Verlore Amazone -stamme: waarom die Weste nie sy obsessie met El Dorado kan oorkom nie - Geskiedenis Podcasts - 2021
Verlore Amazone -stamme: waarom die Weste nie sy obsessie met El Dorado kan oorkom nie
'N Aantal ou nedersettings is onlangs in die boonste Tapajós -bekken van die Amasone ontdek. Dit is geen El Dorado nie - alhoewel u vergewe sal word as u so dink. Die persdekking toon 'n bevestiging van die idee dat die tropiese Nuwe Wêreld ooit die tuiste van monumentale samelewings was, soos dié in Egipte of Mesopotamië. Die onlangse ontdekkings is deur Newsweek aangekondig as 'herskryf' van die geskiedenis van Amerika voor Columbus: nie 'n beskeie bewering nie. The Guardian verklaar: "Verlore Amazone -dorpe wat deur argeoloë ontbloot is."
Intussen het die National Geographic (gedeeltelik verantwoordelik vir die befondsing van die projek) aangekondig dat die "Amazon -oerwoud eens miljoene meer huis toe was as wat voorheen gedink is". Dit is verre van die idee van 'n ongerepte landskap waarna natuurbewaarders al jare verwys. Soos een van die Exeter -navorsers aan die Washington Post opgemerk het: "Dit lyk asof dit 'n mosaïek van kulture was."
Bewyse van 'n prehistoriese nedersetting. (Universiteit van Exeter)
Nuus uit die Amasone handel al lank oor "verlore stamme" of "mense wat nie gekontak is nie". Een dokumentêr uit 1970 beeld die belangrikste element van die genre uit: inheemse mense wat assimilasie weerstaan. In hierdie eeu het die klem ietwat verskuif. Inheemse Amazoniese mense word toenemend nie net as 'verlore' uitgebeeld nie, maar beslaan ook 'n natuurlike gebied wat gevaar loop om self verlore te gaan deur olie -eksplorasie, mynbou en houtwinning.
Dit is opvallend geïllustreer in 2008, toe José Carlos dos Reis Meirelles Junior, 'n amptenaar van FUNAI (die nasionale Indiese agentskap van Brasilië), dramatiese en nog steeds wyd weergegee beelde van eksoties gekleurde Indiërs publiseer wat vliegtuie met pyl en boog wou neerwerp. Meirelles beskryf die bedreigings vir sulke stamme en hul land as "'n monumentale misdaad teen die natuurlike wêreld".
Meirelles erken dat pogings om vernietigende houtontginning te voorkom doeltreffender was as dit op die skouers van 'onaangetaste' Indiërs gedra word, deels omdat die 'eksotiese Indiër' 'n kragtige simbool vir 'n metropolitaanse publiek is.
Was die verlore tien stamme van Israel ooit verlore?
Dieet van menslike brein het die Papoea -Nieu -Guinee -stam gehelp om siektes te weerstaan
Verweef menslike lewe en die omgewing: die begrip van antieke geometriese grondwerke in die suidwestelike Amazonia
Maar soos opgemerk in 'n resensie van 'n dokumentêr uit 2016 wat 'n paar van Meirelles se pogings beskryf om die aandag op die situasie van die Indiane te vestig, is daar 'n nuttige onduidelikheid in die term 'sonder kontak'. Vir die naïewe waarnemer impliseer die term outonomie en isolasie. Maar eintlik is dit 'n term wat deur FUNAI -amptenare gebruik word om groepe te identifiseer wat eenvoudig geen amptelike verhouding het met die agente van die staat wat gemagtig is om namens hulle op te tree nie. Soos Meirelles self gesê het by navraag deur The Guardian oor die term:
'Al die mense wat as' geïsoleerd 'beskryf word, het 'n soort kontak met ons gehad. Gewoonlik gewelddadig. Wat hulle nie het nie, is gereelde kontak. Maar hulle gebruik al minstens 100 jaar byle, machetes en ysterpotte. "
Die 'verlore' Indiër van die hede, uitgebeeld as 'n lewende weergawe van die Indiër van die verlede (in teenstelling met wat baie beskou as die saamgestelde, ersatz, mestiço afgeleide - dit wil sê die meeste Amazoniërs) is steeds 'n formidabele ikoon van Amazonia, en word nou versterk deur die idee van die ontdekking van 'n historiese tropiese beskawing. Joernalistieke verslae word immers steeds gedryf deur 'n fassinasie met verlore stede, verlore stamme en die eksotika van neo-tropisme.
En dit lyk asof hierdie bevindinge 'n omwenteling in ons begrip van die Amasone veroorsaak. Maar buite die getalle in hierdie spesifieke streek (die skrywers van die onlangse studie skat dat daar tussen 500,000 en 'n miljoen mense in die Upper Tapajós -bekken gewoon het), is daar baie min nuut. 'N Baie omvangryke literatuur het dekades (of langer) die heersende menings oor die ongerepte karakter van pre-verowering van Amazonia uitgedaag.
'N Valse paradys
Ironies genoeg, in dieselfde maand wat hierdie ontdekkings bekend gemaak is, sterf twee groot bydraers tot die hersiene siening van die geskiedenis van Amazonië, Alfred Crosby en Denise Schann.
Hulle is een van 'n baie groot stel geleerdes wie se werk die ortodokse opvattings uitgedaag het, gebaseer op die bewering dat Amazonia 'n 'nagemaakte paradys' is wat in wese ongeskik is vir enige behalwe die mees marginale sosiale bestaan. Bewyse van sosiale kompleksiteit in hoofde en protostate, soos die onlangse ontdekking verder bewys, verweer hierdie bewerings.
Navorsers ondersoek 'n ontdekte nedersetting. (Universiteit van Exeter)
Maar die uitdaging vir die beeld van die Amazoniese 'groen hel' het 'n aansienlike historiese diepte. Die kroniekskrywer van die eerste Europese afkoms van die Amasonerivier, Gaspar de Carvajal, het in 1542 'n digtheid van die oewerbevolkings gerapporteer wat in opvallende kontras staan ​​met die daaropvolgende karakteristieke van Amazonia as 'n land van geïsoleerde, kleinskaalse, boswonende jagter -versamelaars. Sedertdien het baie ander op verskillende maniere bygedra tot 'n herkonfigurasie van pre-moderne Amazonia wat weier om voor die heersende stereotipes te swig.
Honderde Amazoniese geogliewe wat lyk soos Stonehenge -uitdaging Persepsies van menslike ingryping in die reënwoud
The Lost City of Z en die geheimsinnige verdwyning van Percy Fawcett
Antieke mediese kennis van Amazon -stamme wat vir die eerste keer in die geskiedenis op skrif gestel moet word
Trouens, min historiese Indiese groepe het lewens so gehandhaaf dat hulle so afgesonderd of vreedsaam was as wat die voorgestelde prentjiekaartvoorstellings aandui. Dieselfde geld vandag. Indiane word beleër deur die staat en hulpbronhonger interlopers. Hulle handhaaf dus in die algemeen 'n bestaan ​​wat gekenmerk word deur hoë vlakke van sosiale konflik (soos hulle byvoorbeeld probeer om territoriale grense te verdedig), wanhoop (berugte hoë vlakke van selfmoord) en kulturele verbrokkeling.
Die herhaalde aanroep van die Amazonia van die mite - van verlore stamme of verlore stede - is op 'n feitelike basis maklik om uit te daag, alhoewel sulke besware taamlik swak lyk in die lig van die krag van cliché. Die clichés is baie meer eetbaar as die banaliteit van winsgewende ontginning van die "goedkoop natuur" van die Amazone, minerale, hidro -elektriese krag, hout en landbougrond wat teen minimale koste beskikbaar is vir ondernemings wat op groot skaal kan onttrek. Maar die tipiese voorstelling van 'verlore mense' wat deur die kapitalistiese bedryf beleër word, vang amper die langtermyn, ingeplante en globalistiese karakter van hulpbronontginning in die streek vas.
Dat die clichés seëvier, is nie verbasend nie. Maar dit is ontstellend dat die verhouding tussen die verlede en die hede so gereeld ondeursigtig is. Ons praat herhaaldelik oor verlore wêrelde, verlore mense, verlore beskawings, asof dit deur 'n soort natuurlike proses plaasgevind het, eerder as as gevolg van die aanhoudende en stelselmatige vernietiging van die samelewings (sowel as hul natuurlike omgewings).
Om 'verlore' te wees, misplaas of 'herontdekking' te vereis, is nie 'n intrinsieke toestand nie. 'N Realistiese beoordeling van wat in die Amazone -ontwikkeling gebeur, is skaars vervat in poskaartbeelde en El Dorado -fantasieë.
Nuus gemerk met ou nedersetting
'N Ontleding van vier ou skedels wat in Mexiko gevind is, dui daarop dat die eerste mense wat hulle in Noord -Amerika gevestig het, meer biologies uiteenlopend was as wat wetenskaplikes voorheen geglo het.
Drones onthul geheime van die ou Florida -dorp
Met behulp van drone-tegnologie het 'n span UF-navorsers ontdek hoe 'n ou dorpie in Florida 'n deurslaggewende rol gespeel het in die pre-Columbiaanse geopolitiek.
Tripolye 'megastrukture' was antieke gemeenskapsentrums
Sogenaamde "megastrukture" in antieke Europa was openbare geboue wat waarskynlik 'n verskeidenheid ekonomiese en politieke doeleindes gedien het, volgens 'n studie wat op 25 September 2019 in die oop-tydskrif PLOS ONE by gepubliseer is.
'Verlore' Amazone -stamme - waarom die Weste nie sy obsessie met El Dorado kan oorkom nie
'N Aantal ou nedersettings is onlangs in die boonste Tapajós -bekken van die Amasone ontdek. Dit is geen El Dorado nie - alhoewel u vergewe sal word as u so dink. Die persdekking toon 'n bevestiging van die idee.
Antieke terreinontdekking in Albanië stop werk aan gaspypleiding
Die werk aan die bou van 'n massiewe gaspypleiding deur Suidoos -Europa is opgeskort na die ontdekking van 'n ou nedersetting in die ooste van Albanië, het die Trans Adriatic Pipeline -onderneming Woensdag gesê.
Lig gewys op die lewenstyl en dieet van die eerste Nieu -Seelanders
(Phys.org)-'n Multidissiplinêre span wetenskaplikes onder leiding van die Universiteit van Otago het nuwe lig gewerp op die dieet, lewenstyl en bewegings van die eerste Nieu-Seelanders deur isotope van hul bene en tande te ontleed.
Antieke DNA werp lig op die raaisels van die Arktiese walvis
Wetenskaplikes van die Wildlife Conservation Society, die American Museum of Natural History, City University of New York en ander organisasies het die eerste genetiese analise van die boogwalvis met die hele reeks gepubliseer.
Die klein ystydperk het gelei tot die migrasie van arktiese jakkalse met eilande
Volgens nuwe navorsing het die Klein Ystydperk 'n nuwe golf arktiese jakkalse toegelaat om Ysland te koloniseer.
Plantreste verbind boerdery met landskapskade in Peru
'N Studie van voedselreste van ou nedersettings langs die laer Ica -vallei in Peru bevestig vroeëre voorstelle dat boerdery die natuurlike plantegroei so erg ondermyn het dat uiteindelik 'n groot deel van die gebied laat vaar is.
Ruimtetegnologie maak 'n revolusie in argeologie, begrip van Maya
'N Oorgang van die dik oerwoude van Belize het 'n omwenteling in argeologie wêreldwyd gemaak en die komplekse stedelike sentrums wat ontwikkel is deur een van die mees bestudeerde antieke beskawings-die Maya's, duidelik getoon.
Beset u Amazonia? Inheemse aktiviste neem direkte aksie - en dit werk
Die inheemse mense van Loreto, in die Amazon -wasbak van Peru, het pas 'n maand lange besetting van 14 oliebronne wat aan die Argentynse maatskappy Pluspetrol behoort, beëindig. Onderhandelinge is steeds aan die gang tussen die oliemaatskappy en verskeie ander gemeenskappe, verteenwoordig deur die inheemse vereniging Feconaco.
Dit is nie die eerste keer dat Feconaco Pluspetrol se bedrywighede beklee nie. Sulke optrede van inheemse groepe is relatief algemeen.
Ondanks die soortgelyke taktiek blyk dit dat mense uit Amazonië nie direk van die besettingsbeweging of van Euro-Amerikaanse protestradisies direkte aksie geleer het nie. By gebrek aan funksionele staatsbeskerming, moes inheemse mense altyd vir hulself opstaan.
In September verlede jaar het Ka'apor -mense in die noordooste van Maranhão in Brasilië byvoorbeeld foto's gepubliseer van onwettige houtkappers wat hulle gevang en vasgemaak het. Hulle het sake in eie hande geneem omdat die staat nie hul gebied beskerm nie.
Die pioniers van inheemse regstreekse optrede was die Kayapó in die suide van Pará in Brasilië, wat begin met die monitering van goudmynbou en later aanmelding op hul grondgebied, wat senior leiers geduld het en inderdaad baat gevind het by. In die vroeë negentigerjare het omgewingsvernietiging en kwikvergiftiging daartoe gelei dat baie Kayapó -mense 'n jonger generasie leiers ondersteun het wat die mynwerkers en houtkappers uit hul gebied verdryf het. Beelde van die Kayapó het sedertdien sinoniem geword met inheemse omgewingsbewustes.
'N Geskiedenis van uitbuiting
Die relatiewe sukses van direkte optrede in die afgelope dekades staan ​​in kontras met die dikwels bloedige ontmoetings wat voorgekom het, waaruit swak gewapende Indiërs altyd sleg voortgekom het.
Inheemse mense in die Amasone is al honderde jare die slagoffers van die mynbou- en energiebedryf. Die vroegste koloniste is gemotiveer deur geldgierigheid, en opeenvolgende golwe van uitbuiting het gevolg. Die gewelddadige en dwingende arbeidsverhoudinge van die rubberboom (wat 'n eeu gelede geëindig het) beïnvloed steeds hoe plaaslike mense handel en buitestanders beskou.
Bontjagters sou inheemse mense gedurende die grootste deel van die 20ste eeu op sig skiet. 'N Goeie vriend van my, een van my belangrikste informante in die veld, het as kind uit Brasilië gevlug nadat sy gesin deur pelsjagters vermoor is en by 'n ander stam in die grensgebied tussen Frans -Guyana en Suriname kom woon het. Hier en oor die hele Guyana -streek (die uitgestrekte gebied in die noordooste van Amazonië wat grens aan die riviere Negro, Orinoco en die onderste Amasone), het mynbou na goud, diamante en ander minerale gelei tot beduidende sosiale konflikte.
Die klein gemeenskappe van die streek word deur persoonlike verwantskappe bymekaar gehou en is baie afhanklik van plaaslike ekosisteme vir hul lewensbestaan. Dit maak hulle veral kwesbaar vir die newe-effekte van ekstraksiebedrywe, soos omgewingsvernietiging en besoedeling van riviere en mere. Maar daar is ook sosiale en mediese gevolge: prostitusie, alkoholisme, dwelmverslawing en die bekendstelling van nuwe siektes soos MIV.
Mynbou- en oliemaatskappye verdien oor die algemeen 'n slegte reputasie vir hul Amazon -aktiwiteite, maar projekte wat in die naam 'volhoubaarheid' bedink word, kan ook 'n negatiewe impak hê. Dink veral aan die program van hidro -elektriese damme wat in Brasilië uitgerol word. Belo Monte, die vierde grootste hidro -elektriese dam ter wêreld, word byvoorbeeld oorkant 'n suidelike sytak van die Amasone gebou. Dit het reeds die instroming van tienduisende werkers veroorsaak, met ernstige druk op die plaaslike sosiale verhoudings. Die impak daarvan op 'n uitgestrekte ekosisteem - 'n groot hidrologiese bekken - sal monumentaal wees.
Betogings teen die Belo Monte -dam het misluk, aangesien 'n Brasiliaanse regering gefokus het op ontwikkeling wat met sy projek bewerkstellig word, wat immers in ooreenstemming is met die politieke retoriek van die 'groen ekonomie'. Inheemse mense is 'n klein deel van die kieserskorps, en hul stem is min in die nasionale politieke toneel.
Maatskappye in die kruis
Betogings teen internasionale private ondernemings kan waarskynlik meer effektief wees, in soverre die direkteure van hierdie maatskappye 'n swak publieke beeld ag om hul wins aansienlik te beïnvloed.
'N Regsgeveg wat bykans twee dekades lank tussen inheemse mense in Ecuador en die energiereus Chevron woed, het daartoe bygedra dat die korporasie vroeër vanjaar die titel van 'n Lifetime Award for Shameful Corporate Behavior deur voetsool -satirici in Davos gekry het. Die aktiwiteite van maatskaplike verantwoordelikheid wat deur sulke druk veroorsaak word, blyk egter te veel kosmeties te wees.
Waar direkte optrede daarin geslaag het, is dit grootliks te danke aan die bou van nuwe soorte alliansies tussen inheemse leiers, progressiewe en sosiaal georiënteerde NRO's en onafhanklike aktiviste, waaronder sommige akademici.
Inheemse mense in die Amasone -bekken het geleidelik, deur die eeue, meer vaardig geword om georganiseer te word en die magstaal te praat. Hulle vorm nou 'n belangrike deel van 'n wêreldwye inheemse volksbeweging, wat 'n toenemende aantal aktiviste met opleiding in internasionale reg, dokumentêre rolprentvervaardiging of antropologie kan beroep om veldtogte te help. Op kleiner skaal is gemeenskappe gereeld betrokke by verskillende projekte wat deur buitestaanders gebring word, insluitend die 'vennootskappe' wat deur onttrekkingsbedrywe voorgestel word.
Maar hulle is net so gereeld spyt oor hul toetrede tot die verhouding. Inheemse mense besef dat hul begrip van eerlike uitruilings nie dieselfde is nie, en soms nie eens verenigbaar is met die van hul gespreksgenote nie, of dit nou houtkappers, mynwerkers of mense is wat meer immateriële rykdom soek, soos tradisionele ontwerpe, musiek of ekologiese kennis. .
Hierdie ervarings toon aan dat die konflikte wat soms ontstaan ​​tussen inheemse mense en buitestaanders wat natuurlike hulpbronne wil onttrek nie bloot konflikte van materiële belange is nie, en nie slegs gestruktureer is deur 'n wanbalans van mag nie. Dit is op 'n meer fundamentele vlak konflikte van wêreldbeskouings, vankosmovisies, soos Afro-Colombiane hulle soms noem.
Inheemse mense het groot pogings aangewend om te praat oor die gaping tussen hulself en ander wat in die kapitalistiese wêreld leef en beweeg. Buitelanders, insluitend postkoloniale state en transnasionale organisasies, rus nou op die verantwoordelikheid om 'n ooreenstemmende poging aan te wend.
Dosent, Jackson School of International Studies, Universiteit van Washington
Navorsingsgenoot, Institute of Development Studies, Universiteit van Sussex
Senior navorsingsgenoot, Oxford Institute for Energy Studies, Universiteit van Oxford
Postdoktorale navorser, Royal Holloway
Professor, Skool vir Ingenieurswese en Gevorderde Tegnologie, Massey Universiteit
Postdoktorale mede, Sentrum vir Presidensiële Geskiedenis, Southern Methodist University
PhD -navorser, Durham Energy Institute, Durham University
Professor in Karbonaat Petroleum Geoingenieurswese, Heriot-Watt Universiteit
Hoofwetenskaplike en hoogleraar in verkenningsgeowetenskap, Heriot-Watt Universiteit
Emeritus, Departement Biologie en Groot Lakes Sterrewag, Universiteit van Minnesota Duluth
Postdoktorale navorsingsgenoot, Tegnologiese Opvoedkundige Instituut van Kreta
Direkteur en dosent, Extractives Baraza, Strathmore University
Emeritus Professor in Antropologie, Goudsmede, Universiteit van Londen
Professor, Fisiese Aardrykskunde (klimaatwetenskap), Te Herenga Waka - Victoria Universiteit van Wellington
Terwyl Engeland in 1585 in oorlog was met Spanje, het Engelse privaatmanne besluit om Spaanse en Portugese besittings en skeepsvaart te bestry en onwettige handel te dryf. Sir Walter Raleigh het jare lank hoë agting geniet van koningin Elizabeth I, wat deels voortspruit uit sy vorige eksploite op see, waaronder die beroemde Capture of the Madre de Deus.  Kort daarna het Raleigh egter 'n kort gevangenisstraf opgelê omdat sy in die geheim met een van die koningin se inwagters, Elizabeth Throckmorton, getrou het en vir haar 'n kind gebaar het.  In 'n poging om sy invloed met die koningin te herstel, het Raleigh, nadat hy dinge beloof het dat "goudryke ryk meer winsgewend is as Peru", 'n ekspedisie onder John Whiddon opgestel om die fabelagtige goudstad, bekend as El Dorado, te vind, na aanleiding van een van die vele ou kaarte wat die vermeende bestaan ​​van die stad aandui. Raleigh was daarop gemik om Lake Parime in die hooglande van Guyana te bereik (die destydse vermeende ligging van die stad). 
Raleigh se bekoring het begin toe hy Pedro Sarmiento de Gamboa, die Spaanse goewerneur van Patagonië, tydens 'n aanval in 1586 gevang het, wat ondanks Spanje se amptelike beleid om alle navigasie -inligting geheim te hou, sy kaarte met Engelse kartograwe gedeel het.  Die grootste ontdekking was Gamboa se verslag van Juan Martinez de Albujar, wat in 1570 aan die ekspedisie van Pedro de Silva na die gebied deelgeneem het, net om in die hande van die Caribs van die Neder -Orinoco te val.  Martinez beweer dat hy geblinddoek na die goue stad geneem is en deur die inboorlinge vermaak is, en daarna die stad verlaat het, maar hy kon nie onthou hoe om terug te keer nie, net 'n groot meer wat in die omgewing was.  Raleigh wou die mitiese stad vind, waarvan hy vermoed dat dit 'n werklike inheemse Indiese stad met die naam Manoa was naby 'n groot meer met die naam Parime. Boonop het hy gehoop om 'n Engelse teenwoordigheid in die Suidelike Halfrond te vestig wat met die Spaanse kon meeding en om handel tussen die inboorlinge en Spanjaarde te probeer verminder deur alliansies aan te gaan. 
Whiddon vaar in 1594 na die eiland Trinidad en word begroet deur Antonio de Berrío, die Spaanse goewerneur van die eiland (wat eers in 1592 gestig is), en María de Oruña (niggie van Gonzalo Jiménez de Quesada). Toe vrae ontstaan ​​oor El Dorado, het De Berrío kwaad geword en beveel dat die klein Engelse partytjie uitgevoer moet word, maar Whiddon is toegelaat om te vertrek om die verhaal aan Raleigh te vertel.  Raleigh het einde 1594 onmiddellik 'n ekspedisie gereël, waarvan die eerste doel was om de Berrío te probeer vang, wat die eiland gebruik het vir die verkenning van die Orinocorivier.  Die ekspedisie het uit vier skepe bestaan: die Lion's Whelp onder kaptein George Giffard, 'n klein Spaanse prys genoem Gallego onder leiding van Lawrence Kemys, Raleigh se eie vlagskip onder kaptein Jacob Whiddon en meester John Douglas, en 'n klein blaf onder kaptein Cross. Aan boord was 150 offisiere, soldate sowel as vrywilligers.  Nog twee ekspedisies het gehoop om aan te sluit. Die eerste ekspedisie, onder Robert Dudley en George Popham, was vroeër weg en die tweede, onder leiding van George Somers en Amyas Preston, het 'n maand later vertrek. 
Raleigh verlaat Plymouth op 6 Februarie 1595 en vaar na die Azore om vars voorraad aan te neem voor die oorsteek van die Atlantiese Oseaan. Nadat hy dit reggekry het, vaar Raleigh naby die Kanariese Eilande, waar 'n Spaanse skip uit Tenerife gevang is, waarna die vrag leeggemaak is, waarvan 'n groot hoeveelheid vuurwapens geneem is.  'n Dag later is 'n Vlaamse skip vasgelê, waar sy vrag ook leeggemaak is - 20 varkkoppe Spaanse wyn. 
Raleigh het einde Maart in die Karibiese Eilande aangekom, maar het tydens die transatlantiese kruising kontak met twee ander konsorte verloor en kon ook nie met hulle 'n afspraak maak nie. Die eerste ekspedisie onder Dudley en Popham, wat gewag het en eers omstreeks 9 Februarie uit die gebied vertrek het. Tussen hulle het hulle baie Spaanse skepe gevang en hulle 'n verskoning gegee om met hul pryse terug te gaan na Engeland.  Terselfdertyd het die Preston Somers -ekspedisie verder na die weste gegaan om die Spanjaarde van Raleigh se ekspedisie af te lei.  Hulle was ook veronderstel om mekaar te ontmoet, maar het ook die afspraak misgeloop.  In plaas daarvan het hulle voortgegaan met hul ekspedisie en op pad gegaan na La Guaira en Coro, waar hulle suksesvol toegeslaan het. Hulle grootste prys was toe hulle Caracas in 'n gewaagde aanval neem nadat hulle 'n pas deur die berge gekruis het. 
Vang van Trinidad Edit
Raleigh was van plan om op die Spaanse kolonie Trinidad af te daal - veral die hoof nedersetting San José de Oruña, wat in 1592 deur Berrio gestig is. kweek tabak en suikerriet van goeie gehalte. Terwyl hy oor die Golf van Paria vaar, het hy na bewering teer geruik en by Terra de Brea in die kus gesit. Die Caribs het Raleigh na 'n piekmeer gelei (die grootste van die wêreld se drie natuurlike asfalt mere) en hy het besef dat die stof ideaal was om sy skepe te bedek. Hy het verskeie vate saamgeneem en word sedertdien erken dat hy die meer ontdek het.  Raleigh se hoofdoel was om die Spaanse goewerneur, wat ook op soek was na dieselfde legendariese stad, te vang, hom te ondervra en soveel inligting in te win voordat hy met sy ekspedisie voortgaan. 
Op 4 April het Raleigh honderd soldate losgelaat en die klein voorraad in Puerto de España beslag gelê en die klein Spaanse garnisoen oorweldig voordat hy die binneland binnegedring het met die doel om San José de Oruña te verower.  Na die aankoms net voor die stad was die verrassing goed aan die Engelse kant.  'n Nagaanval is van stapel gestuur wat nie langer as 'n uur geduur het nie en die garnisoen van byna vyftig mans is aan die swaard gesteek. Die Spaanse algemene burgemeester Alvaro Jorge is gevange geneem en gevange geneem, maar die ware prys was die goewerneur de Berrio. Hy het gou gesmeek dat die plek gespaar moes word, en Raleigh het ingestem en die stad gehou om dit as 'n tydelike basis te gebruik om die Orinoco -rivier te verken.  Raleigh het ook vyf inheemse Indiërhoofde vrygelaat wat Berrio met 'n lang ketting gebind het, gemartel en gelos het om te verhonger.  
'N Fort is gebou in geval van 'n Spaanse teenaanval, terwyl sy soeke na die vermeende stad El Dorado sou begin.  Raleigh het de Berrio ondervra en is meegedeel wat hy van Manoa en El Dorado weet, maar het daarna probeer om die Engelsman te ontmoedig om sy soektog voort te sit, maar sy waarskuwings was tevergeefs.  
Op 15 April vertrek Raleigh van sy basis in die Gallego, wat vir rivierreise afgesny is, met honderd man saam met twee kuiers.  Hulle het byna 'n maand lank voedsel gehad, maar hulle moes so vinnig as moontlik vertrek - hulle het gerugte gehoor van 'n massiewe Spaanse ekspedisie na die gebied. Hierdie gerug blyk waar te wees, 'n Spaanse mag onder leiding van 'n kaptein Felipe de Santiago, een van Berrio se betroubare offisiere, met 'n aantal kano's wat van sy basis af op Margarita -eiland vertrek het en probeer het om Raleigh se ekspedisie te beskadig.  Die Engelse het die Orinoco -stroomgebied binnegekom, maar die waters was soms te vlak en dus die Gallego is nog meer aangepas om te vergoed, en daarbenewens is 'n paar vlotte gebou om gewig te verminder. Terwyl hulle verder deur die rivier gaan, het 'n magdom waterweë oopgegaan, maar Raleigh en sy manne het eers langs die rivier die Manamo -rivier opgestroom. 
Namate die ekspedisie al hoe verder op pad was, begin Raleigh en sy manne spoedig onder die hitte en tropiese reën ly. Namate die oerwoud digter geword het, moes die bemanning deurdring, maar 'n paar manne het verbysterd geraak, waaronder 'n Indiese gids met die naam Ferdinando wat verdwyn het, hetsy ontsnap of gevang deur plaaslike inboorlinge.  Raleigh het egter gou 'n Indiese dorp raakgeloop waar hulle nie net 'n gids nie, maar ook vis, brood en hoenders aangeskaf het.  Hy vertrek weer en die oerwoud word minder dig. Binne 'n paar dae is die savanneland van die Orinoco -vallei onthul. Die moraal is versterk onder die bemanning - een van hulle, 'n neger, het besluit om te swem, maar is deur 'n krokodil verslind ten aanskoue van die mans.  Raleigh het met afgryse kennis geneem van hierdie gebeurtenis wat die bemanning geskud het en toe besef die rivier hier wemel van die reptiele en beveel sy bemanning om geen kanse te waag nie. 
Spaanse verrassingsaanval Edit
Op 27 April het die Spanjaarde onder Santiago, wat nog steeds Raleigh se ekspedisie in die wiele gery het, besluit om die Engelse te verras toe hul agterste deel geskei raak nadat hulle vars water gekry het. Nadat hulle die vier kano's gestuur het, het hulle die Engelse ingesluip, maar 'n verrassing het verlore gegaan toe hulle in 'n smal kanaal vasgeval het in 'n draai in die rivier.  Die Engelse, hoewel verbaas, het vinnig voordeel getrek en Gifford met sy bote het 'n aanval op die Spanjaarde geloods, wat hulle oorrompel het.  Die Spaanse het 'n aantal ongevalle gehad in vergelyking met die Engelse, wat sonder verlies was, en die res vlug die bos in. Gifford neem die bote dan as pryse.  Raleigh en die res van die bote wat skote en geskreeu gehoor het, kom op en dwing die oorblywende twee Spaanse kano's om uit die oog te verdwyn. Raleigh het 'n klein groep mans gestuur om die Spanjaarde te jaag wat ook die bosse ingevlug het. Die Engelse troepe het drie Indiërs ingehaal wat hulle gevang het. Die Indiane, wat gedink het dat hulle Spanjaarde is, het om hul lewens gesmeek, en een van die drie het ingestem om hul gids te wees. 
Santiago besluit na hierdie nederlaag om op te gee, en keer terug na sy basis op die eiland Margarita.  Die gevange Spaanse kano's het broodnodige voedsel en voorrade gehad wat goed gebruik is, maar dit was ook hulpmiddels vir die vind van verskillende soorte erts. 
Caroni -rivier na Mount Roraima Edit
'N Dag later kom Raleigh se ekspedisie gou op 'n groot samevloeiing van die rivier. Dit was die Caronirivier. Hier het Raleigh die inheemse Amerindiërs teëgekom, eers die Warao -mense en die Pemons. Nadat hulle hul oorwinning oor die Spanjaarde getoon het deur 'n gevange Spaanse kano aan te bied, het die Engelse vreedsame verhoudings met hulle gesluit.  'n Groot dorpie is gevind, moontlik naby die huidige Ciudad Guayana,  onder leiding van 'n bejaarde opperhoof met die naam Topiawari-Raleigh het vriende gemaak deur aan te kondig dat hy 'n vyand van die Spanjaarde was, wat deur die inboorlinge wyd gehaat was.  Topiawari het Raleigh vertel van 'n ryk kultuur in die berge wat homself maklik oortuig het dat die kultuur 'n uitvloeisel was van die ryk Inca -kultuur van Peru en dat dit die legendariese stad Manoa moet wees.  Raleigh het twee van sy mans agtergelaat om gyselaars te word en Raleigh het Topiawari se seun teruggeneem.  Met hierdie vriendskap is 'n alliansie met hulle gesluit teen die Spanjaarde.  Sommige van die skepe het in die dorp gebly om aan te vul vir die reis huis toe, terwyl Raleigh en Kemys voortgaan met Topiawari se seun as gids. Hulle het teen die Caroní -rivier opgegaan en verkenners gestuur om goud en myne te soek, terwyl hulle alliansies aangegaan het met die inboorlinge wat hulle teëgekom het. Sy verkenners het gesteentes teruggebring in die hoop dat verdere ontleding gouderts sou onthul. 
Terwyl hulle verder stoot, merk Raleigh op 'n verandering in die landskap en beskryf a tepuy (tafelberg). Hy het die grootste, Mount Roraima,  sy topgebied van 31 km2  gesien en aangeteken: 156 begrens aan alle kante deur kranse wat 400 meter styg. Boonop het Raleigh ongeveer twaalf watervalle waargeneem, maar die grootste "hoër as enige kerktoring" wat hy gesien het, opgemerk - hulle het afgeklim en te voet geloop om 'n beter blik te kry en beskryf die omgewing as die mooiste wat hy gesien het.  Daar kan beweer word dat Raleigh moontlik die eerste Europeër was wat Angel Falls gesien het, hoewel hierdie bewerings as vergesog beskou word. 
Teen hierdie tyd het die ekspedisie byna 640 myl in die binneland afgelê en die reënseisoen het begin. Raleigh besluit dat hy genoeg gedoen het, en gee die bevel om terug te keer.  Hulle keer terug na die dorpie Topiawari, wie se seun ingestem het om saam met Raleigh terug te keer na Engeland, wat hom gedoop het Gualtero.  Nadat hy by die ander bemanning daar aangesluit het, vertrek Raleigh terug na Trinidad, maar onderweg leer hy uit 'n stert van 'n goudmyn naby Mount Iconuri en stuur Lawrence Keymis met 'n klein losie om ondersoek in te stel. Keymis nader die plek, wat eintlik 'n paar kilometer van Santo Tomas was, waarneem hy 'n groot waterval (vandag Llovizna -waterval) en alhoewel hy die myn nie gesien het nie, het hy gegrond op die kwaliteit van die kwartsgesteentes wat hy gesien en gehou het. van waarde. 
Keer terug na Trinidad Edit
Raleigh het na San Jose teruggekeer, en buiten die krokodilaanval het hy opvallend geen mans aan siektes verloor nie.  Toe hy by die fort aankom, is die besluit geneem om na Engeland terug te keer, maar voordat dit gedoen is, is alles van waarde uit die plek geneem en dit is tot op die grond afgebrand ondanks de Berrio se protes.  Raleigh het op die eiland Margarita geland en suksesvol geplunder vir voorrade en daarna by die hawe van Cumaná geland, waar hy de Berrío aan wal gelaat het nadat hy nie 'n losprys kon kry nie.  Hy het uiteindelik op Riohacha neergedaal, wat hy ook afgedank en geplunder het.  
Op 13 Julie ontmoet Raleigh uiteindelik Preston en Somers en word vertel van hul merkwaardige prestasies in die vaslegging van Caracas, La Guaira en Coro. Contrary winds forced them to abandon the idea of seeking the colony of Roanoke and all arrived in England by the end of August 1595.  
In fact, Kemys had already informed Raleigh by letter of the unfolding disaster and the death of his son. He went to Raleigh's cabin to beg forgiveness, but found Raleigh unable to grant him this. In Raleigh's words "I told him that he had undone me by his obstinacy, and that I would not favour. in any sort his former follie". Kemys reportedly replied "I know then, Sir, what course to take," before returning to his own cabin. Kemys then committed suicide by shooting himself in the chest with a pistol, then when that did not prove immediately fatal, stabbing himself in the heart with a knife.  Upon Raleigh's return to England, King James ordered him to be beheaded for disobeying orders to avoid conflict with the Spanish.  He was executed in 1618. [ aanhaling nodig ]
The gold mine at El Callao (Venezuela), started in 1871 a few miles south of Orinoco River, was for a time one of the richest in the world, and the goldfields as a whole saw over a million ounces exported between 1860 and 1883. [ aanhaling nodig ] The immigrants who came to the gold mines in Venezuela were mostly from the British Isles and the British West Indies. [ aanhaling nodig ]
Yet we still have a long way to go. A recent analysis of government data titled "We're Not Doing Enough Prescribed Fire in the Western United States to Mitigate Wildfire Risk," written by University of Idaho fire scientist Crystal Kolden, found that between 1998 and 2018, the amount of prescribed burning in the Western US remained stable and even decreased in some areas. Volgens die Sacramento by, fewer than 90,000 acres of California were intentionally burned in 2018. Kolden roughly estimates that the state should be burning at least five times that amount.
It was Fawcett's eighth foray into the ferociously fecund forest. His 58-year-old body had thus far withstood everything the Amazon had thrown at him, including encounters with anacondas, vampire bats and piranhas, infestation by flesh-eating maggots, relentless clouds of blood-sucking mosquitoes, poison-arrow attacks by tribespeople and weeks-long periods of near-starvation. But this was his last chance. En hy het dit geweet.
His endeavours hadn't earned him money, but they had won the respect of fellow explorers and those who live vicariously through them. Arthur Conan Doyle was inspired to write Die verlore wêreld after reading Fawcett's field notes detailing his Amazonian exploits, and adventure writer H Rider Haggard was a personal friend.
Savvy media man George Lynch came to the rescue, garnering sponsorship through an American press consortium by promising updates would be provided to their papers (including the New York Wêreld en Los Angeles Times) via a system of 'Indian' runners relaying reports from the explorers as they advanced through the jungle.
Later, bandeirantes (Portuguese-Brazilian fortune hunters) continued the search, followed by modern explorers of Fawcett's ilk – the real-life inspiration for popular fictional figures including Indiana Jones. And not all of these escapades were fruitless. In 1911, American academic and explorer Hiram Bingham captured the world's attention with his sensational rediscovery (aided by locals) of the lost Inca citadel of Machu Picchu, high in the Peruvian Andes. There was no gold, but it was an archeological treasure trove that electrified interest in the region's people and past.
Alexander III -ruiter -eier deur Fabergé
Amerikaanse burgeroorlog: Sherman's March through the Confederacy
Lockheed Hudson word in die hanger gediens
Copyright 2021 \ Verlore Amazone -stamme: waarom die Weste nie sy obsessie met El Dorado kan oorkom nie...