Terwyl hy regte studeer het, het hy onder die invloed gekom van die rektor van die Sorbonne, Nicholas Cop – ’n ondersteuner van Luther. In 1534 het Calvyn tot bekering gekom en in 1535 die eerste deel van sy ‘Institusie van die Christelike Godsdiens’.
In Januarie 1537 begin hy ’n bediening saam met Willem Farel in Geneva. Calvyn was meedoënloos in sy soeke na hervorming en in 1538 gooi die stadsvader hom uit. Martin Bucer nooi hom toe na Strassburg om ’n gemeente van Franse vlugtelinge te bedien. Hier ontmoet hy sy vrou Idelette en skryf hy die eerste van sy reeks kommentare.
’n Wêreld waar jy jou hele lewe as ’n christen kan leef, sonder om een keer aan ’n gemeente te behoort (daar is christelike radiostasies en TV-netwerke, Christelike boekwinkels en webtuistes, evangeliese uitreike in sportstadions deur para-kerklike organisasies) sou Calvyn gegrief het. Volgens Calvyn is dit nie moontlik om ’n lewe in gehoorsaamheid aan Jesus te leef, sonder om aan die plaaslike gemeente gekoppel te wees nie.
Sy grootste bydrae tot die reformasie was sy sogenaamde ‘5 Punte’ wat die basis van Calvinisme sou vorm. Dit is later vervat in wat ons vandag ken as die Dordtse Leerreëls.