Hanging Gardens of Babylon - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Die Hangende tuine van Babilon (ook bekend as die Hanging Gardens of Semiramis) word beskou as een van die antieke Sewe Wonders van die Wêreld. Na bewering is hulle gebou deur Nebukadnesar II omstreeks 600 B.C.E.
Die beeld van die tuine is indrukwekkend, nie net vir die skoonheid daarvan nie, maar ook vir die ingenieurswese om die massiewe, groot tuine van grond en water te voorsien. Die welige Hanging Gardens is breedvoerig gedokumenteer deur Griekse geskiedkundiges soos Strabo en Diodorus Siculus. Dit is egter nie ooggetuies nie, en daar is min eerstehandse bewyse dat hulle bestaan. Enkele omstandigheidsgetuienis wat by die uitgrawing van die paleis in Babilon versamel is, het toegeval, maar dit staaf nie die oënskynlike verbeeldingryke beskrywings van antieke skrywers nie. Die ligging van die Hanging Gardens is deur die eeue moontlik verwar met tuine wat in Nineve bestaan ​​het, aangesien tablette van daar af tuine duidelik vertoon.
Daar word vermoed dat hulle aan die oostelike oewer van die Eufraatrivier, ongeveer 31 kilometer suid van Bagdad, Irak, die Hanging Gardens of Babylon geleë was - met hul blomme wat blom, ryp vrugte, stromende watervalle, terrasse wat ryk is aan blare, en eksotiese wesens wat rondvlieg - was miskien net 'n figuur van die vrugbare verbeelding van Griekse geleerdes en digters, of die spog met terugkerende soldate.
Tydens die bewind van die bekende koning, Hammurabi (1792-1750 B.C.E.), het die koninkryk van Babilonië tot die hoogste vlak bo die stede van Mesopotamië gestyg. Die Babiloniese beskawing het egter nie die toppunt van sy glorie bereik totdat die regering van Nabopolassar (625-605 vC.E.), wat die Neo-Babiloniese ryk begin het nie. Sy vermoedelike seun, Nebukadnesar II (604-562 v.C.), die vermeende bouer van die legendariese Hanging Gardens, sou na bewering hulle gebou het om guns te trek by sy vrou, Amyitis, wat in die land 'n antieke land grootgemaak is in die noordweste van die moderne Iran en het 'n passie vir bergomgewing gehad. '
Philo van Byzantium, wat deur baie mense as die eerste beskou is om 'n lys saam te stel van die Sewe Wonders van die Wêreld in die laat tweede eeu B.C.E., het die vraag gestel of die plante in die Hanging Gardens hidroponies is. Philo het opgemerk dat plante bo die grond verbou word, terwyl die wortels van die bome in 'n boonste terras in die tuin as in die aarde ingebed is. Dit was beslis 'n gevorderde landboutegniek vir die tyd, indien waar.
Strabo, die eerste eeu B.C.E. Griekse historikus en geograaf, in Boek 16 van sy reeks met 17 boeke, Aardrykskunde (in die Midde-Ooste), beskryf die geo-politieke landskap van die Hanging Gardens, soos hy met 'n groot deel van die bekende wêreld gedoen het tydens die regeringstyd van die eerste twee Romeinse keisers, Augustus en Tiberius.
The Hanging Gardens, 'n twintigste-eeuse interpretasie
Die Griekse historikus Diodorus Siculus het een van die beste verhale van die webwerf gelewer:
Die benadering tot die Tuin het soos 'n heuwel afgly en die verskillende dele van die struktuur het van mekaar af op mekaar getrek. Op al hierdie dinge was die aarde opgestapel… en was dit dik geplant met bome van elke aard wat, volgens hul groot omvang en ander bekoring, die aanskouer behaag het. Die watermasjiene het die water in groot oorvloed vanaf die rivier verhef, hoewel niemand daar buite kon sien nie.
Ander antieke historici het bykomende besonderhede gegee:
Die tuin is vierhoekig, en elke sy is vier plethra honderd Griekse voet lank. Dit bestaan ​​uit geboë kluise wat op geruite kubusagtige fondasies geleë is. Die trap van die boonste dakke van die terras word gemaak deur 'n trap (Strabo).
Die Hanging Garden het plante wat bo die grondvlak gekweek word, en die wortels van die bome is ingebed in 'n boonste terras eerder as in die aarde. Die hele massa word op klipkolomme ondersteun. Waterstrome wat uit verhoogde bronne voortspruit, vloei teen hellende kanale af. Hierdie water besproei die hele tuin, wat die wortels van plante versadig en die hele gebied klam hou. Vandaar dat die gras permanent groen is en die blare van bome stewig vasgeheg is tot soepel takke. Dit is 'n kunswerk van koninklike luukse en die opvallendste kenmerk daarvan is dat die arbeid van die verbouing bo die koppe van die toeskouers (Philo van Byzantium) hang.
Kliptablette uit die regering van Nebukadnesar gee gedetailleerde beskrywings van die stad Babilonië, sy mure en die paleis, maar verwys nie na die Hanging Gardens nie. Sommige geskiedkundiges voer vandag aan dat die Hanging Gardens of Babylon nooit werklik bestaan ​​het nie.
Beeld van 'n "hangende tuin" van 'n Assiriese tablet.
Hulle voer hul aanspraak op die feit dat die krygers in die leër van Alexander die Grote verbaas was oor die geweldige welvaart van die bloeiende stad Babilon en geneig was om hul ervarings grootliks te oordryf. Toe die soldate na hul skrander vaderland terugkeer, het hulle ongelooflike verhale gehad om te vertel oor die merkwaardige tuine, palmbome en imposante geboue van ryk en vrugbare Mesopotamië. Dit was immers die land van Nebukadnezzar se pragtige paleis, die groot Ishtar-poort, die legendariese toring van Babel en ander piramide-agtige ziggurate. Toe al hierdie buitengewone argitektoniese elemente saamgevoeg is in die verbeelding van die digters, geleerdes en historici van Antieke Griekeland, was die resultaat 'n ander, hoewel fiktiewe, wêreldwonder. Ander wys op Assiriese tablette wat verhoogde "hangende" tuine uit die stad Nineve toon, en verhoog die moontlikheid dat die Babiloniese tuine oordrewe, pragtige weergawes kan wees van wat in 'n ander groot Mesopotamiese stad bestaan ​​het.
Argeoloë uit die twintigste eeu het bewyse begin versamel oor onopgeloste vrae rakende die Hanging Gardens: Wat was hul ligging? Watter soort besproeiingstelsel het dit gehad? Hoe het die Hanging Gardens eintlik gelyk? Hierdie vrae moet nog volledig beantwoord word.
Onlangse argeologiese grawe in Babylon het 'n groot paleis, 'n gewelfde gebou met dik mure (miskien die een wat deur Griekse geskiedkundiges genoem is) opgegrawe, en 'n besproeiingsbuurt naby die paleis. Alhoewel 'n argeologiese span die paleisarea ondersoek het en 'n heropbou van die gewelfde gebou as die werklike Hanging Gardens aangebied het, plaas die verhale deur Strabo die Hanging Gardens op 'n ander plek, nader aan die Eufraatrivier. Ander argeoloë dring daarop aan dat, aangesien die gewelfde gebou duisende voet van die Eufraat af is, dit te ver is om die oorspronklike aansprake te ondersteun, selfs al sou Strabo verkeerd wees oor die ligging. Laasgenoemde span het die paleis van die paleis gerekonstrueer en die Hanging Gardens in 'n gebied wat van die rivier na die paleis loop, geplaas. Interessant genoeg, op die oewer van die Eufraat, is 'n nuutgevonde, enorme, 82 voet dik muur moontlik aangebring om terrasse te vorm soos dié wat deur die antieke Griekse bronne genoem is.
Curlee, Lynn. Die Sewe Wonders van die Antieke Wêreld. Atheneum. 2002. ISBN 978-0689831829
Jordan, Paul. Die Sewe Wonders van die Antieke Wêreld. Longman. 2002. ISBN 978-0582771871
Kilsing, Vernon N. Dieretuin- en akwariumgeskiedenis: Antieke diereversamelings na dieretuine. CRC. 2000. ISBN 978-0849321009
Layard, Austin Henry. Ontdekkings in die ruïnes van Nineve en Babilon. Adamant Media Corporation. 2001. ISBN 978-1402174445
Wright, Richardson Little. Die verhaal van tuinmaak: van die hangende tuine van Babilon tot die hangende tuine van New York. Dover. 1983.