As ons ernstig moet optree, beïnvloed die bewussyn die werklikheid, dan kan ons nie die impak van die media op ons subjektiewe landskappe ignoreer nie. Ons beweeg deur die wêreld in terme van ons innerlike boodskappe. As ons TV kyk, is ons in die alfa-vlak. Tot die bevrediging van die adverteerders is dit 'n hoogs programmeerbare bewustheidstoestand. Vir te veel van ons het televisie 'n metgesel geword wat altyd daar is, nie argumenteer nie, en is vol vermaak. Die probleem is dat ons ook nie daaraan dink om daarmee te argumenteer nie. Onthou, ons onderskei nie tussen die werklike en die onwerklike nie - ons werk eenvoudig volgens die beelde wat in ons bewussyn teenwoordig is.
Of ons eintlik gekonfronteer word deur 'n mal hond of net dink dat ons so ver as ons bene by die bene is, is dieselfde. Daar is geen verskil wanneer ons TV kyk nie; Ons word voortdurend in 'n see van beelde oorskiet en maak nie saak hoeveel ons rasionele diskriminasie kan gebruik nie, ons liggame en psige reageer daarop. Let op die liggaams sensasies wat jy kry as jy 'n horror film kyk. Sodra ek die krag van die verbeelding verstaan ​​het, het ek opgehou om myself bloot te stel aan sulke gruweldade, want hulle is ware besoedeling van die verstand.
Eric Peper, 'n deskundige in biofeedback, vertel ons dat:
Die afgryse van televisie is dat die inligting inkom, maar ons reageer nie daarop nie. Dit gaan regs in ons geheue poel en miskien reageer ons later daarop, maar ons weet nie waarna ons reageer nie. As jy televisie kyk, oefen jy jouself om nie te reageer nie en so doen jy dinge sonder om te weet hoekom jy hulle doen of waar hulle vandaan kom.
Vir baie van ons het televisie die lewe vervang. Die beeld in die boks het meer lewendig geword en "regtig" as ons alledaagse bestaan. Dit beweer die middelpunt van ons aandag. Getuig watter kommunikasie kundiges oor die onderwerp bied:
Die mense wat televisie beheer, word die choreograwe van ons interne bewustheid .... Deur (televisie) onteiening van innerlike ervaring, maak advertensies die mens in 'n toeskouer van sy of haar eie lewe. Dit is vervreemding van die tiende krag.
In sy aard vererger TV die sensoriese omgewing. Onlangse studies toon dat TV-vertoning ernstige sensoriese ontneming veroorsaak.
Wanneer ons na die radio luister of lees, voorsien ons ons eie beelde. Die verraderlike aspek van televisie is dat dit die beelde bied. Hulle gaan direk in die innerlike bewussyn. Ons word passiewe houers vir die beelde wat dit aan ons gee. Hoe dikwels het jy gehoor iemand het gesê, "Net soos op TV." as 'n uitdrukking van hoe werklik iets was? Nou leef ons nie die lewe nie, ons kyk dit; dan kry die mees opwindende oomblikke in ons werklike lewe in vergelyking met wat ons op TV gesien het.
Televisie word nou as 'n verslawing in ons samelewing erken - twee uit vyf volwassenes en sewe uit tien tieners erken dat hulle 'n probleem het. "Hoe sleg is die probleem, regtig? 99 persent van die Amerikaanse huishoudings het 'n televisiestel. Die gemiddelde persoon in die VSA spandeer meer as vier uur per dag voor die televisie, hoewel dit sewe uur per dag aangeskakel sal word. Dit gee 'n geskatte nege tot elf jaar aan televisievertoning in 'n gemiddelde lewensduur.
Amerikaanse kinders spandeer ook gemiddeld vier ure per dag en kyk wat tot agt-en-twintig uur per week, 2,400 uur per jaar en byna 18,000 uur teen die tyd dat hulle van die hoërskool afgestudeer het. Dit is 5000 uur meer as wat in 'n klaskamer spandeer word. Nou kan jongmense nie eens die invloed van televisie ontsnap nie, aangesien dit in die klaskamers inskakel met Channel One:
... 'n bemarkingsprogram wat video-toerusting aan desperate skole gee in ruil vir die reg om elke oggend 'n "nuus" -program te saai met reklame aan alle studente .... Channel One spog met, "Ons verhouding met 8.1 miljoen tieners duur vir ses jaar. "... Volgens mnr. Mike Searles, president van Kids R Us," As jy hierdie kind op 'n vroeë ouderdom kry, kan jy die kind vir jare besit. Maatskappye sê: "Hey, ek wil die kind jonger en jonger. '"
Jong mense sien 'n gemiddeld van 100 TV-advertensies per dag. Die meeste kinders kan meer handelsmerke van bier as Amerikaanse presidente noem.
Die verspreiding van televisie verenig 'n hele volk binne 'n stelsel van konsepte en lewende patrone. As gevolg hiervan is ons hele kultuur en die fisiese vorm van die omgewing, min of meer as ons gedagtes en gevoelens, gerekenariseer, gelineariseerd, voorstedelik, deur die pad gesit en verpak vir verkoop.
Vir die eerste keer in die mensgeskiedenis word meeste van die stories oor mense, lewe en waardes nie deur ouers, skole, kerke of ander in die gemeenskap vertel wat iets te sê het nie, maar deur 'n groep afgeleë konglomerate wat iets het om te verkoop.
Ons het onverbiddelike verbruikers geword, maar daar is 'n ewe skelter aspek:
As reklame die voorgereg en nagereg van elke TV-tydgleuf is, is geweld die hoofgereg, die vleis en aartappels wat die borg se boodskap aan jou ribbes hou. "Aan die adverteerder is geweld gelyk aan opwinding gelyk aan graderings."
'N uur van die eerste keer televisie sluit ongeveer vyf gewelddadige dade. 'N Uur van kinders se Saterdagoggendprogramme sluit in twintig tot ses-en-twintig gewelddade. Die gemiddelde Amerikaanse kind sal elke jaar 12,000-gewelddadige dade op televisie sien, wat sowat 200,000-gewelddadige dade uitmaak wanneer hy agttien jaar oud word. In 'n studie van die Universiteit van Illinois het mense wat die mees gewelddadige TV tussen geboorte en ouderdom gekyk het agt het die ernstigste misdade op ouderdom dertig gepleeg. "
'N Skrikwekkende aantal jongmisdade - marteling, ontvoering, verkragting en moorde - is opgespoor na gebeure wat op televisies uitgebeeld word.' N Seun se televisiewoontes op agtjarige ouderdom is waarskynlik 'n voorspeller van sy aggressiwiteit op die ouderdom van agtien of negentien as sy gesin se sosio-ekonomiese status, sy verhouding met sy ouers, sy IK of enige ander enkele faktor in sy omgewing. '
Seuns is gekonfronteer om gewelddadig teenoor ander te wees, terwyl meisies die geweld inwaarts verander: saam met al die beelde van die ideaal wat in TV-programmering geplaas word, en kommersiële kom die onvermydelike onvermoë om te meet en gevolglike lae selfbeeld en selfvernietigende gedrag. Vir veral meisies, die ideale grense op emakasie; anoreksie en bulimie is nou epidemie. Tagtig persent van 4th grade meisies is op dieet en een uit vyf vroue in die VSA het 'n eetversteuring.
As ons nie gehomogeniseer wil word nie, is die beste ding om te doen om die stel af te skakel of terug te praat om dit vir u eie selfbeskerming te verseker, sodat u dieper vlakke van bewussyn dit nie alles nie-krities in die naam van realiteit. Die mense wat verantwoordelik is vir die programme sal nie u argumente hoor nie, maar u dieper bewustheid sal. So praat terug! En neem jou bewussyn terug! Elke keer as jy jouself vergelyk met 'n rolprentster, bevestig jy: "Ek glo in myself." Daar is niks frustrerend as om iets te doen wat nie werklik is nie. Jy kan jouself beskerm teen die vernietigende boodskappe deur jouself voor te stel omring deur 'n onsigbare spieël wat diegene wat jy nie wil absorbeer, terugspring nie.
As ons kreatiwiteit nie onder die slyk begrawe word nie, sal ons beter maniere hê om ons tyd te spandeer as voor die buis. Onthou ons kreatiwiteit kom van dieper vlakke. Ons moet dit op die oppervlak gee. En ons wil nie al die rommel wat ons sien, aanskakel deur dit in ons ware verbeelding te verrig nie.
Gaan uit die springmielies, nooi jou vriende uit en maak 'n energiekring saam. Jy sal vermaak word met beelde wat die wenslike toekoms bied.
Bronboeke, Inc © 1985, 2003. www.sourcebooks.com
deur Margo Adair.
Die klassieke boek oor praktiese meditasie, bygewerk en hersien. Working Inside Out, wat oorspronklik in 1984 gepubliseer is, is een van die eerste boeke wat pragmatiese meditasietegnieke aan westerlinge gebring het. Die klassieke meditasieboek word nou vir die eerste keer gepaard met 'n spesiaal gemaakte klank-CD met begeleide meditasies. Margo Adair leer die leser om simbole te gebruik wat meditasie beskikbaar stel vir selfs die onrustigste en besigste mense. Die boek bevat meer as 45 begeleide meditasies, waarvan die aantal op die 72-minute klank-CD verskyn.
Margo Adair, stigter van Tools for Change en mede-direkteur van die Tools for Change Institute, is die ontwikkelaar van Toegepaste Meditasie. Sy is medeskrywer van talle artikels, waaronder twee pamflette: The Subjektive Side of Politics and Breaking Old Patterns, Weaving New Ties. Sy reis baie, bied werkswinkels aan en doen openbare praatjies. Margo is oorlede op die middag van 2 September 2010 in die liefdevolle, volgehoue ​​versorging van haar lewensmaat Bill Aal en 'n gemeenskap van dierbare vriende van heinde en ver.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Word ons deur TV geprogrammeer? Is ons daaraan verslaaf?