In my daaglikse werk as 'n terapeut / afrigter wat ek ontdek het, is daar een ding wat ons almal gemeen het. Ons is almal, almal wat my insluit, so ongelooflik onvriendelik en moeilik op onsself. Die waarheid is dat ek nog nooit iemand ontmoet het wat nie superkrities van hulself is nie en wat nie onrealistiese verwagtings het met betrekking tot die sogenaamde "perfekte" mens nie. En daarmee bedoel ek dat ons almal sulke onrealistiese verwagtings het as dit kom by hoe ons dink ons ​​moet kyk, voel en optree.
So ja, die werklikheid is die meeste van ons is ook kundiges wanneer dit kom by ons klop vir kinders tot die manier waarop ons dink ons ​​"moet wees". Vir kinders tot ons onrealistiese idees oor wat dit neem om 'n okay mens wees. En om sake te vererger, is ons voortdurend vergelyk onsself aan ander mense en die "Photoshop" beelde is ons almal so goed op die plaas op Facebook. Beelde wat bydra tot die mite van hoe ongelooflik koel en wonderlik almal is.
Maar hier is die snaakse ding oor al hierdie dinge - die waarheid is ons almal is regtig wonderlik cool en wonderlik! Maar nie omdat ons "perfek" is nie, maar eerder omdat ons almal ontwikkelende mense is wat voortdurend ondersoek en leer en groei op hierdie wonderlike reis genaamd die lewe.
Om "Perfect" te wees
So baie van ons is so opgehang om sulke "perfekte" mans en vroue te wees, wat dit ook al beteken, dat ons onsself voortdurend verslaan omdat ons nie aan ons eie onrealistiese verwagtings teenoor onsself voldoen nie.
As ons begin om te sien wat regtig aangaan, ontdek ons ​​dat dit nie ander mense is wat ons besig hou nie - dis ons! Ons is diegene wat ons besig hou! En hoe harmonieer dit met die feit dat die meeste van ons wil hê dat hierdie wêreld 'n beter plek is, 'n plek vol liefdevolle liefde? Wel, dit doen nie, nie?
So ... as dit die geval is, as ons regtig wil hê dat die wêreld 'n kinderplek is, sal dit nie lekker wees as ons met onsself kan begin nie? Sou dit nie lekker wees as ons net begin om ons 'n bietjie meer vriendelik te behandel nie? En daarmee bedoel ek om 'n bietjie meer begrip te hê en 'n bietjie sagter houding teenoor onsself te hê. Ons kan net begin met die erkenning dat ons almal die beste doen wat ons kan met die kaarte wat ons gegee het.
Op soek na jouself met die oë van die liefde
Dink net daaroor - hoe sal dit voel as ons dit kan doen? As ons onsself 'n pouse kon gee? As ons onsself in die oë van liefde kan beskou, in plaas van al die tyd wat ons onsself dwing om te voldoen aan 'n paar mal, onrealistiese standaarde waaraan niemand moontlik kan leef nie! Hoe sal dit voel? Om jouself net van die haak los te maak en jouself en jou eie mensdom omhels?
Die realiteit is dat ons almal in die proses is om te leer en te groei en te ontwikkel. Wanneer ons dit verstaan ​​- dat ons almal ontwikkel - dan gee dit so 'n wonderlike verstandelike verstand om te verstaan ​​dat niemand "perfek" is omdat daar nie so iets soos "volmaak" is nie. So, hoe gaan dit om jouself 'n breek te gee en net 'n bietjie te ontspan! En in plaas daarvan, laat ons almal onsself omhels en onsself ondersteun en liefhê waar ons ookal op hierdie wonderlike reis van die lewe is.
In my ervaring, net die gedagte van die aanvaarding van ons eie menslikheid (en ek bedoel die hele ons insluitende al ons sogenaamde "tekortkominge") maak die hele stelsel onmiddellik ontspan. En dit voel ... wel ... soos liefde!
Kan jy besluit om gelukkig te wees?
Henry Miller, in die Kreeft van Kanker, het gesê: "Ek het geen geld, geen hulpbronne, geen hoop nie. Ek is die gelukkigste man wat leef."
Ek hou van die stelling. Dit herinner my dat geluk 'n heeltemal subjektiewe ervaring is. 'N Interne ervaring. 'N Ondervinding wat nie afhanklik is van ons situasie of buite omstandighede of op ander mense nie. Kyk maar rond en jy sal sien dat dit waar is. In presies dieselfde situasie is sommige mense gelukkig en ander is nie.
Wat is die verskil? Die verskil is hoe mense na dinge kyk. Hoe hou hulle die situasie en waaraan hulle dit vergelyk. Byvoorbeeld, as jy ongelukkig is omdat jy hoofpyn het, is dit omdat jy vergelyk hoe hierdie hoofpyn na 'n ander staat van wese voel wat in jou oë beter voel. Maar hierdie vergelyking hang af van waar jy vandaan kom.
Dink net daaraan. Aan die man wat ek gister besoek het, wat veelvuldige sklerose het en nie uit die bed kan kom en homself sonder die hulp van ander mense aantrek nie, is 'n hoofpyn 'n baie klein saak. So dit is alles relatief is dit nie? En wanneer ons verstaan ​​dat dit waar is, waarom nie besluit om nou gelukkig te wees nie - ongeag die omstandighede of toestande van u lewensituasie? Dit hang alles af waarop jy jou aandag fokus.
Hoe jy dink oor wanneer jy wakker word in die oggend, beïnvloed jou dag
Wat is die eerste dinge wat ons mense gewoonlik dink oor wanneer ons wakker word in die oggend? Moet ons dink oor al die miljoene en gazillions van dinge wat gaan groot in ons lewens nou? Het ons dink oor al die wonderlike, wonderlike dinge soos die son opgekom het vanoggend en ons harte klop en ons kinders is gesond en daar is kos in ons yskaste en ons leef in 'n pragtige, vry land wat in vrede en ... Ag nee ! Dit is nie wat ons doen. Die meeste van ons nooit oorweeg om hierdie wonderlike dinge, maar in plaas net fokus op wat 'n groot probleem (of twee) wat ons dink ons ​​het. En dan gee ons dit al ons aandag.
Die probleem hier is ons vergeet die belangrikste universele wet - WAT JY JOU OPGENEEM WORD OP GROEI IN JOU ERVARING. As jy hierdie wet verstaan, begin jy om te sien waarom dit nie so 'n goeie strategie is om die oggend wakker te word nie en fokus op die een probleem wat jou pla.
In plaas daarvan, as jy meer goed in jou lewe wil lok, is dit 'n goeie idee om te oefen om te fokus op al die goeie wat jy reeds in jou lewe het, vanaf die oomblik dat jy wakker word in die oggend. Ek stel voor om dit vir 'n paar dae te probeer en dan sien wat gebeur!
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > perfeksionisme > Hoekom gee nie jouself 'n breek oor probeer om perfek te wees nie?