As jy oor die landskap van die hedendaagse kultuur kyk, kan jy maklik sien dat die definisie van wat vroulik is, in diepe verwarring berus. Hollywood en die media voorsien ons van stereotipiese verleidster en vixens; geweerstewering, spiergebonde vroue wat tot gewelddadige antwoorde verander anoreksiese modelle wat ons selfhonger leer, is uiters aantreklik; Harde korporatiewe vroue wat met hul korporasies getroud is; en vroue en meisies uitgebeeld as slagoffers, prostitute en sosiopate.
Dan is daar natuurlik altyd die voorbeeld van die vrou wat haarself heeltemal ondergeskik gestel het, die beeld wat so baie van ons in die 1960s en 1970s teenstandig gemaak het. Maar beveel militêre troepe aan of verlaat jou kinders om sestig uur per week te spandeer om korporatiewe verwagtinge te vervul, regtig wat vroue vir al die jare veg?
Die soeke na vroulike gelykheid: wat het verkeerd gegaan?
Baie jare gelede was ek verward deur kwessies soos hierdie. Geïnspireer deur die onderwysers en leerstellings wat ek ontmoet het, het ek begin om die geldigheid van hierdie nuutgeskepte vroulike pad te bevraagteken. As 'n naïef jong vrou van die 1960s en lid van die feministiese beweging, was ek vol hoop vir 'n toekoms waarin vroue deur mans as gelykes en vennote beskou sou word. Tog, soos die tyd verbygegaan het en my ervaring in die wêreld gegroei het, het dit vir my geglo dat daar in hierdie soeke na vroulike gelykheid iets heeltemal verkeerd gegaan het.
Ek het na jare se pogings vroue net waardeer of vergoed net tot die mate wat ons kon leer om soos mans te wees en dat deur die manlike paradigma as ons rolmodel aan te neem, ons met die essensie, skoonheid, en krag van wie ons was. Soos ek gekyk het dat vroue binnekort in die korporatiewe wêreld ingaan en hul kinders op baie jong ouderdom verlaat om deur vreemdelinge opgewek te word, het vroue so vasgevang in die lus vir mag, bekendheid en geluk dat hulle nie tyd gehad het om hul tyd te vereer nie en uiters noodsaaklike rolle, soos ek geluister het na kinders wat meer tyd spandeer het as televisie met hul ouers, het dit my geraak dat miskien hierdie nuwe feministiese benadering nie was wat ek beoog het nie.
Alhoewel sommige mag argumenteer dat vroue wat in manlike oorheersende beroepe voorsit, hul unieke vroulike geskenke aan hierdie rolle bring, het ek opgemerk dat dit gewoonlik net die teenoorgestelde is. Vanweë indrukwekkende manlike vermoedens van die intrinsieke dwaasheid van die vrou, word vroue in sulke leierskapspunte gedwing om die ontvanklike, koesterende, integrerende aspekte van hul aard te laat vaar en word hard en aggressief. Trouens, hierdie vroue ontdek meestal dat hierdie nuutgevonde taaiheid en aggressie aangemoedig word en bewonder word deur hul manlike kollegas, terwyl hul natuurlike vroulike eienskappe afgekeur word.
Kan jy jou voorstel wat met Margaret Thatcher sou gebeur as sy haar harde manlike fasade laat val het en haar ware emosies in die openbaar geopenbaar het? Sou sy dan bewonderlik na verwys as die "Iron Lady"?
Wat is ons ware vroulike natuur?
Deur die jare van my mistiese soeke het ek al hoe meer bewus geword van die hoë vlakke van stres, angs, lyding en uitputting wat die handtekening van ons modemestyl is. Soos ek na my vriende geluister het en studente praat oor hul hoop, vrese, illusies en disillusies; soos ek gekyk het dat jong meisies weggelei word van enige soort begrip van hulle ware vroulike aard; en soos ek gesien het hoe die ligte energievelde van die mense rondom my voortdurend uit die lewe en vitaliteit uitgeput was, het dit vir my duidelik geword dat die heersende visie van die vrou wat ons deur die droomhandelaars van ons hedendaagse Westerse samelewing aangebied het, uiters problematies was .
Terwyl ek hierdie kwessies met ander bespreek het, sou hulle dikwels met hierdie analise saamstem. "U verklaar duidelik 'n genade, verfyning en vroulikheid wat skaars in ons samelewing is," sê hulle. "As jy die leerstellings van antieke beskawings al so lank geleer het, sal jy met ons praat oor wat jy geleer het. Kan jy ons vertel oor waar ons voldoende rolmodelle kan vind vir meisies en vroue of paaie wat ons lei tot ons ware geestelike erfenis ? "
Op daardie stadium het ek begin om my vriende en studente die vrugte van die werk wat ek gedoen het, aan te bied en die insigte wat ek in die ware aard van die vroulike ervaring behaal het. Ek het met hulle gepraat oor die leerstellings, rituele en gebruike van die ryk en vervullende pad van die priesteres, yogini en wyse vrou. Soos ek dit gedoen het, het my vriende en studente begin om die erge kontraste tussen hierdie heilige pad en die een wat ons as vroue geïmplementeer is, te volg deur die moderne Westerse samelewing.
In hierdie ou samelewings, wat ten volle toegespits was op die weë van die gees, is dit bevind dat daar in die uiteindelike sin nie 'n wesenlike onderskeid tussen vroue en mans is nie, behalwe die wette van die fisiese vorm en die dubbele aard van ons werklikheid. Uit hierdie metafisiese perspektief is elke mens gesien as 'n uitdrukking van die lig en energie van die fundamentele eenheid en een goddelike bestaansbron. Volgens hierdie siening bevat elke mens uiteindelik beide vroulike en manlike aspekte. Terselfdertyd is groot verskille tussen vrou en man herken.
Viering en waardeer ons verskille
In die antieke wêreld is die skoonheid en wonder van hierdie verskille gevier. Die intrinsieke magte en vermoëns uniek aan vroulike of manlike verpersoonliking is verstaan ​​en gekanaliseer op maniere wat die beste geskik is vir die gesondheid en welsyn van die gemeenskap. Deur geslagspesifieke gebruiksrituele sal die fundamentele energieë van elke lid van die gemeenskap in lyn wees met haar of sy noodsaaklike aard. Sodra dit bereik is, kan elkeen die energieke eienskappe van die ander begin ervaar en waardeer. Op hierdie manier kan elkeen 'n direkte persoonlike ervaring hê van die uiteindelike unie van godin en god, vrou en man, wat buite alle vorme bestaan.
Hierdie beskawings het geglo dat daar ten minste soveel manifestasies van die godin was as daar vroue op die planeet is, en selfs meer in die subtiele liggele. Alle vroue is beskou as emanasies van die Groot Godin, en alle mense was emanasies van die Groot God. Soos die magtige strale wat uit die lig van die son voortspruit, is die goddelike effulgence geglo om te manifesteer as die rykdom van vorms wat beide die fisiese en subtiele dimensies uitmaak. Elke vrou, mens, dier, plant en minerale word beskou as 'n sigbare uitdrukking van daardie noodsaaklike geestelike stroom, of Shakti, wat uit die oer-oorsprong van die hele skepping kom.
Volgens hulle aard is mans geglo om hoofsaaklik gefokus te wees op die fisiese ervaring van die bestaan. Hierdie aangebore afstemming het hulle die meeste geskik gemaak om die eksterne materiaal landskap van ons realiteit te skep. Vroue, aan die ander kant, is beskou as 'n natuurlike affiniteit vir die meer subtiele gebiede van energie, emosie en vibrasie. Daarom was hulle instrumenteel in die skep en instandhouding van die innerlike psigiese landskap of ewewig van die samelewing. Hier word die woord psigies gebruik nie in die profane sin van die woord wat ons hedendaagse "sielkundiges" en leiers van alle bonatuurlike dinge ons sal glo nie, maar as 'n afgeleide van die oorspronklike Griekse wortelpsie wat siel beteken. Trouens, in die Kabbalistiese en Gnostiese tradisies is die vroulike beginsel in die mensdom beskou as 'n uitdrukking van die siel self.
In vandag se ongebalanseerde samelewing is vroue egter onderwaardeer en word so ondergeskik behandel dat hulle eintlik glo dat hul kennis en vermoëns van minder waarde is. Hoekom is dit dat vroue geneig is om agterdogtig, jaloers en veroordelend van mekaar te wees, tot 'n mate dat hulle nooit teenoor mans sal wees nie? Hoeveel vroue, wanneer hulle 'n ander vrou vir die eerste keer ontmoet, outomaties die ander vrou grootmaak om te sien of sy 'n bedreiging vir haar werk, sosiale posisie of verhouding kan wees?
Oor die jare het ek gereeld horror stories gehoor dat vroulike bestuurders harder op hul vroulike werknemers is as op mans. Dit is asof hierdie vroue, wat deur die manlike paradigma getruk word, sy mees lojale soldate en handlangers word. Hulle kleed in vroulike weergawes van mans se kleredragskleed en omsingel hulself met manlike stampe van krag. As hulle beskou word as tekens van "vroulike swakheid" deur die mans wat hulle omring, oorcompenseer hulle deur meer dominante en meer veeleisende van hul werknemers as enige manlike uitvoerende gesag.
Wat het hierdie soort denke geproduseer? 'N Samelewing waarin vroue geneig is om mekaar te onderskat, te diskrediteer en te ontmoedig; 'n samelewing waarin kinders gelaat word sonder koestering en geestelike leiding; 'n samelewing van selfgesentreerde vroue gemotiveer deur die behoefte om hulself in 'n manlike wêreld te bewys; 'n samelewing van vroue wat handel oor die noodsaaklike rolle van moeder, onderwyser en geestelike gids vir wêreldse krag, roem en fortuin.
Herontdek ons ​​noodsaaklike lig en krag
Met die opkoms van die patriargie en verdwyning van vroue se rites, het vroue in 'n man se wêreld met niemand gestamp om niemand te help om hulle ware natuur, vermoëns en doelwitte in die lewe te verstaan ​​nie. Afgesien van hul antieke vroulike erfenis en lewende lewens oorheers deur vrees en onderdrukking, het vroue nie meer geweet dat dit hulle taak was om die psigiese-energieke landskap op 'n positiewe, harmonieuse manier te skep en in stand te hou nie. Die gevolg is toenemende wanorde en chaos.
Ons het die vermoë om ons verwarde en onstabiele manier van lewe te genees, om 'n gevoel van harmonie en balans vir onsself en die wêreld rondom ons te herstel. Ons taak as vroue in hierdie moderne era, in hierdie tyd van duisternis en onderdrukking, is om na die dieptes van ons wesens te reis en die noodsaaklike lig en krag wat nog altyd daar was, te herontdek, weggesteek deur die donker sluiers van verwarring en manipulasie. Ons moet die moed hê om onsself eerlik in ag te neem, ons imprints vry te stel en te ontdek wie ons werklik is.
Na aanleiding van hierdie oproep is die begin van die vernietiging van imprints en die begin van die weg na ontwaking. Ons moet nuwe standaarde van vroulike uitdrukking skep, en soek as ons rolmodelle diegene wat ons die suiwerste en mees deugdige doelwitte bied. As 'n begin kan ons terugkyk na die rykdom van mites, verhale en legendes van die Goddelike Feminine wat oor die hele donker nag van die siel oorleef het deur hulle vir leiding en inspirasie te gebruik.
Begin met 'n analise van die basiese kwessies en frustrasies wat inherent is aan die hedendaagse samelewing se kondisionering en verwagtinge vir vroue. Leesers reis terug in die tyd tot die ouderdom van die groot tempels, skole en heilige samelewings waarin vroue steeds die geestelike lig oorgedra en oorgedra het het al die beskawing gevoed. Deur middel van sy mitiese en historiese verhale, beskrywings van heilige rituele praktyke, en leerstellings oor die godin tradisies, Die paadjie van die priesteres bied aan kontemporêre vroue die middele om hierdie tyd-vereerde pad te betree. In ooreenstemming met die ervaringsgebaseerde onderrigmetodes van hierdie tradisies, bied dit ook oefeninge en visualisasies aan wat vroue in lyn bring met die kragtige, sensuele en liefdevolle energie van die mees diepgaande vroulike rolmodel wat gevorm en behoue ​​kultuur en samelewing - die Groot Godin .