Is katte regtig die skuld vir die wêreldwye verlies aan biodiversiteit? Dzurag / iStock via Getty Images
'N Aantal bewaringsbewustes meen katte is 'n zombie-apokalips vir biodiversiteit wat uit die buitelug verwyder moet word deur "enige nodige middele"- gekodeerde taal vir skiet, vasvang en vergiftiging. Verskeie media het uitgebeeld katte as moorddadige superpredators. Australië het selfs 'n amptenaar verklaar 'Oorlog' teen katte.
Morele paniek ontstaan ​​wanneer mense 'n eksistensiële bedreiging vir hulself, die samelewing of die omgewing ervaar. As u die greep van 'n morele paniek, word die vermoë om duidelik te dink en verantwoordelik op te tree in die gedrang gebring. Terwyl die morele paniek oor katte spruit uit geldige kommer oor bedreigings vir inheemse spesies, dit verberg die werklike drywer: die mens se uitbuitende behandeling van die natuurlike wêreld. Van wesenlike belang onderskryf foute in wetenskaplike redenering hierdie valse krisis.
Die (wankelrige) saak teen katte
bewaarders en die media beweer dikwels dat katte die grootste bydraer lewer tot a massa uitsterwing, 'n katastrofiese verlies aan spesies as gevolg van menslike aktiwiteite, soos die agteruitgang van die habitat en die doodmaak van wilde diere.
As 'n interdissiplinêre span wetenskaplikes en etici wat diere in bewaring bestudeer, ons het hierdie eis ondersoek en gevind dat dit wil. Dit is waar dat katte, soos enige ander roofdier, die bevolkings van hul prooi kan onderdruk. Tog is die omvang van hierdie effek ekologies ingewikkeld.
Die potensiële impak van katte verskil tussen stedelike omgewings, klein eilande en afgeleë woestyne. Wanneer mense veroordeel plantegroei, is klein diere veral in gevaar vir katte omdat hulle geen skuiling het om in te steek nie.
Klein diere is ewe kwesbaar as mense daar roofdiere doodmaak sal die digtheid en aktiwiteit van die kat normaalweg onderdruk. In die VSA is katte byvoorbeeld 'n gunsteling maaltyd vir stedelike coyotesWie matige katimpak; en in Australië, dingoes jag wilde katte, wat die druk op inheemse klein diere verlig.
Voeg teenstrydige getuienis by, en die saak teen katte word nog beter. In sommige ekologiese kontekste, katte dra by tot die bewaring van bedreigde voëls, deur aan te gaan rotte en muise. Daar is ook gedokumenteerde gevalle van naasbestaan tussen katte en inheemse prooi spesies.
Die feit is dat katte speel verskillende roofdierrolle in verskillende natuurlike en gehumaniseerde landskappe. Wetenskaplikes kan nie aanvaar dat omdat katte op sommige plekke 'n probleem vir sommige diere is nie, dit op elke plek 'n probleem is.
Foutiewe wetenskaplike redenering
In ons mees onlangse publikasie in die vaktydskrif Conservation Biology ondersoek ons ​​'n redenasiefout wat die morele paniek oor katte bevorder.
Wetenskaplikes versamel nie net data en ontleed die resultate nie. Hulle vestig ook 'n logiese argument om te verduidelik wat hulle waarneem. Die redenasie agter 'n feitelike eis is dus net so belangrik vir die waarnemings wat gebruik word om daardie eis te maak. En dit is hierdie redenasie oor katte waar aansprake oor hul bedreiging vir die stigter van 'n wêreldwye biodiversiteit bestaan. In ons ontleding het ons gevind dat dit gebeur omdat baie wetenskaplikes spesifieke, plaaslike studies onderneem en die bevindings oor die algemeen in die wêreld oorgeest.
Alhoewel spesifieke studies oor die algemeen goed is, kan die projeksie van die gekombineerde 'resultate' oor die hele wêreld onwetenskaplike oorgenerasie veroorsaak, veral as ekologiese konteks word geïgnoreer. Dit is soos om 'n aanhaling uit die konteks te trek en dan te aanvaar dat u die betekenis daarvan verstaan.
Dus, hoe kan burgers en wetenskaplikes 'n pad vorentoe rig tot 'n meer genuanseerde begrip van katekologie en -bewaring?
Eerstens kan diegene wat hierdie kwessie aan alle kante ondersoek, erken dat die welsyn van katte sowel as die oorlewing van bedreigde spesies wettige probleme is.
Tweedens beïnvloed katte, soos enige ander roofdier, hul ekologiese gemeenskappe. Of hierdie impak goed of sleg is, is 'n ingewikkelde waardeoordeel, nie 'n wetenskaplike feit nie.
Derdens is daar 'n behoefte aan 'n meer streng benadering tot die studie van katte. So 'n benadering moet let op die belangrikheid van ekologiese konteks en die slaggate van foutiewe redenering vermy. Dit beteken ook om weerstand te bied die sirene-oproep van 'n silwer (dodelike) koeël.
Daar is geen oplossing vir een grootte nie. Tog is daar baie opsies om te oorweeg. Die beskerming van roofdiere en hul habitat is baie belangrik om dit moontlik te maak bedreigde spesies om saam met katte te bestaan. In sommige gevalle kan mense kies om huiskatte van kwesbare wilde diere te skei: byvoorbeeld met catios waar katte die buitelug kan geniet terwyl hulle van die natuur gehou word. In ander gevalle kan katte wat nie gehore is nie, saam met hulle bestuur word lokval-na-terug-programme en heiligdomme.
Ten slotte, in teenstelling met die raamwerk van sommige wetenskaplikes en joernaliste, handel die geskil oor katte nie primêr oor die wetenskap nie. Inteendeel, dit ontlok 'n deurlopende debat oor die etiek wat die mensdom se verhouding met ander diere en die natuur moet lei.
Dit is die wortel van die morele paniek oor katte: die stryd om verder te gaan as om ander wesens met oorheersing en beheer te behandel, na die bevordering van 'n verhouding gewortel in deernis en geregtigheid.
Joann Lindenmayer, DVM, MPH is 'n medeprofessor in die departement openbare gesondheid en gemeenskapsgeneeskunde aan die Tufts Universiteit en het 'n bydrae gelewer tot hierdie artikel.
William S. Lynn, navorsingswetenskaplike, Clark Universiteit; Arian Wallach, dosent, sentrum vir medelydende bewaring, Universiteit van Tegnologie Sydney, en Francisco J. Santiago-Ávila, postdoktorale navorser, Universiteit van Wisconsin-Madison
Jy is hier: Tuis > Lewe > Huis en tuin > Troeteldiere & Jy > Waarom ons nie katte moet blameer vir die vernietiging van wilde diere nie