Sandra Aza: «Die prosa-kuns lê in skilder met letters» | Huidige literatuur
Sandra Aza: «Die proaskuns lê in die skilder met letters»
Mariola Diaz-Cano Arevalo | | Onderhoude, skrywers, Books, Novela
Fotografie: Sandra Aza se profiel op Twitter.
sandra aza, jare lank 'n advokaat van 'n gesogte regsfirma hy het dit alles vir 'n dag gelos om te skryf en Bloed laster, historiese roman met spore van swart, het 'n geteken suksesvolle debuut. Hierin uitgebreide onderhoud, aangesien amper 'n ander roman ons baie dinge vertel oor gunsteling skrywers en boeke, invloede en projekte, en sy visie op die publikasie- en sosiale toneel. Ek waardeer die tyd en vriendelikheid baie wat u toegewy het.
SANDRA AZA - ONDERHOUD
SANDRA AZA: Ek onthou nie die eerste boek wat ek gelees het en waarom ek dit nie weet nie. Miskien het dit nie wortels in my gevind nie of lê die vraag miskien nie in die wortels nie, maar in die stam, want ek is bang dat te veel herfs al hierdie boom en die vergetelheid vergeel, die sap van my herinneringe begin aanvat.
Ek onthou egter dat ek gewy het aan die werk van Enid Blyton: die vyf, Malory Towers, Santa Clara, Stout Elizabeth o Die sewe geheime. Ek het ook daarvan gehou Puck, van Lisbeth Werner, en daardie halfboek, half-komiese boek deur Bruguera: Versameling van versamelstories. Hulle het almal verslind en was nooit versadig nie. Op Reyes of verjaardae het ek net boeke gevra en elke Saterdagoggend het ek iemand gesoek om my na Calle Claudio de Moyano te neem, beter bekend in Madrid as Cuesta de Moyano en bekend vir sy boeke te koop.
Die vervelige Saterdagwerk van ronddwaal in die stalletjies terwyl ek deur die laaie gesukkel het en probeer het om op die een boek te kies wat my ouderling bereid was om vir my te koop, om op terug te val my pa en vir 'n rukkie in my liewe neef Manolo, wat, 'n boorling van Murcia, militêre diensplig in die hoofstad gedoen het. Oor naweke wat nie aan haar kaserne toevertrou is nie, het sy tuis oornag en in plaas daarvan om haar vakansie aan meer stimulerende versekeringsaanbiedings te wy, het sy dit gewy aan die leser se verlange na haar klein neef. Miskien het die eerste boek wat ek gelees het, nie 'n stempel in my geheue gelaat nie, maar hulle het daardie gelukkige literêre wandelinge gedoen wat my vader en neef Manolo my gegee het.
Soos vir my eerste briewe, Ek onthou hulle goed. Dit was 'n verhaal met die titel Die brug van die hemel en draai om n meisie wat op 'n plaas in 'n afgeleë en geïsoleerde omgewing gewoon het. Omdat hy nie so 'n afgesonderde plek vir mensevriende toelaat nie, het hy hulle in die land opgesoek diereryk en hy het hulle name opgelê in wie se uitwerking hy nie buitensporige verbeelding belê het nie. Om sy beste vriend roep hom perd en dit is nie nodig om die towerkuns vas te druk om te raai watter dier dit was nie.
Eendag Perd haar dood. Gebroke van hartseer vra die meisie haar vader of diere na dieselfde hemelruim as mense gaan, en toe die vader dit ontken en praat van twee hemele, een van mense en die ander van diere, geskei deur 'n oseaan, besluit sy dat ouer was sou ek ingenieur wees en 'n brug sou bou daai oseaan kan red. Getrou aan sy eie doopkreatiwiteit sou hy dit 'die brug van die hemel' noem, en wanneer almal in hul onderskeie lande woon, sou hy dit daagliks oorsteek om sy vriende te besoek.
Ek weet nie hoekom nie, maar ek het dit nog nooit vergeet nie, my eerste storie.
SA: Dit was nie een nie, maar twee: Die eindelose storie, deur Michael Ende, en Die Here van die ringedeur JRR Tolkien.
ek was gegee Die eindelose storie op my tiende verjaardag en ek onthou hoeveel Ek was onder die indruk van die visie van Áuryn op die voorblad; In werklikheid, eerder as om my te beïndruk, het dit my betower, soveel so dat ek van die begin af gevoel het dat daardie verhaal beslis eindeloos in my geheue sou word, want ek sou nooit ophou om dit op te roep nie.
En hy was nie verkeerd nie, want dit het so gebeur. Ek was gefassineer deur Bastian en Atreyu se rooi-groen avontuur; Ek was doodbang vir die portret van 'n fantasie wat bedreig is deur niks, danksy die agteruitgang van die menslike fabel, en ek was heeltemal getraumatiseerd en verbeel my dat Artax sou swig in die moerasse van hartseer terwyl Atreyu in sy oor fluister «Ek sal jou ondersteun, vriend; Ek sal nie toelaat dat jy sink nie. Atreyu se reis, net verder bestem om Bastian na die Childhood Empress te lei dit het my gekry, en hy het dit mettertyd op 'n immuun manier gedoen, want selfs vandag bly dit my opgewonde.
Aangaande Die Here van die ringe, Ek het dit op my dertiende Kersfees gekry. Ek het dit met 'n mate van onwilligheid beginWel, dit was die omvangryker boek dat hy tot dusver gekonfronteer het; onwilligheid wat, ver van groei, begin afneem het sodra ek die Midde-aarde binnegekom en van 'n ring geleer het wat verantwoordelik was om 'almal te lok en te bind in die duisternis waar die skaduwees uitsteek: in die land Mordor'.
Amen, aan die voormelde paartjie, onbetwiste protagoniste van my kleuterskoolversameling, het nog vier boeke my oorwin, hierdie liefdes wat egter al in volwasse jare ontstaan ​​het.
Die ingenieuse heer Don Quijote van La Manchadeur Miguel de Cervantes. Enige lof op so 'n wonder lyk vir my onbenullig; Ek wil my beperk om te sê dat dit deel uitmaak van die karige groep boeke in wie se lees ek van tyd tot tyd moet herhaal. Dit maak nie saak hoeveel reise ek van La Mancha gemaak het en aan die kant van daardie edele heer herbou het nie, een van diegene met 'n skeepswerf, 'n ou skild, 'n skraal nag en 'n lopende windhond. Ek vind altyd nuwe nuanses in die verhaal of op die manier om dit te vertel wat my laat oplewer met opregte bewondering.
Fortunata en Jacintadeur Benito Pérez Galdós. Nog 'n roman om die hoed af te haal en wat ook al nodig is. En tot my groter geluk lyk sy geklee in die ou Madrid. 'N Boek wat titel en letter verseël het in die literêre aanvoeling van hierdie liefhebber van die beer en haar aarbeiboom.
Die skadu van die winddeur Carlos Ruiz Zafón. Ek het dit tydens my wittebrood gelees en ek sal nooit die skaduwees van daardie winde of die heuning van daardie mane vergeet nie.
Die ridder in die geroeste wapenrustingdeur Robert Fisher, 'n wonderlike klein boekie wat my die genesende krag van trane geleer het.
SA: Miguel de Cervantes en Benito Pérez Galdós.
Die werke van albei is outentieke gevoerde doeke; in plaas daarvan om hul tonele te lees, visualiseer u dit op so 'n intense manier dat jy voel dat jy verby die werklikheid reis, in die vyandige dade van die denkbeeldige land en 'n ooggetuie word van wat in daardie tonele gebeur.
Na my mening die prosa-kuns lê daarin om met letters te skilder, en sulke vernuf is deur Cervantes en Galdós gekos. Dit is nie verbasend nie dat die eerste 'n 'vernuftige' man geteken het, en die tweede sy artistieke loopbaan begin het om die kwas meer as die pen te hou.
SA: Ek sou graag die paartjie wat hulle vorm, wil skep en ontmoet Don Quichot en Sancho, want die eerste dryf op donsige entelechies van fantasie en die tweede vryf entelechies op harde klip van die werklikheid. Terwyl Don Quijote droom om te lewe, leef Sancho droomend. Hierdie tweeledigheid wys ons die lewe as 'n vrugbare samevoeging van die werklikheid en drome, want sonder Don Quijote se drome sou Sancho se werklikheid nie so eg lyk nie en sonder Sancho se werklikheid sou Don Quijote se drome hul towerkrag verloor.
Voordat hierdie skemerkelkie op die grond staan ​​en in die wolke lewe, het mense besluit om dit met konkawe of konvekse lippe uit te leef. En dit is die menslike diversiteit, want terwyl sommige 'n menigte meulens sien en vermy dat hulle hul skouers optrek en hulself beperk tot die breek van die pad, sien ander 'n leër van reuse en in plaas daarvan om hulle te vermy deur die pad te breek, val hulle hulle aan lanse breek.
SA: As ek skryf, moet ek myself afsonder van my wêreld, want anders kan ek nie verdiep raak in die van die karakters nie. As ek lees, tempel die eise. Ek het net een nodig manta, Een bank en die wesenlike: 'n goeie boek.
SA: Ek skryf altyd in wat ek noem die "paniekhoekie", Een slaapkamer van my huis af die een wat ek ewe liefhet en haat. Daarin het ek baie sonne en nie minder mane deurgebring nie; Ek het gehuil, gelag, gebreek en herstel; Ek het aan die slaap geraak, ek het gedroom, ek het wakker geword, ek het weer gaan slaap en ek het weer gedroom. Daar weggesteek, het ek duisend keer gedink om die handdoek in te gooi, maar dit was duisend en een keer dat ek, in plaas van om die handdoek in te gooi, getrek het wilskrag. Hoe kon ek haar nie liefhê nie en terselfdertyd haat as ek voel dat net die skryfkoors my kon genees binne haar vier mure?
AL: Wat sal ons vind in u nuutste roman, Bloed laster?
SA: U sal een vind vinnige aksie ingelê met vriendskap, familie, oorlewing, veg, eer, baie lag en sommige trane... U sal die Inkwisisie, met die Inclusa, met die ronde brood en eier; u sal die besoek skinder van die Villa en jy sal pret hê met die skinder van die ironiese Madrilenians; jy sal in die strate loop dat sodra hulle aangestap het Cervantes, Lope, Gongora, Quevedo, Tirso de Molina, Calderon, en jy sal die esportilleros, waterdraers, wasserye, dorpsdraers, smouse en ontelbare gildes vergesel danksy die modernisering van die tye.
En Bloed laster jy sal ontmoet die Madrid van 1621; eerder, jy sal nie daardie Madrid ontmoet nie, jy sal jouself daarin bevind en as dit gebeur, sal jou vyf sintuie geaktiveer word.
Dan jy sal die kleure van die ou Madrid sien, jy sal die lug daarvan ruik, jy sal die geure daarvan proe, jy sal die ewige gewoel daarvan hoor en sy hoeke raak. En namate u vyf sintuie verbeter, sal daar 'n sesde wees wat kan afneem: dié van oriëntasie, want u sal sulke onderdompeling in die Villa en Corte ervaar dat u in die hede u voete sal verloor en u sal na die verlede reis ... na 'n lewendige en terselfdertyd donker verlede waarin, terwyl geloof in God harte aangesteek het, misdade daarteen vreugdevure aangesteek het.
AL: Enige ander genres waarvan u hou, behalwe die historiese roman?
SA: Ek hou regtig van die swart roman, maar ek erken dat die historiese een vandag die soewereine vak van my aanhangsels beslaan.
SA: Ek het altyd gedroom om 'n historiese roman te skryf en het daarin geslaag. Dit gebeur egter dat niemand my gewaarsku het hoe verslawend sekere drome kan wees nie, want nou moet ek nog een skryf ... en ek is besig daaraan.
Wat my huidige lesings betref, het ek pas klaargemaak Die reis wat 'n legende geword het, van Mireia Gimenez Higón, wie se komplot wentel om die reis wat 'n meisie onderneem, toe sy 'n geheimsinnige leerboekie vol ou legendes vind wat blykbaar van haar praat. 'N Baie boeiende verhaal en sulke pragtige literatuur dat ek dit nie tot die einde toe kon verlaat nie.
Ek het ook twee ander boeke wat van krag is.
Madrileniese verhale van 'n kat, van Antonio Aguilera Munoz, Een verskeidenheid toere rondom Madrid waar die skrywer in die vorm van innemende fabels die hoofstad se geheime, sy hoeke en ook sy legendes openbaar. Opera-prima deur 'n waarlik bewese Matritense wat liefhebbers van Madrid en diegene wat nuuskierig is oor sy geskiedenis, beslis sal verbly.
Inkspore, van John Cruz Lara. 'N Italiaanse abdy, 'n manuskrip, 'n handelaar en 'n formule. Intrige gewaarborg met baie elegante prosa.
Die drie genoemde lyk vir my as 'n goeie aanbeveling.
SA: Na my mening is daar twee scenario's om te oorweeg: die hoofartikel en die advertensie.
Ek sien die publikasietoneel as minder kompleks vandag as gister danksy verskeie selfpubliseringsopsies; nie so die kommersiële nie, want hoewel daar eindelose fantastiese romans in die mark ronddwaal en probeer om hul weg te maak, die mark onderskryf slegs die opmars van enkele.
Gelukkig, sosiale netwerke hierdie wanbalans teëwerk deur te voorsien beginner skrywers die geleentheid om die breë publiek te bereik. Dit was ten minste my ervaring. Ek Ek het enorme ondersteuning by literêre bloggers gevind en ook by die lesers wat kommentaar lewer of hul lesings deel. Sulke ondersteuning het my getoon dat daar mense buite die vierde muur van 'n Facebook of 'n Instagram is, met buitengewone menslike en intellektuele formaat wat bereid is om op die beginners te wed en ons 'n kans te gee.
My dankbare aanbiddings, wel, tot die prysenswaardige broederskap van lesers en beoordelaars. Sy kronieke veredel edel kultuur, swel die pilare van die literatuur uit en gee, terloops, water aan die pelgrims van hierdie dorre wit woestyn van papier en swart van letters, waar mense soms aan groot dors ly.
Dankie, vriende, dat u die netwerke geknak het om gapings oop te maak wat die beginners van die pen in u lewe kan laat sluip en uiteindelik in u biblioteek.
SA: Ek dink nie die oomblik van die huidige krisis is maklik vir enigiemand. Dit is 'n baie moeilike stadium wat enersyds die glimlag van ons gemoed en selfs van ons gesig afgevee het, aangesien ons dit skaars met 'n masker kan dra en andersyds ons buitensporige trane veroorsaak het.
Sonde verbod, die grootheid van die mens is gebaseer op hul vermoë om te presteer. Talle oorloë, epidemies, katastrofes en ander spanning het die mens deur die geskiedenis heen getref en niemand het daarin geslaag om sy vreugde te gordel of asem te skep nie. Nie tevergeefs nie moed groei te midde van teëspoed En hoewel die wêreld nou deur uiters ontstellende seë vaar, is ek oortuig daarvan dat hy dit sal doen soos ons voorvaders eens gedoen het: in galjoene moed, solidariteit en op die maat van 'n galante roeispaan en bowenal verenig.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Onderhoude » Sandra Aza: «Die proaskuns lê in die skilder met letters»
Victor Manuel Fernandez. dijo
Sandra Aza in sy suiwerste vorm, 'n literêre verskynsel wat in diepte en vorm verstom as sy kyk na wat sy met haar eerste werk bereik.
Antwoord aan Victor Manuel Fernández.
Jose Manuel Mejia Esteban dijo
Sandra, wonderlike prosa soos u weer eens in so 'n unieke en kosbare onderhoud demonstreer. Ek wens u beskeie 'n vrugbare toekoms op literêre gebied toe, en ek sal bly wees dat u nie weet hoe u die groep nuwe skrywers wat hul wapens opgesteek het, van vandag af gelei het om opsluiting, vrees te bekamp nie en onkunde media. Baie geluk vriend.
Antwoord aan José Manuel Mejía Esteban
Sandra Farias Rojas dijo
Uitstekende dag! 😀😀😀
Wonderlike onderhoud wat ons iets anders wys oor die skrywer en haar literêre smaak. Bloed laster, 'n verhaal wat jou wys dat Madrid van vroeër. Ek wil dit binnekort in my hande hê om dit te geniet, net soveel of meer as die skrywer self. Ek is dankbaar dat ek u naamgenoot kon lees. 😘😘😘😘
Antwoord op Sandra Farías Rojas
Letty van Magana dijo
Sandra altyd so oorspronklik, so sy met haar emosie as sy vertel van haar lewe as 'n skrywer wat ons altyd contahia en emosioneel maak. Ek wens jou die beste toe! Baie geluk skiet te kort ...