EkKanNieBlogNie | Just another LitNet Blogs site
Hoeveel sport wedstryde het ons nie deur die karvensters gekyk nie;
soos skelms vir ons seuns weggekruip
anders kry ons Maandag ‘n prokureursbrief …
dit is ‘after all’ nie ons naweek nie.
Nie een prysuitdeling se uitnodiging het ons gekry,
geen skoolfoto om in ons huis te pronk.
Ons hoor eers later van stories en prestasies,
en by ander van seleksies.
Vir jare speel ons maar saggies en ontvrede ‘n gebreekte tweede viool.
Mens sou dink dit sal nou beter wees?
As volwassenes sal hulle self besluite neem?
Mens hoop na soveel jare sou die kleinkinders ‘n ander storie wees?
Maar dit is nie … want Mamma het so gesê.
Sy probeer hom skelmpies wegvat sonder om die ander Ouma te groet;
By die krieket word hy verbied om by sy Oupa te kom sit.
Sal ons die kleinkinders ook sien op Mamma se terme …
‘n onsigbare skikkingsooreenkoms waarvan ons niks eers weet?
As Mamma sê is Pappa onbelangrik.
Sy hart en emosies tel nie,
want by Mamma moet hulle die vrede bewaar,
al beteken dit ook Pappa word afgeskryf!
Dit was Augustus ‘97 toe die twee manne my hart kom steel!
Vasberade het ek voorgeneem om die beste Stiefma ooit te wees.
Iewers oor die jare moes ek ook my hart probeer spaar,
naweke uithou –
want hulle wou duidelik nie naby wees …
oor alles wat Mamma sê.
Hulle ken my nie … nie soos my kinders nie.
As ‘n Pa se hart so onbelangrik is
hoeveel meer die Stiefma s’n?
Dis 2018 en nogsteeds is ons die seuns se tweede keuse …
Nogsteeds moet ons dink voor ons praat en altyd versigtig wees,
dit sal hartverskeurend wees as hulle weer net weg moet bly.
Daar is ‘n liefdesliedjie wat sê “Maybe sometimes love just ain’t enough”,
wie sou kon dink dit kan dieselfde met jou eie kinders wees?
Die stukke van my hart moet ek vir nou eers bêre,
want agter die woede en bravade van hierdie seuns se Pa
is daar flenters van sy hart
en jare se opgehoopte trane …
Drie dae voor die troue voel ek soos Aspoestertjie: ek het ‘n prins en ‘n uitnodiging …
Ek sou nooit kon raai hoe my goeie feë die dag gaan red nie … wag, hier is my Storie!
Ma van die Bruidegom kort ‘n rok, towerskoene en natuurlik ‘n klein, fyn handsakkie!
Die familie se stryd en stories om die gepaste uitrusting te kry is Vrydag aand gevul met ure en rande, dasse en baadjies, oorbelle en sykouse, skoene en handsakkies! Ek luister en lag na elkeen se storie, opgewonde om die storie by die persoon te sit … om te sien hoe elkeen se persoonlikheid en smaak uitgebeeld gaan word deur ‘n stuk lap om die lyf en wonderbaarlik sal saamsmelt om ‘n ongelooflike familiefoto te vorm!
Enige iets vir Boeta se troue! Vandag is dit donker grimering, haarsprei, ‘n duur rok, fluweel baadjie en natuurlik my asemrowende skoene: goue blomme op swart. Hulle skreeu TROUE: uniek, spesiaal uitgesoek om van my blomme ‘n aandrok te maak.
Ek stap die vertrek binne, dit word doodstil soos toe Aspoestertjie almal se asem weggeslaan het met haar aankoms by die paleis. Toe ek my prins by die koets ontmoet het daai blou oë in ‘n pak klere my hart vinniger laat klop en vir ‘n oomblik konsentrasie laat verloor … Lyf is nog so ‘handsome’ soos die eerste dag wat ek hom ontmoet het en ook net betyds om my te vang voordat ek my paar blink sykouse flenters val!
My Aspoestertjie oomblik ‘n totale ramp!
Lyf wou my nog met bewondering aanstaar, maar die val het die oomblik geruïneer en die skoene het iets heeltemal anders vir hom geskreeu: “Help! Seer Voete! Gevaar!” Die laaste keer wat ek sulke hoë skoene gedra het was op ons eie troue. Die dominee het ons skaars man en vrou verklaar toe is die skoene uit! Die registers is met kaalvoete geteken en hy moes net keer of ek stap nog kaalvoet by die kerk uit ook!
Ons was reeds laat, so ek het vinnig gaan platskoene aantrek en die hakskoene in ‘n geleende handsak gedruk vir later!
… dis korrek, ‘n geleende handsak!
Geen winkel het die perfekte handsak besit nie … ‘n Fyn, pikante handsak kan ‘n lipstiffie hou, maar nie ‘n paar skoene nie. Ons almal weet tog die hakskoene is hoofsaaklik vir die fotos en die kapel en ek kan tog nie die hele dag met ‘n paar skoene in my hand rondloop nie? My eerste goeie feë was besig om te stryk toe ek haar handsak gewaar … was dit baie mooi? Seker nie! Fyn? Gladnie! Pas dit by my uitrusting? Hoegenaamd nie!
Die goeie-bediende feë toor toe haar handsak in ‘n skoensak. Ek gooi sommer alles wat jy moontlik nodig het om jou neus te poeier ook daarin! Die familie is skaam en geskok … maar Aspoestertjie het nog nooit so groot handsak, goue skoene of ‘n bediende gehad nie, sy’s ‘happy’.
My tweede goeie feë se naam is Uber …
Ons was amper by die venue toe my skoonsus laat weet sy staan met my een skoen in haar hand! Hoe ek dit reggekry het om net een skoen in te pak sal niemand weet nie, maar my goeie-bediende feë het het dit opgespoor en Uber kom die familie eers ‘n uur later oplaai. Ek kon sien hoe ek op al die fotos verskyn met ‘n platskoen en ‘n hakskoen, hoe seer my knieë gaan wees van die ongelyk loop … ‘n totale katastrofe! ‘The talk of the wedding!’
Die goeie-drywer Uber feë toor toe die tyd, laai die familie vroeër op sodat Lyf net betyds die verlore skoen aan my voet kan sit, my optel en met die trappies ophardloop sodat ek met twee towerskoene voor die bruid by die kapel opdaag.
Die handsak het inderdaad towerkragte gehad. Almal was skaam om met die sak gesien te word, maar Lyf se bril het ‘n plekkie gekry, Oupa se beursie en almal se ‘photobooth’ fotos. Daar was snesies toe ons trane afgevee het met Boeta se ‘speech’ en ‘n keuse van lipstiffie vir laataand fotos. Daar was ‘n plekkie vir die strooimeisie se geleerde kouse en ons ringdraer-kleinseun se kruisbande. Ja, almal het uiteindelik baat gevind by my bediende se geleende handsak!
Die dag was gevul met ‘n sprokie van ‘n bruid, ‘n seun om op trots te wees, die perfekte dag waar mens sjerrie drink in klein, fyn teekoppies en roosterkoeke eet in mooi klere. Snaakse fotos by die photobooth in brille, vreemde hoedjies en skandelike verklarings soos “I came for the cake!” Van die ongelooflike oxtail tot die ‘spot-on’ DJ! Dit was inderdaad die perfekte troue!
Vandag was beslis ‘n sprokie … almal het fees gevier tot die bruid en bruidegom ons om middernag verlaat het.
Ek was Prinses Aspoestertjie vir ‘n dag met my bediende se handsak en storievertel-towersskoene. Middernag het die einde van ‘n Perfekte dag aangekondig, en die begin van ‘n ‘happily ever after’ vir ons aantreklike, stil seun en ons nuwe, donkerkop dogter!
Ek hoor orals vriendinne wat blog – resepte en boererate, raad met kinders en verhoudings. Ek kan nie kook nie! Ek kan nie naaldwerk doen nie! Ek kan seker ook nie Blog nie 😉 Ek’s ‘n dromer! Ek is die hoofkarakter in elke dag se storieboek. Ek leef my lewe op die voorblaaie van koerante en hoofopskrifte in tydskrifte. Ek hou konserte in my kar en probeer lag v klein dingetjies in die lewe! Maar soms kry die lewe almal bietjie onder en dan help skryf! Die blog is my Sielkundige en my Terapeut! 🤔😶😁😄