Danksy die GPS-koördinate kon ons op die skermpie sien presies waar die “naald” lê, maar hoe gemaak om daar te kom? Die paar smal sandpaadjies in die omgewing het nie in daardie rigting geloop nie.
“Ons was ’n close groepie. Ons was van die begin af saam – lekker gekuier – maar eindelik ook ewe verward oor die oorlog.”
Die oggend van die 27ste het die Ratels gereedgemaak om “taktiese spronge” noordwaarts in die aankomende Kubane se rigting te maak. Hulle het nie toe al “ ’n kontak” – soldatetaal vir slaags raak met die vyand – verwag nie, maar die Kubane was veel nader as wat hulle besef het . . .
“Ek het deur my sigblok gesien hoe die koeëls die stof om hulle opskop terwyl hulle hardloop,” onthou Arno.
“Mielie het die gewoonte gehad om so met sy hand teen jou hempsak te tik-tik en te sê: ‘Wat rook ons.’ Dié oggend het ons saam ’n sigaret gerook; ’n halfuur later was hy dood.”
Aan die skadukant van die vuur vertel Wynand Louw, wat planne het vir ’n restaurant in Hermanus se Ou Hawe: “Ek was ’n paar kilometers weg toe ek hoor hy is dood. Ons was baie goeie vriende. ’n Mens voel so magteloos; jou hande is afgekap. Dit was vir my f***** erg.”
“Hoekom het ons nie geweet die Kubane is daar nie?” vra Killik Saaiman, wat ’n boufirma op Boshof bedryf; “waar was ons inligting?”
Al die jare het dit hulle gepla dat hulle nooit behoorlik vir Mielie kon tot siens sê nie. Hier is hulle nou drie dekades later om te groet, net 1,3 km van sy Ratel af.
Lood Pretorius, destyds ’n seiner wat nou by ’n vervoersaak in Bloemfontein werk, sluit ook aan. Steph Rossouw, nog ’n veteraan en ondernemer van Windhoek, is soos gewoonlik agter die stuur. Wynand stap soos ’n spoorsnyer vooruit om ’n paadjie deur die bos te vind. Die spanning laai op, want die GPS wys hulle is naby.
Dis Chris, vanaf sy uitkykpos op die Cruiser se dak, wat eerste skree: “Daar’s hy!” Sommerso in die ry spring hy af. Deur die lang gras hardloop hy na die wrak, roesbruin soos die kleur van ou bloed.
Toe is die ander ook by. Jannie, groot soos hy is, staan en bewe. Lank staan die vriende so, toegevou in ’n dik, swaar stilte.