Brick - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
baksteen is 'n kunsmatige klip wat gemaak word deur klei te vorm in reghoekige blokke wat verhard is, hetsy deur in 'n oond of soms in warm lande, deur sondroging te verbrand.
Die baksteenwerk van die Shebeli-toring (in die Teheran-provinsie van Iran) vertoon vakmanskap uit die twaalfde eeu Die westekant van die katedraal van Roskilde in Roskilde, Denemarke
In die Nabye Ooste en Indië word bakstene langer as vyf duisend jaar gebruik. Die Tigris-Eufraat-vlakte het nie klippe en bome nie. Sumeriese strukture is dus gebou van plano-konvekse modderstene wat nie met mortel of sement vasgemaak is nie. Aangesien plano-konvekse stene (afgerond) ietwat onstabiel is in gedrag, sou Sumeriese baksteenmakers elke paar rye 'n ry bakstene lê. Hulle sou die gapings vul met bitumen, strooi, moerasriete en onkruid.
Die antieke Egiptenare en die Indus Valley Civilization het ook baie modderstene gebruik, soos gesien kan word in die puinhope van Buhen, Mohenjo-daro en Harappa, byvoorbeeld. In die Indus Valley Civilization het alle bakstene ooreenstem met groottes in 'n perfekte verhouding van 4: 2: 1 en gebruik gemaak van die desimale stelsel. Die verhouding vir baksteenafmetings 4: 2: 1 word selfs vandag as optimaal beskou vir effektiewe binding.
Die antieke Romeine het bakstene gebruik, en die Romeinse legioene met mobiele oonde het bakstene in baie dele van die ryk gebring. Romeinse bakstene word dikwels gestempel met die merk van die legioen wat toesig gehou het oor die produksie daarvan. Die gebruik van bakstene in Suid- en Wes-Duitsland kan byvoorbeeld teruggevoer word na tradisies wat reeds deur die Romeinse argitek Vitruvius beskryf is.
In die twaalfde eeu is stene uit Noord-Italië weer in Noord-Duitsland ingevoer, waar 'n onafhanklike tradisie ontwikkel het. Dit het uitgeloop op die sogenaamde baksteen-Gotiek, 'n verminderde styl van Gotiese argitektuur wat in Noord-Europa gefloreer het, veral in die streke rondom die Oossee wat sonder natuurlike rotsbronne bestaan. Gotiese geboue, wat byna uitsluitlik uit bakstene gebou is, kan in Denemarke, Duitsland, Pole en Rusland gevind word. Bakstene is egter lank beskou as 'n minderwaardige plaasvervanger vir natuurlike gesteentes.
Gedurende die Renaissance- en Barokperiode was sigbare baksteenmure ongewild en die baksteenwerk is dikwels met gips bedek. Eers gedurende die middel van die agtiende eeu het sigbare baksteenmure 'n mate van gewildheid herwin.
Die vervoer van boumateriaal soos bakstene oor lang afstande was skaars voor die ouderdom van kanale, spoorweë, paaie en swaarvoertuie. Voor hierdie tyd is bakstene meestal so na as moontlik aan hul beoogde gebruikspunt gemaak.
Die gebruik van bakstene in die konstruksie was nie net beperk tot streke waar daar nie klip of ander materiaal geskik is om te bou nie. Bakstene is dikwels gebruik selfs in gebiede waar klip beskikbaar was, om spoed en ekonomie. Tydens die opbloei van die negentiende eeu in die oostelike kusstreek van die Verenigde State, is plaaslik vervaardigde bakstene gereeld vir konstruksie gebruik (byvoorbeeld in Boston en New York), om die redes vir die bruinstene van New Jersey en Connecticut. Die Chrysler-gebou in New York is steeds die hoogste baksteengebou ter wêreld. Bakstene is egter ook gebruik in streke met gebrek aan klip en ander materiale wat geskik is vir die bou, insluitend byvoorbeeld 'n groot deel van die suidooste van Engeland en Nederland, met plekke wat maklik bewerk is, maar toegang gehad het tot klei wat geskik is vir baksteen en brandstof vir die vuurmaak.
Baksteenmakery aan die begin van die twintigste eeu
Kleibakstene word in 'n vorm gevorm (die sagte moddermetode), of meer gereeld in kommersiële massaproduksie deur klei deur 'n matrijs te extruseer en dan na die gewenste grootte te sny (die stywe modderproses). Baksteen gemaak van gedempte klei moet gevorm word in vorms met 'n groot hoeveelheid druk, wat gewoonlik deur 'n hidrouliese pers toegepas word. Hierdie bakstene staan ​​bekend as hidroulies geperste bakstene, en het 'n digte oppervlak wat hulle hoogs bestand is teen verwering en dus geskik is vir werk op die gesig. Die gevormde klei word dan droog en afgevuur om krag te verkry. In moderne baksteenwerke word dit gewoonlik gedoen in 'n oond wat deurlopend afgevuur word, waarin die bakstene stadig deur die oond beweeg op vervoerbande, relings of oondmotors om konstante fisiese eienskappe vir alle bakstene te verkry.
'N Ondeurdringbare en ornamentele oppervlak kan op baksteen gelê word, hetsy deur soutglas, waarin sout tydens die brandproses gevoeg word, of deur die gebruik van 'n' glip ', wat 'n glasmateriaal is waarin die bakstene gedoop word. Die daaropvolgende herverhitting in die oond smelt die strokie in 'n geglasuurde oppervlak, integraal met die baksteenbasis.
Afmetings en sterkte
Om die baksteen doeltreffend te hanteer en te lê, moet dit klein genoeg en lig genoeg wees om met een hand deur die messelaar opgetel te word (die ander hand vry vir die troffel). Bakstene word gewoonlik plat gelê en gevolglik word die effektiewe limiet vir die breedte van 'n baksteen bepaal deur die afstand wat maklik tussen die duim en vingers van die een hand gestrek kan word, gewoonlik ongeveer vier duim (ongeveer 100 millimeter). In die meeste gevalle is die lengte van 'n baksteen ongeveer twee keer die breedte, ongeveer agt duim (ongeveer 200 millimeter). Dit laat stene toe gebind in 'n struktuur om die stabiliteit en sterkte daarvan te verhoog (sien 'n voorbeeld hiervan van die stene wat daarin gelê is Engelse band, aan die hoof van hierdie artikel. Die muur is gebou met wisselende kursusse van draagbare, bakstene op die langpad gelê en headers, bakstene het kruisings gelê. Die kopstukke bind die muur oor sy breedte aanmekaar.
In Engeland het die lengte en die breedte van die gewone baksteen oor die eeue redelik konstant gebly, maar die diepte het gewissel van ongeveer twee duim (ongeveer 50 millimeter) of kleiner in vroeër tye tot ongeveer twee-en-'n-half duim ( ongeveer 65 millimeter) in meer onlangse tye. In die VSA is moderne bakstene meestal ongeveer 20 x 20 x 25 cm groot. In die Verenigde Koninkryk is die gewone ('werk') grootte van 'n moderne baksteen 215 x 102,5 x 65 millimeter (ongeveer 8,5 x 4 x 2,5 duim) wat, met 'n nominale mortiergewrig van 10 millimeter, 'n 'koördinerende' vorm toegeruste grootte van 225 x 112,5 x 75 millimeter (dws 'n verhouding van 6: 3: 2).
Die druksterkte van bakstene wat in die Verenigde State geproduseer word, wissel van ongeveer 1 000 lbf / in² tot 15,000 lbf / in² (7 tot 105 megapascale), wissel volgens die beoogde gebruik vir die stene.
Adobe is 'n natuurlike boumateriaal wat bestaan ​​uit sand, sanderige klei en strooi of ander organiese materiale, wat met houtrame gekombineer en in bakstene gevorm word en in die son gedroog word. Dit is soortgelyk aan kol en moddersteen. Adobe-strukture is uiters duursaam en is verantwoordelik vir die oudste bestaande geboue op die planeet. Adobe-geboue bied ook aansienlike voordele in warm, droë klimate - hulle bly koeler omdat Adobe warmte baie stadig oplos en vrylaat.
'N Baksteengedeelte van die ou Dixie Highway in Maitland, Florida; dit is in 1915 of 1916 gebou, is op 'n sekere tydstip oorbrug en in 1999 herstel
Bakstene word gebruik vir geboue en sypaadjies. In die Verenigde State is baksteenplaveisel nie in staat om swaar verkeer te weerstaan ​​nie, maar dit word weer gebruik as 'n metode om te kalmeer as 'n dekoratiewe oppervlak in voetgangersgebiede.
Bakstene word ook in die metallurgie- en glasbedryf gebruik vir voering van oonde. Hulle het verskillende gebruike, veral vuurvaste (hittebestande) stene soos silika, magnesia, chamotte en neutrale (chromomagnesiet) vuurvaste stene. Hierdie soort baksteen moet 'n goeie weerstand teen hitte-skok hê, vuurvaste werking onder las, hoë smeltpunt en bevredigende poreusheid. Daar is 'n groot vuurvaste baksteenbedryf, veral in die Verenigde Koninkryk, Japan en die Verenigde State.
In die Verenigde Koninkryk word bakstene al eeue lank in die konstruksie gebruik. Tot onlangs is baie huise feitlik geheel en al van rooi bakstene gebou. Hierdie gebruik kom veral voor in gebiede in die noorde van Engeland en sommige buitewyke van Londen, waar rye terrassehuise vinnig en goedkoop gebou is om plaaslike werkers te huisves. Hierdie huise het tot vandag toe oorleef, maar sommige het aandag nodig aangesien hul struktuur agteruitgegaan het. Alhoewel baie huise in die Verenigde Koninkryk nou gebou is met 'n mengsel van sementblokke en ander materiale, is baie vel met 'n laag bakstene aan die buitekant gekleed vir estetiese aantrekkingskrag.
'N Baksteen oond, Tamilnadu, Indië
Baksteen beeldhouwerk op Thornbury Castle, Thornbury, naby Bristol, Engeland. Die skoorstene is in 1514 opgerig