Inligting oor Collie-honde - Rasse
Die meeste glo dat die Collie in die hooglande van Skotland en Noord-Engeland ontwikkel het. Sommige beweer dat die voorouers van die Collie in die middel van die eerste eeu deur die Romeinse veroweraars na die Britse Eilande gebring is, maar dit is bekend dat die vroegste indringers, die Steentydperk-nomades, ook honde saamgebring het na wat tans Suid-Engeland is.
Van hierdie waarskynlike afstammelinge het 'n geharde, spitsvondige hond gekom wat nodig was om skape, beeste, bokke en varke te hanteer, en hulle is ongetwyfeld gebruik om te jag saam met hul oppaswerk. Engelse honde was in die 11de eeu hoog op prys gestel in Italië.
Die groei van die wolbedryf in die Middeleeue is aangehelp deur honde wat in die 15de en 16de eeu Engeland as die banhond bekend gestaan ​​het. Eers in die 18de eeu begin die teling van mak diere. Die rowwe Collie was so laat as 1860 in Londen feitlik onbekend, terwyl 'n gladde skaaphond met 'n bobbejaan meer algemeen in daardie gebied was.
Die rowwe Collie het van die Skotland en die grenslande na die boeremarkte in Birmingham afgekom, na die ontwikkeling van die spoorweë. Die Collie het waarskynlik in Desember 1860 sy debuut in die showring gemaak in Birmingham, die derde formele honde-skou waarop die bouvorm van individuele diere beoordeel is.
Hulle is heel waarskynlik in die groep 'skaaphonde' geklassifiseer met verskillende soorte ruwe en gladde Collies, bobsterte en baarde.
Nie een van die skaaphonde was op die oomblik baie gewild nie. Hulle was gewoonlik werkhonde, sonder stambome, en hulle was eerder 'n boerehond.
Hulle was klein, weeg 25 tot 45 lbs, relatief kortpoot, langrug, kortnek en het onooglike voete en bene. Baie mense het 'n koeëlvlak gehad, met 'n vioolvormige voorkop, 'n oorvleueling, met 'n wye verskeidenheid stertlengtes, insluitend geen sterte, bobsterte, halfstert- en langsterthonde wat almal in dieselfde werpsel voorkom.
Hulle het baie swaarder koppe gehad en het oë soos terriër gehad. Die jasse het verskillende lengtes gehad, van glad tot uiters lank en gevul met 'n swart en wit Skotse soort. Die kleur was oorspronklik swart en wit of swart en bruin, maar soms grys, dowwe bruin of gemengde bruin swartwitpense van kleur.
Die gewildheid van die Collie het begin met koningin Victoria (1837-1901), wat op haar besoek aan haar Skotse toevlug verlief geraak het op die ras. Dit was toe dat die nederige boer se hond verhef is tot 'n staat van honde-aristokrasie.
Dit raak toe meer gewild om 'n Collie te besit en inskrywings te verhoog.
Een van die belangrikste Collies, 'n hond met die naam Old Cockie, het in 1868 erkenning gekry. Alle skou Collies is terug te voer na Old Cockie deur sy swartwitpens en wit kleinseun Charlemagne, wie se stamboom die enigste twee swartwitpense bevat: Maude, sy moeder en haar vader , Ou Cockie. Old Cockie leef veertien jaar as 'n gekoesterde en vertroetelde metgesel van mnr. James Bissell.
Rasse het ontwikkel uit die Collie
Collies is baie gesinsgerigte honde. Hulle is lief vir kinders, hulle is baie intelligente, vinnige leerders, baie sensitief, speels en buitelughonde. Collies kom goed oor die weg met ander troeteldiere. Collies is egter nie vir almal nie.
Daar is baie oefeninge nodig om hulle gelukkig en fiks te hou. Collies is baie energiek en sal maklik verveeld raak as dit vir lang tydperke alleen gelaat word. Hulle is baie goed in die vind van dinge om te doen as hulle verveeld is, wat dikwels grawe, blaf en ander algemene vernietigende gedrag sal insluit.
Collies moet nie vasgemaak of vasgeketting word nie. Omdat hulle 'n veehond is, kan hulle tot 40 kilometer per dag hardloop. Dit is verkieslik om 'n groot omheinde tuin of 'n groot kennelarea te hê. Collie is ook groot atlete en kan maklik 'n heining van 4 of 5 voet spring as hy daartoe gemotiveer word.
'N Heining van 6 voet word voorgestel vir die omheining van gebiede. Collies verstaan ​​grense goed, en dit is raadsaam om die eerste week twee keer per dag met 'n nuwe hondjie in die tuin rond te loop, en een keer per dag gedurende twee daaropvolgende weke om hulle die perke van die tuin te leer.
Collies kan motorjaers word en dit is raadsaam om dit te stop by die EERSTE teken van motorjaagaktiwiteit.
Collies is uitstekende gehoorsaamheidshonde. Hulle benodig 'n sagte aanraking wanneer u die oefening aanvanklik leer en 'n vinnige regstelling as hulle eers verstaan, maar weier om die oefening te doen. Collies kan koppig raak en nie bereid wees om iets te leer as te veel regstelling gebruik word nie.
Hulle is ook helder genoeg om maniere uit te vind om oefeninge te vermy.
Oor die algemeen is hulle baie intelligente en baie sensitiewe honde. Collies behou ook baie van hul oorerflike veewaarde en is uitstekende werkhonde. Gladde kollies word soms gebruik as hulphonde vir liggaamlik gestremde persone.
Daar is ook bekend dat collies as terapiehonde, soek- en reddingshonde, lawinehonde, waterreddingshonde, dwelmopsporingshonde en brandreddingshonde gebruik word. Collies is vyf keer vir Ken-L-Ration Hero Dogs versier.
Versorging is 'n noodsaaklikheid vir rowwe kollies. Ruwe jasse sorg versigtig. As u een keer per week goed borsel, word daar baie matte en klitse versorg, en 'n bad is elke twee maande of so. Gladjies is baie makliker om te versorg.
Hulle het kort hare soos 'n herder, maar het steeds die dik dubbele laag. Gladstowwe lyk baie omdat dit meer waarskynlik is dat die pels uitval, terwyl dit by ruwe meer waarskynlik in hare balle verstrengel word. Collies gooi omtrent soveel soos enige ander hond.
Hul grootste haarverlies is in die lente as die weer warm word en in die herfs as die nuwe winterbont binnekom. As u dit dan uitwis, behoort die vergieting nie 'n groot probleem te wees nie. Groot matte moet met dunner skeer verwyder word as dit agter die ore, onder die bene of om die nek bly.
Dit is ook raadsaam om die pels van die binnekussings van die voete en die onderste dele van die hak en pasterns te verwyder. Die honde met doukloue moet minstens een keer per maand gesny word.
Collies leef gemiddeld ongeveer 12 tot 16 jaar. Mans is 'n bietjie meer onbedagsaam as wyfies. Wyfies is gewoonlik redelik terughoudend. Albei is ewe aanvaarbaar vir kinders. Al die 'Lassie's' was manlike kollies.
Wyfies is geneig om minder pels te hê as mans en is effens kleiner. Albei is ewe intelligent. Collies 'dink' ook dat hulle ook goeie 'skoothonde' is.
As u 'n collie-hondjie by 'n verantwoordelike teler kry, moet u nie probleme ondervind nie. Collies van troeteldierwinkels en telers in die agterplaas is berug vir oog- en ander probleme. Kry 'n waarborg van gehalte by u hondjie en moenie aanstoot neem deur spuit- / onsydige kontrakte vir troeteldierhondjies nie (die meeste troeteldierhondjies het effense oogprobleme, maar is nie ernstig vir gesteriliseerde troeteldiere nie).
Troeteldier hondjies is ongeveer $ 250 - $ 400 en die show honde is gewoonlik $ 500 en op. U kry nie 'n winskopie van $ 150 of so as die teler nie die oë kyk nie.
Ander eienskappe is meer kosmeties, soos oogkleur, maar saam onderskei hulle hierdie ras van al die ander. Die standaard beskryf 'n ideale verteenwoordiger van die ras. Geen individuele hond is perfek nie, maar die Standard bied 'n ideaal vir die teler om na te streef.
Vanweë die kommer wat die kopiereg betref oor die versameling van al die standaarde op 'n enkele webwerf waarin al die vrae gestoor word, word AKC-standaarde gewoonlik nie by die ras-vrae ingesluit nie.
Die leser word verwys na die publikasies aan die einde van hierdie dokument of na die National Breed Club vir 'n eksemplaar van die Standard.
Amerikaanse kennelklub (growwe en gladde collie)
Kennelklub van Groot-Brittanje (Scotch Collie)
en baie ander kennelklubs
Die Collie Club of America Foundation is uitsluitlik toegewy aan die gesondheidsbehoeftes van die Collie en ondersteun deurlopende navorsing met toelaes.
Huidige begunstigdes is dr. Aguirre in Cornell, besig met 'n bloedtoets vir geen-identifikasie van PRA; en dr. Johna Veatch van Central States Pathology, vir werk in geen-identifikasie van dermatomyositis (die vernietigendste van die outo-immuun velsiektes in die Collie).
Ondersoek na hierdie siekte is 'n outo-immuun velafwyking aan die gang in die staat Michigan deur Dr. Johna Veatch, met die hulp van dr John Gerlach (menslike molekulêre genetikus) en Leslie Mamer, opsigter van die navorsingsdiere.
Die eerste fase van geenvolgorde is gedoen. Na raming word meer as 70% van die Collie-ras (glad en glad) aangetas as draers of andersins met hierdie siekte. Onlangs is bewys dat daar verskeie gene betrokke is, sowel as omgewings-, voedings- en chemiese invloede.
U kan vrae oor hierdie navorsing aan Leslie Mamer rig by heirlair@aol.com.
Depigmenteerde gesweerde letsels in die neus.
Collies het wel oogprobleme. Die ramings is dat 95% van die kollie draers is van Collie Eye Anomaly (CEA). CEA kan, maar nie altyd nie, blindheid veroorsaak, aangesien die erns van die toestand kan wissel.
Die meeste verantwoordelike telers sal hul hondjies ken en dit met 'n veeartsenykundige ondersoek vir die probleem.
CERF - Canine Eye Registration Foundation - registreer honde met 'normale oë'. As u net 'n troeteldier wil hê, is 'n graad 1 of 2 CEA (en selfs 'n graad 3) net goed. Graad 3 en ouer moet nooit geteel word nie. Graad 1 en 2 word steeds geteel en getoon, maar telers doen moeite om geen aangetaste hond te teel nie.
Op die oomblik is dit moeilik om te doen met die hoë persentasie geaffekteerde en draende honde.
CEA is die algemeenste vorm van oogprobleme wat in die Collie voorkom, beide 'n rowwe en gladde variëteit. Dit word ook aangetref in die Border Collie en die Shetland Sheepdog. CEA is 'n eenvoudige resessie, soos blyk uit navorsing in die staat Ohio; 'n groep gene beheer egter die erns van CEA by 'n aangetaste hond en dit kan die diagnose bemoeilik.
Daar is geen korrelasie tussen CEA en geslag, pelskleur, tipe pels (grof of glad) of die teenwoordigheid van die merling-geen nie. Gewoonlik word albei oë aangetas, maar nie noodwendig in dieselfde mate nie. Hierdie honde met geringe afwykings is fyn troeteldiere en verloor gewoonlik nie hul sig nie.
Diegene wat ernstiger geraak word, kan binne 'n paar jaar na diagnose hul sig verloor as die retina losgemaak word deur 'n hou teen die kop of anders word hulle blind gebore. Hierdie honde maak gewoonlik nie aanvaarbare troeteldiere nie.
'N Resessiewe eienskap beteken dat daar drie soorte honde is: honde wat nie die eienskap vertoon nie, NO het geen gene vir die eienskap nie; draers wat nie die eienskap vertoon nie, maar wel een van die gene vir die eienskap het; en aangetaste honde wat die eienskap het en slegs gene vir die eienskap kan deurgee.
As 'n hond 'liggies aangetas' is, is dit 'n aangetaste hond en sal dit altyd met CEA na die hondjies gaan. Om twee 'ligte aangetaste' honde te teel, sal dus nooit onaangeraakde of selfs draende hondjies tot gevolg hê nie. Om twee oënskynlik normale honde te teel, kan hondjies met CEA tot gevolg hê as albei honde draers blyk te wees.
As 'n hond ooit 'n hondjie met CEA produseer, moet die hond self 'n draer of 'n aangetaste hond wees.
PRA sal lei tot blindheid. 'N Bekende en wyd gebruikte stoethond in die 70's is geblyk 'n draer te wees en het wel blinde hondjies opgelewer. Terwyl die teler nou al hul voorraad wat vir stoetdienste beskikbaar is, teel, is PRA teenwoordig in 'n aantal lyne.
Mees betroubare telers wat weet of vermoed dat PRA in hul lyn is, toets wel. Aangesien PRA in Collies 'n eenvoudige resessie is, was dit makliker om te beheer as CEA.
Nodulêre granulomateuse episklerokeratitis (NGE)
Soms Nodular Fascitis, Fibrous Histiocytoma of Collie Granuloma genoem, word vermoed dat NGE 'n immuun-gemedieerde afwyking is waarin 'n sellulêre proliferasie plaasvind by die korneale-sklerale aansluiting. Dit veroorsaak uiteindelik skade aan die kornea.
Baie collies met 'Collie Nose' het ook NGE. Behandeling vind plaas met anti-inflammatoriese middels of immuunonderdrukkers.
Collies het BAIE lae dosisse heupdisplasie. Die meeste telers kyk of OFA nie hul honde nie. Collies en Boston Terriers is ongeveer gelyk aan die aantal gevalle van heupdisplasie. Dit is steeds verkieslik om die honde te laat nagaan voordat hulle broei.
Daar is talle besprekings gevoer oor die veiligheid, of die gebrek aan veiligheid, deur die gebruik van ivermektiengebaseerde hartwurmvoorkoming by collies en ander herdersrasse. U moet die teler van u collie vra wat hulle aanbeveel vir voorkoming van hartwurms.
Baie van die kommer oor die veiligheid van ivermektien het begin toe hierdie medikasie die eerste keer by honde getoets is vir toksisiteitstudies. In die aanvanklike toetsing van ivermektien is die middel in Beagles getoets om te sien in watter dosis kliniese tekens van toksisiteit sou ontwikkel.
Later is dieselfde studies op Collies uitgevoer en daar is gevind dat Collies kliniese tekens van toksisose by baie laer dosisse ivermektien het as wat die Beagles gehad het. Daarom is destyds 'n waarskuwing uitgereik dat collies en collie mengsels nie die nuut goedgekeurde voorkomende hartwurm-voorkomende middel moet bevat wat ivermektien as die aktiewe bestanddeel bevat nie.
Nadat hierdie aanvanklike toksisiteitstudies gedoen is, is verdere studies gedoen om vas te stel of die dosis ivermektien wat in die maandelikse medikasie voorkom, 'n probleem by kollies sou veroorsaak.
As verwysing is die dosis ivermektien in Heartgard 6 - 12 mikrogram per kg liggaamsgewig. In studies wat gedoen is, is dosisse van meer as 50 mikrogram per kg in kollies getoets om die toksisiteit baie keer die dosis in Heartgard te bepaal.
Die tekens van toksisose wat in kliniese toetse gesien is, het verskil in hul erns. Vroeë tekens van toksisose was speekselafskeiding, verwydde pupille, braking, bewing en probleme met loop (ataksie). Ernstige tekens van toksisose sluit in swakheid, onvermoë om te bly staan ​​(onbedagsaamheid), reaksie, domheid en koma. (1) "Soortgelyke reaksies is nog nie gesien in die studies wat die effektiwiteit van ivermektien as voorkomend beoordeel nie." (7)
In een studie is kollies toegedien met toenemende hoeveelhede ivermektien, van 100 mikrogram per kg tot 2500 mikrogram per kg. In hierdie studie is die honde wat die ernstigste kliniese tekens ontwikkel, ondersteunende sorg (vloeistowwe) gegee, en selfs die hond wat die ergste aangetas is, was binne 9 dae na toediening van die geneesmiddel normaal. (1)
In verskeie van hierdie tipe studies was daar kolliee wat blykbaar op ivermektien reageer en ander kolliee wat nie op die ivermektien reageer nie. Daar is voorgestel dat daar kollies is wat 'ivermektien sensitief' is en diegene wat as 'ivermektien nie sensitief' beskou word, gebaseer op die resultate van hierdie studies.
Ongelukkig het tot dusver nog geen navorsing ons die vermoë gegee om te onderskei tussen die ivermektien-sensitiewe en nie-sensitiewe kollies.
Twee kliniese studies het getoon dat 200 mikrogram per kg ivermektien dosisse daartoe gelei het dat 50% van die kollies ernstige toksiese tekens vertoon, en GEEN tekens van toksisiteit as die dosis laer as 100 mikrogram per kg was nie. 'Omdat die dosis 100 mikrogram per kg bykans 16 keer hoër is as wat die vervaardigers die minimum effektiewe dosis vir die voorkoming van hartwurm (dws 6 mikrogram / kg) aanbeveel, blyk dit dat behandeling met ivermektien vir die voorkoming van hartwurmsiektes veilig sou wees in selfs die mees ivermektien-sensitiewe honde. " (3)
Ondanks die studies word Ivermectin deur die meeste telers nie as veilig beskou vir kolliee nie. Alhoewel Merck die waarskuwing onlangs verwyder het, is daar nou verskeie gevalle van toksisiteitsreaksies aangemeld van kolliee wat Ivermectin gegee het.
Daar is ook talle verslae van subkliniese toksiese reaksies van honde wat Heartgard voorkomend gehad het. Daar word vermoed dat daar 'n wyer verskeidenheid sensitiwiteit kan wees as wat die proewe aangedui het. Om volkome veilig te wees, moet Collies voorkomende middelwurm voorkom (daaglikse dosis), of die maandelikse voorkomende hartwurm vir Interceptor.
Verwysings van belang:
(1) Paul AJ et al. 'Kliniese waarnemings in Collies word ivermektien mondelings gegee.' Am J Vet Res Vol 48, nr. 4 April 1987. pp 684-685.
(2) Pulliam JD et al. 'Ondersoek die toksisiteit van ivermektien by Collies.' Diergeneeskunde . Junie 1985. pp 33-40.
(3) Paul AJ et al. 'Evalueer die veiligheid van die toediening van hoë dosisse van 'n koubare ivermektien-tablet aan Collies.' Diergeneeskunde . Junie 1991. bl 623.
(4) Clark JN et al. (titelblad verlore). Am J Vet Res , Vol 53. No 4, April 1992. bladsy 611.
(5) Miller, JM. "Die hantering van toksikose vir klein diere." In: Die ISVMA 111ste jaarlikse kongresverrigtinge. bladsy 45.
(7) Rawlings en Calvert. 'Hartwurmsiekte.' In: Ettinger's Handbook of Veterinary Internal Medicine- siektes van die hond en kat . Derde uitgawe, Deel 1. Kopiereg 1989. bladsy 1182.
Sommige kollies het geneig om velprobleme te hê. Gewilde plekke word soms in bedompige somermaande aangetref. Daar is ook bekend dat hulle epilepsie het.