Otto hahn - Chemie - 2021
Otto Hahn was 'n chemikus en is op 8 Maart 1879 in Frankfurt, Duitsland gebore. Dit was belangrik omdat hy kernsplitsing en radioaktiwiteit bestudeer het. Hy studeer chemikus in München aan die Universiteit van Marburg, waar hy in 1901 sy doktorsgraad op die gebied van organiese chemie voltooi het.
In 1905 ontdek hy die radio-aktiewe radio-aktiewe isotoop terwyl hy in Londen saam met Sir William Ramsay gewerk het. Hy werk van 1904 tot 1906. Daarna is hy na Kanada om dieper radioaktiwiteit by Ernest Rutherford aan die McGill-universiteit in Montreal te studeer. Daar ontdek hy in 1907 'n nuwe radioaktiewe stof, die mesotorie.
In Duitsland het hy in 1912 met die Oostenrykse Joodse fisika Lise Meitner begin navorsing doen. Hulle het die radioaktiewe element protactinium (1917), die geïsoleerde Pa-231 en uranium-Z (1921) ontdek. Hy was direkteur van die Max Planck Instituut van 1927 tot 1946, op dieselfde plek waar hy sy navorsing gedoen het.
Saam met Meitner en Fritz Strassmann het hy die moontlikheid van kernsplitting deur die chemiese proses van neutron uraankern (1938) bewys. Dit was hierdie ontdekking wat die Verenigde State tydens die Tweede Wêreldoorlog help om die atoombom te vervaardig.
Hahn het in 1944 die Nobelprys vir chemie verower vir sy werk met kernsplitsing met die ontdekking van die swaar kern. Adolf Hitler het hom egter verhinder om die prys te ontvang. In 1947 word hy verkies tot president van die Kaiser Wilhelm Society, wat vandag die Max Plank Society is.
Hy het geveg teen die ontwikkeling en toetsing van kernbomme na die ontploffing van atoombomme in Japan en in 1966 ontvang hy die Enrico Fermi-prys saam met Meitner en Strassmann.