Soos R.B. Jurgens tereg opmerk in As almal ver is (228): Van die VSA, Suid-Amerika, die Skandinawiese lande, Europa, Rusland, Hongarye, Tsjeggo-Slowakye, Japan, Sjina, die Britse Eilande, Kanada, Indië, Korea, o.a. – en later Afrika: Egipte, Marokko, Zanzibar, Kenia. Sy blyspele (eerder klugte) is uiters speelbare dramas, het groot gehore gelok en was sodoende baanbrekend wat betref die klugtige tradisie in Afrikaans wat veral met die televisie-era in belangrikheid toengeneem het. Binne die kontekstuele paradigma is albei se werk belangriker as wat destyds binne ‘n intrinsieke paradigma geoordeel is. ’n Nuwe teks beland nie op ’n misterieuse wyse binne die kanon nie, maar is onderworpe aan ’n reeks prosesse wat uiteindelik op kanonisering kan uitloop. Daar is egter normaalweg ’n bepaalde volgorde van gebeure wat die teks moet deurloop, wat deur Fokkema (1985/6:4) as volg weergegee word: Wat Anzaldúa skep, is ‘n ruimte, ‘n “third space” as’t ware, ‘n ruimte waar verskillende dualiteite en teenstrydighede saam kan bestaan. ‘n Mens sou verder kon gaan en aanvoer dat die skep van sodanige ruimte of ‘kontaksone’ in die eerste plek die postkoloniale skrywer, maar in die tweede plek die vertaler met ‘n dubbele rol laat: aan die een kant bring hy/sy vreemde elemente in, manipuleer hy/sy die teks of bewaar hy/sy daardie brontekselemente ten einde ‘n doelteks te skep wat gedronge is, onbekender is, en moeilik is om te lees sodat die doelteksleser – wat die magshebber is in postkoloniale terme – worstel om die magtelose of die ‘gekoloniseerde’ te bereik.