Geskiedenis van Blytheville, Arkansas - Inligting - 2022
Blytheville is die setel van die Mississippi County. Dit lê aan die oewer van die Mississippi -rivier naby die grens van Tennessee. Die eerste inwoners van die gebied was die Quapaw -Indiane, wat hulle so laat as 1720 in die Mississippi County sou vestig. Nadat hulle gedwing is om hul land te verlaat, het die stam hulle gevestig op 'n nabygeleë bespreking voordat hulle na die Indiese gebied in die huidige Oklahoma verwyder is. Die eerste poskantoor in wat Blytheville sou word, is gestig deur Henry T. Die eerste distrikshof is in 1902 gebou en die huidige gebou in 1919. In 1942 , het die weermag 'n vliegveld buite Blytheville geopen om vlieëniers op te lei. Dit is aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog gesluit, maar is in 1955 heropen as die Blytheville -lugmagbasis. Dit is in 1988 herdoop na Eaker Air Force Base en gesluit in 1992. Die voormalige Cotton Boll Technical Institute, 'n paar kilometer suid in Burdette, en Mississippi County Community College, die eerste kollege op sonkrag in die land, is nou Arkansas Northeast College. . Blytheville word vandag beskou as een van die sentrums van staalproduksie in die Verenigde State. Nucor Steel het twee meulens in die Blytheville -omgewing. Die plaaslike geskiedenis word bewaar en vertoon in die Blytheville Heritage Museum in Main Street. Die Ritz Civic Center dateer uit die historiese operahuis van die vroeë 1900's.
Blytheville, stad, noordelike setel van die Mississippi -graafskap (die suidelike setel is Osceola), noordooste van Arkansas, VS. Dit lê in die Mississippiriviervallei, ongeveer 113 kilometer noord van Memphis, Tennessee. Dit is in 1880 deur Henry T. Blythe, 'n metodiste-predikant, gelê en het aanvanklik 'n houtgerigte ekonomie gehad. Nadat intensiewe houtkap die sipres- en hardehoutwoude van die land skoongemaak het, is die streek ontwikkel vir landbou en die verwerking van landbouprodukte. Blytheville het Chickasawba in 1907 geannekseer en ontwikkel as die dienssentrum vir 'n produktiewe katoenverbouende gebied, daar word ook sojabone, rys en koring verbou.
Die bevolking het na 1962 toegeneem, toe die Blytheville -lugmagbasis (in 1988 herdoop tot die Eaker -lugmagbasis) binne die stadsgrense ingesluit is. Die basis, wat in 1992 gesluit is, is nou 'n kommersiële lughawe en industriële park. Die vervaardiging van staal, motoronderdele en gereedskap is belangrik vir die ekonomie. Mississippi County Community College is in 1975 in Blytheville geopen, en Big Lake National Wildlife Refuge is 19 myl (19 km) wes. Inc stad, 1891 stad, 1915. Pop. (2000) 18 272 (2010) 15 620.
Geskiedenis van Blytheville, Arkansas - Geskiedenis
Algemene geelbladsye vir Blytheville, Arkansas
Blytheville, Arkansas se Quick Jump -spyskaart
Reis Blytheville, Arkansas Hotel en reisgids, motorhuur, vliegtuigkaartjies en vakansiepakkette
Verhuising Blytheville, Arkansas Real Estate, verkoop 'n huis in Blytheville, koop 'n huis in Blytheville, woonstelle in Blytheville, Arkansas
Kommersiële inligting Blytheville, Arkansas se soekbare geel bladsye, plaaslike skakels, motorgids, werk en werk
Nuus Blytheville, Arkansas News, Persverklarings, Events & amp Classifieds,
Gemeenskapsinligting Blytheville, Arkansas se wit bladsye, demografie, kaartjies vir groot geleenthede, gemeenskapskalender, interaktiewe kaart van Blytheville, Arkansas
In die laat 1960's het Blytheville se Afro-Amerikaanse hoërskoolleerlinge die opsie gehad om van die Richard B. Harrison High School na die wit Blytheville High School oor te skakel. Verskeie swart studente het die Hoërskool Blytheville gekies om 'n kollege -voorbereidende opleiding te ontvang. In 1970 het 'n federale hofregter in die nabygeleë Jonesboro die totale integrasie van Blytheville -skole gelas. 
Die veronderstelde studiekursus aan die Blytheville High School is die Smart Core -kurrikulum wat deur die Arkansas Department of Education ontwikkel is. Studente is besig met gereelde en gevorderde plasing (AP) kursusse en eksamens voor die gradeplegtigheid, met die geleentheid om gekwalifiseerde studente te benoem gegradueerdes eer gebaseer op die graadpuntgemiddelde en bykomende kursusse bo die minimum vereistes. Blytheville High School is 'n charterlid en is sedert 1924 geakkrediteer deur AdvancED (voorheen North Central Association). 
Die gelukbringer van die Hoërskool Blytheville is die Chickasaw en die skoolkleure is maroen en wit. Blytheville High School is 'n lid van die Arkansas Activities Association (AAA) en neem tans deel aan die 5A East Conference, wat as lede Batesville High, Paragould High, Beebe High, Greene County Tech High (Paragould), Forrest City High, Wynne High, en Nettleton High (Jonesboro). Vir 2012–14 neem die Blytheville deel aan interskolastiese kompetisie, insluitend bofbal, basketbal (seuns/dogters), mededingende gejuig, mededingende dans, landloop, sokker, gholf (seuns/dogters), sagtebal, tennis (seuns/dogters), baan en veld (seuns/dogters) en vlugbal. 
Die meisiesgimnastiekspan het drie staatskampioenskappe gewen (1986, 1987, 1997).
Die skool bied verskeie klubs en organisasies aan waar studente kan dien en saamwerk, waaronder SkillsUSA, FCCLA, Student Council, National Honor Society, Quiz Bowl, Odyssey of the Mind, Chess Club en Junior American Citizen (JAC) Wedstryd.
LET WEL: Bykomende rekords wat van toepassing is op Blytheville, word ook op die Mississippi County en Arkansas -bladsye gevind.
Blytheville geboorte rekords
Gidse in Blytheville City
Blytheville 1993 Stadsgids Historiese kaartwerke
White Pages en Yellow Pages, Blytheville, April 1953 tot Julie 1960 Library of Congress
White Pages en Yellow Pages, Blytheville, Oktober 1937 tot April 1952 Library of Congress
Sanborn Fire Insurance Map uit Blytheville, Mississippi County, Arkansas, April 1913 Library of Congress
Sanborn Fire Insurance Map uit Blytheville, Mississippi County, Arkansas, Desember 1921 Library of Congress
Sanborn Fire Insurance Map uit Blytheville, Mississippi County, Arkansas, Februarie 1908 Library of Congress
Blytheville Koerante en doodsberigte
Blytheville Army Air Corps News 1943 Koerantargief by FindMyPast
Blytheville Courier News 1928-1977 Koerantargief by FindMyPast
Vanlyn koerante vir Blytheville
Koeriernuus. (Blytheville, Ark.) 1968-Huidige
Testamente en administrasies van Mississippi County, Arkansas, 1862-1866 Genealogy Gophers
Eaker Air Force Base was geleë op 3,778 hektaar grond tussen die gemeenskappe Gosnell en Blytheville in Mississippi County. Oorspronklik die lugmagbasis Blytheville, die amptelike naam van die basis is in 1988 verander om die lugpionier en bevelvoerder van die Mighty Aighth Air Force tydens die Tweede Wêreldoorlog, luitenant -generaal Ira C. Eaker, te vereer. Die basis het 'n groot bydrae gelewer tot die ekonomiese en intellektuele groei van die hoofsaaklik landbougrond totdat dit in 1992 gesluit het.
Die basis was oorspronklik 'n 2600 hektaar groot lugveldinstallasie wat deur die Amerikaanse weermag tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik is, een van die vele lugvelde wat tydens die oorlog in die binneland gemaak is. Die Blytheville Army Air Field is op 10 Junie 1942 geaktiveer. Mississippi County was 'n uitstekende ligging vanweë die nabyheid aan die Mississippirivier, waar voorrade maklik ingevoer kon word. Die lugveld is gebruik as die vliegopleidingsskool van die Southeastern Training Command. . Die vliegskool het in Oktober 1945 gesluit nadat die oorlog geëindig het. Die lugveld is daarna gebruik as 'n verwerkingsentrum vir militêre personeel wat vinnig ontslaan is toe die land gedemobiliseer het. Die War Assets Administration het die installasie amptelik in 1946 gesluit. Beheer oor die grond is oorgedra na die stad Blytheville.
In die vroeë vyftigerjare het die Strategic Air Command (SAC) 'n plan goedgekeur om die voormalige lugveld in 'n lugbasis te omskep. Blytheville-lugmagbasis is amptelik gedoop as 'n enkele sendingbasis op 19 Julie 1955. Dit het 3,771 hektaar landbougrond beslaan, waarvan die meeste deur die oorspronklike lugveld gebruik is, die res is by plaaslike boere gekoop. Die 461ste bombarderingsvleuel is vanaf die Hill Air Force Base in Utah na die nuutgeboude basis verplaas. Teen die volgende lente was die basis volledig in werking met drie eskaders B-57-bomwerpers. In April 1958 het die 4229ste lugbasis-eskader die beheer oor die basis oorgeneem, wat dit tot Julie 1959 onderhou het. Die sewe-en-negentigste bombarderingsvleuel het daarna die beheer oor die basis oorgeneem en die langafstand B-52G-bomwerper saamgebring. Die eerste bomwerper, Die stad Blytheville, aangekom in Januarie 1960. Benewens die B-52G het die basis ook die KC-135A Stratotanker-lugvulvliegtuie gehuisves. Dit is ook gedurende die 1960's en vroeë 1970's deur die Tweede-en-veertigste Strategiese Lugdiensafdeling gebruik.
Die lugmagbasis Blytheville was gedurende die Koue Oorlog baie bedrywig. Die sewe-en-negentigste bombarderingsvleuel is op 22 Oktober 1962 in die lug geplaas toe ontdek is dat kernmissiel-silo's in Kuba met Sowjet-hulp gebou word. Die volgende dag verklaar die SAC vir die eerste keer in die Amerikaanse geskiedenis die toestand van verdedigingsgereedheid (DEFCON) II. Twee B-52G-bomwerpers is op alarm geplaas en was gereed om die Sowjetunie met kernwapens te tref indien nodig. Die opstand het geëindig en die vleuel het op 15 November teruggekeer. Die vleuel is met die Air Force Outstanding Unit Award toegeken vir sy prestasie tydens die krisis.
Die sewe-en-negentigste was ook betrokke by die Viëtnam-oorlog in die laat 1960's en vroeë 1970's. In 1965 het dit deelgeneem aan die hervulling van vegvliegtuie in Operasie Young Tiger. Die vlieëniers van die vleuel was in Guam gestasioneer, terwyl die B-52's by die basis gebly het. In 1972 is al die bomwerpers tydelik na Guam verskuif. Die sewe en negentig keer terug na die basis en hervat die normale funksies nadat die konflik geëindig het. Dit het reddingsmissies van die basis na Grenada in 1983 geloods. Na Augustus 1990 het die sewe-en-negentigste begin oefen vir missies oorsee in die Midde-Ooste en uiteindelik gehelp in Operation Desert Storm.
Die omliggende gemeenskappe het baie baat gevind by die militêre finansiering wat in die basis gestroom het, sowel as die kulturele bydraes van die diverse militêre personeel van die basis. Die professionele wetenskaplikes, ingenieurs en ander militêre personeel wat na die basis verhuis het, het die etniese en maatskaplike samestelling van die oorwegend landbougrond verbeter.
Eaker-lugmagbasis was boaan die lys van basissluitings van die Strategic Air Command in 1991. Die Koue Oorlog het stadig tot 'n einde gekom, en die weermag het besluit om die groot B-52G te begin uittree, waarvan die enkele missie die enigste missie was van die basis. Die basis het amptelik gesluit op 15 Desember 1992. Die sewe-en-negentigste Air Mobility Wing, wat nou onder die Air Mobility Command (AMC) georganiseer is, is na die Altus-lugmagbasis in Oklahoma oorgeplaas. Die laaste vliegtuig, Die stad Blytheville, vertrek in Maart 1992. Volgens federale riglyne het die weermag ses jaar tyd gehad om die basiseiendom te versprei en 'n duur omgewingsreinigingsproses te begin wat die gebruik van sekere gedeeltes van die voormalige basis verhinder het. Basieseiendom is verdeel en vir verskillende doeleindes gebruik. Die meerderheid van die grond is deur die federale regering behou en aan sekere regeringsagentskappe gegee, waaronder die Departement van Binnelandse Sake (DOI), die Fish and Wildlife Service (FWS) en die Departement van Veterane Sake (VA). Die DOI het in 1996 tagtig hektaar aan die Buro vir Grondbeheer oorgedra, en die gedeelte is sedertdien tot 'n Nasionale Historiese Landmerk verklaar. Ongeveer 'n derde van die grond is aan die staat en plaaslike owerhede oorhandig. Die voormalige basis is op 26 Januarie 2018 in die National Register of Historic Places gelys.
Die onttrekking van die laaste 3 500 vlieëniers in Desember 1992 het 'n onmiddellike impak op die Mississippi County gehad. Die Gosnell -skoolstelsel het die helfte van sy inskrywings verloor. Die plaaslike gemeenskapskollege het ongeveer twintig persent van sy studente verloor. Die werkloosheidsyfer in Mississippi County het meer as vyf persent toegeneem die jaar nadat die basis gesluit is, en die bevolking het gedurende die 1990's met 5,546 gedaal.
Die voormalige basis word tans gebruik deur 'n verskeidenheid ondernemings, federale agentskappe, verskeie organisasies sonder winsoogmerk en deur die gemeenskap. Dit word nou die Arkansas Aeroplex genoem, en is 'n multi-modale vervoerfasiliteit wat die Arkansas Internasionale Lughawe insluit. Die Arkansas Aeroplex het baie van die voormalige basisstrukture en -geriewe gebruik, insluitend die aanloopbaan. Die aanloopbaan van die basis, wat 11,600 voet strek, is die grootste aanloopbaan wat vir die openbare gebruik in die staat beskikbaar is.
Die sluiting van die lugbasis het die gemeenskap meer as 700 burgerlike poste gekos, maar meer as die helfte hiervan is herstel deur die aanpasbare hergebruik van die voormalige basis. Die Amerikaanse poskantoor het die basis in die laat negentigerjare as 'n lughawepunt gebruik gedurende die vakansieseisoen. Westminster Village of the Mid-South het van die militêre behuising van die basis gekoop en 'n aftree-gemeenskap geskep. 'N Sportkompleks van $ 2,5 miljoen, befonds deur die plaaslike gemeenskap, is aan die suidekant van die basis gebou. Dit is langs die Thunder Bayou -gholfbaan van $ 3 miljoen geleë. In 2004 het die Arkansas Archeological Survey 'n navorsingstasie aan die suidekant van die basis geskep, geleë op die oppervlakte wat aangewys is as 'n National Historic Landmark. Hierdie stasie het talle artefakte opgegrawe, hoofsaaklik uit die Mississippiese tydperk, sowel as bewyse van 'n foutlyn wat seismoloë kan help om aardbewings te voorspel. Main Street Blytheville (MSB) gebruik jaarliks ​​veertig hektaar van die voormalige basis om die Lights of the Delta ten toon te stel, die grootste kersbeligtingsvertoning in die streek. In 2019 het die stad planne bekend gemaak om die Blytheville -lugmagbasis Nasionale Koue Oorlog -museum op die voormalige basis te bou.
"Blytheville Air Force Base Strategic Air Command (SAC) Alert and Weapons Storage Areas." Nasionale register van historiese plekke registrasievorm. Aangedien by Arkansas Historic Preservation Program, Little Rock, Arkansas. Aanlyn by http://www.arkansaspreservation.com/National-Register-Listings/PDF/MS0886_nr.pdf (16 September 2019 geraadpleeg).
"Van katoen tot staal." Die ekonoom, 4 Julie 1998, bl. 23.
Algemene rekeningkundige kantoor. Sluiting van militêre basis: Oorsig van ekonomiese herstel, eiendom, oordrag en omgewingsopruiming. Washington DC: Algemene Rekeningkundige Kantoor, 2001.
———. Militêre basisse: Gevallestudies oor geselekteerde basisse gesluit in 1988 en 1991. Washington DC: Algemene Rekeningkundige Kantoor, 1995.
———. Militêre basisse: Status van voorafgaande basisaanpassing en sluitingsrondtes. Washington DC: Algemene Rekeningkundige Kantoor, 1998.
———. Militêre basisse: gevarieerde prosesse wat gebruik word in die voorstel van basissluitings en herskikkings. Washington DC: Algemene Rekeningkundige Kantoor, 1991.
Gehoor, Kenneth. 'Die herleiding van posdienste beïnvloed werk in Blytheville, Ark., Airport Hub.' Arkansas Demokratiese koerant, 27 November 2001, bl. 1D.
Schulte, Bret. '' N Ruwe pad sodra die Pentagon die prop trek. ' VSA Nuus en Wêreld Verslag. 23 Mei 2005, bl. 30.
Simpson, Stephen. 'Koue Oorlog dreig weer oor die staat.' Arkansas Demokraat-koerant, 27 Mei 2019, pp. 1B, 3B.
Sullivan, Bartholomew. "'N Ongeval van vrede - Blytheville sukkel om gebruike te vind vir veroudering, leë geboue van Eaker Base." Kommersiële appèl. 12 April 2005, 1A.
Die B-52 is een van die min vliegtuie waarvan ek onthou het hoe Pa tydens sy loopbaan by Hill Air Force Base gepraat het.
Enjins: Agt P & amp J57-P-43WB turbojets, 13,750 lbs stoot elk met waterinspuiting
Gewig: 168,445 lbs leeg 488,000 lbs maks
Spoed: maksimum 636 mph by 20,800 ft 523 mph cruise
Reikwydte: 4,100 myl met 'n bomlading van 10,000 pond 7,976 myl veerboot
Bewapening: Vier .5 in masjiengewere laaibomme van 50.000 pond en ampsmissiele
Koste: $ 30,000,000 (ongeveer)
Hierdie B-52G-100-BW (S/N 58-0191), met die bynaam "Bearin 'Arms", is vervaardig deur Boeing Aircraft Corporation in Wichita, Kansas, en afgelewer by die USAF op 16 Oktober 1959. Dit is onmiddellik toegewys aan die 72ste bombarderingsvleuel (swaar) by Ramey AFB, Puerto Rico. In Mei 1962 keer die vliegtuig terug na die Boeing-fabriek in Kansas vir die aanpassing en versterking van die vlerke om die uitputting van die B-52 vloot teen te werk.
In Julie 1963 was die vliegtuig gestasioneer in Beale AFB, Kalifornië, met die 456ste bombardementvleuel (H). Die 456ste voltooi implementerings na Anderson AB in Guam met hierdie B-52G. Die 17de bombarderingsvleuel (H) by Anderson AB was die vliegtuig se volgende diensstasie, wat in Januarie 1973 daar aangekom het. Teen Oktober dieselfde jaar is die vliegtuig na Robins AFB, Georgia, verskuif.
Louisiana was die volgende stop van die vliegtuig toe dit in Mei 1974 na die 2nd Bombardment Group (H) by Barksdale AFB oorgeplaas is. Die vliegtuig het daar gebly tot November toe dit na die 320ste Bombardment Wing (H) in Mather AFB, Kalifornië, oorgedra is. In Junie 1975 is die vliegtuig gestuur na die 97th Bombardment Wing (H) in Blytheville AFB, Arkansas. Die 97ste ontplooi na Edwards AFB, Kalifornië, terwyl hy hierdie vliegtuig bestuur.
Die 62ste Bombardment Wing (H) in Fairchild AFB, Washington, het hierdie B-52G in September 1983 in besit geneem, maar die vliegtuig is die volgende Februarie na die 93ste Bombardment Wing (H) in Castle AFB, Kalifornië, oorgeplaas. Die 2de Bombardement Wing (H) by Barksdale AFB het die vliegtuig 'n tweede keer in Februarie 1987 aangeskaf. Die laaste diensstasie vir hierdie vliegtuig was saam met 'n vorige eienaar, die 93ste Bombardment Wing (H) by Castle AFB, waar dit in Desember 1988 aangekom het .
In Augustus 1991 is hierdie Stratofortress uit die inventaris van die lugmag verwyder en aan die USAF Museumprogram beskikbaar gestel. Die vliegtuig is tydens sy laaste vlug van Castle AFB na Hill AFB, Utah, gevlieg. Hill Aerospace Museum het die vliegtuig op 11 Julie 1991 amptelik vir statiese vertoning ontvang.
Nadat dit in 1955 in werking getree het, was die B-52 gedurende die Koue Oorlog die belangrikste langafstand-swaar bomwerper van die Amerikaanse lugmag, en dit bly vandag nog 'n belangrike deel van die bomwerpermag van die USAF. Byna 750 is gebou voordat die produksie op 26 Oktober 1962 geëindig het, 170 hiervan was B-52D's.
Die B-52 het in sy jare lange diens talle rekords opgestel. Op 18 Januarie 1957 het drie B-52B's die eerste ononderbroke vlug om die wêreld met 'n straalvliegtuig voltooi, wat 45 uur en 19 minute geduur het en slegs drie lugtankstowwe verg. Dit was ook 'n B-52 wat die eerste waterstofbom in die lug oor die Bikini-atol op 21 Mei 1956 laat val het.
In Junie 1965 begin B-52's in Suidoos-Asië. Teen Augustus 1973 het hulle 126,615 gevegte gevlieg met 17 B-52's wat deur vyandelike optrede verloor is. Die uitgestrekte vliegtuig het uitgebreide diens in Suidoos-Asië beleef en is op 9 April 1972 erg beskadig deur 'n vyandige oppervlak-tot-lug-missiel. In Desember 1972, nadat dit herstel is, het dit vier ekstra missies oor Noord-Viëtnam gevlieg. Hierdie vliegtuig is in November 1978 oorgedra vanaf die 97ste Bomb Wing, Blytheville Air Force Base, Ark., Na die museum.
Bewapening: Vier verdedigende .50-cal. masjiengewere in die stert plus tot 43 000 pond. van konvensionele of kernbomme
Motore: Agt Pratt & amp; Whitney J57s van 12,100 pond. stoot elkeen
Reikwydte: 8 338 myl sonder brandstof
Gewig: 450,000 lbs. maksimum
Dit is soos die B-52G's met die Noord-Amerikaanse AGM-28 Nuclear Hound Dog Missiles wat aan my basis toegewys is. Ons B-52's het die Vietnam War Camo-verf gehad, terwyl dit blykbaar die SAC-verf voor die Viëtnam-oorlog het wat ons bomwerpers voor hul Vietnam-dae gehad het. In die bombaai was ADM-20 Quail decoys. Die B-52 het 8 enjins, maar die twee AGM-28-enjins kan ook gebruik word om op te styg en op hoogte te kom.
Ek het nie 'n idee wie hierdie prentjie vasgelê of geskep het nie, maar dit is 'n uitstekende rekenaar gegenereerde beeld van 'n SAC Paint Scheme voor die Viëtnam-oorlog met 'n Noord-Amerikaanse AGM-28 Hound Dog Missile.
Rick O'Kelley is in Oktober 1971 opgestel en ingeskryf in die USAF op 10 November 1971 op vertraagde werwing. Hy dien aktiewe diens op 21 Maart 1972 tot 20 Maart 1976. Agbare ontslag op die rang van E5 -stafsers. Daar is 'n paar interessanthede in hierdie foto van dinge wat nie op my uniform verskyn het nie. Ek het nooit Air Force Wings verdien nie, die vlerke wat op die foto verskyn, is dié van die Commemorative Air Force waarvan ek lid is. Die klein goue Hap Arnold Wings wat net onder my naamplaatjie verskyn, was 'n geskenk van die weduwee van 'n oorlede WWA -vlieënier uit die Tweede Wêreldoorlog. Daar is 'n SAC Lapel Pin en twee United States Air Force Lapel Pins wat ek by my vertoning ingesluit het. Die res het ek verdien deur my diens na my land.
Nadat dit in 1955 in werking getree het, het die B-52 gedurende die Koue Oorlog die belangrikste langafstand-swaar bomwerper van die Amerikaanse lugmag gebly, en is dit steeds 'n belangrike deel van die bomwerpermag van die USAF. Byna 750 is gebou voordat die produksie op 26 Oktober 1962 geëindig het, 170 hiervan was B-52D's.
In Junie 1965 begin B-52's in Suidoos-Asië. Teen Augustus 1973 het hulle 126,615 gevegte gevlieg met 17 B-52's wat deur vyandelike optrede verloor is. Die uitgestrekte vliegtuig het uitgebreide diens in Suidoos-Asië beleef en is op 9 April 1972 erg beskadig deur 'n vyandige oppervlak-tot-lug-missiel. In Desember 1972, nadat dit herstel is, het dit vier ekstra missies oor Noord-Viëtnam gevlieg. Hierdie vliegtuig is in November 1978 oorgeplaas vanaf die 97ste Bomb Wing, Blytheville Air Force Base, Ark.
Bereik: 8 338 myl sonder brandstof
Die B-52 Stratofortress-krag was nog altyd bedoel om aangevul te word deur nuwer ontwerpe, sodat ouer tipes en uiteindelik die B-52 self kon terugtrek. Byna onmiddellik was dit 'n ydele hoop: die enigste vliegtuig wat die B-52 kon vervang, was 'n ander B-52.
Die B-47 Stratojet sou vervang word deur 'n mengsel van beide die swaar Stratofortress en die Convair B-58 Hustler hoëspoed medium bomwerper. Die B-58 is egter vertraag, en in ooreenstemming met generaal Curtis LeMay se bekommernisse dat die B-52-mag "eenvoudig uitmekaar sou val", het Boeing begin met die ontwikkeling van 'n nuwe variant van die B-52, die B-52G.
Die opvallendste kenmerk van die G-model was sy korter stert van 8 voet, wat gedoen is om onderhoud te vergemaklik en om gewig te bespaar. Die swaarder staal brandstoftenks van die "tall-tail" -reeks is vervang deur integrale brandstoftenks, waarin die hele vleuel as tenk gedien het. Dit het die B-52G se reikwydte vergroot teenoor vroeëre B-52's, hoewel dit ook aansienlik gewig bygevoeg het-een van die redes waarom die stert ingekort is om die swaar bomwerper van die grond af te help, is die waterinspuitstelsel wat reeds teenwoordig was, verhoog. Ten slotte, weer om gewig te bespaar, is die stertskutposisie uitgeskakel ten gunste van 'n afstandbeheerde barbette, terwyl die skutter vorentoe beweeg na die bemanningsruimte. Dit het die bykomende voordeel dat die kanonnier 'n uitwerpstoel gee, wat die behoefte aan 'n handmatige reddingsstelsel uitskakel. Die B-52G het in Februarie 1959 in gebruik geneem, en uiteindelik sou 193 gebou word, wat dit die mees vervaardigde B-52-variant maak.
Die B-52G is ook van die begin af gebou om kernwapens te weerstaan, te begin met die AGM-28 Hound Dog. Namate die Sowjet-lugverdediging in getalle en dodelikheid toegeneem het, is die B-52 oorgeskakel van aanval op groot hoogte na penetrasie op 'n lae hoogte, maar die taak van B-52's wat deur Hound Dog toegerus was, was om die primitiewe kruisraketten met kernpunte te gebruik om SAM-verdediging te vernietig. , wat die opvolgende B-52's toegerus met swaartekrag-kernwapens 'n beter kans gee om hul doelwitte te bereik. Die Hound Dog is in die 1970's teruggetrek en vervang met die AGM-69 SRAM, wat in groepe van 20 in plaas van net twee van die groot Hound Dogs vervoer kon word.
Teen daardie tyd was die B-52G reeds in die geveg getoets, met gemengde resultate. Toe Operation Linebacker en veral Linebacker II die B-52D-vloot in Suidoos-Asië tot die uiterste belas het, het president Richard Nixon gemagtig dat die G-modelle ook na Viëtnam ontplooi kan word. Die G -modelle was nie toegerus met dieselfde robuuste elektroniese teenmaatreëlsuite as die Ds nie, en hul spanne het nie dieselfde opleiding gehad nie. As gevolg hiervan het die B-52G's in die eerste dae van Operasie Linebacker II in Desember 1972 swaar ongevalle verloor en 15 vliegtuie verloor.
Die B-52G sou deur die sewentiger- en tagtigerjare terugkeer na die kernleweringsrol, met die SRAM self vervang deur die AGM-86 Air Launched Cruise Missile, 'n werklik presiese kruisraket. Om B-52G's met ALCM-toerusting te onderskei van onveranderde vliegtuie, is 'n vleuelkapper slegs toegevoeg ten bate van Sowjet-verkenningssatelliete, in ooreenstemming met wapenbeheerverdragte. Maar weer is die B-52G aangevra vir die konvensionele rol tydens Operasie Desert Storm teen Irak in 1991. Op die openingsaand van die oorlog het 'n groep B-52's uit Barksdale AFB, Louisiana, gestyg en teikens getref in Irak met ALCM's, tydens 'n ononderbroke rondreis-missie van 34 uur, 'n rekord wat tot 1996 gestaan ​​het.
Terwyl die B-52H's op 'n kernwaarskuwing-standby gebly het, is die G-modelle eers in die konvensionele bombardement gebruik, maar dit is op lae hoogte gedoen, maar later na groot hoogte oorgeskakel-nie omdat van die dreigement van Irakse lugverdediging, wat erg agteruitgegaan het, maar van die sielkundige effek. Net soos die Arc Light-aanvalle van Viëtnam, kon die Irakse magte op die grond nie die B-52's hoor of sien voordat hulle toeslaan nie. CENTCOM-bevelvoerder H. Norman Schwartzkopf het voortdurende B-52-aanvalle geëis-uiteindelik veertig persent van alle munisipale uitgawes-en die resultate was verwoestend.
Desert Storm was die swanesang vir die B-52G. Die "nuwer" B-52H's het 'n turbo-kragbron, wat meer brandstofdoeltreffend was, en START-kontrole vir wapenbeheer vereis dat die B-52G-mag afgebreek moet word na die val van die Sowjetunie in 1991. Die meeste van die G's eindig met hul dae. stukke in die woestyn van Arizona. Slegs tien B-52G's oorleef vandag as museumstukke. Die B-52H dien egter steeds sonder 'n plaasvervanger op die horison, die USAF beoog om dit in diens te hou tot ten minste 2025, teen die tyd dat die nuutste Stratofortress in diens was van sestig jaar.
58-0183 het aangesluit by die USAF en die 4135th Strategic Wing, gebaseer in Eglin AFB, Florida, en die 4135ste het toesig gehou oor verskeie B-52-eskaders wat oor die Amerikaanse Suidoos versprei is om hul kans te verminder om deur 'n Sowjet-kernaanval op die grond vasgevang te word. Soos baie B-52's, is 58-0183 deur verskeie eenhede rondgejaag-in hierdie geval nie minder nie as elf bomvlerke. Terwyl hy met die 97ste bomvleuel in Blytheville AFB, Arkansas, die naam & quot; Valkyrie & quot; met gepaste neuskuns ontvang het van 'n posgedekte vrouestryder op die neuskuns wat in die laat tagtigerjare 'n renaissance in die USAF gemaak het, maar nie so riskant soos dit nie gesien tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Namate die Koue Oorlog geëindig het, is "Valkyrie" na haar laaste diensstasie met die 2de BW in Barksdale AFB, Louisiana, toegewys, maar sy sou 'n laaste missie hê. Op 16 Januarie 1991 was sy een van die sewe B-52's wat vanaf Barksdale sou vlieg om op die eerste aand van Operation Desert Storm 'n kruisraket op Saddam Hussein se Irak af te vuur. Hierdie missie van 34 uur, bekend as Operation Secret Squirrel, was destyds die langste lugmissie wat ooit gevlieg het, en is eers oortref totdat die aanvalle op Afghanistan in 2001 gemaak is. & Quot; Valkyrie & quot gooi bomme in woede. In Julie 1991 is sy afgetree, en as een van die geheime eekhoringvliegtuie, is sy onmiddellik aan die Pima Air and Space Museum geskenk.
Vandag dra & quotValkyrie & quot; nog steeds haar 1991-era SIOP-kamoeflering en 'n SAC-kenteken op die neus, die neuskuns is aan die bakkant. Let daarop dat die uitrustingslandingsrat van die grond af is: natuurlik is & quotValkyrie & quot; leeg vir brandstof, en daar is dus geen vlerksak nie. Ek is redelik seker dat ek hierdie vliegtuig in die 1980's op 'n lugvertoning by Malmstrom AFB gesien het, aangesien die neuskuns bekend is, maar dit kan wensdenkery van my kant wees.
^ "Soek 'n graafskap". National Association of Counties. Ontvang 2011-06-07.
^ a b c d Keffer, Rigel (2012). "Blytheville (Mississippi County)". Ensiklopedie van die geskiedenis en kultuur van Arkansas.
^ "Lugvaarthersteltegnologieë (ART) - demontage van vliegtuigmotors - CFM56, CF6-80, CF6-50". Lugvaarthersteltegnologieë.
^ Ginnie Graham (2010). "Hof dien met eer". Tulsa Wêreld. Ontvang 2013-04-03.
^ "Amerikaanse koerantlêers: 2010, 2000 en 1990".
^ "EKSTERE NEDERSETTINGS: 'N OMGEWENDE LYS". Naweek Roady. 2013-05-02. Ontvang 2014-08-20.
^ "Amerikaanse FactFinder".
^ "Opsomming van die klimaat vir Blytheville, Arkansas". Weatherbase.com. Ontvang 2014-06-16.
Blytheville: Ensiklopedie van die geskiedenis en kultuur van Arkansas
Vrywilligers toegewy aan gratis genealogie
Welkom by Arkansas Genealogy Trails!
is beskikbaar vir aanneming.
Stuur 'n e -pos aan ons as u die inligting van u gesinne op hierdie webwerf wil byvoeg.
Ons help graag u gesinne se sterfkennisse, nuusberigte en ander historiese gegewens om 'n tuiste te vind