Jeremy Loops is blykbaar met ’n goue lepel in die mond gebore. Hoe anders verklaar jy die gemak waarmee ’n boorling van Kommetjie so ’n aweregse paadjie na die hart van die musiekbedryf stap – via ’n graad in finansies en eiendomsontwikkeling (met lof geslaag), en wat eers in sy laaste studiejaar ’n kitaar opgetel het.
Amper tien jaar later kan Jeremy (gebore Hewitt) spog met ’n paar toere deur sy geboorteland, Europa en Amerika, en daar is nog groot dinge op pad vir die man, wat sekerlik kon kies tussen ’n loopbaan in die sakewêreld, of te oordeel na openbare reaksie, selfs modelwerk. Die skoner geslag swymel oor elke foto van Jeremy, en te oordeel na die reaksie is dit definitief nie net sy musiektalent waarby sy aanhangers aanklank vind nie. Bygesê, dat Jeremy tonne talent het, is taamlik ooglopend te oordeel na sy internasionale welslae!
Jy is seker nie spyt dat jy nie ’n loopbaan in finansies of eiendomsontwikkeling gekies het nie gegewe jou sukses aan die musikale front? Wanneer het jy besef musiek is dalk ’n opsie?
Ek dink dis ’n groot oomblik, definitief, en die Roundhouse Club is sensasioneel, maar dit beteken nie ons kan nou op ons louere rus nie. Dit kan nie die toppunt wees vir ons nie. Ons is tans die grootste toerende Suid-Afrikaanse groep in die wêreld. Geen plafon gaan ons keer nie, en dis nie net wintie wees nie – ek is eerlik. Dit is heerlik om hierdie geleenthede te geniet, en hopelik kan ons die deur oop los vir ander Suid-Afrikaanse kunstenaars om te volg.
Ek glo dat sulke bucket list-drome eintlik heel haalbaar is – as hierdie musiek my enigiets geleer het, is dit dat mense tot baie meer in staat is as wat ons geneig is om te glo – so ek het nie ’n lysie met “goed wat ek wil bereik voordat ek my kop neerlê nie”, maar in my agterkop het ek dat dit als uitdagings is op die pad vorentoe – mylpale in ’n marathon.
Om ’n voltydse musikant te wees wat nie verdrink in skuld nie is nogal ’n groot een. Ek besef hoe skraal die moontlikheid is vir plaaslike talent om tot hier te vorder, en om ’n span van 20 mense se salaristjeks te teken deur middel van my musiek is nogal spesiaal.
Ek het regtig nie rolmodelle nie – as jy iemand verafgod, gaan hulle jou die een of ander tyd teleurstel. Ek probeer eerder maar net om van die inspirerende eienskappe by almal om my te leen. So word ek elke dag ’n klein bietjie beter as mens sonder om ander met ’n onmoontlike maatstaf te meet. Nie dat dit altyd maklik is nie!