Vir eensgesindheid lê dié saak te na aan die hartWillem van der Schyf By die onlangse FAK-Simposium rakende die Malema-haatspraaksaak, het Mnr Willie Spies ‘n verwysing gemaak na die Franse Generaal de Villebois-Mareuil. In die staaltjie wat Spies oorgedra het, vertel hy van hierdie buitestaander se akute observasie oor die Boer. Die Generaal vertel in sy dagboek hoe die Boere ‘n krygsvergadering sal belê, elkeen sal sy opinie gee, hulle sal onder mekaar baklei en stry en op die ou end steeds nie tot ‘n vergelyk kom oor wat hulle te doen staan nie. Deur die verloop van die aand het dit baie duidelik geword dat, alhoewel die Simposium belê is met die doel om ‘n pad vorentoe te formuleer, het elke party reeds sy eie pad vorentoe geformuleer. Spies en Advokaat Roelof du Plessis het dit baie duidelik gemaak dat die saak verder geneem sal word, sonder voorbehoud, totdat ‘n gesaghebbende uitspraak gelewer word vanuit die oppermagtige Grondwetlike Hof. Malema word tans in ‘n hoek gedruk en dit is presies waar hulle hom wil hê. Die uitlatings wat hy maak is prima facie haatspraak en kan nie geduld word in ons moderne samelewing nie. Hierdie is ‘n stryd tot die einde, en hulle sal nie skik nie. Dit is alles of niks. In skerp kontras met die bogenoemde regslui, het Professor Koos Malan die opsie van bemiddeling en skikking bespreek. Volgens hom is litigasie nie die geskikte roete vir geskille soos hierdie waar gemeenskappe betrokke is nie. Ek is geneig om saam met hom te stem. Litigasie geskied in ‘n adversatiewe stelsel, en ‘n stryd bestaan tussen die partye. Hierdie regstryd is bloot ‘n voortsetting van die onderliggende haat. Die uitspraak skep ‘n wenner en ‘n verloorder, en daarom kan die geheel nooit wen nie. Litigasie gooi sout op die wonde. Alhoewel ek persoonlik die pad van bemiddelling en konsiliasie sterk ondersteun, het Generaal Chris van Zyl se spreekbeurt my stil gemaak. Om eerstehands te hoor watter struikelblokke die boere moet oorkom, het my laat besef waarom skikking nie ‘n opsie is nie. Sy woorde het my diep geraak en ‘n nuwe perspektief geskep. Op die ou eind van die aand het elkeen sy spreekbeurt gehad, idees is gewissel, humeure het vlam gevat en is later weer kalmeer. Ons kon saamstem oor sekere goed en verskil steeds oor ander. Ons het nie tot ‘n vergelyk gekom en ‘n goue middeweg gevind nie, ek twyfel of ons ooit sal. Die saak lê te naby aan ons hart.