Waarom glo mense in God - redes - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Hoekom glo mense in God
Eeue lank het die mensdom in God geglo. Op watter kontinente en lande waarin mense woon, woon hulle almal tempels bymekaar en aanbid die hoër magte. Waarom doen mense dit, hoekom glo hulle in God? Die antwoord is eenvoudig: die bevolking van 'n spesifieke land is reeds met 'n sekere geloof gebore, byvoorbeeld, Hindoes, Moslems, Griekse Katolieke, ens. Mense mag nie die geloof twyfel nie, en oortuig die bestaan ​​van God.
Daarbenewens is daar steeds 'n paar sosiale situasies, waarvolgens gelowiges streng hou by gevestigde godsdienstige reëls. Elke kerk skep gemeenskappe en gee lede ondersteuning wanneer nodig. Baie gebiede van die pragmatiese lewe het hul waardes weggedoen, en godsdienstige gemeenskappe het sulke leemtes gevul. Geloof in God oortuig mense dat dit moeilik is om 'n mentor te vind.
Die meeste mense, wat die kompleksiteit van die skepping van die heelal analiseer of die natuurskoon oorweeg, besef dat daar in ons heelal iets meer is wat so 'n wonderlikheid kan skep, asook die fisiese wêreld wat ons omring.
In die verlede het alle godsdienste hul oordele oor die geskiedenis van die lewe uitgespreek. In elkeen word gesê dat alles deur 'n hoër krag geskep is - God. Dit is egter een van die mees antwoorde waarom mense in God glo.
Miskien is die hoofrede om in God te glo, afkomstig van die persoonlike ervaring van 'n enkele persoon. Miskien het iemand die antwoord op gebede gehoor, iemand het op 'n gevaarlike oomblik 'n waarskuwing gekry, genade het op iemand geval en hy het herstel en terselfdertyd 'n gelukkige mens geword. iemand wat die seën ontvang het, die werk suksesvol voltooi het. So daar is 'n gevoel van geluk en rustigheid, dit vra om kerk toe te gaan om die Skrifte vertroud te maak.
Op die oomblik is 'n groot aantal mense, ondanks die ontelbare prestasies van tegnologie, in 'n depressiewe miserabele toestand. Dit is as gevolg van maatskaplike probleme en 'n paar ontberings van die lewe, sowel as die begeerte van die meerderheid om die persoonlike lewe met die lewe van suksesvolle mense te vergelyk.
Ook glo mense in God om gelukkig te word, om die betekenis van die lewe te verstaan. Sommige individue het streng reëls nodig wat hulle toelaat om hul optrede te beheer, en ander, integendeel, het meer selfuitdrukking en vryheid nodig. Geloof in God laat 'n mens sy doelwitte en waardes verstaan. Geloof maak dit moontlik om hul prioriteite vooraf te bepaal, om verhoudings met geliefdes, eise oor hulself en die samelewing te heroorweeg.
Godsdiens help om die antwoord te vind: wat is die betekenis van die lewe. Vir elke persoon bly hierdie vraag deur die hele lewe die hoof. Hierdie geestelike probleem hou verband met die bepaling van die uiteindelike doel van die bestaan. Nie almal kan antwoord wat die betekenis van die lewe is nie. En selfs om die betekenis te besef, kan nie elke mens dit redelikerwys motiveer nie. Maar wat interessant is, is dat daar in elke individu 'n behoefte is om betekenis te vind en dit redelikerwys te regverdig. Die oplossing van die vraag van die betekenis van die lewe, die menslike bewussyn, het die onvermydelikheid om een ​​van twee moontlike alternatiewe te kies, aangesien baie wêreldbeskouings op twee maniere beperk word: godsdiens of ateïsme. Die mens moet kies tussen godsdiens en ateïsme.
Dit is moeilik om te definieer wat godsdiens is. Mens kan egter beslis sê: godsdiens is 'n feit van die sosiale lewe. Die woord "godsdiens" beteken letterlik harnas, bindend. Dit is waarskynlik dat hierdie term aanvanklik die aanhegting van 'n persoon aan iets onveranderlik, heilig aangedui het.
Die konsep van godsdiens is die eerste keer gebruik in die toesprake van 'n Romeinse politikus en spreker van die eerste eeu. BC. e. Cicero, wat godsdiens met 'n ander woord kontrasteer, wat bygeloof (mitiese, donker geloof) beteken.
Die konsep van "godsdiens" is in gebruik vir die eerste keer van die Christendom en het 'n filosofiese, morele en diep stelsel bedoel.
Aanvanklik is die element van alle godsdiens geloof. Geloof was en sal 'n belangrike eienskap van die bewussyn van die individu wees, die belangrikste maatstaf van spiritualiteit.
Enige godsdiens bestaan ​​as gevolg van godsdienstige aktiwiteite. Teoloë werke, onderwysers leer die basiese beginsels van godsdiens, sendelinge versprei die geloof. Die kern van godsdienstige aktiwiteit is egter die kultus (van die Latynse taal - aanbidding, verbouing, versorging).
Die kultus sluit in 'n begrip van die totaliteit van dade wat deur gelowiges uitgevoer word om God of sommige bonatuurlike kragte te aanbid. Dit sluit in gebede, seremonies, godsdienstige vakansiedae, aanbidding, preke.
Voorwerpe van aanbidding, die priesterskap, tempels mag in sommige godsdienste ontbreek. Daar is godsdienste waar die kultus onbeduidende betekenis gegee word of dit kan onsigbaar wees. Alhoewel in die algemeen in godsdiens die rol van die kultus baie belangrik is. Mense wat 'n kultus uitoefen, kommunikeer, inligting en emosies uitruil, dink aan die pragtige skilderkuns, argitektuur, luister na heilige tekste, gebedsmusiek. Al hierdie dinge help om die godsdienstige gevoelens van die gemeentelede te verhoog, verenig hulle, help om spiritualiteit te bereik. Terselfdertyd lê die kerk sy eie oordele, reëls wat die psige van mense negatief kan beïnvloed.
Nadele en voordele van godsdiens
Godsdiens vir eeue het die menslike bewussyn suksesvol omhels met 'n web van onrealistiese illusies, konstruksies van die heelal, die nasleep ens. Versterk in die gedagtes van mense en in die geheue van geslagte, wat deel van die kulturele potensiaal word, het godsdiens enkele kulturele, etiese en sosio-politieke funksies ontvang.
Onder die funksies van godsdiens verstaan ​​maniere van godsdienstige invloed op die samelewing. Die funksies van godsdiens bewerkstellig beide voordele en nadele.
'N Voordeel van enige godsdiens is die feit dat geloof die gelowiges makliker help om negatiewe emosies oor te dra. Met ander woorde, godsdiens bied troos, nivellering van negatiewe emosies (wanhoop, vrees, hartseer, hartseer, eensaamheid, ens.). Godsdienstige troos is 'n spesifieke vorm van psigoterapie, en effektief en goedkoop. Danksy hierdie troos kon die mensdom in die historiese verlede oorleef, nou oorleef.
Die tweede pluspunt van die funksie van godsdiens is dat dit die kommunikasie van mense met 'n algemene wêreldbeskouing fasiliteer.
Kommunikasie is 'n beduidende behoefte en waarde in die lewe. Beperkte kommunikasie of gebrek aan dit veroorsaak dat mense ly.
Die meeste pensioenarisse is veral bekommerd oor die gebrek aan kommunikasie, maar dit gebeur ook dat jongmense ook in hierdie nommer val. Godsdiens help almal om hierdie negatiewe kant van die lewe te oorkom.
Die minusse van godsdiens word slegs deur historici gesien, aangesien teoloë oortuig is dat godsdiens geen minuses het nie.
Geskiedkundiges skryf aan die minusse die vervreemding van mense aan die hand van ideologie. Dit word verstaan ​​dat die gemeentelede van verskillende gelowe met mekaar in verband staan, óf onverskillig of vyandig. Hoe meer die idee om in godsdiens gekies te word, word bevorder, hoe meer uitgespreek is die vervreemding tussen gelowiges van verskillende gelowe. Daar is egter godsdiens (Baha'i), die moraal kode veroordeel sulke gedrag en identifiseer dit as 'n morele vise.
Die tweede nadeel, volgens historici, is 'n afname in die vlak van sosiale aktiwiteit van gelowiges.
Sosiale aktiwiteit is 'n nie-godsdienstige aktiwiteit waarvan die doel is om die samelewing te dien, byvoorbeeld maatskaplike werk, politieke aktiwiteite, wetenskaplike en kulturele aktiwiteite.
Godsdienste, weens hul ideologiese funksie, belemmer die deelname van mense in sosiale en politieke aktiwiteite (deelname aan byeenkomste, verkiesings, demonstrasies, ens.). Dit gebeur as gevolg van direkte verbod, maar dikwels as gevolg van die feit dat daar geen tyd vir sosiale aktiwiteite is nie, aangesien persoonlike tyd toegewy is aan gebede, rites, die studie en verspreiding van godsdienstige literatuur.
Ateïste, wat probeer om gelowiges te verstaan, wonder wat mense laat glo in God.
Soms dink selfs godsdienstige persoonlikhede daaraan om die diversiteit van godsdienstige bewegings in ag te neem.
Sommige glo dat 'n mens in God glo, is 'n saak van persoonlike voorkeur. Ander glo dat sonder geloof 'n persoon 'n minderwaardige persoon word, ander verkies om stil te bly weens die oortuiging dat mense self geloof in God uitgevind het. Alle menings is teenstrydig, agter elkeen is 'n oortuiging wat die individu se siening van geloof in die skepper weerspieël.
Daarom begin mense in God glo om die volgende redes:
geboorte in 'n gelowige familie. Godsdiens hang af van die gebied waarin die gesin woon (byvoorbeeld, Indiërs woon in Indië, Katolieke in Italië, Islamiete in Marokko, ens.);
Sommige individue kom tot geloof omdat hulle die behoefte aan God voel. Hulle is bewus geïnteresseerd in godsdiens, die skepper, en aanvul dus wat hulle ontbreek. Hulle is daarvan oortuig dat die opkoms van die mensdom nie toevallig is nie, almal het 'n doel. So 'n geloof is nie 'n tydelike impuls nie, maar 'n diep oortuiging;
selfs 'n individu wat ver van godsdiens af is, die lewensproewe oorleef het, draai byvoorbeeld na God gedurende 'n tydperk van ernstige siekte;
sommige het die antwoord op hul gebede verstaan ​​en begin om in God te glo volgens hul persoonlike begeerte en hul dank aan hom uit te spreek;
vrees vir die toekoms stoot 'n persoon tot geloof. Hy mag nie in die werklikheid glo nie, maar sal die skyn van 'n gelowige doen as gevolg van vrees dat hy deur ander veroordeel word of gelowig word weens vrees vir wat met hom ná die dood sal gebeur.
Die redes waarom mense in God glo, kan eindeloos opgetel word, maar dit kom almal neer op die feit dat 'n individu oppervlakkige of diep geloof kan hê. Dit sal sy woorde en besluite weerspieël of nie, en die woorde wat hardop gepraat word, "Ek glo in God" is nie altyd waar nie.