Tralies vat nie vrouwees weg nie | SARIE
Tralies vat nie vrouwees weg nie	deur admin
Ná 'n wonderlike ontvangs betree ons die werklikheid. Ons moet in registers teken. Deure word met groot sleutels vir ons oopgesluit en agter ons weer toegesluit. Ons stap by gange op waar 260 vrouens, vyf met babas, vir ons wag. Dis doodstil in die blinkgevryfde gange. Ek het vir myself oor en oor gesê om nie na die vroue te staar nie. Ek glo dis vernederend genoeg vir hulle om te wees waar hulle is. Groot was my verbasing toe ons die klomp vroue sien. Almal geklee in vlootblou en wit. Party dra rompe, ander langbroeke of sweetpakbroeke. En hulle lyk nog steeds soos dames! Uit die aard van my werk en die media herken ek 'n hele paar van die gesigte wat met verwondering sit en luister na my kollega se praatjie. Die mure van die eetsaal is heldergeel geverf. Die blomme op die tafels met wit tafeldoeke laat die saal huislik voel. Motiveringsboodskappies is teen die muur geskryf.
Ons gee van die dames kans om vrae te vra of sommer net te praat . My hart breek toe 'n gewoontemisdadiger – naels goed versorg en 'n vrolike gehekelde mussie met 'n blom op haar kop – vir ons vertel dat sy in die 11 jaar "binne" alles verloor het. Haar ouers, haar broer, haar borste. En alhoewel sy nie "binne" wíl wees nie, is daar nêrens "buite" vir haar plek nie. Sy maak maar die beste van elke dag. Terwyl sy praat stroom trane oor haar wange. Ek kan sien sy het vrede gemaak met die feit dat sy "binne" sal moet bly. Ek hoor haar later die oggend met 'n groepie dames gesels. Sy lag uit haar maag en dit klink so opreg.