Tussen stimulus en reaksie is daar 'n ruimte. In daardie ruimte is ons krag om ons reaksie te kies. In ons reaksie lê ons groei en ons vryheid. - ROLLO MAG
Die enigste en belangrikste idee wat ons sal help om kalm te bly in 'n noodgeval - of op enige ander tydstip - is dat ons 'n keuse het.
Dit voel dikwels nie asof ons 'n keuse het nie. Iets gebeur, ons word agterop op die snelweg en ons is vinnig kwaad. Ons dink die man wat ons getref het, het ons kwaad gemaak! Dit gebeur so vinnig in ons gedagtes dat ons die gebeurtenis (getref) koppel aan die gevolg (ons woede).
Met ander woorde, ons dink dat 'n getrefte ons woede veroorsaak het.
Dit is 'n ontstellende stelling, want dit impliseer dat ons geen keuse het in die saak nie. Iets gebeur, en ek reageer op een manier; iets gebeur weer, en ek moet weer en weer op dieselfde manier reageer.
Hierdie aanname van oorsaak en gevolg is in ons taal ingebou:
My kinders maak my mal.
My vriendin (of kêrel) maak my mal.
Die verkeer maak my ongeduldig.
Wanneer ons hierdie taal gebruik en glo, stel ons ons in die lewe ping-pong balle, en reageer ons op die een na die ander gebeurtenis. Ons word soos die honde van Pavlov en speen elke keer as die klokkie lui en vir onsself sê: "Dit is daardie donsige klokkie!"
Intuïtief weet ons dat dit nie waar is nie. Ons weet intuïtief dat ons ons denke kan beïnvloed en kan kies hoe ons moet optree. As 'n motoris byvoorbeeld ons motor raakry, kan ons onmiddellike reaksie vrees en skok wees. Iets onverwags en gevaarlik het gebeur.
Wat gebeur dan as ons nie gesond is nie? Word ons kwaad en blameer ons die ander bestuurder dat hy iets verkeerd gedoen het? Spring ons uit om te kyk of die ander bestuurder goed is, want hulle kan seergemaak word? Herstel ons ons eie gevoel van kalmte en is ons net dankbaar dat dit nie ernstiger was nie? Ons het 'n keuse.
Wat sit agter die keuses wat ons maak? 'N Vinnige illustrasie uit die brandweerwêreld:
Drie brandbestryders reageer op 'n hartstilstand en doen CPR. Alhoewel hulle die kode volgens die boek werk, herstel die pasiënt nie. Ons eerste brandweerman, 'n ervare paramedikus, troos die gesin deur te sê (en te glo), "ons het alles in ons vermoë gedoen."
Die tweede brandweerman, 'n splinternuwe EMT, is ontsteld oor die verlies van hul eerste hartstilstandpasiënt. Die persoon blameer hulself en hul opleiding, dink, Dit is nie die manier waarop dit in die klas gewerk het nie! Die derde brandweerman, die veteraanhoof, loop depressief en moedeloos weg, dink, Ek kan nie nog een sterfgeval bywoon nie, KPR werk nooit ...
Die hartstilstand is dieselfde; die KPR-tegnieke en resultate is dieselfde. Wat het die drie verskillende reaksies veroorsaak? Die verskillende oortuigings en denke van elke persoon.
Om 'n oomblik nerdig te wees, is hier 'n ABC-diagram van wat gebeur het:
Die aktiveringsgebeurtenis is A; dit is alles wat gebeur wat ons aandag kry. Dit word gefiltreer deur ons oortuigings (of B), wat ons geskiedenis, ervarings en wêreldbeskouing insluit. Laastens is die gevolg (of C) hoe ons as gevolg daarvan reageer: wat ons kies om te voel en te doen.
Dit is duidelik dat ons nie beheer het oor 'A', die aktiverende gebeure nie. Daar gebeur dinge. Die pager gaan in die middel van die nag af. Tog kan ons ons oortuigings en houding, ons wêreldbeskouing, beheer.
Ons kan ook moeilike emosies herken en kies hoe ons dit moet bestuur. Vrees hoef nie woede en skuld te word nie. Mislukking hoef nie tot self-twyfel en ontmoediging te lei nie. Ons kan dink: Die bestuurder agter my het net 'n fout gemaak. Ek het dit al voorheen gedoen. Dit is ongerieflik, maar dit is nie 'n tragedie nie. Of: CPR werk 10 persent van die tyd in die veld. Dit is 'nie perfek nie, maar dis' die beste wat ons het.
Ons oortuigings beïnvloed hoe ons gebeure verstaan ​​en reageer. As ons reaksies dus nie behulpsaam is nie, as ons ons koel verloor, as probleme altyd woede-uitbarstings veroorsaak, kan ons ons denke en oortuigings aanpas en verander hoe ons reageer om meer effektief, behulpsaam en gelukkiger te wees.
Eerstens moet ons erken dat ons gedagtes nie feite is wat waarheidsgetrou reken nie. In plaas daarvan is hulle vol oortuigings, aannames, vooroordele, verhale en maniere om ons wêrelde suksesvol te navigeer. In 'n frase is ons almal gegradueerdes van die University of Making Stuff Up. Ons kry 'n paar datapunte, en ons veralgemeen: Hah! Dit is soos dinge is!
Baie van hierdie oortuigings, ongeag hoe "af" hulle ook al is, gaan onomwonde deur ons lewens.
Om meer effektief te reageer, is dit ons doel om voortdurend ons oortuigings te ondersoek, teen die werklikheid te toets en seker te maak dat hulle akkuraat is. Met ander woorde, om op te hou om dinge op te maak!
Dit is die teorie, en hier is 'n instrument om dit te doen wat die sogenaamde "Stop, Challenge and Select" genoem word.
STOP: As 'n "aktiveringsgebeurtenis" jou ontstel, gestres of negatiewe emosie ervaar, moet jy ophou. Óf fisies stop of stap uit die achtbaan van gedagtes en gevoelens in u gedagtes. Asem daarna en word kalm. Probeer die "vierkantige asemhaling":
Twee sekondes: inasem
Twee sekondes: hou asem
Twee sekondes: uitasem
Twee sekondes: hou
Herhaal vir vier tot ses asemhalings
UITDAGING: Vra jouself af, Wat maak ek op? Watter geloof veroorsaak dat ek ontsteld of gestres word? Dit kan harde werk wees, maar dit is uiters belangrik om te verstaan ​​watter geloof jou spanning en ontsteltenis veroorsaak.
Dr. Maxie Maultsby, die ontslape Amerikaanse psigiater, het die volgende kriteria voorgestel vir die ondersoek van ons geloof (of wat ons sou kon uitmaak):
Is my geloof in lyn met die feite?
Is dit in my beste kort- en langtermynbelange?
Vermy dit onnodige konflik met ander?
Sal my reaksie my help om te voel soos ek wil voel?
KIES: Kies 'n geloof wat gebaseer is op feite, wat in u beste belang is, wat onnodige konflik vermy, en wat u laat voel soos u wil voel.
As jy eers geoefen het Stop, daag uit en kies 'n paar keer word dit 'n outomatiese manier om te dink, en dit kan twee minute neem om toe te pas.
As brandweerman gebruik ek dit byna elke oproep wat ek aanhou. As ek omring word deur ontstelde mense en die adrenalienstoot kan ervaar, hou ek op, beheer my asemhaling en daag die gedagte uit, Almal is paniekerig; daarom moet ek ook paniekerig raak! Om myself te kalmeer, kies ek gereeld 'n mantra - soos "Dit is nie my nood nie" of "Gaan stadig om vinnig te gaan."
As ek hierdie vaardigheid bewustelik gebruik, kan ek sien hoe ek wil verskyn. Dit is die uitkoms wat ons soek: om ons dade te pas met wat nodig is in elke oomblik of met die persoon wat ons wil wees.