Resensie van die boek "Your competent family" deur Jesper Juul - Ouervideobiblioteek - 2022
Resensie van die boek "Your competent family" deur Jesper Juul
Ek was baie entoesiasties oor die lees van hierdie publikasie. Nadat ek die onderhoud met die skrywer gelees het, het ek streng verwagtinge gehad en geglo dat ek baie sou leer oor die opvoeding van kinders. Die eerste paar bladsye het my mislei. Dit lees goed, maar niks meer nie.
Jesper Juul is 'n bekende Deense gesinsterapeut. Skrywer van die boek 'Jou bekwame kind' en 'Jou bekwame gesin'. Inisieerder van Family-Lab opleidingsentrums en stigter van die Skandinawiese Kempler Instituut vir opvoeders.
'U bekwame familie. Nuwe maniere van opvoeding 'is ongeveer 180 bladsye. Dit is nie 'n uitgebreide boek nie, maar 'n naslaanboek wat in 'n mediumgrootte beursie kan pas.
Soos boeke nie volgens die buiteblad beoordeel word nie, maar ... sal ek dit tart. Lewendige, warm kleure en prente wat met die hand van die kind geskilder is, oortuig mekaar. Hoe meer dit ook die binnekant van die publikasie versier, maar anders as die omslag, bly hulle in swart en wit. Soos die inhoud, wat op die meeste bladsye nie oortuigend is nie, dit nie beïndruk en nie besinning veroorsaak nie. Daar is natuurlik enkele uitsonderings, maar later oor hulle ...
Die skrywer stel enkele, ek sou min insiggewende tesisse sê:
1. Die atmosfeer tuis word weerspieël in die lewensgehalte van volwassenes.
Ons het ten minste minimale lewenservaring en is bewus daarvan. As ouers redeneer, verskillende idees het om 'n kind groot te maak, of selfs erger - aan alkohol verslaaf is, is dit baie moeilik om te verwag dat 'n kind grootmaak in so 'n gesin eenvoudig sal wees, en dat die kinders dit "onbeskaamd sal laat".
2. Ouers moet 'n gesag wees, maar hulle moet nie 'n gesag wees nie, wat beteken dat hulle gesag moet uitoefen, maar sonder om die kinders te benadeel.
3.Jasper Juul vestig die aandag op die manier van praat en verbied om oor sy eie gevoelens te praat. Dus in plaas van 'weggaan', sê 'Ek hou nie van hoe jy dit skuif nie'.
Aandag te gee aan die manier van praat blyk die aanbevelings van ander skrywers te herhaal, byvoorbeeld bekend uit vroeëre publikasies met die titel: "Hoe om te praat sodat kinders na ons luister, hoe om te luister, sodat kinders met ons praat." Dit is ook nie onthul teen die agtergrond van aanbevelings wat daarop dui dat u tydens die konflik in die eerste persoon praat, oor u gevoelens praat nie, en nie foute uitwys met woorde soos "U het altyd ..."
4. Kinders moet ernstig en met respek opgeneem word.
5. Soek 'n plek vir gesinsagressie. Leer kinders hoe om hul frustrasie te wys.
Gelukkig laat Jesper Juul my nie lees sonder om te dink nie. As dit die geval was, sou die boek waarvan u gelees het, beslis in die asblik beland, en hierdie inskrywing sou nooit gemaak is nie. En daarby moet ek sê dat daar gedeeltes is waaroor u langer kan nadink.
Byvoorbeeld, as Jesper Juul skryf oor 'n tipiese en te haastige reaksie van ouers, wanneer die kind nie die speelding wil deel met 'n vriend wat in die sand in die tuin ontmoet is nie. In 'n klassieke situasie wat maklik is om die verbeelding aan te teken, hardloop 'n ouer soos 'n veldbrand en verduidelik sy eie kind dat hy vriendelik moet wees en dat hy die speelding met 'n huilende Agatka deel of Wojtus snik. Volgens Jesper Juul is so 'n oplossing van die saak egter nie gunstig vir die kind nie, veral op lang termyn.
Wat beveel die skrywer aan? Volgens hom moet u u kind help om bewus te raak van sy situasie, sy eie gevoelens en hom te ondersteun om die regte besluit te neem. Direk na hierdie dilemmas spruit daar volgens die skrywer meer uit hierdie eerste 'leer empatie': sou 'n veertienjarige met 'n vriend bed toe gaan, sodat hy nie jammer sal wees as die seun verplig is om sy ouers te besoek nie, want hulle is hartseer as hy ver weg, of 'n tiener die studies moet voltooi soos verkies deur ouers, ens.
Die aanbeveling van die skrywer dat die sensitiwiteit van die kind nie onderdruk moet word nie, kan dus as 'n vet tesis beskou word. In die hedendaagse wêreld dink baie mense dat daar geen ruimte vir sensitiwiteit is nie, en so 'n houding waarin ons die reg het om uiterste gevoelens te toon, word nie gereeld bevorder nie. Ons is meer gereeld vandag geneig tot die oordeel dat sensitiwiteit 'n swakheid is wat vroeër of later gebruik sal word teen iemand wat dit gewaag het om volgens haar opdragte te leef.
Jesper Juul wys dat die leer van empatie nie so eenvoudig en voor die hand liggend is nie.
'N Sekere revolusie in die moderne manier van redenering kan ook gebring word deur die stelling dat "ouers nie vir altyd op die stasie hoef te wees en kinders grootmaak nie". In baie situasies is dit genoeg dat hulle hulle eenvoudig nie steur nie.
Byvoorbeeld? Hier is jy, gee die skrywer, en herinner aan kos wat baie mense laat stres. Babas het reeds 'n instink in hul gedrag. Hulle eet as hulle honger is en weier om te eet as hulle versadig is. Dit lyk oënskynlik voor die hand, en tog verander baie van ons 'n lepel in 'n vliegtuig, sê ons moet eet vir pappa en mammie, ens. Op hierdie manier moet ons 'n ongesette kind grootmaak, óf 'n kind wat 'n probleem het met oorgewig.
Uiteindelik kan ek soveel skryf: die boek organiseer, verduidelik en sluit geskille oor die terme wat vandag onduidelik definisies het. Dit is egter nie 'n publikasie waarna u wil terugkeer nie. Dit is miskien die moeite werd om te lees, maar dit is onmiddellik beter om dit te gee aan die persoon aan wie die boek geleen is. Bespaar rakruimte, wat die moeite werd is om te bespreek vir 'n meer onthullende, verryk met meer voorbeelde en meer oortuigende publikasie.