As ’n mens 'n breingewas het, word die waaksaal van 'n hospitaal 'n plek wat jy meermale besoek en met 'n goeie skoot humor leer jy dit oorleef.
Nadat ’n breingewas by my gediagnoseer is, het ek ’n breinoperasie ondergaan en ’n paar interessante newe-effekte ván newe-effekte ontwikkel. Al drie kere dat ek in die waaksaal was, was ek die gesondste onder die pasiënte. Die oop uitleg (dit is net een groot saal met bedden steen die mure) het my ’n onbelemmerde uitsig op al die bedrywighede gegee en ek het gevoel asof ek ’n speler in ’n mediese sepie was. Dokters en verpleegsters het in en uit geskarrel, pype in pasiënte se kele afgedruk en gepraat oor “pulse-ox dit” en “BP dat”. Een aand het een van die chirurge ingekom en sowaar ’n lugpyp-insnyding op die vrou langs my gedoen . . . sommer net so!
Eers het ek amper gedink daar is ’n wedloop om te kyk wie kan die vinnigste by die waaksaal in en uit – ek het half verwag om ’n tydhouer met ’n stophorlosie om die hoek te sien spring.
Om ’n siek mens se hand vas te hou, is iets besonders. Ek het agtergekom dat selfs ai was ek nie so siek soos die ander pasiënte daar nie, ek regtig graag my besoeker se hand wou vashou – ongeag of dit familie, ’n vriend of ons nuwe pastoor was wat ek nog nie voorheen ontmoet het nie. (Ek hoop hy het nie gedink ek is te eienaardig nie!)
Ek is dankbaar vir die tyd wat ek as pasiënt in ’n taamlik skrikwekkende plek deurgebring het, en ek het besef hoe belangrik dit is dat iemand net daar is – maak nie saak of jy dit weet of nie.