beskik oor Merlin-geskikte vliegdekke.
In Desember 2019 het die gewysigde 'Batch 1' rivier-klas vaartuig, HMS Clyde, is buite werking gestel, met die 'Batch 2' HMS Verder neem pligte oor as die patrollieskip van die Falkland -eilande.  
Oseaan opname skepe Edit
HMS Beskermer is 'n toegewyde Antarktiese patrollieskip wat die land se mandaat vervul om ondersteuning te verleen aan die British Antarctic Survey (BAS).  HMS Scott is 'n seevaartuig en is met 13 500 ton een van die grootste skepe in die vloot. Die ander opname vaartuie van die Royal Navy is die twee multi-rol skepe van die Eggo klas, wat in diens geneem is in 2002 en 2003. Vanaf 2018 het die nuut in gebruik geneem HMS Magpie onderneem ook opnames op see. 
Die vloot se groot vlooteenhede word ondersteun deur die Royal Fleet Auxiliary, wat drie amfibiese vervoerdokke in sy operasionele vaartuig besit. Dit staan ​​bekend as die Baying-klas landingskepe, waarvan vier in 2006-2007 ingevoer is, maar een in 2011 aan die Royal Australian Navy verkoop is.  In November 2006 beskryf die First Sea Lord Admiral Sir Jonathon Band die Hulpvaartuie van Royal Fleet as "'n groot opheffing in die oorlogsgeveg van die Royal Navy". 
Onderzeese diens wysig
Die duikbootdiens is die onderzeeër -gebaseerde element van die Royal Navy. Dit word soms na verwys as die "Stil diens",  omdat die duikbote oor die algemeen onopgemerk moet werk. Die diens is in 1901 gestig en het in 1982 geskiedenis gemaak toe HMS tydens die Falklandoorlog HMS Oorwinnaar het die eerste duikboot met 'n kernkrag geword wat 'n oppervlakteskip, ARA, laat sink het Generaal Belgrano. Vandag is al die duikbote van die Royal Navy se kernkrag. 
Ballistic Missile Submarines (SSBN) Wysig
Die Royal Navy bedryf vier Vanguard-klas ballistiese missiel -duikbote wat byna 16 000 ton verplaas en toegerus is met Trident II -missiele (gewapen met kernwapens) en swaargewig Spearfish -torpedo's, met die doel om Operation Relentless, die Verenigde Koninkryk se Continuous At Sea Deterrent (CASD), uit te voer. Die Britse regering het daartoe verbind om hierdie duikbote met vier nuwe te vervang Dreadnought-klas duikbote, wat in die 'vroeë 2030's' in diens sal tree om 'n kernballetiese duikbootvloot te onderhou en die vermoë om kernwapens te lanseer.  
Fleet Submarines (SSN) Wysig
Sewe vlootuikbote is tans in diens, drie Trafalgar klas en vier Slim klas. Nog drie Slim-klas vloot duikbote sal uiteindelik die oorblywende vervang Trafalgar-klas bote. 
Die Trafalgar klas verplaas ongeveer 5.300 ton as hulle onder water is, en is gewapen met Tomahawk-aanvalle en Spearfish-torpedo's. Die Slim klas van 7 400 ton  is baie groter en bevat 'n groter aantal Tomahawk -missiele en Spearfish -torpedo's. HMS Vermetel was die nuutste Slim-klasboot in gebruik geneem word. 
Die Fleet Air Arm (FAA) is die tak van die Royal Navy wat verantwoordelik is vir die werking van vlootvliegtuie; dit kan sy wortels terugvoer na 1912 en die stigting van die Royal Flying Corps. Die Fleet Air Arm bedryf tans die AW-101 Merlin HC4 (ter ondersteuning van 3 Commando Brigade) as die Commando Helicopter Force die AW-159 Wildcat HM2 die AW101 Merlin HM2 in die anti-duikbootrol en die F-35B Lightning II in die draerstaking rol. 
Vlieëniers aangewys vir roterende vlerkdiensstreine onder nommer 1 Flying Training School (1 FTS)  by RAF Shawbury. 
The Royal Marines is 'n amfibiese, gespesialiseerde ligte infanteriemag van kommando's, wat op kort kennisgewing kan ontplooi ter ondersteuning van die militêre en diplomatieke doelwitte van haar majesteit in die buiteland.  Die Royal Marines is georganiseer in 'n hoogs mobiele ligte infanteriebrigade (3 kommando -brigade) en 7 kommando -eenhede , waaronder 1 Assault Group Royal Marines, 43 Commando Fleet Protection Group Royal Marines en 'n toewyding van 'n maatskappy se sterkte aan die spesiale magte. Ondersteuningsgroep. Die korps werk in alle omgewings en klimate, alhoewel spesiale kundigheid en opleiding bestee word aan amfibiese oorlogvoering, Arktiese oorlogvoering, bergoorlogvoering, ekspedisie -oorlogvoering en toewyding aan die Verenigde Koninkryk se Rapid Reaction Force. Die Royal Marines is ook die primêre bron van personeel vir die Special Boat Service (SBS), die bydrae van die Royal Navy tot die spesiale magte van die Verenigde Koninkryk. 
Die Corps bevat die Royal Marines Band Service, die musikale vleuel van die Royal Navy.
Die Royal Marines het in 'n aantal oorloë aksie beleef, wat dikwels langs die Britse leër geveg het, insluitend in die sewejarige oorlog, die Napoleontiese oorloë, die Krimoorlog, die Eerste en Tweede Wêreldoorlog. In die afgelope tyd is die korps ontplooi in ekspedisie -oorlogvoering, soos die Falkland -oorlog, die Golfoorlog, die Bosniese oorlog, die Kosovo -oorlog, die burgeroorlog in Sierra Leone, die oorlog in Irak en die oorlog in Afghanistan. Die Royal Marines het internasionale bande met geallieerde mariene magte, veral die United States Marine Corps  en die Netherlands Marine Corps/Korps Mariniers. 
Die Royal Navy gebruik tans drie groot vloothawe -basisse in die Verenigde Koninkryk, elk met sy eie vloot van skepe en bote wat gereed is vir diens, saam met twee vlootstasies en 'n ondersteuningsfasiliteit in Bahrein:
Basisse in die Verenigde Koninkryk Redigeer
(HMS Drake) - Dit is tans die grootste operasionele vlootbasis in Wes -Europa. Devonport se vloot bestaan ​​uit die RN se twee amfibiese aanvalsvaartuie (HM Ships Albion en Skans), en die helfte van die vloot van tipe 23 fregatte. Devonport huisves ook sommige van die RN's Submarines -diens, waaronder twee van die Trafalgar-klas duikbote. 
(HMS Nelson) - Dit is die tuiste van die toekomstige superkarre van die Queen Elizabeth -klas. Portsmouth is ook die tuiste van die Type 45 Daring Class Destroyer en 'n matige vloot tipe 23 fregatte sowel as visserybeskermings -eskaders.  (HMS Neptunus) - Dit is geleë in Sentraal -Skotland langs die rivier die Clyde. Faslane staan ​​bekend as die tuiste van die Verenigde Koninkryk se kernafskrikmiddel, aangesien dit die vloot in stand hou Vanguard-klas ballistiese missiel (SSBN) duikbote, sowel as die vloot van Slim-klasvloot (SSN) duikbote. Teen 2020 word Faslane die tuiste van alle Royal Navy -duikbote, en dus die RN Submarine Service. As gevolg hiervan is 43 Commando (Fleet Protection Group) in Faslane gestasioneer om die basis sowel as die Royal Naval Armament Depot in Coulport te bewaak. Boonop is Faslane ook die tuiste van Faslane Patrol Boat Squadron (FPBS) wat 'n vloot patrollievaartuie van die Archer -klas bedryf.  
(HMS Seahawk)-Dit is die tuiste van Mk2 Merlins, hoofsaaklik met die taak om Anti-Submarine Warfare (ASW) en Early Airborne Warning (EAW) uit te voer. Culdrose is tans ook die grootste helikopterbasis in Europa 
Basisse in die buiteland Redigeer
(Bahrein) - Die tuishawe vir vaartuie wat op Operation Kipion ontplooi is en dien as die spilpunt van die Royal Navy se operasies in die Persiese Golf, Rooi See en die Indiese Oseaan.  Vaartuie wat daar gevestig is, sluit in die 9de Mine Countermeasures Squadron,  RFA Cardiganbaai en HMS Montrose.  (Oman) - 'n Logistieke ondersteuningsfasiliteit wat strategies in die Midde -Ooste geleë is, maar buite die Persiese Golf.  (Singapoer) - 'n Oorblyfsel van HMNB Singapore wat Royal Navy -skepe in die Asië -Stille Oseaan herstel en verskaf.  - 'n Voormalige werf van die Royal Navy in Gibraltar wat nog steeds gebruik word vir aanleg, herstelwerk, opleiding en herverskaffing.  
Die huidige rol van die Royal Navy is om Britse belange in die buiteland en in die buiteland te beskerm, deur die buitelandse en verdedigingsbeleid van die regering van haar majesteit uit te voer deur militêre effek, diplomatieke aktiwiteite en ander aktiwiteite ter ondersteuning van hierdie doelwitte uit te voer. Die Royal Navy is ook 'n sleutelelement van die Britse bydrae tot die NAVO, met 'n aantal bates wat te eniger tyd aan die NAVO -take toegewys is.  Hierdie doelwitte word bereik deur 'n aantal kernfunksies: 
Onderhoud van die Britse Nuclear Deterrent deur 'n beleid van Deurlopend by Sea Deterrence
Verskaffing van twee mediumskaalse maritieme taakgroepe met die Fleet Air Arm
Aflewering van die Britse kommandomag
Bydrae van bates aan die Joint Helicopter Command
Handhawing van permanente patrollieverpligtinge
Die verskaffing van mynteller meet die vermoë aan die Verenigde Koninkryk en verbonde aan verbintenisse
Verskaffing van hidrografiese en meteorologiese dienste wat wêreldwyd ontplooi kan word
Beskerming van Brittanje en die EU se eksklusiewe ekonomiese gebied
Huidige ontplooiings Wysig
Die Royal Navy is tans in verskillende dele van die wêreld ontplooi, insluitend 'n aantal Royal Navy -implementerings. Dit sluit in verskeie huistake sowel as buitelandse ontplooiings. Die vloot word in die Middellandse See ontplooi as deel van permanente NAVO -ontplooiings, insluitend mynmaatreëls en Navo Maritieme Groep 2. In beide die Noord- en Suid -Atlantiese Oseaan patrolleer RN -vaartuie. Daar is altyd 'n patrollievaartuig op die Falkland -eilande, tans HMS Verder. 
Die Royal Navy bedryf 'n Response Force Task Group ('n produk van die 2010 Strategic Defense and Security Review), wat gereed is om wêreldwyd te reageer op kort kennisgewings vir 'n verskeidenheid verdedigingsaktiwiteite, soos ontruimingsoperasies, ramphulp , humanitêre hulp of amfibiese operasies. In 2011 het die eerste groep van die taakgroep plaasgevind onder die naam 'COUGAR 11', wat hulle deur die Middellandse See laat sien het waar hulle aan multinasionale amfibiese oefeninge deelgeneem het voordat hulle verder ooswaarts deur die Suezkanaal beweeg het vir verdere oefeninge in die Indiese Oseaan.  
In die Persiese Golf dra die RN verbintenisse na ter ondersteuning van sowel nasionale as koalisie -pogings om die streek te stabiliseer. Die Armilla Patrol, wat in 1980 begin is, is die vloot se primêre verbintenis tot die Golfstreek. Die Royal Navy dra ook by tot die gekombineerde maritieme magte in die Golf ter ondersteuning van koalisie -operasies.  Die Britse maritieme komponentbevelvoerder, opsiener van al haar majesteit se oorlogskepe in die Persiese Golf en omliggende waters, is ook adjunk -bevelvoerder van die Combined Maritime Forces.  Die Royal Navy was verantwoordelik vir die opleiding van die jong Irakse vloot en die beveiliging van die olie -terminale van Irak nadat die vyandelikhede in die land gestaak is. Die Irakse opleidings- en adviesmissie (Vloot) (Umm Qasr), onder leiding van 'n kaptein van die Royal Navy, was verantwoordelik vir die voormalige diens terwyl kommandant -taakgroep Iraqi Maritime, 'n kommodoor van die Royal Navy, vir laasgenoemde verantwoordelik was.  
Die Royal Navy dra by tot die standhoudende NAVO -formasies en onderhou magte as deel van die NATO Response Force. Die RN het ook 'n jarelange verbintenis om die lande van die verdedigingsreëlings van die vyf magte te ondersteun en gaan soms af en toe na die Verre Ooste.  Hierdie ontplooiing bestaan ​​tipies uit 'n fregat en 'n opmetingsvaartuig, wat afsonderlik werk. Operasie Atalanta, die Europese Unie se anti-seerowery-operasie in die Indiese Oseaan, word permanent onder bevel van 'n senior Royal Navy of Royal Marines-offisier by die Northwood-hoofkwartier en die vloot dra skepe by tot die operasie. 
Vanaf 2015 het die Royal Navy ook sy UK Carrier Strike Group (UKCSG) hervorm nadat dit in 2011 ontbind is weens die uittrede van HMS Ark Royal en Harrier GR9's.   Die Koningin Elizabeth-vliegtuigskepe van klas vorm die sentrale deel van hierdie formasie, ondersteun deur verskillende begeleiers en ondersteuningsskepe, met die doel om kragprojeksie met draers moontlik te maak.  Die UKCSG het in Oktober 2020 die eerste keer op see vergader as deel van 'n repetisie vir sy eerste operasionele ontplooiing in 2021. 
Die titelhoof van die Royal Navy is die Lord High Admiral, 'n pos wat die hertog van Edinburgh van 2011 tot sy dood in 2021 beklee het en sedertdien vakant bly. Koningin Elizabeth II het die pos beklee van 1964 tot 2011  die Sovereign is die opperbevelhebber van die Britse weermag.  Die professionele hoof van die vlootdiens is die First Sea Lord, 'n admiraal en lid van die Verdedigingsraad van die Verenigde Koninkryk. Die Verdedigingsraad delegeer die bestuur van die vlootdiens aan die admiraliteitsraad, onder voorsitterskap van die minister van buitelandse sake, wat die vlootraad, 'n subkomitee van die admiraliteitsraad, wat slegs vlootoffisiere en staatsamptenare van die ministerie van verdediging (MOD) behartig, lei. . Dit is almal gevestig in die MOD -hoofgebou in Londen, waar die First Sea Lord, ook bekend as die Chief of the Naval Staff, ondersteun word deur die Naval Staff Department. 
Die vlootbevelvoerder is verantwoordelik vir die verskaffing van skepe, duikbote en vliegtuie wat gereed is vir die operasies wat die regering benodig. Vlootbevelvoerder oefen sy gesag uit deur die vloothoofkwartier, gebaseer op HMS Uitstekend in Portsmouth. 'N Operasionele hoofkwartier, die Northwood-hoofkwartier, in Northwood, Londen, is saam met die permanente gesamentlike hoofkwartier van die gewapende magte van die Verenigde Koninkryk en 'n NAVO-streekkommando, Allied Maritime Command. 
Die Royal Navy was die eerste van die drie gewapende magte wat die personeel- en opleidingsopdrag, onder die hoofpersoneelbeampte, gekombineer het met die operasionele en beleidsopdrag, wat die hoofkwartier van die opperbevelhebber, vloot en vloot se huisbevel saamgevoeg het tot 'n enkele organisasie, Fleet Command, in 2005 en word Navy Command in 2008. Binne die gesamentlike bevel bly die Second Sea Lord steeds die hoofpersoneeloffisier.  Vroeër was Flag Officer Sea Training deel van die lys van die hoogste senior aanstellings in Navy Command, maar as deel van die Navy Command Transformation Program het die pos verminder van agter-admiraal na Commodore, herdoop as Commander Fleet Operational Sea Opleiding. 
Die senior afsprake van die Naval Command is:  
Professionele hoof van die Royal Navy
Admiraal Tony Radakin Eerste Sea Lord en hoof van vlootpersoneel
Viseadmiraal Jerry Kyd Vlootbevelvoerder
Admiraal Simon Asquith Bevelvoerder Operasies
Admiraal Michael Utley Kommandant van die Verenigde Koninkryk Strike Force
Admiraal Martin Connell Assistent -hoof van vlootpersoneel (lugvaart en vragmotorstaking) en direkteur -generasie 
luitenant generaal Robert Magowan Kommandant van die Verenigde Koninkryk se amfibiese magte
Admiraal TBA Vlagoffisier Skotland en Noord -Ierland & amp; Rear Admiral Submarines
Second Sea Lord en adjunkhoof van vlootpersoneel
Viseadmiraal Nicholas Hine Second Sea Lord en adjunkhoof van vlootpersoneel
Admiraal Iain Laer Assistent -hoof van vlootpersoneel (beleid)
Admiraal Andrew Burns Assistent -hoof van die vlootpersoneel (vermoë) en ontwikkelingsdirekteur
Admiraal Philip Hally Direkteur Mense en Opleiding / Vloot Sekretaris
Die eerbiedwaardige Martyn Gough Kapelaan van die Vloot
Ondersteuning vir intelligensie vir vlootbedrywighede word verskaf deur intelligensie -afdelings by die verskillende hoofkwartiere en van MOD Defence Intelligence, wat vroeg in 2010 van die Defensie -intelligensie -personeel hernoem is 
Die Royal Navy werk tans vanaf drie basisse in die Verenigde Koninkryk waar die opdragskepe gebaseer is in Portsmouth, Clyde en Devonport, Plymouth - Devonport is die grootste operasionele vlootbasis in die Verenigde Koninkryk en Wes -Europa.  Elke basis bied 'n vlootbevel onder 'n kommodoor aan, of, in die geval van Clyde, 'n kaptein, wat verantwoordelik is vir die verskaffing van operasionele vermoëns met behulp van die skepe en duikbote binne die vloot. 3 Commando Brigade Royal Marines word eweneens onder bevel van 'n brigadier en gebaseer in Plymouth. 
Histories onderhou die Royal Navy Dockyards van die Royal Navy regoor die wêreld.  Dockyards of the Royal Navy is hawens waar skepe opgeknap en herbou word. Slegs vier werk vandag in Devonport, Faslane, Rosyth en in Portsmouth.  'n Naval Base Review is in 2006 en vroeg in 2007 uitgevoer, en die uitslag daarvan is aangekondig deur die minister van buitelandse sake, Des Browne, wat bevestig dat dit alles sal bly, maar 'n paar verminderings in mannekrag word verwag. 
Die akademie waar aanvanklike opleiding vir toekomstige Royal Navy -amptenare plaasvind, is Britannia Royal Naval College, geleë op 'n heuwel wat uitkyk oor Dartmouth, Devon. Basiese opleiding vir toekomstige graderings vind by HMS plaas Raleigh in Torpoint, Cornwall, naby HMNB Devonport. 
'N Beduidende aantal vlootpersoneel is werksaam in die Ministerie van Verdediging, Verdedigingstoerusting en Ondersteuning en op uitruil met die weermag en die Royal Air Force. Klein getalle word ook uitruil binne ander staatsdepartemente en met geallieerde vloot, soos die Amerikaanse vloot. Die vloot plaas ook personeel in klein eenhede regoor die wêreld om deurlopende operasies te ondersteun en vaste verbintenisse na te kom. Negentien personeel is in Gibraltar gestasioneer om die klein Gibraltar -eskader te ondersteun, die enigste permanente oorsese eskader van die RN. Sommige personeel is ook gevestig in East Cove Military Port en RAF Mount Pleasant in die Falkland -eilande om APT (S) te ondersteun. 'N Klein aantal personeel is gevestig in Diego Garcia (Naval Party 1002), Miami (NP 1011 - AUTEC), Singapoer (NP 1022), Dubai (NP 1023) en elders. 
Op 6 Desember 2014 het die Buitelandse en Gemenebest -kantoor aangekondig dat dit die Britse vlootgeriewe in Bahrein sal uitbrei om groter skepe van die Royal Navy wat na die Persiese Golf ontplooi is, te ondersteun. Sodra dit voltooi is, sal dit die eerste permanente militêre basis van die VK wees wat oos van Suez geleë is sedert dit in 1971 uit die streek onttrek het. Die basis sal na berig word groot genoeg wees om tipe 45 -vernietigers en Koningin Elizabeth-vliegdekskepe van die klas.   
Van die Navy Edit
Die vloot het tydens die stigting in 1546 na verwys as die "Navy Royal", en hierdie titel het in die Stuart -tydperk steeds gebruik geword. Tydens die interregnum het die Statebond onder Oliver Cromwell baie historiese name en titels vervang, met die vloot wat daarna die 'Commonwealth Navy' genoem is. Die vloot is weer herdoop na die herstel in 1660 tot die huidige titel. 
Tans word die vloot van die Verenigde Koninkryk in die Verenigde Koninkryk en ander lande algemeen die 'Royal Navy' genoem. Vloede van ander Statebondlande waar die Britse monarg ook staatshoof is, sluit hul nasionale naam in, bv. Royal Australian Navy. Sommige vloote van ander monargieë, soos die Koninklijke Marine (Koninklike Nederlandse Vloot) en Kungliga Flottan (Royal Swedish Navy), word ook in hul eie taal 'Royal Navy' genoem. Die Deense vloot gebruik die term 'koninklik' in sy amptelike naam (koninklike Deense vloot), maar slegs 'flåden' (vloot) in alledaagse toespraak.  Die Franse vloot, ondanks die feit dat Frankryk sedert 1870 'n republiek was, kry dikwels die bynaam "La Royale" (letterlik: The Royal). 
Van skepe Edit
Royal Navy -skepe in opdrag het sedert 1789 'n voorvoegsel van Her Majesty's Ship (His Majesty's Ship), afgekort tot "HMS", byvoorbeeld HMS Beagle. Onderzeeërs word gestileer HM Submarine, ook afgekort as "HMS". Name word aan skepe en duikbote toegeken deur 'n benoemingskomitee binne die MOD en deur die klas gegee, met die name van skepe in 'n klas wat dikwels tematies is (byvoorbeeld, die tipe 23's is vernoem na Britse hertogen) of tradisioneel (byvoorbeeld die Onoorwinlik-vliegtuigskepe van die klas dra almal die name van bekende historiese skepe). Name word gereeld hergebruik en bied 'n nuwe skip die ryk erfenis, stryd en eer van haar voorgangers. Dikwels word 'n spesifieke vaartuigklas vernoem na die eerste skip van die tipe wat gebou is. Behalwe 'n naam, kry elke skip en duikboot van die Royal Navy en die Royal Fleet Auxiliary 'n wimpelnommer wat gedeeltelik sy rol aandui. Byvoorbeeld, die vernietiger HMS Gewaagd (D32) vertoon die wimpelgetal 'D32'. 
Die Royal Navy -geledere, tariewe en kentekens vorm deel van die uniform van die Royal Navy. Die uniform van die Royal Navy is die patroon waarop baie van die uniforms van die ander nasionale vloot ter wêreld gebaseer is (bv. Geledere en tekens van NATO -vlootbeamptes, Uniforms van die Amerikaanse vloot, Uniforms van die Royal Canadian Navy, Franse vlootuniforms ). 
Royal Navy -offisier rang insignes
Verenigde Koninkryk Epaulette Rank Insignia (Beskou)
Admiraal van die Vloot Admiraal Viseadmiraal Admiraal Commodore Kaptein Bevelvoerder Luitenant -bevelvoerder Luitenant Sub-luitenant Middelskip Offisier Kadet
Adm. Van die Vloot [nb 5] Adm VAdm RAdm Cdre Kapt Cdr Lt Cdr Lt Sub Lt / SLt Middel OC
Royal Navy ander rang -kentekens
OF-9 OF-8 OF-7 OF-6 OF-5 OF-4 OF-2
Verenigde Koninkryk Rangorde kentekens (Beskou)
Aktebeampte 1 Aktebeampte 2 Hoof -onderoffisier Onderoffisier Toonaangewende gradering Bekwame waardering
1 Rang in afwyking - roetine -afsprake word nie meer in hierdie rang gemaak nie, hoewel eretoekennings van hierdie rang soms aan senior lede van die koninklike familie en vooraanstaande voormalige First Sea Lords gemaak word.
Die Royal Navy het verskeie formele gebruike en tradisies, waaronder die gebruik van vaandels en skeepskentekens. Royal Navy -skepe het verskeie vaandels wat gebruik word wanneer hulle onderweg is en in die hawe. Opdragskepe en duikbote dra die White Ensign aan die agterkant terwyl hulle gedurende dagligure en by die hoofmas aan die gang is. As dit langsaan die Union Jack word by die boeg van die stok gevlieg en kan slegs onderweg gevlieg word om aan te dui dat 'n krygsraad aan die gang is, of om aan te dui dat 'n admiraal van die vloot aan boord is (insluitend die Lord Admiraal of die monarg) . 
Die Fleet Review is 'n onreëlmatige tradisie om die vloot voor die monarg te vergader. Die eerste resensie wat op rekord gehou is, is in 1400 gehou, en die mees onlangse hersiening vanaf 2009 [update] is op 28 Junie 2005 gehou ter viering van die twee-eeufees van die Slag van Trafalgar. 67. 
Daar is verskeie minder formele tradisies, waaronder diensname en Navorslang, bekend as "Jackspeak".  Die byname sluit in "The Andrew" (van onsekere oorsprong, moontlik na 'n ywerige perspersoon)   en "The Senior Service".   Daar word na Britse matrose verwys as "Jack" (of "Jenny"), of wyer as "Matelots". Royal Marines staan ​​bekend as 'Bootnecks' of dikwels net 'Royals'. Kommandant A. Covey-Crump het 'n samestelling van Naval-slang saamgestel en sy naam het op sigself die onderwerp geword van Naval-slang Covey Crump.  'n Spel wat tradisioneel deur die vloot gespeel word, is die bordspel met vier spelers, bekend as "Uckers". Dit is soortgelyk aan Ludo en dit word beskou as maklik om te leer, maar moeilik om goed te speel. 
Die Royal Navy borg of ondersteun drie jeugorganisasies:
- bestaande uit Royal Naval Volunteer Cadet Corps en Royal Marines Volunteer Cadet Corps, was die VCC die eerste jeugorganisasie wat amptelik ondersteun of geborg is deur die Admiraliteit in 1901.  - in skole, spesifiek die Royal Navy Section en die Royal Marines Section.  - ondersteuning van tieners wat geïnteresseerd is in vlootaangeleenthede, bestaande uit die Sea Cadets en die Royal Marines Cadets. 
Bogenoemde organisasies is die verantwoordelikheid van die CUY -tak van Commander Core Training and Recruiting (COMCORE) wat by Flag Officer Sea Training (FOST) verslag doen. 
Die Royal Navy van die 18de eeu word in baie romans en in verskeie films uitgebeeld wat die reis en muitery oor die Bounty.  Die Napoleontiese veldtogte van die Royal Navy se vroeë 19de eeu is ook 'n gewilde onderwerp van historiese romans. Sommige van die bekendste is Patrick O'Brian se Aubrey-Maturin-reeks  van Patrick O'Brian en Horatio Hornblower-kronieke van CS Forester. 
Die vloot kan ook in talle films gesien word. Die fiktiewe spioen James Bond is 'n bevelvoerder in die Royal Naval Volunteer Reserve (RNVR).  Die Royal Navy verskyn in Die spioen wat my liefgehad het, wanneer 'n kern-ballistiese missiel duikboot gesteel word,  en in Môre sterf nooit wanneer 'n media -baron 'n oorlogskip van die Royal Navy sink in 'n poging om 'n oorlog tussen die Verenigde Koninkryk en die Volksrepubliek China te veroorsaak.  Meester en bevelvoerder: Die verre kant van die wêreld was gebaseer op die Aubrey-Maturin-reeks van Patrick O'Brian.  Die Pirates of the Caribbean reeks films bevat ook die vloot as die mag wat die gelyknamige seerowers agtervolg.  Noël Coward regisseer en speel in sy eie film Waarin ons dien, wat die verhaal vertel van die bemanning van die fiktiewe HMS Torrin tydens die Tweede Wêreldoorlog. Dit was bedoel as 'n propagandafilm en is vrygestel in 1942. Coward speel die hoof van die skip, met ondersteunende rolle deur John Mills en Richard Attenborough. 
C. S. Forester se Hornblower -romans is aangepas vir televisie.  Die Royal Navy was die onderwerp van 'n bekroonde BBC -televisiedramareeks uit die 1970's, Oorlogskip,  en van 'n vyfdelige dokumentêr, Skipmaats, wat gevolg het op die werking van die Royal Navy daagliks. 
Televisiedokumentêre oor die Royal Navy sluit in: Empire of the Seas: Hoe die vloot die moderne wêreld gesmee het, 'n vierdelige dokumentêr wat die opkoms van Brittanje uitbeeld as 'n groot supermoondheid tot en met die Eerste Wêreldoorlog  Matroos, oor die lewe op die vliegdekskip HMS Ark Royal  en Onderzeeër, oor die opleidingskursus van die duikbootkapteins, 'The Perisher'.  Daar was ook Channel 5 -dokumentêre programme soos Royal Navy Submarine Mission, na aanleiding van 'n kern-aangedrewe vloot duikboot. 
Die gewilde BBC -radiokomediereeks Die Navy Lark 'n fiktiewe oorlogskip ("HMS Troutbridge") en hardloop van 1959 tot 1977. 
'N Kort geskiedenis van paddas, UDT's en Navy SEALs
Oor die hele mensegeskiedenis was oorlogvoering nog altyd 'n wrede aangeleentheid. Vanaf die begin van die landbou -revolusie tot by ons huidige digitale era, het stamme en nasies geveg om geopolitieke voordeel oor land, lug en see.
Deur die eeue heen het hierdie leërs altyd die tegniese voordeel gesoek en probeer om hul teenstanders te vernuwe. En deur middel van so 'n proses van navorsing en innovasies is vlootoorlogvoering vir ewig verander tydens die Tweede Wêreldoorlog met die bekendstelling van die paddas, of Underwater Demolitions Teams (UDT's), soos dit ook algemeen bekend is.
Die Tweede Wêreldoorlog is oorheers deur beide mariene en land-gebaseerde oorlogs-teaters, en as sodanig het taktiese eenhede op see gedurende die oorlog floreer, waaronder slopingseenhede, duikers, stropers, verkenners, swemmers en ander waterbedrywe. As gevolg van die toenemende behoefte aan hierdie tipe soldate en spanne, het die Amerikaanse vloot en weermag middel Augustus 1942 begin met gesamentlike opleiding by Amphibious Training Base, Little Creek, Virginia. Alhoewel die spanne aanvanklik vir kusaanvalle opgelei is, het hul pligte vinnig ontwikkel om onder meer sabotasie, rekonstruksie en infiltrasie in te sluit.
Die vroeë uitbuiting van hierdie spanne sluit in invalle in Normandië, Noord -Afrika en gedeeltes van die Italiaanse veldtog. Ondanks voorlopige suksesse het politiek en intermilitêre aangeleenthede egter omstredenheid veroorsaak en is alle lede van die padda-spanne wat nie vloot was nie, voor die einde van die Tweede Wêreldoorlog herbeset. Nadat die onderwater -afbraak -spanne hul verdienste en taktiese belangrikheid in die geveg bewys het, het admiraal Ernest J. King die opleiding van meer as 1 000 mans opdrag gegee om by die spesiale spanne van die watermagte in Fort Pierce, Florida, aan te sluit.
Operasioneel was die vroegste voorgangers van die huidige Navy SEALs die onderwater -sloopspanne wat opgelei en gedien het onder die kantoor van strategiese dienste. Hierdie vroeë soldate/stropers, wat in minimalistiese vinne, maskers en swemdragers toegerus was, sou diefstal -infiltrasie gebruik om toegang tot 'n vyand se strandposisie te kry, en dan hardeware en toerusting op te blaas en toegang tot die kus/inval meer haalbaar te maak. Hierdie klandestiene operasies was uiters algemeen in beide die Stille Oseaan en die Europese teaters van die Tweede Wêreldoorlog. Na afloop van die oorlog is die UDT's egter skerp verminder.
Die UDT's, of "paddas", is herleef tydens die Koreaanse Oorlog en het deelgeneem aan strooptogte langs die kus van Korea. Hierdie UDT's het 'n belangrike rol gespeel in die sabotasie van spoorwegtunnels en brûe en ook verskeie grootskaalse militêre/ontginning-operasies tydens die Koreaanse konflik.
'N Paar jaar later, onder bevel van president John F. Kennedy, het die Amerikaanse weermag SEAL (Sea, Air, Land) -spanne EEN en TWEE gestig om soldate tydens die konflik in Viëtnam te adviseer en te onderrig. SEAL -spanne het van die begin af geheime waterbedrywighede in riviere, mere en oseane gehad.
In meer onlangse konflikte het SEALs 'n deurslaggewende rol gespeel in Afghanistan en Irak. Tydens Operasie Iraqi Freedom was SEALs 'n belangrike rol in meer as 75 aktiewe missies om infrastruktuur te beveilig, waterweë, strooptogte skoon te maak en natuurlik operasies te vang/dood te maak, soos die wat die beroemde brein van 9-11 Osama Bin Laden in 2011 uitgehaal het.
Of dit nou dwarsoor vyandelike grense swem, toerusting saboteer of bedreigings met hoë waarde uit die weg ruim, Amerikaanse paddas, UDT's en SEALs het dapperheid, sterkte en elite-prestasies in die 20ste en 21ste eeu verpersoonlik en getoon.
Hierdie man het eiehandig die Amerikaanse vloot wat ons vandag ken, geskep
Commodore George Dewey het 'n wonderlike oorwinning by Manila Bay gelei wat die Amerikaanse vloot groot gemaak het.
John McCutcheon beskryf die opening van die geveg: 'Om tien minute na vyf was die Amerikaanse vloot van Cavite af, en die helderheid van die dag het die posisie van die vyand onthul. Spaans het onmiddellik op 'n afstand van vier myl begin skiet. By die geluid van die eerste skoot het die Olympia na stuurboord geswaai en reguit na die Spanjaarde gegaan. Die vlagskip is gevolg deur die Baltimore, Raleigh, Petrel, Concord en Boston. "
Aan boord van die oprukkende Amerikaanse vaartuie, het skutters, ontneem van alle klere behalwe hul broek, ongeduldig gewag op die bevel om te begin skiet. Dewey het streng instruksies aan sy skepe gegee om hul vuur te hou totdat 'n effektiewe bereik bereik is - hy kon dit nie bekostig om poeier en skulpe te mors nie. Die McCulloch- en steenkoolskepe het agter in die baai gebly, terwyl hul bemanning langs die dekke gestaan ​​het om na die skouspel te kyk. Commodore Dewey en luitenant Calkins het op die voorste brug van die Olympia gestaan, terwyl kaptein Gridley se pos in die toring was.
Met Dewey se vlagskip in die voortou, stoom die stille vloot geleidelik vorentoe. Vyandskulp het die water om die eskader opgeskiet, maar elke vaartuig het met absolute presisie en in perfekte volgorde reguit agter die Olympia gery.
Namate die Amerikaanse flottielie nader aan Cavite kom, het skulpe uit die Spaanse fort en geankerde oorlogskepe die baai in 'n skuimskuim gegooi. Skielik skiet twee groot geisers water die lug in toe die Spanjaarde 'n paar myne voor Dewey se opruiende kolom ontplof. Maar die Amerikaanse skepe het koers gebly en die afstand tussen hulself en die rookende Spaanse kanon gesluit. Toe elke reeks geroep word, het die skutters aan boord van die Olympia hul sigbalk laat sak.
Die vlagskip het nog 'n myl aangehou, met skote aan alle kante. Die spanning onder die bemanning was byna ondraaglik. Sodra die Olympia, drie myl van Cavite af was, het Dewey beveel dat die 5-duim-battery van die kruiser na die vyand gedraai word. Sekondes later bars 'n dop bo die vlagskip uit. 'N Bootman se maat by een van die agterste gewere skree "Onthou die Maine!" en elke man op die dek weerklink die kreet.
'U kan vuur as u gereed is, Gridley!'
Dewey het met sy skutbeampte gaan kyk. Die reeks was perfek. Die kommodore kyk toe op sy horlosie. Dit was presies 5:40. Hy kyk op na die toring en roep: 'U kan vuur as u gereed is, Gridley!'
Dewey het skaars die bevel gegee toe die Olympia 'n breë kant van skulpe in Fort Cavite laat afstuur het. Die sein vir aanval het elke eskadergeweer in aksie gebring. 'N Haelstorm van staal van vuurwapens het die Spaanse vloot getref, terwyl groot kaliber skulpe op die vesting konsentreer. Die vyand se terugkeervuur ​​het toegeneem. Spatsels wat gooi, gooi 'n stortvloed water oor die Olympia se dek, terwyl die vuurwapenspanne deeglik laat waai. Wolke van digte rook het die Spaanse en Amerikaanse vaartuie omhul. Die geweldige aanslag deur Dewey se vloot het voortgegaan terwyl dit verby die vyandelike versterkings gestoom het.
Toe die bakbatterye van die Amerikaanse skepe nie meer op die Spanjaarde sou bly nie, swaai Dewey se kolom rond en sny los met hul stuurboordgewere. Een matroos het opgemerk: "Dit was 'n geweldige, brullende optog - 'n toneel van ontsaglike prag!" Twee vyandelike skulpe het die Baltimore geruk. Een missiel het duidelik deur die kruiser gegaan sonder om te ontplof. Die ander een het oor die hoofdek geskeur, 'n 6-duim-geweer verniel en agt mans gewond.
Die Boston is ook ontplof. 'N projektiel tref haar hawe -kwartier. 'N Brand het uitgebreek, maar dit is vinnig geblus. Tyd-lontdoppe het voortdurend bokant die Amerikaanse vloot ontplof en staalfragmente in alle rigtings verstrooi. Joseph Stickney was tydens die konflik op die Olympia, se brug en beskryf die geveg: 'Een projektiel het reguit na die voorwaartse brug gegaan, maar het minder as 'n honderd meter verder ontplof. Skrapnel het die tuig oor die koppe van kommandeur Lamberton en myself gesny. 'N Ander dop, so groot soos 'n flatiron, het 'n gat in die dek gegooi 'n paar meter onder die Commodore. "
Tonne Spaanse skulpe val oor die Amerikaanse eskader, wie se redding die swak skerpskutter van die vyand was. Die meeste van hul skote was te hoog en brul in die baai daarbuite. Nadat hy die vyand se lyn vir die tweede keer verbygesteek het, swaai die kolom van die Olympia weer op 'n nader weg, wat die hawe -gewere 'n tweede kans op die Spanjaarde gee. Die kavite -kuslyn was 'n ware vlamme en die pandemonium was onbeskryflik. Skielik sien die Amerikaners die Reina Cristina wat uitstomp om die Olympia te ontmoet. Dewey het sy skepe beveel om hul vuur op die roekelose vyandelike vaartuig te konsentreer. Vinnige vuurdoppe het aan die kant van die Spanjaard deurgeloop, en skote het oor haar dekke geslinger. 'N 8-duim-projektiel het die vyand se kruiser in die agterstewe getref, heeltemal deur die skip geploeg en sy voorste tydskrif opgeblaas.
Dewey se vloot het pas sy vyfde sirkel van die vyand se posisie voltooi, toe Gridley berig dat daar slegs 15 rondes per geweer vir die Olympia se 5-duim-battery was. Die kommodoor wou nie die bemanning skrik nie, maar beveel sy eskader om terug te trek vir 'ontbyt'. Terwyl die vlootmoeë vloot noord gestoom het, buite die omvang van die Spaanse gewere, het die opruiming van rook naby Cavite die wrak van die fort en brande op verskeie vyandelike vaartuie onthul.
Hoe moraal op die Olympia gedaal het
Eenmaal veilig in die baai, roep Dewey sy kapteins na die Olympia. Die oorblywende ammunisie is nagegaan en poeier en skulpe herverdeel waar nodig. Tydens hierdie onortodokse pouse in die aksie, skryf Stickney die volgende: 'Ons het amper drie uur lank teen 'n vasberade en moedige vyand gestry, sonder om die volume vuur merkbaar te verminder. Sover ons kon sien, was daar geen aanduiding dat die Spanjaarde hulself minder kon verdedig as wat hulle aan die begin van die verlowing was nie.
'Ons het geweet dat die Spanjaarde genoeg ammunisie het, so daar was geen hoop om hul vegkrag uit te put deur 'n stryd wat twee keer so lank duur nie. As ons poeier en dop ontbreek, kan ons moontlik die gejaagde in plaas van die jagter word. Die somberheid op die brug van die Olympia was in November dikker as 'n Londense mis. Ons was almal teleurgesteld oor die resultate van ons geweervuur. Om een ​​of ander rede lyk dit of die skulpe te hoog of te laag gaan. Dieselfde was die geval met die Spanjaarde. In ons laaste sirkel was ons binne 2500 meter van die vyand af. Op daardie afstand, en in 'n gladde see, moes ons 'n groot persentasie treffers gehad het. So ver ons kon oordeel, het ons egter nie die vyand in 'n groot mate lamgelê nie. "
Terwyl sy ywerige matrose 'n stewige maaltyd geëet het, het Commodore Dewey die vyandelike posisie met sy verkyker verken. Swaar rook het Cavite verbloem, maar hy kon nog steeds die hoë maste en vlae van Spaanse skepe onderskei. Af en toe kon die geluid van ontploffende ammunisie ook in die verte gehoor word. Na 'n pouse van drie uur, vorm Dewey weer sy strydlyn vir aanval. Hierdie keer was die Baltimore aan die voorpunt.
Toe die Amerikaanse vloot Cavite nader, sweef die geluid van kerkklokke in die sentrum van Manila vreedsaam oor die baai. Nuuskierige toeskouers kan gesien word wat op die dakke van die stad stamp. Dit lyk asof hulle besig was om voor te berei om na 'n toernooi of toneelstuk te kyk.
Dewey se eskader en die groot gewere van Cavite het terselfdertyd losgebrand. Slegs een Spaanse vaartuig het haar vasmeerplek afgegooi en veg. Die kaptein van die Antonio de Ulloa het haar vlag aan die mas vasgespyker en die Amerikaanse kruisers in 'n eensydige vuurgeveg betrek. Binne 'n paar minute het die Spaanse vaartuig met alle hande afgegaan.
Sien die wit vlag van oorgawe
In die besef dat die nutteloosheid van die konflik voortduur, het admiraal Montojo sy laaste bevel aan sy vlootbeamptes uitgereik: "Slaan weg en laat vaar jou skepe!" Die admiraal het daarna met 'n bootjie na Manila ontsnap.
Omstreeks 12:30 is 'n wit vlag van oorgawe oor Fort Cavite gesien wapper, en Dewey het sy eskader naby Manila geanker.
Drie vyandelike skepe is deur Dewey se eskader gesink. Agt Spaanse vaartuie is aan die brand gesteek en deur hul bemanning gestamp. Altesaam 381 Spanjaarde is tydens die hewige geveg dood. Slegs agt mans is gewond terwyl hulle aan boord van die Amerikaanse vloot was. Verbasend genoeg is nie een lid van Dewey se eskader in aksie dood nie.
Na die konflik verklaar Commodore Dewey: 'Hierdie stryd is in die hawe van Hong Kong gewen. My kapteins en personeeloffisiere wat saam met my werk, het die stryd beplan met verwysing na alle gebeurlikhede, en ons was ten volle voorbereid op presies wat gebeur het. Alhoewel ek die alternatiewe herken uit berigte wat my bereik het - dat die Spanjaarde my by Subic Bay, of moontlik naby Corregidor, sou ontmoet, het ek besluit dat die stryd dieselfde oggend, op dieselfde uur, en met byna dieselfde posisie as opponerende skepe.Dit is hoekom en hoe ons met die dag in perfekte lyn gevorm het, vuur oopgemaak het en ons posisie sonder foute of onderbrekings behou het totdat die vyandelike skepe vernietig is. "
Dewey se verlowing was onoortreflik in die vlootgeskiedenis van daardie tyd. Nog nooit was 'n hele vloot uitgewis sonder die verlies van 'n skip - of 'n enkele man - van 'n aanvallende mag nie. Commodore Dewey se oorwinning by Manilabaai is steeds een van die romantiesste en beslissendste in die wêreldgeskiedenis.
'N Klein dompelboot en sy vlieënier maak die eerste suksesvolle ontmoeting en lê saam met 'n ondergedompelde duikboot op die voordek van die USS Quillback 's in 1948. Duikers van UDT-2 en UDT-4 het Lambertsen-rebreathers in diens geneem. Foto met vergunning van Tom Hawkins
Hierdie artikel is oorspronklik gepubliseer op 28 Desember 2011.
Die meeste van ons het die oggend van 6 Augustus 2011 wakker geword om die verwoestende nuus te verneem dat ons land 17 moedige US Navy SEALs verloor het saam met vyf ander personeel van die Naval Special Warfare (NSW), ondersteuningspersoneel van die spesiale lugdiens, VS Weermag se lugbemanning en 'n Afghaanse veiligheidselement. Dit het gebeur toe hul CH-47-helikopter neergestort het nadat hulle met 'n vuurpyl-granaat in die oostelike Wardak-provinsie in Afghanistan getref is. As 'n voormalige operateur van SEAL Team, en met 'n seun wat tans as SEAL dien, is hierdie soort nuus eenvoudig die ergste. Ongelukkig was daar ook ewe verwoestende missies, waaronder 28 Junie 2005, toe 11 ander wonderlike SEALS hul lewens verloor het - ook in Afghanistan - tydens 'n verwoeste missie en 'n gedoemde reddingspoging, waar 'n ander Chinook met almal aan boord neergestort het.
Mans word nie toegewys aan 'n SEAL -span nie, wat hulle as vrywilliger vir hierdie gereeld uiterste en dikwels moeisame plig dien. Vanaf die Tweede Wêreldoorlog en tot in die hedendaagse konflik, het baie uitsonderlike mans vrywillig gewerk vir baie moeilike opdragte, en baie het die opoffering gebring. Maar wie is hierdie manne? Wat is hul erfenis? En wat is dit wat hulle van alle ander skei?
Navy SEALs kan hul oorsprong terugvoer na vier formidabele erfeniseenhede wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gevorm is. Dit was die Amfibiese Verkenners en Raiders, wat in Augustus 1942 gestig is vir amfibiese verkennings- en kommando-operasies in Europa en die South Pacific Naval Combat Demolition Units (NCDU's), aanrandingsbrekers wat in Junie 1943 gestig is en byna uitsluitlik opgelei het vir streshindernisopruimingsoperasies in Normandië. en Suider -Frankryk Onderwater Demolition Teams (UDTs), gevegswemmers wat in Desember 1944 gestig is om hidrografiese verkenning en sloop van hindernisse voor amfibiese landings in die Stille Oseaan en die maritieme operateurs van die Office of Strategic Services (OSS).
Daar was jare lank 'n algemene begrip dat die oorsprong van UDT en SEAL Team afkomstig is van 'n skool- en opleidingsprogram wat opgestel is by die Amphibious Training Base (ATB) in Fort Pierce, Florida, in Junie 1943. Hierdie verhaal is voortgesit deur koerantberigte en boeke wat gedurende die naoorlogse tydperk geskryf is, en gevolglik het dit dekades daarna die algemene begrip onder die SEAL- en UDT -mans geword. Terwyl die grootste deel van die opleiding by Fort Pierce plaasgevind het, toon dokumentasie wat onlangs ontdek is, nou 'n groter prentjie.
Op 6 Mei 1943 is die "Naval Demolition Project" deur die Chief of Naval Operations (CNO) aangestel "om aan die huidige en dringende vereiste te voldoen." Die CNO se richtlijn bevat 'n tweefase-projek. Die eerste fase het begin met 'n brief aan die Hoof van die Buro vir Werwe en Dokke wat die stuur van agt offisiere en 30 aangewese manne vir diens gestuur het by die Operational Naval Demolition Unit en Naval Combat Demolition Unit No. Amfibiese opleidingsbasis, Solomons, Md. Navy Cmdr. John C. Daniel is gekies as offisier, en die tweede fase van die projek was baie afhanklik van die sukses van die eerste - so hy het baie op sy skouers gery.
Ses offisiere en 18 ingeskrewe mans het op 14 Mei 1943 vir opleiding by Solomons aangemeld, en almal kom uit die Seabee-oefenkamp in Camp Peary, Va. , die Geallieerde inval in Sicilië, wat in Julie en Augustus plaasgevind het. Daniel het op 27 Mei 'n verslag ingedien waarin 'n organisasie voorgestel word, 'n gedetailleerde opleidingsprospektus uiteengesit is en toerusting aanbeveel wat benodig word om 'n operasionele eenheid te voorsien. Hy het ook aanbeveel dat die opleidingsprogram (Fase 2) na ATB Fort Pierce verskuif word om voordeel te trek uit die weer vir die hele jaar deur.
Op hierdie tydstip het luitenant -kmdt. Draper Kauffman het die beroemde opleidingsprogram Naval Combat Demolition Unit opgestel in Fort Pierce in Junie 1943. Hy is bygestaan ​​deur beamptes wat saamgebring is van die Bomb Disposal School in Washington, DC (wat hy gestig het), en hy het ook die meeste sy vrywilligers van die Seabee -opleidingskool op Camp Peary. Kauffman kry die eer om die berugte 'Hel Week' in te stel, 'n tydperk van intense onderrig wat vandag nog in die SEAL Basic Underwater Demolition/SEAL, of BUD/S, opleidingsprogram oorbly. Een van die belangrikste aspekte hiervan was dat dit die ruimte gelê het vir beide offisiere en aangewese mans om dieselfde kwalifikasie-opleiding langs mekaar te voltooi, wat vandag nog steeds een van die kernpunte van die SEAL-spanne is, en iets wat nêrens gedupliseer word nie anders in die weermag.
Kauffman het soms ook erkenning gekry vir die oprigting van die UDT's van die Stille Oseaan tydens die Tweede Wêreldoorlog, maar dit is ook nie feitelik nie. Die UDT's is in Desember 1943 gestig, terwyl Kauffman nog in Fort Pierce was. Hy het egter in April 1944 sy opleiding verlaat om bevelvoerder van UDT-5 te word, 'n pos wat hy beklee het tot die daaropvolgende Augustus, toe hy adjunk geword het by die marine-kaptein (later adm.) Byron Hall Hanlon, wat as bevelvoerder, Underwater Demolition Teams, Amphibious Force Pacific, het die taak gekry om die groeiende aantal UDT's, hul klein armada van High Speed ​​Transports (APD's), die nou basiese opleidingsprogram by Fort Pierce, en die gevorderde opleidingskool in Maui te organiseer , Gebied Hawaii.
"Naked Warrior. " 'n UDT -man plaas 'n heffing op 'n hindernis tydens opleiding. UDT en ander voorganger -eenhede het dikwels in werking getree met niks meer as maskers, vinne en 'n mes. Foto met vergunning van Tom Hawkins
Voordat die maritieme slopingsprojek tot stand gekom het, was daar egter ander eenhede gevorm wat erfenisvermoëns ontwikkel het om te bereik wat ons nou ken as Naval Special Warfare. Twee is in Augustus 1942 byna gelyktydig in ATB Little Creek, Norfolk, Va., Gevorm. Elkeen sou spesifieke missies in Operation Torch, die Geallieerde inval in Noord -Afrika in November 1942, verrig, en tog is dit te betwyfel of hulle van die ander een geweet het of van hul opgedrae take.
Die Amfibiese Verkenners en Raiders (Joint) is gevorm om potensiële landingstrande te herken en ook om aanvalsmagte na die korrekte strand onder die duisternis te lei. Die eenheid is gelei deur die 1ste Lt. Onderoffisiere en matrose van die vloot kom uit die bootbad by ATB Solomons, en weermagpersoneel kom uit die 3de en 9de infanteriedivisie. Hierdie twee groepe was einde Augustus by ATB Little Creek bymekaar, waar hulle geoefen het totdat hulle in November vir Operation Torch begin het. Die Scout and Raider-skool is in Februarie 1943 na ATB Fort Pierce verskuif, en in Julie het dit 'n all Navy-skool geword wat herorganiseer is om 'n opleidingsprogram met die naam "Amphibious Roger" te bewerkstellig. Roger-manne is opgelei vir ontplooiing by die Sino-American Cooperative Organization (SACO) in China, waar hulle bekend gestaan ​​het as 'Rice Paddy-matrose'. Eenhede en vermoëns van Scout en Raider het die naoorlogse tydperk nie oorleef nie.
In dieselfde tydperk is 'n gespesialiseerde vlootafbrekingspan saamgestel met twee vlootreservate en 17 aangewese mans. Almal was bergingsduikers wat deur die Amerikaanse vloot opgelei is. Hul ongelukskursus by ATB Little Creek gedurende Augustus en September 1942 het slopings, kommando-taktiek, kabelsny en rubberboot-opleiding ingesluit. Hul enigste missie was om 'n swaar kabelboom wat die Wadi Sebou -rivier blokkeer, te vernietig sodat USS Dallas(DD 199) kan met die rivier oploop en haar gewere op die Port Lyautey -vliegveld oplei ter voorbereiding op die aanval deur die aangepaste Army Rangers. Dit was 'n hartroerende verhaal van vasberadenheid en sukses, maar die groep is ontbind toe dit uit Afrika teruggekeer het. Omdat hulle vlootduikers was en omdat hulle opleiding gekry het in slopings, is daar dikwels na hulle verwys as onderwater -slopingsmanne, maar dit was nie so nie. Van belang is dat elke man in hierdie groep die vlootkruis ontvang vir sy optrede tydens hierdie missie.
NCDU -personeel wat tussen Junie 1943 en April 1944 by Fort Pierce opgelei is, is grootliks na Engeland gestuur vir die inval in Normandië, maar agt NCDU's is na die Stille Oseaan gestuur, en ses hiervan het saamgebly vir die duur van die oorlog. Hulle was die enigste NCDU's wat dit gedoen het.
Teen April 1944 het altesaam 34 NCDU's in Engeland versamel ter voorbereiding op Operation Overlord, die amfibiese landings vir D-Day in Frankryk. Vir die aanranding is elke sesman NCDU aangevul met drie Amerikaanse seevaarders wat uit Skotland gebring is om te help met die afhandeling van slopings, en die gevolglike nege man NCDU's is geïntegreer met gevegsingenieurs van die weermag om 13-man gapingspanne te vorm. NCDU -mans het 31 dood en 60 gewond, 'n ongevalle -syfer van 52 persent. D-Day is nog steeds die bloedigste dag in die geskiedenis van Naval Special Warfare, hoewel nie een man van die NCDU verlore gegaan het weens die onbehoorlike hantering van plofstof nie. Die NCDU's op Omaha Beach is bekroon met die Presidensiële Eenheid Citation, een van slegs drie wat aangebied is vir militêre aksies in Normandië. Die manne op Utah Beach het die enigste lofprysing van die Navy -eenheid verdien vir optrede op daardie aaklige dag.
NCDU-mans was weereens in die geveg betrokke tydens die inval in Suid-Frankryk in Augustus 1944, eers met die naam Anvil en later Dragoon. Verskeie van die NCDU's van Utah Beach is aangevul met nuwe eenhede van Fort Pierce om deel te neem aan die laaste amfibiese aanval van die oorlog in Europa, wat nou 'n landmars na Duitsland geword het. Alle opgeleide mans van Fort Pierce word nou na die Stille Oseaan gestuur en as onderwater -sloopspanne georganiseer.
'N Totaal van dertig 100-man-UDT's is tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Stille Oseaan gevorm, en slegs vier spanne van 50 man het gedurende die naoorlogse tydperk oorleef. UDT-1 en UDT-3 is tuisgemaak in Coronado, Kalifornië, en georganiseer onder Amphibious Forces Pacific, en UDT-2 en UDT-4 is na ATB Little Creek gestuur, en georganiseer onder Amphibious Forces Atlantic. Hierdie opdragte, wat na Korea UDT-11, UDT-12, UDT-21 en UDT-22 geword het, is in 1983 omskep in SEAL Teams en dien steeds op hierdie plekke.
Waarskynlik die invloedrykste eenheid van die Tweede Wêreldoorlog wat uiteindelik die vermoëns van die UDT's, en daarna die SEAL Teams, sou beïnvloed, was 'n gesamentlike dienskomponent van die Office of Strategic Services (OSS). Baie van die vermoëns daarvan is later deur die naoorlogse UDT's aangeneem, en baie van dieselfde vermoëns kan nog steeds gevind word in die SEAL Teams van vandag.
Op 20 Januarie 1943 is 'n maritieme afdeling in die spesiale operasionele tak van OSS gestig, met die verantwoordelikheid vir die beplanning van geheime infiltrasie -operasies uit die see. Op 10 Junie 1943 is die Special Operations Tak herorganiseer as die Maritieme Eenheid (MU), met takstatus. Sy verantwoordelikhede was onder meer die beplanning en koördinering van die klandestiene infiltrasie van agente, verskaffing van weerstandsgroepe, maritieme sabotasie en die ontwikkeling van spesiale toerusting vir operasies uit die see. OSS MU was 'n pionier in die Amerikaanse vermoëns in maritieme sabotasie deur gebruik te maak van spesiale boot-infiltrasie tegnieke en taktiese gevegsduik met behulp van buigsame swemvinne en gesigmaskers, duikuitrusting met geslote kring, dompelvoertuie en slap myne. Hierdie vermoëns is in 1947 deur die UDT's aangeneem en het 'n kenmerk geword van die SEAL Team -funksies wat tot vandag toe bestaan.
Een individu wat opval as die visioenêr om die UDT's in die toekoms te bring, was luitenant -kmdt. Douglas "Red Dog" Fane, wat bevel gehad het oor die UDT's van die Atlantiese Vloot gedurende die naoorlogse tydperk. Fane het alles in sy vermoë gedoen om UDT in die kollig te hou deur middel van toertjies, demonstrasies, eksperimente en aktiwiteite wat talle koerant- en tydskrifartikels geskep het. In 1947 het Fane op 'n merkwaardige wyse gesoek en die dienste ingeroep van dr. Christian J. Lambertsen, wat as mediese beampte van die Amerikaanse weermag die primêre afrigter was van gevegswemertaktieke, -tegnieke en -prosedures tydens die Tweede Wêreldoorlog. Lambertsen was ook die uitvinder van die "Lambertsen Lung", 'n suiwer suurstof-asemhalingsduikapparaat wat OSS tydens die oorlog gebruik het en deur die UDT's onder Fane aangeneem is.
OSS Maritime Unit duiker met die "Lambertsen Lung, en#8221 'n vroeë suiwer suurstof -asemhalingsapparaat. Foto met vergunning van Tom Hawkins
Dit was Fane en Lambertsen wat die UDT's werklik onder die water geneem het om 'n heeltemal nuwe vermoë rondom 'Submersible Operations' te ontwikkel. Dit het die eerste reeks onderzee-toesluit-en-sluit-operasies ingesluit, en operasies met 'n in Engeland geboude dompelvoertuig genaamd "die Sleeping Beauty". Ook gedurende 1947 het Fane UDT -manne laat eksperimenteer met helikopters, maar gedurende hierdie tydperk het helikopters nie die ruimte en hefvermoë gehad om enige soort vermoë te ontwikkel nie. Boonop is helikopters tydens die Koreaanse Oorlog ook nie takties gebruik nie, en het dit eintlik nie eers tot Vietnam taktiese bates geword nie.
Fane het tydens die laaste deel van die Koreaanse Oorlog die bevel oor die Stille Oseaan -UDT's geneem en 'n boek geskryf met die klassieke titel Die naakte krygers, wat die geskiedenis van NCDU en UDT definitief van die Tweede Wêreldoorlog tot en met die Koreaanse Oorlog beskryf het.
Die Koreaanse Oorlog was 'n baie belangrike periode vir die UDT's en 'n uitstekende voorbeeld van hul veelsydigheid en aanpasbaarheid. Toe vyandelikhede op 25 Junie 1950 begin, was 'n 10-man UDT-afdeling in Japan met Amphibious Ready Group One. UDT -manne het roetine -operasies uitgevoer met administratiewe strandopnames en het ook personeel van die US Marine Corps gehelp met die opleiding van regimentele gevegspanne van die Amerikaanse weermag in verkenningstegnieke. UDT -mans is vinnig na Korea gestuur, waar lede van die afdeling in die nag van 5 Augustus van die USS af aan die water infiltreer het Diachenko (APD 123) aan boord van opblaasbote om 'n slopingsaanval teen 'n treinbrugtunnel naby Yosu uit te voer. Hierdie enkele missiegebeurtenis in die oorlog het die katalisator geword wat die UDT-leerstelling daarna verander het deur UDT-manne van die uitgebreide operasionele vermoëns te voorsien wat hulle gedurende die oorlog gebruik het.
Deur hul tradisionele rolle van amfibiese verkenning en myne en hindernisopruiming by te voeg, het die UDT -missie, al was dit net tydelik, baie uitgebrei tot sluipende infiltrasie van duikbote en oppervlakteskepe om aanvalle en aanvalle op vyandelike skeeps-, hawe- en hawe -fasiliteite in te voer en intelligensie -insameling en dek die onttrekking van vriendelike magte. UDT -manne werk nou saam met CIA -personeel, Amerikaanse mariniers, Royal Marine Commandos en Suid -Koreaanse vlootkommando's in 'n verskeidenheid missies van die see en aan wal.
Nadat die Koreaanse wapenstilstand begin het, was die dekade van die vyftigerjare 'n relatief rustige en ietwat "slaperige" periode vir die UDT's. Hulle het duik- en duikboot -operasionele vaardighede aangepas, begin om lugskole in die Amerikaanse weermag by te woon, maritieme valskermtegnieke te ontwikkel en het baie geëksperimenteer met 'n magdom swemmer -aandrywing- en afleweringsvoertuie. Operasioneel het hulle gereeld met die Amfibiese magte na die Stille Oseaan, die Atlantiese-Karibiese gebied en die Middellandse See-gebiede ontplooi en talle opleidingsoefeninge en amfibiese landings uitgevoer. Wêreldgebeure rondom plekke soos Kuba, Laos en Viëtnam sou dit egter binnekort verander.
Aan die einde van die vyftigerjare was daar 'n groeiende en erkende behoefte aan militêre magte met spesiale operasionele vermoëns. Dit sluit die weermag se spesiale magte of "groen barette", Marine Corps Force -verkenningseenhede en vlootonderwater -sloopspanne in. Gedurende sy laaste ampstermyn het president Dwight D. Eisenhower hierdie gespesialiseerde magte proaktief begin betrek by klein konflikte waarby Amerikaanse belange betrokke was. Die burgerlike konflikte in Laos en Kuba was die belangrikste.
Daar is min geskryf oor UDT- en SEAL -spanervarings gedurende die Kubaanse tydperk, hoofsaaklik omdat daar min dokumentasie is, maar ook omdat die betrokke mans gesweer is na wat volgens hulle ewigdurende geheimhouding is en dat hulle hierdie verbintenis baie ernstig opgeneem het. Alhoewel dit nie algemeen erken word nie, het UDT-mans deelgeneem aan aktiwiteite ter voorbereiding van die mislukte Bay of Pigs-operasie wat in April 1961 begin is. Personeel van UDT-21 en SEAL Teams ONE en TWO was ook tussen 1962 en 1965 betrokke by aksies en aktiwiteite rondom Operasie Mongoose , wat 'n CIA -missie was wat bedoel was om Fidel Castro en sy regime omver te werp. UDT- en SEAL -spanpersoneel was ook betrokke tydens die opbou van die Kubaanse missielkrisis wat gedurende die herfs van 1962 plaasgevind het.
Reeds in April 1960 het die CIA begin om anti-Castro Kubaanse ballinge in die Miami-omgewing te werf. Ten minste tot en met Julie 1960 is assessering en opleiding uitgevoer op die versperringseilande Florida en by verskeie ander fasiliteite in Suid -Florida, soos Miami en Homestead Air Force Base. UDT-personeel het 12 met die hand geselekteerde Kubaanse ballinge opgelei in gevorderde swem- en slopingsopleiding in die suidelike deel van die eiland Vieques, Puerto Rico. Hierdie ballinge is later na 'n verlate opleidingsbasis van die Amerikaanse weermag, aan die Lake Ponchartrain, La, verskuif, waar die agente poelwerk gedoen het en opgelei het in rudimentêre patrollering, hantering van klein bote en maritieme infiltrasie-taktieke en tegnieke. Hulle is uiteindelik na Puerto Cabezas, Nicaragua, gestuur om by die groter invalmag aan te sluit. Terwyl die inval van die Bay of Pigs onder Eisenhower se administrasie beplan is, is die operasie eintlik uitgevoer onder leiding van president John F. Kennedy en sy nasionale veiligheidspan.
In die nag van 17 April 1961 het twee landingsvaartuie met 'n CIA "operasionele beampte" en vyf UDT -padda's die Baai van varke (Bahía de Cochinos) aan die suidelike kus van Kuba binnegekom. UDT -mans het ook die USS begin Seeleeu (SS 315) in Mayport, Florida, en is blykbaar naby Havana ingevoeg om hawe- en strandverkenning te doen. Dit is nooit erken dat enige Amerikaanse adviseurs saam met hul opgeleide agente aan wal gegaan het nie.
Operasie Mongoose was 'n ietwat langdurige poging wat tussen laat 1962 en 1965 uitgevoer is.Dit was 'n uiters geheime CIA -operasionele plan vir die omverwerping van die Kommunistiese regime in Kuba, wat daarop gemik was om opstandige operasies deur Kubane uit Kuba te laat uitvoer, met hulp van buite uit die Verenigde State en elders. Personeel van SEAL Team ONE en SEAL Team TWO het deelgeneem aan baie van die 'onkonvensionele' beplanning en het direk met die CIA saamgewerk om 'n reeks 'veilige huise' in en om Miami, Florida te vestig en te bedryf. SEAL Team -personeel het Kubaanse kommandospanne opgelei in kleinbootbedrywighede, strandverkenning en gevegswemmermetodes. Baie van hierdie opleiding is uitgevoer in streng basissituasies wat in en rondom die Florida Keys gefokus is.
USS Begor (APD 127) staan ​​voor Kersaand 1950 in die kus van Hungnam, Korea, terwyl slopingsheffings wat deur 'n Amerikaanse vloot se onderwater -afbraakspan geplaas is, die hawe verwoes. Nasionale argief foto
Min konvensionele denkers was van mening dat oorloë soos Kuba en terrorisme die wêreldtoneel sou oorheers. Histories is spesiale operasie -eenhede in die meeste lande geskep om spesifieke missies uit te voer wat konvensionele magte nie in staat was om uit te voer nie, of dat hulle geen verdienste daarin kon vind nie. As gevolg hiervan, en met 'n seldsame uitsondering, is sulke spesiale eenhede selde erken vir hul bydraes, en is dit dikwels ontbind en toegelaat dat dit in die duisternis verdwyn. Boonop voer spesiale sending -eenhede uit hul aard bedekte, klandestiene en ander uiters sensitiewe bedrywighede uit, wat noodwendig hul aktiwiteite, beide in die verlede en in die verlede, onder geheimhouding plaas en in die algemeen in stryd is met konvensionele denkers en beplanners.
Dit is baie waarskynlik dat die mislukte Bay of Pigs -operasie gelei het tot gedetailleerde besprekings en besluitnemingsgeleenthede tussen Kennedy en die Nasionale Veiligheidsraad om die militêre dienste aan te moedig om aktiwiteite wat die vermoëns van hul spesiale sendingeenhede behels, te versnel, maar die konsep van wat sou lei tot die SEAL -spanne het reeds in 1958 begin toe administrateur CNO, Arleigh A. Burke, geheime militêre aktiwiteite voorgestel het om die kommunistiese moondhede uit balans te hou.
Burke, wat in 1956 die CNO geword het, was die voorstander van groter hulpbronne vir die uitvoering van beperkte oorlog. Hy het aangevoer dat in 'n era van kernpariteit die belangrikste Amerikaanse doelwitte die afskrikking van algemene oorlog en die gelyktydige handhawing van Amerikaanse wêreldbelange moet wees. Hy het geglo dat die steunpunt vir die Sowjetunie die onderontwikkelde streke van die vrye wêreld omring.
Vroeg in 1960 het Burke die personeel van die Pentagon se operasionele vloot (OPNAV) opdrag gegee om nuwe of bestaande vlooteenhede te organiseer vir kleiner konflikte. Hy het die personeel van OPNAV opdrag gegee om die vloot se opsies ten opsigte van onkonvensionele oorlogvoering te ondersoek. Die personeel het onder meer voorgestel "... dat die onderwater -sloopteams en USMC -verkenningseenhede organisasies is wat kan uitbrei na onkonvensionele oorlogvoering." Op 13 September is 'n werkgroep vir onkonvensionele aktiwiteite formeel gestig en gerapporteer aan die adjunk -CNO (Planne en beleid). Hierdie groep het die opdrag gehad om 'onkonvensionele aktiwiteitsmetodes, tegnieke en konsepte van die see te ondersoek, wat onder toestande van koue oorlog effektief teen die Sino-Sowjet-belange gebruik kan word'.
Die konsep vir die ontwikkeling van 'n verbeterde 'Naval Guerrilla/Counter-guerrilla Warfare'-vermoë binne die Amerikaanse vloot en die eerste keer dat' SEAL'-eenhede genoem word, is uiteengesit in 'n memorandum van 10 Maart 1961, waarin agteradm. William E. Gentner , Afdeling Direkteur Strategiese Planne (OP-06), goedgekeur voorlopige aanbevelings van die komitee vir onkonvensionele aktiwiteite (opvolger van die werkgroep vir onkonvensionele aktiwiteite). Hierdie aanbevelings is aan Burke gegee vir hersiening, validering en goedkeuring. 'N Aanbeveling vir 'n wye reeks' bykomende onkonvensionele oorlogvoering binne of as 'n uitbreiding van ons amfibiese magte 'is ingesluit. Operasies wat in 'beperkte waters' uitgevoer is, is beklemtoon - 'Elke eenheid word voorgestel onder die Stille Oseaan en Atlantiese amfibiese bevelvoerders en sal 'n middelpunt of fokuspunt wees waardeur alle elemente van hierdie gespesialiseerde vlootvermoë (mariene guerrilla -oorlogvoering) gekanaliseer word.' Dieselfde memorandum het gesê dat ''n gepaste naam vir sulke eenhede' SEAL'-eenhede kan wees, SEAL 'n sametrekking van SEA, AIR, LAND is, en dui dus op 'n universele vermoë.
Om redes wat nog onbekend was, het dit algemeen bekend geword dat president John F. Kennedy persoonlik die stigting van die SEAL -spanne gelei het, maar dit is nie waar nie. Die vlootpersoneel het gewerk aan die probleem van onkonvensionele oorlogvoering lank voor Kennedy sy amp aangeneem het, maar die president het stilswyend op 25 Mei 1961 in 'n toespraak voor 'n spesiale gesamentlike kongresgeleentheid erken. Hierdie toespraak het bekend geword as gevolg van die bevestiging van die president van 'n nasionale doel om 'n man op die maan te laat beland. In dieselfde toespraak het hy ook gesê: 'Ek beveel die minister van verdediging aan om, in samewerking met ons bondgenote, vinnig en wesenlik uit te brei op die oriëntasie van bestaande magte vir die voering van nie-kernoorlog, paramilitêre operasies en sub-beperkte of onkonvensionele oorloë. Boonop sal ons spesiale magte en onkonvensionele oorlogseenhede verhoog en heroriënteer word. " Die stelling is so naby as wat Kennedy ooit daaraan gekom het om die stigting van SEAL Teams persoonlik te lei.
Na aansienlike studie by die personeel van die vloot, is vasgestel dat die uitbreiding van die UDT -missie hul tradisionele en nou leerstellige verantwoordelikhede teenoor die Amfibiese mag sou belemmer. Daar is dus oorweeg dat nuwe eenhede gestig moet word met die kenmerke van die UDT's, maar wat nuwe vermoëns bevat soos dié wat tydens die Koreaanse Oorlog ontwikkel en beoefen is. Omdat die UDT leerstellig gekoppel was aan die Amphibious Force -leerstelling, is hulle deurgaans die geleentheid geweier om opleidingskole van die Amerikaanse weermag en die Marine Corps te gebruik, of geld of toestemming gegee om die toerusting te koop wat nodig is vir uitgebreide vlootmissies wat afkomstig is van die see, lug, of grond. Dit was dus die bedoeling dat hierdie nuwe SEAL -eenhede nie doktrinêr belemmer sou word nie en vryheid sou kry om 'n breër en meer buigsame missie te vestig.
Uiteindelik, en byna gereeld, het die CNO in 'n brief van 11 Desember 1961 amptelik die vestiging van SEAL Teams in die Atlantiese en Stille Oseaan -vloot gemagtig met ingang van 1 Januarie 1962. SEAL Team ONE is amptelik gestig onder bevel van Navy Lt. David Del Giudice en SEAL Team TWEE onder bevel van Navy Lt. John Callahan. Die organisasie van hierdie nuwe eenhede verteenwoordig die hoogtepunt van byna vier jaar se ondersoek na 'n spesiale vlootoorlogvoering binne die vloot.
Verskeie beamptes van die OPNAV -personeel het baie van die amptelike dokumentasie onderteken wat gelei het tot die stigting van die SEAL -spanne. Dit sluit in admiraals Ulysses S. Grant Sharp Jr., Wallace Beakley, Gentner en CNO Burke en sy opvolger, adm. George Anderson. 'N Groot deel van die vroeë werk in 1961 is uitgevoer deur kapt. Raymond S. Osterhoudt, maar die groot hoeveelheid werk kan toegeskryf word aan kapt. Henry S. Warren, wat baie van die studies, ontleding en korrespondensie met die vloot afkomstig was. bevelvoerders. Min het hierdie mans geweet dat hulle 'n Naval Special Warfare-gemeenskap skep wat uiteindelik baie offisiere tot die rang van admiraal sou bevorder-insluitend die tweede en agtereenvolgende vierster-admiraal wat tans die 60 000 lede van die Amerikaanse spesiale operasionele kommando lei.
In November 1963 is die SEALs, UDTs, Beach Jumper Units (BJUs) en Boat Support Units (BSU's) as ondergeskikte bevele georganiseer onder nuwe personeel wat Naval Operations Support Groups (NOSGs) genoem word. Een personeel elk in die Atlantiese Oseaan en die Stille Oseaan is gestig as samewerkende beplanningspersoneel vir die gekombineerde eenhede. Hierdie NOSG's was die voorlopers van die Naval Special Warfare Groups wat vandag nog bestaan. BJU's het 'n geklassifiseerde missie met betrekking tot vlootbedekking en misleiding, maar gedurende hierdie tydperk is hulle herorganiseer en was hulle verantwoordelik vir die ondersteuning van kleiner konflikte wêreldwyd, veral Viëtnam. BJU's was spesiale sending-eenhede wat tydens die Tweede Wêreldoorlog ontstaan ​​het, maar is aan die einde van die oorlog uitgeskakel. Hulle is weer gevestig vir Korea en het onder 'n reeks verskillende name oorleef en uitgebrei tot vandag toe.
President John F. Kennedy inspekteer personeel van SEAL Team TWO in April 1962. Foto met vergunning van Tom Hawkins
Die BSU's was 'n nuwe konsep, en die SEALs was moontlik nie so suksesvol as in Viëtnam sonder hul ondersteuning nie. Hulle bestaan ​​uit vlootpersoneel wat spesiaal opgelei is om toegewyde maritieme mobiliteit en bootonderhoud te bied. Deesdae se spesiale bootspanne van NSW spoor hul oorsprong oor die algemeen na BSU-1, wat mans en bote na Viëtnam as mobiele ondersteuningspanne (MST's) ontplooi het. Hierdie manne het die taak gehad om die Light SEAL Support Craft (LSSC), Medium SEAL Support Craft (MSSC) en Heavy SEAL Support Craft (HSSC) te bestuur.
Alhoewel ander eenhede SEAL's gedurende die Viëtnam -periode ondersteun het, is slegs die BSU's en hul MST's spesifiek geskep om SEAL's te ondersteun. Die LSSC en MSSC was die eerste bote wat spesiaal vir SEAL Teams deur die Amerikaanse vloot ontwerp is, en spesifiek vir unieke rivierinfiltrasie- en exfiltrasiebedrywighede. BSU's word dikwels beskou as die oorsprong van die huidige Special Warfare Combatant-craft Crewmen (SWCC) -gemeenskap, maar die SWCC-erfenis reik ook terug na die Tweede Wêreldoorlog met die Scouts en Raiders en hul missies voor aanranding, en die OSS Maritime Unit, wie se Die missie het betrekking op klandestiene infiltrasie en eksfiltrasie van mans en voorrade op die Balkan -skiereiland van Europa en in die Birma -gebied van die Stille Oseaan.
SEALs het begin vasstel wat 'n uitsonderlike rekord van prestasie in Viëtnam sou word. Die gevolg was dat 'n ontluikende NSW -gemeenskap van spesiaal opgeleide SEAL -offisiere en -manne ná Vietnam steeds verder versterk het. Die vloot het 'n NSW Naval Officer Billet Code (NOBC) op 7 Januarie 1969 gestig toe die vise -CNO Adm. Bernard. A. Clarey het spesiale oorlogvoering goedgekeur as een van die vloot se vier spesialiteite in die oorlogsgebied (oppervlak, ondergrond, lug en spesiale oorlogvoering) binne die onbeperkte lyn 1100 -aanwyserstelsel (113X). Dit was noodsaaklik vir die behoud van professionaliteit, kennis en begrip van hierdie spesiale soort oorlogvoering. Dit is die rede dat daar vandag SEAL -vlagbeamptes is.
Ten tye van die stigting en gedurende die grootste deel van die Viëtnam -konflik, was die bestaan ​​van die SEAL -spanne hoogs geklassifiseer. Dit is moeilik om te begryp dat toe die SEAL Teams in Januarie 1962 gestig is, daar slegs een span in elke vloot was, albei onder bevel van 'n vlootluitenant met 'n aanvulling van 10 offisiere en 50 man, en dat hulle in werklikheid daardie grootte gebly het tot 'n opbou met die res van die vloot in Viëtnam gedurende die middel tot laat 60's. Boonop het albei spanne gesukkel om die drastiese afname na Viëtnam te oorleef, aangesien daar geen leerstellige plek vir hulle in die Amerikaanse vloot was nie. Alhoewel terme soos spesiale operasies, spesiale oorlogvoering en gevegsduikers vandag algemeen is, is dit nie baie jare gelede nie in beleefde militêre kringe gebruik nie. Boonop was daar slegs 'n paar in die vloot wat hul betekenis ten volle begryp het, en diegene wat dit wel gedoen het, was grotendeels die manne in die UDT- en SEAL -spanne, wat eerbiedig na hulself verwys het as die 'Naval Special Warfare community', wat geword het en bly , uiters sterk en samehangend.
Vandag is daar 10 aktiewe SEAL-spanne, elk uit meer as 200 mans en vroue (SEALs en ondersteunings- en missie-bemagtigende personeel), en elkeen onder bevel van 'n 0-6 bevelvoerder. Twee ekstra SEAL -spanne is binne die Naval Reserve -komponent georganiseer.
SEALs het van die vroegste dae af oorleef vanweë die kenmerke van sukses en beginsels wat deur hulle aanvaar is deur die optrede en aktiwiteite van hul nalatenskaplike broers in NCDU, Scouts and Raiders, OSS Maritime en Underwater Demolition Teams. SEALS is en sal uniek bly onder alle spesiale operasionele magte, want dit is hulle wat versoek word wanneer take geheimsinnig uitgevoer moet word waar daar 'n groot veiligheidsrisiko is, of as die taak besonder moeilik of delikaat is, waar operasies behels. werk in klein getalle onder geïsoleerde, onondersteunde en/of vyandige toestande, en waar die benadering tot die teiken op of onder die water is.
Die Amerikaanse vloot se seeverandering
President Theodore Roosevelt spreek matrose in 1909 toe oor die slagskip Connecticut, die vlagskip van Amerika se gewilde - maar reeds verouderde - Great White Fleet. (U.S. Naval History and Heritage Command)
Hoe die Amerikaanse vloot homself - en sy matrose - herontdek het tydens 'n eeu van radikale verandering in tegnologie en oorlogvoering
Vlote lyk op die eerste gesig hoogs tradisioneel, selfs reaksionêr, organisasies. Die Amerikaanse vloot van die 21ste eeu behou uniforms, gebruike, rangstruktuur en taal wat nie heeltemal onbekend sou wees vir John Paul Jones nie. Die seevaarders van vandag kom egter ver van diegene wat saam met kaptein Jones gedien het. In 2010 het die Amerikaanse vloot byvoorbeeld 'n nuwe vloot geskep - sonder skepe. Die 10de Vloot is die Fleet Cyber ​​Command, waar matrose sit by 'n rekenaarterminale eerder as om 'n mas te klim om die seil te verkort. Dit is slegs die nuutste in 'n reeks radikale transformasies - waarvan baie geïnspireer is deur Britse vlootontwikkelings - wat die handel in die Amerikaanse matroos die afgelope honderd jaar hervorm het. Onder die rituele en regalia het die Amerikaanse vloot inderdaad 'n uiters aanpasbare, vinnig veranderende organisasie bewys, wat werwing, opleiding en integrasie van heeltemal nuwe soorte seevarende vegters en spesialiste bewys.
Drie groot golwe van verandering het daartoe gelei dat die Amerikaanse matroos se werk, opleiding, opleiding en diensvoorwaardes herontdek is. Die eerste was in die eerste dekade van die 20ste eeu, wat die eerste keer botsings van moderne stoom- en staalgevegskepe in die Russies-Japannese oorlog en die geboorte van 'n nuwe tipe superhoofskip, die dreadnought, beleef het. Danksy nuwe turbine -enjins was Dreadnoughts 30 persent vinniger as konvensionele slagskepe en het 'n uniforme battery van slegs die grootste kaliber gewere gedra. Teoreties kan hulle 'n ou slagskip laat sink voordat dit naby genoeg kan kom om skade te berokken.
Hierdie nuwe skepe het 'n nuwe soort matroos geëis. Die oorlogskepe van die magtige Britse vloot gedurende die dae van admiraal Horatio Nelson is beman deur 'n 'konglomerasie van koopvaarders, gevangenes, landmanne en egte matrose', in die woorde van een Britse skrywer. Maar op dreadnoughts het byna driekwart van die matrose 'n soort gespesialiseerde opleiding nodig, soos in die geval van torpedomen, pantsers en elektrisiëns-baie meer opleiding as wat nodig is vir matrose wat op bestaande slagskepe en kruisers dien, die non-dreadnoughts. 'Dit is slegs die algemene verbeelding wat 'n blou baadjie voorstel soos om altyd 'n tou te trek of 'n roeispaan te gooi', het 'n Britse joernalis geskryf wat destyds op 'n gevegskruiser diens gedoen het. '' N Tang is vir hom meer nuttig as 'n roeispaan; hy het 'n stuk papier veel meer as 'n tou in sy greep. '
Die Verenigde State het lank reeds die voorsprong van Brittanje gevolg in die groei en uitoefening van vlootmag, en nou het Josephus Daniels, president Woodrow Wilson se sekretaris van die vloot, die leiding geneem in die transformasie van Amerikaanse matrose tot krygers van gevreesde ouderdom. Daniels was 'n progressiewe koerantredakteur sonder militêre agtergrond voordat hy by Wilson se administrasie aangesluit het. Een joernalis het opgemerk dat hy 'die vlootafdeling betree het met die groot vermoede dat alles wat 'n admiraal vir hom gesê het, verkeerd was en dat elke korporasie met 'n kapitalisasie van meer as $ 100,000 inherent boos was'.
Die mees basiese probleem waarmee die moderniseerders van die Britse en Amerikaanse vloot gekonfronteer is, was bloot om mans te vind vir hul vinnig groeiende vloot. Die begin van die eeu was 'n tyd van vrede, maar die grootte van beide vloote en oorlogskepe het toegeneem. Die 'super-dreadnoughts' van 1912 was meer as 30 persent groter as die gevegskepe wat tydens die Slag van Tsushima in 1905 geveg het en meer as 20 persent groter as die oorspronklike dreadnought.
Die invul van die roosters van Royal Navy -skepe is nog moeiliker gemaak deur die feit dat byna 10 persent van die personeel elke jaar die diens verlaat namate die inskrywings verstryk het. Alhoewel 'n slagskip dikwels binne drie jaar of minder gebou kon word, het dit ses jaar geneem om 'n gewone seeman as spesialis in torpedo's en kanonne te kwalifiseer. Tekort aan matrose het beteken dat die koninklike vloot slegs 'n deel van sy skepe in kommissie kon hou, en die gereedheid van reserweskepe hang af van die aantal en tipe ingeroepte manne wat hulle uit die aktiewe vloot toegeken is. Mannekragoorwegings het baie Britse besluite oor vlootbeleid beïnvloed, waaronder die verspreiding van die vloot, die keuse van watter skepe om te bou en die aantal skepe in opdrag.
Vir die Amerikaanse vloot selfs meer as vir die Royal Navy, het eksponensiële groei in die grootte en aantal skepe 'n kritieke behoefte aan ekstra manne veroorsaak. In 1896, twee jaar voor die Spaans-Amerikaanse oorlog, was die totale gemagtigde sterkte van die Amerikaanse vloot 10 000 man, slegs 1800 meer as 10 jaar tevore. Teen die begin van die eeu het dit toegeneem tot 20 000 man, en teen die tyd dat president Theodore Roosevelt se Groot Wit Vloot in 1907 sy reis om die wêreld begin het, het die Amerikaanse vloot byna 37 000 man gehad. Net sewe jaar later het dit meer as 51 000 gehad.
Die "nuwe" Amerikaanse vloot van die Wilson -era het 'n ambisieuse en omvattende werwingstelsel tot stand gebring om slegs mans "uit die beste lewensterreine" te lok, in Daniels se woorde. Dit het die bloubaadjie van die 20ste eeu nie as 'n onberispelike avonturier met 'n meisie in elke hawe voorgestel nie, maar as 'n soort toeriste, hoëtegnologie Boy Scout. 'Net mense met 'n gesonde verstand en 'n rein lewe is aanvaarbaar,' het Daniels geskryf. 'Die vloot is nie 'n plek vir onbeweeglike, doellose mans nie. Geen drank word aan boord toegelaat nie, geen dobbelary nie, en vloekery is 'n oortreding van die regulasies. Daniels het aan die kongres gesê: 'Ons het die styl van ons werwingsliteratuur verander. Ons het 'n skep literatuur verbrand wat toon hoe jong mans in tropiese klimate ingaan en met halfgeklede vroue omgaan [sic]. Hierdie plakkate het belowe dat as 'n man by die vloot of die marinekorps ingeskryf word, geleenthede sou wees wat die laagste sou aanspreek ... In plaas daarvan sê elke stuk literatuur wat nou verskyn dat die jong man wat nou in die vloot kom, 'n geleentheid sal kry opgevoed te word. "
Die vloot het die rekrute van hoë gehalte gevind wat hy soek. Van 1905 tot 1914 aanvaar die Amerikaanse vloot slegs ongeveer een uit elke vier mans wat aansoek gedoen het om werwing.Toe, soos nou, is groot getalle van die aansoekers aangetrokke deur die moontlikheid van buitelandse reise of die geleentheid vir tegniese opleiding. Baie van die burgerlike lewe het baie (ondanks Daniels se betogings) bloot avontuur gesoek, en die vloot se relatief stabiele en veilige werksgeleenthede het baie aanloklikhede gehad tydens resessies of periodes van werkloosheid.
Hand aan hand met die behoefte aan meer mans het die vraag na opgeleide matrose gekom. Byvoorbeeld, toe dit in 1904 op gevegskepe bekendgestel is, het gesentraliseerde vuurbeheer (die koördinasie op een plek van die berekeninge en opdragte wat gebruik word om 'n hele skip se wapensisteem af te vuur) spanne van 20 tot 50 nodig om afstand, kursus, baan, te ontvang, op te teken en te bereken, en spoedinligting en omskakel dan die data vir die groot gewere.
'Ek glo dat die tyd binnekort sal kom dat ons nie sal toelaat dat iemand in die vloot diens doen wat nog nie 'n bietjie ervaring as chauffeur of as 'n masjinis of as 'n werktuigkundige of as 'n elektrisiën gehad het nie, of nie 'n paar van die ambagte en beroepe wat in die vloot benodig word, "het Daniels in 1916 aan die kongres gesê.
Min mense was bereid om die toegangsbalk so hoog te verhoog, maar almal was dit eens dat meer formele opleiding en tegniese opleiding nodig was. Teen die eerste dekade van die 20ste eeu het alle groot vlootskole skole van tot 'n jaar aangebied vir smede, masjinerie -tegnici, kanonniers, kokke, betaalmeesters en vele ander spesialiteite. In 1906 het die Amerikaanse vloot meer as twee dosyn verskillende spesialiste of "graderings" en nege gespesialiseerde skole gehad.
In 1916 verklaar Daniels dat "elke skip 'n skool moet wees" en gee 'n algemene bevel wat daagliks twee uur onderrig vir matrose in alle skepe en stasies vereis. Baie vlootbeamptes wat die instruksie moes uitvoer, was ontevrede, maar die pers het Daniels se gebod geprys. Onderwys aan boord, wat vinnig ontwikkel het tot 'n stelsel van korrespondensie-kursusse, het 'n permanente kenmerk geword van die 20ste-eeuse vlootlewe.
Die oprig van die manne was een ding om hulle in diens te hou. Gedurende die twee dekades voor die Eerste Wêreldoorlog het ernstige behoudsprobleme die Amerikaanse en Britse vloot geteister. Meer as 'n derde van die matrose in die Royal Navy het die diens verlaat sodra hulle aangewys is. Woestyne het hoog geloop. In 1901–1902 is ongeveer 1700 seelui en stokers gelys as 'hardloop'. Toe admiraal prins Louis van Battenberg, 'n familielid van die koninklike familie en toekomstige First Sea Lord, die Verenigde State en Kanada in 1905 op 'n welwillendheidstoer besoek het, het 68 mans van sy vlagskip van die geleentheid gebruik gemaak om te spring.
Admiraal sir John Fisher, die Eerste See -heer van 1904 tot 1910 en een van die mees omstrede en uitgesproke offisiere in die Royal Navy, het probeer om die probleem op te los deur middel van verbeterde salarisse en beter kos. In 'n uitbarsting van vrygewigheid kort voor die Eerste Wêreldoorlog, keur die Britse kabinet 'n aansienlike "skeidings" -toelaag vir getroude matrose goed en 'n verhoging van die basiese salaris van ongeveer 15 persent vir matrose wat meer as ses jaar gedien het.
Beide Fisher en Winston Churchill, 'n kragtige hervormer self as Eerste Heer van die Admiraliteit van 1911 tot 1915, het ook die argaïese en arbitrêre regstelsel van die Royal Navy ontwrig. Lyfstraf met die berk is afgeskaf en blikkies kan slegs op bevel van die kaptein toegedien word.
Anders as die Royal Navy, het die Amerikaanse vloot nie stelselmatig langtermynwerwing aangemoedig nie. In 1910 het meer as 74 persent van die totale aangewese mag minder as vier jaar gedien - een aanstellingsperiode. 'N Aansienlike aantal mans het opgehou voordat hul tyd verby was. Tussen 1900 en 1908 verloor die Amerikaanse vloot jaarliks ​​gemiddeld effens meer as 15 persent van sy aangewese mag aan verlating.
Sekretaris van die vloot Daniels het hom toegespits op die verbetering van diensvoorwaardes om verlating te ontmoedig en om weer in te skryf. Hy verlaag die koste van uniforms, verbeter die kwaliteit van skeepswinkels en hervorm dissipline sodat matrose wat aan ernstige oortredings skuldig bevind word, na dissiplinêre kaserne gestuur kan word en dan weer in diens kan gaan as in die gevangenisstraf.
Daniels het ook die installering van wasserye aan boord aangemoedig. Teen 1914 het baie vlootskepe elektriese ysvervaardigers gehad, 'n ontwikkeling wat die betaalmeester George P. Dyer toegejuig het, wat geglo het dat die vloot se "helder oë, intelligente Amerikaanse jeugdiges ... weet wat skoon lewe en goeie vaar is, en dat hulle die gewone Amerikaanse idee van die feestelike aard van roomys. " Om die aantrekkingskrag van die slagspreuk "join the Navy and see the world" te verbeter, het Daniels vloote en eskaders aangemoedig om gereeld na buitelandse hawens te gaan. Daarna het hy sy aandag gevestig op die diversifikasie van die offisierkorps.
Alhoewel 'n Naval Academy -opleiding gratis was en seuns van arm gesinne soms aangestel is, was Daniels bang dat ambisieuse jong mans wat nie politieke konneksies gehad het nie, selde geraak sou word. In 1914 verower Daniels van die kongres die bevoegdheid om jaarliks ​​15 aangewese manne by die Naval Academy aan te stel. Teen 1918 het die getal tot 100 gegroei, en in 1919 het die vloot voorbereidende skole in Norfolk en San Diego geopen om spesiale kursusse te bied vir belowende bloubaadjies wat voorberei op die toelatingseksamen van die Naval Academy.
Ten spyte van Daniels se hervormings van die pad na die geledere, het die herontdekking van die matroos in die dreadnought -era veral die aangewese mag beïnvloed. Dit was nie die geval in die volgende twee groot transformasies nie - die plofbare groei van vlootvaart en die bekendstelling van kernkrag.
Die Amerikaanse en Japannese vloot, wat voor die Eerste Wêreldoorlog grotendeels periferies van die wêreld se vlootmagvergelyking was, het na die oorlog die voortou geneem in die ontwikkeling van vlootvaart. Die Britse Royal Navy, wat na 1918 afhanklik was van die nuutgestigte Royal Air Force vir vliegtuie en vlieëniers, het nooit 'n sterk mag van sy eie vlieëniers ontwikkel nie en het agtergebly in die ontwikkeling van lugvaartuie. Gedurende die 1920's en 30's het die topleiers in die Amerikaanse vloot, onder die indruk van die prestasie van vliegtuie in die Eerste Wêreldoorlog, geglo dat vliegtuie 'n belangrike rol sal speel in die verwagte botsing van die Amerikaanse en Japannese slagskipvlote in 'n toekomstige Jutland .
Vliegtuie het ook die publiek se verbeelding aangegryp. Sedert die vroeë 1920's het die flambojante en uitgesproke vlieënier van die Amerikaanse weermag, brigadier -generaal Billy Mitchell, 'n voorstander van 'n onafhanklike lugmag, ten volle gebruik gemaak van hierdie openbare bekoring om te argumenteer vir die oppergesag van lugmag in toekomstige oorloë.
Mitchell het uiteindelik te ver gegaan. Hy is in 1925 in die hof gedaag weens sy uitgesproke kritiek op die vloot- en oorlogsdepartemente. Maar voorstanders van lugvaart binne die vloot het baat gevind by sy lobby, selfs al het hulle sy oproep om 'n onafhanklike lugmag uitgespreek. Kort na die krygshof het die kongres wetgewing goedgekeur wat 'n nuwe pos van assistent-sekretaris van die vloot vir lugvaart aangestel het en verplig is dat alle bevelvoerders van vliegdekskepe en vlootstasies as vlieëniers gekwalifiseer word. Teen die einde van die twintigerjare het admiraal William Moffett, die dinamiese en polities vaardige hoof van 'n nuwe Buro vir Lugvaart binne die vloot, die kongres goedgekeur vir 'n vlootlugmag van 1 000 vliegtuie.
Vliegtuie was spoedig 'n verrassend arbeidsintensiewe aktiwiteit. En die vloot het nie die arbeid gehad nie. In 1924 was daar slegs ongeveer 300 gekwalifiseerde vlootvliegtuie in die diens - dit was alhoewel daar ongeveer 560 billets vir lugvaartbeamptes in die vloot was. Twee groot draers in aanbou, die Lexington en die Saratoga, sal 175 ekstra vlieëniers benodig.
Die Buro vir Navigasie, wat beamptes aangewys het, het nie gehelp nie, aangesien dit vereis dat vlieëniers gereeld na diensplanne moes draai om hul seevaardighede te behou. Die buro beweer dat lugvaartplig bloot 'n spesialiteit is, soos pligte op duikbote of vernietigers.
Aan die begin van die twintigerjare was die tekort aan vlootvliegtuie so skerp dat die Buro vir Lugvaartkunde aanbeveel het dat die Stille Oseaan -vloot gemagtig word om opleiding aan manne te werf. Alhoewel die maatreël tydelik bedoel was, het die tekort aan vlieëniers dit voortgesit. Teen 1930 was 230 aangewese "vlootvlieëniers" in diens.
In 1934 het die kongres nog 'n toename in die aantal vliegtuie in die vloot goedgekeur. In die volgende vyf jaar sal die totale vliegtuie 100 persent groei, tot 2 000. Die Buro vir Lugvaartkunde stel onwillig voor om bykomende vaandels in die vlootreservaat te vind vir vliegopleiding. President Franklin Roosevelt en sy begrotingsdirekteur, wat gretig was om koste in die dieptes van die Groot Depressie te besnoei, het in plaas daarvan 'n nuwe kategorie vlieënier, die 'marine -lugvaartkadet', voorgestel om direk uit die burgerlike lewe gewerf te word. Na 'n jaar se opleiding by Pensacola Naval Air Station, sou die reserviste drie jaar saam met die vloot dien. Namate die vloot nog verder uitgebrei het in die skaduwee van die München -krisis in 1938 en die Japannese ekspansionisme in Asië, het die Kongres die Wet op Naval Aviation Reserve van 1939 goedgekeur, wat voorsiening maak vir 'n totaal van 6 000 reserwe -vlieëniers. Na Pearl Harbor het die vloot goedkeuring gekry om 30.000 vloot- en seevliegtuie per jaar op te lei in 17 nuutgestigte sentrums wat strek van Florida tot Texas.
Danksy hierdie nuwe verkrygingsprogramme was daar in die beginjare in die Tweede Wêreldoorlog meer as twee en 'n half keer soveel vlootvliegtuie as wat daar offisiere in alle ander lynspesialiteite was. Min van die vlugpersoneel was tradisionele vlootbeamptes. Teen die einde van 1943 was slegs 226 van meer as 11 000 nuwe vlieëniers loopbaanpersoneel. Vir die eerste keer in die 20ste-eeuse vlootgeskiedenis is 'n groot, potensieel deurslaggewende manier van oorlogvoering grootliks toevertrou aan 'n groep nie-beroepsdiensbeamptes.
Die meeste vlieëniers uit die oorlog het die diens aan die einde van die oorlog verlaat, maar diegene wat oorgebly het, hoofsaaklik Annapolis -manne, het na die Tweede Wêreldoorlog drie dekades lank die hoë bevel van die Amerikaanse vloot oorheers totdat die derde groot transformasie posgevat het met die koms van die kernkrag -aangedrewe duikboot.
Gedurende die vroeë dekades van die Koue Oorlog het die Sowjet -oppervlakvloot nie 'n ernstige bedreiging ingehou nie. Die groot duikbootmag van Rusland was 'n ander saak, en dit word beskou as die sleutel tot enige Sowjet -aanval op Wes -Europa. As gevolg hiervan het strateë teen die laat vyftigerjare begin fokus op duikboot-teen-duikbootoperasies. En toe die nuwe era van onderzeese oorlogvoering aanbreek, het die Amerikaanse vloot 'n revolusionêre nuwe soort dompelaar verkry wat deur 'n kernkragsentrale aangedryf word.
Die eerste kern duikboot, die Nautilus, is in 1954 gelanseer. Vroeë Amerikaanse kern -duikbote kon onder meer as 20 knope bo water val, wat hulle die vinnigste onderzeese bote ter wêreld maak. In staat om byna onbepaald onder die water te bly en toegerus met 'n nuwe soort sonar wat 'n vyand op 30 myl kan opspoor, kan die kernsub sy spoed gebruik om 'n gunstige taktiese posisie te vind om sy vyande op te spoor en te vernietig. Teen die vroeë 1960's het die Amerikaanse vloot ook 'n sleutelrol in Washington se langtermynstrategie vir kernafskriklikheid beklee met die bekendstelling van die Polaris, 'n langafstand-raket wat uit 'n ondergedompelde duikboot gelanseer kan word. (Eers in 1968 het die Sowjets 'n duikboot met dieselfde vermoë verkry.)
Die koms van kerntegnologie en missiele het drastiese veranderinge meegebring. Die duikboot van die eerste helfte van die eeu het staatgemaak op die dieselenjin, die natselbattery en die stoomtorpedo, verskillende elektroniese toestelle, sonar, doelrekenaars en radar is geleidelik bygevoeg. Die nuwe kern duikbote is gebaseer op komplekse nuwe beginsels en tegnologieë wat afkomstig is van die buitenste rand van wetenskaplike kennis.
Die hoëpriester en voorsitter van die nuwe era was admiraal Hyman Rickover. 'N Sleutelfiguur in die ontwikkeling van die kern -duikboot- en oppervlakteskip, het Rickover baie van sy krag ontleen aan sy unieke status as vlootoffisier en burgerlike amptenaar. Hy was adjunk -bevelvoerder vir kernaangedrewe in Naval Ship Systems Command, 'n vloot -billet, en ook die hoof van reaktorontwikkeling by die Atomic Energy Commission, waar hy aan 'n burgerlike voorsitter rapporteer. Rickover het gou feitlik 'n vloot binne die vloot gebou. Hy was 'n groot gunsteling van die media met baie kragtige bewonderaars in die Huis en die Senaat, en het meer as 'n kwarteeu - tot 1972 - onder leiding van die kernryk gelei, deels vanweë sy kleurryke en streng opleidingsprogram vir diegene in kerndiens, genaamd ' nukke. " [Sien "Die Rickover -behandeling" hieronder.]
Aan die begin van die 20ste eeu het vloote geworstel oor die vraag of ingenieurs spesialiste in die lyn moet geïntegreer word en aan hulle die bevoegdhede gegee word. Die nukse het die probleem ten gunste van die ingenieurs besleg. Nou kan slegs kern-gekwalifiseerde offisiere-dit wil sê hoogs opgeleide ingenieurspesialiste-hoop om 'n kern-duikboot te beveel. Die res van die vloot het dit nie sonder klagte aanvaar nie, allermins die duikbote van die Tweede Wêreldoorlog. 'Dit was revolusionêr vir die duikbootgemeenskap, om 'n' ingenieursplig '-offisier daar te sit en te sê wie 'n duikboot wel en nie kan beveel nie,' onthou admiraal Charles Duncan, wat die skakel van Rickover was by die Amerikaanse buro vir vlootpersoneel. 'Ek kan net nie beskryf hoe diep hulle gevoel het nie ... om 'n man [soos Rickover] te hê wat nog nooit in 'n geveg of in bevel was nie, en wat die bevel oor hierdie duikbote kon hê. "
Namate die aantal duikbote vir kernaanvalle en ballistiese missiele toegeneem het en kernkruisers en vliegdekskepe by die vloot aangesluit het, het die behoefte aan kernkwalifiserende beamptes en aangewese manne gou die aanbod van vrywilligers oortref.
'[Die Polaris -duikbote] het van die kant af gekom,' onthou 'n voormalige hoof van die Buro vir Vlootpersoneel. 'Die president het gesê dat dit die hoogste prioriteit van die land is. Daarom het ons bevele uitgegee aan mense wat nie vrywillig was nie. Die eerste keer in die moderne geskiedenis dat 'n nie -vrywilliger na duikbote gestuur is ...
Terwyl die vloot manne kon beveel om in kerns aangedryf te word, kon dit hulle nie beveel om te bly nie. Reeds in 1971, 'n artikel in die U.S. Naval Institute Verrigtinge verwys na die personeelsituasie in die kernvloot as 'n 'krisis'. Gedurende die 1960's en 1970's het byna twee derdes van die kernkwalifiserende beamptes die diens by hul vroegste geleentheid verlaat.
Diegene wat oorgebly het, het egter aansienlike spiere gebuig in die leierskap van die vloot. Sewe van die offisiere wat die eerste 10 kern-duikbote onder bevel was, het admiraal geword, en teen 1972 was byna 'n kwart van die drie-ster-onderadmirale van die vloot kernkwalifiseer. Teen 1975 was beide die hoof van vlootbedrywighede, admiraal James L. Holloway, en die superintendent van die Naval Academy nukse. Toe die onderhoof van Naval Operations for Submarines en die adjunkhoof van Naval Operations for Surface Warfare in 1971 gestig is, het duikbote en oppervlakteoorlogsbeamptes gelyke burokratiese status met vlieëniers behaal-ten minste in beginsel.
Die vloothervormers en vernuwers, van Fisher en Daniels tot Moffett en Rickover, wat gehelp het om die beroep van die matroos oppervlakkig te verander, het min gemeen. Een was 'n burger en drie was loopbaan -vlootbeamptes. Met die moontlike uitsondering van Daniels, was niemand hoofsaaklik daarop ingestel om die matroos weer uit te vind nie; elkeen wou die tegnologiese, operasionele en strategiese uitdagings van nuwe vlootoorlogs tegemoet gaan.
Op dieselfde manier beskou die seeleiers van die kuber -tydperk hulself waarskynlik nie as transformators nie. Maar uit ervaring te oordeel, sal die sosiale en kulturele implikasies van die uitvinding van die matroos as 'n seevaart -kuberkryger waarskynlik verreikend wees. Toegang tot die vlootdiens - eens gedefinieer deur streek, tradisie, seevaart, klas en geslag - het geleidelik toegeneem tot baie wat voorheen gemarginaliseer of uitgesluit was. Net soos die bekendstelling van komplekse meganiese, optiese en kommunikasietoestelle byvoorbeeld veroorsaak het dat vloote - desperaat om hul geledere te versterk - uit voormalige veragtelike stedelike bevolkings en "handelaars" gewerf het, so het die bekendstelling van die vliegtuig gehelp om geslagsgrense in die Amerikaanse vloot. Daar was tot 1974 geen vroulike vlieëniers nie, maar vroeg in 1943 het die Bureau of Aeronautics 23,000 vroulike matrose (Waves) opgelei as navigasie -opleiers, skutinstrukteurs, munisipale herstellers, metalsmede, valskermriggers en lugverkeersleiers. In Februarie 2010 kondig die Amerikaanse vloot aan dat vroue in aanmerking kom om aan boord van kern -duikbote te dien - 'n ontwikkeling wat moontlik die jongste stap kan wees in die oënskynlike eindelose proses van herontdekking van die moderne vloot.
Telefoon: (703) 255-8000
Faks: (703) 255-8741
Ingelyf: 1933 as Navy Department Staff 'Credit Union van die District of Columbia
Werknemers: 3 000
Totale bates: $ 10 miljard (1999)
NAIC: 52213 Kredietverenigings
Vir meer as 60 jaar pas Navy Federal 'n pasgemaakte verskeidenheid dienste aan by die lewenstyl van die mans en vroue van die Amerikaanse vloot en marinekorps en lede van hul gesinne.
Die bestuur van hierdie diens is 'n verbintenis tot ons visie, wat lui:
Navy Federal Credit Union sal met so 'n uitnemendheid presteer dat alle huidige en potensiële lede Navy Federal Credit Union sal kies as die voorkeurbron vir hul primêre leeftyd finansiële dienste.
Deur die jare het ons die grootste kredietunie ter wêreld geword en bied ons 'n uitgebreide reeks uitstekende produkte aan wat voldoen aan die spesifieke behoeftes van ons lidmaatskap. Ons het tans meer as 1,6 miljoen lede en meer as $ 10,0 miljard se bates.
1933: Werknemers van die Unie -vlootafdeling neem hul eie klein spaargeld in.
1936: Navy Department Credit Union (NDCU) betaal sy eerste dividend van drie persent.
1947: NDCU hervat as 'n federale krediet -unie en brei lidmaatskap uit tot alle vlootpersoneel in die Washington -gebied.
1951: Die professionalisering van spaarsaamheid begin met die aanstelling van die eerste kantoorbestuurder.
1954: Vanaf amptenare word lidmaatskap aangebied aan alle werknemers van die Amerikaanse vloot wêreldwyd.
1962: Navy Federal Credit Union (NFCU) word die wêreld se grootste krediet -unie.
1969: Lidmaatskap beloop 100 000.
1977: NFCU verhuis na 'n massiewe nuwe hoofkwartiergebou in Wene, Virginia.
1999: Bates beloop $ 11 miljard.
Navy Federal Credit Union is sedert die vroeë 1960's die grootste kredietunie ter wêreld.Met bates van meer as $ 11 miljard, is dit 'n finansiële kragstasie wat byna twee miljoen lede bedien en die groei van die tweedehandse bedryf in die Verenigde State simboliseer. Vroeër 'n bron van noodbesparing vir diegene wat elders nie krediet kon vind nie, het Navy Federal motorlenings en huislenings aangebied en dit in direkte mededinging geplaas met kommersiële banke wat hulself kwaad maak vir kredietvakbonde se voorregte as instellings sonder winsbejag.
Die vroeë dertigerjare was nie die beste jare vir die bankwese nie. Maar te midde van die Groot Depressie het die grootste krediet -unie ter wêreld gegroei. 'N Informele noodpoel wat deur werknemers van die Navy Department in Washington, DC saamgestel is, het gelei tot die inlywing van die Navy Department Staff' Credit Union van die District of Columbia (NDCU) op 17 Januarie 1933. Die 'werktitel' was ewe omslagtig: Navy Department Tak van F.E.U. No. 2, Credit Union van die District of Columbia. Lidmaatskap in die Federale Werknemersunie (FEU) was die vereiste van 'algemene verband' vir die kredietunie, wat volgens wet beperk was tot die bediening van 'n spesifieke groep persone met 'n verenigde belang. Tienduisend aandele is teen $ 10 elk aangebied. Die ledegeld was 25 sent. Lenings is beperk tot $ 25 elk, teen 'n maksimum rentekoers van een persent per maand. William L. Harrison, president van die Navy Department -tak van die FEU, was voorsitter by die eerste NDCU -vergaderings. Die enigste kantoorruimte wat die kredietvereniging by die Navy Department -gebou kon bekom, was 'n lessenaar langs die voorportaal.
Die konsep van die kredietvereniging self het toe eers volwasse geword. Washington, DC, het eers in Junie 1932 wetgewing goedgekeur teen die protes van tradisionele bankiers. NDCU het in Februarie begin met bedrywighede en moes vir die 'bankvakansie' afsluit Roosevelt het die volgende maand verklaar dat beleggers nie paniekerig moet raak om hul rekeninge massaal te sluit nie. Ten spyte van die struikelblokke, het lidmaatskap opwaarts gekruip, en so ook die vraag na lenings. Aan die einde van 1933 het dit 49 lede en 18 leners. Bates beloop $ 450. Die volgende jaar het die spaarsaamheid 250 lede gehad en ongeveer $ 2 700 aan bates. Dit betaal sy eerste dividend in 1936-drie persent, wat teen 1940 gestyg het tot ses persent, toe die bates $ 80,000 bereik het. Teen die volgende jaar het dit byna duisend lede getrek.
Alhoewel NDCU uiteindelik 'n mate van geloofwaardigheid gekry het en die gepaardgaande voorvereistes-sy eie kantoor, geld om personeel aan te stel en promosie-ondersteuning-het die Tweede Wêreldoorlog die speelveld aansienlik verander. Die kongres het wetgewing (regulasie W) ingestel om toegang tot verbruikerskrediet te beperk. Die Wet op Burgerlike Hulp op Soldate en Matrose-wat skuldeisers verhinder het om vonnisse tydens oorlog te voltrek-en diensplig saam om die kredietvereniging 'n ernstige invorderingsprobleem te gee. Federale eksaminatore het die instelling gekritiseer vir buitensporige leningsbeleid wat in 1943 tot groot afskrywings gelei het. Dividende is daarna opgeskort en lidmaatskap het afgeneem.
Die spaarsaamheid is in Junie 1947 onder meer buigsame federale reëls aangepas. Paul Boyer, voorheen tesourier, het president geword. Nou is die Navy Department Staff Federal Credit Union (NDEFCU), sy potensiële lidmaatskap uitgebrei tot militêre en burgerlike vlootpersoneel in die Washington -gebied. Sterk groei in bates en lidmaatskap het gevolg op die herorganisasie. Hierdie groei het egter spoedig tot nog 'n misdaadkrisis gelei.
Die direksie noem William A. Hussong, Jr., in Oktober 1951 die eerste kantoorbestuurder van die krediet -unie. Dit was die begin van die professionalisering van die spaarsaamheid. Hussong, wat gehelp het om die Federal Credit Union Union van die spoorwegpersoneel te begin, het hom aanvanklik in 'n toutrekkery met die direksie bevind, wat huiwerig was om die mag te deel. Uiteindelik het hulle hul toevertrou toe hulle gekonfronteer word met toenemende misdrywe en die moontlikheid van federale kritiek op laks boekhouding. Vyftien persent van die bank se lenings was in 1952 agterstallig.
Alhoewel NDEFCU verbeteringe aangebring het, soos 'n sleutelsortkaartstelsel en posbewyse, het lidmaatskap gedaal met die Koreaanse Oorlog en die bank se onvermoë om ordentlike dividende te behou. Teen hierdie agtergrond het die kredietvereniging in 1954 besluit om lidmaatskap verder as Washington uit te brei na alle Navy -werknemers wêreldwyd. Betalingsaftrekkings sal hierdie plan werkbaar maak. Beamptes, wat meer stabiel en kredietwaardig geag word, was die eerste om in aanmerking te kom. Die spaarsaamheid het sy naam verander na die Navy Federal Credit Union (NFCU), en die volgende jaar het sy uitgebreide bedrywighede na die vloot se 'N' -gebou oorgeplaas.
NFCU het sy reeks dienste uitgebrei namate lidmaatskap, spaargeld en lenings in die laaste helfte van die dekade toegeneem het. Die lidmaatskappoel het nou mariene lugvaartkadette en onderoffisiere ingesluit, en die meeste lede het buite die Washington -gebied gewoon. NFCU het die dekade afgesluit met bates van $ 10 miljoen en 23 000 lede. Die kredietvereniging is herorganiseer en salarisse en voordele is in ooreenstemming met dié van militêre werknemers. Die grootste deel van die lidmaatskap bestaan ​​teen hierdie tyd uit militêre werknemers, en een vir een het hoë militêre offisiere vir die raad begin kies. Nadat Hussong se plaasvervanger Tom Landers uittree om 'n konsultasieloopbaan te begin, het die direksie in 1963 Richard Cobb, 'n afgetrede vlootkaptein, as die volgende bestuurder gekies. Hy was voorheen die hoof van die afdeling vir verkrygingbeleid van die vloot, byna 20 jaar by die NFCU.
Namate uitbreiding en nuwe rekeningkundige vereistes die administratiewe werklas van NFCU vermenigvuldig, het Hussong aangedring op 'n belegging in 'n nuwe rekenaarstelsel. In 1960 het die direksie die outokratiese, maar invloedryke Hussong afgedank, oënskynlik oor die polemiek rondom die nuwe rekenaar. Na maande van frustrerende toetse, het die raad uiteindelik in 1962 besluit op 'n IBM 1401 (met 4K geheue). NFCU het teen hierdie tyd die grootste kredietunie ter wêreld geword, grootliks aangedryf deur nuwe motorlenings, wat binne 'n paar jaar gekom het verteenwoordig die meerderheid van sy besigheid. Die hoofkwartier van NFCU is in 1964 na gebou 143 in die Navy Yard Annex verskuif.
'N Reeks samesmeltings met ander kredietverenigings by vlootbase het in 1967 begin met die Washington Navy Yard Federal Credit Union. Sommige kleiner kredietvakbonde, wat deur die Credit Union National Association (CUNA) en 'n paar politici voorgestaan ​​het, protesteer teen die toenemende oorheersing van NFCU. Terselfdertyd is die spaarsaamheidsbedryf aangeval deur kommersiële banke, wat gegrief was oor hul belastingvrystelling. Aan die einde van die 1960's spog NFCU met meer as 100,000 lede en bates van $ 120 miljoen.
Nuwe reëls in die 1970's en 1980's
In die 1970's was daar baie sikliese kapitaalvoorrade en mededinging om spaarrekeninge. 'N Personeel van honderde by NFCU het ongeveer 20 plekke tuis en in die buiteland bedien, insluitend aan boord van die USS Little Rock. Die verskeidenheid dienste het ook toegeneem. Cobb is in die vroeë sewentigerjare benoem tot 'n pos in die raad, tesourier. Vise -admiraal Vincent A. Lascara, wat die rol van vlootbeamptes in die raad bevestig het, was die grootste deel van die sewentigerjare as voorsitter.
NFCU verhuis na 'n indrukwekkende, ruim nuwe hoofkwartier in Wene, Virginia, in 1977. 'n Nuwe hoofraamrekenaarsisteem is geïnstalleer om die rekords van 450 000 lede te hanteer. Kort ná die skuif het nuwe wetgewing kredietverenigings toegelaat om verbandlenings aan te bied. Namate die verskille tussen handelsbanke en spaarsaamheid moeiliker geword het, het laasgenoemde egter meer bankregulasies ondergaan, terwyl banke vry was om meer mededingende tariewe op spaargeld te betaal. NFCU moes ook stry met die nuut liberale bankrotwette van die tyd. Om die regulerende klimaat te beïnvloed, het NFCU aan die einde van die sewentigerjare weer by CUNA, die toonaangewende handelsgroep in die tweedehandse bedryf, aangesluit.
Cobb tree in Augustus 1980 op as bestuurder en word vervang deur admiraal Joe G. Schoggen, wat by NFCU aangesluit het nadat hy in die vloot se Resale Systems -eenheid diens gedoen het. NFCU het die jaar afgesluit met bates van $ 866 miljoen. Kredietvakbonde het hul lang gewenste deregulering in 1982 ontvang. 'N Sekere konsolidasie in die bedryf het gevolg toe die lidmaatskap van die NFCU steeds gegroei het en in 1985 tot 692 000 gestyg het. 1988, toe spaar- en leningsinstellings hulself op die terrein van kredietvakbonde begin waag het deur verbruikerslenings aan te bied.
NFCU het 1990 geëindig met 'n bate van $ 4,6 miljard en in die middel van die negentigerjare $ 8 miljard geslaag. Dit bedryf 56 huishoudelike takke en 26 oorsee. Die spaarsaamheid val weer uit CUNA nadat die handelsgroep die federale regering gedagvaar het oor 'n regulasie (beëindiging van gedeelde bestuur tussen korporatiewe kredietverenigings en handelsgroepe). Die vloot se praktyk om kontant aan sy takke in Spanje en Italië te leen, het 'n geskreeu veroorsaak oor die leen van openbare geld aan 'n private instelling. NFCU het ook ongeveer 200 outomatiese tellermasjiene (OTM's) bedryf-almal sonder toeslag. Dit ondersteun die pogings van die departement van verdediging om bybetalings by alle kitsbanke op militêre installasies te verbied.
Hughes tree in 1996 af en laat bevel oor aan Brian McDonnell, 'n 26-jarige NFCU-veteraan. NFCU het $ 60 miljoen bestee om sy hoofkwartier uit te brei namate die lidmaatskap toeneem. Dit het twee miljoen in die laat 1990's genader, aangesien bates 'n hoogtepunt van $ 11 miljard beloop het. Verband- en ekwiteitslenings het tussen 1997 en 1998 verdubbel tot $ 3 miljard.
Aan die einde van die eeu trek die uitgebreide Y2K -nakomingsmaatreëls van NFCU die aandag van CNN. Dit het in 1991 begin voorberei om substandaard -kommunikasie -infrastruktuur te akkommodeer in die lande waar dit sake gedoen het. Sy oplossings bevat oorbodige kommunikasielyne, insluitend mobiele telefone, om in kontak te bly met sy talle verre takke.
Belangrikste mededingers: Citigroup Wachovia Corporation Bank of America.
Arndorfer, James B., 'Navy Federal dreig om CUNA op te hou, tensy dit die uitdaging van 'n nuwe reël laat vaar', American Banker, 20 Maart 1995.
Cope, Debra, Robert M. Garsson en Linda Corman, 'Choppy Water for Credit Union Admiral', American Banker, 15 Oktober 1990, p. 10.
Donovan, Sharon, 'Bestuursprofiel: Admiraal Joe G. Schoggen,' Credit Union Management, September 1985, bl. 6vv.
Gentile, Paul, 'Navy Federal Credit Union' wat verskyn op CNN Y2K-verslag, 'Credit Union Times, http://www.cutimes.com/y2k/1999/yr08119-4.html.
Gilpatrick, Kristin, 'Worldwide Ready', Credit Union Management, Augustus 1999, p. 14.
Glassman, Harvey, 'Navy Federal Again Tops Credit Unions Leads Nation in Assets, Deposito's, Share Accounts', American Banker, 26 Mei 1982, p. 1.
Mazzolini, Joan M., 'As kredietvakbonde groei, word mededinging warm met banke, S & amp', 'American Banker, 21 Januarie 1988, pp. 16ev.
Bill McAllister, 'Navy vertel om kontantvoorskotte aan vier oorsese kredietverenigings te beëindig', Washington Post, 5 Februarie 1996, p. F8.
McDonnell, Brian, 'CU's vir verdediging help lede om krediet verstandig te gebruik', Credit Union Magazine, Julie 1998, pp. 14-16.
Molvig, Dianne, 'Envisioning Leadership', Credit Union Management, April 1996, p. 14.
'Navy Federal Keep Delinquencies Low', National Mortgage News, 23 Augustus 1999, p. 28.
Nelson, Jane Fant, 'Credit Unions in Transition', United States Banker, Mei 1984, p. 55 en meer.
O'Brien, Jeanne, 'Navy Federal Credit Union Keep Ship Shape Shape with Enterprise View,' Bank Systems & amp Technology, Januarie 1999, p. 52.
Patterson, Maureen, 'Doeltreffend werk', Geboue, Mei 1999, pp. 70-74.
Schwartz, Susana, 'Navy Federal Moves to Client/Server System,' Bank Systems & amp Technology, Mei 1999, p. 57.
Slater, Robert Bruce, 'Banks' Credit Union Crusade, 'Bankers Monthly, Desember 1992, p. 13.
Young, Renee, 'Anchors Aweigh,' Building Design & amp Construction, Junie 1998, pp. 96-100.
Bron: International Directory of Company History, Vol. 33. St. James Press, 2000.
Hoe die vloot die behendigheid versterk het.
So, hoe het die vloot binne 'n paar jaar die organisatoriese spilpunt en behendigheid verhoog? Geurts gebruik wat hy die 4 D's noem.
Massief desentraliseer. 'Mettertyd kan burokrasieë 'n oorwaarde hê om alles op die top te haal. Ons wil dus desentraliseer na die laagste vlak, "sê Geurts. 'Ek sal die woord bekwaam onderstreep omdat u nie chaos wil hê nie. Maar u stoot tot die laagste vlak en dit stel u in staat om die huidige kundigheidsvlak te onderskei, sodat u parallel kan werk. " Vervolgens neem u die kundigheid mettertyd nog laer in die organisasie, sodat rats besluite intyds kan neem.
Onderskei die werk. 'Groot burokrasieë kies graag 'n manier om alles te doen. En dit is nie op groot skaal effektief nie, "sê Geurts. 'U moet onderskei waarmee u wil eksperimenteer en hoe u eksperimenteer. Dan kom ons agter waar ons nie eksperimenteer nie, want ons kan nie bekostig om te misluk nie. "
Deur die werk te onderskei en te verduidelik waar daar ruimte is om dinge anders te doen, wil Geurts 'mense inspireer en bemagtig om leiding te gee, en gee hulle baie gereedskap om uit te kies', terwyl hy hulle steeds 'verantwoordelik hou vir hul vermoë om die regte te kies' hulpmiddel vir die werk. "
Maksimaliseer die krag van die syfer. Wat Geurts die 'krag van die syfer' noem, beteken die optimalisering van die gebruik van digitale tegnologie. 'Ons moet mense uit die werk kry sodat hulle weer kan dink.'
Ontwikkel talent. Geurts noem hierdie vierde omdat hy meen dat dit die belangrikste van sy vier D's is. Hy gee sy mense 'voorstellings en herhalings oor hoe om aanpasbaar te wees'. Hier is 'n paar voorbeelde:
Omdat mense in die weermag nie daarvan hou om te misluk nie, vereis Geurts dat 'al my senior leiers 'n aktiwiteit moet hê wat minstens 50% kans het om te misluk. En ek gaan u oordeel oor u vermoë om uit te vind watter dinge in die kategorie hoort, waar ons 'n risiko kan neem. " Sy doel is nie mislukking nie, maar om leer te dryf.
Geurts het die leierspan doelbewus geskud. 'Ek het al ons senior leiers gelyktydig met 'n paar dae kennisgewing in 'n organisasie geskuif. Ons het gepraat oor hoe ons 'n vloeibare arbeidsmag wil hê, maar al die senior leiers was ses jaar in dieselfde werk. "
Geurts glo in 'n kultuur van sielkundige veiligheid en fokus op die gebruik van nie-konfronterende kommunikasie. 'Mense moet weet dat hulp 'n teken van sterkte is. Dit was nog altyd 'n uitdaging in die weermag wat trots is op sterkte, maar dit is ongelooflik hoe spanne kan presteer as hulle die gevoel van sielkundige veiligheid voel, 'verduidelik Guerts. Hy meen dat sy span moet weet dat hulle daar is. Een manier waarop hy dit kommunikeer, is deur middel van pogings tot daaglikse LinkedIn -plasings oor musiek. Guerts maak homself kenbaar deur na te dink oor 'n liedjie wat hy geniet met 'n inspirerende leierskapboodskap of 'n verhaal van 'n tyd wat hy misluk het. Vrydag se boodskap was 'Wees 'n eersteklas weergawe van jouself en nie 'n tweederangse weergawe van iemand anders nie', gebaseer op die liedjie 'Got To Get Over It' van The Bamboos.
Geurts beklemtoon dat innovasie nie sonder ander mense kan gebeur nie. Innovasie vereis dat "mense weet dat hulle gerespekteer word vir wie hulle is, en saamwerk in plaas van om teen mekaar te kompeteer." Soos hy geleer het tydens sy jare in die spesiale magte, moedig hy sy span aan om in verhoudings te belê voordat hulle dit nodig het.
Gedurende sy geskiedenis het die vloot al sy uitdagings suksesvol die hoof gebied. Die vlootdiens van Amerika het tydens die Amerikaanse rewolusie begin, toe die Kontinentale Kongres op 13 Oktober 1775 'n paar klein skepe goedgekeur het. Die skep van die kontinentale vloot. Esek Hopkins is aangestel as die opperbevelhebber en 22 offisiere is aangestel, waaronder John Paul Jones.
Sedert daardie vroeë dae van vlootdiens het sekere grondbeginsels of kernwaardes tot vandag toe voortgeduur. Dit bestaan ​​uit drie basiese beginsels.
EER: Ek sal ware geloof en getrouheid dra. Gevolglik sal ons: Gedra ons op die hoogste etiese wyse in alle verhoudings met eweknieë, meerderes en ondergeskiktes Wees eerlik en eerlik in ons omgang met mekaar en met diegene buite die vloot Wees bereid om eerlike aanbevelings te maak en die van junior personeel te aanvaar Moedig nuwe idees aan en lewer die slegte nuus, selfs as dit ongewild is. Hou by 'n kompromislose kode van integriteit, neem verantwoordelikheid vir ons dade en hou ons woord Voldoen of oortree ons wetlike en etiese verantwoordelikhede in ons openbare en persoonlike lewens vier en twintig uur per uur dag. Onwettige of onbehoorlike gedrag of selfs die voorkoms van sodanige gedrag sal nie geduld word nie. Ons is verantwoordelik vir ons professionele en persoonlike gedrag. Ons onthou die voorreg om ons mede -Amerikaners te dien.
VERPLIGTING: Ek sal die bevele gehoorsaam. Gevolglik sal ons: respek op en af ​​van die opdragketting eis. Sorg vir die veiligheid, professionele, persoonlike en geestelike welsyn van ons mense Betoon respek teenoor alle mense sonder inagneming van ras, godsdiens of geslag Elke persoon met menswaardigheid behandel Wees verbind tot positiewe verandering en konstante verbetering. Toon die hoogste mate van morele karakter, tegniese uitnemendheid, kwaliteit en bekwaamheid in wat ons opgelei is om te doen. Die daaglikse plig van elke vlootman en -vrou is om as 'n span saam te werk om die kwaliteit van ons werk, ons mense en onsself te verbeter.
Moed: ek sal ondersteun en verdedig .. Gevolglik sal ons die moed hê om aan die eise van ons beroep en die missie te voldoen wanneer dit gevaarlik, veeleisend of andersins moeilik is. Besluit in die beste belang van die vloot en die land, sonder met betrekking tot persoonlike gevolge Ontmoet hierdie uitdagings terwyl u aan 'n hoër standaard van persoonlike gedrag en ordentlikheid voldoen. Wees lojaal teenoor ons land en sorg dat die hulpbronne wat aan ons toevertrou word, op 'n eerlike, versigtige en doeltreffende manier gebruik word. Moed is die waarde wat ons die morele en geestelike krag gee om te doen wat reg is, selfs in die lig van persoonlike of professionele teëspoed.
Kyk die video: These Are The Countries That Have Better Military Vehicles Than Americas! (Januarie 2022).