Hoeveel het 'n goeie swaard in die Middeleeuse Wes -Europa gekos? - Inligting
Hoeveel het 'n goeie swaard in die Middeleeuse Wes -Europa gekos?
Ek besef die titel is waarskynlik te breed om te beantwoord, so ek sal dit effens beperk:
Swaardtipes: Vikingswaardes en/of Wapenswaardes
Kwaliteit: Patroon gelaste yster/staal, smeltkroes (of pseudo-smeltkroes) staal (bv. Hoogwaardige VLFBERHT-swaarde), of opgestapelde/gelamineerde yster/staal; behoorlik gesmee en geblus (dit wil sê, neem 'n rand behoorlik, is nie te sag of te bros nie). Versiering en versiering nie nodig nie. Kortom, 'n goed gemaakte wapen wat 'n ridder trots sou wees om in die geveg te dra, maar nie 'n swaard wat met goud versier is nie, wat 'n koning tydens seremoniële pligte sou dra.
Tydperk: 600 G.J. - 1400 G.J.
Geldwaarde: Enige geldeenheid is aanvaarbaar, maar gee gerieflikheidshalwe 'n skatting van die ekwivalente waarde van 2016.
Wat sou 'n Europese vegter betaal vir 'n swaard soos hierdie, en hoeveel sou die prys gelykstaande wees aan vandag?
Met die opheffing van hierdie webwerf het ek 'n "goedkoop swaard (boere)", Engeland ~ 1340, gelys by 6 pennies. Op dieselfde webwerf word die dagloon van 'n strooi (in dieselfde tydperk) as 3 pennies.
Die bron word gegee as "Standards of Living in the Later Middle Ages, Christopher Dyer, Cambridge University Press, 1989". Waarskynlik 'n goeie bron om na te kyk.
Dit pas nie presies by u vereistes nie, maar dit is die beste wat ek kon vind, ad hoc, en ten minste in dieselfde balbaan. 'N Swaard van hoë gehalte, soos u beskryf, sal waarskynlik 'n veelvoud van die aangehaalde waarde kos (kwaliteit werk is geneig om te wees veel duurder).
'N Swaard is moontlik die duurste item wat 'n man besit. Daar word gesê dat die een swaard waarvan die waarde in die sage gegee word (wat koning Hákon aan Höskuldur in hoofstuk 13 van die Laxdæla -sage gegee het) 'n halwe punt goud werd is. In Ysland, wat die waarde van sestien melkkoeie verteenwoordig het, was dit 'n aansienlike bedrag, dus deesdae lyk dit soos die prys van 'n nuwe motor of die jaarloon.
Dit was die prys van 'n goeie swaard, vir die Noorse.
Deur die bron van die kommentaar hierbo te gebruik en te aanvaar dat 'n grasdak ongeveer 1340 daagliks 3 pennies verdien vir 365 dae per jaar, glo ek dat dit ongeveer. 71 Britse pond of 103 dollar vandag. Maak my asseblief reg as ek verkeerd is.
Hoeveel het 'n goeie swaard in die Middeleeuse Wes -Europa gekos? - Geskiedenis
Hoe was swaarde Regtig Gemaak?
Net soos met die onderwerp van swaarde en swaardwerk, is historiese swaardmakers ook iets wat tans gevul is met aansienlike mites en wanopvattings.
Op verskillende tye en in verskillende streke gedurende die Middeleeuse en Renaissance -tydperke is 'n verskeidenheid swaarde vir verskillende vereistes bedink. Daar was 'n natuurlike kompetisie tussen wapens en wapens, aangesien 'n man die een nodig gehad het om effektief te veg en die ander een om veilig te bly. Die gevolg was 'n uiteenlopende familie van enkel- en dubbelhandse swaarde om te sny, te stoot of te sny en te stoot. Dit kan reguit of geboë, skraal of wyd wees, taps of nie, en enkel- of tweesnydend.
Maar hoe swaarde gemaak is, is iets wat selde op 'n maklik verstaanbare manier aangebied word, en baie verwarring omring hierdie onderwerp vandag. Die betrokke tegniese terminologie en debat kan die moderne student van spatologie (die studie van historiese swaarde).
Daar moet eers besef word dat 'n swaard anders is as enige ander voorwerp. Daar is niks anders waarmee dit werklik analoog kan wees nie. Dit is 'n veggereedskap, maar dit is nie net 'n reusemes of 'n groot skeermes nie, en dit is ook nie net 'n swaar stuk lang plat metaal met 'n handvatsel nie. 'N Swaard is 'n unieke instrument met sy eie funksionele eienskappe wat afhang van sy ontwerp.
As 'n instrument was die swaard die voorste persoonlike wapen van die professionele kryger, en in teenstelling met ander wapens, soos boë, spiese, byle, dolk, ens., Wat ook in jag gebruik is en deur enige vakman gemaak kan word, is 'n swaard gemaak deur 'n bekwame spesialis. Hierdie man was 'n swaardsmid of 'n lem. Hy sou eintlik "smith " 'n lem. Deur sy talent en ervaring het hy met die hand gewerk om yster noukeurig te vorm en daarna te temper tot fyn vervaardigde staal. Hy het nie net 'n voorafgemaakte stuk koue metaal met 'n paar gereedskap gemaal en geslyp nie.
Die Swaardsmid se handel
'N Swaardsmid se doel was om 'n stewige vegmes te produseer wat hard genoeg was om 'n fyn rand of punt te hou, maar tog ook veerkragtig was (kon buig onder spanning, maar onmiddellik na sy terugkeer). Hy was veel meer as 'n smid, wat 'n paar gereelde gereedskap uit sagte yster sou hamer of gooi. 'N Swaardsmid moes gewoonlik weet hoe om staal te maak-die harder vorm van yster wat klein spore koolstof bevat (gewoonlik van houtskool). Staal, of yster, het 'n metaal lem in staat gestel om 'n baie skerper rand te hê en baie groter spanning te weerstaan ​​sonder om te breek of gebuig te bly.
Maar eers moes die swaardsmid goeie staal verkry van die gewenste eienskap. Die ambag om yster in staal te smelt, was op sigself 'n veeleisende vaardigheid en kwaliteit staal was 'n handelsvoordeel. Soms kan bronstaal verkry word in vooraf gesmede blokke wat deur ander gespesialiseerde mense in die taak vervaardig is, wat die messe die moeite bespaar en hom toelaat om te konsentreer op vorming en tempering. Sommige smede ruik egter hul eie rou erts. Hierdie deel was ook 'n raaisel, want hulle was in die verlede nie in staat om die minuut koolstofinhoud wat onder hoë hitte yster in staal op 'n magiese manier omskep het, te laat weet nie. 'N Swaardsmid moes alles baseer op sy ervaring van wat, so goed as wat hy kon sien, voorheen goed genoeg gewerk het.
Die regte sweet kom toe hy besig was om die gereed metaal in 'n lem te werk. 'N Swaardsmid moet versigtig wees smee 'n lem. Hy moes metale van verskillende bekende eienskappe vorm en meng, sommige sagter vir die kern of sye, sommige harder vir die rand en punt. Dit is in wese gedoen deur harder staal te smeer rondom sagter yster sodat die lem onder skielike impak kan buig, maar vervorming kan weerstaan.
Met die hamers en tang wat sy vak was, sou die swaardsmid aan die voorblad werk en die blok gloeiende metaal heen en weer beweeg tussen 'n aambeeld en 'n warm kooloond wat deur 'n balg aangevuur word. Hy het net die regte hitte nodig gehad om die metaal op die regte buigbaarheid te hou. Hy vorm sy metaal stadig en herhaaldelik terwyl dit rooiwarm is hamer en weer verhit totdat dit die lengte, breedte en dikte was wat hy wou hê. Hy moes die sye, rande en tang in vorm vorm, nie een van hulle was heeltemal identies in sy eienskappe as die ander nie.
Om sterk en lig te wees vir kragtige snitte of stoot teen harde of sagte teikens, sou verskillende swaardblaaie nie net verskillende lengtes en breedtes nodig hê nie, maar verskillende dwarssnitte. 'N Swaardsmid moes hierdie vorms vaardig maak, miskien op 'n klein manier sy ontwerp elke keer verbeter deur sy tegnieke te verfyn en nuwe idees op te neem. Hierdie proses was baie stadiger en baie veeleisender as wat gereeld in films vertoon word met die stampende#8220k 'tang! " van 'n hamer wat oor en oor op 'n gloeiende metaalstaaf val (en in geen stadium sou gesmelte metaal in die vorm van 'n lem gegiet gewees het nie).
Toe hy tevrede was met die aanvanklike vorm, was die swaardsmid nog lank nie klaar nie. 'N Fyn vervaardigde swaard moes net die regte mengsel van goeie staal sowel as die regte humeur hê. Hittebehandeling was die laaste belangrike stap wat die lem sy sterkte en taaiheid gegee het. Hittebehandeling is eintlik die hele blusproses (of verharding) en temper (of effens versag). Aarding is eintlik net die lae-temperatuur herverhitting van geharde, maar nogal brose staal (nou genoem martinsiet). In wese is dit die 'ontspannende' staal van die staal teen 'n lae temperatuur (asof dit in 'n kombuisoond gebak word). Hoe hoër die temperatuur of hoe langer 'n temperatuur toegepas word, hoe meer is die metaalstruktuur ontspanne, en maak die lem dus taaier terwyl dit ietwat sagter is. Maar toe hulle die historiese swaardsmede temper, het hulle nie geweet dat hulle molekules van martinsiet in 'n sagter, maar taaier patroon herrangskik nie. Hulle het net geweet dat hulle mettertyd 'n beter lem maak deur noukeurige gebruik van hitte.
Behoorlike hittebehandeling was miskien die helfte van die kuns self, want in die verre verlede was daar geen manier om temperatuur te meet (of selfs tyd akkuraat aan te teken nie). Die feit dat die konsekwentheid en kwaliteit van bronmetale vir swaarde op geen manier gestandaardiseer is nie, sou verseker het dat elke swaardsmid sy eie instink moes volg. 'N Swaardsmid moes dit beoordeel uit sy ervaring en vaardigheid, aangesien sodanige hittebehandeling 'n goeie lem kan verwoes of 'n minderwaardige kan red. Baie verskillende maniere is ontwikkel om dit te doen, maar almal het behels dat dit geblus word deur die verhitte lem in 'n vloeibare medium te week om die temperatuur te verlaag. Blus is eintlik die vinnige afkoeling van die gloeiende warm lem om dit te verhard. Om die taaiheid en buigsaamheid te verseker, word die lem vinnig in olie of water geblus. Blus kom voor enige tempering. Die gekombineerde skok hiervan, gevolg deur die stadige herverhitting tot 'n lae temperatuur, het in werklikheid die eienskappe van die metaal laat verander. Maar dit is belangrik om te verstaan ​​dat die werklike resultate van enige hittebehandeling baie afhang van die eienskappe van die verskillende soorte staal waarop dit aangebring is.
Toe die lem afgekoel het, was dit gereed om gemaal en geslyp te word (of " gepoleer "). Dit is waar sy rand en punt behoorlik met die hand geslyp sou word in die gewenste mate vir die tipe vegwerk wat van hom verwag sou word. Deur die koue lem teen 'n reeks groot, stadig draaiende klipslijpwiele van verskillende korrels te hou, word die finale vorm van die lem gevorm. Dit kan dan 'n rand kry met kleiner klippe of harde metaallêers. Soms het 'n vakleerling of spesialis hierdie taak verrig. 'N Swaardlem kan ook ingeskryf of versier word, miskien deur die vervaardiger of 'n ander vakman (alhoewel sommige versierings vroeër tydens smee aangebring kan word). 'N Swaardsmid kan sy kaal lemme aan ander verkoop om dan in gereedgemaakte swaarde te verander of dit self te voltooi.
Maar sodra 'n lem klaar is, moet 'n geskikte hef vasgemaak word. Maak nie saak hoe goed 'n lem was nie, dit was slegs bruikbaar met 'n goeie hef. Hierdie laaste stap is dikwels uitgevoer deur 'n ander vakman genaamd a messelaar . 'N Hak (houer, greep en wapen) moes almal stewig pas en heeltemal veilig wees, gewoonlik op maat gemaak vir watter lem dit ook al pas. Soms kan 'n handvatsel spesifiek vir die eienaar se hand gemaak word. Die handvatsel van harde hout, horing of been moes styf wees en veilig vasgryp. Komplekse koppe van verskillende tralies is gewoonlik gevorm uit enkele soliede stukke wat dikwels koud eerder as warm gewerk is, maar sou verhit word as dit permanent vasgemaak word. Hulle is nie vasgesweis omdat sulke tegnologie nog nie bestaan ​​het nie en sou te swak gewees het vir die misbruik van gevegte. Toe dit uiteindelik eers vas was, kon die voltooide swaard uiteindelik getoets en goedgekeur word. Laastens word die hele wapen glad gepoleer, miskien tot 'n helder glans, voordat dit geolie word.
Handwerk en kuns
Binne die historiese kuns van swaardmaak was daar altyd 'n mate van beproewing en fout in die proses, sowel as 'n konstante eksperiment om sterker en meer effektiewe wapens te vervaardig. Swaardmakers het destyds nie geweet dat hulle sekere persentasies spoorelemente byvoeg nie. Hulle het nie geweet dat hulle presies die regte temperatuurdrempel bereik om verskillende metale saam te smelt, molekules in lyn te bring of staal te kristalliseer nie. Hulle het geen 'hardheidskale' of meetbare standaarde gehad nie. Hulle word eenvoudig deur die oog beoordeel en gee die metaal se kleur en smeebaarheid vir die regte oomblik by elke stap.
Met verloop van tyd, terwyl 'n swaardsmid sy metode ontwikkel en terugvoer kry oor die prestasie van sy produk, het hy sy kunswerk stadig vervolmaak (en bewaak)-selfs al was sommige van die fynere punte daarvan selfs vir homself 'n raaisel. Omdat die eienskappe en eienskappe waaruit 'n goeie swaard bestaan ​​nog nie as 'n metallurgiese wetenskap verstaan ​​is nie, was die prosesse wat 'n goeie swaardlem opgelewer het 'n kuns --- en een met 'n sekere mistiek.
'N Goeie vervaardiger of winkel verdien 'n reputasie vir betroubaarheid en konsekwentheid in hul produkte. Deurlopende terugvoer tussen swaardsmede wat die gereedskap vervaardig het en swaardvegters wat dit gebruik het, was nodig om laasgenoemde tevrede te stel en eersgenoemde om 'n bestaan ​​te maak. Aangesien swaardvegters hul gereedskap in die geveg gebruik het en met voorstelle of klagtes teruggekeer het, is nuwer en beter modelle probeer. Soos 'n moderne motoringenieur wat hoëprestasie-motors ontwerp het wat kundige bestuurders benodig om sy ontwerpe tot hul uiterste te toets, so het die swaardsmid ook op die swaardvegter staatgemaak. Hierdie lewensbelangrike interaksie tussen vervaardiger en gebruiker het oor generasies gelei tot meer en meer gesofistikeerde swaarde om die uitdagings van beter wapens en nuwer gevegstegnieke die hoof te bied. Terselfdertyd voeg dit by tot die ou mistiek van die wapen.
Soos met enige ander vaartuig, het swaardmakers hul talent en kundigheid bereik. Daar was diegene wat op alle vlakke van vraag en uitgawes voldoen. Hulle handel, hul besigheid, bied werkgereedskap aan wat 'n bederfbare produk was. Elke swaard wat hulle gemaak het, was 'n pasgemaakte stuk, selfs al pas dit dikwels by 'n bekende patroon of styl en word dit soms vinnig in groot hoeveelhede vervaardig. Maar as 'n persoonlike wapen sou 'n swaard gewaardeer en gekoester word, want daar was altyd 'n sekere ontsag vir iets wat uit vuur en aarde gesmee is tot 'n voorwerp van dodelike skoonheid.
Antieke kuns en moderne wetenskap
Deur die geskiedenis heen het verskillende swaardsmede van verskillende kulture verskillende maniere bedink om die resultaat van 'n sterk skerp swaard betroubaar te bereik. Die vaartuig het die hoogste tegnologie van die dag vereis, maar uiteindelik was dit 'n Art . Wat ook al die metode en tegnologie en wat ook al die ontwerp was, daar was altyd sekere aspekte van swaardsmiet wat onontbeerlik was vir die skep van taai en veerkragtige lemme. Selfs vir dieselfde soort swaard was daar egter geen eenvormige standaardisering onder verskillende smede vir die manier waarop dit vervaardig kon word nie.
Histories was dit beter dat 'n swaard te sag as te hard was. 'N Sagter lem kan seker gebuig word, maar dit sal steeds sny en dit sal nie klap nie. Hulle hoef nie naastenby te wees soos "springy " soos baie moderne "replica " swaarde nou die indruk gee nie. Staalvere buig beslis voordat dit breek, maar is nie die beste vir die moeilike en veerkragtige behoeftes van lang vegblaaie nie. Middeleeuse metaalsmede was beslis in staat om beitels en ander gereedskap met baie harde rande van baie harde staal te maak. Maar weer, net soos met bronne, was hierdie eiendomme alleen nie die ideale eiendom om lemme te bestry nie. 'N Lem van sagter staal is moeiliker om te breek, want dit sal vervorm en buig, maar dit is nie 'n aanduiding van die algehele sterkte daarvan nie. Slagsterkte is 'n goeie balans tussen hardheid en plastisiteit. Buigsaamheid alleen is 'n swak mate van hierdie eienskappe, aangesien dit nie die slagsterkte van 'n lem waarborg nie en minder 'n temperingsfaktor is as die deursnee-meetkunde.
Ons kan ons 'n oomblik voorstel dat as 'n swaard op een of ander manier van rubber gemaak sou word, dit die ideale veerkragtigheid sou hê om stote te weerstaan ​​en te buig soos nodig sonder om ooit te breek of te vervorm. Dit sal natuurlik glad nie goed sny of steek nie. Net so, as 'n swaard van glas gemaak kan word, kan dit die skerpste, dun, skerp rande hê, maar dit sal ook stukkend raak en dit is nutteloos. As die twee eienskappe van rubber en glas op een of ander manier gekombineer kon word, sou dit 'n ideale wapen wees. Dit is in 'n sekere sin wat ware swaarde van fyn staal altyd probeer bereik het.
Ons kan oplet dat daar gedurende die Middeleeue en Renaissance 'n groot verskeidenheid tegnieke vir die vervaardiging van yster en staal sowel as metodes vir lamsmeedwerk en hittebehandeling gebruik is. In Europa is metaal vervaardig met behulp van blomovens, hoogoonde en smeltkroes. Verskille is verstaan ​​tussen verskillende staal, selfs al was die wetenskap daaragter nie. Daar was nie 'n direkte lineêre ontwikkeling van tegnologieë of metodes waarmee vroeëre vinnig as verouderd weggegooi is nie. Verskeie kan op dieselfde tyd in dieselfde streek of selfs deur dieselfde vervaardiger gebruik word. Daar is ook bewyse dat baie verskillende metodes van differensiële tempering (dws die versiering van die een deel van die lem effens meer as die ander) beoefen is, en alhoewel elkeen verskillende effekte op die struktuur van 'n metaal lem kon hê, het hulle almal op soortgelyke resultate gemik.
Swaardsmede in Noord-Europa het 'n metode van swaard ontdek (nou patroonlas) genoem, waardeur verskillende stukke yster en of staalstawe van verskillende hardheid gekombineer word deur dit te draai en saam te vou. Dit is tot in die vroeë Middeleeue in Europa gebruik. Die vermoë om metaal op hierdie manier te bewerk om unieke sigbare patrone op 'n lem se oppervlak te skep, is moontlik beskou as 'n teken van die metaalkwaliteit en die vaardigheid van die smid. Teen die latere Middeleeue het swaardsmede reeds lemme van meer homogene staal gebou deur verskillende yster- en staalstawe saam te sweis (sonder om stawe te draai). Ander was van meer homogene, maar differensieel hittebehandelde staal.
Sommige lemme is gemaak van 'n gelamineerde konstruksie, vervaardig deur die staal keer op keer te vou en dan by elke vou te sweis (wat lei tot 'n lae laag). In hierdie lamineringsmetode om die staal te verfyn en homogeen te maak, is dit gevou en gesweis. Die swaardsmid moes die staaf van metaal vou, wat 'n verdubbeling van die lae en 'n verdubbeling van die verskillende stukke staal in die billet tot gevolg gehad het. Hoe meer die staal gevou is, hoe meer homogeen het die metaal in die lem geword. Die hoeveelheid voue word bepaal deur die materiaal en die finale eienskappe waarna die smid gesoek het. 'N Ander manier om kleiner hoeveelhede beter staal in 'n groter bruikbare stuk te kombineer, was om 'n opgestapelde struktuur te skep waar 'n paar stawe verfynde staal aanmekaar gestapel is en dan as een gelas en in 'n lemmetjie gevorm word sonder om verder te vou. Maar die swaarde wat op elke manier vervaardig is, bestaan ​​in wese uit noukeurige kombinasies van sagter yster met harder staal.
'N Goeie swaardsmid sou ook sekerlik verstaan ​​het dat net soos verskillende dele van 'n lem verskillende rolle speel in die beskerming, bind en tref, was hulle nie elkeen uniform in hul dwarssnit nie.Om die unieke spanning op die skouer van die lem (net onder die kruis) te weerstaan, moes die tang veral 'n ander konsekwentheid hê as ander gedeeltes. Wat ook al die vegtegnieke wat 'n spesifieke lem vir die swaardsmid ontwerp kan word, sal vertroud wees met die spesifieke eienskappe wat vereis word.
Vir 'n swaard wat stoot, was geen kwaliteit belangriker as styfheid nie. Om effektief deur verskillende materiale te steek, sou 'n stootmes nie so veel buigsaamheid verg wat nou verband hou met moderne sport-, teater- en ontspanningswaardes nie. 'N Harde rigiede punt was wat saak gemaak het. By die ontwerp van 'n snydende swaard was die belangrikste besorgdheid oor die spanningskragte wat teen die rand daarvan toegepas sou word. Die strukturele sterkte loodreg op die rand (dit wil sê aan die kante), hoewel dit ook belangrik was, was 'n sekondêre faktor. Slagsterkte in 'n lem kan verhoog word deur plastisiteit (of buigbaarheid), maar ten koste van hardheid (styfheid en snyvermoë).
In die moderne tyd word swaarde dikwels van kwansuis van goeie gehalte geag as dit stadig herhaaldelik gebuig, in 'n groot sirkel gebuig kan word, of voortdurend heen en weer gebuig kan word en dan weer reggemaak kan word. Hierdie eienskappe weerspieël egter nie 'n goeie vegwapen of die kommer van werklike historiese swaardvegters nie. 'N Goeie swaardlem moes veerkragtig wees, en dit was nie 'n faktor vir buiging of buigbaarheid nie. Dit was 'n kwessie van rand- en punthardheid, gekombineer met die behoefte om herhaaldelik skielike kragtige stoot te weerstaan ​​sonder om die faktor van die plastiek van die metaal te breek of te buig teenoor die elastisiteit daarvan. Die bereiking van hierdie mengsel was 'n groot deel van die tegniese uitdaging.
Herontdek 'n verlore kunsvlyt
Sonder die voortdurende behoefte aan hoogwaardige randwapens, en met al hoe minder vaardige swaardvegters om dit ernstig te toets en te gebruik, het die persoonlike handwerk met die hand met die hand baie vinnig vervaag. Swaarde is nie dieselfde soort gereedskap as messe nie, wat nie vereis dat ander groot lemme kragtig opgehou en geparseer word of teen verskillende wapens en ander wapens geslaan word nie. Dit is die rede waarom moderne vakmanne die historiese metodes en tegnieke van swaardmaak uit ons verlede moet rekonstrueer.
Terwyl daar nou teen kuns en wetenskap kunsmis bestaan, is die maak van middeleeuse en Renaissance-swaarde op 'n outentieke manier 'n ander verhaal. Geen tradisionele swaardkuns in die Weste het die onstuimige eeue van veranderende militêre tegnologie (en omheiningstyle) oorleef nie. Net soos met hul verlore gevegsleerstellings, het geen oorlewende skool of afstammeling van Europese swaardsmede die ou metodes onveranderd en ononderbroke bewaar en oorgedra nie. Omdat ons nie meer van swaarde afhanklik was vir ontmoetings oor lewe en dood nie, en dit nie langer wapens was wat ons nodig gehad het vir oorlog of selfverdediging nie, het die antieke kuns van swaardmakers in Europa uiteindelik verval en in die duister geraak. Massaproduksie in die fabriek en geïndustrialiseerde bewerking het dit grootliks vervang toe dit die bruikbaarheid daarvan verloor het.
Die meeste swaarde word vandag as replika's of reproduksies vervaardig met behulp van 'n proses om voorraad te verwyder, waardeur 'n eenvormige staaf van moderne staal gevorm word deur masjien of elektriese gereedskap en dan getemper word tot 'n sekere buitenste hardheid. Dit is meestal voldoende vir kostuumwapens en selfs vir die meeste gevegskunste. Maar met enkele uitsonderings is sulke wapens oor die algemeen gebrekkig vir meer energieke opleiding en ernstige toetssny. Ons kan ons goed voorstel dat dit gebrekkig sou gewees het in historiese gevegte.
Om die swaarde van die ou tyd noukeurig te herhaal, moet moderne swaardmakers die werklike historiese swaarde noukeurig ondersoek en meet op alle moontlike maniere. Hulle moet veel meer let as hul gewig en algemene vorm. Hulle moet die subtiele veranderinge in hul deursnee-meetkunde en in die hoeke van hul rand in verskillende gedeeltes verstaan ​​wat die geselekteerde massaverdeling langs die lem van tang tot punt beïnvloed. Behalwe dat hulle net weet van die afsonderlike metaalkwaliteite waaruit hulle binne en buite materiaal bestaan, moet hulle ook ooreenstem met die oorspronklike balanspunte en swaartepunt van die wapen, sodat dit reg voel as dit korrek gebruik word (daarom is dit so belangrik om akkuraat te wees werklike historiese modelle weergee eerder as om net oorspronklike nuwe style te probeer skep).
Moderne swaardmakers kan dit óf nie, óf dit kan gewoonlik nie, en verbruikers ly daaronder. Die koste van die vervaardiging van akkurate historiese swaarde, gekombineer met die moeite en (nou skaars) vaardigheid, beteken dat moderne kommersiële swaardvervaardigers op 'n verskeidenheid werkbesparende maatreëls staatmaak om replika-wapens te vervaardig (daarom het hulle gewoonlik nie baie die belangrikste hanteringseienskappe van oorspronklikes). Verbruikersonkunde maak hulle ook ten prooi van allerhande hype en bedrog deur minder betroubare swaardvervaardigers.
Daar is eintlik nog baie wat ons nog nie weet oor die kunsvlyt en tegnologie van hoe historiese swaarde werklik gemaak is nie. Maar deur rekonstruksie en eksperimentele argeologie bereik ons ​​'n nuwe kennisvlak wat vorige generasies geleerdes, vakmanne en historiese omheiningspraktisyns nie gehad het nie. Met elke jaar en elke nuwe ontdekking vorder ons begrip. Hierdie poging behels dat swaarde nie volgens die beste moderne tegnologie en metallurgiese wetenskap gebou word nie, maar om dit volgens die ware historiese metodes te maak en dit dan behoorlik te toets.
Alhoewel ons nou vervaardigingsmetodes het wat allerhande staal kan vervaardig met allerhande presiese eienskappe, kan u 'n fyn swaard maak ---die kuns van swaardesmeer--- is nog steeds 'n raaisel.
Die voorafgaande is uittreksel uit 'n komende boek oor Renaissance -swaarde. Geen onderdeel mag sonder toestemming weergegee word nie.
Kopiereg 2006 deur John Clements. Waardering aan Paul Champagne en Dan Maragni by die voorbereiding van hierdie stuk. 05/06
Die Middeleeuse mark: 'n reisiger se gids vir inkopies in die Middeleeue
Hoeveel het gemiddelde items in 'n Middeleeuse mark gekos? En wat was te koop? Ian Mortimer, skrywer van The Time Traveller's Guide to Medieval England, neem ons mee op 'n inkopietog op 'n mark uit die 14de eeu, van besienswaardighede en reuke tot hoe ons kan vermy om u loon af te haal ...
Gepubliseer: 25 November 2020 om 06:05
Die digter WH Auden het eenkeer voorgestel dat u in ten minste twee ander gebly het om u eie land te verstaan. Maar wat van jou eie tyd? Op dieselfde manier moet u ten minste twee ander eeue beleef het. Dit bied ons 'n paar probleme. Maar deur historiese navorsing is dit nie onmoontlik om 'n ander eeu te bereik nie.
Ons kan die verlede aanpak asof dit regtig ''n vreemde land' is - êrens wat ons kan besoek. En ons hoef nie betyds te reis om dit te waardeer nie - net deur die idee om die verlede te besoek, kan ons die lewe anders en meer onmiddellik sien. Kom koop in die laat 14de eeu en kyk self.
Die Middeleeuse mark
"Ribbetjies beesvleis en baie tert!" jy hoor iemand oor jou skouer roep. Terwyl jy omdraai, sien jy hoe 'n jong seun deur die skare loop en 'n skinkbord met houtbakke met gekookte vleis uit 'n plaaslike winkel dra.
Rondom hom beweeg mense, beduie, praat. Soveel het uit die omliggende dorpe gekom dat hierdie stad met ongeveer 3000 inwoners vandag vol is met twee keer soveel. Hier is manne in bruin knielange tuniek wat hul beeste voor hulle ry. Hier is hul vroue in lang kirtels met wimples om hul koppe en nekke. Daardie mans met kort tuniek en kappies is bediendes in die huis van 'n ridder. Diegene in lang rokke met hoë krae en baadjies van pelsbont is welgestelde handelaars. Regoor die mark lei meer kleinboere in hul skape, of perde en waens vol hoenders.
Die skare is raserig. Mense praat so baie dat geselsies amper die hele doel van die mark kan wees - en dit is op baie maniere. Dit is die enigste openbare gebied in die stad waar mense kan ontmoet en inligting kan uitruil. As 'n onderneming 'n raaisel speel, sal hulle die karretjie met hul verhoog, stel en kostuums na die mark sleep. As die stadsmoer sy klok lui om die mense van die stad toe te spreek, sal die skare op die mark bymekaarkom om na hom te luister. Die mark is die hart van enige stad: die definisie van 'n stad is inderdaad dat dit 'n mark het.
Wat kan jy koop? Kom ons begin by die vishandelaars se stalletjies. U het moontlik gehoor dat baie soorte varswater en seevis in die Middeleeuse Engeland geëet word. Meer as 150 spesies word inderdaad deur die adel en kerkmanne verteer, uit hul eie visdamme sowel as die riviere en seë.
Maar in die meeste markte is dit die gewilde variëteite wat jy sien glinster in die nat hooi-gevulde kratte. Makriel, haring, lampreys, kabeljou, paling, Aberdeen -vis (salm en haring) en visvis (sout kabeljou) is die algemeenste variëteite. Krabbe en krewe word lewendig in vate vervoer. In die seisoen sien u vars salm - wat 'n stewige prys van vier of vyf sjielings elk lok. 'N Verse tarbot kan nog meer kos, tot sewe sjielings.
Vervolgens kom ons na 'n gebied wat vir koring afgesonder is: sakke koring, gars, hawer en rog word opgestapel, gereed vir verkoop aan die stedelinge. Dan word die ruimte aan vee oorgegee: bokke, skape, varke en koeie. 'N Hoek word gewy aan tuinprodukte - appels, pere, groente, knoffel en kruie - maar die klem van 'n Middeleeuse dieet val op vleis, kaas en graangewasse. In 'n groot stad vind u speserye wat eksotiese produkte verkoop, soos peper, kaneel, naeltjies, neutmuskaat, drop en baie verskillende soorte suiker.
Dit is slegs vir die rykes. As u gemiddelde vakman slegs twee sjielings (2s) per week verdien, kan hy dit skaars bekostig om vier sjielings (4s) op 'n pond naeltjies of 20 pennies (20d) op 'n pond gemmer te bestee.
Die res van die mark verrig twee funksies. Produsente verkoop vagte, sakke wol, gelooide huide, pelse, yster, staal en blikkies vir verdere verkoop. Die ander funksie is om vervaardigde goedere aan die plaaslike bevolking te verkoop: messing- en bronsgerei, kandelaars en spore, tinware, woldoek, sy, linne, doek, waentjies, biesies (vir saalvloere), glas, stokke, steenkool, spykers, perdskoene en planke van hout.
Planke, vra jy? Oorweeg die probleme om 'n boomstam na 'n saagput te vervoer, en laat twee mans dit in planke saag met slegs 'n handsaag tussen hulle.
Almal in die Middeleeuse samelewing is sterk afhanklik van mekaar vir sulke voorrade, en die mark is waar al hierdie onderlinge afhanklikes ontmoet.
Noodsaaklike items soos bier en brood word deur die wet bepaal. Maar vir byna alles wat vervaardig is, sal u moet onderhandel. Caxton se 15de-eeuse dialoogboek is gebaseer op 'n 14de-eeuse taalgids en gee die volgende les oor hoe om met 'n lapverkoper te onderhandel:
'Dame, wat hou u hiervan in gedagte?
lap? Of wat is die hele lap werd?
Kortom, hoeveel te sê, hoeveel?
"Vader, u sal dit goed en goedkoop hê."
'Ja, waarlik, vir beeste. Dame, julle moet my wen.
Pas op wat ek sal betaal. "
'Vier sjielings vir die ell, as dit u behaag.'
'Vir soveel sou ek 'n goeie skarlaken hê.'
'Maar ek het 'n paar wat nie van die beste is nie
wat ek nie vir sewe sjielings sou gee nie. "
'Maar dit is nie so 'n doek van soveel geld nie,
wat julle goed ken! "
"Vader, wat is dit werd?"
'Dame, dit was vir my goed drie sjielings werd.'
"Dit is boosheid."
'Maar sê beslis hoe sal ek dit sonder
deel om weg te gaan? "
'Ek gee dit met een woord: julle sal vyf betaal
sjielings, beslis as u dit vir so baie het
sê, want ek sal niks verminder nie. "
En so maak u u beursie oop, wat aan die toue hang wat aan u gordel hang en vyf sjielings vind. Behalwe dat daar in die laat 14de eeu geen sjielingsmuntstuk is nie. Die kleinste goue muntstukke is die half edel (3s 4d) en die kwart edel (1s 8d), so as u een hiervan het, kan u die som maak. Alternatiewelik moet u die silwer muntstukke opmaak: groats (4d), halfgrys, pennies, halfpenne en farthings (¼d).
Hoeveel kos middeleeuse inkopies?
Pryse in die 1390's*
Ale, gewoon: ¾d – 1d per liter
Wyn uit Bordeaux: 3d – 4d per liter
* Pryse uit die rekeningboeke van Henry van Lancaster, graaf van Derby.
Lone/salarisse in die 1390's
Die koning se dokter: £ 40 per jaar
Amptenare in die koninklike huis: £ 20 per jaar
Mason: £ 8 per jaar (6d per dag)
Valets in 'n heer se huishouding: £ 1 10s per jaar
Dienskneg in 'n huishouding: £ 1 per jaar
Diensmaagd in 'n huishouding: 10's per jaar
In ou geld was daar 12 pennies (d) vir die sjielings (s) en 20 sjielings vir die pond (£).
'N Goed bestuurde mark is noodsaaklik vir die stand van 'n stad. Dit word dus sterk gereguleer. Die werklike polisiëring word gewoonlik deur die beddens of die balju uitgevoer, wat regulasies afdwing soos "geen perde mag op die mark op die mark bly staan ​​nie" en "elke man moet die straat voor sy woonstel skoon hou". Die meeste dorpe het tussen 40 en 70 regulasies, en diegene wat dit oortree, word na die stad geneem en 'n boete opgelê.
Daar is redes om dankbaar te wees vir die toesig oor handel. Kort maatreëls is 'n berugte probleem, en draaiers moet gewoonlik sweer om houtmaatreëls van die regte grootte te maak. Klerke in die distrikshowe sal u vertel van kookpotte wat van sagte metaal gemaak is en met koper bedek is, en brood gebak met klippe daarin om dit te bereik tot die wettige vereiste gewig.
Wol word gestrek voordat dit geweef word, om dit verder te laat gaan (maar dan krimp dit). Peper word klam verkoop, wat dit laat opswel, meer weeg en vrot. Vleis word soms verkoop, selfs al is dit bitter, wyn word suur, en brood word groen.
As u die slagoffer is van wanpraktyk, gaan direk na die owerhede. Die dader sal letterlik gepil word. Die pilaar is die houtbord wat die kop en hande van die skuldige omhels en hom skandelik blootstel aan die beledigings van die skare.
'N Slagter wat slegte vleis verkoop, kan verwag om op 'n hekkie deur die strate van die stad gesleep te word en dan in die pilaarhuis geplaas te word met die vrot vleis onder hom verbrand. 'N Winger wat gevang word met die verkoop van vuil wyn, word op 'n hekkie na die pilaar gesleep, gedwing om 'n konsep van die drank te drink en dan in die pilaar gesit waar die res oor sy kop gegooi word. Die soetheid van die wraak maak die suurheid van die wyn op.
Inkopies in die 14de eeu herinner u gereeld aan hoeveel ons met ons Middeleeuse voorvaders gemeen het. Dit sal u ook in kennis stel van die groot verskille tussen ons. Ons is nie dieselfde as ons voorouers nie. Kyk hoe jonk hulle is - die gemiddelde ouderdom is net 21 - en kyk na die karige dieet van die armes, hul vrot tande terwyl hulle glimlag, hul veerkragtigheid in die gesig van die dood.
Dink daaraan hoe ruw en stink die strate is, en hoe klein die skape en beeste op die mark is. As daar 'n geveg ontstaan ​​oor 'n paar gesteelde goedere, en die bedels jaag om in te gryp, kan u sien hoe die gees van die mense so soortgelyk is aan ons eie, en tog het die proses van die bestuur van die gees verander. Want as die gesteelde goedere van voldoende waarde is, word die diewe summier verhoor en dieselfde dag opgehang. Dit is wat die geskiedenis so interessant maak - die verskille tussen ons deur die eeue, sowel as die ooreenkomste.
By skemer - net voordat die groot poorte van die stad vir die nag gesluit is en jy sien hoe almal die aangrensende tavernes verlaat - begin jy dalk dink dat Auden besig was om iets te doen. Om onsself te verstaan, moet ons eers die samelewing anders sien - en onthou dat geskiedenis die studie is van die lewendes, nie die dooies nie.
Dr Ian Mortimer is veral bekend as die skrywer van Die tydreisigersgidse, naamlik Middeleeuse Engeland (2008), Elizabethaanse Engeland (2012) en Herstel Brittanje (2017).
Wat het historiese swaarde geweeg?
& quot; nooit bedek jou self met 'n swaar wapen nie, want nimblenesse van bodie en nimblenesse van wapen is twee belangrikste hulpmiddels vir jou voordeel & quot - Joseph Swetnam, Die School of the Noble and Worthy Science of Defense, 1617
Hoe swaar was die swaarde uit die Middeleeue en Renaissance? Hierdie vraag (miskien die algemeenste in hierdie vak) word maklik beantwoord deur kundige studente van die vak. Terwyl die begrip van die ware gewigte van die Middeleeuse en Renaissance -swaarde vandag waardeer word deur ernstige entoesiaste en beoefenaars van historiese omheining, is die algemene publiek en selfs spesialiste daarteenoor dikwels baie onkundig. Soms kan dit moeilik wees om akkurate inligting te kry oor wat werklike historiese swaarde eintlik weeg, en pogings om skeptici en oningeligtes te oortuig, is 'n groot uitdaging.
Verkeerde stellings oor die gewig van middeleeuse en Renaissance -swaarde kom ongelukkig gereeld voor. Dit is die mees algemene verkeerde inligting en wanvoorstelling. Dit behoort geen verrassing te wees nie, gegewe die wanvoorstelling wat Middeleeuse en Renaissance -swaardspel voortdurend in gewilde media ontvang. Oral, van televisie en films tot videospeletjies, is historiese Europese swaarde as omslagtig voorgestel en vertoon met groot, oordrewe bewegings. Op 'n onlangse nasionale televisieverskyning op The History Channel, het 'n gerespekteerde akademikus en kenner van die middeleeuse militêre tegnologie selfs met oortuiging verklaar hoe die swaarde uit die veertiende eeu soms swaar was en soms tot £ 40 pond geweeg het!
Uit gewone praktiese ervaring weet ons goed dat swaarde was nie buitensporig swaar en weeg nie 10 of 15 pond en meer nie. Daar is net soveel maniere waarop ons kan herhaal hoe hierdie wapens glad nie swaar of onguns was nie. Opmerklik is dat, hoewel 'n mens 'n deurslaggewende inligting sou dink, aangesien die gewig van swaarde van groot belang sou wees vir wapenkurateurs en wapenhistorici, maar daar is nie 'n groot naslaanboek wat die gewigte van verskillende tipes bevat nie. Miskien is hierdie vakuum van gedokumenteerde bewyse deel van die probleem rondom die kwessie. Daar is egter 'n paar gerespekteerde bronne wat waardevolle statistieke bevat. Die lang katalogus van swaarde van die beroemde Wallace Collection Museum in Londen bevat byvoorbeeld tientalle fyn eksemplare, waaronder dit moeilik is om 'n gewig van meer as 4 pond te vind. Inderdaad, die meerderheid eksemplare, van die bewapening van swaarde tot twee-handers tot verkragters, weeg baie minder as drie pond.
Wyle Ewart Oakeshott.
Ten spyte van gereelde bewerings van die teendeel, was Middeleeuse swaarde inderdaad lig, hanteerbaar en weeg dit gemiddeld minder as vier pond.Soos die vooraanstaande swaardkenner Ewart Oakeshott onomwonde gesê het: Middeleeuse swaarde is nie swaar of ewe swaar nie - die gemiddelde gewig van 'n normale grootte is tussen 2,5 en 3,5 pond. Selfs die groot hand-en-'n-half 'oorlog' swaarde weeg selde meer as 4,5 pond. Sulke gewigte, vir mans wat van sewejarige ouderdom af opgelei is om die swaard te gebruik (en wat harde monsters moes wees om daardie ouderdom te oorleef), was geensins te groot om prakties te wees nie. & Quot (Oakeshott, Swaard in die hand , bl. 13). Oakeshott, die voorste skrywer en navorser van Europese swaarde in die twintigste eeu, sou dit beslis weet. Hy het in sy leeftyd duisende swaarde gehanteer en op die een of ander tyd persoonlik dosyne van die beste voorbeelde gehad wat strek vanaf die Bronstydperk tot die 19de eeu.
Middeleeuse swaarde was oor die algemeen goed gemaakte, ligte, wendbare gevegswapens wat ewe veel snitte kon afsny of diep holtes in die liggaam kon skeur. Hulle was ver van die lomp, swaar dinge wat hulle dikwels in die gewilde media uitgebeeld het, en ver, veel meer as 'n blote klub met rande. Die gemiddelde swaardgewig van die 10de tot die 15de eeu was 1,3 kg, terwyl dit in die 16de eeu 0,9 kg was. Selfs die swaarder bastaard-swaarde wat slegs deur tweedegraadse vegmanne gebruik is, het nie 1,6 kg oorskry nie, terwyl die perdeswaarde wat bekend staan ​​as 'hand-en-'n-half' swaarde gemiddeld 1,8 kg geweeg het. As daar wel rekening gehou word, geld hierdie verrassend lae syfers ook vir die enorme swaard met twee hande, wat tradisioneel slegs deur 'ware Hercules' gehanteer is. Tog weeg dit selde meer as 3 kg. & Quot (Funcken, Arms, Deel 3, bl. 26).
Vanaf die 16de eeu was daar natuurlik spesiale parade of swaarde wat tot 8 of 9 pond en meer geweeg het, maar hierdie monsteragtige pronkstukke was nie wapens nie en daar is geen bewyse dat dit ooit bedoel was vir gebruik in enige soort nie van geveg. Dit sou inderdaad nie sinvol wees nie, aangesien daar ander veel meer manoeuvreerbare gevegsmodelle beskikbaar was wat 'n paar kilogram ligter was. Dr Hans-Peter Hils in sy proefskrif van 1985 oor die werk van die groot meester van die 14de eeu, Johannes Liechtenauer, het opgemerk dat sedert die 19de eeu baie wapensmuseumversamelings tipies 'n enorme parade bevat of groot woorde bevat asof dit werklike gevegswapens is, en dit ignoreer die feit dat dit nie net stomp nie, maar van onpraktiese grootte en gewig, sowel as swak gebalanseerd vir effektiewe gebruik. (Hils, bl. 269-286).
Die oortuiging dat Middeleeuse swaarde houtagtig of onbehoorlik was om te gebruik, het feitlik die gedaante van stedelike folklore aangeneem en is nog steeds in verwarring by ons wat vandag gereeld met sulke wapens oefen. Dit is selfs 'n uitdaging om 'n 19de (en selfs 20ste) eeuse omheiningskrywer (en selfs wapenhistorikus) te vind wat nie onomwonde verklaar in hul geskrifte dat Middeleeuse swaarde 'baie' was, 'omslagtig', 'onwettig', 'onhandig', en (in 'n volledige misverstand van die hantering, doel en toepassing van sulke verskillende wapens) slegs bedoel was vir 'quotoffense'.
Ten spyte van die meetbare feite, is baie vandag oortuig dat hierdie groot swaarde eenvoudig buitengewoon swaar is, of selfs moet wees. Die uitsig is nie beperk tot die moderne tyd nie. Byvoorbeeld, Thomas Page se andersins onopvallende militêre omheiningsboekie uit 1746, Die gebruik van die breë swaard, het nonsens uitgeroep oor vroeëre swaarde wat in die 19de (en 20ste) eeu grootliks as feit aanvaar is. Deur iets te onthul oor hoeveel dinge in daardie tydperk verander het van vorige vaardighede en kennis van krygsheining, word verklaar hoe hul: & quotForm onbeskof was, en die gebruik daarvan sonder metode. Dit was die sterkte -instrumente, nie die wapens of kuns nie. Die swaard was enorme lengte en breedte, swaar en onhandig, net bedoel om deur die Force of a Strong Arm te kap. & Quot (Bladsy, p. A3). Die sienings van Page was nie ongewoon onder omheiners nie, wat dan gebruik is om klein swaardetjies met 'n veergewig en af ​​en toe 'n sabel en 'n kort kapsel.
In die vroeë 1870's het die leërkaptein MJ O'Rourke, 'n weinig bekende Iers-Amerikaanse historikus en swaardleermeester, hulle met verwysing na vroeëre wapens beskryf as die wonderlike lemme, wat hulle al die sterkte van beide hande vereis. ]. & quot Ons kan ook die pionier van die historiese omheining, Egerton Castle, se berugte opmerking oor die "onhandige outydse swaard" onthou. Skole en Meesters van Verdediging, bl. 20 en 22).
Met 'n pragtige voorbeeld van 'n regte swaard uit die 14de eeu om te sien hoe dit speel en hanteer.
'N Bedoelende akademikus of bejaarde kurator wat gereeld in die kunsgeskiedenis opgelei is en nie 'n atleet, nie 'n gevegskunstenaar is nie, en sedert die kinderjare nie opgelei is in die hantering van historiese wapens nie, sal met gesag verklaar dat 'n ridderswaard baie goed is. & Quot Die swaard wat behoorlik in goed gekondisioneerde hande gedra word, sal gewoonlik lig, goed gebalanseerd en rats gevind word. Byvoorbeeld, die opgemerkte Britse wapenkurator Charles Ffoulkes in 1938 verklaar: & quotDie sogenaamde 'Kruisvaarder'-swaard is swaar, breedbladig en kort aangegryp. Daar is geen balans nie, soos die woord in swaardmanskap verstaan ​​word, en om daarmee saam te werk, is 'n onmoontlikheid-sy gewig het 'n vinnige herstel onmoontlik gemaak. Die mening van Ffoulkes, heeltemal sonder verdienste, nog gedeel deur sy militêre medeskrywer kaptein Hopkinson, is afgelei van sy begrip van wat slegs met sportgereedskap in beleefde wedstryde gedoen kon word. Ffoulkes het sy mening ongetwyfeld gegrond op sy begrip van hedendaagse omheining, soos uitgevoer met die veergewig -foelies, epees en tweeling -sabels van die moderne sport (op dieselfde manier kan 'n tennisraket 'n pingpongspeler voel).
Ongelukkig het Ffoulkes in 1945 selfs gesê: "Al die swaarde van die negende tot die dertiende eeu is swaar, swak gebalanseerd en het 'n kort en onpraktiese greep." (Ffoulkes, Arms, bl. 17). Stel jou voor dat 500 jaar professionele krygers en vegmanne dit verkeerd verstaan ​​het, maar 'n museumkurator in Londen in 1945, wat nog nooit in 'n werklike swaardgeveg was nie, wat nog te sê self met regte swaarde opgelei is, kan ons daarvan in kennis stel van die mislukkings van hierdie wonderlike wapens.
'N Bekende Franse Middeleeuse historikus herhaal Ffoulkes se mening later oor Middeleeuse swaarde woordeliks as 'n betroubare oordeel. Gerespekteerde Middeleeuse en gesag oor Middeleeuse militêre aangeleenthede, dr. Kelly DeVries, wat oor militêre tegnologie van die Middeleeue geskryf het, verwys nog in 'n boek na die dik, swaar, ongemaklike, maar fyn vervaardigde Middeleeuse swaard. & Quot (Devries, Middeleeuse militêre tegnologie, bl. 25). Met sulke kwotasie-outoritatiewe opinies, is dit geen wonder dat moderne studente oor die vak so swak ingelig is nie en dat ons vandag nog baie werk oor het.
Ondersoek 'n egte swaard uit die 15de eeu by die British Royal Armorries, hierbo en 'n fyn 16de eeuse bastaard-swaard in die Glenbow-museum, Calgary, hieronder.
Die hantering van 'n fyn voorbeeld van 'n 16de-eeuse Switserse oorlogswaard. Stewig, lig, funksioneel.
Om die een of ander rede lyk dit asof baie klassieke skermers steeds nie daarin slaag om te besef dat vroeëre swaarde, wat ware wapens was, nie bedoel was om armlengte gehou te word en heen en weer met die vingerpunte heen en weer te slaan nie. Hier is ons aan die begin van die 21ste eeu, te midde van 'n herlewing van historiese Europese vechtkunstenstudie, en tog beoefen kundige skermers steeds 'n misverstand uit die 19de eeu. As u nie verstaan ​​hoe 'n spesifieke swaard gebruik word nie, is dit nie moontlik om te besef wat die ware vermoëns daarvan is nie, of om te besef waarom dit so ontwerp is. U interpreteer dit altyd slegs deur die prisma van wat u reeds weet.
Selfs mandjie-gegote breëwoorde van die 16de eeu is maklik om wapens te sny en te stoot.
Oakeshott herken hierdie problematiese mengsel van onkunde en vooroordeel meer as drie dekades gelede en skryf in sy invloedryke: Swaard in die tydperk van ridderlikheid, het hy opgemerk: & quot; Voeg hierby die werk van romantiese skrywers in die verlede, wat probeer om hul helde 'n tikkie van die Superman te gee, hulle veroorsaak het dat hulle enorme en gewigtige wapens swaai wat ver buite die magte van die moderne mens is, en die prentjie voltooi met die minagting op liefhebbers van die elegansie van die 18de eeu op hierdie swaarde, en dit word makliker om te sien waarom so 'n eenvoudige wapen as onbeskof, swaar en ondoeltreffend beskou kan word. Die gemiddelde gewig van hierdie swaarde is eintlik tussen 2 pond. en 3 pond., en hulle is gebalanseer (volgens hul doel) met dieselfde sorg en vaardigheid in die maak as 'n tennisraket of 'n hengel. Die ou oortuiging dat dit ondraaglik is, is net so absurd en verouderd, en sterf net so hard, soos die mite dat pantsers met 'n hyskraan in hul saal gehys moet word. & Quot (Oakeshott, Swaard in die tydperk van ridderlikheid, bl. 12).
Oefen met 'n uitstekende voorbeeld van 'n werklike esto uit die 15de eeu. Slegs deur sulke wapens sterk deur hul pas te steek, kan ons seker wees van hul prestasie.
Vroeëre student van wapens en senior gevegstolk by die British Royal Armories, Keith Ducklin, sê: & quot Uit my ervaring by die Royal Armouries, waar ek baie ware wapens uit verskillende tydperke hanteer het, sou ek persoonlik voorstel dat 'n breëbladige Europese vegswaard, of dit nou 'n snyer, sny-en-skroef of boerder is, weeg waarskynlik tussen twee pond vir 'n enkelhandige swaard en vier-en-'n-half vir 'n twee-hand. Swaarde wat spesifiek vir ander gebruike vervaardig is, bv. seremonie of teregstelling, kan minder of meer weeg, maar dit is nie strydende wapens nie. & quot (persoonlike korrespondensie met die skrywer, April 2004). Meneer Ducklin sou dit beslis weet, want hy het letterlik honderde fyn swaarde in hierdie beroemde versameling vasgehou en ondersoek en beskou dit vanuit die oogpunt van 'n vegter.
In 'n kort artikel oor swaardmonsters van die 15de tot 16de eeu uit drie groot museumversamelings, insluitend monsters van die Stibbet Museum in Florence, het dr. Timothy Dawson opgemerk dat geen enkelehandse swaard meer as 3,5 pond weeg nie en geen grootwoord meer as 6 weeg nie pond. Hy kom tot die gevolgtrekking, en uit hierdie voorbeelde kan gesien word dat die ideaal dat middeleeuse en Renaissance -swaarde swaar, lomp voorwerpe was, ver van waar is. & Rdquo (Dawson, p. 34 & amp 35).
Subjektiwiteit en objektiwiteit
Die feit is dat as u weet wat u doen, die noodsaaklikheid van die vegstyl en die dinamika van die wapen begryp, dan kan die Middeleeuse en Renaissance -swaarde tereg behendig en robuust voel.
Die swaardvervaardiger en -gesag John Latham van Wilkinson Swords, wat in 1863 geskryf het, het verkeerdelik opgemerk dat 'n mooi voorbeeld van 'n middeleeuse wapenswaard uit die middel van die 14de eeu 'n geweldige gewig gehad het, omdat & ldquoit bedoel was vir 'n tyd waarin swaardvegters met yster te doen gehad het. vergulde mans. & rdquo Bygevoeg, Latham, & ldquo Hulle het die swaarste gewig gekry wat hulle kon, en hulle het soveel krag daaragter as wat hulle moontlik kon gee. & rdquo (Latham, Vorm, bl. 420-422). Tog het Latham, met kommentaar op die oorgewig en swaard van swaarde, 'n swaard van 6 pond opgemerk wat destyds ontwerp is deur 'n kavalerie-offisier wat hom gedink het dit sy pols sou versterk, maar die gevolg was dat 'n lewende man 'n skerp sny kan sny & hellip Die gewig is so groot dat dit onmoontlik om dit 'n snelheid te gee, en die snykrag daarvan is dus niks. 'N Baie eenvoudige toets toon dit. & Rdquo (Latham, Vorm, bl. 420-421).
Latham het ook bygevoeg dat & ldquo Die aard van die liggaam wat gesny is, beïnvloed die resultaat egter baie. . Die gewig wat 'n man met die grootste snelheid kan beweeg, is die gewig waarmee hy die grootste effek sal lewer, maar die ligste swaard is nie noodwendig die swaard wat hy die vinnigste kan beweeg nie. Dit is moontlik dat 'n swaard so lig is dat ons die weerstand van die lug voel wanneer ons dit sny, en dit is wat ons uitdruk as ons sê dat 'n swaard in die hand voel & lsquowhippy & rsquo. So 'n swaard is erger as een te swaar. & Rdquo (Latham, p. 414-415).
'N Swaard moes beslis genoeg massa hê om 'n rand en punt te ondersteun, aanvalle te tref en 'n slaggewig te gee, maar terselfdertyd kon dit nie so swaar wees dat dit stadig en onhanteerbaar was nie, anders sou 'n vinniger wapen sirkels omring Dit. Hierdie nodige gewig was 'n faktor in die doel waarvoor die lem ontwerp is, of dit sny, stoot of albei moet doen teen watter materiaal dit ook al sou teëkom.
Verbeeldingsverhale in ridderfiksie bevat dikwels massiewe swaarde wat slegs deur heldhaftige kampioene of groot skurke gedra kan word en wat deur perde en selfs bome kan vasklou. Maar hierdie verslae was mities en allegories, nie letterlik nie. In Froissart's Chronicles, toe die Skotte die Engelse naby Melrose verslaan, lees ons wel van sir Archibald Douglas wat 'n ontsaglike swaard voor hom gehad het, waarvan die lem twee ellene lank was, wat skaars 'n ander een van die grond kon opgehef het, maar hy het geen probleme ondervind om dit te hanteer nie, en het sulke verskriklike beroertes gegee dat almal op wie hulle val, op die grond geslaan is en daar niemand onder die Engelse so hard was om sy houe te weerstaan ​​nie. , en dit is groot en swaar & quot en dat dit gebalanseer word deur 'n geskikte houer, waarmee hy bedoel het dat die wapen self 'gebalanseerd' is en goed hanteer uit die weegskaal, nie dat die swaard swaar was nie. Die Italiaanse meester Filippo Vadi in die vroeë 1480's het opdrag gegee: 'U neem 'n ligte wapen en nie 'n swaar nie, om dit alles maklik te beheer, om te voorkom dat dit deur swaar gewig belemmer word.' daar was beide & queaeavy & quot en & quotlight & quot lemme om van te kies. Maar weereens, die woord & queaeavy & quot moet nie as gelykstaande met 'quotoo heavy' of noodwendig ongemaklik en omslagtig beskou word nie. In plaas daarvan moet dit in dieselfde konteks beskou word as byvoorbeeld 'n swaar tennisracket bo 'n ligte of 'n swaarder bofbalkolf bo 'n ligter een.
Soveel fyn middeleeuse en Renaissance -swaarde is so perfek gebalanseerd en geweeg dat dit skynbaar feitlik na die houer roep: 'Bewaar my!'
Na my ervaring, nadat ek meer as 200 fyn Europese swaarde in wapenmuseums en privaat versamelings hanteer het, was dit swaar gewig wat ek deeglik oorweeg het. Ek is konstant verbaas oor die lewendigheid en balans van feitlik elke monster wat ek teëkom. Die antieke middeleeuse en Renaissance-swaarde wat ek persoonlik in ses lande ondersoek het, en in sommige gevalle beoefen het en selfs mee gesny het, was telkens lig en goed gebalanseerd. Omdat ek gewoond was aan jare se oefen met swaaiende lemme en die hantering van wapens, het ek op 'n baie min uitsondering ooit 'n historiese swaard gevind as iets anders as behendig en redelik hanteerbaar. Min, indien enige vegswaard, van kort lemme tot bastaardvariëteite en verkragters weeg selfs amper 4 pond, en die wat gewoonlik gedoen is, was nog steeds goed gebalanseerd. Selfs toe ek teëkom op 'n stuk wat ek persoonlik gevind het & quottoo heavy & quot of net nie in balans was vir my eie smaak nie, het ek besef dat daar dalk ander is met 'n ander bou- of vegstyl wat dit ongetwyfeld aantreklik vind.
ARMA -lede ondersoek swaarde by die Sweedse Royal Armory, Stockholm.
By 'n geleentheid toe ek met twee 16de-eeuse oorlogswaardes, wat elk net meer as 3 pond weeg, oefen, presteer hulle pragtig, sny, stoot, bewaak, herstel en buig vinnig in snye en hewige volarmsnye asof hulle was amper gewigloos. Daar was niks en kwesbaar oor sulke vreesaanjaende en elegante gereedskap nie. Ek onthou tydens 'n wonderlike geleentheid om 'n paar minute lank buite met 'n werklike tweedelige infanterieswaard buite te floreer, en ek was heeltemal verbaas oor hoe maklik die enorme 6 pond wapen hanteer kan word, sodat dit maklik voel asof dit die helfte swaarder weeg. Alhoewel dit nie bedoel was vir iemand van my gestalte nie, kon ek die duidelike funksionaliteit en nut daarvan sien, omdat ek die tegnieke en metodes vir sulke wapens verstaan. Die leser kan sulke staaltjies neem vir wat dit werd is. Maar die ontelbare kere dat ek fyn antieke swaarde uit die 14de, 15de of 16de eeu opgehef het, in die wyke opgetree het en saam met hulle standhoudende oorgange uitgevoer het onder die wakende oë van welwillende kuratore, het my die onwrikbare oortuiging gelaat watter regte swaarde geweeg het (en hoe dit werklik hanteer is).
Meet en weeg twee uitstekend
eksemplare in 'n privaat versameling.
Op 'n tydstip, terwyl ons 'n paar uitgesoekte 14de en 16de eeuse swaarde in die besit van wyle Ewart Oakeshott ondersoek het, het ons selfs die geleentheid gehad om 'n paar goeie voorbeelde op 'n digitale skaal te weeg net om 'n akkurate begrip van ons self te bevestig en op te teken hul gewig. Ander kollegas het soortgelyke dinge gedoen en hul bevindings bevestig ons s'n. Dit is uit sulke ervarings met regte swaarde dat ARMA so krities is oor die gewig- en balansprobleme wat so wydverspreid voorkom in baie (beslis nie alle) moderne swaarde nie. My ervaring met regte lemme maak my des te meer teleurgesteld in die huidige minderwaardige akkuraatheid van baie moderne weergawes. Dit is duidelik dat hoe meer 'n moderne swaard soos 'n historiese een hanteer, hoe meer akkuraat ons interpretasies van die historiese leerstellings sal wees. Dit kan inderdaad aangevoer word dat waardering vir die ware gewig van historiese swaarde 'n voorvereiste is om die ware toepassing daarvan te begryp.
Nadat hy ontelbare middeleeuse en Renaissance -swaarde gehanteer het om indrukke en presiese metings vir sy werk te versamel, vertel die gerespekteerde swaardsmid Peter Johnsson ons hoe hulle dit kan doen en wat hulle verstommend kan voel. Oor die algemeen is hulle vinnig en presies en kundig gebalanseerd vir die beoogde gebruik. U kry 'n sterk indruk van ligtheid wat dikwels die werklike grootte en gewig van die swaard weerspieël. Dit is meer 'n gevolg van 'n noukeurige verdeling van massa as net die plaas van die balanspunt. Om die gewig van 'n swaard en die 'balanspunt' te vind, is slegs halfpad om die 'dinamiese balans' (dit wil sê hoe die swaard hanteer wanneer dit in beweging kom) te verstaan. oorspronklike swaarde in hierdie opsig. Verwronge indrukke oor waaroor outentieke skerp wapens gaan, kan maklik voortspruit uit entoesiaste wat vandag slegs leer deur met moderne wapens te oefen.Selfs dan is gewig nie die hele verhaal nie, want hanteringskenmerke is 'n kwessie van massaverspreiding langs 'n lem, wat weer die balanspunt beïnvloed.
Die moderne stuk kan maklik swaarder voel en minder ingewikkeld as die oorspronklike. Vandag is 'n belangrike aspek van die konstruksie daarvan om die balans in swaarde akkuraat weer te gee. Tans word baie goedkoop en minderwaardige swaarde, ongeag of historiese replika's, wapens vir fantasie, fantasie-ontwerpe, teaterrekwisiete of sierstukke gereeld swaar gemaak met 'n swak balans. 'N Deel van hierdie probleem is die gevolg van 'n ongelukkige gebrek aan begrip vir die meetkunde van die lem van die vervaardiger. Ander kere is die opsetlike besparingsoorwegings die skuld. Hoe dan ook, selfs al weet hulle, kan daar nie van verkopers en vervaardigers verwag word om aan verbruikers te erken dat hul swaarde te swaar of gebalanseerd is nie. Dit is klaarblyklik baie makliker om bloot aan die publiek verklarings te gee oor hoe dit volgens hulle so swaar is.
Probeer 'n outentieke 16-eeuse tweehandige infanteriswoord.
Feite en mite-opvattings
Interessant genoeg was ek verskeie kere gelukkig dat ek die geleentheid gehad het om 'n moderne reproduksie langs mekaar te vergelyk met die oorspronklike swaard waarop dit gebaseer was. Alhoewel daar 'n verskil van slegs 'n paar gram in gewig was, het die verskil gelyk dat die nuwe een minstens 'n pond swaarder weeg.
Twee wapens, 'n fyn replika en 'n oorspronklike. Ondanks die feit dat die afmetings en gewig baie naby is, is daar geen verskil tussen die 'gevoel' tussen die twee nie.
Ondanks die feit dat hulle dieselfde afmetings gehad het, was die minuut en subtiele verskille in die deursnee-meetkunde tussen hulle (die massaverspreiding in die tang, die skouer, die randafsinking, ens.) Nie so groot genoeg om die balans ernstig te beïnvloed nie en dus hul "voel" wanneer dit hanteer word. Ek het ook die merkwaardige geleentheid gehad om die 19de eeuse vervalsings van Middeleeuse swaarde te ondersoek, en in sommige gevalle was die verskil in 'gevoel' tussen hierdie vervalsings en die regte ding onmiddellik opvallend.
By die vertoon van replika -swaarde in my lesings en aanbiedings deur die jare, het ek herhaaldelik verrassing ervaar van deelnemers wat vir die eerste keer agtergekom het dat swaarde nie naastenby so stewig of swaar was as wat hulle aanvaar of verwag het nie. Hulle verbasing gaan dikwels gepaard met vrae oor hoe om ander hiervoor in te lig. By die onderrig van beginners het ek ook gereeld opmerkings gehoor oor hoe swaar 'n swaard was, wat senior ARMA-studente daarenteen as redelik lig en gebalanseerd beskou het.
ARMA -lede kontrasteer twee stukke, 'n oorspronklike en 'n soortgelyke moderne weergawe.
Goeie swaarde was lig, rats, goed gebalanseerd, en hoewel redelik styf, maar tog buigbaar en veerkragtig. Hulle was besig om gereedskap dood te maak en hul studie moet uit hierdie begrip benader word. Die gewig van 'n swaard kan nie net op grond van sy grootte of lemwydte beoordeel word nie. Terwyl die gewig van die middeleeuse en Renaissance -swaarde dus akkuraat opgeteken en saamgestel kan word, is die kwessie van hul bestaan ​​en al dan nie 'n perspektief. Dit is duidelik dat ten spyte van die feite, ongeag die objektiewe massa van historiese swaarde, hulle & gemoedelikheid & quot 'n subjektiewe saak is. Dieselfde drie-pond wapen is elegant en robuust vir 'n vaardige praktisyn, terwyl sy lessenaar wat aan sy lessenaar gebind is, dit dalk sleg en traag sou dink. Die begrip wat ons moet hê, is dat die mans wat hierdie gereedskap vaardig gebruik het, presies geweeg het.
Die snoek was 'n lang wapen, wat aansienlik groot was, van 3 tot 7,5 meter (10 tot 25 voet) lank. Dit was ongeveer 2,5–6 kg (5,5–13,2 lb) in gewig, met die 16de -eeuse militêre skrywer Sir John Smythe wat ligter as swaarder snoeke aanbeveel.  Dit het 'n houtas met 'n yster- of staalspiespunt aangebring. Die skag naby die kop is dikwels versterk met metaalstroke wat 'wange' of langette genoem word. Toe die troepe van opponerende leërs albei die snoek gedra het, het dit dikwels gegroei in 'n soort wapenwedloop, wat langer geword het in beide skag- en koplengte om die snyers van die een kant 'n voorsprong in die geveg te gee. [ aanhaling nodig ] Die uiterste lengte van sulke wapens het 'n sterk hout vereis, soos goed gekruide as vir die paal, wat na die punt gekantel is om te verhoed dat die snoek aan die ente sak, alhoewel dit altyd 'n probleem was dat die as hang of effens buig snoekhantering. Dit is 'n algemene fout om na 'n mes met 'n lem te verwys as 'n snoek, sulke wapens is meer algemeen halbers, glase of voue.
Die groot lengte van die snoeke het dit moontlik gemaak om 'n groot konsentrasie spiespunte aan die vyand voor te stel, met hul wielders op 'n groter afstand, maar het ook snoeke onhandig gemaak in noue gevegte. Dit het beteken dat die snoekers met 'n ekstra, korter wapen soos 'n dolk of swaard toegerus moes word om hulself te verdedig as die gevegte in 'n nabygeveg sou ontaard. Oor die algemeen het pikemen egter probeer om sulke ongeorganiseerde gevegte te vermy, waarin hulle benadeel was. Om hul probleme in 'n nabygeveg te vererger, het die pikeman dikwels nie 'n skild gehad nie, of slegs 'n klein skild wat van beperkte nut sou wees in die nabye gevegte.
Die snoek, wat onhandig was, is tipies doelbewus, verdedigend gebruik, dikwels saam met ander raket- en nabygevegswapens. Beter opgeleide troepe kon die snoek egter in 'n aggressiewe aanval gebruik, met elke rang van snoekers wat opgelei is om hul snoeke vas te hou, sodat hulle vyandelike infanterie vier of vyf lae spieskoppe aan die voorkant van die formasie borsel. [ aanhaling nodig ]
Solank dit in orde bly, kan so 'n formasie regoor vyandelike infanterie rol, maar dit het wel swakhede. Die mans beweeg almal vorentoe in 'n enkele rigting en kon nie vinnig of doeltreffend draai om die kwesbare flanke of agterkant van die formasie te beskerm nie. Hulle kon ook nie samehorigheid oor ongelyke grond handhaaf nie, soos die Skotte ten koste van hulle ontdek het tydens die Slag van Flodden. Die groot groep mans wat sulke onhandige spiese dra, kan moeilik wees om op enige ander manier as eenvoudige beweging te beweeg. [ aanhaling nodig ]
As gevolg hiervan het sulke mobiele snoekformasies probeer om ondersteunende troepe hul flanke te beskerm, of sou hulle maneuver om die vyand te verpletter voordat hulle self 'n flank kon kry. Daar was ook die risiko dat die vorming wanordelik sou raak, wat lei tot 'n deurmekaar geveg waarin pikemen die kwesbaarhede hierbo genoem het. [ aanhaling nodig ]
Volgens sir John Smythe was daar twee maniere waarop twee opponerende snoekformasies mekaar konfronteer: versigtig of aggressief. Die versigtige benadering behels omheining op die lengte van die snoek, terwyl die aggressiewe benadering vinnig sluitafstand behels, met elk van die eerste vyf geledere 'n enkele sterk stoot. In die aggressiewe benadering sou die eerste rang onmiddellik na swaarde en dolke val as die stoot uit die eerste vyf geledere nie die opponerende snoekformasie kon breek nie. Smythe beskou die versigtige benadering as lagwekkend. 
Alhoewel dit hoofsaaklik 'n militêre wapen is, kan die snoek verbasend doeltreffend wees in enkele gevegte, en 'n aantal bronne uit die 16de eeu verduidelik hoe dit in 'n tweestryd-situasie gebruik sou word, waarna skermers van die tyd gereeld met lang stokke in oefen en teen mekaar meeding plek van snoeke. George Silver beskou die snoek van 18 voet (5 voet) as een van die voordeligste wapens vir enkele gevegte in die buitelug, en gee dit kans op alle wapens korter as 2,4 m of die kombinasie van swaard en dolk/skild. 
Antieke Europa Redigeer
Alhoewel baie lang spiese sedert die aanbreek van georganiseerde oorlogvoering gebruik is (veral geïllustreer in kuns wat Sumeriese en Minoïese krygers en jagters toon), was die Masedoniese sarissa, wat deur die vroegste aangetekende gebruik van 'n snoekagtige wapen gebruik is, hierbo beskryf. die troepe van Alexander die Grote se vader, Filips II van Masedonië, en opeenvolgende dinastieë, wat oorlogvoering vir baie eeue in baie lande oorheers het.
Na die val van die laaste opvolger van Masedonië, het die snoek die volgende ongeveer 1000 jaar grootliks buite gebruik geraak. Die enigste uitsondering hierop was blykbaar in Duitsland, waar Tacitus in die 2de eeu nC Germaanse stamme aangeteken het dat hulle 'te lang spiese' gebruik. Hy verwys konsekwent na die spiese wat die Duitsers gebruik as 'massief' en 'baie lank', wat daarop dui dat hy 'n snoek in wese beskryf. Julius Caesar beskryf in sy De Bello Gallico die Helvetii as 'n geveg in 'n stywe, falanksagtige formasie met spiese wat oor hul skilde uitsteek. Caesar beskryf waarskynlik 'n vroeë vorm van die skildwand wat in latere tye so gewild was.
Middeleeuse herlewing in Europa Redigeer
In die Middeleeue was die belangrikste gebruikers van die snoek stedelike militia -troepe soos die Vlaminge of die boerespan van die Skotse laagland. Die Skotte het byvoorbeeld 'n spiesvorming gebruik wat bekend staan ​​as die schiltron in verskeie gevegte tydens die oorloë van Skotse onafhanklikheid, waaronder die Slag van Bannockburn in 1314, en die Vlaminge gebruik hul geldon 'n lang spies om die aanval van die Franse ridders tydens die Slag van die Goue Spore in 1302 te absorbeer, voordat ander troepe in die Vlaamse formasie die stilstaande ridders met goedendags teenaanval. Beide gevegte word deur tydgenote beskou as 'n verstommende oorwinning van gewone mense oor uiters toegeruste, berede militêre beroepslui, waar die oorwinning te danke was aan die gebruik van die snoek en die dapper weerstand van die gewone mense wat hulle hanteer het.
Hierdie formasies was in wese immuun teen die aanvalle van berede wapens, solank die ridders hulself plesierig op die spiesmuur gooi en die voetsoldate bestendig gebly het onder die morele uitdaging om 'n kavalerielag in die gesig te staar, maar die nou gepakte aard van snoek formasies het hulle kwesbaar gemaak vir vyandelike boogskutters en kruisboogskutters wat hulle straffeloos kon afskiet, veral as die snoekers nie oor voldoende wapens beskik nie. Baie nederlae, soos op Roosebeke en Halidon Hill, is deur die militêre snoekleërs gely toe hulle gekonfronteer word met listige vyande wat hul boogskutters en kruisboogskutters in diens geneem het om die geledere van die snoekblokke te verdun voordat hulle met hul (dikwels afgetrede) mans by- arms.
Middeleeuse snoekformasies was geneig om beter sukses te behaal toe hulle aggressief werk. Die Skotte by die Slag van Stirling Bridge (1297) het byvoorbeeld die momentum van hul aanklag gebruik om 'n Engelse leër te oorskry terwyl die Engelse 'n smal brug oorsteek. Tydens die Slag van Laupen (1339) het Bernese piekmanne die infanteriemagte van die opponerende Habsburg/Bourgondiese leër met 'n massiewe aanval oorweldig voordat hulle ook oorgeslaan het om die Oostenryk-Bourgondiese ruiters te slaan en te verwoes. Terselfdertyd het sulke aggressiewe optrede egter aansienlike taktiese samehang of geskikte terrein geverg om die kwesbare flanke van die snoekformasies te beskerm, veral teen die aanval van gemonteer wapens. [ aanhaling nodig ] Toe hierdie funksies nie beskikbaar was nie, het milisie dikwels duur mislukkings gely, [ verduideliking nodig ] soos by die slagveld van Mons-en-Pevele (1304), Cassel (1328), Roosebeke (1382) en Othee (1408). [ aanhaling nodig ] Die konstante sukses van die Switserse huursoldate in die latere tydperk word toegeskryf aan hul uiterste dissipline en taktiese eenheid as gevolg van semi-professionele aard, waardeur 'n snoekblok die bedreiging van flankaanvalle ietwat kon verlig.
Dit was nie ongewoon dat aggressiewe snoekformasies saamgestel is uit afgeleide wapens, soos tydens die Slag van Sempach (1386), waar die afgetrapte Oostenrykse voorhoede, met hul lansies as snoeke, aanvanklike sukses behaal het teen hul oorwegend halberd- toegeruste Switserse teëstanders. Afgetrede Italiaanse wapenskut het ook dieselfde metode gebruik om die Switsers te verslaan tydens die Slag van Arbedo (1422). Net so is goed gepantserde Skotse adellikes (vergesel selfs van koning James IV) aangeteken as die vooraanstaande geledere van Skotse snoekblokke tydens die Slag van Flodden, wat die hele formasie toevallig weerstaan ​​het teen Engelse boogskiet.
Renaissance Europa se bloeitydperk Redigeer
Die Switsers het die vroeëre probleme van die snoek opgelos en in die 15de eeu 'n renaissance vir snoekoorlog gebring en sterk opleidingsprogramme ingestel om te verseker dat hulle die meesters was in die hantering van die Spiess (die Duitse term vir "skewer") oor maneuvers en in gevegte het hulle ook marsjeer na tromme vir hierdie doel. Dit beteken dat die snoekblokke tot die aanval kan lei, wat hulle minder passief en aggressiewer maak, maar voldoende opgelei is sodat hulle in die verdediging kan gaan as hulle deur kavallerie aangeval word. Duitse soldate bekend as Landsknechts het later Switserse metodes van snoekhantering aangeneem.
Die Skotte het oorwegend korter spiese in hul schiltronvorming gebruik, hul poging om die langer kontinentale snoek aan te neem, is laat vaar vir algemene gebruik nadat die ondoeltreffende gebruik daarvan tot 'n vernederende nederlaag in die Slag van Flodden gelei het.
Sulke Switserse en Landsknecht-falanks bevat ook mans gewapen met swaarde met twee hande, of Zweihänderen halberdiers vir noue gevegte teen infanterie en aanvallende kavallerie.
Die Switsers is met die Duitser gekonfronteer Landsknecht wat dieselfde taktiek as die Switsers gebruik het, maar meer snoeke in die moeiliker Duitse strekking (Duits: deutscher Stoß: hou 'n snoek met sy gewig in die onderste 1/3 aan die einde met twee hande vas), wat gebruik is in 'n meer buigsame aanvallende kolom.
Die hoë militêre reputasie van die Switsers en die Landsknechts het weer gelei tot die aanstelling van huursoldateenhede in Europa om ander leërs in hul taktiek op te lei. Hierdie twee, en ander wat hul taktiek aangeneem het, het in verskeie oorloë te staan ​​gekom, wat tot 'n reeks ontwikkelings gelei het. 
Hierdie formasies het groot suksesse op die slagveld gehad, begin met die verstommende oorwinnings van die Switserse kantons teen Charles the Bold of Burgundy in die Boergondiese oorloë, waaraan die Switsers deelgeneem het in 1476 en 1477. In die gevegte van kleinseun, Morat en Nancy, het die Switsers het nie net die aanvalle van vyandige ridders suksesvol weerstaan ​​nie, soos die relatief passiewe Skotse en Vlaamse infanteriepleine in die vroeë Middeleeue gedoen het, maar het ook met groot spoed en in goeie vorm na die aanval opgeruk, terwyl hul aanvalskolomme die Boergondiese magte gestroom het, soms met groot bloedbad.
Die kolom met diepe snoekaanvalle bly die primêre vorm van effektiewe infanteriegevegte vir die volgende veertig jaar, en die Swabiese oorlog het die eerste konflik gehad waarin beide kante groot formasies goed opgeleide snoekmanne gehad het. Na die oorlog sou sy vegters - die Switsers (daarna gewoonlik as huursoldate) en hul Landsknecht -nabootsers - in die Italiaanse oorloë dikwels weer met mekaar te doen kry, wat op baie maniere die militêre bewysgrond van die Renaissance sou word.
Antieke China Wysig
Snoeke en lang bolle was sedert die 5de eeu vC in die ou China in gebruik in die strydende state. Infanteriste het 'n verskeidenheid lang wapens gebruik, maar die gewildste was die dolbyl, snoekagtige lang spies en die ji. Die dolk-byl en ji het verskillende lengtes, van 9 tot 18 voet, die wapen bestaan ​​uit 'n spies wat stoot, met 'n snyblad daarby. Dolk-byle en ji was 'n uiters gewilde wapen in verskillende koninkryke, veral vir die Qin-staat en die Qin-dinastie, en moontlik die daaropvolgende Han-dinastie, wat 18 voet lange halberd en snoekagtige wapens vervaardig het, sowel as 22 voet lange snoeke tydens die oorlog teen Xiongnu. 
Klassieke Japan Edit
Tydens die voortdurende Europese ontwikkeling van die snoek het Japan 'n parallelle evolusie van paalwapens beleef.
In die klassieke Japan was die Japannese styl van oorlogvoering oor die algemeen vinnig en aggressief, met veel vlakker formasies as hul Europese ekwivalente. Die naginata en yari word meer algemeen as swaarde vir Japannese ashigaru -voetsoldate gebruik en samoerai afgeklim vanweë hul groter bereik. Naginata, wat die eerste keer omstreeks 750 nC gebruik is, het geboë swaardagtige lemme op houtskagte met dikwels metaalagtige gewigte. Hulle is tipies gebruik met 'n skerp aksie en dwing die bekendstelling van skeenwagte aan, aangesien kavaleriegevegte belangriker word. Yari was spiese van verskillende lengtes; hul reguit lemme het gewoonlik skerp rande of uitsteeksels van die sentrale lem, en is op 'n hol as met 'n baie lang tang aangebring.
Middeleeuse Japan Edit
Gedurende die later helfte van die 16de eeu in die Middeleeuse Japan was die gebruikte snoeke gewoonlik 4,5 tot 6,5 m lank, maar soms tot 10 meter lank. Teen hierdie tyd het pikemen die hoofmagte in leërs geword. Hulle het lyne gevorm, gekombineer met arquebusiers en spearmanne. Formasies was oor die algemeen slegs twee of drie rye diep.
Dit lyk asof transatlantiese leërs spiese van snoekafmetings gehad het, maar in die afwesigheid van die grootste deel van hul bestaan ​​was daar geen bedreiging vir dieselfde tradisies van gemengde snoekformasies nie.
Die opkoms van vuurwapens en artillerie in die 16de eeu het veroorsaak dat die groot formasies wat bestaan ​​uit pikemen, kwesbaar is om neergeskiet te word, ondanks hul krag in die nabye geveg. Die agteruitgang van die gevegskolom van snoekers is byvoorbeeld sterk aangetoon tydens die verskriklike Slag van Bicocca in 1522, waar arquebusiers bygedra het tot die swaar nederlaag van 'n mag van Switserse pikemen.
In die nasleep van die Italiaanse oorloë, van die laat 15de eeu tot die laat 16de eeu, het die meeste Europese leërs die gebruik van die snoek, dikwels in samewerking met primitiewe vuurwapens soos die arquebus en kaliber, gebruik om groot snoek- en skietformasies te vorm. [ aanhaling nodig ]
Die tipiese voorbeeld van hierdie ontwikkeling was die Spaanse tercio, wat bestaan ​​het uit 'n groot plein pikemen met klein, mobiele eskaders van boetiekmanne langs die omtrek, sowel as tradisionele wapens. Hierdie drie elemente vorm 'n onderling ondersteunende kombinasie van taktiese rolle: die arquebusiers het die vyandelike linie belemmer, die pikemen het die arquebusiers teen vyandelike kavalerie-aanklagte beskerm, en die wapenskut, tipies gewapen met swaarde en spies, het vyandelike pikemen afgeveg toe twee opponerende vierkante het kontak gemaak. Die Tercio het 'n kleiner aantal piekmanne gebruik as die groot Switserse en Landsknecht -kolomme, en die vorming daarvan was uiteindelik baie meer buigsaam op die slagveld. [ aanhaling nodig ]
Gemengde formasies van mans het vinnig die norm geword vir Europese infanteriste, met baie, maar nie almal nie, wat die Tercio in Engeland wou naboots, 'n kombinasie van billmen, langboogmanne en wapens was die norm, hoewel dit verander het toe die aanbod van taxus op die eiland het afgeneem. [ aanhaling nodig ]
Die persentasie mans wat met vuurwapens in Tercio-agtige formasies gewapen was, het geleidelik toegeneem namate vuurwapens in tegnologie gevorder het. Daar word geglo dat hierdie vooruitgang die ondergang van kavallerie was toe dit dit in werklikheid laat herleef het.Vanaf die laat 16de eeu en tot in die 17de eeu is kleiner snoekformasies gebruik, wat altyd aangehegte musketiers verdedig, dikwels as 'n sentrale blok met twee sub-eenhede skutters, genaamd "moue skote", aan weerskante van die snoeke. Alhoewel die goedkoper en veelsydige infanterie vuurwapens toenemend aangeneem het, was die aandeel van die kavallerie in die weermag hoog. [ aanhaling nodig ]
Tydens die Engelse Burgeroorlog (1642–1651) het die New Model Army (1646–1660) aanvanklik twee musketiers vir elke pikeman gehad.  Teen ongeveer 1650 het die New Model Army allesbehalwe opgehou om pikemen te gebruik. Een van die voordele wat die New Model Army hierdeur behaal het, was mobiliteit - muskiete wat geen pantser gedra het nie, marsjeer gemiddeld ongeveer 24 kilometer per dag, wat ongeveer 4,8 tot 8,0 km meer was as wat pikemen kon regkry . 
Twee musketiers vir elke pikeman was nie die ooreengekome mengsel wat in Europa gebruik is nie, en toe in 1658 Oliver Cromwell, toe die Lord Protector, 'n kontingent van die New Model Army na Vlaandere stuur om sy Franse bondgenote te ondersteun onder die voorwaardes van hul vriendskapsverdrag (die Verdrag van Parys, 1657) voorsien hy regimente van dieselfde aantal muskieters en pikemen. > Op die slagveld het die musketiers geen beskerming teen vyandelike kavallerie gehad nie, en die twee soorte voetsoldate ondersteun mekaar.
Die post Restoration English Army gebruik pikemen en teen 1697 (die laaste jaar van die Negejarige Oorlog) het Engelse infanteriebataljons wat in die Lae Lande geveg het, nog twee musketiers by elke pikemen gehad en geveg in die nou tradisionele styl van pikemen, vyf geledere diep in die middel, met ses rye musketiers aan elke kant. 
Volgens John Kersey in 1706 was die snoek tipies 14 tot 16 voet lank (4,3 tot 4,9 m) lank. 
In die middel van die 17de eeu tot die vroeë 18de eeu het die snoek in die meeste Europese leërs afgeneem. Dit het begin met die profilering van die vuurklip, wat 'n sterker en vinniger vuurspoed as 'n muskietier gegee het as wat hy voorheen gehad het, wat 'n groter verhouding tussen skote en snoeke aangemoedig het. Dit het voortgegaan met die ontwikkeling van die propbajonet, gevolg deur die bajonet met voetstukke in die 1680's en 1690's. Die propbajonet het die snoek nie vervang nie, aangesien dit vereis het dat 'n soldaat sy skietvermoë oorgegee het om dit reg te stel, maar die bajonet het die probleem opgelos. Die bajonet het 'n lang lem van tot 60 cm (24 duim) aan die einde van die muskiet gevoeg, sodat die muskiet as 'n spiesagtige wapen kan optree as dit met albei hande uitgesteek word. Alhoewel hulle nie die volle bereik van snoeke gehad het nie, was bajonette doeltreffend teen kavalerie -aanklagte, wat vroeër die grootste swakheid van musketierformasies was, en het leërs hul potensiële vuurkrag massaal uitgebrei deur elke infanteris 'n vuurwapen te gee, wat nie meer nodig was nie om muskiete teen kavallerie te beskerm. Verder het verbeterings in artillerie veroorsaak dat die meeste Europese leërs groot formasies laat vaar het ten gunste van veelvoudige verspringende lyne, beide om ongevalle te verminder en om 'n groter voorkant vir vlugvuur aan te bied. Dik baai-hegte was 'n effektiewe oplossing teen kavallerie, en die verbeterde vuurkrag van die muskiet was nou so dodelik dat gevegte dikwels besluit is deur alleen te skiet.
'N Algemene einddatum vir die gebruik van die snoek in die meeste infanterieformasies is 1700, soos die Pruisiese en Oostenrykse leërs. Ander, waaronder die Sweedse en Russiese leërs, het die snoeke nog dekades lank as 'n effektiewe wapen gebruik, tot in die 1720's en 1730's (veral die Swede van koning Charles XII tot 1721). Aan die begin van die Groot Noordelike Oorlog in 1700 het Russiese infanterieondernemings 5 ​​onderoffisiere, 84 musketiers en 18 pikemanne gehad, en die musketiers was aanvanklik toegerus met swaardagtige bajonette, maar het eers in 1709 na bajonette oorgeskakel. Die geselskap bestaan ​​uit 82 musketiers, 48 ​​pikemen en 16 grenadiers.  Die leër van die Heilige Romeinse Ryk het 'n verhouding van 2 muskiete tot 1 snoek in die middel tot laat 17de eeu gehandhaaf en die snoek amptelik in 1699 laat vaar. Die Franse het intussen 'n verhouding van 3-4 muskiete tot 1 snoek gehad. teen 1689.  Beide kante van die oorloë van die drie koninkryke in die 1640's en 1650's verkies 'n verhouding van 2 muskiete tot 1 snoek, maar dit was nie altyd moontlik nie. 
Tydens die Amerikaanse Revolusie (1775-1783) het die snoeke wat deur die plaaslike smede gemaak is, beperkte gebruik gemaak totdat genoeg bajonette verkry kon word vir algemene gebruik deur beide die kontinentale weermag en aangeslote milisie -eenhede.
Gedurende die Napoleontiese era is die sponton, 'n soort verkorte snoek met 'n paar lemme of kepe aan die kop, in die praktyk as 'n simbool deur sommige onderoffisiere behou; dit was waarskynlik nuttiger vir gebare en sein as 'n wapen vir geveg.
So laat as die Kościuszko -opstand in Pole in 1794, verskyn die snoek weer as 'n noodsaaklike kind, wat vir 'n kort tydjie 'n verrassend doeltreffende wapen op die slagveld geword het. In hierdie geval het generaal Thaddeus Kosciuszko, wat te kampe het met 'n tekort aan vuurwapens en bajonette om landlose, serwiese partisane wat direk uit die koringlande gewerf is, te verhit en verhit en reguit gemaak in iets wat soos 'n "oorlogslyt" lyk. Hierdie gewapende landbou -toerusting is dan in die geveg gebruik as snywapens sowel as as tydelike snoeke. Die 'pikemen' van die boere, gewapen met hierdie ru -instrumente, speel 'n deurslaggewende rol in die versekering van 'n byna onmoontlike oorwinning teen 'n veel groter en beter toegeruste Russiese leër tydens die Slag van Racławice, wat op 4 April 1794 plaasgevind het.
Burgerlike pikeman het 'n soortgelyke rol gespeel, alhoewel hy in aantal was en in die buitekant was, in die Rising van 1798 in Ierland vier jaar later. Hier, veral in die Wexford -rebellie en in Dublin, was die snoek veral bruikbaar as 'n wapen deur mans en vroue wat te voet teen kavallerie gewapen was, gewapen.
Improviseerde snoeke, gemaak van bajonette op pale, is deur ontsnapte gevangenes gebruik tydens die Castle Hill -rebellie van 1804.
So laat as in die Napoleontiese oorloë, aan die begin van die 19de eeu, kon selfs die Russiese milisie (meestal landlose kleinboere, soos die Poolse partisane voor hulle) gevind word met verkorte snoeke in die stryd. Namate die 19de eeu vorder, sal die verouderde snoek nog steeds gebruik word in lande soos Ierland, Rusland, China en Australië, gewoonlik in die hande van desperate boer rebelle wat nie toegang tot vuurwapens gehad het nie. John Brown het 'n groot aantal snoeke gekoop en na sy aanval op Harpers Ferry gebring.
Een poging om die snoek as 'n primêre infanteriewapen op te wek, het tydens die Amerikaanse burgeroorlog (1861-1865) plaasgevind toe die Konfederale State van Amerika beplan het om twintig regimente pikemen in 1862 te werf. In April 1862 is gemagtig dat elke Konfederale infanterieregiment sluit twee maatskappye met pikemen in, 'n plan wat deur Robert E. Lee ondersteun word. Baie snoeke is geproduseer, maar dit is nooit in die geveg gebruik nie, en die plan om pikemen in die weermag op te neem, is laat vaar.
Korter weergawes van snoeke genoem instap snoeke is ook so laat as in die derde kwart van die 19de eeu (1850–1875) op oorlogskepe gebruik - tipies om aan boordpartye af te weer.
Die groot Hawaiiaanse vegterskoning, Kamehameha I, het 'n elite -mag van mans gehad wat gewapen was met baie lang spiese wat blykbaar op dieselfde manier as Europese pikemen geveg het, ondanks die gewone opvatting van die algemene ingesteldheid van sy volk vir individualistiese tweestryd as hul metode van noue geveg. Dit is nie bekend of Kamehameha self hierdie taktiek ingestel het of dat dit uit die gebruik van tradisionele Hawaiiaanse wapens geneem is nie. [ aanhaling nodig ]
Die snoek is in 1942 as 'n Britse huiswagwapen uitgereik nadat die oorlogskantoor op 'n brief van Winston Churchill opgetree het "Elke man moet 'n wapen van een of ander aard hê, of dit nou net 'n mace of snoek is". Hierdie handwapens het egter nooit die winkels verlaat nie, nadat die snoeke 'n byna universele gevoel van woede en walging uit die geledere van die Tuiswag veroorsaak het, die mans gedemoraliseer het en tot vrae in albei parlementshuise gelei het '.  Die snoeke, gemaak van verouderde bajonetlemme van Lee – Enfield geweer wat aan 'n staalbuis gelas is, het die naam gekry van "Croft's Pikes" na Henry Page Croft, die minister van buitelandse sake vir oorlog, wat probeer het om die fiasko te verdedig deur te verklaar dat dit 'n 'stille en effektiewe wapen' is. 
In Spanje, begin in 1715 en eindig in 1977, was daar nagwagte in stede wat gebel is serenos wat 'n kort snoek van 1,5 meter lank (4,9 voet) geroep het chuzo.
Pikes leef vandag slegs in seremoniële rolle, en word gebruik om die kleure van 'n infanterieregiment en saam met die Kompanie van Pikemen en Musketiers van die Edele Artilleriekompagnie, of deur sommige van die infanterie -eenhede aan diens tydens hul rotasie as wag  vir die president van die Italiaanse Republiek in die Quirinal -paleis in Rome, Italië.
Hier vind u 'n wye verskeidenheid funksionele middeleeuse en Renaissance -swaarde in Europese styl wat slaggereed is. In die funksionele swaardkategorie vind u elke funksionele swaard op ons webwerf. Al hierdie funksionele swaarde word gemaak deur topvervaardigers van regoor die wêreld, soos Valiant Armory, Windlass, Hanwei en CAS Iberia. Dit maak dit vir die re-enactor, versamelaar en kunstenaar maklik om die regte funksionele swaard te vind waarna hulle op soek is. Funksionele swaarde is gemaak van hoë koolstofstaal en gemaak van die beste materiale. Dit is die swaarde van hoë gehalte wat ontwerp is om gebruik te word vir gevegte, oefeninge, heropvoering en verhooggebruik. Hierdie swaarde is histories akkuraat en is ook ideaal vir swaardversamelings. As dit nie gebruik word nie, is hierdie funksionele swaarde ideaal vir vertoning in u huis of kantoor. Ons het swaarde van alle verskillende kulture en eras, Skotse en Keltiese tot Romeinse en Griekse sowel as klassieke Middeleeue, soos Excalibur 's en Agincourts. Ons het Pirate Cutlasses, Claymores en William Wallace Swords, Bastard Swords, Civil War Sabres, Two Handed Swords, Broadswords, Hand and a Half Swords, German Swords, Viking Swords, Roman Gladius Swords, Scimitars en meer.
5 U kan 'n swaard in twee sny
Hierdie bewering kom oor die algemeen in twee vorme voor. Die een is daarop gemeen dat verkragters delikaat is, sodat hulle met 'n groter swaard geknak kan word. In werklikheid bevind toetse wat met voortplantingswapens gedoen is, dat verkragters nie in twee stukke breek met selfs herhaaldelike stakings nie.
Die tweede variëteit kom uit die mitologie rondom katanas. Alhoewel die katana 'n uitstekende snywapen is, kan dit nie die fisies onmoontlike bereik nie. Die Mythbusters het die een katana -sny by die ander getoets, en selfs 'n robotarm kon nie 'n lem in twee sny nie.
Replica van 'n Viking -helm wat in die graf van 'n man in Gjermundbu, Noorweë gevind is Hulle was van houtplanke en het 'n sentrale gat vir 'n ysterhandvatsel, wat aan die agterkant van die planke vasgenael was. 'N Koepelvormige ysterbaas is oor die gat aangebring om die hand te beskerm. Viking -skilde was waarskynlik met leer bedek, en in sommige gevalle ook 'n randband van leer of metaal. Die Viking -sages - meestal in die 13de eeu in Ysland saamgestel - toon dat hulle met eenvoudige patrone geverf kon word, soos in die geval van die wat in die Gokstad -skip gevind is, of selfs moontlik met mitologiese tonele en helde. Rondom 1000 is die kontinentale, vlieërvormige skild ingebring, wat die bene meer beskerm.
Daar word gesê dat rendiervel as wapenrusting gebruik is.
Die sages noem ook 'byrnies' - lang tunieke van poswapens wat tot onder die middel bereik - maar voorbeelde wat oorleef is skaars. Die pos het bestaan ​​uit ineengeslote ringe met oorvleuelende ente, gevorm deur 'n ysterdraad om 'n staaf te draai en dit dan oor die lengte van die staaf te sny. Dit het baie ure geneem om 'n poshemp te vervaardig, wat dit baie duur gemaak het, en dit is waarskynlik hoofsaaklik deur die leiers gedra. Dit was noodsaaklik om dik vulling onderaan te dra om die krag van swaardhoue of pylslae te absorbeer. Daar word beweer dat rendiervel ook as wapenrusting gebruik is, en was na bewering selfs meer effektief as pos. Plaatwapens is nie gebruik nie, maar soms kan weegskaal of lamellêre pantser uit die Ooste verkry word, aangesien stukke op die terrein van Birka in Swede gevind is.
Helms is ook waarskynlik net deur die voorste mans gedra, alhoewel die horinghelm 'n moderne mite is! Helms het aansienlike vaardigheid vereis om te produseer: 'n voorbeeld van die tiende eeu uit 'n man se graf in Gjermundbu, Noorweë, het 'n brilagtige vizier, 'n ysterkoepel wat bestaan ​​uit vier afdelings met 'n piek op die kroon en moontlik 'n posnekwag . Pette van vel is moontlik algemeen gedra, maar het nie oorleef nie.
Om iemand 'n 'konformis' te noem, is op baie plekke 'n kompliment, maar nie in die VSA nie
Op die vraag wie beter gedra het, het 78% van die volwassenes in Vanuatu gedink dat die conformer hom beter gedra het, terwyl minder as die helfte (44%) van die Amerikaanse respondente dieselfde gevoel het. In plaas daarvan het die meeste Amerikaners (56%) gedink dat die kinders wat voldoen en nie-konform is, ewe goed gedra het.
Dit beklemtoon die feit dat iemand 'n 'konformis' noem, op baie plekke 'n kompliment is, maar nie in die VSA nie.
Gelykvormigheid is egter nie 'n eiesoortige geval van kulturele verskil nie, maar verteenwoordig die punt van 'n sielkundige ysberg. Die databasis wat ons begrip van menslike sielkunde oorheers, is hoofsaaklik afkomstig - ongeveer 95% daarvan - uit bevolkings wat Westers, Opgevoed, geïndustrialiseerd, ryk en demokraties (Weird) is, en hierdie vreemde bevolkings blyk op baie maniere duidelik te wees.
Anders as die grootste deel van die wêreld vandag-en die meeste mense wat ooit geleef het-is vreemde mense hoogs individualisties, selfbehep, skuldgevoelend en analities in hul denkstyl. Hulle fokus op hulself - hul eienskappe, prestasies en aspirasies - oor verhoudings en rolle. As hulle redeneer, is vreemde mense geneig om abstrakte kategorieë te soek waarmee hulle die wêreld kan organiseer. Hulle vereenvoudig ingewikkelde verskynsels deur dit in diskrete elemente op te deel en eienskappe toe te ken - hetsy deur tipes deeltjies, patogene of persoonlikhede voor te stel.
Europese huwelikspatrone en gesinsstruktuur het gelei tot verskillende maniere om te redeneer in vergelyking met ander dele van die wêreld (Krediet: Alberto Pizzoli/Getty Images)
Ten spyte van hul oënskynlike selfbeheptheid, hou vreemde mense geneig om onpartydige reëls te hou en kan hulle baie vertroue, regverdigheid en samewerking teenoor vreemdelinge wees. Emosioneel is vreemde mense relatief skaamteloos, minder beperk deur die oë van ander, maar word dikwels deur skuldgevoelens geteister omdat hulle nie hul eie selfopgelegde standaarde nakom nie.
Waar kom hierdie sielkundige verskille vandaan en waarom is die Europese bevolking, saam met hul kulturele afstammelinge in plekke soos Noord -Amerika, aan die uiterste einde van hierdie wêreldwye verspreidings?
'N Groeiende hoeveelheid navorsing vind hierdie sielkundige verskille terug na die struktuur van gesinne-wat antropoloë familie-gebaseerde instellings noem. Hierdie werk dui daarop dat ons gedagtes kalibreer en aanpas by die sosiale wêrelde wat ons teëkom terwyl ons grootword. Tot onlangs was die meeste samelewings onderhewig aan intensiewe familie-gebaseerde instellings wat gebou is rondom groot uitgebreide gesinne, geslagte, neefs-huwelike, poligamie en vele ander verwantskapsnorme wat die sosiale lewe reguleer en verskerp. Hierdie instellings bestaan ​​vandag in baie dele van die wêreld, veral in landelike gebiede.
Daarteenoor word baie Europese bevolkings oorheers deur monogame kernfamilies - 'n patroon wat deur historici die 'Europese huwelikspatroon' genoem word - sedert ten minste die einde van die Middeleeue.
10. Die ligging van 'n kasteel was die belangrikste verweer daarvan
Ondanks die uitgebreide ontwerp van kastele en hul ondeurdringbare twee meter dik buitemure, was die gekose ligging van 'n vesting die belangrikste vorm van verdediging en strategie.
Die Châteaux de Lastours-kompleks in Frankryk is in berge ingebou, wat dit vir alle toekomstige indringers moeilik maak om toegang daartoe te kry.
Sommige kastele is naby die see gebou, 'n plek wat twee doeleindes gedien het: dit het nie net die inkomende vlootinvalle moontlik gemaak nie, maar ook gehoop dat die oprig van klipvestings die ongewenste indringers sou afweer deur militêre krag aan te toon.
Kastele is ook dikwels op heuwels gebou. Hierdie ou keuse van ligging het die eenvoudige doel gedien om sy inwoners in staat te stel om kilometers ver van 'n groot hoogte af te sien. Enige aanvallers kan maklik raakgesien word en voorbereidings vir verdediging getref word.
As dit op 'n groot hoogte gebou sou word, sou dit ook logisties onmoontlik wees om baie kastele aan te val, want belegswapens soos trebuchets kon nie hul pad naby genoeg aan die kasteelmure dwing nie. Die Châteaux de Lastours -kompleks in Frankryk is binne die berge gebou en is tot vandag toe moeilik toeganklik.
Tydens die Albigensiaanse kruistogte van die 13de eeu het die kompleks as toevlugsoord gedien vir die vervolgde Katare, wat uit die nabygeleë Carcassone gekom het. In 1209 weerstaan ​​dit deurgaans deurgaans die kragtige aanvalle van Simon de Montfort, 5de graaf van Leicester.