🥇 ▷ Review TrainStation 2: Railway Empire - "Delays on the wheel line" ✅
Review TrainStation 2: Railway Empire – “Delays on the wheel line”
Die slegste aspek van ‘n treinvoertuig is dat dit byna onvermydelik vertraag sal word deur stadige stilhouplekke, personeelverandering, mense wat seine toerusting vernietig, ensovoorts.
Dit behoort nie ‘n probleem te wees in die wêreld van digitale treine nie, maar dit lyk asof TrainStation 2 die vertraging van die reis geniet, selfs al is die bestemming op ‘n klipgooi.
Dit is ‘n verrassende, sinnelose slyp, wat slegs ‘n bietjie kon bespaar met ‘n sjarmante, kleurryke grafiese styl, en u sal wonder hoekom u nog nie so lank begin speel het nie.
TrainStation 2 open met George Stephenson self, die ‘vader van die spoorweë’, wat die taak het om vir hom verskillende bronne vir leer-toue te bring.
Die roetes is al gebou, so raak net die ligging van die hulpbron, kies die lokomotief om dit te kry, wag ‘n oomblik, versamel die hulpbron en stuur dit dan na George Boy, wat nog ‘n wagtyd gee.
Aanvanklik kan u slegs met drie treine beweeg, hoewel dit verbeter kan word met die harde geldeenheid, edelstene van die spel en slegs as u ‘n sekere vlak bereik.
Help George genoeg, en binnekort sal ander berugte mense jou vra om dinge vir hulle te stuur, wat beteken dat jy moet begin bestuur watter treine ry.
En alhoewel alles wat gebeur, sal u nuwe hulpbronne moet bekom danksy die grondstowwe wat in die ondergrondse wêreld versamel word, en weer nuwe verwagtinge inhou wanneer u staal in die fabriek vervaardig of wat u het.
Dit is basies. Binne enkele minute nadat u begin het, begin u die bekende skema om hulpbronne te versamel, hulpbronne te versamel, sommige van hulle om te skakel in ander bronne en dit aan verskillende klante stuur in ruil vir XP en sleutels.
Die sleutels help om meer treine in die buit van die spel te ontsluit, wat elk opgegradeer kan word met die onderdele wat verkry is deur duplikaatreine uitmekaar te haal, of, soos jy dink, die buit oopgemaak het.
Alles blyk ‘n ledige spel te wees. Daar is geen ander doel as om die vlak te verhoog en nuwe dinge te ontsluit nie, maar nuwe dinge verander niks. Jy kry net meer dinge vinniger.
Maar hier is geen outomatisering nie. Alles wat u doen, moet deur u geïnisieer word; u kan byvoorbeeld nie die trein instel om vir ewig hulpbronne in te samel totdat u pakhuis vol is nie.
Wat beteken dat u elke keer as u ‘n speletjie laai, van die eerste begin. En dit raak regtig vermoeiend, regtig vinnig.
Selfs verhaalopdragte – ‘n term wat ek baie losweg gebruik as gevolg van ‘n gebrek aan geskiedenis – droog op voordat u dit oopsluit, sodat u ‘n lang tydjie met skynbaar sinlose slyp vasmaak voordat u ‘n nuwe gebied waarheen u wil gaan ontsluit.
So hoekom speel? Die grafika is baie mooi. Die treine is blink en goed ontwerp, en die wêreld is laag en kleurvol, wat baie aangename estetika bied.
Daar is iets terapeuties in die vervelende taak om agtereenvolgens verskillende liggings aan te raak, hulpbronne te verskuif en na die pragtige treine wat hul lewens reis, te kyk.
Maar uiteindelik is TrainStation 2 ‘n wagtende spel. Wag vir bronne, wag vir die aflewering van bronne, wag vir die vervaardiging van bronne. Dit kos tyd en daar is niks anders om na te kyk as dit gebeur nie.
Daar is geen noemenswaardige vordering nie, behalwe vir die gelykstelling van die vlak, en ander belonings kom so stadig dat u ure lank met dieselfde rolmateriaal vassit voordat iets blink en nuut verskyn.
Dit is sag en kalmerend op sy eie manier, maar dit wil voorkom asof TrainStation 2 sommige van die belangrikste reëls van onaktiwiteit van die spel geïgnoreer het om ‘n ervaring te skep wat u volle aandag verg oor wat eintlik niks beteken nie.