'n Sosiaal-historiese situasie soos dit hier geskets word, maak sinvolle same-lewing onmoontlik. Die lys kan voortgaan en nog veel langer word. Kyk byvoorbeeld na Bauman (2007) oor die verbruik of opgebruik van die lewe.
Die klem op individualiteit bring 'n skeiding van die gedagte van gemeenskap. Denke oor die subjek verwring maklik denke oor die gemeenskap. Singulariteit, as die artikulering van die besondere uniekheid van die individu in die vermoë tot self-oorskryding, maak die gaping oop vir denke oor gemeenskap. Gemeenskap is gegee. Gemeenskap is 'n taak en nie 'n werk of produk van 'n werk nie; dit is verbind aan die Syn, is transendent, en kan nie verloor word nie. (Nancy 2014:34-35)
Omdat daar soveel kwellinge oor samelewing bestaan en same-lewing tot 'n groot mate 'n saak van afwesigheid is, word baie vrae oor die moontlikheid en die werklikheid daarvan gestel.