U kan in my hoed spring: Avonture in kajakkamp - Diverse
'Jy kan in my hoed spring,' het hy gesê.
Ons is by die verlate Highland Beach kampeer, 'n afstand van 100 kilometer na 'n kajakrit van 150 myl in die Golf van Mexiko, terwyl ons van Everglade City in Florida na die Flamingo-besoekersentrum en terug ry.
Ek het toe 'n vermoede gehad, wat intussen bevestig is dat dit my verhoudingstoets was. Moenie voorgee dat u nog nooit aan een onderwerp is of self uitgedink is nie. My praktiese tot die uiterste en watergesindigde nuwe kêrel was 'n kajakinstrukteur met Outward Bound, en hy wou seker maak dat sy nuwe vriendin, ek, so 'n reis kon onderneem.
Alhoewel, weliswaar nie die atletiesste persoon op die planeet nie, en ook nie die vreesloosste nie (hoegenaamd nie vreesloos nie), het ek net een ding vir my aangegaan: ek word nie siektes in die see nie, en ons beleef onsuksesvolle seë.
Maar teen die derde kajakdag van 20 myl, het my voorarms gepiep soos roesdeur-skarniere toe ek my polse of my hande probeer beweeg. Later het ek die mediese term hiervoor geleer, wat 'crepitus' is, en dit laat klink soos die dood van 'n arm, wat dit op sommige maniere was.
En op die vierde dag hardloop ons oor 'n haai in die vlak water tussen mangroves, en ek het 'n bietjie woede gehad. Oukei, 'n groot uitbarsting, wat nogal 'n prestasie is, as ek in my kajakkompartement soos 'n toegedraaide mummie gedruk word. As u wonder, is dit nie soos 'n regte romp nie.
'Dit is net 'n verpleegsterhaai,' het die praktiese kêrel gesê.
"So?" Het ek gegil. "Shark! Shaaaarrrk! "
"Kalmeer. Ek dink nie eens hulle het tande nie. '
Ek het in die 1970's grootgeword op die hoogtepunt van die Jaws-paranoia. En die meeste van my vriende het nie een toon in die see gesit nie. Alhoewel dit nooit so uiterste was nie, het die sien van 'n dorsale vin my terug gebring na my vyf jaar oue self en die trochaïese meter van daardie Jaws-musiek, die spettery en die bloed wat soos 'n rooi begonia onder die see blom. 'N Mens moet nou wonder hoekom ouers hul kleintjies ooit so 'n film kan sien.
En vir die rekord het verpleegsterhaaie tande.
Maar sover ek die toets geslaag het, het ek dit later uitgevind. Ek het deur my crepitus gespring en die boot nie gesink tydens die genoemde haai-uitbarsting nie. Ek het selfs ingestem om 'n mede-boeter oor die kop te slaan, indien nodig. 'N Skoolgroep was op 'n rowwe punt, nie ironies genoeg "Shark Point" genoem nie. Hul kano's het in die wind geklop, en die golwe het op hul bote en hul nou onderwater liggame gespring. Hulle het gegil. Baie.
'Luister,' het die praktiese vriend gesê, 'ek het 'n sleeplyn. Ons moet uitgaan en hulle kry. "
"Ons doen?" Ek het gevra. My vraag was nie retories nie. Klaarblyklik was hierdie spesifieke hoek van die oseaan gewild onder die Hammerheads, wat selfs die praktiese vriend erken het dat hy tande gehad het. Maar die praktiese kêrel was 'n Boy Scout en 'n Outdoor Trip Leader, en daar was geen manier waarop ons verby hulle sou ry in hul tyd van nood nie. Hulle het almal oor die kwaai grys see gespring soos eiers in 'n pot. Een van hul kano's was onderstebo. Die ander een is buite hul bereik.
'Maar as hulle jou probeer gryp,' waarsku die praktiese vriend, 'slaan hulle met jou paddle, sodat hulle nie die boot omhels nie.'
Ek het my padgee in die steek gelaat, maar steeds, soos u kan dink, vol twyfel. Hoe kan ek die kop van iemand in nood met my harde plastiek paddle kraak? Gelukkig het die praktiese kêrel die dag gered met sy sleeptou en sy vinnige verstand en daar is nie 'n kopkraak nodig nie. Ek sou die toets beslis geslaag het.
Daardie aand het ons na Highland Beach aangekom op pad terug na Everglade City en ons klein blou tent tussen twee palmbome opgerig. Ons het gekyk hoe kaal arende vis van visarend probeer steel, en toe word die sout lug blou tot pienk. Die son het oor die see gestrek; sy gesig gekantel op die rand van die oseaan, die nek, 'n ligweg na die sand. Verspreide kegelskille is wit soos bene. Die wind roes die palmblaaie hierbo en hou die swart vlieë weg. 'N Valk wat in 'n windstoot vasgevang is, flits met 'n bruin driehoekspits, 'n rooi stert.
Aanvanklik het ek gedink daar moes 'n ontploffing in die verre horison plaasgevind het as gevolg van die brou elektrisiteit oor die see. Die storm het uitgebars soos 'n vulkaan, 'n opskudding van oranje en geel lig wat uit die lyn tussen die swart lug en die grys see flits. Ons het na die transistorradio geluister met sy meganiese waarskuwings vir klein vaartuie oor die elektriese storms, die see en die wind. Daar op die horison het dit so ver weg gelyk.
Ons het teen die oggend wakker geword, en die radio het nuwe, dringender waarskuwings uitgereik aan die klein vaartuig wat stom genoeg was om nie aan die eerste waarskuwings te let nie. Toe val die reën in plooitjies teen die dak en mure van die tent. Toe die gedreun van die donderweer. Maar nog steeds 'n oseaan weg. Of so het dit gelyk. Selfs die praktiese kêrel lyk nie bekommerd nie, daarom het ons na mekaar gesoek.
Dit is totdat die reën in haelstene gedraai het en die klein tentjie opgesteek het met elke nuwe weerlig. En die gedreun van die donderweer het ontploffing geword op ons sandstrand, tussen ons twee lieflike palms, rondom ons klein liefdes tent.
'Luister,' het die praktiese vriend gesê. 'As daar iets gebeur, is dit hoe jy die radio uitroep.' Hy het my gewys.
'Wat bedoel jy iets? Waarom sou ek bel? Met wie sou ek bel? '
'As daar iets met my gebeur,' het hy gesê. Dit is nie 'n man wat oorreageer nie, so ek het probeer konsentreer op watter knop om te druk en wanneer.
'En ons moet beter in die weerligposisie wees,' sê hy tussen krake van donderweer en weerligstraal. Die lug het na brandende dinge geruik. My hare staan ​​aan die einde. Tot op hierdie oomblik het ek dit altyd as 'n cliché gedink. Maar soms, volgens my, is daar waarheid in cliché.
'Oukei,' het ek gesê. "Weerligsposisie. Wat is dit?"
Praktiese kêrel gedemonstreer. Hy rol sy warmste op en kniel daarop. Ek het hom gekopieër. 'U moet u knieë en voete bymekaar hê,' het hy gewaarsku. 'Selfs al word ons deur die huidige stroom getref, is daar een in- en uitgangsplek. Dit is veiliger op die manier. "
"Grondstroom?" Ek het gevra.
'Ja,' sê hy. 'Kniel soos hierdie.'
Ek het eers later uitgevind wat dit beteken, dat as weerlig naby genoeg toeslaan, dit ons kan bereik deur een van ons palms en deur die sand te reis. Praktiese kêrel het 'n mede-buitelugleier geken wat op presies hierdie manier gesterf het. Een punt van in- en uitgang beteken minder verbranding van die liggaam.
So kniel ons daar, naak en knie saam op ons termokale. Nie 'n vreeslike romantiese posisie soos u dit voorstel nie.
Toe dit te veel word, begin ek huil.
'Dit sal goed gaan,' het die praktiese vriend probeer.
Die blou tent brand met elke staking op, gevolg deur nog 'n botsende ka-boom. En die reuk van iets soos swael. Ek was bang, maar dit was nie so nie, dit was in elk geval nie presies so nie.
'Ek moet pooh,' erken ek uiteindelik. En die vrees plus hierdie knie-saam-posisie het beteken dat ek dit nie sou kon hou nie. Dit is een ding om bang te wees vir haaie voor 'n nuwe kêrel of om selfs nie 'n mede-boeter in die kop met u paddle te slaan as u moet nie. Dit was heeltemal 'n ander ding.
Maar 'n praktiese kêrel het altyd sy gebreide mantel uitgesteek en hy sê die ses woorde wat elke vrou graag wil hoor: 'Jy kan in my hoed spring.'
Laat my duidelik wees: Praktiese kêrel het nog nie vir my gesê dat hy van my hou nie, of selfs dat hy van my hou nie, maar dit was iets meer gelyk as dit.
Maar natuurlik kon ek nie in sy hoed spring nie. Wilskrag is ook iets anders. As gevolg van my beoefende joga-houdings, 'n sterk wil, pure verleentheid en die aanbod van die hoed wat ek as ware liefde vertolk het, kon ek uithou totdat die storm uiteindelik aanbeweeg het, en ek uit die tent kon spring en in kon hurk. privaatheid agter die palm.
Uiteindelik was dit die Practical Boyfriend wat die toets geslaag het, een wat ek nooit vir hom kon uitdink nie. Praktiese kêrel is nou 'n praktiese man, en ek het nog nooit ooit in sy hoed gehaal nie. Ten minste nog nie.