Ana Alcolea. «Woorde en karakters verras my as ek skryf» | Huidige literatuur
Ana Alcolea. «Die woorde en die karakters verbaas my as ek skryf»
Foto's. (c) Kommunikasievernuf
Ana Alcolea is 'n skrywer van Zaragoza met 'n lang loopbaan in beide onderwys Taal en letterkunde soos in die publikasie van insiggewende werke, literatuur kind en jeug (wen die Cervantes Chico-toekenning in 2016) en uiteindelik, romans soos Onder die leeu van Sint Markus o Margarita se heildronk, wat nou aanbied. Ek waardeer u tyd, vriendelikheid en toewyding hieraan baie onderhoud.
Ana Alcolea. Onderhoud
ANA ALCOLEA: Die eerste boek wat ek gelees het, was waarskynlik Die Drie Musketiers, deur Alexander Dumas, in 'n geïllustreerde uitgawe vir kinders. Dit is darem die eerste wat ek onthou. Die eerste boek wat ek geskryf het, was Die verlore medaillon, 'n roman wat in Afrika, waarin 'n seun die medalje soek wat sy pa gedra het toe hy in 'n vliegongeluk in die oerwoud dood is.
AA: Twee baie verskillende boeke, Jane Eyre, deur Charlote Brönte, vir sy onkonvensionele liefdesverhaal en vir sy landskappe wat so verskil van dié waarin ek gewoon het. Y Vra vir Alicia, wat gepubliseer is as die regte dagboek van 'n tienermeisie wat in die wêreld van dwelms woon. Ek was baie beïndruk.
AA: Dit is 'n baie moeilike vraag om te beantwoord. Daar is baie en baie fassinerend: van Homer, Sophokles, Cervantes y Shakespeare a Tolstoj, Herink Ibsen, Sigrid Ontstel, Dostojevski, en Thomas Man, Stefan tak. Van die huidige tyd af bly ek by Juan Marsé, Manuel Vilas, Mauricio Wiesenthal en Irene Vallejo.
AA: A. Don Quijote de la Mancha, wat ons eintlik elke dag skep, en indien nie, gaan ons verkeerd. Dit is 'n karakter wat poog om van sy lewe 'n kunswerk te maak, iets moois vir hom en vir ander. Hy wil 'n heer in 'n roman wees en elke dag bedink hy een of meer avontuurlike episodes sodat sy ideaal kan voortbestaan. Leef tussen fiksie en werklikheid, soos ons almal doen. Cervantes het geweet hoe om dit beter te sien en weer te gee as enigiemand.
AA: Voorheen het ek na opera geluister om te skryf. Maar nou skryf ek oor die algemeen stil, veral in hierdie tydperk, waarin ek op 'n baie stil plek woon. Ek fokus baie maklik oral. Ek wil graag my romans in a skryf cuaderno, met die hand. Dan gaan ek voort met die rekenaar, maar ek geniet die oomblik om die pen swart oor die papier te skuif en te sien hoe woorde opduik wat verhale sal word.
En lees, Ek lees net op papier. Ek het nie elektroniese ondersteuning om boeke te lees nie. Ek blaai graag deur en raak die papier. Ek is dus bewus daarvan dat die geskiedenis altyd op sy plek is. Op die skerm wil dit voorkom asof die woorde en wat dit beteken, verdwyn as die bladsy draai.
AA: Soggens na ontbyt en met die koppie tee nog stomend. As ek tuis is, skryf ek op die kantoor, met 'n venster aan my linkerkant. Buite die huis skryf ek gewoonlik in treine en in die vliegtuig as ek reis.
AL: Wat vind ons in u nuutste roman, Margarita se heildronk?
AA: Margarita se heildronk is 'n reis na die hede en die verlede van die protagonis, wat na haar familie se huis terugkeer om dit leeg te maak. Die voorwerpe, die vraestelle en die boeke neem haar na die tyd toe sy deel was van daardie huis, gedurende die oorgangsjare. Dit is nie 'n roman wat selfvoldaan is aan die tyd of met familieverhoudings nie, selfs nie met die protagonis nie, wat ook die verteller is. Geen helde nie in Margarita se heildronk. Net mense. Nie meer of minder as net mense nie.
AL: Ander genres waarvan u hou, behalwe die historiese roman?
AA: Ek lees gewoonlik intiemer as histories. Ek stel belang in die karakters en hul dialoog met hul tyd, wat deel uitmaak van hul lewensomstandighede. Ek het ook gelees gedigte, omdat ek my amper altyd daarin bevind.
AA: Ek lees a biografie van die Noorse skrywer Sigrid Undset, wat in 1928 die Nobelprys vir letterkunde verower het. Ek skryf 'n boek met die titel My lewe in 'n kajuit omdat ek vyftig persent van die tyd sewe maande in 'n geïsoleerde hut in die berge, in Noorweë, en ek wil dit uitdruk my verhouding met die natuur: die stemme van die rivier, die gefluister van die blare van die bome, die verandering van die seisoene ... Ek dink ons ​​moet meer in kontak en gesprek met die natuur leef, en die skryf van hierdie boek leer my om meer te kyk en te luister en beter.
AA: Dit is ook 'n moeilike vraag om te beantwoord. Ek voel baie bevoorreg want tot dusver het ek feitlik alles gepubliseer wat ek geskryf het. Ek sien dat daar baie skrywers is wat haastig dadelik wil publiseer, en dit is 'n beroep waarvoor u baie geduldig moet wees. Jy moet baie skryf. En bowenal moet jy baie lees.
Ek het begin skryf toe ek vyf-en-dertig jaar oud was, en die eerste uitgewer waarna ek 'n oorspronklike gestuur het, wou dit nie hê nie. Die tweede ja, en daarmee saam meer as 30 uitgawes. Ek het 'n roman wat deur twee uitgewers gegaan het wat dit nie gepubliseer het nie, 'n derde wat dit gepubliseer het, en ek is verheug daaroor. Jy moet weet hoe om te wag. As die boek goed is, vind dit byna altyd sy plek. Gewoonlik.
AA: Die tyd is emosioneel moeilik vir almal, natuurlik. Ek was baie kreatief in hierdie tydperk en het al baie dinge geskryf waarin die onderwerp van die pandemie bekendgestel is sonder dat ek 'n voorafgaande testament gehad het. Wanneer ek 'n roman begin, weet ek nie wat gaan gebeur nie, die roman word geskep en soms glip kwessies wat u aan die begin nie gehad het nie.
Ek glo dat romans soos die lewe is: ons weet dat dit gaan eindig, maar ons weet nie hoe of wanneer nie. Die woorde en karakters verras my terwyl ek skryf. Ek dink dit is baie belangrik in my romans. Margarita het my baie verras toe sy haar verhaal geskryf het Margarita se heildronk. Ek het baie oor haar en van myself geleer.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Onderhoude » Ana Alcolea. «Die woorde en die karakters verbaas my as ek skryf»