En dit, vermoed ek, is waarom daar so 'n diep hartseer agter Bok van Blerk se o? l?. Die aand lewer Were Were Liking, ‘n vroulike digter van die karavaan, ‘n vertoning in die hotel: Sy ontvang hulle, asemrowend aangetrek in veelkleurige lappe, dramatiese juwele, honderde versierde vlegseltjies. (…) Netjies op ‘n ronde tafeltjie staan haar laptop oopgeklap, met die program vir die aand op die skerm: Dalk moet ek die oorspronklike ‘Wolwedans in die skemer’ in ons biblioteek gaan soek, dalk draai die storie daarin anders uit?! Die eerste inisiatief het behels dat ’n alternatief tot die groenskrif geformuleer is. ’n Bloudruk vir ’n volhoubare grondbeleid is derhalwe opgestel. Ek is seker dit gaan mooi wees. Regtig ons is nie agterlik nie. I will have my voice: Indian, Spanish, white. [...] my woman’s voice, my sexual voice, my poet’s voice. Die ?ewigdurende? verwysing na Cuito Cuanavale in TV en radio uitsendings versuim gerieflikheidshalwe die feite met betrekking tot verliese in personeel en uitrusting van al die magte betrokke.