Waarom jou liggaamsverversingsopleidingsprogram 'n mors van tyd kan wees - InnerSelf.com
Alberto Dolci, Universiteit van Westminster
Danksy sosiale media is dit moeilik om te ontsnap om te hoor van mense se fiksheidsvlakke. Sites soos Facebook en Instagram bied 'n konstante stroom van inligting oor gebruikers se gimnasiumbesoeke, voedingsplanne en wedrenuitslae. Selfies kroniek elke duim van vetverlies en spierwins en bevorder "wonderbaarlike" oefenplanne wat daarop aanspraak maak dat jy jou liggaam met min moeite kan vorm.
Ongelukkig is die meeste van hierdie eise nie wetenskaplik gebaseer nie en kan dit tot gevolg hê pas nie aan jou verwagtinge nie. Jou reaksie op fiksheidsopleiding hang nie net af van die regime wat jy volg nie, maar hoe goed jou gene daarop reageer, sowel as ander faktore wat verband hou met jou leefstyl en omgewing. Trouens, jy kan 'n makeover-opleidingsplan volg en vind dit maak geen verskil in jou fiksheid hoegenaamd nie.
In die laaste 20 jaar het navorsing 'n ongelooflike aantal toetse ontwikkel wat kan voorspel hoe goed ons in 'n kompetisie sal presteer. Van die bekendste is wedren-tyd voorspellers en sakrekenaars vir die maksimum lading jy kan bestuur vir gewig-oefeninge. Hierdie voorspellingsgereedskap aanvaar almal dat as jy die opleiding doen, jy die resultate sal kry en dat jy nie perke het nie.
Maar navorsing dui toenemend op dat daar groot verskille tussen mense is wanneer dit kom by hoe ons liggame op oefening reageer. Dit is vir die eerste keer in 1995 gedemonstreer deur die landmerk Heritage Family Study, 'n projek wat ontwerp is om die rol van genetiese en nie-genetiese faktore in kardiovaskulêre, metaboliese en hormonale reaksies op aerobiese oefening te evalueer.
In een van die studies, 742-heeltemal sittende mense is op 'n identiese, progressief uitdagende 20-week opleidingsprogram geplaas, en hul fisiologiese response gemeet. Deelnemers is ook aangepas vir ouderdom, geslag, liggaamsmassa en liggaamsamestelling om verskillende groepe gelyk te bestudeer.
Na die opleiding het aerobiese prestasie met 'n gemiddelde van 19% verbeter. Maar terwyl sommige deelnemers met soveel as 40% verbeter het, het ander glad nie verbeter nie. Navorsers gemerk hierdie ongelukkige mense "nie-responders". Dit is frustrerend om te dink dat al daardie harde oefensessies niks kan beteken nie.
Daar was 'n groot variasie in reaksie op opleiding vir alle ouderdomme, etnisiteite, geslagte en vlakke van aanvanklike fiksheid. Danksy 'n vergelyking tussen groepe was dit moontlik om te bepaal dat genetiese faktore na die 40-week opleidingsprogram verduidelik word oor 20% van die variasie in aërobiese fiksheid. Hierdie inligting bied ons 'n idee van hoe belangrike genetiese faktore op prestasie uitkomste is.
Die studie het nie presies bewys watter ander faktore die uiteenlopende resultate verduidelik het nie, alhoewel ander navorsing dit voorgestel het verskille in liggaamsmetings, toewyding en persoonlike wilskrag kan 'n groot rol speel. Maar geen van die nie-genetiese veranderlikes wat voor opleiding gemeet is, het die verskil tussen responders en nie-responders beïnvloed.
Dit dui daarop dat die verskeidenheid antwoorde op die opleidingsprogram 'n voorbeeld is van die normale biologiese diversiteit van die mens. Die verskille in mense se vermoë om aan te pas by gereelde oefening het veel verder gegaan as metingsfoute en daaglikse skommelinge en kan ons baie vertel oor die betrokke fisiologiese en metaboliese meganismes.
Daarbenewens was daar ongeveer 2.5 keer meer variansie tussen gesinne as binne gesinne vir die winste in aërobiese fiksheid. Maar daar was geen verband tussen die aanvanklike vlak van aërobiese fiksheid nie en hoeveel dit verander het na die opleiding. Dit blyk dus dat een stel gene die aanvanklike vlak beïnvloed het en 'n ander stel gene het die respons op opleiding beïnvloed. Gevolglik word deel van die genetiese komponent vir aërobiese fiksheid slegs in reaksie op 'n aktiewe lewenstyl.
Vind die regte gene
Ander studies het probeer identifiseer watter gene en mutasies geassosieer word met fiksheidsvlakke wanneer jy sit en hoe jy op opleiding reageer. Byvoorbeeld, 'n variant in die spiervorm van die kreatienkinase geen (CKM) is gekoppel aan die vermoë om opgelei te word vir aërobiese fiksheid. Soortgelyke projekte probeer om gene wat verband hou met bloeddruk, jou reaksie op glukose en insulien te vind, hoeveel abdominale viscerale vet jy produseer en hoeveel bloed jou hart pompe. Dit kan ons help om die verskille tussen respondente en nie-responders beter te verstaan.
Wetenskaplikes het selfs 'n multi-gene DNA-toets geskep wat hulle beweer dat jy jou kon wys hoe goed 'n responder jy is. Hierdie toets tel 'n stel DNA-sekwense vir die voorkoms van spesifieke nukleotiede, die boustene van DNA. Die kombinasie van hierdie tellings word gebruik om te bepaal hoe geneig jy wins in aërobiese hoedanigheid moet maak na aanleiding van 'n oefenopleidingsprogram. In eenvoudige terme kan dit jou vertel of jy 'n hoë responder is of nie. Dit kan jou help om op realistiese doelwitte te fokus en jou te verander opleidingskedule dienooreenkomstig.
Maar oefening gaan nie net oor hoe om 'n fiksheidskampioen te word of om jouself in 'n sosiale media-ster te verander nie. In die oorgrote meerderheid van die gevalle sal oefening ongelooflik voordelig wees vir jou algemene gesondheid. Navorsing toon dat fisiese aktiwiteit ook kan verhoog selfbeeld, bui, slaap kwaliteit en energie, sowel as die vermindering van jou risiko van stres en depressie. As jy die genetiese potensiaal het om 'n atleet of model te word, sal jy dit besef, maar anders moet jy net onthou om jouself te geniet.
Alberto Dolci, kursusleier MSc Sport- en oefenvoeding, dosent in oefen- en omgewingsfisiologie en oefenimmunologie, Universiteit van Westminster