Maar die Afrikaanse digkuns soos dit tans nou daaruit uitsien? Ek weet nie…. Van die kinders het die woorde en wysie geken. ŉ Gesprek het daaroor ontstaan. Nou met die herlees van die gedigte besef ek opnuut hoe melankolies hulle is; dat hulle inderdaad die spreker ab-jekteer (as daar so ‘n Afrikaanse woord is). Die afgelegte moederslyf en die uitgeworpe gay man, saam in een afdeling. McGregor het voorheen Lady Grey geheet, so dis om’t ewe. Calvinia se voormalige naam was Hantam. Hiertoe dra die neiging tot abstrakte segging in baie gedigte (eerder as verlewendigende, verbeeldingprikkelende uitbeelding) nie weinig by nie. ‘n Gedig soos die volgende bly slap mededeling – ook omdat die beeldspraak wat wel voorkom, al geyk is: ŉ Belangrike sleutelvers in die bundel, “in gebreke bly binne-aars” waar die volgende treffende reëls, wat myns insiens net sowel as motto tot die hele bundel kon dien, gevind word: “die aarde het ek in my mond geneem, ŉ verhewigde land / probeer begryp. daarvan herstel ek nie weer nie” […] Hierdie onvermoë tot herstel vind egter ŉ teenkantigheid met die groot aantal kinder- en familieverse, is dit nie?