Die Tudor-dinastie - 'n Geskiedenis in portrette
Die Eerste Tudor King Portret van Henry VII deur Michael Sittow, c. 1500. Openbare Domein
Die Oorloë van die Rozen ('n dinastiese stryd tussen die Huise van Lancaster en York) het al dekades Engeland verdeel, maar hulle het uiteindelik verby toe die gewilde King Edward IV op die troon was. Die meeste Lancastrian-aanspraakmakers was dood, verban of anders ver van krag, en die Yorkistiese faksie het probeer om vrede te handhaaf.
Maar toe het Edward gesterf terwyl sy seuns nog nie in hul tienerjare was nie. Edward se broer Richard het toesig oor die seuns gehad, het hul ouers se huwelik ongeldig verklaar (en die kinders onwettig) en het die troon self as Richard III aangeneem. Of hy uit ambisie opgetree het of die regering gestabiliseer het, word bespreek; Wat met die seuns gebeur het, is meer gekritiseer. In elk geval was die grondslag van Richard se bewind wankelrig, en die omstandighede was ryp vir opstand.
Kry 'n inleidende geskiedenis van die Tudor-dinastie deur die onderstaande portrette te besoek. Dit is 'n werk aan die gang! Kyk gou terug vir die volgende paaiement.
Portret deur Michael Sittow, c. 1500. Henry hou die rooi roos van die Lancasterhuis.
Onder gewone omstandighede sou Henry Tudor nooit koning geword het nie.
Henry se aanspraak op die troon was soos die kleinseun van 'n bastard seun van 'n jonger seun van koning Edward III . Verder is die bastardlyn (die Beauforts), alhoewel amptelik "gelegitimeer" toe hul pa met hul ma getrou is, deur Henry IV uit die troon uitgesluit. Maar op hierdie stadium in die Oorloë van die Rozen was daar geen Lancastriërs oor wie 'n beter eis gehad het nie. So het teenstanders van die Yorkistiese koning Richard III hul lot met Henry Tudor ingegooi.
Toe die Yorkers die kroon gewen het en die oorloë veral vir Lancastrians gevaarlik geword het, het Henry se oom Jasper Tudor hom na Bretagne geneem om hom (relatief) veilig te hou. Nou, danksy die Franse koning, het hy 1 000 Franse huursoldate gehad, benewens die Lancastrians en sommige Yorkistiese teenstanders van Richard.
Henry se weermag het in Wallis geland en op 22 Augustus 1485 ontmoet Richard by die Slag van Bosworth-veld. Richard se magte het Henry se skrywe buite bereik, maar op 'n belangrike punt in die stryd het sommige van Richard se mans sy kante oorgeskakel. Richard is dood; Henry het die troon op reg van verowering geëis en is einde Oktober bekroon.
As deel van sy onderhandelinge met sy Yorkist-ondersteuners het Henry ingestem om met die dogter van die laat koning Edward IV, Elizabeth of York, te trou. Die toetrede van die House of York tot die Lancaster House was 'n belangrike simboliese skuif wat die einde van die Oorloë van die Rozen en 'n verenigde leierskap van Engeland aandui.
Maar voordat hy met Elizabeth kon trou, moes Henry die wet wat haar en haar broers onwettig gemaak het, keer. Henry het dit gedoen sonder om die wet te laat lees, wat Ricardiaanse historici se rede gegee het om te glo dat die prinses nog in die lewe kon bly. As die seuns weer wettig was, het hulle as 'n koning se seuns 'n beter bloed reg op die troon gehad as Henry. Hulle sou, soos baie ander Yorkist-ondersteuners, uitgeskakel moes word om Henry se koningskap te beveilig - as hulle nog lewe. (Die debat gaan voort.)
Henry het in Januarie 1486 met Elizabeth van York getrou.
Koningin en Moederportret van Elizabeth deur 'n onbekende kunstenaar, c. 1500. Openbare Domein
Portret deur 'n onbekende kunstenaar, c. 1500. Elizabeth hou die wit roos van die House of York.
Elizabeth is 'n moeilike figuur vir die historikus om te studeer. Min is oor haar gedurende haar leeftyd geskryf, en die meeste van haar in historiese rekords het betrekking op ander lede van haar familie - haar pa, Edward IV, en haar ma, Elizabeth Woodville , wat elk vir haar huwelik onderhandel het; haar misterieuse broers; haar oom Richard , wat daarvan beskuldig word dat sy haar broers vermoor het; En natuurlik, later, haar man en seuns.
Ons het nie 'n idee hoe Elizabeth voel of wat sy van haar vermiste broers geweet het nie, hoe haar verhouding met haar oom was, of hoe naby sy gewees het na 'n ma wat deur die geskiedenis uitgebeeld is as greep en manipulerende. Toe Henry die kroon gewen het, weet ons min van hoe Elizabeth die vooruitsig gehad het om met hom te trou (hy was die koning van Engeland, sodat sy die idee kon hou) of wat die gedagtes tussen sy kroning en hul troue gedink het.
Baie van die lewe van die laat Middeleeuse jong dames kan 'n beskutte, selfs geïsoleerde bestaan ​​wees; as Elizabeth van York 'n beskermde adolessensie gelei het, wat 'n groot deel van die stilte kan verduidelik. En Elizabeth kon haar beskermde lewe as Henry se koningin voortduur.
Elizabeth mag of het niks van die talle bedreigings vir die kroon van Yorkist malcontents geweet of verstaan ​​nie. Wat het sy verstaan ​​van die opstand van Lord Lovell en Lambert Simnel, of die nabootsing van haar broer Richard deur Perkin Warbeck? Het sy selfs geweet toe haar neef Edmund - die sterkste Yorkist-towenaar vir die troon - betrokke was by erwe teen haar man?
En toe haar ma beskaamd was en in 'n klooster ingedwing is, was sy ontsteld? verlig? heeltemal onkundig?
Ons weet eenvoudig nie. Wat bekend is, is dat Elizabeth as koningin baie geliefd was deur die adel sowel as die publiek as geheel. Ook, sy en Henry het blykbaar 'n liefdevolle verhouding gehad. Sy het hom sewe kinders gebaar, waarvan vier die kinderjare oorleef: Arthur, Margaret, Henry en Mary.
Elizabeth het gesterf op haar 38ste verjaardag, wat aan haar laaste kind geboorte gegee het, wat net 'n paar dae geleef het. Koning Henry, wat berug was vir sy parsimonie, het haar 'n oulike begrafnis gegee en was totaal verontrus tydens haar verbygaan.
Meer oor Elizabeth van York
Meer oor Elizabeth Woodville
Prins van Wallis Portret van Arthur deur 'n onbekende kunstenaar, c. 1500. Openbare Domein
Portret deur 'n onbekende kunstenaar, c. 1500, waarskynlik geverf vir sy voornemende bruid. Arthur het 'n wit gillyflower, 'n simbool van suiwerheid en verloof.
Henry VII het dalk moeite gehad om sy posisie as koning veilig te hou, maar hy het gou bewys dat hy internasionaal verstandig was. Die ou oorlogse houding van feodale konings was iets wat Henry voorgehou het om agter hom aan te val. Sy aanvanklike voorlopige vorme van internasionale konflik is vervang deur pogings om die internasionale vrede te vestig en in stand te hou.
Een algemene vorm van alliansie tussen Middeleeuse Europese nasies was die huwelik. En vroegtydig het Henry met Spanje onderhandel vir 'n unie tussen sy jong seun en die dogter van die Spaanse koning. Spanje het in Europa 'n onmiskenbare krag geword, en Henry het 'n huwelikskontrak met die Spaanse prinses gesluit.
As die oudste seun van die koning en die volgende in lyn vir die troon, was Arthur, Prins van Wallis, uitgebrei opgelei in klassieke studies en opgelei in aangeleenthede van administrasie. Op 14 November 1501, het hy gesing Katarina van Aragon, die dogter van Ferdinand van Aragon en Isabella van Castilië. Arthur was skaars 15; Catherine, nie heeltemal 'n jaar ouer nie.
Die Middeleeue was 'n tyd van gereelde huwelike, veral onder adel, en troues is dikwels uitgevoer terwyl die egpaar nog jonk was. Dit was algemeen vir jeugdige bruidegomers en hul bruide om tyd te spandeer om mekaar te leer ken en 'n mate van volwassenheid te behaal voordat hulle die huwelik voltooi het. Arthur is na bewering gehoor om 'n veilige verwysing na seksuele uitbuiting op sy troudag te maak, maar dit mag dalk net bravado wees. Niemand het ooit geweet wat tussen Arthur en Catherine in hul slaapkamer gebeur het nie - behalwe Arthur en Catherine.
Dit lyk dalk as 'n klein saak, maar dit sou 25 jaar later aansienlik vir Catherine wees.
Onmiddellik na hul huwelik het Arthur en sy bruid na Ludlow, Wallis, gegaan waar die prins sy pligte aangewend het om die streek te administreer. Daar het Arthur 'n siekte gekry, moontlik tuberkulose; en ná 'n verlengde siekte het hy op 2 April 1502 gesterf.
Volgende: Young Henry
Meer oor Arthur Tudor
Die Toekoms Koning as 'n Kind Henry VIII as 'n Kind. Publieke domein
Henry VII en Elizabeth was albei hartseer, natuurlik, met die verlies van hul oudste kind. Binne maande was Elizabeth weer swanger - moontlik is dit voorgestel om 'n ander seun te bring. Henry het 'n goeie gedeelte van die afgelope 17 jaar gebly wat plotte blokkeer om hom te omver te werp en teenstanders op die troon uit te skakel. Hy was baie bewus van die belangrikheid om die Tudor-dinastie met manlike erfgename te verseker - 'n houding wat hy aan sy oorlewende seun, die toekomstige Koning Henry VIII, gegee het. Ongelukkig het die swangerskap Elizabeth haar lewe gekos.
Omdat Arthur na verwagting die troon moes neem en die kollig op hom was, is relatief min aangeteken oor jong Henry se kinderjare. Hy het titels en kantore aan hom gegee toe hy nog 'n kleuter was. Sy opvoeding kon so strawwe as sy broer wees, maar dit is nie bekend of hy dieselfde kwaliteitsonderrig ontvang het nie. Daar is voorgestel dat Henry VII sy tweede seun vir 'n loopbaan in die Kerk beoog het, hoewel daar geen bewyse hiervan is nie. Henry sal egter bewys dat hy 'n godsdienstige Katolieke is.
Erasmus het die geleentheid aangewend om die prins te ontmoet toe Henry slegs agt was, en was beïndruk met sy genade en geluk. Henry was tien toe sy broer getroud was en hy het 'n prominente rol gespeel deur Catherine na die katedraal te lei en haar na die troue uit te lei. Tydens die feeste wat gevolg het, was hy veral aktief, dans met sy suster en maak 'n goeie indruk op sy oudstes.
Arthur se dood het Henry se fortuin verander; Hy het sy broers se titels geërf: Hertog van Cornwall, Earl of Chester, en natuurlik prins van Wallis. Maar sy pa se vrees om sy laaste erfgenaam te verloor, het gelei tot 'n ernstige beperking van die seun se aktiwiteite. Hy het geen verantwoordelikhede gegee en onder streng toesig gehou nie. Die ebullient Henry, wat later bekend sou word vir sy energie en atletiese vaardigheid, moes by hierdie beperkings geknak het.
Henry het ook blykbaar sy broer se vrou geërf, hoewel dit glad nie 'n maklike saak was nie.
Volgende: Young Catherine of Aragon
Die Spaanse Prinses Portret van Katarina van Aragon oor die tyd dat sy in Engeland gekom het, deur Michel Sittow. Publieke domein
Portret van Katarina van Aragon oor die tyd dat sy in Engeland gekom het, deur Michel Sittow
Toe Catherine in Engeland gekom het, het sy vir haar 'n indrukwekkende bruidskat en 'n gesogte alliansie met Spanje gebring. Nou, weduwee om 16, was sy sonder fondse en in politieke limbo. Sy het nog nie die Engelse taal bemeester nie, sy moes geïsoleer en beroof gewees het, met niemand om te praat nie, maar haar duenna en die onwaarskynlike ambassadeur, dr. Puebla. Verder, as 'n saak van sekuriteit was sy beperk tot Durham House in die Strand om haar lot te wag.
Catherine was dalk 'n pion, maar sy was 'n waardevolle een. Na Arthur se dood het die voorlopige onderhandelinge wat die koning begin het vir die jong Henry se huwelik met Eleanor, die dogter van die hertog van Bourgondië, opsy gesit ten gunste van die Spaanse prinses. Maar daar was 'n probleem: Onder die kanonwet was 'n pouslike bedeling nodig vir 'n man om met sy broer se vrou te trou. Dit was net nodig as Catherine se huwelik met Arthur was voltrek, en sy het vurig gesweer dat dit nie gehad het nie; Sy het selfs na Arthur se dood aan haar familie daaroor geskryf, teen die wense van die Tudors. Desalniettemin het dr. Puebla ingestem dat daar 'n pouslike bedeling gevra word, en 'n versoek is na Rome gestuur.
'N Verdediging is in 1503 onderteken, maar die troue is oor die bruidegom vertraag, en vir 'n tyd het dit gelyk of daar geen huwelik sou wees nie. Onderhandelinge vir 'n huwelik met Eleanor is heropen, en die nuwe Spaanse ambassadeur, Fuensalida, het voorgestel hulle verloor hul verliese en bring Catherine terug na Spanje. Maar die prinses is van sterner dinge gemaak. Sy het haar gedink dat sy eerder in Engeland sou sterf as om teruggekeer huis toe te laat, en sy het aan haar pa geskryf dat Fuensalida herroep word.
Toe, op 22 April 1509, het King Henry gesterf. As hy gewoon het, vertel hy nie wie hy vir sy seun se vrou gekies het nie. Maar die nuwe koning, 17 en gereed om die wêreld aan te pak, het besluit dat hy Catherine vir sy bruid wou hê. Sy was 23, intelligent, toegewyd en mooi. Sy het 'n goeie keuse gemaak vir die ambisieuse jong koning.
Die egpaar was op 11 Junie. William William, die aartsbiskop van Canterbury, het enige kommer uitgespreek oor die huwelik van Henry aan sy broer se weduwee en die pouslike bul wat die huwelik moontlik gemaak het. maar enige protes wat hy gehad het, is deur die gretige bruidegom opsy gesit. 'N Paar weke later is Henry en Catherine in Westminster gekroon, saam met 'n gelukkige lewe wat byna 20 jaar sou duur.
Volgende: Young King Henry VIII
Meer oor Catherine of Aragon
Die Nuwe Koning Portret van Henry VIII in vroeë manlikheid deur 'n onbekende kunstenaar. Publieke domein
Portret van Henry VIII in vroeë manlikheid deur 'n onbekende kunstenaar.
Young King Henry sny 'n treffende figuur. Ses voet lank en kragtig gebou, het hy uitgeblink in baie atletiekgebeure, insluitend boesem, boogskiet, stoei en alle vorme van bespotting. Hy het lief gehad om te dans en het dit goed gedoen; Hy was 'n bekende tennis speler. Henry het ook intellektuele strewes geniet, en bespreek dikwels wiskunde, sterrekunde en teologie met Thomas More. Hy het Latyn en Frans, 'n bietjie Italiaans en Spaans geken, en het selfs vir 'n tyd Grieks bestudeer. Die koning was ook 'n groot beskermheer van musikante, wat vir musiek gereël het waar hy ookal was, en was 'n besonder begaafde musikant self.
Henry was dapper, uitgaande en energiek; Hy kan sjarmant, vrygewig en vriendelik wees. Hy was ook warmgemaak, koppig en selfgesentreerd - selfs vir 'n koning. Hy het 'n paar van sy pa se paranoïede tendense geërf, maar dit het minder voorzichtig en meer agtergekom. Henry was 'n hipochondriër, bevrees vir siekte (verstaanbaar, gesien sy broer Arthur se ondergang). Hy kan meedoënloos wees.
Die laat Henry VII was 'n berugte ellende; Hy het 'n beskeie tesourie vir die monargie versamel. Henry VIII was onstuimig en flambojant; Hy het op die koninklike klerekas, koninklike kastele en koninklike feeste spandeer. Belasting was onvermydelik en natuurlik baie ongewild. Sy pa was nie bereid om oorlog te voer as hy dit moontlik kon vermy nie, maar Henry VIII was gretig om oorlog te voer, veral teen Frankryk, en hy het die wyse raadgewers wat daarvoor beraadslaag het, geïgnoreer.
Henry se militêre pogings het gemengde resultate getoon. Hy was in staat om die minderjarige oorwinnings van sy leërs vir homself te verheerlik. Hy het gedoen wat hy kon om in te gaan en in die pous se goeie genade te bly, en homself met die Heilige Liga te pas. In 1521, met die hulp van 'n span geleerdes wat nog onbekende bly, het Henry die Assertio Septem Sacramentorum ("In Verdediging van die Sewe Sakramente") geskryf, 'n antwoord op Martin Luther se De Captivitate Babylonica. Die boek was ietwat gebrekkig maar gewild, en dit het, saam met sy vorige pogings namens die pousdom, Pope Leo X aangespoor om hom die titel "Verdediger van die Geloof" te gee.
Wat ook al Henry was, hy was 'n godsdienstige Christen en het 'n groot respek vir die wet van God en die mens beken. Maar toe daar iets was wat hy wou hê, het hy 'n talent gehad om homself te oortuig dat hy reg was, selfs wanneer die wet en gesonde verstand hom anders vertel het.
Die kardinaal by Christ Church Portret van Kardinale Wolsey by Christ Church deur 'n onbekende kunstenaar. Publieke domein
Geen enkele administrateur in die geskiedenis van die Engelse regering het soveel mag as Thomas Wolsey gedra nie. Nie net was hy 'n kardinaal nie, maar hy het ook die heerkanselier geword en het dus die hoogste vlakke van beide kerklike en sekulêre gesag in die land, langs die koning. Sy invloed op jong Henry VIII en op internasionale en binnelandse beleid was aansienlik, en sy hulp aan die koning was van onskatbare waarde.
Henry was energiek en rusteloos, en kon dikwels nie gepla word met die besonderhede van die bestuur van 'n koninkryk nie. Hy het met genoegen aan Wolsey gesag gegee oor sake wat beide belangrike en alledaagse aangeleenthede betref. Terwyl Henry besig was om te jaag, te dans of op te daag, was dit Wolsey, wat feitlik alles besluit het, van die bestuur van die Star Chamber tot wie in beheer van Prinses Mary moes wees. Dae en soms selfs weke sou verbygaan voordat Henry oorreed kon word om hierdie dokument te onderteken, lees die brief, reageer op 'n ander politieke dilemma. Wolsey het sy meester aangewakkerd om dinge gedoen te kry, en het self 'n groot deel van die pligte uitgeoefen.
Maar toe Henry belangstelling in die verrigtinge van die regering gehad het, het hy die volle krag van sy energie en verstand gehad om te dra. Die jong koning kon oor 'n paar uur 'n stapel dokumente hanteer en die fout in een van Wolsey se planne op 'n slag sien. Die kardinaal het groot sorg gedra om nie op die monarg se tone te trap nie, en toe Henry gereed was om te lei, het Wolsey gevolg. Hy het dalk hoop gehad om na die pousdom te styg, en hy het Engeland dikwels met pouslike oorwegings geallokeer. maar Wolsey plaas altyd Engeland en Henry se wense eers, selfs ten koste van sy amptelike ambisies.
Kanselier en Koning het 'n belangstelling in internasionale aangeleenthede gehad, en Wolsey het die verloop van hul vroeë forays gelei tot oorlog en vrede met buurlande. Die kardinaal het homself as 'n arbiter van vrede in Europa voorgestel, 'n verraderlike kursus onder die kragtige entiteite van Frankryk, die Heilige Romeinse Ryk en die Pousdom. Terwyl hy sukses behaal het, het Engeland uiteindelik nie die invloed gehad wat hy beoog het nie, en hy kon nie 'n blywende vrede in Europa lewer nie.
Tog het Wolsey vir baie jare Henry getrou en goed gedien. Henry het op hom gereken om sy opdrag uit te voer, en hy het dit baie goed gedoen. Ongelukkig sal die dag kom as Wolsey nie die koning kon gee wat hy die meeste wou hê nie.
Volgende: Queen Catherine
Meer oor kardinaal Wolsey
Katarina van Aragon
Koningin van Engeland Portret van Katarina van Aragon deur 'n onbekende kunstenaar. Publieke domein
Vir 'n tyd was die huwelik van Henry VIII en Catharina van Aragon 'n gelukkige een. Catherine was so slim soos Henry, en selfs meer godsdienstige Christene. Hy het haar met trots uitgespreek, in haar vertrou en geskenke oor haar gegee. Sy het hom goed as reën gedien toe hy in Frankryk veg; Hy het voor sy weermag huis toe gegaan om die sleutels van die stede wat hy aan haar voete vasgelê het, te lê. Hy het haar voorletters op sy mou gedra toe hy jou plaas en homself genaamd "Sir Loyal Heart" genoem het; Sy het hom na alle feestelikhede vergesel en hom in elke poging ondersteun.
Catherine het ses kinders gebaar, twee van hulle seuns; maar die enigste een wat oorgebly het, was Maria. Henry het sy dogter aanbid, maar dit was 'n seun wat hy nodig gehad het om die Tudor-lyn aan te gaan. Soos van so 'n manlike, selfgesentreerde karakter as Henry verwag sou word, sou sy ego hom nie toelaat om te glo dat dit sy skuld was nie. Catherine moet die skuld gee.
Dit is onmoontlik om te vertel wanneer Henry die eerste keer verdwaal het. Fidelity was nie 'n heeltemal vreemde konsep vir Middeleeuse monarges nie, maar om 'n minnares te neem, terwyl dit nie openlik verontagsaam was nie, was stilweg beskou as die koninklike prerogatief van konings. Henry het in hierdie prerogatief toegegee, en as Catherine geweet het, het sy 'n blinde oog gedraai. Sy was nie altyd in die beste gesondheid nie, en die sterk, amorose koning kon nie verwag word om selibaat te gaan nie.
In 1519 het Elizabeth Blount, 'n vrou wat in die wagtende van die koningin gewag het, Henry van 'n gesonde seun gelewer. Nou het die koning al die bewyse gehad wat hy nodig gehad het om sy vrou te blameer vir sy gebrek aan seuns.
Sy onbeskaamdhede het voortgegaan, en hy het 'n afkeer vir sy eensgesinde genade gekry. Alhoewel Catherine haar man as lewensmaat en as koningin van Engeland gedien het, het hul intieme oomblikke minder en minder gereeld gegroei. Catherine het nooit weer swanger geword nie.
Jeugdige en lewendige Portret van Anne Boleyn deur 'n onbekende kunstenaar, 1525. Openbare Domein
Anne Boleyn is nie as besonder mooi beskou nie, maar sy het massas helder donker hare, kwaai swart oë, 'n lang, slanke nek en 'n regale dra. Meeste van alles het sy 'n "manier" gehad oor haar wat die aandag van verskeie hofgangers aangetrek het. Sy was slim, vindingryk, koekettig, slim, kwaadwillig ontwykend en sterk. Sy kan koppig en selfgesentreerd wees en was duidelik manipulatief genoeg om haar pad te kry, hoewel die Vader dalk ander idees kon hê.
Maar die feit is, ongeag hoe buitengewoon sy kon gewees het, sou Anne nie meer as 'n voetnoot in die geskiedenis gewees het as Catherine van Aragon 'n seun gehad het wat geleef het nie.
Byna al Henry se veroweringe was oorlopend. Hy was redelik vinnig van sy minnares, maar hy het hulle goed behandel. So was die lot van Anne se suster, Mary Boleyn. Anne was anders. Sy het geweier om saam met die koning te gaan slaap.
Daar is verskeie moontlike redes vir haar weerstand. Toe Anne die eerste keer by die Engelse hof kom, het sy verlief geraak op Henry Percy, wie se betrokkenheid by 'n ander vrou, Cardinal Wolsey, geweier het om hom te laat breek. (Anne het nooit hierdie inmenging in haar romanse vergeet nie en het Wolsey destyds verag.) Sy is dalk nie aan Henry aangetrokke nie en wou haar deugd nie vir hom kompromitteer net omdat hy 'n kroon gedra het nie. Sy het ook 'n werklike waarde op haar reinheid gehou, en het dit nie gewillig om dit sonder die heiligheid van die huwelik te laat gaan nie.
Die mees algemene interpretasie, en waarskynlik, is dat Anne 'n geleentheid gesien het en dit geneem het.
As Catherine Henry 'n gesonde, oorlewende seun gegee het, is daar feitlik geen manier om hom opsy te probeer hê nie. Hy het op haar bedrieg, maar sy sou die moeder van die toekomstige koning wees, en as sodanig verdien sy respek en ondersteuning. Soos dit was, was Catherine 'n baie gewilde koningin, en wat sou met haar gebeur het, sou nie maklik deur die Engelse mense aanvaar word nie.
Anne het geweet dat Henry 'n seun wou hê en dat Catherine die ouderdom nader waar sy nie meer kinders kon dra nie. As sy uitstap vir die huwelik, kon Anne koningin word en die moeder van die prins Henry so vurig verlang.
En so het Anne gesê: "Nee," wat die koning net gemaak het.
Volgende: Henry in sy Prime
'N Kragtige Koning in Behoefte aan 'n Seun Portret van Henry op ongeveer die ouderdom van 40 deur Joos van Cleeve. Publieke domein
Portret van Henry op ongeveer die ouderdom van 40 deur Joos van Cleeve.
In sy middel-dertigerjare was Henry in die voorste van die lewe en 'n indrukwekkende figuur. Hy was gewoond daaraan om met vrouens te gaan, nie net omdat hy koning was nie, maar omdat hy 'n sterk, charismatiese, mooi man was. Om iemand te ontmoet wat nie saam met hom in die bed inkom nie, moet hom verstom het - en hom gefrustreer.
Presies hoe sy verhouding met Anne Boleyn die punt bereik het om met my te trou of dit te vergeet, is nie heeltemal duidelik nie, maar Henry het destyds vasbeslote om die vrou te verwerp wat hom nie 'n erfgenaam gegee het nie en sy koningin Anne te maak. Hy het dalk selfs vroeër oorweeg om Catherine opsy te sit, toe die tragiese verlies van elkeen van sy kinders, behalwe Maria, hom herinner dat die oorlewing van die Tudor-dinastie nie verseker is nie.
Selfs voordat Anne die prentjie binnegaan het, was Henry baie bekommerd oor die vervaardiging van 'n manlike erfgenaam. Sy pa het die betekenis van die opvolging van hom op hom beïndruk, en hy het sy geskiedenis geken. Die laaste keer dat die troonopvolger vroulik was ( Matilda , dogter van Henry I ), was die gevolg burgeroorlog.
En daar was nog 'n besorgdheid. Daar was 'n kans dat Henry se huwelik met Catherine teen God se wet was.
Terwyl Catherine jonk en gesond was en waarskynlik 'n seun sou dra, het Henry na hierdie Bybelse teks gekyk:
"As die broers saam woon, en een van hulle sterf sonder kinders, sal die vrou van die oorledene nie met 'n ander trou nie, maar sy broer sal haar neem en vir sy broer saad oprig." (Deuteronomium xxv, 5.)
Volgens hierdie spesifieke aanklag het Henry die regte ding gedoen deur Catherine te trou; Hy het die Bybelse wet gevolg. Maar nou het hy 'n ander teks gehad:
As iemand sy broer se vrou neem, is dit 'n onreinheid; hy het die skaamte van sy broer ontbloot, hulle sal kinderloos wees. (Levitikus xx, 21.)
Natuurlik het dit die koning geskik om Levitikus oor Deuteronomium te bevoordeel. Hy het dus homself oortuig dat die vroeë sterftes van sy kinders tekens was dat sy huwelik met Katarina 'n sonde was, en dat solank as wat hy met haar getrou was, hulle in sonde leef. Henry het sy pligte as 'n goeie Christen ernstig opgeneem, en hy het die oorlewing van die Tudor-lyn net so ernstig geneem. Hy was seker dat dit net reg was en dat hy so gou as moontlik 'n annulering van Catherine ontvang.
Sekerlik sal die pous hierdie versoek aan 'n goeie seun van die kerk gee?
Giulio de 'Medici Portret van Paus Clement VII deur Sebastiano del Piombo. Publieke domein
Portret van Clement deur Sebastiano del Piombo, c. 1531.
Giulio de 'Medici is opgevoed in die beste Medici-tradisie en ontvang 'n opvoeding wat geskik is vir 'n prins. Nepotisme het hom goed gedien; sy neef, pous Leo X, het hom 'n kardinaal en aartsbiskop van Florence gemaak, en hy het 'n betroubare en bekwame raadgewer geword vir die pous.
Maar toe Giulo tot die pousdom verkies is, met die naam Clement VII, het sy talente en visie ontbreek.
Clement het nie die diepgaande veranderinge wat in die Hervorming plaasgevind het, verstaan ​​nie. Opgedra om meer van 'n sekulêre heerser as 'n geestelike leier te wees, was die politieke kant van die pousdom sy prioriteit. Ongelukkig was sy oordeel ook foutief in hierdie; Nadat hy verskeie jare lank tussen Frankryk en die Heilige Romeinse Ryk gevlug het, het hy hom in lyn gebring met Francis I van Frankryk in die liga van Cognac.
Dit was 'n ernstige fout. Die Heilige Romeinse Keiser, Charles V, het Clement se kandidatuur vir pous ondersteun. Hy het die Pousdom en die Ryk as geestelike vennote gesien. Clement se besluit het hom uitgelok, en in die daaropvolgende stryd het Romeinse troepe Rome ontslaan en Clement in die Castel Sant'Angelo vasgevang.
Vir Charles was hierdie ontwikkeling 'n verleentheid, want nie hy of sy generaals het die sak van Rome beveel nie. Nou het sy versuim om sy troepe te beheer, die grootste heilige man in Europa 'n ernstige aanval gehad. Vir Clement was dit 'n belediging en 'n nagmerrie. Vir 'n paar maande het hy gebly in Sant'Angelo, onderhandeld vir sy vrylating, nie in staat om enige amptelike optrede as pous te neem en bang te wees vir sy lewe nie.
Dit was op die oomblik in die geskiedenis dat Henry VIII besluit het dat hy 'n annulering wou hê. En die vrou wat hy wou opsy sit, was niemand anders as die geliefde tannie van keiser Charles V.
Henry en Wolsey het, soos hulle dikwels gedoen het, tussen Frankryk en die Ryk bestuur. Wolsey het nog steeds drome om vrede te maak, en hy het agente gestuur om onderhandelinge met Charles en Francis te begin. Maar gebeurtenisse het weggespring van die Engelse diplomate. Voordat Henry se magte die pous kon bevry (en hom in beskermende bewaring neem), het Charles en Clement tot 'n ooreenkoms gekom en op 'n datum vir die pous se vrylating gevestig. Clement het eintlik 'n paar weke vroeër as die ooreengekome datum ontsnap, maar hy wou niks doen om Charles te beledig nie en het nog 'n gevangenisstraf gevrees, of erger.
Henry sal moet wag vir sy nietigverklaring. En wag. . . en wag. . .
Volgende: Resolute Catherine
Meer oor Clement VII
Die koningin staan ​​vinnig Miniatuur van Katarina van Aragon deur Lucas Horenbout. Publieke domein
Miniatuur van Katarina van Aragon deur Lucas Horenbout c. 1525.
Op 22 Junie 1527 het Henry aan Catherine gesê hulle huwelik was verby.
Catharina was verstom en gewond, maar vasberade. Sy het dit duidelik gemaak dat sy nie met 'n egskeiding sou saamstem nie. Sy was oortuig daarvan dat daar geen belemmering was - wettig, moraal of godsdienstig nie - tot hul huwelik, en dat sy in haar rol as Henry se vrou en koningin moet voortgaan.
Alhoewel Henry Catherine respek aangehou het, het hy voortgegaan met sy planne om 'n nietigverklaring te bekom, sonder om te besef dat Clement VII hom nooit sou gee nie. Gedurende die daaropvolgende maande van onderhandelinge het Catherine by die hof gebly en die mense se ondersteuning geniet, maar hulle het geïsoleer van die hofgangers geword omdat hulle haar vir Anne Boleyn verlaat het.
In die herfs van 1528 het die paus beveel dat die saak in Engeland verhoor word en Cardinal Campeggio en Thomas Wolsey aangestel het om dit te doen. Campeggio het met Catherine ontmoet en probeer om haar te oorreed om haar kroon op te gee en 'n klooster te betree, maar die koningin het haar regte gehou. Sy het 'n appèl aan Rome ingestel teen die gesag van die hof die pouslike legate wat beplan is om te hou.
Wolsey en Henry het geglo Campeggio het onherroeplike pouslike gesag gehad, maar die Italiaanse kardinaal is inderdaad opdrag gegee om sake te vertraag. En vertraag hulle wat hy gedoen het. Die Legatynhof het nie tot 31 Mei 1529 oopgemaak nie. Toe Catherine op 18 Junie voor die tribunaal verskyn het, het sy verklaar dat sy sy gesag nie erken het nie. Toe sy drie dae later terugkom, gooi sy haarself by haar man se voete en smeek vir sy deernis, met die vloek dat sy 'n dogter was toe hulle gewees het en nog altyd 'n lojale vrou was.
Henry het vriendelik geantwoord, maar Catherine se pleit het hom nie van sy kursus afskrik nie. Sy het op sy beurt volgehou om 'n beroep op Rome te maak, en geweier om terug te keer na die hof. In haar afwesigheid is sy aanhoudend beoordeel, en dit het gelyk of Henry binnekort 'n besluit in sy guns sal ontvang. In plaas daarvan het Campeggio 'n verskoning gevind vir verdere vertraging; en in Augustus is Henry beveel om voor die pouslike Curia in Rome te verskyn.
Woedend, Henry het uiteindelik verstaan ​​hy sal nie kry wat hy van die pous wou hê nie, en hy het begin kyk na ander maniere om sy dilemma op te los. Omstandighede het dalk in Catherine se guns gegooi, maar Henry het anders besluit, en dit was net 'n kwessie van tyd voordat haar wêreld uit haar beheer sou draai.