Watermotor - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die vroegste meulens in Vermont is aangedryf deur waterwiele met direkte aandrywing. Sedert die vroegste nedersetting tot in die vroeë 19de eeu het die watermeulens min verander. Klein geboue van klip, baksteen of hout was naby klein waterweë geleë, dikwels in dorpsentrums, maar soms op afgeleë plekke. Dikwels is 'n solderdeur met 'n katrol op die boonste verdieping geleë. Die mees kenmerkende kenmerk van die watermeul is natuurlik die waterwiel. Die groot houtwiele draai met die stroom van die water en dryf die meul aan. Damme is oor die algemeen gebou om meuldamme te skep om water op te slaan, en die meule is dikwels op 'n groot klipfondament verhef, sodat swaartekrag water na die dam kon trek.
Die waterwiele is redelik prominent in die twee beelde hieronder. Let ook op die lang, tonnelagtige struktuur wat die bokant van die wiel nader. Water het deurgegaan en op die wiel gestort om krag op te wek.
Water aangedrewe meul: Beeld met vergunning van die University of Vermont Landscape Change Program en die Vermont Historical Society
Water aangedrewe meul: Beeld met vergunning van die University of Vermont Landscape Change Program en die Fairbanks Museum en Planetarium
Water aangedrewe meul: Beeld met vergunning van die University of Vermont Landscape Change Program en die Vermont State Archives
Die waterwiel is nie op hierdie ou meul sigbaar nie, en mag ook nie meer daar wees nie. Die ligging langs die water en die klein, dakdakkonstruksie kenmerk die struktuur egter as 'n ou watermeul.
Water aangedrewe meul: Beeld met vergunning van die University of Vermont Landscape Change Program en die University of Vermont Special Collections
Let op die onderstaande beelde hoe die meulens teen klipmure verhef word, sodat swaartekrag gebruik kan word. Die onderste, beton gedeelte van die fondament in die boonste beeld is waarskynlik 'n herstel van die oorspronklike struktuur uit die 20ste eeu. Die beeld onderaan is waarskynlik 'n vroeë 19de -eeuse struktuur, aangesien dit groter is as die tipiese 18de -eeuse meul.
Water aangedrewe meul: Beeld met vergunning van die University of Vermont Landscape Change Program
'N Watermeul is 'n struktuur wat 'n waterwiel gebruik om 'n meganiese proses aan te dryf, soos meel, hout- of tekstielproduksie of metaalvorming.
'N Watermeul wat elektrisiteit opwek, word gewoonlik 'n hidro -elektriese kragstasie genoem.
Die eerste gedokumenteerde gebruik van 'n watermeul was in die eerste eeu vC en die tegnologie het redelik vinnig oor die hele wêreld versprei.
Kommersiële meulens was in gebruik in Romeinse Brittanje en teen die tyd van die Doomsday Book in die laat 11de eeu was daar meer as 6 000 watermeulens in Engeland.
Teen die 16de eeu was waterkrag die belangrikste dryfveer in Brittanje en Europa. Die aantal meulens het waarskynlik teen die 19de eeu 'n hoogtepunt van meer as 20 000 meulens bereik.
Die Normandiese verowering het die feodale stelsel aan die land bekendgestel en 'soke regte' het almal gedwing om hul koring te laat maal by die meule wat besit word deur hul heerlike heer wat tot in die 19de eeu in gebruik was.
Alhoewel die 'Right of Soke' nooit in die wet geskryf is nie, word dit tot in die 16de eeu algemeen in Brittanje - en in Europa - beoefen, selfs nadat die land van feodalisme wegbeweeg het.
Met landbou -ontwikkelings aan die begin van die Industriële Revolusie, het mense begin wegbeweeg van die landbou na ander nywerhede.
Landelike watermeulens het begin sluit om vervang te word deur die groot, industriële, op stoom aangedrewe molen op hawe, en teen die einde van die 19de eeu het bykans alle landelike watermeulens die kommersiële produksie gestaak.
Watermeulens gebruik die vloei van water om 'n groot waterwiel te draai. 'N As wat aan die wielas gekoppel is, word dan gebruik om die krag uit die water deur 'n stelsel van ratte en ratte na werkmasjinerie oor te dra, soos 'n meulsteen om koring te maal.
Sien die kort video hieronder wat 'n werkende molter in Bhoetan toon.
Watermeulens word gewoonlik langs strome of riviere gebou om dit as watertoevoer te gebruik. Hierdie voorrade is baie keer verbeter deur die verskaffing van meulresies en struikelblokke om die probleme van verskillende seisoenale watervlakke te oorkom. Baie van die weivelle wat vandag op riviere voorkom, is oorspronklik gebou om die watervlakke vir watermeulens te beheer.
Gewoonlik is krag van die waterwiel na die binnekant van die meul oorgedra deur 'n as wat strek vanaf die aswiel wat gekoppel is aan 'n groot tandwiel wat die Pit Wheel genoem word (omdat die helfte daarvan onder die vloervlak van die meule in 'n put lê) . Die krag is daarna 90 ° gedraai deur middel van 'n skuinsrat om 'n groot vertikaal gemonteerde as te draai wat na die boonste verdieping van die watermeul lei.
Op die onderste vlak het hierdie as 'n groot Spur -wiel aangedryf, wat dan krag gegee het om die meulstene te draai. Bo -op die as is nog 'n groot wiel, die Crown Wheel, geplaas om ander masjinerie in die meule, soos sakhysers, aan te dryf.
Millwrights was hoogs bekwame vakmanne wat met hout en yster kon werk om die komplekse masjinerie van die meule te bou.
Daar was baie soorte watermeul. U vind die hooftipes hieronder:
Maalpitte, of koringmeule, maal korrels tot meel. Dit was ongetwyfeld die algemeenste soort meule.
Vul- of loopmeulens is gebruik vir die afwerking van lap.
Saagmeule sny hout in hout.
Bark Mills het bas van bome gestroop of tot poeier gemaal vir gebruik in looierye.
Spookmeulens het hout in speke vir wawiele verander.
Katoenmeulens word gewoonlik aan die begin van die industriële revolusie deur 'n waterwiel aangedryf.
Bobbin Mills het houtspoele vir die katoen- en ander tekstielbedryf gemaak.
Tapytmeule vir die maak van matte was soms waterdryf.
Tekstielmeulens vir weefdoek was soms waterdryf.
Poeiermeule vir die maak van kruit - swart poeier of rooklose poeier was gewoonlik waterdryf.
Hoogoonde, fyn smede en blikkieswerke was waterdryf. Oonde en smede is soms ystermeulens genoem.
Lemmeule is gebruik vir die slyp van nuutgemaakte lemme.
Snymeulens is gebruik om ysterstawe in stawe te sny, wat dan naels gemaak is.
Walsmeule het metaal gevorm deur dit tussen rollers te plaas.
Lood is gewoonlik in smeltmeulens gesmelt voor die koepel ('n nagalm) ingebring is.
Papiermeulens gebruik nie net water as dryfkrag nie, maar benodig ook groot hoeveelhede tydens die vervaardigingsproses.
Teen die begin van die 20ste eeu het die watertoernooi tot die waterturbine gelei, en goedkoop elektriese energie het die watermeul in die ontwikkelde lande verouder - hoewel sommige kleiner plattelandse meulens tot in die 1960's steeds in bedryf was.
'N Paar historiese meulens (byvoorbeeld by die Wayside Inn -USA) werk tot vandag toe nog vir demonstrasiedoeleindes of handhaaf selfs kleinskaalse kommersiële produksie soos by Daniels Mill, Shropshire, Little Salkeld en Redbournbury Mill -alles in die Verenigde Koninkryk.
In sommige ontwikkelende lande word die watermeul nog steeds wyd gebruik vir die verwerking van graan. Daar is ongeveer 25 000 werksaam in Nepal en 200 000 in Indië.
Saagmeulvormige saagmeulens is al eeue lank bekend, wat in die 13de of 14de eeu op die vasteland van Europa begin het, en was 'n kenmerk van die landskap van New England sedert die vroegste jare van Europese vestiging-die eerste wateraangedrewe saagmeule in New England is naby Berwick gebou , Maine in die 1630's. In Engeland was putgesaag met die hand die oorheersende metode om die hout in die sewentiende eeu te omskep in hout. In die Amerikaanse kolonies was daar 'n tekort aan arbeid, maar honderde strome en riviere is ryp vir ontginning as kragbronne. Om die uitgestrekte woude van die Nuwe Wêreld te benut en die behoefte aan boumateriaal in die groeiende land te bevredig, is daar uiteindelik op ongeveer elke bron van bewegende water saagmeulens (en ander meulens) gebou - teen 1840 was daar ongeveer 5500 saagmeulens in New England , met byna 700 in Connecticut alleen.
Die meeste van hierdie saagmeulens was op klein skaal met 'n enkele saag en was deel van die plaaslike ekonomie. Op die groot riviere in die noorde van New England, veral Maine, verwerk egter saagmeulens met veelvuldige of bendesae jaarliks ​​miljoene voet hout, beide vir die versending na groot stede in New England en vir uitvoer.
Saagmeultegnologie het gedurende die Industriële Revolusie van die negentiende eeu aansienlik en voortdurend verander. In 1800 was feitlik alle saagmeulens van die vensterbank-tipe, met die houtgebou en strukturele komponente van die saagmeganisme wat plaaslik deur die meulmaker vervaardig is (behalwe die staalzaagblad, ysterkruk en 'n paar ander dele). Gedurende die negentiende eeu is meer saagmeulonderdele begin uit yster vervaardig en kan dit by 'n meuleverskaffer gekoop word-vir die Ledyard-meule uit die 1870's sluit dit 'n ysterwaterturbine, ysterskag en ratte en ysterwrywingstawe in waarop die raam beweeg sien. 'N Groter verandering in meultegnologie was egter die gebruik van sirkelvormige, eerder as reguit, saalblaaie wat omstreeks 1830 omstreeks 1900 begin het, met sirkelsae wat byna al die vensterbanke vervang het. Aangesien hierdie veranderinge plaasgevind het, het die ontwikkeling van betroubare en bekostigbare stoomenjins gelei tot die oorheersing van hierdie kragbron teen die vroeë twintigste eeu - die gebruik van stoomkrag het ook die ontwikkeling van draagbare sirkelsaagmeulens moontlik gemaak wat naby die hout opgerig kon word. geoes word.
Naby die middel van die stad Alstead het die natuur 'n klein kloof geskep met 'n spruit wat deurloop en bedrots naby die oppervlak, 'n ideale plek om meulens te plaas. Minder as 'n kwart myl stroomop is 'n klein meer, genoem deur die eerste setlaars, die Groot Vijver, wat 'n konstante toevoer van water gebied het. Die lengte van die kloof was voldoende vir soveel as vyf meulens en hul verwante geboue wat saam werk, en hierdie meulens het die ekonomiese basis geword vir die klein, maar besige, industriële sentrum, bekend as Mill Hollow.
Die vestiging in Alstead deur die Engelse begin in 1763. Agente vir die eienaars van nuwe dorpe het nie net grond aan die setlaars toegeken nie, maar het ook gereeld gewerk om dit aan te trek deur van die dienste te voorsien wat die nuwe intrekkers sou benodig. Hieronder was die eerste meulens waarmee hout vir die bou en graan van voedsel voorsien kon word. Timothy Delano, agent van Alstead, het twee meulens gebou: die eerste 'n saagmeul, ongeveer 1765, op sy eie grond in Alstead Center en die tweede 'n maalmeul in die kloof hierbo, ongeveer 1767, op Warren Brook in East Alstead.
Delano verkoop slegs twee jaar later sy molen aan Israel Jones, wat twee verbeterings aangebring het. Hy het 'n saagmeul net onder die maalmeul gebou en 'n dam gemaak oor die natuurlike uitlaat van die Groot Dam, wat die watervlak verhoog het om die toevoer te verhoog. Jones en al sy titelopvolgers het die reg om die hek oop te maak wanneer dit nodig is om die meulens te bedryf. Slegs twee jaar later verkoop Jones al die bogenoemde aan Simon Baxter. Baxter het Alstead se uitnemende Tory geword en het sy meulens bedryf slegs 'n paar jaar voordat sy grond en eiendom beslag gelê het en hy na Nova Scotia gevlug het.
Na die rewolusie is die grond van Baxter deur Levi Warren aangekoop. Warren het 'n groot huis gebou wat uitkyk op die dam, net bokant die meulens, en dit as 'n taverne bestuur. Die plek was ideaal hiervoor, want dit was op die kruising van twee ritroetes. 'N Kaart van 1806 toon aan dat sy huis 'n winkel en poskantoor, 'n saagmeule, 'n maalmeul, 'n hamer, 'n kersmeul en 'n vulmeul uitkyk. Die woonbuurt het die naam Warren's Mills gehad, hoewel waarskynlik nie al die meulens aan hom behoort het nie. 'N Verskeidenheid klein plase versprei oor die platteland.
Skaapboerdery het gedurende die eerste 30 jaar van die 19de eeu in New Hampshire grootliks ontwikkel, wat 'n periode van ware voorspoed gebied het. Op sy hoogtepunt het Alstead 6000 skape gehad, en baie meulens het ontwikkel om te help met die verwerking van rou wol. Geen masjienweefwerk is in Mill Hollow gedoen nie, maar kartering, spin en volmaak het alles die produksie van wolstof bevorder.
Ezra Kidder het sy maalloopbaan aan die onderkant van die kloof begin deur 'n meule te bou waarin aartappels gemaal kan word om stysel te maak. Hy het later die styselfabriekgebou vergroot tot 'n saagmeul. In die omgewing het hy 'n klein draaiende meule gebou, veral vir die maak van twee drade tegelyk. Aan die boonste punt van die kloof het hy die vulmeul oorkant die maalmeul gekoop en dit jare lank bedryf. Bo in die maalmeul het Gideon Delano al vroeg hoede van koringstrooi gemaak, en later het iemand 'n kaardmasjien daar aangebring. Dit, tesame met Ezra Kidder se styselproduksie, het Mill Hollow 'n ware sentrum gemaak vir die tekstielverwante industrie. Ezra, geïdentifiseer as 'kleremaker' op dade, het 'n groot baksteenhuis gebou wat uitkyk op die kloof waar hy en sy vrou, Calista, 'n groot gesin opgebou het.
Vir al hierdie operasies het vallende water die krag gegee wat die trommels vir karding laat draai het, die meganisme vir die draai laat loop en die hamers om die stof gestamp het (wat saam met was die 'vulling' of afwerking) van lap was. Naby die styselfabriek het iemand 'n smidswinkel gehad, soms wielmakery genoem, en water het die groot hamers wat daar gebruik is, opgewek. Wat die meulens geproduseer het, weerspieël die ekonomiese patrone van die ontwikkelende land. Namate mense meer gevestig geraak het, het hul behoeftes verander. Namate die eise verander het en meulens van eienaar verander het, het die geproduseerde goed ook gereeld verander.
Namate die era van skaapboerdery bedaar en vervoer verbeter het, het die produksie van hout en houtprodukte vir 'n groter mark ontwikkel. Meule -eienaars met die name van Banks, Messer en Kidder het in hierdie tyd prominent geword in Mill Hollow. Hulle het langs mekaar opereer, wang by jowl, sonder 'n duidelike poging tot harmonie. In 'n situasie waarin samewerking en uitwerking dit net vir almal kon baat, het ergernis geheers.
Gardner Banks het in 1859 die ou Jones -saagmeule gekoop en verbeterings aangebring. Tot op hierdie tydstip was alle saagmeulens in die omgewing op en af. Banks het syne vervang met 'n nuwe sirkelsaag, wat eers in die 1840's in gebruik geneem is. Hy het die waterwiel vervang met 'n nuwe 30-duim-turbine. Terselfdertyd het hy en sy vrou, Ella, wat in die Levi Warren -huis gewoon het, 'n deel van die vroeë toerismehandel gedoen. Hulle het 'n gewilde piekniekplek by die dam gehou, teen die tyd Warrenmeer genoem, huur roeibote en het tot dertig perde tegelyk vir die piekniekgangers gestal.
Frank Messer het houtprodukte by die meule op die oorspronklike maalmeul vervaardig. Hy het gordelroos, stoelvoorraad, spykers, emmerhandvatsels, sapuitstoppies, lysies, ens., Gekry en sidder gemaak. Boonop het hy en sy vrou, Nettie, in 'n kompetisie met Banks, net langsaan, 'n toeristeonderneming bedryf in die sogenaamde Cupola House.
Erastus Kidder, die neef van Ezra, het die styselfabriek van Ezra oorgeneem. Na Ezra het 'n heer Howard hierdie meule omgeskakel in die maak van spole vir gebruik deur meulens elders te weef. Daarna kom Messer wat harkies maak. Erastus, oftewel 'Rastus, en soms net' Rat ', het nou gordelroos, lat, hark en hardehout gemaak, en gesaag en geskaaf hout. Hy was vaardig in die instandhouding van meulmasjinerie, werk vir ander meulenaars sowel as sy eie. Bo in die meule was 'n draaibank van 'n masjiener, 'n skuurmasjien en 'n boorpers, plus 'n aambeeld en smeedstuk vir smid.
Kidder was 'n man met 'n meganiese genie en het baie slim toestelle regdeur sy meule gehad. Hy het 'n nuwe soort waens uitgevind vir 'n gordelrooster met 'n op-en-af-aksie, wat hy in 1876 gepatenteer het. 'N Inkstempel is gemaak met 'n beeld daarvan om op papier te druk, nou in besit van sy agterkleindogter .
Die meulens van al drie die bogenoemde produseer 'n groot hoeveelheid saagsels, 'n baie belangrike byproduk. Saagsels het as beddegoed vir groot plaasdiere gedien, as isolasie vir die berging van die jaar se ysvoorraad en as bankwese in die winter.
Mill Hollow het 'n deel van die buurte. Twee illustrasies hiervan behels Gardner Banks en 'Rat' Kidder. Vir enige meule om te werk, moes iemand na die damdam gaan en die hek oopmaak sodat die water in hoeveelheid kon vloei. Hierdie dam was feitlik in die agterplaas van Banks. Dit is bekend dat Banks wag totdat Kidder na die meul gegaan het nadat hy die hek oopgemaak het, en dan weer toegemaak.
Op 'n stadium wou Kidder 'n huisie van oorkant Banks se huis aan die Forestweg verhuis na 'n plek ongeveer 'n kwart myl langs die oewer van die meer suidwaarts. Dit sal oor Banks se grond moet gaan. Banke het geweier om dit toe te laat. Kidder wag vir die winter en skuif die huisie oor die ys. Daarna verhuur hy dit aan 'n gesin met kinders. Hy het die stad in kennis gestel dat hulle 'n pad moet bou sodat die kinders skool toe kan gaan. Die stad het ingestem, maar die enigste plek om die pad te lê, was langs die oewer van die meer op Banks se grond. Banke het betoog, maar kon dit nie verhoed nie. Dit het vandag die Pine Cliff Road geword. Asof dit nie voldoende was nie, het Kidder in 'n kort tydjie die Pine Cliff -hotel buite sy huisie gebou en 'n somer -toeristeonderneming in direkte kompetisie met Messer en Banks geopen.
Freedae het afgeneem met die aanpak van die 20ste eeu. Kidder's mill het die langste in sy laaste jare slegs as saagmeule bedryf deur sy skoonseun, Carroll Hatch. Uiteindelik spoel die Vloed van 1927 sy dam en dam uit, wat die kommersiële aktiwiteit in Mill Hollow beëindig.
Waterkrag sou egter nog 'n uitbarsting in Mill Hollow geniet. In 1910 verhuis argitek Hartley Dennett, uit Massachusetts, na die huis van Ezra Kidder. Hy het die oorblyfsels van die Messer -meule op die perseel van Delano se maalmeer afgebreek en teen 1916 'n klein meule wat gedeeltelik deur water aangedryf is, op dieselfde fondamente opgerig het. Baie van die masjinerie kom van ander plaaslike meulens wat nie meer funksioneer nie. Hierdie meul het Dennett gedien as 'n houtwerkwinkel vir die verskillende werk wat hy plaaslik gedoen het. 'N Ruim solder bo is gebruik vir gemeenskapsgesprekke, kunssessies en dans. Die meule het oorgegaan aan sy stiefseun, Heman Chase, wat dit vir sy eie hout- en ysterwerkprojekte gebruik het. Chase het ook jare lank houtklasse vir buurtkinders aangebied. Meer as 'n stokperdjie en 'n gemeenskapsbron as 'n ekonomiese kragbron vir Dennett en Chase, het die waterkrag -aspek van hierdie meul gedien om hierdie deel van die stad se geskiedenis aan talle besoekers te demonstreer. Nou, in 'n mate van verval, is 'n groep in Mill Hollow besig om die gebou te herstel in die hoop dat dit weer as 'n opvoedkundige bron kan dien.
Heman Chase, Kort geskiedenis van Mill Hollow, die vroeë industriële sentrum van East Alstead, New Hampshire, 1969.
Helen H. Frink, Alstead deur die jare: 1763-1990. Alstead Historical Society, 1992.
Marion Nicholl Rawson, New Hampshire gebore 'n stad, E. P. Dutton en Co., Inc., 1942.
'N Kort geskiedenis van draagbare saagmeulens
Herdruk met toestemming uit die Okt/Nov 1997 uitgawe van Onafhanklike Sawmill & Woodlot Magazine.
Die nuwe "draagbare" saagmeulens van vandag is slegs opdaterings van masjiene wat bestaan ​​sedert die dae van die bou van piramides.
Draagbare saagmeule was vroeër twee slawe wat die eienaar se bronsgatsaag die bos in gedra het met die hoop om 'n enkele houtstok in 'n dag te saag. Vandag kan 'n moderne eienaar of houtkapper bespaar om 'n veelsydige, kragtige draagbare saagmeule te koop wat op 'n goeie dag alles vir 'n goeie bakkie 2000 of meer houtvoete kan produseer, teen die prys van 'n nuwe bakkie.
Met soveel wonderlike masjiene wat tans op die mark is, kom ons kyk net wat voorheen gebeur het. Die eerste draagbare saagmeulens was eenvoudig twee mans, waarskynlik slavinne, wat 'n putsaag dra. Die mans het beurte gemaak om die saag in die bos te dra waar bome afgekap en 'n put gegrawe is. Nadat die maal begin het, is die man aan die bokant die 'Top Man' genoem. Hy lig die saag op en lei dit langs 'n lyn wat op die boomstam geskryf is. Die man aan die onderkant was die "Pit Man", wat die saag afgetrek het en die energie verskaf het wat die hout gesny het. Hy kry gereeld saagsels in sy oë, en altyd in sy hare en agter in sy nek. Die saag sny slegs op die afwaartse slag. Hierdie tegnologie is ontwikkel deur die Egiptenare en is later verbeter deur die Romeine, wat dit uiteindelik by waterkrag aangepas het. Die putsaag was redelik algemeen in die 18de eeu, en kan vandag nog op sommige plekke gevind word.
Die putsaag pas moontlik nie by die moderne definisie van 'n meule nie, 'n term wat nou meganiese krag impliseer. Maar die oorspronklike konsep van 'n meule was om die stokke na 'n sentrale gebied te bring vir verwerking, 'n plek waar daar baie putsaag was. Let op hoe die terminologie omgekeer het-weer neem houtkappers die saag na die houtblokke eerder as die stompies na die saag. Natuurlik is beide stelsels vandag in werking.
'N Industriële revolusie wat deur water aangedryf word
Toe die industriële revolusie in die middel van die 18de eeu begin, is die konsep van die watergedrewe putsaag herontdek. Die saag is gemonteer in 'n houtraamwerk wat op en af ​​op en neer op houtgeleiers geplaas is. Die saagraam is aan 'n waterwiel gekoppel deur 'n reeks houtratte en 'n "pitman -arm". So het die waterwiel die putman geword. Die topman word gereeld vervang deur 'n houtveerpaal wat gehelp het om die raam na die sny te trek.
Namate die watergedrewe tegnologie gevorder het, is die enkele saag vervang deur dubbele en dan veelvuldige saag in dieselfde raam. Dit het ontwikkel tot 'n skuinsbande-saag wat 'n stomp in 'n enkele pas in borde kan verwerk. Sulke watermaangedrewe meulens was duidelik nie draagbaar nie. Hulle het gewoonlik 'n meuldam en uitgebreide steenwerk benodig vir 'n meulgrondslag. Die meulgebou, waterwiel en saagmeule was gewoonlik van 'eenvormige konstruksie' waar alles aan mekaar vasgemaak was. As 'n meule afgebreek is, kon dele daarvan op 'n ander plek gebruik gewees het, maar dit was waarskynlik makliker om 'n heeltemal nuwe meule te bou
op die volgende plek.
Namate die industriële rewolusie versnel het, het die produksie in die algemeen vinnig verander, en die saagmeulbedryf was geen uitsondering nie. 'N Vroeë deurbraak was die ontwikkeling van die waterturbine wat die waterwiel vervang het. Die turbine lewer baie meer krag vir dieselfde hoeveelheid water en maak hoër snelhede moontlik.
Teen die 1860's is groot riviere in die ooste, soos die Penobscot in Maine, opgedam en saagmeulens het die rivier onder die dam van oewer tot oewer beset. Dit was nie ongewoon dat damme en meulblokke langs die rivier herhaal word, so na aan mekaar as wat die rivierval sou toelaat nie. Die groot riviere van die Ooste was ook nie die enigste met meulens nie. Byna elke druppel water in die houtland is gedurende hierdie tye gebruik om 'n soort saagmeule aan te dryf. Alhoewel teen hierdie tyd stoomkrag beskikbaar was, gebruik die meulens steeds waterkrag.
Die riviere was snelweë vir die vervoer van die stompe en die
meulens op die rivier het die stompe reg tot by die meulwerf gekoop en ook gratis krag voorsien. Gedurende daardie dae is meulafval direk in die riviere gelaai. Daar word verhale vertel van die Penobscot wat soliede saagsels deur die middel van Bangor vloei.
Die meulens gebruik meestal op-en-af skuinsbendesae wat deur waterturbines aangedryf word. Hierdie meulens was beslis nie draagbaar nie. Hulle was permanent, ten minste totdat hulle afgebrand het, wat die meeste van hulle uiteindelik gedoen het. Meulbrande was algemeen in die dae van die konstruksie van houtraamwerke, waar wrywing van houtskagte en vallende vonke deur voortdurend smeulende afvalbrande normale werksomstandighede was.
Daarna kom bandsae en sirkelsae. Ongeveer dieselfde tyd het die stoom-enjintegnologie vinnig gevorder, en iemand het die konsep van treinsporing en stoom-aangedrewe houthakkers uitgevind. Kleiner spoorweghoutbewerkings het destyds dikwels nie stoommasjiene of selfs staalbane gebruik nie. Houthakkers kyk na 'n heuwel in die omgewing om die krag te verskaf en bou houtspore waarop 'n houthakkie gemonteer is. Hierdie houtvervoerders het dikwels net 'n handrem om hul spoed teen 'n heuwel te vertraag, wat 'n bydrae tot die reeds gevaarlike houthuis vir die bestuurder van 'n vrag stompe maak wat teen die heuwel afjaag.
Die nuwe bandsaagmeule was geneig om groot stoomgedrewe sake te wees. Daar was verskeie meulens in Pennsylvania wat die produksie per uur ver bo die daaglikse kapasiteit van die grootste meule in die staat vandag gehad het. Hierdie meulens was duidelik ontwerp om permanent te wees, aangesien dit te groot en te duur was om op te rig om te verhuis. Aangesien feitlik nie een van hulle die veranderende ekonomie van houtproduksie oorleef het nie, was die eienaars waarskynlik te optimisties om hulle permanent te noem. Tydelik sou 'n beter woord gewees het.
Draagbare saagmeulens kom om die draai
Die sirkelsaagmeulens was die draagbare. Hulle was gewoonlik met stoom aangedryf, hoewel sommige 'n meuldam en waterturbine gehad het. In latere tye is sulke meulens aangedryf deur petrol- en dieselenjins, elektrisiteit en plaastrekkers. Die Frick, American, Lane en Corley meulens is goeie voorbeelde van die tipe. Hierdie meulens is gemaak in modules met houtrame en is in 'n volledige meul saamgestel. Die drie modules was skil, met die saaghout en wa -voerwerke se blokke en spore. 'N Vierde module was die kragtoevoer, maar dit was die eienaar se verantwoordelikheid en is nie by die meule voorsien nie. Die meerderheid van hierdie meulens het ook 'n bordrand ingesluit wat by die meulvervaardiger beskikbaar was, maar baie het reggekom
rand op die groot saag.
Oordrag was 'n kwessie van perspektief. 'N Bemanning van ses tot agt man kon een van hierdie "draagbare" meulens binne ongeveer vier dae afbreek en weer aanmekaar sit, afhangende van hoe ver hulle beweeg het. Daar word algemeen geglo dat 'n minimum van 'n halfmiljoen boordvoet hout nodig was om die verskuiwing van 'n meule te regverdig.
Op die nuwe plek is die meul weer op 'n voorbereide fondament aangebring, wat gereeld pale in die grond gesit het. Die aanpassing en nivellering van 'n draagbare sirkelsaagmeule was van kritieke belang om hout van goeie gehalte te vervaardig, en minstens twee keer per jaar was die aanpassing en relevansie nodig. Dit was nodig omdat hout fondamente geneig is om met die ryp te beweeg. Ongelukkig is hierdie noodsaaklikheid te dikwels nie verstaan ​​nie, of miskien geïgnoreer. Die draagbare sirkelsaagmeule en die wanbestuur daarvan was grootliks verantwoordelik vir die
aforisme "Thick and Thin Lumber Company." Die saagmeuloperateurs wat nie konsekwent hout kon produseer nie, is vinnig gemerk met die dik en dun etiket, iets wat moderne saagmakers ten alle koste probeer vermy.
Stanley Mills is een van die bes bewaarde oorblyfsels van die Industriële Revolusie van die laat 1700's. Die katoenmeul het 200 jaar lank waterkrag ingespan om tekstiele te vervaardig. Plaaslike handelaars het die meul opgerig met die steun van die Engelse katoenbaron Richard Arkwright.
Arkwright is wêreldberoemd as 'n pionier van die Industriële Revolusie, bekend vir die tegniese innovasie van sy masjinerie en die 'fabrieksstelsel'. Dit het veral sosiale en ekonomiese verandering na Skotland en 'n groot deel van die wêreld gebring. Stanley Mills is die bes bewaarde van al die meulens waarin Arkwright direk betrokke was.
Stanley Mills is in 1786 gebou by 'n haarnaalddraai in die rivier die Tay - 'n plek waar groot waterkrag beskikbaar was. Masjinerie is aanvanklik aangedryf deur waterwiele, en later deur elektrisiteit van wateraangedrewe turbines.
Meulgeboue is bygevoeg, aangepas, uitgebrei, gesluit, heropen en gesloop namate die mark verander en tegnologie ontwikkel het.
Nuwe vesel, nuwe geleenthede
Teen die laat 1700's het Perthshire 'n gevestigde tekstielbedryf. Linne is gemaak van plaaslik verboude vlas, met behulp van wateraangedrewe masjinerie.
Omstreeks hierdie tyd het Britse handelaars katoen begin invoer, wat in warm en sterk tekstiele gespin kon word. In die noorde van Engeland is water-aangedrewe masjiene in groot fabrieke geïnstalleer om die 'nuwe' vesel te verwerk.
Teen 1785 het 'n groep handelaars in Perth wat 'n katoenbedryf op die Tay wou vestig, Arkwright oorreed om sy geld en kundigheid te belê.
Aanvanklik het Stanley Mills floreer. Die East Mill is bygevoeg om vlas te verwerk, maar is in 1799 deur 'n brand gestamp. As gevolg hiervan en 'n insinking wat veroorsaak is deur oorlog in Frankryk, het Stanley Mills gesluit.
James Craig het die meulens in 1801 gekoop, met finansiële hulp van David Dale, stigter van die New Lanark -meulens. Maar die onderneming het weer misluk en die meulens het in 1813 gesluit.
In 1823 word die meulens gekoop en heropen deur Buchanan & amp Co. Dit het 30 jaar floreer.
Eienaar George Buchanan het in 1848 gehelp om 'n spoorverbinding na Stanley te skep, wat die oordrag van rou katoen uit Glasgow baie makliker gemaak het. Buchanan verkoop die meulens in 1852.
Die volgende eienaar, Samuel Howard, het die meulens tydens die katoenhongersnood van die 1860's gesluit en massa -werkloosheid veroorsaak.
F.S. Sandeman, 'n slim sakeman en vaardige tegnikus, het in 1876 oorgeneem. Hy het die waterwiele met turbines vervang en 'n nuwe produk bekendgestel - katoenband, wat wêreldwyd verkoop word om masjinerie te bestuur.
Tydens die Eerste en Tweede Wêreldoorloë het die fabrieke goeie jare vir die weermag vervaardig. Nog 'n vooruitgang is gemaak in 1916, toe Stanley Mills 'n 'eindelose' dun katoenen gordel begin vervaardig het wat gebruik word vir die vervaardiging van sigarette. Hierdie produk het Stanley Mills gehelp om die depressie van die 1920's en 1930's te oorleef.
Aanpassing en agteruitgang
Indië word in 1947 onafhanklik en hef invoertariewe op katoengoedere, wat 'n groot uitvoermark beskadig. Die toenemende beskikbaarheid van elektrisiteit het ook die vraag na gordels verminder.
Teen die laat 1960's vervaardig die meulens hoofsaaklik kunsvesels. In 1979 het 'n bestuursuitkoop gelei tot die stigting van Stanley Mills (Skotland). Maar die mark was te mededingend en die meulens het in 1989 vir altyd gesluit.
Hierdie webwerf is gesluit. Ons werk hard daaraan om geleidelik die plekke waarvoor u hou te heropen, terwyl ons seker maak dat die ervaring vir almal veilig is.
Betekenis van Stanley Mills
Stanley Mills op Scran
Stanley Mills op Canmore
Mabry Mill, Milepost 176.1
Toe Edwin Boston Mabry (1867-1936) sy watermotor in die Blue Ridge-berge in Virginia bou, kon hy nie weet dat dit een van die mees gefotografeerde plekke in die Verenigde State sou word nie. Die meul, op die Blue Ridge Parkway by mylpaal 176.1, lok elke jaar honderdduisende besoekers. Die maalmeule en saagmeule is herstel deur natuurkundiges in die park, sodat besoekers lewendige uitstallings, 'n regte meul en 'n werkende meulenaar kan sien om die maalproses aan te toon. Die terrein van die meule sluit ander interpretatiewe media in wat almal bedoel is om oor die bergbedryf te vertel.
The Matthews Cabin is an outstanding example of mountain architecture and workmanship and offers an intriguing look into the tanning and shoe making crafts. There is also a whiskey still, a sorghum mill and a working blacksmith shop. Mabry Mill was a community center for the Meadows of Dan area when it operated as a gristmill and sawmill.
Today, the area becomes another kind of community gathering place each Sunday afternoon during the summer as musicians and dancers gather. Explore this gem of the Blue Ridge.
Located at Milepost 176, Mabry Mill Restaurant serves a country-style menu, featuring Sweet Potato, Cornmeal, Buckwheat, Blueberry and Apple Pancakes. Breakfast is served all day. Lunch and dinner entrees include Barbecue Pulled Pork, Chicken Pot Pie and homemade Blackberry Cobbler. The gift shop features Virginia crafts and foods including locally ground grits, cornmeal and buckwheat flour, as well as a wide selection of Mabry Mill and Blue Ridge Parkway-inspired gifts, clothing, books, music and souvenirs.
The History of Mabry Mill
Ed Mabry (Frelen, John, Charles, Isaac, George, Francis) was one of the fifth generation of Mabrys to live in this part of Virginia. He was born in Patrick County and is buried in Floyd County not far from the mill.
On March 22, 1782 his great-great grandfather Isaac Mabry received a grant for 183 acres of land on the south side of Robertson's Creek of the Dan River. This land is on Mayberry Creek about 4.5 miles southwest of the Mabry Mill and about one mile east of the Blue Ridge Parkway. Nearby is Mabry Gap and Mayberry Presbyterian Church. Isaac Mabry's brother George Mabry had land on Rock Castle Creek, about two miles northeast of the Mabry mill and also on Burk's Fork and Greasy Creeks near the present line between Carroll and Floyd Counties. Today there are hundreds of Mabry descendants living in Floyd, Patrick, Carroll and other nearby counties.
Before 1890, on land not far from his birthplace in Patrick County, Ed Mabry had a water-turned lathe, which he used to make chairs. He later worked as a blacksmith in the coal fields of West Virginia. In 1903 he returned to Floyd County and soon began construction of the mill. It was first a blacksmith and wheelwright shop, then became a sawmill. By 1905 it was in operation as a gristmill. By 1910 the front part of the mill was completed and included a lathe for turning out wheel hubs, a tongue and groove lathe, a planer, and a jigsaw. Between 1905 and 1914 he bought adjacent tracts of land, mostly for the purpose of acquiring more water power. Those who knew Ed Mabry thought well of him and have described him as peaceable, easy-going, honest, hard working, a Primitive Baptist, and a Republican. Whatever he needed he tried to make himself, including most of the furniture in his home. He did not travel much, but when he did it was either on foot or in his one-horse Concord wagon.
Ed Mabry left no children, but his legacy lives on reflecting the self-sufficiency and hard work of our ancestors on the Blue Ridge.
"We almost had it ready to turn on.We had all the electricals checked and cleaned, and then we got flooded three years ago. And that is because we didn't have enough stop logs pulled out of the dam," she said.
With the couple splitting up, she can't afford to invest more money in repairs that are needed in one foundation wall, or in putting the turbine system back into shape.
It's a lovely setting, with a pond behind the dam, walking trails and a foot bridge to the far side of the creek.