Nou standerd nege in Vereeniging is ook extra special, soos jy maar kan imagine. Al die seuns raak mos lekker dik rammetjie uitnek met al die polsende hormone en natuurlik staan die dooslike hoërskool onnies (basically almal insecure en aggressiewe Apartheidsera etterblapse) nie 'n fok daarvoor nie. Soos een poes getune het: 'Ek is nie bang om hof toe te gaan nie. Ek het by 'n swart skool gewerk, ek slaan middeldeur!' Klas. Altyd klas in Vereeniging.
En so was dit dan ook dat die metal my winkende loopbaan as publieke spreker keelaf gesny het. Soos 'n kat s'n by regte Sataniste se braai (gewoonlik in Sasolburg of Oos-Londen). So 'n belowende en sprankelende toekoms in die donker kiem van negatiwiteit gesmoor. Ek verduidelik…
Na klein Chopper die eerste keer in Graad 1 'n sertifkaat (met 'n A+ nogal!) in die Vereeniging Stadskouburg gewen het vir 'n kak rympie oor Batman en Robin, was hy maar altyd betrokke in die publieke sprekerskringe. Moeilik om te glo, maar dié klein kokkelol het daarvan gehou om kak te praat en voor op die wa te wees. Kan jy dit fokken glo?
(Nou vir dié wat nie weet nie, 'To live is to die' is die naam van 'n Metallica tune van die album '…And Justice For All' af. Dit gaan basically oor hoe disillusioned die skrywer is met die lewe en wens hy was eerder fokken vrek. Die mede-skrywer van die liedjie, Cliff Burton, was Metallica se bassist tot hy self gevrek het in 'n toerbusongeluk net voor die album. Profetiese kak. Ek post die woorde hier onder vir julle. Dis baie metal.
In kort het my speech gegaan oor die futiliteit van die lewe. Ons word gebore om dood te gaan en doen ons bes om bietjie pret te hê, maar dis doelloos en misguided. 'n Mors van fokken tyd. Jy kan net sowel jouself vrekmaak, dit gaan anway gebeur. Heavy diep. Heavy goth. Heavy metal. En heavy skokkend vir Vereeniging Hoërskool in die vroeë nineties.
(Veral 'n Vereeniging wat onlangs deur daai loser Rodney Seale besoek is om te preek oor die evils van rock en roll. Daai's 'n storie vir 'n ander dag…)
Ek onthou nog die oopmond babergesiggies van Standerd 9/1 en die simpel juffrou se geskokte stilte. Dit, en die merkbare afgryse en naakte vrees op haar gesig. Dis asof die klaskamer 'n begraafplaas buite is en ons almal is geklee in swart en ons staan en huil onder swart sambrele terwyl dit liggies om ons reën. Oor die lewe. Wat in die kis lê. So jonk, so dood. Tragies.
As 'n individu wat self in die negentigs in Vereeniging grootgeword het met 'n jonger boetie wat al wat 'n redenaarskompetisie gewen het, sit ek en wens jou juffrou het jou die geleentheid gegee om voor die ouers die toespraak te lewer. Ek onthou die eindelose toesprake oor die morele verval van die samelewing – dekadensie was die groot woord wat die sprekers daarvoor gebruik het. Ek onthou die teleurstelling elke keer as ek hoor my klein boetie het weer gewen want dit het beteken hy is deur na die streek/landsfinaal toe wat net nog 'n aand van marteling beteken het.
As hulle net ouens soos jy kon laat praat sou ons eerlike toesprake gehoor het, nie kinders wat bloot die gedagtes wat hulle ouers op 'n stukkie papier neergeskryf het op klein kaartjies oorgeskryf het en gememoriseer het nie. Dit sou definitief meer toeskouers gelok het en die aande vir mense soos ek, wat deur ouers gedwing is om my klein boetie te ondersteun, meer draaglik gemaak het. Ek wens ek kon die preutse mense by die redenaarsaande se gesigte sien na so 'n toespraak!
Ha. As 'n oud boorling van Sasolburg kan ek nogals relate. Ons het so elke nou en dan Vereeniging toe gegaan vir so bietjie kultuur.
In vandag se dae sou 90% van my hoërskool onnies in 'n gestig opgesluit gewees het. Of in die tronk. En hulle was nogals verlig in vergelyking met die laerskool klomp. Ek dink die regte rejects was laerskool toe.
Ek hoor jou Jagter. Ons een Houtwerk onnie het byvoorbeeld sy Fox Terrier puppy met 'n R4 by die koshuis doodgeskiet na die dingetjie sy been gebreek het. 100% fucked up shit.