Stiefbroers * Oor plante
Die dekoratiewe park van die Tsinandal-druiweplaas in Georgië is lank bekend en ver buite die grense van die Kaukasus. Baie interessante dinge kan in hierdie unieke hoek gesien word, wat aan die einde van die vorige eeu geskep is deur die uitmuntende meester van landskaps tuinboukuns A. E. Regel. Maar al die eksotiese plante wat hier uit meer as 25 lande versamel is, die pragtige argitektuur van die park, en selfs die vivarium met takbokke en herten, poue en ontelbare ander diere en voëls vervaag in die agtergrond as u uself in die groen laboratorium van I.G. Khmaladze bevind.
Ongeveer 'n kwarteeu gelede het 'n student van die Irakli Khmaladze Akademie vir Kunste hierheen gekom en baie bekommernisse gehad om die park se samestelling te herstel en te verbeter, om die aanplantings met oorsese immigrante te verryk. Maar in sy vrye tyd het die onvermoeide entoesiasme nog steeds sy 'botaniese menagerie' laat groei. Hier het die reuse krokodil lui uitgestrek op die grasperk, met 'n wye, oop, mondige mond, 'n ywerige tier wat 'n entjie verder gevries het, 'n klein hondjie en 'n teddiebeer wat daar naby rondlê, 'n regte dierkundige tuin. Maar die ding is dat hierdie diere gevorm word uit verskillende plante deur die hande van 'n talentvolle meester. Dit is 'n onmenslike geduld wat nodig is om na al hierdie pragtige tuinkuns te kyk: sommige plante moet hul groei vertraag, ander vra vir verbeterde bewerking, ander benodig krullerige kapsel of spesiale vorming met verskillende truuks. Elke jaar neem die aantal werke in die groen laboratorium van Khmaladze toe, en die roem van hul skepper brei uit.
Natuurlik sal almal belangstel in watter materiaal die meester hierdie wonderlike lewende beeldhouwerke skep. Die skrywer maak dit nie geheim nie, maar deel altyd ruimhartig sy kennis en ervaring wat hy opgedoen het met die grootmaak van sy troeteldiere.
'Ek gebruik verskillende soorte plante in my werk: horingstraal en privet, viburnum en sipres. Bokshout en taxus het egter getoon dat hulle die beste is in hierdie soort beeldhouwerk, sê I. Khmaladze, en dit is nie my ontdekking nie: taxus en bokhout is wyd gebruik om dierefigure te vorm in 'n ander van die sewe wonders van die wêreld - in die hangende tuine van Babilon. Hierdie bome word deesdae in Sowjet-tuiniers, versierders en meesters van Indië, Egipte en ander lande gebruik. In die buiteland is die Hanging Garden of Bombay op die Malabar Hills-skiereiland veral bekend vir sy groen beeldhouwerke. Meesterlik gebreek op die dak van 'n enorme waterreservoir, van waar water aan die hele skiereiland voorsien word, bevat dit 'n groot aantal groen beeldhouwerke: olifante, kameelperde, kamele, honde, perde. "
Hierdie verskaffers van plantmateriaal vir groen beeldhouwerke word ook in natuurlike woude aangetref, en is natuurlik nie net vir groen argitektuur waardevol nie. In die natuur word taxus aangetref in die Verre Ooste, die Kaukasus, soms op die Krim, in die Karpaten en selfs in die Baltiese state. Baie wyer word taxus- en bukshout kunsmatig verbou: amper oral in die Oekraïne, die Kuban en die Noord-Kaukasus.
In Lviv, Rostov, Uzhgorod, Odessa, Volgograd, Kiev, kan u, selfs in die winter, altyd groen grense en verskillende geometriese vorms van taxus en bokhout sien. Vakmanne van Kamyanets-Podilsky maak selfs oorspronklike meubels uit die huis. 'N Mens wil op 'n immergroen bokhoutbank in die Kamenetz-Podolsky Botaniese tuin sit. Langs die bank is ander besonderhede van die groen headset: kindertafels, stoele, wiegstoele, groot en klein balle en blokkies.
Plantkundiges ken agt spesies taxus waarvan net een in die natuur in Europa voorkom, drie groei in Oos-Asië en vier in Noord-Amerika, maar hulle verskil nie so baie van mekaar nie. In die Sowjetunie groei twee spesies wild - takbessie, of Europese, en stekelrige taxus, of Verre-Ooste. U kan 'n voldoende idee van hierdie houtagtige plant kry deur die Kaukasus te besoek. Dit is die beste om die Khostinsky-reservaat in die omgewing van Sochi te besoek. Hier kan u terloops ook bokhout sien.
Kruis net die oopwerkbrug oor die ruige bergrivier Khosta en ry verby die boog met die opskrif "Kaukasiese Staatsreservaat; yew-boxwood grove ", want die koelte is ongewoon vir hierdie warm plekke. Ons is verskuldig aan die magtige donker naald, hierdie koelte in die warm somer. Die bos sal ons nie net hiermee verras nie. By die ingang daar staan ​​'n enorme beuk van 350 jaar oud, geskik vir ouderdom as 'n agterkleinseun van 'n klein taxusboom wat beskeie eenkant staan ​​en 2000 jaar terugdateer. Dit kan weliswaar nie as baie oud beskou word nie: die maksimum ouderdom van die taxus in natuurlike toestande is immers gewoonlik meer as 4000 jaar. Terloops, taxus word beskou as die oudste verteenwoordiger van die plantewêreld van die tersiêre flora, wat miljoene jare gelede bestaan ​​het.
Yew is 'n lae plant, selfs op die ouderdom van 2000 is die hoogte nie meer as 'n paar meter nie, maar slegs 5-6 mense kan die stam van hierdie ou boom van die Kaukasus begryp.
Die meeste van die takbure is bladwisselende bome, terwyl dit self tot immergroen naaldbome behoort. Die boomstamme is geknoop: dit lyk asof dit bestaan ​​uit baie dik lote wat styf saamgesmelt is. Die rooierige kleur van die stam en takke van die taxus blyk net die naam wat populêr daaraan geheg is, te regverdig - mahonie. Benewens ongewone kleure, word takhout gekenmerk deur duursaamheid en seldsame sterkte. Soms word die taxusboom ook 'n mongrelboom genoem, wat ook die buitengewone weerstand van sy hout bevestig, hierdie keer teen verrotting. Lewende takhout, in teenstelling met gekapte hout, word erg beskadig deur 'n mikroskopiese parasietskimmel, maar dit is, soos die bas en blare, baie giftig.
Die taxus bloei vroeg in die lente; die donkergroen takke is bedek met fyn blomme. In die taxusbos vind menslike bome met goue oorringe en vroulike bome met klein blomme in die vorm van keëls. Die rooi ryp ys saad word eers in die middel van die herfs ryp. Yew kan nie self sy sade versprei nie. Maar hy het aktiewe, maar nie belangstellende helpers nie. Swartvoëls en martens vind maklik yew sade. Saam met die pulp sluk hulle die taxusaad self in, wat dan onverteerde en spruite weggegooi word.
'N Onvergeetlike indruk laat 'n besoek aan takboudhout-ruigtes. In die eerste plek verbaas hul absolute stilte: nie voëlsang of die geritsel van 'n dier word gehoor nie. Selfs die strale van die suidelike son breek selde deur die digte tent van boomkroon. Mense hier kom nie in die lewe van plante in nie, en hulle behou 'n ongerepte, ongerepte voorkoms. Reuse mannetjies hang aan hul kamerstokke aan hul portuurgroep - ou mossies en korstene. Hulle is uiteenlopend van voorkoms en stelselmatig verbonde: etlike dosyn spesies is plantkundiges. Op enige tyd van die jaar lyk die fantastiese versiering van die takbokboomboom soos die wêreld van digte alge.
Die meeste hier voorkom, is klein, b-9 meter lank, bokhoutbome met takke, heeltemal toegegroei met klein, blink ovaalvormige groen blare. Hul stamme is 15 tot 20 sentimeter in deursnee, en soms bereik die omtrek van die dikste bome 1,5 meter. Bokshoutstamme verdik slegs een millimeter per jaar. Die eienaar van die magtigste stam in die reservaat is ongeveer 500 jaar oud.
Dit lyk asof die natuur bokhout sementeer, wat as swaarder en harder beskou word as enige soort bome. Die plaaslike bevolking noem dit die Kaukasiese palm of ivoor. Die gewig van hout is 1,06 en sink in klip met water. Die hoë meganiese eienskappe van bukshout laat dit bestaan ​​uit laers, lettertipes, weefpendeltjies en elegante aandenkings.
Antieke Grieke en Romeine het bokhout as 'n kosbare boom beskou. Homer noem hom in die 24ste lied van die Iliade, waar hy die lê van juk uit 'n gladde bokshout op die bulle van Priam beskryf, en die Romeinse digter Ovid in een van sy werke vertel hoe Minerva die eerste fluit uit bokhout gemaak het.
'N Besondere gesig is die bloei van bokhout. Met die eerste asem van die lente, vroeg in Maart, verskyn klein goue blomme heeltemal uit die sinusse van elke pamflet wat die kroon heeltemal bedek. Buitenhoutblomme, anders as die blomme van ander plante, gee glad nie nektar uit nie, terwyl groenerige, reeds ryp vrugte vol deursigtige soet sap is. Die vrugte, wat ryp word, met 'n krag-eggo wat in alle rigtings kraak en versprei, is nie baie ver nie, maar is gewoonlik buite die kroon.
Boksbosluise word hoofsaaklik hier aan die Swartkus van die Kaukasus en in die Verre Ooste gekonsentreer. Maar geen land ter wêreld kan spog met so 'n unieke woud soos die immergroen immergroenbos naby Khosta nie, hoewel dit 'n betreklik klein gebied beslaan - ongeveer 300 hektaar. Dit is ook opmerklik in hierdie reservaat dat taxus en bokhout, wat nie nou verwant is nie, saamgroei sonder om mekaar te verdruk of te verdruk.