Almal sê ek gaan weg - Reisverhale - 2020
Almal sê ek gaan weg
Opgedateer: 10/28/2018 | Oorspronklike plasing: 10/19/2009 * Opgedateer met nuwe skakels en duidelike gedagtes
My pa vra altyd wat ek met my reise weghardloop. 'N Paar weke gelede het 'n kommentator my vertel om op te hou om weg te loop en lewe te begin. "Grow up" het hulle gesê.
En jare gelede het ek een keer oor 'n blog genaamd "Ma sê ek loop weg."
Ek is nie seker hoekom nie, maar daar is hierdie persepsie daar buite dat enigiemand wat langtermyn reis en nie belangstel om 'n konvensionele werk te vestig nie moet weghardloop van iets.
Hulle probeer net om die lewe te "ontsnap".
Hulle loop weg van verantwoordelikheid, word groot, hartseer, hul probleme, ens., Ens.
Ons is almal net Peter Pans weier om "volwassenes" te wees.
Terwyl die samelewing dink om te reis, is iets wat almal op een punt moet doen - dit is net gapings jare na die skool of kort vakansies wat aanvaarbaar is. Haal dit uit jou stelsel en kom terug in die Matrix.
Diegene van ons wat nomadiese lewenstyl lei, of wat iewers 'n bietjie te lank bly, voordat ons die finale huisvesting bereik, word daarvan beskuldig dat hulle weghardloop.
Ja, gaan reis - maar net nie te lank nie.
Ons nomades moet vreeslike, ongelukkige lewens hê of vreemd wees, of ons het iets traumaties met ons gebeur wat ons probeer ontsnap. Mense neem aan dat ons eenvoudig weghardloop van ons probleme, weghardloop van "die regte wêreld."
En aan al die mense wat dit sê, sê ek vir jou - jy is reg.
Ek is hardloop weg.
Ek loop weg van jou idee van die "regte" wêreld.
Ek vermy jou lewe.
En in plaas daarvan hardloop ek na alles - na die wêreld, eksotiese plekke, nuwe mense, verskillende kulture en my eie idee van vryheid.
Alhoewel daar uitsonderings kan wees (soos dit met alles is), word die meeste mense wat vagabondes, nomadisse, langtermynreisigers en wanderers word, dit omdat hulle die wêreld wil ervaar, nie probleme ondervind nie. Ons hardloop weg van kantoorlewe, pendelaars en naweke, en die korporatiewe 9 tot 5. Ons hardloop weg van die streng padgenootskap wat normaalweg uitgelê is. Die een wat as onverskrokke klein miere maak, maak en heen en weer.
Ons (I) wil elke kultuur beleef, elke berg sien, vreemde kos eet, mal feeste bywoon, nuwe mense ontmoet en verskillende vakansies regoor die wêreld geniet.
Die lewe is kort, en ons kry dit net een keer. Ek wil terugkyk en sê ek het opwindende dinge gedoen en die lewe op my eie terme geleef, nie gesê dat ek my lewe tydens hierdie middagete deur my lewe gelees het terwyl ek wou dat ek dieselfde ding gedoen het.
Niemand sterf gaan nie. "As ek net meer tyd in die kantoor spandeer het!"
As 'n Amerikaner kan my perspektief anders wees as die res van joune. In my land gaan jy skool toe, jy kry 'n werk, jy trou, jy koop 'n huis en het jou 2,5 kinders. Die samelewing hou jou in en beperk jou bewegings na hul verwagtinge. Dis soos die Matrix.
En enige afwyking word as abnormaal en vreemd beskou.
Mense wil dalk reis, vertel hulle hulle afguns wat jy doen, sê hulle wens hulle kan dieselfde ding doen. Maar regtig, dit doen hulle nie. Hulle is eenvoudig gefassineer deur 'n lewenstyl so buite die norm. Daar is niks verkeerd om 'n familie te hê of 'n huis te besit nie - die meeste van my vriende lei gelukkig om dit te doen.
Terwyl sosiale media en die opkoms van digitale nominasie en webwerwe soos hierdie jou werk beëindig het om die wêreld te reis of Engels in Thailand te leer, 'n bietjie meer normaal, is die algemene houding in die state 'Doen dit so as jy normaal wil wees."
Wel, ek wil nie normaal wees nie.
Ek voel soos die rede waarom mense ons vertel dat ons weghardloop, omdat hulle nie die feit kan kry dat ons die vorm gebreek het en buite die norm leef nie. om wil Om alle samelewings se konvensies te breek, moet daar net iets fout wees met ons.
Jare gelede, op die hoogte van die ekonomiese oplewing, het 'n boek genaamd "Die geheim" uitgekom. Volgens "Die geheim, "As jy net wil en wil hê dat iets sleg genoeg is, sal jy dit kry. Maar die ware lewensgeheim is dat jy kry wat jy wil hê as jy doen wat jy wil.
Die lewe is wat jy maak om dit te wees. Die lewe is joune om te skep. Ons is almal vasgeknoop deur die laste wat ons op onsself plaas, of hulle rekeninge, opmerkings of, soos ek, self-opgelegde blogs deadlines. As jy regtig iets wil hê, moet jy dit doen.
Mense wat die wêreld reis, loop nie weg van die lewe nie. Net die teenoorgestelde. Diegene wat die vorm verbreek, die wêreld verken, en volgens my eie lewe op die regte manier leef. Ons het 'n mate van vryheid, baie mense sal nooit ervaar nie. Ons word die kapteins van ons skepe.
Maar dit is 'n vryheid wat ons verkies het.
Ons het rondgekyk en gesê, "Ek wil iets anders hê."
Dit was daardie vryheid en houding wat ek jare gelede in reisigers gesien het wat my geïnspireer het om die lewe te lei wat ek nou is. Ek het hulle die vorm sien breek en ek het aan myself gedink, 'Hoekom nie ek ook nie?'