Ek kon amper nie meer die tarentale hier voor die kar sien nie so naby was ons aan hulle. Een tarentaal besluit toe dat hy genoeg oefening vir die dag gehad het en draai af van die pad in die gras in en die res volg hom.
Toe ons by die plek kom waar ons dink die jagluiperd oor die pad geloop het, is daar niks te sien nie. Hy is lankal weg in die lang gras.
Yalla, Habibi, het hy sy laaste brief afgesluit. En toe sy die betekenis gaan opsoek, het die woorde iets in haar yskoue hart laat beweeg.
Hoekom sou hy dit sê, het sy gewonder. Na jare se skryf oor die weer en die werk en nikseggende oppervlakkigheid, hoekom nou dit sê?
Een sak is genoeg vir een mens. Genoeg vir ‘n ewigheid se reise, onbekende plekke, het sy vir die vrou in die spieël verduidelik.
Jy weet nie wat jy doen nie, het sy gemaan. Jy maak die grootste fout van jou lewe, het sy gewaarsku. Jy ken hom nie.
Miskien, het sy geantwoord, maar na al dié tyd dink ek ek weet wie hy is. En ek wag al ‘n leeftyd vir hierdie oomblik.
Die spieëlvrou het begin lag. Werklik, het sy gesnou, dink jy regtig hierdie een is anders? Dink jy regtig jy gaan dié keer heel anderkant uitkom?
Sy’t op die mat gaan sit en in die dowwe skynsel van die maan haar voorkop teen die spieëlvrou s’n gedruk.
En wat van die duisende ander fantasieë, die goue draadjies van hoop, wat ten spyte van die hartseer en die pyn en die eie alleen, jou laat bly glo het dat alles eendag sal wees soos dit moet?
Toe sy uiteindelik opkyk, het die vrou in die spieël se oë onnatuurlik in die maanlig geblink. Huil jy, het sy gevra en verbaas oor haar eie wange gevoel.
Sy het opgestaan en die leersak oor haar skouer gehang, vir oulaas haar oë oor die skielik onbekende kamer laat gly.
En voor sy die deur finaal agter haar toetrek, wou sy tog vir die spieëlvrou tot siens sê, vir jare se regophou dankie sê, maar dié was lankal weg.