Zeelie | johannclaassen
johannclaassen	Ek skryf (gewoonlik) soos dit is…	Archive for the tag “Zeelie”	23
Mei 2015	Die Sandveld Ekskursie – ‘n kort reis deur Leipoldtville, Aan Het Berg, Sandberg, Donkieskraal, Lambertsbaai, Die Muisbosskerm. (1-3 Mei 2015)
Ons gasheer en -vrou, Corrie en Andre Victor
Hierdie skryfsel is nie ‘n akademiese verslag van die een of ander aard nie. Dis ‘n skryfsel oor die droom van ‘n man wat sy familie – sy susters en kinders en swaers – by hom wou hê vir ‘n dag of drie. Ongelukkig kan ek nie namens die ander wat daar was, skryf nie. Ek skryf soos ek dit ervaar het. En ek probeer om, waar die woorde my ontbreek, dit aan te vul met foto’s…prentjies van mens, dier en die natuur. Probeer om nie vir my punte te gee vir die fotografie nie – ek is nie ‘n fotograaf nie, ek is ‘n dokumenteerder van dit wat ek waarneem. Ek het ook skaamteloos van die geleentheid gebruik gemaak om die wat nie meer met ons is nie, aan boord te bring. Jy kan nie net oor hul grond loop of verby hulle loop sonder om notisie te neem nie. They cry out to me: “please,tell them our story!” En dis wat ek sal doen. Binnekort. Die Laubschers, die Therons, die de Beers en die Bassons. Maar vir nou, hier is my storie. Van die Sandveld, van Sandberg, van Donkieskraal, van die man en sy droom.
Die pad lê wyd na die onbekende…
Die rookseine is reeds maande terug opgestuur: Kry vir Johann op Donkieskraal! As daar nog plaastelefone was, sou die hele kontrei dit geweet het.
Die gekonkel begin en kort voor lank word daar aangekondig dat Andre Snr vir ons gaan ontvoer na ‘n onbekende plek. En die bestemming het onbekend gebly tot 1 Mei 2015. So het ek en Estelle geglo dat dit iewers in die Boland sal wees. Wie, by sy volle verstand, sal nou amper 300 kilometers ry om iemand te ontvoer en dan weer dieselfde afstand terugry om die naweek by sy huis te gaan deurbring? Maar ons het ons lelik misgis. Andre Victor Snr sou so mal wees!
So breek 1 Mei 2015 aan. Renier en Ronel is reeds vroeg hier by ons. Daar is ‘n opgewondenheid in die lug. Andre sal 10:00 daar wees. Tien uur breek aan maar hy is nog nie daar nie. Estelle wil bel, maar ek keer haar. Ek verseker haar hy sal kom. Oomblikke daarna bel hy om te sê dat hy ‘n paar minute laat gaan wees. Almal se oë blink, wat is ‘n paar minute nou na al die maande se wag. ‘n Paar minute later daag Andre op. Met Shrek. ‘n Lemmetjiegroen Volkswagen Transporter.
Ons rus ‘n bietjie naby die sement fabriek. Andre maak een van sy geheimsinnige oproepe
Ons bondel soos opgewonde skoolkinders die bussie in en daar gaan ons!
Toe ons die vierrigting-stop nader en ek sien hier is geen flikkerligte wat aangesit word nie, wonder ek of die ding ooit flikkerligte het! Want dit is waar ons regs moet draai na Tulbagh se rigting. Maar nee, hierdie bussie ry net reguit. So, dan is jy op pad na die Weskus, dink ek. Maar ek sê of vra niks. Wil niks bederf en ‘n man dwing om te lieg nie. Die rit verloop lekker en kort voor lank is ons in Malmesbury. Gesels land en sand oor alles en nog wat, neem foto’s soos ons ry en anderkant Malmesbury by die sement fabriek, trek ons af vir ‘n koeldrank. Andre is besig om geheimsinnige oproepe te maak maar ek luister nie af nie. ‘n Geheim is ‘n geheim. Waar die Bergrivier (Moorreesburg) die pad kruis op pad na sy eindbestemming, die see, trek ons af om foto’s van die ou brug te neem. Hoeveel honderde kano’s is nie al onderdeur daardie brug met die jaarlikse Bergrivier-kanovaart nie?
Die ou brug oor die Bergrivier
Ons vat weer die pad en stop op Piketberg by hulle Mall. Ja die goed slaan oral uit. Almal wil opsluit ‘n Mall hê. Ek wil geld trek maar die mense staan so ‘n lang tou dat ek dadelik omdraai. Die langnaweek gaan verby wees dan is daai tou nog niks korter nie. Koop ‘n paar goedjies en daar gaan ons. Skaars uit die dorp wil die vrouens weet of hulle dan nie ‘n draai kan gaan loop nie. Terugdraai is al genade om by Winkelshoek te stop vir die nodige.
Redelinghuys in die verte…. ons is op spoed en ek wil nie uitval nie!
Nou is ons reg vir die res van die pad en Andre sit voet in die hoek. Mens kon sien hy is haastig om by die geheimsinnige plek te kom en Shrek is duidelik nie lui nie. Opdraende en afdraende is vir hom een en dieselfde ding. Hy slurp daardie witstrepe op!
Ons ry by mooi plekkies verby, soos die dorpie Redelinghuys. Anders as wat mense glo is dit die gemeente wat na Jan Redelinghuys, ‘n boer wat 300 morg grond geskenk het met die oog op die aanlê van ‘n dorp, vernoem is. Die dorp is uiteindelik aangelê op grond wat van ene JNP Meissenheimer, tesame met sekere waterregte, aangekoop is. Die kerksaal was reeds in 1866 gebou maar die gemeente is met die goedkeuring van die Ringskommissie van die Ring van Clanwilliam, op 26.4.1906 van Piketberg afgestig. Die eerste kerkgebou is in September 1927 ingewy.
Verlorenvlei. Foto: Google maps
Daarna begin jy tekens sien van Verlorenvlei wat strek tot en uitmond by Elandsbaai. Groot massas vleie met goeie water hoe nader jy aan die see beweeg. Ons stop weer om foto’s te neem. Die vlei beslaan 1500 hektaar met ‘n opvanggebied van 1890 vk. kilometer.
Teen hierdie tyd is die vermoedens by almal sterk dat ons ook nie op pad is na die see nie, want ons neig kilometer na kilometer meer na die binneland. Dieper die Sandveld in. Heel waarskynlik op of baie na aan die roetes wat Olof Berg, en andere na hom, gevolg het op soek na die Manamatopa, na die Namakwas en les bes na die koper en diamante waarvan Krotoa vir Jan van Riebeeck vertel het.
Hamerkop neste – naby Leipoldtville
Modderfontein – die ou opstal. Opgerig c. 1810
André stop weer om vir my neste te wys wat ek later sou uitvind, Hamerkop neste is. Ons ry en meteens is daar ‘n bord wat sê, Leipoldtville. Nou ja, die volgende breukdele van sekondes gaan daar ‘n klomp goed deur my kop; ek sien ‘n klompie grafte langs die pad en ‘n paar honderd meter later verneem ek onder groot gelag waar Leipoldtville dan nou is. Nee, kom dit uit een mond, ons is al lankal verby Leipoldtville!
Sandberg se ingang
Ek kyk om en sien, ja waarlik, daar steek die kerktoring ook uit. Maar ag nou ja, alles is ‘n gejaag na wind en ek sal volgende keer meer oplettend wees. Leipoldtville, aangelê op die plaas, Modderfontein, is vernoem na ds. CF. Leipoldt die destydse predikant van Clanwilliam. Die gemeente raak ‘n volwaardige een in 1905.
Sommer net mooi. So tussen die sand en klippe.
‘n Paar minute daarna draai ons in by Sandberg se ingang. Almal het ‘n smile op. Die vermoedens was reg. Andre lag net. Hy hét my! Met ‘n sanderige pad tussen groen aartappellande ry ons, al hoër teen die berg uit. Daar is heelwat berge met indrukwekkende grotte en rotse. Nog ‘n bietjie sand, nog ‘n bietjie meer druk op Shrek se enjin en hier voor ons doem die paradys op of te wel, soos ek die paradys voorgestel het in my kinderjare. Bome, bosse, gras, water, rotse, fynbos, veldblomme, ‘n watergat met diere daar rondom. Ook huisies en tente, maar dis nie gewone huisies of gewone tente nie. Die tente is luuks en is op fondasies gemonteer. Hierdie soort van tente sien jy net in die glans tydskrifte. Maar eintlik hou ek nie van tente nie. Het as kind vakansie na vakansie in ‘n tent by die see deurgebring en ek het nie goeie herinneringe daarvan oorgehou nie. Die nag toe dit so gereën het dat ons beddegoed nat geraak het, die water die tent binnegestroom het en my ma wat nie mooi dinge gesê het van my pa se obsessie met tente nie.
Renier en Ronel
Die sitkamer in die Lodge
Die huisies, of eerder chalets, is óf teen rotse óf binne die rotse gebou. Die afwerking daarvan smelt eko-vriendelik saam met die natuur en omgewing. Ek rep maar niks oor die tent blyery nie en dis asof Andre my gedagtes lees en met die uitklim en afpak -slag wys hy na een van die chalets daar bo en sê, “daar is jou en Estelle se Honeymoon suite.” Groot verligting.
Ons staan nader waar Corrie vir ons inwag in ‘n ander groter huis, die Lodge. Dis eintlik die kantoor van Donkieskraal, luuks toegerus met alles wat mens nodig het vir jou verblyf daar in die berge.
Andre snr. en Johan gesels kopstukke!
Die aartappel lande wag ‘n nuwe dag in
Ek, en ek glo ook die ander, voel dadelik welkom met die groetslag en kyk hoe Corrie die finale afronding aan die geregte op die massiewe eiland toonbank doen. Kompleet soos wat jy sou kry in ‘n vyfster hotel. Alles lyk en ruik heerlik en na ‘n drankie of twee kan ons ook die lekkerte hier voor ons proe. Uit die boonste gestoeltes! Ons gesels, vra uit oor die kinders, heel later oor die gesondheid, want niemand lyk darem so dat jy nou al so vroeg in die gesprekke moet verneem na enige nuwe kwale nie. Ons word deur Andre en Corrie rondgeneem op die terrein en mens kan maar net jou loop en verwonder aan die pragtige natuur om elke hoek en draai.
Die rotse is oorweldigend en dwarsdeur die kamp vorm dit deel van die natuurlike dekor maar sonder dat dit intimiderend is. Daar is die konferensiesaal, ook ‘n plek waar huweliksonthale gehou word. ‘n Nuwe kroeg is in aanbou met ‘n houtdek wat uitkyk oor die hele vallei. Ek merk dadelik op aan Andre dat die dek se massiewe oppervlakte eintlik ‘n bietjies te klein is. Ek kry net die gevoel dat daardie plek so gewild gaan raak en dat almal op die dek gaan kuier eerder as binne die kroeg weens hierdie pragtige uitsig.
My en Estelle se honeymoon suite
Ons gaan loer in by ‘n chalet of twee. Dis rotsagtig daarbinne maar luuks. Lugversorging, elektrisiteit, storte, beddens, pragtige beddegoed en stylvolle gordyne.
Maar hier moet ek nou eers ‘n bietjie stilstaan by die woord, vuur. Toe ons daar aanland, brand daar ‘n groot vuur en daardie vuur het heel naweek gebrand. Dis maar hoe hulle omgaan met vuur in daardie wêreld en die hout daarvoor is onbeperk. Die lug is vars en skoon, jy kan die kruiebosse ruik en daar is ‘n stilte, selfs in die dag, wat jy kan hoor.
Sonsondergang op Donkieskraal
Aanstons sou die son sy lê loop kry in die weste en ek volg dit met die kamera. En jy besef ‘n sonsondergang soos hierdie kan jy nie in die stad sien nie terwyl jy hier maar net jou kop by die deur hoef uit te steek. Dis ‘n prentjie wat wag om geskilder te word. Die ondergaan huiwer lank, asof dit die diere ‘n kans wil gee om hulself reg te kry vir die nag wat voorlê. En wanneer die verdwyning van die dag finaal word, raak die doodse stilte baie intens. Dis slegs wanneer jy nader na die vuur beweeg dat jy die geknetter van die wegspattende stukkies hout hoor. En ek kan sweer dat ons ses stuks sagter praat as gewoonlik.
Renier bespied dinge vanuit die hoogte
Die skaaptjops en wors wat op die kole beland, is van die plaas via die afgelope kerkbasaar en Renier braai dit tot sappige stukke wat smelt in jou mond. Die bykosse rond die gastronomiese skepping af.
Die Binnekring…. die gesels begin…
Ons gesels oor dae van lank gelede toe die kinders nog klein was, toe óns nog klein was en ek plaas ‘n video van foto’s in die DVD-speler. Van die beelde is dokumente wat dateer uit 1666, stamvader Victor se boedel dokumente. Van grootjies en oupas, van kinders en kleinkinders. Sommige van die aanwesiges herken hulself nie meer in van die foto’s nie! Dit word weer en nog ‘n keer gespeel want daar moet eers seker gemaak word van dit of dat. Ja mense is tóg nog erg oor hul foto’s en geskiedenis – dié kom ek gou agter.
Dit raak middernag, die vrouens kry koers na die katels en ek en Andre gesels nog ‘n bietjie. Na die eerste gemeenskaplike gaap, besluit ons dis tyd vir inkruip. Dis reeds die volgende dag en dié gaan nóg voller wees.
Ek stap op na die Honeymoon suite, na my slapende bruid, maar ek dwaal eers rond, neem nog ‘n foto of twee van die nag en sy geheime en na ‘n bietjie lees uit die Concentration Camps van Elizabeth van Heyningen, sit ek die lig af. Ek slaap nie dadelik nie want die adrenalien is nog té aanwesig. Ek lê eers en luister , staan dan op om buite te gaan staan om beter te luister. Dis morsdood stil en as dit op die plaas in my kinderdae ook so stil was, kan ek dit nie meer onthou nie, of dalk luister ‘n mens met ander ore na die stilte, of dalk, dalk is jy doof maar as jy konsentreer, dan kan jy tog so hier en daar ‘n dier of ‘n voël hoor wat rond skuur om sy lê behoorlik te kry. Ek raak rustig en gaan slaap. Dit was ‘n goeie dag.
Toe die grysheid van die dag die aartappellande se buitelyne begin wys, is ek lankal wakker. Ek vat die kamera saam na buite. Die oggendlug is skerp maar vars. ‘n Paar fisante vlieg skielik uit ‘n bos hier voor my op en laat spaander. Hulle is te vining vir die kamera.
Dit oorleef dag na dag en jaar na jaar meestal op die dou van die nag.
Die oopplan stort is ook ‘n nuutjie. Daarom neem ek foto’s van haar in die stort maar darem nou so dat die sede-polisie my nie in hegtenis sal neem nie.
Toe ons by die Lodge aankom is Corrie al weer gereed met ‘n ontbyt wat, as ek dit so bekyk, sal hou tot laat middag. Ons eet klaar en neem daarna ons plekke in op Shrek.
‘n Ongewone swembad.
Groen goud. As die prys reg is. Die Laubschers boer al sedert 1862 in hierdie geweste. Landbouers van formaat.
Langs die plaaspad kry ons vir Pieter Laubscher, die eienaar van die plaas. Hy stel homself voor en ons gesels so bietjie. Ek kom agter dat hy ‘n baie aangename mens is. Lees hier meer oor die Sandveld se aartappels http://www.potatoes.co.za/regional-services/regional-map/sandveld.aspx Die Victors
Andre jnr. en Olive deel ‘n grap
Allana en haar Sandveld-hero op die vierwiel
Andre jnr. braai die filet versigtig. Dis warm daar rondom die vuur!
Klein niggie en -nefie
Die twee is bietjie bang om die donker grot binne te gaan.
NG kerk Leipoldtville
Ons kry ons ry in die rigting van die dorpie wat ek die vorige dag gemis het, Leipoldtville. Daar is regtig nie veel nie, maar dit wat daar is, trek aandag en nooi jou nader. Die kerk, die skooltjie, Algemene Handelaar en die opstal van Modderfontein, die plaas waarop Leipoldtville aangelê is, kom onder skoot. Die Algemene Handelaar gebou is opgerig in 1898, die Modderfontein opstal in 1810 maar laasgenoemde het al heelwat gesigsontrimpelings ondergaan.
Leipoldtville se Garage
Algemene Handelaar, Leipoldtville
Een van die marmer blaaie, opgerig om die 100-jarige bestaan van die gemeente te gedenk. Die gemeentelede van die onderskeie wyke is op die blaaie aangebring.
Die Jakkalsrivier op pad na Lambertsbaai waar dit uitmond in die see. Foto: Google maps
Voëls sit gepak op die dak van Lambertsbaai se aartappelskyfie fabriek
Daarna vat ons die pad na Lambertsbaai al langs die Jakkalsrivier waaroor die Saldanha Sishen spoorlyn ook sy lê kry. Om ystererts in kilometer lange trokke by die hawe te kry. Lambertsbaai, uitgespreek as Lammertsbaai deur die plaaslike bevolking, sal ek weens verskeie redes nie vergeet nie. Maar die grootste sal seker wees as gevolg van die slegte reuk wat oor die dorp hang. Die ergste sou nog kom. Dis toe ons aanstap na die Voëleiland met sy tienduisende seevoëls en tonne voël-ghwano dat my ontbyt dreig om na die oppervlakte te kom. En daar loop ek met ‘n sakdoek oor my gesig en haal dit slegs af as ek ‘n foto wil neem. Volgende keer neem ek ‘n properse masker saam! Belowe ek myself. Die stank is genoeg om jou geheue uit te wis.
Die geleenthede vir pragtige foto’s is legio en ek maak ten beste gebruik daarvan.
‘n Kykie deur een van die dolosse
Die eiland is ’n goeie leerskool vir almal wat iets meer wil weet van die seelewe. Baie moeite is gedoen om dit toeristevriendelik te maak en is deur en deur ‘n besoek werd.
Estelle by haar liefie van baie lank gelede.
Uiteindelik kan ons vertrek uit die onwelriekende dorp na ‘n meer aangename plek – die Muisbosskerm. Die volgende verrassing. Mens hou dadelik daarvan. Suid-Afrika se eerste opelug restaurant. Al die kos word sommer daar in die opelug in die gaste se teenwoordigheid voorberei. Ek het redelik baie gehoor en gelees van die plek maar dit was my eerste besoek. Lees meer oor die Muisbosskerm hier: http://www.muisbosskerm.co.za/ Die Muisbosskerm. Die oonde (links) aan die bak.
‘n Paar rollmops vir ‘n voorgereg is net die ding wat mens nodig het om weer kragte te herwin na die stappery en ‘n rukkie daarna verskyn daar stomende potte vol gee mielies met egte plaasbotter. Dit smaak voorste bos en as toegif, word ‘n tweede een geneem.
Snoek en ander vis word uit die oonde gehaal.
Intussen het die groot plaasbrode ook al uit die oond gekom en dit word, soos wat die opdiener dit sny, opgeraap en geniet saam met botter en tuisgemaakte konfyt waarvan daar verskeie soorte te kus en te keur is. Ek staan nader met die kamera toe hulle die vis en die snoeke uit die oonde en van die roosters haal. Op die vistafel sou ook Paella wees maar ek stap verby en kry Engelvis met soetpatats en slaai. En natuurlik nog brood en konfyt.
Hierdie vrou KAN vis bak! Die eienaar, Ian, kyk tevrede toe.
As die een been moeg raak…
Terwyl die gebakte kabeljou in sy degie nog lê en sis in die pan, neem ek solank ‘n foto van die vrou wat so heerlik staan en bak. Sy glimlag tevrede. Ek sou later die foto aan haar werkgewers stuur met die versoek dat hulle dit vir haar moet wys. Hulle bevestig ‘n dag daarna dat hulle haar gewys het. Ek is bly. Sy kán vis bak. Die gebakte vis neem ek met aartappel wiggies wat met skil en al in diep olie gebraai is. Wéér met ‘n lekker slaai. My verstand sê vir my, jy het nou genoeg geëet maar my oë se vir my daar is nog talle ander lekkernye wat lê en wag. My maag dink daar is dalk nog plek vir ‘n bordjie of twee. Daar eenkant op een van die vure is daar drie groot potte. ‘n Varkvleis potjie, ‘n Tamatie bredie en ‘n Kerrie afval pot. En baie rys. Om nou die gasheer en -vrou nie te laat sleg voel nie, skep ek van al drie bo-op die rys. Dit lyk goed en ek sukkel aan na die tafel met aangetroude familie wat my aankyk. Hulle glimlag onderlangs en prober my moed inpraat. Gewoonlik is dit so dat as die muis dik is, is die meel bitter maar dis heel anders vandag. Ek geniet werklik elke skeppie wat ek neem en laat ek dit nou maar hier sê en klaarkry: As hierdie mense van hierdie eetplek moet deelneem aan ‘n kos kompetisie van enige aard, hoef die ander nie die moeite te doen om op te daag nie. Dis goeie kos, kos wat nie garnering en allerhande tierlantyntjies nodig het om die oog te vang nie. Daar is koffie en heerlike beskuit maar ek sluit af met twee lekker klein vars koeksisters. Die Muisbosskerm is iets wat mens hoegenaamd nie sal kan vergeet nie, al raak jy vergeetagtig oud.
‘n Uitspanplekkie. Gebruik die reisigers dit nog…? Ons is haastig op pad plaas toe.
Voëleiland. Die getalle groei weer…
Ons ry stadig terug na Donkieskraal en niemand is juis spraaksaam nie. Hierbinne woel en werskaf dit soos die organe en suikers werk om die fyngekoude kos reggepak te kry en te verbrand. Party se oë trek toe op pad na die plaas. By die indraai van Sandberg is daar ‘n familie begraafplaas. Ek en Andre gaan neem al 23 grafte af. Daarna die tweede begraafplaas ook. Ek is tevrede. Die dooies, die voorouers van baie, het aandag gekry.
Leipoldtville se laerskool
Dis laat agtermiddag wat ons op Donkieskraal aankom. Daar brand ‘n vuur. Maar voor ek daarby kom, laat ek eers vertel van die volgende verrassing. Nou moet ek moet eers teruggaan na die dae en weke voor hierdie Victor familie naweek. Ons het gereël dat Olive en Allana ons huis moet oppas en na die hond moet kyk. Spesiaal vir hulle kos en lekkernye gekoop wat hulle dan kan geniet op my rekening. Die Donderdagaand/Vrydagoggend moeite gedoen om die huis se sleutels by haar uit te kry. Notas geskryf vir haar aandag – al die moets en moenies. Daar moes nie fout kom nie….
Ewenwel, ons kom daar aan op Donkieskraal, die vuur brand hoog en Andre en Corrie se seuns met hulle kinders en vriendinne/vrouens is daar en dit lyk te vrolik. Maar ek sien hier sit ‘n dogtertjie wat darem baie na Allana trek maar omdat dit nou ‘n familie fees is, is die moontlikheid sterk dat daar baie is wat na mekaar kan lyk. Maar na ek my oë so ‘n paar keer geknip het en sy nader kom en ‘hallo Oupa’ sê, tref dit my! Dit is dan die laaste verrassing wat hulle vir ons het. Olive en ander vroue kom daar van die bos se kant aangestap en ek besef hóé erg hulle moes gekonkel het. Hulle het ook al die vorige aand aangekom en op die buurplaas by Johan Victor tuisgegaan. Alles fyn beplan.
‘n Blik op Johan Victor se blyplek, Sandberg
Ons vertrek feitlik dadelik weer met ‘n 4 x 4 voertuig om na die wild te gaan kyk en foto’s te neem.
Op pad na die Koedoes en Kameelperde
Prins Willem Klip. Soveel bronne, soveel weergawes…
Ons kry koers in die rigting van Prins Willem Klip. Duikertjies is volop en laat spaander vir ‘n vale as hulle die voertuig hoor aankom. Ons sien groot wild maar dis hopeloos te ver vir die kamera en ons beweeg aan. Ons merk ‘n groot trop op en dog dis koedoes maar met die naderkom-slag sien ons dis ‘n trop elande. Hulle staan onrustig en kyk na ons oor ‘n afstand van ongeveer 200 meter. Die wind waai reg en ek besluit om hulle te bekruip. Met elke tree wat ek gee, neem ek foto’s. Hulle bly staan en ek gaan nog nader. Ek beweeg stadig om ‘n groot bos en wanneer ek agter die bos uitkom, is ek ongeveer 50 treë van hulle. Die ondergaande son skyn mooi oor hulle vaal velle en gee dit ‘n ligbruin kleur en ek skiet mooi vol skote met verkillende verstellings aan die kamera. Hulle kyk steeds in my rigting. Ek was net mooi tevrede en wou begin terugstap toe hulle soos een man daar wegdraf met helse gedruis. My dag was gemaak. Nou moet ons nog net die twee kameelperde opspoor. Ons ry nog etlike kilometers en gewaar in ‘n stadium die antenna oortjies van die kameelperde maar toe ons daar kom waar hulle gestaan het, is hulle net skoonveld. Ek kry darem nog kans om ‘n goeie skoot van Prins Willem Klip te kry voordat dit té donker raak.
Die maan bekruip ons al maar die Kameelperde bly weg…
Ons keer donker terug na die kampplek. Die vure brand hoog en daar word gebraai maar die Muisboskerm se kos is nog te sterk in die geheue. Ons gesels weer, maar hierdie keer gaan slaap die vrouens nóg vroeër. Die dag het sy tol geëis.
Middernag loop ek steeds rond op soek na iets om vas te vang met die kamera. Ek kry my lê. Dis reeds Sondag. Die slaap kom gou.
Bloukopkoggelmander. Sy voorvaders het saam met die klippe daar aangekom.
Die ingang na die konferensie- en onthaalgeriewe. Mooi loop hier…
Met die breek van die dag kan ek sien dat hierdie dag die vorige twee gaan oortref. Nie ‘n wolkie in die lug nie. Matige hitte. Ek stort en loop tussen die chalets en tente deur na die sogenaamde sirkel en konferensie geriewe. Ek merk op hoeveel water met die nagdou versamel is in die rotspoele en ander plekke. Een so ‘n poeletjie sal genoeg wees om een mens se dors te les vir die hele dag. Dit moet net opgeskep word voordat dit verdamp. Presies wat die Boesman ook gedoen het toe hulle nog daar gewoon het. Ja, die bewys is daar – teen die rotswande van grotte op die plaas. Hierdie tekeninge is grafies opgeneem in die logo van Donkieskraal. ‘n Ongelooflike deel van die geskiedenis van hierdie Sandveldplase. Lees meer oor Donkieskraal hier: www.donkieskraal.co.za Koedoe. Een van vele op die plaas maar die enigste een wat na genoeg was vir ‘n foto.
Maar my rustige wandeling was van korte duur en swaer Andre verneem of ek wil saamry na sy huis om goed te gaan haal wat nodig is vir die brunch. Hy dui aan dat ons sommer oor die berg gaan ry want dit is ‘n aansienlik korter (maar moeiliker) roete. En ek besef dadelik: Hier kom dit nou! Die Big Dip waarvan hulle al die heel naweek praat maar niks daaroor verklap het nie. Maar ek is ‘n dapper muis – ek skrik vir niks. Wel, vir amper niks.
Aan Het Berg se ingang. Eers bekend as Zoutkloof. Rina Theron (Zeelie) boer hier. Op haar dag Boer van die Jaar. Ook bekend as die Aartappel Koningin van die Sandveld. Haar oorlede man, adv. Marius Theron, was die dryfveer agter die daarstelling van elektrisiteit aan hierdie gebied. Die opbloei van die aartappel bedryf sou spoedig daarna volg…
Die rit is stamperig en ek sukkel om ‘n foto geneem te kry en gee later op. In ‘n stadium vra swaer vir my of ek alles vas het. Ek sê ja. Ek het die kamera deeglik vas en ek kry daai gevoel dat hy nie die vraag onnodig gevra het nie. Hy tel ‘n bietjie spoed op en die volgende oomblik verdwyn die pad hier voor en onder ons. Ratanga Junction sal hulle hindernisse van voor af moet herontwerp. Hierdie Big Dip is Ratanga Junction se moses in ‘n oortreffende trap. Die bakkie tuimel daar teen die afgrond af, helaas darem nog op sy wiele maar dit voel kompleet of daai laaste koeksister van die Muisbosskerm nog nie laag genoeg gedaal het nie, want ek proe ‘n stropie in my mond. En skielik is dit verby.
Iewers vorentoe in die nag gaan hierdie episode nog by my kom spook!
Bobbejaanberg. Deel van Aan Het Berg
Willem, Olive, Marlene, Andre jnr. en lêende, Johan
Op die spoor van die luiperd…
Die volgende spook was gou op ons want toe ons gedwing word om te stop weens erge diep erdvarkgate sal ons met die nader stap, die yslike poot van ‘n luiperd sien. Toe ek af buk om ‘n foto daarvan te neem, kyk ek eers behoorlik rond om seker te maak dat hy/sy nie vir ons lê en loer nie. Swaer verseker my dat daar genoeg goeie vleis in die veld is waaraan hy kan lê en kou as hy honger is.
Corrie se veldtuin
‘n De Beer graf in die begraafplaas van Aan Het Berg
Op Aan Het Berg aangekom, kry ons haastig die goed en ry daarna eers aan by die familiebegraafplaas van vorige eienaars van die plaas, die De Beer familie. Die grafstene word sorgvuldig afgeneem. Die een graf het geen naam op nie. Ek kan sien dat dit dalk die oudste een kan wees. Wie sou dit wees…?
Terug op Donkieskraal brand die vuur steeds, die kole word reg gekrap en daar beland ‘n uitermatige groot beesfilet op die rooster. Dis veronderstel om ‘n laat ontbyt te wees. Andre junior is hierdie keer die braaier en die eindproduk is presies soos ek daarvan hou: ‘n goeie veearts sal nog iets kan doen vir dié bees! Die dik gesnyde filet skywe met slaai is weereens iets uit ‘n ander wêreld. Dis goeie kos, voorberei deur goeie mense. Na die heerlike ete raak almal haastig want daar is ‘n twee en ‘n half uur pad wat gery moet word deur die meeste van ons.
Ons groet oor en weer. Dis met groot hartseer dat ons afskeid neem maar ook met groot dankbaarheid. Ons, as gaste van Corrie en André, was absoluut op die hande gedra. Niks was vir hulle moeite nie en geen kostes was ontsien nie. Tipies van mense wat goed wil doen aan ander en dit dan doen!
Werkershuisie op Aan Het Berg
Ons ry. Andre jnr. bestuur. Dis basies net ek en hy wat praat. Die ander is stil. Herkou aan die heerlikhede van die naweek. Elkeen besig met sy/haar gedagtes. Die werklikheid het nog nie lekker ingesink nie. Die naweek is verby.
Ons kom veilig by die huis aan maar dis asof iets nie reg is nie. En weer tref dit my: die vuur! Daar is nie ‘n vuur nie! Die vuur moet dadelik aangesteek word! Estelle gaan koop vir ons vars vleis. En daar sit ons. Dissekteer die naweek. Deel ons gedagtes met mekaar. Praat oor dinge wat verby is. Oor ‘n naweek wat verby is. Oor mense wat ons lewens verryk het.
Weereens baie dankie, Andre en Corrie. Kinders van Koos Victor en Adam Zeelie. Van Olive James en Rachel Pio.
‘n Spesiale woord van dankie ook aan die Laubschers. Aan Annemi en Jackey.
© 2015 Johann H CLAASSEN
© 2015 Johann H CLAASSEN – alle foto’s is deur myself geneem tensy anders aangedui
Posted in Biographies and tagged 4x4,Aartappels,Braai,claassen,Donkieskraal,Ekskursie,Eland,Koedoe,Lambertsbaai,Laubscher,Leipoldtville,Luiperd,Olckers,Reis,Sandberg,Sandveld,Theron,van Graan,victor,Zeelie | Lewer kommentaar	Post Navigation	Subscribe to RSS
Registreer	Meld aan	RSS