Die drink van alkohol gemeng met sterk kafeïeneerde drankies kan 'n langdurige uitwerking op die tiener hê ...
"As sielkundiges praat oor waarom mense die vermoë het om die toekoms voor te stel, is dit gewoonlik sodat ons kan besluit wat om te doen, te beplan, besluite te neem. Maar 'n kritieke funksie is die evaluerende funksie; dit gaan nie net oor die moontlikheid nie, maar ook evalueer dit as goed of sleg, "sê Joseph Kable.
Twee sub-netwerke is in die brein aan die werk as ons ons die toekoms voorstel: een fokus op die skep van die nuwe gebeurtenis en die ander op die evaluering of die gebeurtenis positief of negatief is, volgens nuwe navorsing
In stil oomblikke dwaal die brein graag - na die gebeure van more, 'n onbetaalde rekening, 'n komende vakansie.
Ten spyte van min eksterne stimulasie in hierdie gevalle, is 'n deel van die brein wat die standaardmodusnetwerk (DMN) genoem word, hard aan die werk.
'Dit lyk asof hierdie streke aktief is as mense nie gevra word om iets spesifieks te doen nie, in plaas daarvan dat hulle gevra word om iets te doen kognitief, "Sê Joseph Kable, 'n professor in die sielkunde-afdeling aan die Universiteit van Pennsylvania.
Alhoewel die veld lankal vermoed dat hierdie neurale netwerk 'n rol speel in die indinking van die toekoms, is die manier waarop dit werk presies nie heeltemal verstaan ​​nie. Nou ondersoek Kable en twee voormalige nagraadse studente in sy laboratorium, Trishala Parthasarathi, mededirekteur van wetenskaplike dienste by OrtleyBio, en Sangil Lee, 'n postdoktor aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, die saak.
In 'n vraestel in die Journal of Neuroscience, het die navorsers ontdek dat die standaardmodusnetwerk in twee komplementêre dele verdeel, wat die toekoms voorstel. Die een help om die denkbeeldige gebeurtenis, wat die navorsers die 'konstruktiewe' funksie noem, te skep en te voorspel. Die ander beoordeel of die nuut saamgestelde gebeurtenis positief of negatief is, wat hulle die 'evaluerende' funksie noem.
'Dit is 'n netjiese afdeling,' sê Kable. 'As sielkundiges praat oor waarom mense die toekoms kan voorstel, is dit gewoonlik sodat ons kan besluit wat ons moet doen, beplan, en besluite kan neem. Maar 'n kritieke funksie is die evaluerende funksie; dit gaan nie net oor die moontlikheid nie, maar om dit ook as goed of sleg te beoordeel. "
Die DMN self bevat die ventromediale prefrontale korteks, posterior cingulate korteks en streke in die mediale temporale en pariëtale lobbe, soos die hippocampus. Dit word gepas genoem, sê Kable. "As u mense in 'n breinskandeerder plaas en hulle vra om niks te doen nie, om net daar te sit, is dit die breinstreke wat blykbaar aktief is," sê hy.
Vorige navorsing het aan die lig gebring uit watter gebiede die DMN bestaan ​​en dat die konstruksie en evaluering van denkbeeldige gebeure verskillende komponente aktiveer. Kable wou die idee verder toets, om die geïmpliseerde streke beter te bepaal en wat in elkeen gebeur.
Om dit te doen, het hy en sy span 'n studie opgestel waarin 13 vroue en 11 mans 'n aanwysing ontvang terwyl hulle in 'n funksionele magnetiese resonansbeeldvormingsmasjien (fMRI) was. Deelnemers het sewe sekondes tyd gehad om een ​​van 32 leidrade te lees, soos: "Stel jou voor dat jy op 'n warm strand op 'n tropiese eiland sit," of "Stel jou voor dat jy volgende jaar die lotto wen." Hulle het toe 12 sekondes gehad om na te dink oor die scenario, gevolg deur 14 sekondes om die lewendigheid en valensie te beoordeel.
"Aanskoulikheid is die mate waarin die beeld wat by ons opkom baie besonderhede het en hoeveel daardie besonderhede subjektief verskyn in teenstelling met vaag," sê Kable. 'Valensie is 'n emosionele evaluering. Hoe positief of negatief is die gebeurtenis? Is dit iets wat u wil hê moet gebeur of nie? '
Deelnemers het die proses vier keer deurgemaak. Elke keer het die navorsers die breinaktiwiteit van die fMRI dopgehou. Die werk bevestig dat twee sub-netwerke aan die gang is.
'Een netwerk, wat ons die dorsale standaardmodusnetwerk sal noem, is deur valensie beïnvloed. Met ander woorde, dit was meer aktief vir positiewe gebeure as vir negatiewe gebeure, maar dit is glad nie beïnvloed deur aanskoulikheid nie. Dit lyk asof dit betrokke is by die evalueringsfunksie, "sê Kable.
Die ander subnetwerk, die ventrale standaardmodusnetwerk, was meer aktief vir baie lewendige gebeurtenisse as vir gebeure sonder detail. 'Maar dit is nie deur valensie beïnvloed nie,' sê hy. 'Dit was ewe aktief vir sowel positiewe as negatiewe gebeure, en dit het getoon dat die netwerk regtig betrokke is by die konstruksie verbeelding. "
Volgens Kable bied die bevindings 'n eerste stap in die rigting van die begrip van die basis van verbeeldingryke vermoëns. Hierdie navorsing het deelnemers gevra om die positiwiteit of negatiwiteit van 'n denkbeeldige gebeurtenis te evalueer, maar meer ingewikkelde assesserings - byvoorbeeld om verder te gaan as die eenvoudige goed-sleg-dimensie - kan verdere leidrade bied oor hierdie neurale proses.
Hierdie soort analise sal waarskynlik toekomstige werk vir die Kable-laboratorium insluit, wat reeds begin het om hierdie bevindings te gebruik om te beoordeel waarom mense nie toekomstige uitkomste soveel as onmiddellike uitkomste waardeer nie.
'Een teorie is dat die toekoms nie so lewendig is nie, nie so tasbaar en gedetailleerd en konkreet is soos iets wat voor u aangesig is nie,' sê hy. "Ons het ons identifikasie van die sub-netwerk wat betrokke is by konstruksie begin gebruik om die vraag te stel hoe aktief hierdie netwerk is as mense aan toekomstige uitkomste dink in vergelyking met dieselfde uitkoms in die hede."
En hoewel die navorsing voor COVID-19 voltooi is, sien Kable die gevolge van pandemie-verwante.
'As u voor die pandemie 'n beskrywing gehad het van hoe iemand se lewe vir hulle sou lyk - u gaan van die huis af werk en 'n masker dra elke keer as u na buite gaan en geen sosiale kontak het nie, sal dit hul blaas verstand. En tog, as ons eers die werklike ervarings ervaar, is dit nie meer so vreemd nie. Dit wys vir my dat ons nog ver moet gaan om ons verbeeldingryke vermoëns te verstaan. "
Befondsing vir hierdie navorsing is afkomstig van die National Institute of Drug Abuse van die National Institutes of Health.