Die leser Ben Aucamp wou as student graag by sy koshuispêl se ouerhuis in Lusaka gaan kuier. Maar hy het nie ’n kar of juis geld gehad nie. Hy het wel ’n duim en sy kleurbaadjie...
Die doeanebeampte het dus binne ’n uur twee ouens met gestreepte baadjies sonder geld deurgelaat. Albei op pad na Lusaka. Saam het ons nou vier pond en tien sjielings (R9).
Ons kruie voort. Twee teerstrepe en 25 myl per uur... In Salisbury neem ons afskeid van die oom en die Austin. Ons hou noordwaarts: Chirundu, Kafuebrug, ’n tsetsevlieg-kontrolepunt...
By Vanderbijlpark op pad na die Barrage-pad wat langs die Vaalrivier loop, hou ’n swart 1948 Mercury by ons stil. Die bestuurder se hond sit voor langs hom.
“Julle kan saamry as julle stilsit. Julle moet agter inklim. En moet my nie in die rug skiet nie.”
Dit was gou duidelik dat ons weldoener nie “alleen” is nie. Hy skroef kort-kort ’n plat botteltjie langs hom oop en sluk. Hy beduie die Mercury met sy agt silinders kan hárdloop. Hy trap die lepel en die bande skreeu op die teer. Hy hou ons in sy truspieëltjie dop. Ons was uiters dankbaar toe hy om welke rede ook al op Kroonstad stilhou.
’n Paar mielielande en strate later was ons terug by my broer in Welkom.
*Dié storie het oorspronklik in Weg #131 (September 2015) verskyn.
Meer oor: lusaka