Terwyl ek besig was om deur chemoterapie, ek het om te weet `n vrou wat gediagnoseer het oor die tyd wat ek was. Sy was lank en aantreklik, en gewoonlik haar pa sou opdaag om haar af te haal na behandeling. Blyk sy was enkele en haar ouers was baie betrokke in help haar ooreenkoms met die siekte. Sy het net betrokke by `n man oor die tyd wat sy is gediagnoseer word. Die verhouding het dwarsdeur haar behandeling, hoewel sy hom nie betrek in daardie deel van haar lewe. Na chemoterapie geëindig en sy klaar haar bestraling, sy het my aangeraai dat sy trou. Binne ses maande van behandeling, sy beplande en het haar troue.
Dit was so `n pragtige storie. Sy het net `n lumpektomie, so sy het nie die voortgesette kommer vir rekonstruksie. Sy was gereed om voort te gaan met haar lewe. Toe hierdie man wat so aangetrokke tot haar dat hy nie die siekte het sien wanneer hy na haar gekyk. Ek het hom nooit ontmoet nie, maar ek dink dat hy `n sensitiewe en omgee persoon wees. Ek dink ook iemand wat dateer iemand met kanker moet ook dapper en eerlik te wees - dapper, want jy kan nie moontlik weet wat sal kom met die siekte, en eerlik, want jy kan nie moontlik bly met iemand wat kanker het as jy nie regtig omgee.
Hierdie storie gee my so `n hoop. Ek was oorstelp van vreugde om te hoor van hoe dinge uitgedraai vir hierdie baie spesiale vrou. Nie almal ontmoet en trou hulle vors tydens die ergste tyd van hul lewe. Dit gebeur net in sprokies. Wie het geweet dat borskanker kan deel wees van `n sprokie wees? Wel, "sprokies nie uitkom, dit kan met jou gebeur nie ..."