Breytenbach slaag daarin om die meesterbrein se identiteit agter die ongerymdhede in die landdroskantore tot die einde geheim te hou. Verder skryf die outeur baie beskrywend sodat die lesers hulself maklik kan verbeel hoe die tonele lyk, hoe die disseksiesaal lyk en hoe die ondersoek verloop. Die deeglike kensketsing is seker te wyte aan haar werk as aanklaer en aan die gesprekke met deskundiges op hul gebiede met wie sy gesels het, soos sy in haar outeursnota laat blyk.
Hoendervleis – om te dink die persoon wat hierdie keurige Afrikaans skryf, het homself Afrikaans geleer! Hy spel myle beter as die deursnee Afrikaanssprekende.