Die man agter die vertoonkas spring oorbluf op toe hy die uniform gewaar. "Ja, ek is. Eintlik Manny. Hier noem hulle my Frik. Long story." Dit lyk of hy tot verhaal kom.
Ek stel my voor. "Wat kan jy my vertel van Stompie? Hendrik Johannes Buys?" Ek hou sy gesigsuitdrukking fyn dop. Die eerste reaksie is gewoonlik ‘n goeie aanduiding van wat mense dink.
"OK, ek het hom gehad hier agter, om die deeg te knie. Ek het eers gedink hy is ‘n orraait ou. Maar toe het hy ... uh, ok, ek het hom gevang waar hy my till hier empty. Ek het CCTV. Ek het gefire die bastard, hy was met drugs involved. Ek het als op CCTV, jy kan check hoe haal hy met daai twee stompies die geld uit, selfs die coins het hy gevat. Ek het hom gefire - hy het my gesê hy is jammer, hy skuld die drug dealers, Nigerians."
Ek kan sommer sien Manny se bloed kook nou nog. Terwyl hy passievol verduidelik haal ek ‘n varsgebakte bruinbrood en twee pasteie vanaf die rak. Die kasregister gly oop. "Nou sê bietjie vir my, Manny, hoe kry hy die geld uit daai klein laaitjies met twee stompies?"
Buite staan Meisie en rook. Toe sy my sien nader kom, trap sy die stompie met mening die grond in. Ek gee vir haar ‘n pastei en ons ry ‘n blok verder, waar ek onder ‘n boom stilhou. Ek haal my notaboek uit.
Ek maak selfbewus keel skoon. In ‘n vlietende oomblik het ek die prooi geword, sy die kat en ek die muis.
"Man, Hendrik was cunning, hoor. Hy het mos meth gedoen - dis nou off die record. Hy het alles self gedoen." Sy draai haar kop dan vinnig weg. "Eintlik was hy nie ‘n bad ou nie, net ‘n bietjie screwed up, maar nie ‘n bad ou nie." Sy vee verergd ‘n traan af wat oor haar wang biggel en kyk my skielik in die oë. "Verder weet ek nie eintlik iets nie."
By die stasie gooi ek die dossier op my lessenaar neer. Die bruin omslag is grondbevlek, die hoeke effens gevou; op die hoek lê ‘n blerts droë tee en hier en daar is klein vetspatseltjies wat waarskynlik oorblyfsels van die pastei is. Dis ‘n gemors.
Kaptein Molomo se swaar voetstappe dawer nader en hy verskyn kort daarna in die deuropening. Hy is ‘n man van min woorde. "Vir wat vat jy so lank?" wil hy weet, maar daar plooi ‘n glimlag om sy mondhoeke voor hy verder die gang af dreun.
Ek vou die dossier oop en skommel deur die foto's van die toneel. Daar is bewys van hoë vlakke dwelms in sy bloedstroom. Op sy arms is hordes naaldprikke; dit lyk of ‘n swerm muskiete die mannetjie toegetakel het. Hy hang met sy rug teen die gordyn, die tou styf oor die kapstok, broek op die knieë. Die stoel half dwars onder sy voet. Daar is ‘n polis, maar dit betaal nie uit in die geval van selfmoord nie. Ek wonder wat die ou reier te sê gaan hê.
Ek stap na die kabinet oorkant my lessenaar, waar ek twee hoofpynpille uit die plastiekhouertjie haal en ‘n verklarende woordeboek van die rak af trek.