Die ontsettende omvang van armoede, veroorsaak dat ‘n mens somtyds apaties word en verlammend niks doen om ander te help nie. Natuurlik kan ons nie al die armoede en ellende in die wêreld aanspreek nie. Maar ons kan vir indiwidue hoop bring. Hulle vertel van die man wat elke oggend langs die seestrand gestap het en seesterre wat uitgespel het deur die nag, terug te gooi agter die branders. Maar daar het honderde seesterre op die strand gelê. ‘n Verbygander spot met die weldoener en sê vir hom of hy nou dink dat hy enige verskil kan maak. Die weldoener gooi weer ‘n seester agter die branders en sê: “Vir die een het dit ‘n verskil gemaak!”
So kan ‘n mens iemand in jou lewe aanneem in in daardie betrokke persoon of dier se lewe ‘n verskil te maak. Jy kan vir iemand wat swaar kry help. Jy kan vir ‘n eensame bejaarde versorg met jou kuiers en omgee. Jy kan jou oor die straathonde wat verhongerd rondloop ontferm. ‘n Mens word eers ‘n mens as jy kan versorg.
In die gelese gedeelte lees ons dat die Here ‘n jammerte en ‘n deernis vir die mense gehad het. Ons kan dikwels so afgestomp word deur die ellende van die wêreld, dat ons ons hartseer vir mense verloor. Dan word ons apaties en veroordelend.
Ons lees ook dat Jesus die kos geseën het. So moet ons ook vra dat God vir ons sal seën by die gebruik van Sy gawes. Die gebruiklike tafelgebed is een van ons mooiste gebruike in ons geestelike lewe. So moet ons Hom ook dank vir reën en elke goeie gawe wat Hy vir ons in die lewe skenk.
Daarom moet ons nooit moedeloos raak oor ons eie lewensnood of oor die wêreld se lewensnood nie. Wat ons het, kan deur God vermeerder word. Daarom kan ons getroos lewe en werk. God kan van min, baie maak. Onthou die wonderverhaal van die arm weduwee wie se olie nie opgeraak het nie. Sy kon al haar skuld betaal en weer die vryheid van die lewe geniet.