Nano­wetenskap behels die gebruik van nanopartikels – deeltjies sowat 10 000 keer so klein as die breedte van ’n mens­like haar.
André is nou die direkteur van die Universiteit van Kalifornië, Los Angeles (UKLA), se sentrum vir omgewings­implikasies van nanotegnologie. Hy is ook ’n lektor daar en ’n mederedakteur van ’n internasionale wetenskap­joernaal.
Kort voor die gradeplegtigheid op 20 Maart gesels ons met André op ’n koel herfsoggend in ’n boetiekhotel in die Kaapse spogbuurt Bantrybaai. Vanuit hul kamer op die vyfde verdieping het hulle ’n prentjiemooi uitsig oor die Atlantiese Oseaan.
Die paartjie woon al sedert die 1980’s in Los Angeles en geniet dit om nou weer ’n Kaapse draai te maak.
“Ons familie en beste vriende is almal nog hier,” vertel André op sy beskeie manier. Toe hy van sy verhouding met die borrelende, sjarmante Margaret vertel, is hy beskermend en privaat, maar toe hy oor sy werk gesels, is hy op sy gemak.
“Ons gee balans aan mekaar se lewe. Ek is in die ernstige, straightforward wêreld en haar lewe is in die vermaakbedryf en gevul met opwindende aktiwiteite,” sê André.
Hy sê hy sien daarna uit om vir die grade­plegtigheid na die Bolandse dorp terug te keer waar sy pad 36 jaar gelede met dié van Margaret gekruis het.
Die vlug van Los Angeles na die Moederstad was langer as 24 uur, maar ’n dag ná hul aankoms lyk André alles­behalwe vlugvoos waar hy in ’n swart broek en blou-en-wit blokkieshemp op ’n rusbank in hul hotelsuite sit en gesels.
André en sy vrou het hul tyd in die Kaap geniet voor hy ’n eredoktorsgraad by sy alma mater, die Universiteit Stellenbosch, vir sy werk in nanowetenskap ontvang het.
“Ek het gedink ek gaan die Kaapse son kry, maar toe reën dit gisteraand. Ek sal nie kla nie. Hier is mos ’n kwaai droogte,” sê hy en skerts: “Ek het die reën gebring.”
Dié “Transvaler” het as peuter saam met sy ouers en drie sibbes na Plattekloof in die noordelike voorstede van Kaapstad verhuis. Al het hy altyd ’n voorliefde vir wetenskap gehad, het hy besluit om in 1970 medies te gaan studeer.
André was ’n gas op ’n universiteits­geleentheid vir mediese studente in die Stellenbosch-stadsaal toe hy die 1,85 m lange skoonheid in lewende lywe sien. Sy was die genooide spreker. Haar skoonheid het hom uitgeboul en hy het behoorlik aan haar lippe gehang.
“Sy is pragtig van binne en buite en gaan uit haar pad om die wêreld ’n beter plek te maak op elke lewensterrein of met enigiets wat sy aanpak. Sy is ’n merkwaardige mens.”
Vyf jaar ná hul ontmoeting het hulle op Valentynsdag in 1987 in die St. George-­katedraal in Kaapstad getrou. ’n Jaar later het hulle na Los Angeles verhuis nadat die UKLA van André se werk in immunologie, die studie van die immuunstelsel, te hore gekom en hom ’n pos aangebied het.
Daar was hy lid van ’n span wat in die 1980’s die eerste MIV/vigs-­pasiënte bestudeer het om te kyk hoe dié siekte opgedoen en versprei word.
“Dit was inderdaad ’n geskiedkundige oomblik en dit was ’n voorreg om deel te wees van daardie span,” sê hy.
“Ons reis gereeld saam die wêreld vol na geleenthede waarheen ek genooi word. Margaret gaan altyd saam wanneer sy nog nie ’n land gesien het nie,” vertel hy. China, Engeland, Frankryk, noem maar op en dié twee was waar­skynlik al daar.
“Ons kuier saam met vriende en gaan eet saam uit. Kommunikasie is belangrik vir ’n verhouding om te hou.”