As voorbeeld gaan ons kyk hoe ’n huis van klei en gras in ons eie wêrelddeel opgerig word—op die platteland waar huise baiemaal deur mans sowel as vroue gebou word en wel in die wintermaande wanneer die ploeëry en oestyd verby is.
Dis die mans van die stat se taak om die hout te versamel en die dak te bou. Die eerste balke word aan die stutpale buitekant die muur van die huis geheg en by ’n sentrale punt aan mekaar vasgemaak. Dunner pale of balke word nou bygevoeg. Partymaal word bykomende steun verleen met ’n sentrale vertikale paal in die middel van die huis.
Binne-in die huis word die vloer opgebou nadat die dak voltooi is. ’n Pleisterlaag word aangewend en met ’n stuk leiklip gelykgemaak. Beesmis word hierna met water gemeng en ’n laag van dié mengsel op die vloer aangebring. Patrone word daarin geteken. In party huise word die vloer met gepoleerde sementpleister bedek.
REGS: Die raamwerk van ’n sekere soort rondawel, waarvan die dakvorm bo-op ’n kring ingeplante stokke en ’n middelpaal (hier in ligrooi aangedui) aangebring word. As die raamwerk eers staan gemaak is, kan die huis met gras, riete, ens. voltooi word.
Allereers bied hulle skuiling—teen die wind, teen die reën, teen die koue van die winter en die skroeiende hitte van die somerson.
In stamgemeenskappe is die huis gewoonlik ’n enkele vertrek waar al die binnenshuise bedrywighede van die bewoners afspeel. Dit het dikwels ’n eenvoudige geometriese vorm—byvoorbeeld rond met ’n kegelvormige dak. Die boustowwe is materiaal wat plaaslik beskikbaar is, soos klei, hout en selfs riete.
In stedelike gebiede kan tuistes enigiets wees van saamgeflanste planke en sakke in informele woonbuurte tot byvoorbeeld paleisagtige strukture aan heuwelhange. Huisagente is baie bedrywig in meer vermoënde samelewings waar die huis deesdae nie net ’n verblyfplek is nie, maar ook ’n statussimbool geword het.