Wat is die maan: kenmerke, struktuur en kraters | Netwerk Meteorologie
Wat is die maan
Ons planeet het 'n hemelliggaam wat om hom wentel, bekend as die maan. Daar is egter nog steeds wat ons gedurende die nagte sien, wat baie mense nie regtig weet nie wat is die maan. Ons praat van ons satelliet wat die gravitasiekragte veroorsaak wat die getye en ander aspekte op aarde veroorsaak. Ons satelliet het unieke eienskappe en verskillende bewegings wat baie interessant is om te weet.
Daarom gaan ons hierdie artikel toewy om u te vertel wat die maan is, wat sy eienskappe, hoofbewegings en sy kraters is.
1 Wat is die maan
2 Watter bewegings het die maan?
Die maan is die natuurlike satelliet van die aarde en die enigste satelliet wat die aarde besit. Dit is natuurlik 'n rotsagtige hemelliggaam sonder ringe of satelliete. Daar is verskeie teorieë om die vorming daarvan te verduidelik, maar die mees aanvaarbare is dat die oorsprong daarvan ongeveer 4,5 miljoen jaar gelede plaasgevind het nadat 'n Mars-agtige voorwerp met die aarde gebots het. Die maan het uit hierdie fragmente gevorm, en na 100 miljoen jaar het die gesmelte magma gekristalliseer en die maankors gevorm.
Die maan is ongeveer 384 400 kilometer van die aarde af. Na die son is dit die helderste hemelliggaam wat van die oppervlak van die aarde af gesien is, hoewel die oppervlak daarvan eintlik donker is. Dit draai om die aarde in 27 aardse dae (27 322 dae of 655,73 uur) en draai teen dieselfde spoed. Omdat dit sinchronies met die aarde draai, die maan het dieselfde gesig as sy. As gevolg van die huidige tegnologie, is dit algemeen bekend dat die 'verborge gesigte' kraters, dalings genoem thalassoïede het, en geen oseaan het nie.
Waarnemings van die maan is so oud soos mense. Sy naam verskyn in baie beskawings en is ook deel van hul mitologie. Dit het 'n belangrike invloed op die siklus van die aarde: dit reguleer die beweging van die aarde op sy as, wat die klimaat relatief stabiel maak. Wat meer is, Dit is die oorsaak van aardgetye omdat dit geproduseer word deur die aantrekkingskrag van swaartekrag, wat die water met krag aan die een kant sleep en dit van die ander kant af trek, wat hoogwater en laagwater veroorsaak.
Watter bewegings het die maan?
As gevolg van die bestaan ​​van gravitasiekrag tussen die maan en die aarde, het hierdie satelliet ook natuurlike beweging. Soos ons planeet, het dit twee unieke bewegings, wat rotasie en translasie om die aarde genoem word. Hierdie bewegings is kenmerkend van die maan en hou verband met die gety en fase van die maan.
Hy het tyd nodig om sy bewegings te voltooi. Byvoorbeeld, 'n volledige vertalingsirkel duur gemiddeld 27,32 dae. Dit is interessant dat die maan ons altyd dieselfde gesig wys, en dit lyk heeltemal vas. Dit is te wyte aan baie meetkundige redes en 'n ander beweging wat die maanvibrasie genoem word.
As die aarde om die son draai, draai die maan ook, maar op aarde is dit in die ooste. Gedurende die hele beweging wissel die afstand van die maan tot die aarde baie. Hierdie afstand hang heeltemal af van wanneer u in 'n wentelbaan is. Omdat die baan taamlik chaoties en soms ver is, het die son 'n aansienlike invloed op die swaartekrag daarvan.
Die beweging van ons roterende satelliet word gesinchroniseer met die vertaling. Dit duur 27,32 dae, so ons sien altyd dieselfde kant van die maan. Dit word 'n sideriese maan genoem. Tydens sy rotasie vorm dit 'n hellingshoek van 88,3 grade ten opsigte van die vlak van die ellips van translasie. Dit is te danke aan die gravitasiekrag wat tussen die maan en die aarde vorm.
Die maan het 'n soliede rotsagtige oppervlak, en die opvallendste daarvan is die teenwoordigheid van 'n groot aantal kraters en wasbakke. Omdat die atmosfeer baie swak is en amper nie bestaan ​​nie, kan dit nie die impak van asteroïdes, meteoriete of ander hemelliggame weerstaan ​​nie, sodat hulle met die maan kan bots.
Die impak het ook 'n laag puin veroorsaak, wat groot gesteentes, steenkool of fyn stof kan wees, wat die erodeerde laag genoem word. Die donker gebied is ongeveer 12-4,2 miljoen jaar gelede bedek met lawa, en die helder sone vorm die sogenaamde hooglande. Oor die algemeen lyk dit asof die maan vol is, die beeld van 'n menslike gesig of 'n haas volgens sekere kulture, hoewel hierdie gebiede in werklikheid die verskillende samestelling en ouderdom van die rots verteenwoordig.
Die atmosfeer, die eksosfeer, is baie dun, swak en dun. As gevolg hiervan kom die botsings van meteoriete, komete en asteroïdes gereeld voor. Slegs winde wat stofstorms kan veroorsaak, word aangeteken.
Wetenskaplikes het die ouderdom van die rotse op ons planeet en die maan bestudeer. Hierdie gesteentes kom uit 'n gemerkte gebied wat kan bepaal wanneer die krater ontstaan ​​het. Deur alle dele van die maan wat ligter van kleur is en plato's genoem word, te bestudeer, het wetenskaplikes inligting gevind oor die vorming van die maan. Dit is ongeveer 460 tot 380 miljoen jaar gelede gevorm, en die res van die rotse wat op die maan se oppervlak geval het, het berig dat dit redelik vinnig gevorm het. Die rotsstort het gestop en sedertdien het min kraters gevorm.
Sommige van die steenmonsters wat uit hierdie kraters geneem is, word wasbakke en sy ouderdom is ongeveer 3.800 3.100 tot XNUMX XNUMX miljoen jaar. Daar is ook voorbeelde van groot asteroïde-agtige voorwerpe wat die maan tref toe die rotsstorting stop.
Kort na hierdie gebeurtenisse het oorvloedige lawa al die wasbakke gevul en 'n donker oseaan gevorm. Dit verklaar waarom daar min kraters in die see is, maar daar is baie kraters op die plato. Dit is juis omdat die oppervlak van die maan tydens die vorming van die sonnestelsel deur hierdie planetariums gebombardeer is, dat daar nie soveel lawastrome op die plato was wat die oorspronklike kraters laat verdwyn het nie.
Die verste deel van die maan het slegs een "see", so wetenskaplikes glo dat hierdie gebied word voorgestel deur die beweging van die maan 4 miljard jaar gelede.
Om kraters op die maan te bestudeer, moet ons die geografie van die maan verstaan. En verskeie vlaktes wat plat was of wat eens deel van die see was. Dit is nie verbasend dat daar ook 'n oseaan op die maan van die maan is nie. Die grootste daarvan is die Mare Imbrium, in Spaans Mar de Lluvia genoem, met 'n deursnee van ongeveer 1120 kilometer.