Sosiale ervaring - wat is dit? Konsep en wese
Sosiale ervaring is, indien dit in wetenskaplike styl uitgedruk word, 'n stabiele stelsel van gewoontes, gevoelens, kennis en vaardighede wat tydens sy lewe in 'n persoon gevorm word. Die onderwerp is nie net interessant nie, maar ook relevant. Mens moet net dink: daar is effens minder as 7.400.000.000 mense op aarde. En elke persoon is spesiaal en uniek op sy eie manier. Wie hy ook al is. En dit word so presies in die verwerwing van sosiale ervaring. Wel, vir 'n beter begrip van die onderwerp, is dit die moeite werd om dit in meer besonderhede te oorweeg.
Wat beteken sosiale ervaring in die algemeen? Dit is maklik om te verstaan as jy dink aan die betekenis van elke woord individueel. Sosiaal - dit beteken, verbind met die lewe, die samelewing en die verhouding tussen mense. Ervaring - kennis opgedoen in die proses van waarneming en deelname aan sekere aksies.
Vir 'n persoon om dit te kry, moet hy deel wees van die samelewing, voortdurend met hom kommunikeer. In die loop hiervan kry hy sy sosiale rol, wat ook 'n sekere impak op sy begrip en lewensbeskouing lê.
Daar is so iets soos beswaar gemaak met sosiale ervaring. Dit is wat deur die hele mensdom opgehoop word, aangesien sulke ondervinding in die loop van gesamentlike lewensaktiwiteit verkry word. Dit is tradisies, rituele, gebruike, norme van gedrag, morele voorskrifte.
Hier, byvoorbeeld, in sommige Afrika-stamme van 'n oorledene, eet sy familie en vriende op, en glo dat sy ervaring en wysheid aan hulle oorgedra sal word. En daar is dit die norm. Ons beskou hierdie gedrag as volledig antisosiale en onaanvaarbaar. Trouens, ons het net verskillende morele beginsels en tradisies. Ander sosiale ervaring.
Dit word ook weerspieël op die wyse van kommunikasie, in objektiewe vorme, in denkwyses. Al die bogenoemde mense stuur onbewustelik van geslag tot geslag. En so was dit van vroegste tye. As hierdie praktyk nie plaasgevind het nie, sou ons nog primitiewe mense wees.
Spesiale aandag moet geskenk word aan die sosiale ervaring van die individu (dit is die individu). Daar is so iets soos aksiologie. Dit is 'n waardesorie. Elke persoon is lief vir iets en / of iemand. Ons het almal iets nodig. En wat presies hierdie "iets" is, word bepaal deur ons begeertes en voorkeure. Dit alles word ook weerspieël in die rigting van die mens en sy sosiale oriëntasie.
Byvoorbeeld, die lewensdoel van een individu kan 'n staat wees. Hy het geld lief en wil ryklik leef om nie homself te verloën nie. Daarom werk hy, organiseer besigheid - hy bou vir homself wat werklik opregte geluk vir hom is.
Vir ander mense kan die doel van die lewe 'n gesin wees. Sommige is gereed om al hul tyd op vermaak te spandeer, aangesien dit vir hulle geluk is. Ander voel volwaardig wanneer hulle betrokke is by selfontwikkeling. Oor die algemeen kan die lewensdoelstellings baie wees. Almal kom uit begeertes. In wat, soos die Indiese guru Sri Sri Ravi Shankar gesê het, is die doel een-geluk.
Waar kom ons begeertes vandaan? Hulle verskyn wanneer 'n mens nie eens sy wese besef nie. Hy is net gelukkig op daardie oomblik. En hy wil daarin bly. Dit is om hierdie gevoel al die tyd te beleef, ons doen alles moontlik - stel doelwitte, gaan na hulle, bereik wat ons wil hê. Daarna word ons gelukkig.
En die sosiale ervaring van mense het dit alles regstreeks. Aangesien dit tydens sy verkryging is, verstaan elke opgevoede persoon die betekenis van persoonlik identifiseerbare voorwerpe wat die waardesisteem betree. En nie net in sy nie, maar ook in ander. 'N Ware, redelike, sosiaal ervare persoon is in staat om beide sy waardes en ander vreemdelinge aan hom te staaf.
'N paar woorde wat die moeite werd is om te noem oor so 'n verskynsel as die selektiwiteit van denke. Die kern daarvan is dat nie elke persepsie vertaal word in die vlak van oordele en konsepte nie. Verder, individue, by tye, laat nie eers oor iets dink nie. 'N eenvoudige voorbeeld: 'n meisie in liefde sien net die goeie in 'n jong man. En wanneer een van haar familie probeer om te waarsku oor sy nie die beste eienskappe van karakter nie, erken sy nie eens dat dit waar kan wees nie.
Sulke selektiwiteit hang af van beide objektiewe en subjektiewe toestande. Die sosiale posisie van die individu kan na die eerste verwys word. As 'n persoon aan 'n eenvoudige werkersklas behoort, is dit vir hom moeilik om 'n werklike prentjie te vorm van die prosesse wat in die boonste strata van die bevolking plaasvind.
Hier is 'n voorbeeld: 'n jong meisie droom om aktrise te word. Sy sien alles in helder kleure en dink die kunstenaar se lewe is maklik en pret. En nou behaal sy wat sy wil, dan word sy 'n skokkende werklikheid aan die gesig: jy moet op die strengste dieet vir een of ander rol sit, al die volumes van die teks memoriseer, hersien elke keer totdat jy soos die regisseur hou en alles doen wat die produsent sê. Hier is dit die manifestasie van nou selektiewe denke, gefokus op daardie verskynsels wat slegs die individu omring.
Subjektiewe toestande sluit in die houdings, behoeftes, belange en waardes van die individu.
Die verkryging van sosiale ervaring word nie net bepaal deur die omstandighede waarin 'n persoon geleë is nie, maar ook deur sy persoonlike eienskappe. Iets wat daaraan bydra, word op die genetiese vlak neergelê. En dit is aangebore potensiaal. Hy definieer, streng, die voorkoms van die mens in ontwikkeling. Is dit moontlik om te sê dat dit reeds vooraf bepaal is, hoe sal ons wees? Nee, dit is nie. Maar "grond" in die vorm van potensiaal is beskikbaar. Of dit geïmplementeer is of nie, is 'n ander saak.
Daar is beide positiewe en negatiewe predisposisies. Die eerste sluit in makings wat mense in die proses van sosialisering stimuleer. As gevolg van hul teenwoordigheid kan die individu behoorlike resultate behaal in terme van selfverwesenliking en selfverbetering.
Negatiewe predisposisies is wat 'n persoon beperk tot sosiale ontwikkeling. Die ergste van alles, as dit onhoudbaar word as gevolg hiervan.
Terloops, so 'n wetenskap as sosiale pedagogie onderskei tussen bio- en sosiogenetiese tendense. Hulle bepaal die besonderhede van die vooruitsigte van 'n individu ten opsigte van die ontwikkeling daarvan.
Voorstanders van die biogenetiese rigting verseker dat alles vooraf bepaal word deur oorerwing. Dit hang daarvan af, watter soort persoon sal 'n mens word. En aanhangers van die sosiogenetiese tendens is seker dat elke individu dinamies is. En hy kan enigiemand word.
Die tweede weergawe is meer aanneemlik en het meer wetenskaplike gronde en lewensvoorbeelde. Hoeveel gevalle weet ons realiteit wanneer 'n volmaakte kind in 'n disfunksionele gesin grootgeword het. En die omgekeerde situasies vind ook plaas. Dikwels kom van die goeie en welvarende families 'n absolute grens. Terloops, hierdie situasie is 'n goeie voorbeeld van die verkryging van sosiale ervaring. Laat die ongunstige. So, byvoorbeeld, sien 'n kind met ouers-alkoholiste uit die kinderjare wat die afhanklikheid tot gevolg het.
Spesiale aandag moet aan so 'n onderwerp gegee word as die sosiale ervaring van die kind. Eerstens beïnvloed die familie dit. Die tweede - opvoedkundige instellings (kleuterskool en skool). Dit is daar dat die kind in die proses van sosialisering ingesluit word. En dit veroorsaak sekere probleme. Omdat die individuele sosiale ervaring van die kind met die sosiale verenig is.
En hier is dit baie belangrik om nie in hom persoonlike eienskappe te vernietig nie, wat skaars begin uitsteek. Ongelukkig gebeur dit gewoonlik. As gevolg van doelgerigte opleiding en opvoeding word die "a priori" aard van die kind armer. Hy word wat hy wil sien, en verloor sy persoonlikheid.
Selfs Leo Tolstoy het hieroor gepraat. Die groot Russiese denker en skrywer het verseker: kinders weet baie meer oor die lewe, omdat hulle alles met hul siel en hart sien. En volwassenes het al lankal hierdie vermoë verloor. In elk geval, die meerderheid.
Assimilasie van sosiale ervaring in die kind kom spontaan voor. Wat dit ook al geleer word, maak nie saak wat hulle sê nie - dit het sy eie manier van dink en houding. Baie volwassenes is skepties - waaroor praat ons? Die kind leef immers nie eens nie! Maar dis nie die punt nie. Net so 'n persepsie toon volwassenes onopgevoede mense. 'N Kind is nie 'n masjien wat geprogrammeer kan word nie. Alles wat hy sien en sê hy sien op sy eie manier. Baie is geïnteresseerd. Sy assimilasie van sosiale ervaring is dus nie passief nie, maar opsetlik.
Dit is opmerklik dat die vorming van sosiale ervaring ook deur ons realiteit plaasvind. En om meer presies te wees, haar persepsie.
Om u begrip te vergemaklik, kan u 'n voorbeeld gee. Gestel 'n persoon het 'n aanbod vir uiters voordelige afgeleë werk opgedoen. Maar ten einde hom 'n bevel te gee, moet jy "versekering" betaal, wat die werkgewer sal terugbetaal vir verliese in die geval van nie-nakoming van die opdrag. Die mens stuur geld en as gevolg daarvan bly dit natuurlik niks. Omdat hy net vir die truuks van oplichters geval het. Hy het 'n fout gemaak - hy het vertrou. Eers volgende keer sal hy sulke voorstelle dadelik ontslaan. Sedert hy 'n fout gemaak het, het hy 'n sosiale ervaring van die lewe opgedoen, wat hy in baie ander situasies sal toepas. In elk geval sal dit altyd waarborge eis, alle herkeur, soek die beste en gee selfs advies aan ander.
Mense is van nature baie vertroue, wat selde in hul hande speel. Die sosiale ervaring van die aktiwiteit en die wêreldbeskouing van elkeen van ons hang immers direk af van die wyse waarop persepsies van die omliggende werklikheid gesien word.
In die sielkunde is daar so 'n verskynsel. Dit word gedefinieer as die proses om 'n beeld van 'n voorwerp te vorm met die hulp van sensoriese sensoriese organe. Maar dit beïnvloed slegs ons sosiale ervaring, verwagtinge en interpretasie, waardeur die persepsie reggestel word.
Toepassing van ondervinding
Deur die onderwerp voort te gaan, het persepsie begin, kan 'n voorbeeld gegee word. Gestel 'n persoon wat 'n voldoende aantal mense in verskillende dele van die samelewing ken, merk 'n jong, aantreklike (as om objektief te oordeel) 'n man wat geklee is in handelsmerke, met 'n goue horlosie op sy hande en 'n duur foon wat hy nie laat los en andersins aan ander wys nie. Hy is 18 jaar oud. Buitendien is hy regtig goed. Dis net die ervaring van kommunikasie wat aan iemand vertel dat die karakter van so 'n man nie die beste is nie. Ontleed sy gedrag en vergelyk die eksterne beeld, jy kan raai - waarskynlik, dit het te veel patos. Dit is nie uitgesluit dat hierdie man homself beter as ander beskou nie en spog met sy fortuin, wat eintlik nie eens syne is nie. As gevolg hiervan word daar tot die gevolgtrekking gekom dat dit die moeite werd is om weg te bly van so 'n persoon. Of naby om jouself weg te hou. Daar is min opregtheid daarin.
Dit is die manifestasie van die toepassing van sosiale ervaring. Nodeloos om te sê, selfs in die dier wêreld, is daar soortgelyke voorbeelde. As 'n persoon sy kat liefhet, sorg vir hom, liefhet en voed hom, sal hy nooit wegsteek nie. Inteendeel. Kom ontmoet by aankoms, vee sy stert af en vra vir hulp. As die dier nie goed doen nie, dan is die reaksie gepas - byt, skraap en ontsnap. Meer kom hy nie na die persoon nie. Ervaring vertel hom dat goed nie verby is nie.
Man se selfhulp
Dit is belangrik om daarop te let dat die organisasie van sosiale ervaring berus op die skouers van die individu, en nie net die samelewing waarin hy bestaan nie. Dis soos selfonderrig. Slegs op 'n ander manier.
Dit is nodig om te leer uit alles wat gebeur om vir jou 'n voordeel en kennis te verkry. Sosiale ervaring is beter om nie net op die foute te verwerf nie.
Daar is baie irritante rond. Omdat jy jou aandag moet beheer. En draai dit net aan wat regtig saak maak. As jy dit nie leer nie, sal die irriterende persoon, soos 'n lee, by die "ek" persoon hou.
Dit is belangrik om op die eerste plek jou selfbewustheid, 'n gevoel van persoonlike individualiteit en waardigheid te vestig. Gesonde selfsug is goed. Jy moet oor jouself dink. Na alles, hoeveel mense kla: "Hier dink ek altyd net aan ander en dink! Wanneer om tyd te gee aan jouself? "So, wat verhoed dat jy die verloop van die saak verander? Hier is dit die ervaring van maatskaplike werk op jouself in die vlees! En presies, sy volledige afwesigheid. In die samelewing, immers, hoe dit gebou word: hulle gebruik die mense wat dit toelaat om met hulself te doen.
Alle vorme van sosiale ervaring word eintlik gerig op een ding - die aanpassing van 'n persoon aan daardie samelewing en die omgewing waarin hy is. En ook om hom die vaardighede te leer wat 'n individu sal help om makliker en makliker te lewe. Weereens, dit is beter om deur voorbeelde te demonstreer.
Sê, stereotipes. Hulle is oral. Almal weet van hul bestaan (baie eis selfs dat hulle hulle nie volg nie), maar die oorgrote meerderheid mense is onderhewig aan hul invloed. Stereotipes verhoed dat jy onpartydig is. Hulle verberg die werklikheid van ons, stel grense en voorkom rasionele denke. Dit is selfs skrikwekkend om te dink oor hoe talle stereotipes in die moderne samelewing van die 21ste eeu vasgestel word. Rottweilers is moordenaarshonde, alle vroue is verkeerd bestuurders, elkeen verander en alles goedkoop is sleg. En dit is net die mees onskadelike voorbeeld. En selfs wanneer die ervaring hierdie stereotipe vernietig, wat die persoon gevolg het, steeds in die onderbewuste, word dit bewaar.
Die lewe leer ons ook om te probeer om dieper in dinge te kyk, want die eksterne manifestasie is misleidend. Dit is nodig om alles in twyfel te bring, let op al die klein dingetjies en afwykings. Dit is nodig om opmerklik te wees. En onthou dat daar baie inligting oor ons is wat ons net ignoreer. Maar dit is onderwys. Sosiale ervaring is gebaseer op waarneming, refleksie, ervaring en analise. "Grond" vir dit alles ontvang ons daagliks, maar net die meerderheid mis alles op sigself.
Om oor die samelewing te praat en oor die algemeen die sosiale tema te beïnvloed, kan nie help om oor die rolle van elke individu te praat nie. Oor hierdie, in die algemeen, is daar 'n ongelooflike hoeveelheid wetenskaplike inligting. Z. Freud, J. Moreno, T. Parsons, C. Cooley - hierdie en ander bekende persoonlikhede het baie aandag gegee aan die teorie van die rolle van die individu.
As jy die gewildste en gesaghebbende posisies van wetenskaplikes probeer kombineer, kry jy 'n definisie: 'n Persoon is 'n sosiale stelsel met 'n interne struktuur wat bestaan uit vlakke. Daar is drie. Biologiese, sielkundige en sosiale. Laasgenoemde is verdeel in subvlakke. Op die werklike sosiologiese (insluitend ervaring, belange, motiewe van gedrag), spesifiek kulturele (waardes en norme) en morele.
En elke persoon wat so 'n stelsel is, word beskou as 'n deel van die samelewing. Met dieselfde individue. Omdat die samelewing ook 'n struktuur is waarin 'n persoon 'n sekere rol vervul. En watter een bepaal hy self, gebaseer op sy sosiale ervaring.
Die posisie in die samelewing vir 'n persoon word bepaal deur sy wêreldbeskouing, waardes en behoeftes. Sosiale ervaring vertel die individu wat om te doen om voorspoed te behaal. Dikwels word die gevolgtrekkings wat geneem word tydens die waarneming van ander se lewens en hul foute as basis gebruik. Vroeër is gesê: jy moet versigtig wees, daar is baie inligting rondom. En die beste bron is 'n ander persoon.
'N treffende voorbeeld: daar is twee broers. Senior, die afronding van die skool, het ek besluit om net te gaan in die weermag, en met sy terugkeer na die universiteit. Dit is net in die praktyk toe dit blyk dat behoort tot net die teenoorgestelde doen, as 'n jaar van kennis verwar, en nou sal hy "terugkeer vorm" in die geestelike vlak. Die jonger broer, die ontleding van alles, het ek besluit dat dit die beste om te speen en dan het 'n diploma, gaan dien. Wat het gebeur? Elementêre gebruik 'n ander se ervaring.
Soos jy kan sien, die tema is regtig baie interessant, multi-fasette en aktuele. Jy kan delf in dit vir 'n lang tyd, maar elke noodwendig nodig het om te leer: om alles wat gebeur rondom ons belange te absorbeer. Want dit gee ons 'n waardevolle sosiale ervaring.