Elke keer wanneer jy ’n webwerf besoek en op die “aanvaar”-knoppie kliek of sagteware aflaai, sluit jy ’n aanlyn kontrak wat nie onderhandelbaar is nie, soos dat jy die bepalings en voorwaardes vir die gebruik van webwerwe of die privaatheidsbeleid van aanlyn verskaffers aanvaar. Daar is dikwels geen vereiste dat jy dit onderteken nie. Die inhoud word ook nie behoorlik gereguleer nie.
Sy het as deel van haar navorsing bepaal hoe aanlyn kontraktering by die bestaande regsbeginsels in die Suid-Afrikaanse wetgewing inpas en dit vergelyk met dié in die VSA en die Europese Unie wat reeds voorskrifte en regulasies daaroor het. Nog baie min navorsing is hieroor gedoen en dit is nog nie deur die howe oorweeg nie.
“Hulle is dikwels onbewus daarvan dat hulle ’n kontrak aangaan – hulle weet nie dat deurblaai tot die sluit van ’n kontrak lei nie, of hulle kliek op die aanvaardingknoppie van die voorwaardes sonder om die regsgevolge daarvan te besef. Dus besef verbruikers nie waartoe hulle instem nie, en hulle kan in elk geval nie die voorwaardes verander nie.”
Volgens Van Deventer is die een moontlike uitsondering die idee van vrywillige toestemming wat in die Europese Algemene Verordening op die Beskerming van Data (GDPR) ingestel is. Die GDPR vereis toestemming wat vryelik gegee word en alleen staan wanneer jy instem tot die gebruik van jou persoonlike inligting. Dit verhoed dat ’n verskaffer die gebruik van ’n webwerf of produk van sodanige toestemming afhanklik maak, tensy die inligting noodsaaklik is vir die verskaffing van die diens.
“Dit beteken dat instemming tot nie-noodsaaklike gebruik van sy of haar persoonlike inligting opsioneel is, eerder as ’n voorvereiste vir toegang tot die internetdiens. Hierdie vorm van toestemming kan doeltreffende beskerming bied, hoewel dit slegs vir spesifieke klousules aanbeveel word.”
klousules wat bepaal watter wette gebruik sal word om ’n dispuut wat weens die kontrak onstaan, te beslis.