Ja, die mens van die twintigste eeu kan alles doen - atome opbreek, harte oorplant en planete besoek. Die mens van vandag kan alles doen behalwe om mense gelukkig te maak. Die mens kan daardie harte wat hulle oorplant nie gelukkig maak nie. Waarom is dit so? Waarom is daar al hierdie ongelukkigheid in die wêreld om ons?
Die groot sorge wat jou verteer, soos jy skryf, haat ek van harte. Dat die sorge jou hart so in beslag neem, kom nie van die omvang van die gevaar nie, maar van die omvang van ons ongeloof.
Al was ons geloof ook maar net so groot soos ‘n mosterdsaad - ‘n saadjie wat soos ‘n wolletjie byna nie in jou hand gesien kan word nie - kan jy deur dit te saai, deur dit aan die grond toe te vertrou en daarvan iets te verwag, onberekenbaar veel bereik. Uit hierdie dwergsaadjie kan daar ‘n boom groei waarin die voëls van die hemel nes kan maak.
Dit laat my dink aan die hiëna in die ou Zululandse legende: Die hiëna het met so ‘n lekker sappige been oor ‘n bruggie geloop, en toe hy afkyk in die water, sien hy daar die weerkaatsing van die been. Hierdie been in die water lyk toe vir hom so sappig, so lekker, nog lekkerder as die een wat hy reeds het, dat hy daarna gryp, die been in sy bek in die water laat val en uiteindelik honger moes bly.