Die diagnosering van leergestremdhede - aanneming en pleegsorgLees Meer
Hoof aanneming en pleegsorgDie diagnosering van leergestremdhede
Die metodes van diagnose kan wissel
Deur Ann Logsdon Op 10 Februarie 2019 bygewerk
Ouers wat die proses van leergestremdheid navigeer, vind moontlik 'n verwarrende reeks toetsmetodes, leerteorieë en etikette wat op hulle wag. Om sake meer verwarrend vir ouers te maak, is daar verskillende diagnostiese stelsels wat verskillende maniere bevat om diagnostiese besluite te neem. Diagnose van leergestremdheid is 'n onpeilbare wetenskap. Sommige kundiges stem nie saam oor die beste maniere om te bepaal of 'n leergestremdheid bestaan ​​nie. Waarom is daar soveel verwarring?
Eerstens is daar verskillende diagnostiese stelsels wat gebruik word. Diagnostiese metodes en standaarde wat gebruik word om leergestremdhede in openbare skole te diagnoseer, verskil van dié wat deur evalueerders in privaat praktyk gebruik word.
Tweedens is daar verskille in liggame wat toesig hou oor diagnose in die openbare skole en buite openbare skole. Openbare skole en private evalueerders word beheer deur verskillende regeringsagentskappe, direksies en regulasies wat leergestremdheid omskryf.
Die regulasies van die Wet op die Onderwys van Individue met Gestremdhede rakende die diagnose van leergestremdhede en ander vorme van gestremdhede in openbare skole is ietwat algemeen en laat die spesifieke vereistes aan die state om te definieer. Gevolglik is daar verskille van toestand tot staat in diagnostiese kriteria. 'N Kind wat in een staat as leergestremd kwalifiseer, kwalifiseer moontlik nie in 'n ander nie, wat 'n invloed kan hê op gesinne wat van staat tot staat beweeg.
Regulasies en diagnostiese stelsels vir evalueerders in privaat praktyk, naamlik gelisensieerde sielkundiges of psigiaters, is selfs minder spesifiek as wat in openbare skole gebruik word. Die diagnostiese en statistiese handleiding van geestesversteurings, ook genoem DSM, gebruik grotendeels kwalitatiewe kriteria eerder as statistiese metodes. Gevolglik is die menings van die ondersoeker belangriker in die DSM-stelsel vir die bepaling van diagnose.
Die diagnostiese prosesse van leergestremdheid in openbare skole stem meestal meer ooreen met skole in individuele state, maar dit is moontlik nie altyd die geval nie.
Verskillende state kan verskillende standaarde en praktyke hê vir die diagnose van leergestremdhede. Gevolglik is dit moontlik vir 'n student om in een staat te kwalifiseer, maar nie in 'n ander nie.
Openbare skoolstelsels gebruik tipies 'n kombinasie van:
Formele evaluerings met behulp van 'n geskikte prestasieverskil om te bepaal of 'n leergestremdheid bestaan ​​en die erns daarvan; en
Reaksie op intervensiemetodes om te bepaal of 'n leergestremdheid die oorsaak van die student se akademiese probleme kan wees.
Evalueerders in privaat praktyk gebruik gewoonlik die Diagnostiese en Statistiese Handleiding (soos in DSM-IV) of die Internasionale Statistiese Klassifikasies van Siektes (soos in ICD-10) -kriteria om leergestremdhede te diagnoseer.
Beide die ICD- en DSM-diagnosemetodes berus baie op die professionele oordeel van 'n evalueerder, wat van nature verskil tussen evalueerder en evalueerder. Terme wat gebruik word om leergestremdhede in hierdie stelsels te noem en te beskryf, verskil van dié wat in die IDEA in openbare skole gebruik word.
Met al die wisselvalligheid tussen diagnostiese stelsels, kan ouers wonder watter stelsels die beste en akkuraatste is. Hulle kan ook wonder of dit die beste vir hulle is om 'n evaluering deur die skool of deur 'n privaat verskaffer te kry. Die antwoord op hierdie vraag hang af van u individuele situasie. As u wil sien of u kind vir spesiale onderwysdienste kwalifiseer, sal dit waarskynlik tot u kind se voordeel wees om evaluering deur u kind se skool te bekom, omdat u verseker kan word dat die evaluering wat daaruit voortvloei, aan al die skool se vereistes sal voldoen.
In sommige gevalle kan 'n evaluering deur 'n buite-aanbieder wat 'n spesialis is in u kind met 'n vermoede van gestremdheid, bykomende nuttige inligting verskaf as die beoordelingspersoneel van die skool nie oor die kundigheid beskik nie. Aanvullende kommunikasie is byvoorbeeld 'n gespesialiseerde evaluering wat die dienste van 'n professionele persoon wat op daardie gebied spesialiseer, benodig. Ouers moet ook bewus wees daarvan dat skole alle beskikbare evalueringsdata buite die evaluering van die kwalifiseringsbesluite moet oorweeg.
Wanneer leergestremdhede gediagnoseer word
Leergestremdhede, soos omskryf in die Wet op die Onderwys van Individue met Gestremdhede (IDEA), kan nie betroubaar gediagnoseer word voordat studente formeel onderrig is in basiese vakgebiede nie;
Baie sielkundiges beveel aan dat hulle wag totdat kinders minstens ses jaar oud is voordat hulle intelligensie evalueer vir meer geldige en betroubare toetsuitslae; en
Studente uit minderheidsgroepe met kulturele en sosio-ekonomiese verskille baat daarby om minstens twee jaar onderwys en sosialisering te hê voordat hulle toets. Dit is ook gebruiklik vir Engelse taalleerders. Dit help om die effek van hul kulturele en taalverskille op hul toetsprestasies te verminder. Skole poog gewoonlik om te verseker dat ouers van ELL-studente so redelik moontlik by die proses betrokke is.
Soos met intelligensietoetsing, is prestasietoetsing meer betroubaar ná die tyd.
Bayley-skale van baba-ontwikkeling
Visie en oogondersoeke
Copyright aanneming en pleegsorg: Die diagnosering van leergestremdhede - aanneming en pleegsorgLees Meer