Eersgenoemde kan maklik retories en raserig word, natuurlik – maar ‘n poësie waarin temas soos die natuur, seksualiteit, godsdiens, liefde, ens. voorkom, maar die politiek agterwee bly, is vreemd. Die strofe wat verwys na die bundel waarin die woorde “dis altyd jy, net altyd jy” in die wange van die geliefde getatoeëer is, is die enigste fiktiewe toevoeging – en dan ook net daarin dat ek spesifiek die frase gaan kies het omdat ek N.P. van Wyk Louw se Winterbome as interteks wou betrek, omdat ek gevoel het dit ‘n gelykmatige gevoel as my eie ge-eggo het. Die strategie is 'n geheelsisteem-strategie. 'n Sistemiese verstaan hou in gedagte dat 'n intervensie op een punt in die sisteem 'n effek op die hele sisteem het. Al die gegewens of voorbeelde in my verse (en seker dié van enige digter of skrywer) moenie as “feite” gelees word, in die sin dat elke verwysing noodwendig met ‘n werklike gebeurtenis ooreenstem nie. ‘n Skrywer is voortdurend op ‘n verbeeldingsvlug wat hoogstens raakpunte het my die sogenaamde eie “werklikheid”.