Die FDA het uitgedaag om beter te kyk om veiligheid vir Amerikaners te lewer - kooklig - Nuwe resepte
Lobbyiste druk die FDA op om produkte beter te monitor ná die uitbreek van E. coli
In 'n ope brief word die federale agentskap aangemoedig om in die komende ses maande spesifieke stappe te doen.
Ons het almal die afgelope paar weke verskrik gekyk hoe een van ons gunsteling blaargroentes die ergste E. coli -uitbraak in die Verenigde State in meer as 'n dekade veroorsaak het. Maar die FDA het 'n algemene oproep gedoen om almal op te hou om romaine te eet, aangesien hulle nie die oorsaak van die besmetting kon bepaal nie, buite 'n groot groeiende gebied in Arizona.
In totaal is byna 175 mense in 32 verskillende state die slagoffer van E. coli -vergiftiging nadat hulle besmette romaine blaarslaai geëet het - meer as 20 het die eng en seldsame vorm van nierversaking opgedoen, bekend as hemolitiese uremiese sindroom, en een persoon is dood in Kalifornië. Maar die Food and Drug Administration kon (en is nog steeds) nie presies kan vasstel waar die E. coli -uitbraak begin het nie, en daarom het lobbyiste van die verbruiker die federale agentskap uitgedaag om stappe te doen om seker te maak dat dit nooit weer gebeur nie.
Byna tien verbruikersgerigte organisasies het hul kragte saamgesnoer om die FDA te vra om hul voorsorgmaatreëls teen besmette voedsel op te knap. Onder hulle is die Center for Science in the Public Interest, Consumer Federation of America, Consumers Union en die Pew Charitable Trusts.
In die brief word die FDA versoek om reëls wat in 2011 in die wet aangeneem is, in te stel binne die FDA se voedselveiligheids- en moderniseringswet, wat bepaal dat die agentskap reëls moet opstel om riskante voedsel by te hou wat bekend is dat dit siektes kan veroorsaak om die bron effektief op te spoor. 'n uitbraak wanneer dit voorkom. En vir 'n goeie mate het die span verteenwoordigers die FDA versoek om met boere en produsente regoor die land te koördineer om 'beste praktyke te skep om naspeurbaarheid te verbeter'.
'Die huidige tegnologie maak dit vir kleinhandelaars moontlik om produkte met buitengewone spoed en akkuraatheid op te spoor,' lui die brief, gedateer 24 Mei 2018. waar 'n blaarsak gegroei of verpak is. "
Tydens die mees onlangse E. coli -uitbraak het meer as 'n paar kenners die FDA in die openbaar gekritiseer oor hul onvermoë om te keer dat die uitbraak versprei - en die verbruikersgroepe agter die openlike oproep tot hervorming het ook opgemerk dat die FDA se voedselveiligheid en Die moderniseringswet het ondersoekers nie gehelp om die uitbraak te stop nie.
Getty: Justin Sullivan / personeel
'Die herhaaldelike uitbrake wat verband hou met blaargroentes sedert FSMA se verloop, laat geen twyfel bestaan ​​dat hierdie produkte in die kategorie' hoë risiko 'hoort nie. Die FDA moet vinnig optree om die naspeurbaarheid van hierdie voedsel te verbeter en verbruikers te beskerm, 'lui die brief.
Die span agter die brief, wat die feit beklemtoon dat die E. coli-uitbraak deur blaarslaai, nog sewe weke na die eerste aangemelde saak, nog onopgelos bly, het ook 'n vroeëre uitbraak van E. coli wat verband hou met blaarslaai uit 2017 aangehaal dat ondersoekers nie die bron kan bepaal nie.
Dit is nie die eerste keer dat die FDA die afgelope jaar onder hewige openbare kritiek te staan ​​gekom het nie - die Departement van Gesondheid en Menslike Dienste het in Desember vroeë verslae bekend gemaak oor die doeltreffendheid van die FDA om die Amerikaanse bevolking te beskerm. Hulle bevindings toon dat die FDA net te stadig is in reaksie op voedselherinnerings en uitbrake om die publiek veilig te hou.
Terwyl die FDA nog nie amptelik op die openbare uitdaging reageer nie, beplan 'n nuwe groep wat bestaan ​​uit boere en professionele persone in die bedryf, bekend as die Leafy Greens Food Safety Task Force, om saam te werk met die FDA en die Centers for Disease Control op 'n "gesamentlike basis, "volgens 'n amptelike vrystelling van die California Leafy Greens Marketing Agreement. Ons sal hierdie verhaal bywerk wanneer en as die FDA reageer.
Aangedien op 15 September 2014 om 13:00 GMT
BEVEG SALMONELLA: Bob O'Connor, hoofveearts van die pleegplase, ondersoek in Junie 'n trop kuikens by die Fox Ranch -kompleks van die onderneming in Stanislaus County, Kalifornië. Twee maande tevore het die onderneming die skuur skoongemaak nadat hy Salmonella Heidelberg ontdek het, 'n patogeen wat Amerikaanse owerhede met Foster Farms -hoender verbind het en die skuld daarvoor gegee het dat hy meer as 600 mense siek gemaak het. REUTERS/Max Whittaker
Deel 1: Deurlopende gebruik maak brandstof kommer oor die impak op die menslike gesondheid, die voorkoms van weerstandbiedende superbugs
Groot Amerikaanse pluimveebedrywe gee antibiotika aan hul kuddes veel meer algemeen toe as wat reguleerders besef, wat 'n moontlike risiko vir die menslike gesondheid inhou.
Interne rekords wat deur Reuters ondersoek is, onthul dat sommige van die grootste pluimveeprodusente in die land gereeld 'n verskeidenheid antibiotika voer - nie net as siektes voorkom nie, maar as 'n standaardpraktyk vir die meeste lewens van die voëls.
In elke geval van antibiotiese gebruik wat deur Reuters geïdentifiseer is, was die dosisse op die lae vlakke wat volgens wetenskaplikes veral bevorderlik is vir die groei van sogenaamde superbugs, bakterieë wat weerstand kry teen konvensionele medisyne wat gebruik word om mense te behandel. Sommige van die antibiotika behoort tot kategorieë wat as medies belangrik vir mense beskou word.
Die interne dokumente bevat besonderhede oor hoe vyf groot ondernemings - Tyson Foods, Pilgrim's Pride, Perdue Farms, George's en Koch Foods - sommige van hul kuddes genees.
Die gedokumenteerde bewyse van gereelde gebruik van antibiotika vir 'n lang tydperk was 'verstommend', sê Donald Kennedy, 'n voormalige kommissaris van die Amerikaanse voedsel- en dwelmadministrasie.
Kennedy, emeritus -president van die Stanford -universiteit, het gesê dat so 'n wydverspreide gebruik van die medisyne vir lang periodes 'n 'sistematiese bron van antibiotika -weerstand' by bakterieë kan skep, waarvan die risiko's nie ten volle begryp word nie. "Dit kan 'n nog groter deel van die antibiotika-weerstandigheidsprobleem wees as wat ek gedink het," het Kennedy gesê.
Grafies: hoe antibiotika 'superbugs' kan voed
FDA het min veeartsenykundige middels vir weerstandsrisiko getoets
Binne die probleme by Foster Farms
Amerikaanse wetgewers wil die gebruik van antibiotika op plase bekamp
Reuters het meer as 320 dokumente hersien deur ses groot pluimveemaatskappye wat die afgelope twee jaar gegenereer is. Die dokumente word 'voerkaartjies' genoem en word aan hoenderprodusente uitgereik deur die meulens wat voer volgens die spesifikasies van pluimveemaatskappye maak. Hulle noem die name en gram per ton van elke 'aktiewe bestanddeel' in 'n bondel voer. Hulle maak die FDA-goedgekeurde doel van elke medikasie bekend. En hulle spesifiseer vir watter stadium in die hoender se lewensduur van ongeveer ses weke die voer bedoel is.
Die voerkaartjies wat ondersoek word, verteenwoordig 'n fraksie van die tienduisende wat jaarliks ​​uitgereik word aan pluimveeboerderye wat deur of vir groot produsente bestuur word. Die vertroulike inligting wat hulle bevat, strek nietemin verder as wat die Amerikaanse regering weet. Veeartsenykundige gebruik van antibiotika is wettig en neem al dekades toe. Maar Amerikaanse reguleerders monitor nie hoe die middels op die plaas toegedien word nie - in watter dosisse, vir watter doeleindes of vir hoe lank. Die voerdokumente wat vir die eerste keer hier bekend gemaak word, bied dus 'n unieke insig in hoe sommige groot spelers antibiotika gebruik.
Die kaartjies dui aan dat twee van die pluimveeprodusente - George's en Koch Foods - medisyne toegedien het wat behoort aan dieselfde klasse antibiotika wat gebruik word om infeksies by mense te behandel. Die praktyk is wettig. Maar baie mediese wetenskaplikes beskou dit as besonder gevaarlik, omdat dit die gevaar loop om superbekke te bevorder wat die lewensreddende menslike antibiotika kan verslaan.
In onderhoude het 'n ander groot produsent, Foster Poultry Farms, erken dat dit ook medisyne gebruik het wat in dieselfde klasse is as antibiotika wat deur die FDA as medies belangrik vir die mens beskou word.
Ongeveer 10 persent van die voerkaartjies wat deur Reuters hersien word, bevat antibiotika wat tot medies belangrike medisyneklasse behoort. Maar in onlangse aanbiedings het wetenskaplikes van die Amerikaanse sentrums vir siektebeheer en -voorkoming gesê dat die gebruik van enige antibiotika, nie net medies nie, bydra tot weerstand. Hulle het gesê dat wanneer 'n antibiotika toegedien word, dit swakker bakterieë doodmaak en die sterkste in staat stel om te oorleef en te vermeerder.
Gereelde, sub-terapeutiese gebruik van antibiotika in lae dosisse versterk die effek, sê wetenskaplikes en kundiges in openbare gesondheid. Die risiko: Enige gevolglike superbugs kan ook kruisweerstand teen medies belangrike antibiotika ontwikkel.
Volgens die voerkaartjies wat hersien is, was lae dosisse antibiotika deel van die standaard dieet vir sommige kuddes by vyf maatskappye: Tyson, Pilgrim's, Perdue, George's en Koch.
'Dit is nie doelgerigte gebruike wat gemik is op spesifieke foute vir 'n bepaalde tyd nie. Dit is veelvuldige, herhalende haelgeweerontploffings wat beslis swakker goggas sal doodmaak en die sterker, meer weerstandbiedende sal bevorder, "sê Keeve Nachman, direkteur van die voedselproduksie- en openbare gesondheidsprogram aan die Johns Hopkins Universiteit se Bloomberg School of Public Health.
Hierdie maand het Perdue Farms aangekondig dat hy opgehou het om antibiotika gentamicien op eiers in hoenderbroeierye toe te dien. Gentamicin is 'n lid van 'n antibiotika -klas wat deur die FDA as 'baie belangrik' in die menslike medisyne beskou word. Die maatskappy het gesê dat dit 'wil wegbeweeg van konvensionele antibiotika -gebruik' vanweë 'groeiende kommer van die verbruiker en ons eie vrae oor die praktyk'.
Die skuif sal egter nie verander wat Perdue sy hoenders voed nie. Sommige voer bevat lae antibiotika, volgens voerkaarte. Perdue het gesê dat dit slegs antibiotika gebruik wat deur die FDA nie as medies belangrik beskou word nie, en op sommige plase gebruik dit glad nie antibiotika nie.
GEDENKTE VEER: Nege dae oue kuikens drink water op 'n plaas van Foster Farms in Stanislaus County, Kalifornië. Kuikens kry gewoonlik verskillende medisyne, insluitend entstowwe en lae dosisse antibiotika, in hul water of voedsel om siektes te voorkom. REUTERS/Max Whittaker
Die manier waarop dwelms aan pluimvee toegedien word, toon dat "dit 'n nog groter deel van die antibiotika-weerstandigheidsprobleem kan wees as wat ek gedink het."
Donald Kennedy, voormalige FDA -kommissaris
"Ons het besef dat die publiek bekommerd is oor die moontlike impak van die gebruik van hierdie middels op hul vermoë om mense effektief te behandel," het Bruce Stewart-Brown, Perdue se senior vise-president vir voedselveiligheid en kwaliteit, gesê toe die broeibeleid bekend gemaak is.
Die voorportaal van die pluimveebedryf maak besorgd oor die kommer van die regering en akademiese wetenskaplikes en sê daar is min bewyse dat bakterieë wat weerstandig word, ook mense besmet.
"Verskeie wetenskaplike, eweknie -geëvalueerde risiko -evaluerings toon aan dat weerstand wat by diere voorkom en na mense oorgedra word, nie in meetbare hoeveelhede gebeur nie," sê Tom Super, woordvoerder van die National Chicken Council. Hy het gesê dat die gebruik van antibiotika om siektes by kuddes te voorkom, 'n goeie, versigtige veearts is ... Die voorkoming van die siekte voorkom onnodige lyding en voorkom die oormatige gebruik van potensieel medies belangrike antibiotika in die behandeling van siek voëls. "
Pluimveeprodusente het in die veertigerjare antibiotika begin gebruik, nie lank nadat wetenskaplikes ontdek het dat penisillien, streptomisien en chlortetrasiklien help om siektes by hoenders uit te skakel nie. Die medisyne bied 'n ekstra voordeel: hulle het die spysverteringskanaal van die voëls gesond gehou, en hoenders kon meer gewig optel sonder om meer kos te eet.
Deur die jare het die gebruik van antibiotika in die bedryf toegeneem. Vroeër het onafhanklike wetenskaplikes gewaarsku dat bakterieë onvermydelik weerstand teen die antibiotika sal ontwikkel, veral as die middels in lae dosisse toegedien word. In 1976 het 'n belangrike studie deur die mikrobioloog Stuart Levy getoon dat potensieel dodelike bakterieë by pluimvee weerstand teen tetrasikliene en ander antibiotika ontwikkel. Die weerstandbiedende bakterieë, E. Coli, beweeg toe van pluimvee na mense.
Dit was toe die FDA die eerste keer probeer het om dwelmgebruik by voedseldiere te bekamp. Die landbou- en farmaseutiese nywerhede het weerstand gebied en beskou lae-vlak antibiotika-gebruik as 'n manier om vleis vinniger en goedkoper te produseer.
Tans word 80 persent van alle antibiotika wat in Amerika gebruik word, nie aan mense nie, maar aan vee gegee.
Ongeveer 390 medisyne wat antibiotika bevat, is goedgekeur om siektes te behandel, siektes te voorkom en groei by plaasdiere te bevorder. Maar die FDA het slegs 7 persent van die medisyne nagegaan oor hul waarskynlikheid om antibiotika-weerstandbiedende superbugs te skep, het 'n data-ontleding van Reuters gevind.
Die wydverspreide gebruik van antibiotika bekommer die openbare gesondheidsowerhede. In 'n verslag van hierdie jaar het die Wêreldgesondheidsorganisasie antibiotika -weerstandigheid '' 'n probleem genoem wat so ernstig is dat dit die prestasies van moderne medisyne bedreig '. Die jaarlikse koste vir die bestryding van antibiotika-weerstandige infeksies word in die Verenigde State alleen op $ 21 miljard tot $ 34 miljard geraam, het die WGO gesê.
Elke jaar word ongeveer 430 000 mense in die Verenigde State siek van voedselgedraagde bakterieë wat konvensionele antibiotika weerstaan, volgens 'n verslag van die CDC in Julie. Oor die algemeen beraam die CDC dat 2 miljoen mense jaarliks ​​in die Verenigde State siek word met infeksies wat weerstand bied teen antibiotika. Minstens 23 000 mense sterf.
'Dit is die getal waarvan ons seker is. Die werklike getal is hoër, "sê Steve Solomon, direkteur van die CDC se Office of Antimicrobial Resistance.
Hierdie jaar het federale ondersoekers wat 'n salmonella -uitbraak opspoor, virulente stamme van die patogeen opgespoor na hoenders wat deur Foster Farms, die grootste pluimveeprodusent aan die Weskus, grootgemaak is.
Ondersoekers het sewe stamme van Salmonella Heidelberg geïdentifiseer wat minstens 634 mense in die Verenigde State en Puerto Rico vanjaar en verlede jaar siek gemaak het. Volgens die CDC is meer as 200 van die mense in die hospitaal opgeneem. In Julie het Foster Farms 'n paar hoenderprodukte herroep.
Toe epidemioloë 68 van die Salmonella Heidelberg-gevalle ondersoek wat met Foster Farms verband hou, het hulle bevind dat twee derdes van die bakterieë weerstandbiedend is teen ten minste een antibiotika, volgens die CDC. Die helfte van hierdie superluise was ongevoelig vir medisyne in ten minste drie verskillende antibiotika -klasse.
In 'n poging om die verspreiding van weerstandbiedende bakterieë te stop, het die FDA vrywillige riglyne uitgereik om die gebruik van antibiotika deur pluimvee en ander vee te reguleer. Die agentskap sê dit inspekteer ook die meulens waar veevoer gemaak word. Dit beskou die inspeksies as 'n 'meer effektiewe' gebruik van sy hulpbronne as om te ondersoek hoe boere voer toedien.
'Dit is nie doelgerigte gebruike wat gemik is op spesifieke foute vir 'n bepaalde tydperk nie. Dit is veelvuldige, herhaalde haelgeweerontploffings wat beslis swakker goggas sal doodmaak en die sterker, meer weerstandbiedende sal bevorder. "
Keeve Nachman, Johns Hopkins Universiteit
Eers 2016 beplan die FDA om data oor antibiotika -gebruik op plase in te samel, sê Craig Lewis, 'n veeartsenykundige mediese beampte by die agentskap. Vandag het 'niemand van ons 'n eerstehandse idee van wat aan die gang is nie' op plaasvlak, het Lewis hierdie somer gesê tydens 'n openbare vergadering oor antibiotika-weerstandigheid.
Super, die woordvoerder van die National Chicken Council, het gesê die inligting oor voerkaartjies "is beskikbaar vir die FDA, die reguleerders, wanneer hulle dit wil gaan sien."
Tog is maatskappye huiwerig om te bespreek hoe hulle hul kuddes genees.
Die een, Pilgrim's Pride, het gesê dat dit regsaksie teen Reuters sal neem, tensy die nuusagentskap die onderneming toegang gee tot Pilgrim se voerkaartjies wat verslaggewers nagegaan het. Reuters wou dit nie doen nie.
Die kaartjies toon dat Pilgrim lae dosisse antibiotika bacitracin en monensin, afsonderlik of in kombinasie, bygevoeg het by elke rantsoen wat aan 'n kudde gevoer word wat vroeg vanjaar gegroei het. Nie een van die medisyne word deur die FDA as medies belangrik beskou nie, alhoewel bacitracien algemeen gebruik word om infeksies van die menslike vel te voorkom.
Die in Colorado gevestigde onderneming sou nie vrae stel oor die gebruik van antibiotika nie. Sy algemene advokaat, Nicholas White, noem die inhoud van sy kaartjies 'vertroulike sake -inligting'.
Die Amerikaanse senator Kirsten Gillibrand, D-New York, het gesê die voerkaartjies staaf wat sy lank vermoed: "dat die oormatige gebruik van antibiotika op baie hoenderplase hoogty vier."
Gillibrand doen 'n beroep op reguleerders om lae dosisse antibiotika meer aggressief te monitor. Nou, sê Gillibrand, hoop sy 'die FDA sal die voerkaartjie-data wat deur Reuters verkry is, gebruik as 'n wekroep om hul benadering tot die regulering van antibiotika-gebruik in voedselproduksie te heroorweeg.'
So ook Rep. Rosa DeLauro, D-Connecticut, 'n lid van 'n subkomitee wat toesig hou oor voedselveiligheid. DeLauro, wat die inligting in die voerkaartjies vertel, het 'n beroep op die FDA gedoen om 'strenger beperkings op die gebruik van antibiotika in te stel'.
Al die pluimvee -reuse verklaar in die openbaar dat hulle antibiotika gebruik vir die beperkte doel om hoenders gesond te hou.
Maar die voerkaartjies, wat die medisyne bevat wat by hoendervoer ingesluit is, beklemtoon 'n tweede effek van baie van die medisyne: om die voëls vol te maak.
Sommige van die kaartjies wat vir hierdie artikel hersien is, meld dat die antibiotika die doeltreffendheid van voere of gewigstoename by hoenders bevorder. Die FDA vereis dat ondernemings groeibevordering op voerkaartjies moet lys wanneer voer antibiotika bevat wat daarvoor goedgekeur is.
KUIERING: Sommige Perdue-kuddes ontvang voer met 'n antibiotikum, ander nie hier nie, Perdue-voer met 'n nie-medies belangrike antibiotika genaamd narasien by C & ampA Farms in Fairmont, Noord-Carolina. REUTERS/Randall Hill
MODERNE BARN: Byna 20 000 braaikuikens word in 'n hoenderboerdery van Foster Farms in Stanislaus County, Kalifornië, gehuisves. REUTERS/Max Whittaker
MORTALITEITSKOERS: Craig Watts, 'n kontrakhoenderboer by Perdue Farms, kyk in Junie na die aantal sterftesyfers by C & ampA Farms in Fairmont, Noord -Carolina. REUTERS/Randall Hill
ONDERHOUD VAN KUDDE: Om hoenders groot te maak, is konstante monitering van voer- en watersisteme nodig. REUTERS/Randall Hill
Reuters het agt verskillende antibiotika gevind op die kaartjies wat dit hersien het. Die kaartjies kom van 'n verspreiding van plase in die Verenigde State - onder meer in Mississippi, Alabama, Suid -Carolina, Virginia en die staat Washington.
George's Inc, 'n pluimveemaatskappy in Springdale, Arkansas, het verlede jaar voerkaartjies aan 'n hoenderkweker in Virginia uitgereik. Die kaartjies toon dat die antibiotika tylosien en virginiamisien slegs toegedien is vir 'n verhoogde gewigstoename.
Tylosien behoort tot 'n klas antibiotika wat die FDA as 'van kritieke belang' beskou in die menslike medisyne, die belangrikste van drie geledere sensitiewe middels. Virginiamycin is deel van 'n klas in die middelste rang van die FDA, 'baie belangrik'.
Ander voerkaarte van George's Inc, wat vanjaar aan twee produsente in Virginia gegee is, toon die antibiotika bacitracin en narasin en 'n nie-antibiotiese middel genaamd nicarbazin is in elke pluimvee rantsoen in verskillende kombinasies ingesluit tot kort voor slagting. Bacitracin kan groei bevorder.
George's het in 'n verklaring gesê: "Soms (indien nodig om sekere patogene te beheer) word toepaslike medisyne wat deur die FDA goedgekeur word, gebruik om spesifieke siektes te voorkom, te beheer of te behandel." Dit wou nie gedetailleerde vrae beantwoord nie.
Die gebruik van antibiotika om siektes by kuddes af te weer, is 'n goeie, versigtige veeartsenykundige medisyne ... Voorkoming van die siekte ... voorkom die oormatige gebruik van potensieel medies belangrike antibiotika in die behandeling van siek voëls. "
By Tyson Foods wys twee voerkaartjies wat die onderneming na twee plase in Mississippi gestuur het, dat bacitracin en die nie-antibiotiese nicarbazin een van die middels was wat in die voer gemeng is. Op die kaartjies staan ​​die kombinasie van medisyne "vir gebruik in die voorkoming van koksidiose in braaikuikvee, groeibevordering en voerdoeltreffendheid." Koksidiose is 'n algemene dermsiekte.
Tyson, ook in Springdale, Arkansas, gesê dat dit nie bacitracien gebruik om groei te bevorder nie, net om siektes te voorkom. Die FDA vereis dat ondernemings groeibevorderings op kaartjies lys as medisyne die effek het, het Tyson gesê. Die maatskappy het gesê dat sy voermengsel deur die jaar verander. In sommige seisoene, word gesê, bevat die voer nie bacitracin en nicarbazin nie.
By Koch Foods Inc, 'n Chicago-verskaffer aan die kitskosketting KFC Corp, weerspreek voerkaartjies 'n verklaring op die Koch-webwerf oor die gebruik van antibiotika.
Tot op 27 Augustus het die webwerf gesê dat Koch Foods antibiotika gebruik om die gesondheid van hul hoenders te beskerm. 'Ons gee nie antibiotika teen groeibevorderingsdosisse toe nie,' lui die verklaring gedeeltelik. "Geen antibiotika van menslike betekenis word gebruik om ons voëls te behandel nie."
Koch -voerkaartjies gedateer vanaf 30 November 2011 tot en met 20 Julie 2014 dui anders aan. Hulle bevat 'n lae dosis hoeveelhede van vyf verskillende tipes antibiotika in voer wat aan kuddes op 'n plaas in Alabama gegee word. Een daarvan was virginiamycin, in 'n klas wat as 'baie belangrik' beskou word om infeksies by mense te bestry.
In 34 van die 55 Koch Foods-voerkaartjies wat Reuters ondersoek het, is antibiotika op lae dosisvlakke gelys "vir 'n verhoogde gewigstoename", 'n verwante groei-bevorderingsgebruik wat 'verbeterde voerdoeltreffendheid' genoem word, of albei. Elkeen van die voerkaartjies het ook gesê dat die antibiotika bedoel is vir die voorkoming van koksidiose, 'n ander bakteriële infeksie, of albei.
Koch Foods het die webwerf verander nadat hy deur Reuters uitgevra is oor die gebruik daarvan van virginiamycin. 'Ek is jammer oor die bewoording van die spesifieke brief' op die webwerf, het Mark Kaminsky, finansiële hoof van Koch, gesê. Die maatskappy het gesê dat die FDA van die FDA vereis om sekere middels as groeibevorderaars te noem as dit die effek het, sê Koch dat dit dit nie daarvoor gebruik nie.
Koch het gesê dat hy nie van plan is om die gebruik van virginiamycin te staak nie, wat volgens hom gebruik kan word om 'n algemene derminfeksie by hoender te voorkom.
KFC U.S. het in 'n verklaring gesê: "KFC se verskaffingsvennote moet voldoen aan ons streng standaarde en spesifikasies, wat in sommige gevalle strenger is as die FDA se regulasies." 'N Woordvoerder het nie gedetailleerde vrae oor die gebruik van antibiotika deur Koch Foods en KFC se ander hoenderverskaffers beantwoord nie.
Die ervaring van een produsent laat vrae ontstaan ​​of die voorkomende gebruik van antibiotika 'n betekenisvolle uitwerking op die gesondheid van hoender het.
Craig Watts, wat hoender vir Perdue verbou, sê hy sien min verskil in uitkomste vir die voëls wat hy grootmaak op voer wat 'n antibiotikum bevat en dié wat hy vir die antibiotika-vrye lyn van die onderneming verbou.
Perdue meng die antibiotika narasien in voer wat aan hoenders in die onderneming se antibiotika-gevoer lyn gegee word. Die antibiotika-vrye lyn bevat antimikrobiese middels wat mikro-organismes doodmaak, maar geen wat die FDA as 'n antibiotika omskryf nie, volgens Perdue-voerkaartjies wat deur Watts getoon word. Nie een van die middels wat deur Perdue op die voerkaartjies gelys word, word as medies belangrik vir mense beskou nie.
Watts besit C & ampA Farms, ongeveer 20 kilometer noord van Dillon, Suid -Carolina. Sedert 2012 het hy volgens sy rekords vyf antibiotika-vrye kuddes vir Perdue grootgemaak en sewe kuddes wat lae dosisse antibiotika narasien gekry het.
VEILIGHEIDSKONTROLE: Craig Watts, 'n kontrakboer van Perdue Farms, ondersoek 'n genadedood vir hoender. Hy sê hy vind min verskil in uitkoms tussen hoenders wat met antibiotika gevoer word en dié wat nie. REUTERS/Randall Hill
Die sterftesyfers van die twee kuddesoorte was byna identies. Ongeveer 900 voëls vrek per huis op die vierhuis. Kuddes wat antibiotika ontvang het en dié wat nie albei die doelgewig van Perdue van ongeveer 4,25 pond per voël bereik het nie.
Perdue sien 'soortgelyke' prestasie onder voëls wat antibiotika kry en dié wat nie die medisyne ontvang nie, sê Stewart-Brown, die amptenaar van Perdue wat toesig hou oor voedselveiligheid. "Ons voel dat ons huidige twee benaderings albei baie reageer op die kommer oor openbare gesondheid oor die gebruik van antibiotika by pluimvee."
Perdue gebruik in sommige gevalle steeds antibiotika, want antibiotika-vrye kuddes is "duurder om te bestuur en moeiliker om effektief te bestuur," het Stewart-Brown gesê. Die produksiekompleks wat die plaas van Watts bedien, het onlangs oorgegaan na alle antibiotika-vrye kuddes.
Een pluimvee reus wie se antibiotika gebruik ter sprake gekom het, is Foster Farms, gebaseer in Livingston, Kalifornië. Die ervaring toon dat dit moeilik is om vas te stel wanneer en hoe 'n bakterie in 'n superbug verander, sê federale ondersoekers.
Begin verlede jaar het 'n salmonella -uitbraak versprei oor Oregon, Washington, Kalifornië en 27 ander state en gebiede. Federale ondersoekers het die uitbraak later verbind met hoenders wat deur Foster Farms grootgemaak en by 'n trio van sy slagplase in die middel van Kalifornië verwerk is, volgens amptenare van USDA en CDC.
Die omvang van die uitbraak weerspieël die groot skaal van Foster Farms. Die bedrywighede in die Central Valley in Kalifornië dateer uit 1939, toe Max en Verda Foster $ 1.000 teen 'n lewensversekeringspolis geleen en in 'n plaas van 80 hektaar belê het.
Vandag besit Foster groot dele van die landbougrond in Kalifornië, hoenderbroeiers in Colorado en treinwaens wat graan uit die Midde -Weste haal. Na beraming word een van die tien hoenders wat in die Verenigde State geëet word, deur Foster Farms uitgebroei, grootgemaak en geslag, volgens amptenare in die bedryf. Die onderneming oorheers die hoendermark wes van die Rocky Mountains.
Terwyl die CDC bestudeer het wat ondersoekers informeel die 'uitbraak van pleegplase' noem, het navorsers spoedig 'n ontstellende ontdekking gemaak. Sommige van die Salmonella Heidelberg -stamme wat aan Foster -produkte gekoppel is, was bestand teen 'n verskeidenheid antibiotika, het die CDC tot die gevolgtrekking gekom. Sommige van die middels behoort aan dieselfde klasse as penisillien en chlortetracycline, of CTC.
"Die oorbenutting van antibiotika op baie hoenderboerderye is hoogty vier."
Amerikaanse senator Kirsten Gillibrand, D-New York
Sommige vrae bly. Owerheidsondersoekers het nie vasgestel hoe die Salmonella Heidelberg wat na Foster Farms teruggevoer is, bestand is teen antibiotika nie, en het nie die weerstandbiedende bakterieë na spesifieke plase opgespoor nie. Hulle het nie Foster -voerkaartjies vanaf die uitbreekperiode ondersoek nie om te sien watter antibiotika die onderneming gebruik en hoe die middels toegedien word.
Reuters het gevra om die voerkaartjies van Foster Farms te sien vanaf die tydperk wat die maatskappy nie op die versoek gereageer het nie.
Foster Farms het gesê dat dit navorsing laat doen wat bevindings lewer wat baie anders is as die CDC's. Die maatskappy wou nie die studie deel nie. Dit het die navorsing opgesom deur te sê dat wetenskaplikes geen antibiotiese weerstand gevind het in twee dosyn salmonellamonsters wat in 2012 by Foster Farms versamel is nie.
'N Woordvoerder van die CDC het gesê dat die agentskap bewus is dat Foster Farms 'n studie geborg het en gevra het om dit te hersien, maar dat hulle nie 'n afskrif daarvan ontvang het nie.
Foster Farms het aan Reuters gesê dit het soms CTC en penisillien toegedien, maar selektief, nie as deel van die standaardvoer nie. Foster het gesê dat dit CTC "soos nodig" gebruik het om bakteriese infeksies te beveg. Dit wou nie sê waar of wanneer dit CTC toegedien het nie. Die maatskappy het gesê dat dit steeds penisillien gebruik om siek voëls te behandel, maar slegs "in kritieke situasies wanneer kuddes aan noodlottige siektes blootgestel word." Foster gebruik nie antibiotika as groeibevorderaars nie.
CDC -amptenaar Robert Tauxe het gehelp om die uitbraak te ondersoek. "Die gebruik van chlortetracycline kon bygedra het tot die weerstandspatrone wat ons gesien het" in die Salmonella Heidelberg, het Tauxe gesê. "Penisillien ook."
Op 11 Julie het die CDC gesê dat die uitbraak van Salmonella Heidelberg geëindig het. Die USDA het gesê dat hy die onderneming se nuwe pogings om salmonella te voorkom, monitor. Agentskapamptenare en die hoofveearts van Foster, Bob O'Connor, het gesê die maatreëls werk.
Die maatskappy het salmonella-infeksie op hoendervleis van sy fasiliteite in Kalifornië verlaag tot minder as 3 persent, het O'Connor gesê, ver onder die nasionale gemiddelde van 25 persent.
Ondanks die winste, het O'Connor gesê die uitdaging om salmonella in die hoenderbedryf uit te wis, bly bestaan. 'Vir die mense wat 'n silwer-bullet-tipe storie wou hê, is daar nie een nie,' het O'Connor gesê. 'Met salmonella kan ons nie sê:' Dit is verby nie. '
David Acheson, 'n voormalige senior mediese beampte van die USDA en die FDA, dien nou in 'n adviesraad oor voedselveiligheid vir Foster Farms. Hy het gesê dat die raad nooit Foster se gebruik van antibiotika ondersoek het en of die praktyke daarvan kon lei tot wonderdoders nie.
'Weet iemand dat dit gebeur het? Nee. Is dit moontlik? Kon dit gebeur het? Ja, "het Acheson gesê. 'Ons weet dat die gebruik van antibiotika, irrelevant vir wat u behandel, hetsy menslik of dierlik, die waarskynlikheid van weerstand kan verhoog. Dit is biologie by die werk. "
Verslagdoening deur P.J. Huffstutter in Chicago en Livingston, Kalifornië, Brian Grow in Atlanta en Fairmont, Noord -Carolina en Michael Erman in New York. Bykomende verslaggewing Eric Johnson. Geredigeer deur David Greising en Blake Morrison.
Ontken die mite dat mikrogolfoonde onskadelik is
Het iemand in die Verenigde State nie 'n mikrogolfoond nie? Vanaf 2011 het die Amerikaanse sensusburo 'byna universele' dekking gerapporteer-97 persent van die Amerikaanse huishoudings 1-teenoor ongeveer een uit elke vier huishoudings in die middel van die 1980's en skaars een persent in 1971. 2 Blykbaar het die groeiende neiging verwag dat kom, die Bureau of Labor Statistics het meer as veertig jaar gelede mikrogolfoonde by die verbruikersprysindeks "mandjie goedere" gevoeg. 3
Verdedigingskontrakteur Raytheon het die eerste kommersiële mikrogolfoonde net na die Tweede Wêreldoorlog bekendgestel, wat magnetronbuise wat tydens die oorlog gebruik is vir militêre radar van kort afstand, hergebruik het. 4 Trouens, volgens sommige historici was mikrogolfradar "die tegnologie wat die oorlog gewen het". 5 Op soek na nuwe vredestyd-toepassings, ontwikkel en bemark Raytheon sy "massiewe" en duur Radarange-mikrogolfoonde aan restaurante en lugdienste wat in 1946 teen die middel van die vyftigerjare begin, en het sy mikrogolftegnologie aan ander maatskappye gelisensieer. 4 Relatief bekostigbare verbruikersmodelle het aan die einde van die sestigerjare begin vorder, en vanaf 2017 het die markaandeel van negentien miljard dollar in Noord -Amerika dit die 'numero uno -gebied' gemaak vir die verkoop van mikrogolfoond. 6
Ondanks die meteoriese toename in die mikrogolfoond op die Amerikaanse mark, het verbruikersgroepe reeds vroeg kommer uitgespreek oor die veiligheid van die toestel. In 1974, met 'n geskatte ses honderdduisend mikrogolfoonde in Amerikaanse huishoudings, het die Verbruikersunie die publiek aangesê om 'die mikrogolfoond te pas', en waarsku dat geloofwaardige veiligheidsdata ontbreek. 7 (Sommige verbruikers bly ook onoortuigend oor die kookvermoëns van die nuutgevonde oonde. 'N Vrou in Connecticut het gesê: "Alles kook so vinnig. Jy maak die deur oop en dit is nie klaar nie. Jy verlaat dit binne nog 30 sekondes en dit is hard soos 'n rots. "7)
Die meeste van die aanvanklike gesondheidsorg oor mikrogolfoonde fokus op die moontlikheid van bestraling. 'N Deskundige toetser van mikrogolfoonde, wat mikrogolfoonde in die breër konteks van die elektromagnetiese spektrum geplaas het, het in 2010 geskryf: "In die elektromagnetiese spektrum is daar niks anders as 'n veroordelende grenslyn wat x-strale van mikrogolwe skei nie." 8 Die professionele persoon het bygevoeg: 'Soortgelyk aan 'n x-straalmasjien, het 'n mikrogolfoond 'n groot potensiaal vir skade as iets verkeerd loop. Dit hoort nie in 'n kombuis nie, maar in 'n laboratorium waar dit onderhewig is aan regulering. " 8 Mettertyd het kritici ook ander kwessies begin uitlig, vrae gestel oor geur, uitloging van plastiek en, miskien die mees kritieke, die veranderde voedings- en chemiese eienskappe van voedsel in die mikrogolfoond.
BAK VAN BINNE
In teenstelling met konvensionele oonde, verhit mikrogolfoonde voedsel "van binne en nie van buite nie." 9 In 'n unieke, gewelddadige kookproses bombardeer mikrogolfoonde voedsel met golwe wat hoofsaaklik nul kom in die watermolekules van 'n voedsel, wat 'rond en deur 'n voorwerp wat gaar is' 10 weerkaats en wrywingswarmte opwek.
Mikrogolfoonde werk op 'n frekwensie van 2,45 gigahertz (Ghz)-dieselfde radiofrekwensie wat gebruik word deur deurlopende draadlose tegnologieë in die huis, soos 4G Wi-Fi-routers, Bluetooth-oorstukke, koordlose telefone en baba-monitors. 11 Wat dit beteken, is dat die elektromagnetiese golwe van mikrogolfoonde (en hul mede-elektroniese toestelle) elke sel binne die reeks 2,45 miljard keer elke sekonde heen en weer sweep, en, soos 'n skrywer daarna verwys, 'Shaken Cell Syndrome' produseer . " 12
Alhoewel ondernemings en reguleerders oor die algemeen tevrede is om verbruikers te laat aanvaar dat "voedsel uit die mikrogolfoond nie beter of slegter is as voedsel wat gewoonlik gekook word nie", is die teenoorgestelde waar. 13 Trouens, diegene wat die uitwerking van die mikrogolfoond op voedsel bestudeer het, waarsku dat die oonde nie net hitte produseer nie, maar ook "athermiese" effekte, "wat beteken interaksie tussen mikrogolfstraling en strukture in lewende organismes wat nie deur wrywingshitte veroorsaak word nie." 14 Volgens 'n wyd verspreide artikel wat in die middel van die negentigerjare geskryf is: "Daar is geen atome, molekules of selle van enige organiese stelsel wat so 'n gewelddadige vernietigende krag vir 'n lang tyd kan weerstaan ​​nie." 15 Die gevolg is "vernietiging en vervorming van voedselmolekules, en. . . die vorming van nuwe verbindings. . . onbekend aan die mens en die natuur. " 15
In die vroeë negentigerjare het die Switserse wetenskaplikes Hans Hertel en Bernard Blanc gewonder wat gebeur met mense wat kos in die mikrogolfoond eet. Hulle het 'n klein studie gedoen-self gefinansier omdat die Switserse Nasionale Fonds aangevoer het dat "daar geen navorsing op hierdie spesifieke gebied van die wetenskap nodig was nie" 14-wat toon dat voedsel wat deur mikrogolf berei word, onmiddellike "abnormale veranderinge in die bloed van toetspersone veroorsaak het" dui op wanorde. " 13 Deur 'n verskeidenheid aanwysers te ondersoek, het die navorsingsduo bevind dat elkeen 'in 'n rigting wegwys van sterk gesondheid en na degenerasie'. 15 Deur die aandag op die 'vernietigende eienskappe van mikrogolwe' te vestig, het hulle ook die potensiaal vir ''n induktiewe oordrag van stralingsenergie opgemerk. . . via bestraalde voedsel na lewende organismes. " 13
Die Switserse bedryf het die resultate van die studie, wat ernstige twyfel oor die veiligheid van die mikrogolfoond laat ontstaan ​​het, nie vriendelik aanvaar nie. Soos dr Hertel in 1999 geskryf het, "is sterk ekonomiese belange op die spel wat die ontdekking van die waarheid belemmer." 16 Die groot terugslag in die bedryf was so groot dat professor Blanc hom vinnig en in die openbaar van sy resultate distansieer, terwyl hy privaat toegegee het "dat hy gevolge gevrees het en dat die veiligheid van sy gesin vir hom belangriker was as enigiets anders." 14 Dr Hertel staan ​​stewiger, ondanks aggressiewe pogings om sy reputasie te beskadig. Sy oortuigende getuienis in 'n televisie -onderhoud van 1992 het die televisie -gasheer laat kykers sê "om hul mikrogolfoonde te neem en in die kelder te sit." 14 In 1993 het 'n streekhof in Switserland meer beslissende stappe gedoen om dr. Hertel stil te maak en hom te verbied - onder strawwe boetes en selfs gevangenisstraf - om te "verklaar dat voedsel wat in mikrogolfoond berei is, gevaarlik is vir die gesondheid en kan lei tot patologiese veranderinge in die bloed, wat ook 'n aanduiding is vir die begin van 'n kankerproses. 17
VOLG DIE MELK
Terwyl die Switserse wetenskaplikes gefokus het op veranderinge in die bloed van mense wat voedsel in die mikrogolf verbruik het, het ander navorsers ongeveer dieselfde tyd begin kyk na wat mikrogolfverhitting aan voedsel doen, en veral op verskillende vorme van melk. Hierdie werk-wat die kommerwekkende mikrogolf-geïnduseerde transformasie van voordelige voedingskomponente in meer giftige vorme beklemtoon-het die Switserse wetenskaplikes se stelling dat voedsel in die mikrogolfoond 'n slegte idee is, verder ondersteun.
In die laat 1980's en vroeë 1990's het navorsers getoon dat die opwarming van bevrore borsmelk in die mikrogolfoond "onvanpas" was as gevolg van die tegnologie se effek op die inhoud van die voordelige IgA -teenliggaampies van die melk, 18 wat babas wat geborsvoed word teen infeksie beskerm. 19 'n Studie van Stanford-navorsers uit 1992 bevestig dat mikrogolf by hoë temperatuur van bevrore borsmelk nie net ''n beduidende afname in die aktiwiteit van al die getoetsde anti-infeksiefaktore' veroorsaak het nie, maar ook ongewenste E coli bakterieë versprei agtien keer vinniger in vergelyking met nie-mikrogolfoond. 20 Selfs die mikrogolf met laer temperatuur versnel E coli groei met 'n faktor van vyf. Die Stanford -skrywers het tot die gevolgtrekking gekom dat hul bevindings vrae stel oor die veiligheid van die mikrogolfoond by enige temperatuur.
In 'n brief van 1989 aan die redakteur van Die Lancet, Het Oostenrykse wetenskaplikes navorsing opgesom wat getoon het dat die mikrogolfbehandeling van melkformule gevaarlike veranderinge in aminosure (die boustene van proteïene) veroorsaak het, wat kan lei tot 'strukturele, funksionele en immunologiese veranderinge'. vorm van die aminosuur prolien wat, anders as normale prolien, giftig is vir die brein, lewer en niere. 21 In 'n persblad wat op die Lancet Die opvallende opskrif het geskreeu: 'Superverhitte baba se melk kan breinskade veroorsaak', het die artikel berig dat 'die tydbesparende oonde proteïene in melk verander in gifstowwe wat lewensbelangrike organe aanval. . . met moontlik noodlottige gevolge "[beklemtoning in oorspronklike]. 22
In 2005 vergelyk 'n Jordaniese navorser verskillende soorte hittebehandeling (mikrogolf, kook en pasteurisering) vir twee soorte melk (rou koeimelk en gekonstitueerde poeiermelk).As hy na die cholesterolgehalte van die melk kyk, het die navorser vasgestel dat mikrogolfverwarming "baie nadelig is vir die kwaliteit in vergelyking met die ander verwarmingsmetodes as gevolg van sy unieke verwarmingsmeganisme." 23 Mikrogolfverhitting - veel meer as die ander metodes - het 'n aansienlike toename in die vlak van kankerverwekkende cholesteroloksidasieprodukte veroorsaak, wat ''n groot vraagteken gestel het oor die gebruik van mikrogolfoond in voedselverwerking en bereiding'. 23 (As 'n sekondêre bevinding het die navorser ook kennis geneem van die voedingswaarde "ongeskiktheid" van poeiermelk.)
Melk is 'n ryk bron van mikro -RNA (afgekort as miRNA), wat 'n belangrike rol speel in 'n verskeidenheid selfunksies sowel as immuunrespons. Navorsing het getoon dat "die deregulering van miRNA geassosieer word met afwykende selfunksies wat lei tot kanker en ander siektes." 24 Hoewel miRNA in melk oor die algemeen stabiel is, het 'n 2018 -studie deur Chinese ondersoekers - met behulp van elektronmikroskopie en ander gesofistikeerde laboratoriummetodes - bevind dat die "miRNA -uitdrukking en totale RNA -inhoud van die mikrogolf [koei] melkmonsters laer was in vergelyking met onbehandelde [ koeimelk. "24 Die navorsers het opgemerk dat ander navorsers glo dat" mikrogolf nie net voedingskomponente soos wei -proteïene vernietig nie, maar ook DNA -skade kan veroorsaak ", het die skrywers gesê dat hulle" nie die moontlikheid kan uitsluit dat mikrogolwe RNA direk kan beskadig nie. " 24
Tans raai die Centers for Disease Control and Prevention (CDC) Amerikaanse verbruikers aan om nooit borsmelk in 'n mikrogolfoond te ontdooi of te verhit nie, en verklaar dat mikrogolf "voedingstowwe kan vernietig. . . en skep hot spots. " 25 Amerikaanse hospitale maan om dieselfde redes teen mikrogolfformule of borsmelk. 26 Navorsers in lande soos Israel 27 en Japan 28 bepleit egter nou 'mikrogolf'-mikrogolf van menslike melk vir die uitwissing van sitomegalovirus (CMV). Hierdie navorsers het wetenskaplike geheueverlies oor die beslissende liggaam van vroeëre navorsing oor die gevare van mikrogolfmelk, en vra nuwe studies om die effek van mikrogolfverwarming op die bioaktiewe eienskappe van borsmelk te bepaal. 27,28
Verskeie ander ondersoeke het twyfel laat ontstaan ​​oor die deugde van mikrogolfkook, insluitend vroeë navorsing wat aantoon dat die oonde geneig is om ongelyk te kook. Soos navorsers jare gelede opgemerk het in Die Lancet, ongelyke verhitting "en die teenwoordigheid van relatief koel streke" laat bakterieë toe om te oorleef selfs wanneer "baie hoë temperature in ander dele van 'n voedsel aangeteken word". 29 In 1981, in 'n "terugslag" vir varkvleisliefhebbers, het die Los Angeles Times beskryf hoe die Amerikaanse Departement van Landbou (USDA) bewyse onderdruk het dat varkvleis in die mikrogolfoond - as gevolg van inkonsekwente kook - die organisme wat trichinose veroorsaak, kan onderdruk. 10 Volgens die persverslag het die USDA die resultate van sy studie maande lank onder die knie gehou "uit vrees vir die publiek se kommer."
Mikrogolf het ook gelei tot wettige kommer oor die uitloging van weekmakers soos ftalaten en bisfenol-A (BPA) in voedsel in die mikrogolfoond. Weereens, dit is nie 'n nuwe bekommernis nie. Die New York Times het in 1989 opgemerk dat "voedsel voor mikrogolfoonde nie blootgestel was aan weekmakers by temperature so hoog dat die weekmakers deel van die voedsel geword het nie." 30 Huidige navorsing beklemtoon die belangrikheid daarvan om die eienskappe van die voedsel wat in die mikrogolfoond toegedien word, en veral die vetinhoud daarvan, in ag te neem, aangesien weekmakers soos ftalate vetmoedig is. 31
Alhoewel houers nou beskikbaar is wat as 'mikrogolfbestendig' beskou word, het 'n studie uit 2014 gedokumenteer dat ftalaatmigrasie uit mikrogolfbare polipropileenhouers wat nie veronderstel was om weekmakers te bevat nie. 31 Boonop, selfs as daar nie plastiek betrokke is nie, kan mikrogolf moontlik die migrasie van ander giftige stowwe veroorsaak, afhangende van die tipe houer of voedselverpakking. 'N Studie van keramiekgeregte voor die vyftigerjare het bevind dat die skottelgoed' gevaarlik groot hoeveelhede lood 'geloog het wanneer dit gemengde voedsel in die mikrogolfoond gebruik word. 32 En in 2016, toe navorsers 'n nuwe voedselverpakkingsmateriaal (met nanosilwer bedekte lae-digtheid poliëtileen) oorweeg het, het hulle gevind dat mikrogolfverhitting silwer nanodeeltjie-migrasie veroorsaak wat 'aansienlik hoër was in vergelyking met oondverhitting vir soortgelyke temperature. . .en identiese blootstellingstye. " 33
Die mikrogolf -springmieliesakke is bedek met chemikalieë wat afbreek in perfluorooctanoic acid (PFOA), 'n gifstof wat verband hou met onvrugbaarheid en kanker, wat ook in teflonpotte en -panne voorkom. As gevolg van mikrogolf, migreer die PFOA na die springmielie -olie, waar dit konsentrasies lewer wat "honderde kere hoër is as die hoeveelheid PFOA wat uit nonstick -kookgerei kan migreer." 34 Volgens 'n studie deur die Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) kan "miljoene onbewuste verbruikers" PFOA uit hul mikrogolf -springmielies inneem, ongeveer tien sakke mikrogolf springmielies per jaar kan ongeveer 20 persent van die "gemiddelde PFOA -vlakke uitmaak" nou gemeet in die bloed van Amerikaanse inwoners. " 34
AFWEG OF BOEM?
Die mikrogolfoondbedryf is daarop gemik om sy mark in ander lande soos Indië en China te vergroot, waar verbruikers toenemend geneig is tot '' 'n hoë uitgawe op eersteklas kombuistoestelle '. 6 Die mikrogolfoond het ook 'n lang bestaan ​​in Japan (die tuiste van die toonaangewende mikrogolfvervaardiger Panasonic), waar die gemiddelde huisgrootte vir 'n gesin van ongeveer vierhonderd vierkante voet is. In hierdie konteks is die kombuise geneig om "redelik kompak" 35 te wees en bevat slegs 'n tweeplaatstoof en 'n kombinasie-mikrogolfoond. 36 Aanlyn Japannese kookkursusse bevorder "nuwe en opwindende resepte vir vis wat met 'n mikrogolf gaargemaak word", en bevoordeel voordele soos "geen vetterige panne om skoon te maak na kook nie." 37
Amerikaanse marknavorsing vertel teenstrydige verhale oor waar die mikrogolfoond van hier af gaan. Aan die een kant voorspel sommige die 'stadige dood' van die toestel, en beweer dat Amerikaners moeg is daarvoor en dat mikrogolwe 'nie meer koel is nie'. 38 Om hierdie bewerings te ondersteun, noem waarnemers toenemende belangstelling in die hooggeregte en die gewildheid van slow cookers en potte, sowel as die 'negatiewe stigma' wat voortspruit uit langdurige kommer 'oor straling wat deur die oonde uitgestraal word en die moontlikheid dat dit die voedingswaarde verlaag van voedsel. " 38
Aan die ander kant groei die verkope van 'premium' en ingeboude (in teenstelling met tafelblad) mikrogolwe. 39 Boonop sal die voortgesette strewe van tegnokrate na 'slim' huise die toekomstige vraag na 'slim' mikrogolfoonde dryf wat 'aan die eindgebruiker se slimfoon gekoppel kan word en op afstand gemonitor kan word'. 39 Ander innovasies — soos "gevorderde snelkookmodusse, interaktiewe resepdatabasisse en. . . kleure wat die kombuisversiering aanvul " - kan ook help om die afsterwe van die mikrogolfoond te voorkom, ten minste vir 'n tyd. 39
Te oordeel na hierdie marktendense, was die onderdrukking van kritiese navorsing suksesvol, wat die meerderheid Amerikaanse verbruikers nog steeds in die duister laat oor die negatiewe uitwerking van mikrogolwe op voedsel en menslike gesondheid. Soos een skrywer dit uitdruk, in 1992, '' 'n Snaaks ding het gebeur op pad bank toe met al die inkomste uit die mikrogolfoond - niemand het aan die voor die hand liggend gedink nie. Niemand wat daaraan gedink het, het daaraan gedink nie. Slegs 'gesondheidsneute' wat voortdurend bewus is van die waarde van kwaliteitvoeding en die wydverspreide 'denaturering' van ons lewensonderhoud. " 40 Nietemin, die feit is dat die jurie al lankal by was - en mikrogolwe moet geskop word uit van elke kombuis.
OORDRAG VAN MIKROGOLF ENERGIE VIA KOS IN BLOED
In sy studie het dr. Hans Hertel die vraag gestel: "Versamel die mikrogolfenergie in die voedsel en gaan dit van die voedsel na die bloed?" Die resultate van die studie dui daarop dat die antwoord ja is. Dr Hertel skryf: Die energie wat 'n liggaam in staat stel om sy funksies te behou en te beheer, is afkomstig van sonlig en word direk van die sonstrale sowel as indirek opgeneem, dws deur voedsel. As hierdie energie verander word, soos in die geval van mikrogolfstraling, behou dit sy vernietigende kwaliteit in die voedsel en gevolglik in die bloed van die liggaam wat dit verbruik het. Die probleem lê dan nie net daarin dat die vernietigende energie gevaarlik in die voedsel bly nie, maar ook dat dit die liggaam daarna op dieselfde manier beskadig. 14
RUSSIESE NAVORSING OP MIKROGOLFOONDE
In teenstelling met die gebrek aan Amerikaanse navorsing oor die nadele van die mikrogolfoond, het Sowjet -wetenskaplikes uitgebreide navorsing gedoen na die Tweede Wêreldoorlog, nadat hulle nadelige gevolge van die radartegnologie wat tot mikrogolfoonde aanleiding gegee het, waargeneem het. In 2000 het die nuusbrief, What Doctors Don't Tell You, 'n opsomming van hierdie onrusbarende ondersoek gegee. 41
Eerstens het Sowjet -wetenskaplikes aansienlike afname in die voedingswaarde van voedsel in die mikrogolf aangetoon - volgens sommige persone 'n afname van 60 tot 90 persent. 42 Dit sluit veral 'n verminderde biobeskikbaarheid (en opname) van baie vitamiene en minerale in, en die verlaging van die metaboliese aktiwiteit van die belangrikste stowwe in vrugte en rou, gekookte of bevrore groente - selfs as dit slegs vir 'n kort tyd in die mikrogolfoond is.
Tweedens het die wetenskaplikes beskryf hoe versnelde strukturele afbreek en veranderings in voedselchemie gelei het tot die skepping van giftige neweprodukte in voedsel in die mikrogolfoond, insluitend kankerverwekkende middels en gedestabiliseerde proteïenverbindings in vleisverwekkende stowwe in melk en graanverbindings, wat kanker-vrye radikale veroorsaak in sommige plantstowwe (veral rou wortelgewasse) en ''n bindende effek op radioaktiwiteit in die atmosfeer'.
Derdens, by individue wat mikrogolfvoedsel ingeneem het, het Sowjet -navorsers gedokumenteer:
• 'n Hoër persentasie kankerselle in die bloed
• Degenerasie van die immuunstelsel en die liggaam se vermoë om homself te beskerm teen kwaadaardige gewasse
• Versteurings in die spysverteringstelsel en geleidelike vernietiging van die spysverteringstelsel en uitskeidingstelsels
• 'n Statisties hoër voorkoms van maag- en dermkanker.
Uiteindelik het Sowjet-navorsers getoon dat die mikrogolfveld wat deur die oonde geskep word, gesondheidsprobleme binne 'n radius van vyfhonderd meter kan veroorsaak, insluitend vervormde samestelling van die bloed- en limfgebiede, degenerasie en destabilisering van selmembrane, inmenging met die brein se elektriese senuwee-impulse. , probleme met die sentrale en outonome senuweestelsel, en 'n kumulatiewe verlies aan lewensbelangrike energie.
In 1976 het hierdie verdoemende liggaam van navorsing die Sowjetunie aangespoor om mikrogolfoonde te verbied. Ongelukkig is die verbod in die 1990's opgehef nadat Perestroika "om vrye handel te bevorder", 43 en die gebruik van mikrogolfoonde algemeen geword het. Nou word Russiese wetenskaplikes wat dit waag om die veiligheid van die mikrogolf te bevraagteken, aangeval en verneder net soos in die Weste (Natasha Campbell-McBride, persoonlike kommunikasie).
Om bewerings oor die effekte van 'n mikrogolfoond te beoordeel, kan u die volgende eksperiment uitvoer (wat in die vroeë 2000's aanlyn -kletsgroepe gemaak het):
1. Verkry twee klein huisplante wat in alle aspekte so eenders moontlik is (bv. Tipe, grootte, potgrootte/tipe, grond).
2. Benoem die twee plante "A" en "B" en plaas dit langs mekaar sodat hulle groeitoestande (sonlig en temperatuur) identies is.
3. Benoem twee glaswaterhouers "A" en "B" wat ooreenstem met elke plant.
4. Water die plante volgens dieselfde skedule en gebruik dieselfde hoeveelhede water. Vir plant "B" moet u egter water gebruik wat u voorheen dertig tot sestig sekondes in die mikrogolfoond (in 'n mikrogolfbestande houer) in die mikrogolfoond laat afkoel het voordat u dit natmaak.
5. Dokumenteer die plante se gesondheid daagliks.
Soos opgesom in 'n 1999 nuusbrief vir gesondheid (NATRENNuus, Maart-April 1999), het die MIT-wetenskaplike, dr. Chiu-Nan Lai, 'n soortgelyke eksperiment gedoen met koringgras, beskryf in haar boek, Die strewe na die lewe. 44 Ná tien dae het koringgras wat met mikrogolfwater natgemaak is "slegs 60% in hoogte en 50% in gewig gegroei" in vergelyking met koringgras wat natgemaak is met water wat met elektriese hitte verhit is.
1. Liegey PR. Mikrogolfoond regressie model. Bureau of Labor Statistics 2001. https://www.bls.gov/cpi/qualityadjustment/microwave-ovens.htm.
2. Siebens J. Uitgebreide maatreëls vir welsyn: Lewensomstandighede in die Verenigde State: 2011. United States Census Bureau September 2013. https://www.census.gov/history/pdf/sipp-data-appliances.pdf.
3. Lafrance A. 'n Geskiedenis van tegnologie, via die verbruikersprysindeks. Die Atlantiese Oseaan, 5 April 2016.
4. Ackerman E. 'n Kort geskiedenis van die mikrogolfoond: waar die "radar" in Raytheon's Radarange vandaan kom. IEEE -spektrum, 30 September 2016.
6. Deursigtigheidsmarknavorsing. Wêreldwye mark vir mikrogolfoond: 'n momentopname. https://www.transparencymarketresearch.com/microwave-ovens-market.html.
7. Dullea G. Mikrogolfoonde: te midde van twyfel neem die gewildheid toe. Die New York Times, 19 Maart 1974.
8. Ozark Water & amp Air Services. Die wonderlike mikrogolfoortrekking! 6 Julie 2010. http://ozarkwaterandair.org/articles/the-great-microwave-coverup.
9. Boston G. Kook binne en buite: mikrogolwe is nie kern nie, ondanks mite, en nie warm nie. Die Washington Times, 6 Maart 2003, pp. B1, B4.
10. Puzo DP. Terugslag vir mikrogolfvarkgeregte. Los Angeles Times, 4 Junie 1981.
11. Herman J. Waarom alles draadloos 2,4 GHz is. Bedraad, 7 September 2010.
12. Mikrogolfoonde en gesondheidsprobleme. https://www.helladelicious.com/our-food/food-facts/2011/02/microwave-ovens-health-issues/.
13. Blanc BH, Hertel HU. Vergelykende studie oor voedsel wat tradisioneel en in die mikrogolfoond berei word. Raum & amp; Zeit. 19923(2):43-48.
14. Is mikrogolfoonde 'n bron van gevaar? Die Tydskrif vir Natuurwetenskap. 19981(2):2-6.
15. Die bewese gevare van mikrogolwe. Beskikbaar by https://www.mercola.com/article/microwave/hazards2.htm.
16. Hertel HU. Mikrogolfoonde: 'n gevaar vir die gesondheid. Ontstellende resultate van 'n wetenskaplike studie. Die Tydskrif vir Natuurwetenskap. 19992(4):7-10.
17. Schaller R. Is mikrogolfoonde vrygestel van kritiek? Die Tydskrif vir Natuurwetenskap. 19992(4):10-11.
18. Sigman M, Burke KI, Swarner OW, Shavlik GW. Effekte van menslike melk in die mikrogolf: veranderinge in IgA -inhoud en bakterietelling. J Am Diet Assoc. 198989(5):690-2.
19. Hanson LA, Söderström T. Menslike melk: verdediging teen infeksie. Prog Clin Biol Res. 198161:147-59.
20. Quan R, Yang C, Rubinstein S et al. Die uitwerking van mikrogolfstraling op anti-besmettingsfaktore in moedermelk. Kindergeneeskunde. 199289 (4 Pt. 1): 667-9.
21. Lubec G, Wolf C, Bartosch B. Aminosuur -isomerisering en blootstelling aan mikrogolfoond. Lancet. 19892(8676):1392-3.
22. Superverhitte baba se melk kan tot breinskade lei. Eksaminator, 13 Februarie 1990, p. 21.
23. Herzallah SM. Invloed van mikrogolf en konvensionele verhitting van melk op cholesterolinhoud en vorming van cholesteroloksiede. Pak J Nutr. 20054(2):85-8.
24. Zhao Z, Yu S, Xu M, Li P. Effekte van mikrogolf op ekstrasellulêre vesikels en mikroRNA in melk. J Dairy Sci. 2018101(4):2932-40.
25. Behoorlike berging en bereiding van borsmelk. https://www.cdc.gov/breastfeeding/recommendations/handling_breastmilk.htm.
26. Opwarmende formule of borsmelk. https://www.cincinnatichildrens.org/health/w/warmformula.
27. Ben-Shoshan M, Mandel D, Lubetzky R et al. Uitwissing van sitomegalovirus uit moedermelk deur mikrogolfbestraling: 'n loodsstudie. Borsvoed Med. 201611:186-7.
28. Mikawa T, Mizuno K, Tanaka K et al. Mikrogolfbehandeling van borsmelk vir die voorkoming van sitomegalovirusinfeksie. Pediatr Int. 2019 8 Julie.
29. Lund BM, Knox MR, Cole MB. Vernietiging van Listeria monocytogenes tydens mikrogolf kook. Lancet. 19891(8631):218.
30. Burros M. Lekker eet. Die New York Times, 16 Augustus 1989.
31. Moreira MA, Andre LC, Cardeal ZL. Ontleding van ftalaatmigrasie na voedselsimulante in plastiekhouers tydens mikrogolfoperasies. Int J Envir Res Public Health. 201411(1):507-26.
32. Sheets RW, Turpen SL, Hill P. Effek van mikrogolfoondverhitting op loging van lood uit ou keramiekware. Sci Totale omgewing. 1996182(1-3):187-91.
33. Hannon JC, Kerry JP, Cruz-Romero M et al. Evaluering van die migrasiepotensiaal van nanosilwer uit nanopartikelbedekte lae-digtheid poliëtileen voedselverpakking na voedselsimulante. Food Addit Contam Deel A Chem Anal Control Expo Risikobepaling. 201633(1):167-78.
34. Renner R. Dit is in die mikrogolf springmielies, nie die teflon pan nie. Omgewingskunde en tegnologie, 1 Januarie 2006.
35. Otoh M. Die raaisel van die visrooster en die proewe van bak. Die Japan Times, 26 Augustus 2017.
36. 'n Superdoeltreffende Japannese kombuis. http://www.justhungry.com/super-efficient-japanesekitchen.
37. Eenvoudige en maklike Japannese visresepte wat in 'n mikrogolfoond gaargemaak word. https://www.udemy.com/course/simple-and-easy-japanese-fish-recipes-cooked-in-a-microwave/.
38. Ferdman RA. Die stadige dood van die mikrogolfoond. Kwarts, 19 Maart 2014.
39. Top 3 neigings wat die mikrogolfoond in die VSA tot 2020 beïnvloed: Technavio. https://www.businesswire.com/news/home/20160901005022/en/Top-3-Trends-Impacting-Microwave-Oven-Market.
40. Valentine T. Wat gebeur as Amerikaners tonne mikrogolfvoedsel eet? Soek Gesondheid, Sept/Okt 1992, pp. 2-13.
41. Beste S. Mikrogolfoonde: 'n resep vir kanker. Wat dokters jou nie vertel nie. 200010(12):1-4.
42. Mercola J. Hoekom moet jy mikrogolfoond vermy. Townsend -brief vir dokters en pasiënte, Junie 2001, pp. 128-9.
43. Daarom is mikrogolfoonde in Rusland verbied. http://www.thehealthconsciousness.com/microwave-ovens-banned-russia/.
44. Lai C-N. Die strewe na die lewe. Lapis Lazuli Light 1993.
Hierdie artikel verskyn in Wyse tradisies in voedsel, boerdery en die genesingskuns, die kwartaallikse joernaal van die Weston A. Price Foundation, herfs 2019
Voedselveiligheidshervormings het die voorkeur geniet
WASHINGTON - Die salmonella -uitbraak wat soveel as nege mense gedood en honderde landwyd siek gemaak het, het geskep wat advokate sê 'n ongekende geleentheid is om die manier waarop Amerika sy voedselvoorsiening beskerm, te hervorm.
"U het al meer as 'n dekade lank die verbruikersgemeenskap, die kundige gemeenskap eis hiervoor," het Michael R. Taylor, 'n voormalige adjunk -kommissaris van die Food and Drug Administration, gesê. "Wat met hierdie uitbraak gebeur het, is dat dit net die intensiteit van die politieke fokus en die eis of verwagting dat iets gedoen word, verhoog het."
Die departement van justisie het 'n strafregtelike ondersoek ingestel na die optrede van Peanut Corp. of America, waarvan die fabriek in Blakely, Ga.
Kritici meen dat die uitbraak verskeie leemtes in die voedselveiligheidstelsel van die land aan die lig gebring het, insluitend 'n personeeltekort wat daartoe gelei het dat die FDA inspeksies aan staatsamptenare laat doen, die gebrek aan 'n program om voedsel van die plaas na die tafel op te spoor, die vermoë van maatskappye om die toetsresultate te behou wat besmetting aan hulself openbaar, en die onvermoë van die federale regering om te herroep sonder om saam te werk.
"Dit lyk asof ons 'n totale sistemiese ineenstorting het," het rep. Bart Stupak, die demokraat in Michigan, gesê.
Terwyl Stupak praat, was die 3-jarige Jacob Hurley van Portland, Ore.Peter en Brandy Hurley het verlede maand geweet dat hul seun salmonella opgedoen het-maar hulle het nie geweet hoe nie. Met die goedkeuring van sy kinderarts se kantoor laat hulle hom dus aanhou eet wat sy pa genoem het, en hierdie gunsteling trooskos: Austin Toasty Crackers with Peanut Butter.
Peter Hurley veroordeel Peanut Corp. of America - en die regering se waghonde wat maande lank nie die bron van die besmetting kon opspoor nie.
"Wat is dit, China?" het hy gevra. Ons moet 'n vinniger 911-georiënteerde mediese reaksie hê vir voedselbesmetting. . Ons het FDA -inspekteurs nodig wat die produksie onmiddellik kan stop as daar 'n probleem is. Ons het die FDA nodig om vinnig en effektief strafregtelik te vervolg. & Quot
Die FDA sê dat die onderneming Lynchburg, Va., Steeds grondboontjiebotter gestuur het ten spyte van ten minste 12 toetse wat salmonella in 2007 en 2008 onthul het, en wetgewers het interne e-posboodskappe van die eienaar van die onderneming, Stewart Parnell, gepubliseer waarin hulle kla dat die toetse ons 'n groot bedrag van $ 7 kos. $ quot en sê dat & quotwe. het ten minste desperaat nodig om die rou grondboontjies op ons vloer in geld te verander. & quot
Namate die strafregtelike ondersoek voortduur, het wetgewers 'n verskeidenheid hervormings ingestel, van die versterking van die FDA met meer geld en strenger wette tot die meer ingrypende stap om die funksies vir voedselveiligheid te kombineer wat tans onder die Food and Drug Administration, die Amerikaanse departement van landbou, verdeel is. en die Centers for Disease Control in 'n nuwe agentskap wat toesig hou oor die hele voedselvoorraad.
Lede van die voedselbedryf was ook 'n bydra tot die oproepe tot hervorming. Te midde van duur herinnerings aan produkte wat so uiteenlopend is soos beesvleis, spinasie, jalapeno -soetrissies en troeteldiervoedsel, het organisasies soos Kraft Foods en PepsiCo Inc. saamgewerk met advokate vir voedselveiligheid en verskeie voormalige FDA -kommissarisse om sterker regulering te eis.
Hulle het 'n sterk besigheidsaansporing. Terwyl Peanut Corp. of America slegs ongeveer 1 persent van die grondboontjiebotterprodukte landwyd gemaak het, het kleinhandelverkope van alle grondboontjiebotter in Januarie met 22 % gedaal, volgens die Nielsen Co. Die vervaardigers van Jif en Peter Pan, wat nie betrokke was by die huidige uitbraak nie , het advertensieveldtogte begin om kliënte te oortuig dat hul handelsmerke veilig is.
"Onlangse gebeure het die vertroue van ons verbruikers ondermyn," het Scott Faber, hooflobbyist van die Grocery Manufacturers Association, gesê. "Om die veiligheid van ons voedselvoorrade voortdurend te verbeter, het ons 'n sterk en effektiewe vennoot in die regering nodig.
Die minister van landbou, Tom Vilsack, wie se departement verantwoordelik is vir die monitering van vleis en pluimvee, het advokate hierdie maand verras toe hy pleit vir die samesmelting van voedselveiligheidsfunksies in 'n enkele agentskap. Sy kommentaar kom dae nadat president Barack Obama gesê het dat die regering traag was om voedselbesmetting te identifiseer.
"Ek dink dat die FDA sommige van hierdie dinge nie so vinnig kon opspoor as wat ek verwag het nie," het Obama gesê in 'n onderhoud wat deur NBC op Today uitgesaai is. Hy het gesê sy dogter Sasha het 'n paar keer per week grondboontjiebotter geëet - en jy weet, ek wil nie bekommerd wees of sy siek gaan word as gevolg van haar middagete nie. & Quot
Obama se belangstelling in die kwessie is vooraf aan die huidige uitbraak. Die destydse senator het verlede somer veldtog gehou tydens 'n ander salmonella -uitbraak - die een wat tot die herroeping van die jalapeno gelei het - wetgewing ingestel wat die kommunikasie en koördinasie tussen federale, staats- en plaaslike agentskappe verbeter.
Sedert die huidige uitbraak het die Withuis beloof wat woordvoerder Robert Gibbs 'n strenger regulerende struktuur noem.
Taylor, wat in die administrasies van Jimmy Carter, George H.W. Bush en Bill Clinton, noem presidensiële betrokkenheid & quotcritical. & Quot
"Ons is op 'n punt wat anders is as wat ons ooit gehad het," het hy gesê. & quot Ons dink nou dat ons die magte aan tafel het wat dit kan laat gebeur. & quot
'N Algemene tema onder advokate is die behoefte om 'n regulerende regime te moderniseer wat volgens hulle verouderd is. Die voedselveiligheids- en inspeksiediens, byvoorbeeld die departement van landbou wat vleis en pluimvee monitor, kry gesag uit 'n wet wat in 1906 uitgevaardig is in reaksie op die publieke oproep wat gevolg het nadat die vleisverpakkingsbedryf in Upton Sinclair, The Jungle, blootgestel is.
"Die wet is honderd jaar oud," het Caroline Smith DeWaal, direkteur van voedselveiligheid by die Sentrum vir Wetenskap in Openbare Belang, gesê. "Die wetlike struktuur is gebou voordat hulle eers van bakterieë of patogene geweet het." Smith DeWaal het ook gepraat oor 'n verbreking tussen die voedselveiligheids- en inspeksiediens, wat inspekteurs in vleis- en pluimveeplante vir karkas-vir-karkasondersoeke, en die FDA, wie se inspekteurs slegs gereeld die produksieterreine vir ander voedsel besoek.
'So 'n pepperoni -pizza -lyn in 'n bevrore pizza -aanleg sal elke dag deur USDA besoek word,' het sy gesê. Die kaaspizzas in dieselfde fabriek kan een keer in 10 jaar deur die FDA besoek word. En miskien selfs dan nie. & Quot
By die huisverhoor verlede week het die direkteur van die FDA se sentrum vir voedselvoorsiening en toegepaste voeding gesê dat inspekteurs nou gereeld 'n monster van die produk en die produksie -omgewing neem - nie net as 'n probleem vermoed word nie. Stephen Sundlof het gesê dat die agentskap steeds beter toegang tot die voedselrekords van die onderneming benodig tydens roetine-inspeksies en 'n groter bevoegdheid om prosedures te bestel wat ondernemings moet volg om besmetting van voedsel met 'n hoë risiko te voorkom.
Sundlof het gesê dat die vermoë om terugroepe van produkte te bestel 'n nuttige hulpmiddel sou wees. & Quot
Die Sentrum vir Wetenskap in die Openbare Belang, die Verbruikersunie en ander advokate ondersteun 'n wetsontwerp wat deur rep. Rosa DeLauro, 'n demokraat in Connecticut, ingedien is wat al jare hervorming beywer. DeLauro sou die voedselveiligheidsfunksies uit die FDA trek en na 'n nuwe voedselveiligheidsadministrasie, wat volgens haar fokus op die voorkoming van besmetting wat siektes veroorsaak.
Haar moderniseringswet op voedselveiligheid sou van ondernemings vereis om gesondheidsgevare in hul bedrywighede te beheer en aan federale standaarde te voldoen om besmettings te verwyder. Ondernemings sal gereeld ondersoek word, gebaseer op die & quotriskprofiel & quot van die voedsel wat hulle produseer. Die regering kan beslag lê op onveilige produkte en herroepings beveel.
"Daar is goeie mense en goeie wetenskap by die FDA," het DeLauro gesê. & quot Hulle kon nie hul werk verrig en die missie uitvoer nie. Ons benodig 'n agentskap wat ten volle daartoe verbind is om aktief voedselgedraagde siektes te voorkom, en nie net daarop te reageer nie. & Quot
Januarie 2009 (grondboontjies): Salmonella -vrese lei tot die herroeping van meer as 1 900 produkte wat deur Peanut Corp. of America in Georgia en Texas vervaardig is. Meer as 630 siektes en minstens nege sterftes is tot dusver aangemeld.
Junie 2008 (tamaties, jalapeno-rissies): Meer as $ 100 miljoen van die gewasse wat in Mexiko gekweek word, word herroep as gevolg van besmetting met salmonella. Meer as 1,200 siektes - maar geen sterftes nie - word aangemeld.
Februarie 2008 (beesvleis): Meer as 143 miljoen pond van 'n slaghuis in Kalifornië word teruggeroep nadat kommer ontstaan ​​het dat sogenaamde & quotdowner & quot-vee onwettig die voedselketting binnegekom het. Geen siektes of sterftes word aangemeld nie.
September 2006 (spinasie): besmetting van E. coli in Kalifornië veroorsaak 'n herroeping wat meer as $ 86 miljoen se gewasse beïnvloed. Meer as 200 siektes en drie sterftes word aangemeld.
Wet op modernisering van voedselveiligheid Kontroversie vir klein boerderye
Met 'n onlangse herroeping van eiers wat verband hou met 'n multi-toestand salmonella-uitbraak, kon die senaat se verhore oor die voorgestelde moderniseringswet op voedselveiligheid nie op 'n tydiger tydstip kom nie. Die hoofdoel van die wetsontwerp is om die regulerende bevoegdheid van die Food and Drug Administration (FDA) te verhoog om 'n veiliger voedselvoorsiening te verseker. Kleinboere en verskeie voorspraakorganisasies het egter wapen teen die wetsontwerp aangeneem en beweer dat die voorgestelde regulasies die vermoë van kleinboere verder belemmer.
Upton Sinclair het eers in sy roman die gevaarlike waarhede blootgelê wat in die voedselverwerkingsbedryf van ons land versteek is Die woud. Sedert die publikasie van Sinclair in 1906, is regulasies op die voedselbedryf ingestel om ons te beskerm teen voedsel wat giftige chemikalieë bevat of met swaar metale gekleur is, insluitend lood en kwik - alhoewel 'n sterk argument gemaak kan word dat verskeie lekkergoed- en koeldrankondernemings gemis het daardie memo.
Gedurende die afgelope eeu het die toenemende sentralisering van ons voedselproduksie - gepaardgaande met 'n toename in die invoer van buitelandse voedsel - die gesondheid van ons land weer aan meestal ongereguleerde voedselverwerkers oorgelaat. Tans het die FDA verbasend min beheer oor voedselveiligheid: ons voedselbedryf is selfgereguleer, wat beteken dat die FDA nie net in staat is om besmette voedselprodukte te herroep nie, maar hulle het ook nie die vermoë om die ondernemings wat sulke produkte vervaardig, te straf nie. produkte. As gevolg hiervan word meer as 350 000 Amerikaners jaarliks ​​gehospitaliseer weens voedselverwante siektes, volgens die Centers for Disease Control (CDC).
Die Wet op Modernisering van Voedselveiligheid
In reaksie op toenemende kommer oor hierdie kwessies, word die Senaat tans oorweeg om die FDA Food Safety Modernization Act (S. 510), wat in Maart 2009 deur senator Dick Durbin (D-IL) ingestel is, te ondersoek. Die hoofdoel van die wetsontwerp - om die krag van die FDA te verbeter om uitbrake deur siektes te monitor en te voorkom - word bereik deur vier hoofpunte van die wetsontwerp, volgens care2.com:
· Toets vir gevaarlike patogene
· Spoor uitbrake terug na hul bronne
· Die verpligte gesag vir voedselherroeping aan die FDA te gee
· Onderwerp voedsel uit die buiteland aan dieselfde standaarde as dié vir voedsel wat in die VSA vervaardig word
Die wetsontwerp handel oor die verbetering van die vermoë om voedselveiligheidsprobleme te voorkom, veral deur die bevoegdheid van die sekretaris van gesondheid en menslike dienste (HHS) uit te brei om voedselverwante rekords te ondersoek en vergunnings van alle voedselvervaardigers en -verwerkers (insluitend plase of restaurante). Die HHS sou ook die registrasie van 'n voedselfasiliteit kon opskort as dit nie voldoen nie. In die geval van 'n uitbraak van 'n voedselverwante siekte, word die vermoë van die FDA om die probleem na die bron terug te voer - en die verantwoordelike party aanspreeklik gehou - ook beklemtoon. Laastens handel die wetsontwerp oor die verbetering van die kwaliteit- en veiligheidstandaarde wat ingevoerde voedsel opgelê word.
Niemand kan teen die verbetering van die veiligheid en kwaliteit van ons voedselstelsel argumenteer nie - maar waarom spreek eienaars van klein plase, boere -markadvokate en ander organisasies hulle teen hierdie wet en die maat van die huisgesin?
Kontroversie oor klein boerderye
Die vae taal van die wetsontwerp het daartoe gelei dat baie beswaar aangeteken het teen S.510, uit vrees dat verhoogde krag vir die FDA en die HHS ook verhoogde koste, papierwerk en streng regulasies kan meebring wat die byl op die al hoe minder klein plase kan verminder. . In 'n onlangse aksie-waarskuwing som die National Sustainable Agriculture Coalition (NSAC) op: "Die nuwe regulasies kan nuwe hindernisse vir hierdie belangrike markte oprig vir klein en middelskaalse boere wat nie die koste van nakoming kan dra nie."
Verbruikersunie wys daarop dat S.510 taal bevat wat die FDA opdrag gee om te verseker dat die regulasies nie in stryd is met organiese vereistes nie, en om te oorweeg watter gevolge enige nuwe regulasies op klein en gediversifiseerde plase sal hê. Boonop is die taal van die wetsontwerp nog nie in klip gegooi nie-die toevoeging van beskerming en vrystellings vir klein boerderye en transaksies met direkte verbruikers, insluitend boeremarkte, kan steeds ingesluit word.
Om die kommer van kleinboere en organisasies soos die NSAC te verlig, is 'n 'bestuurderswysiging' wat deur die Senaat se Komitee vir Gesondheid, Onderwys, Arbeid en Pensioen (HELP) uiteengesit is, vrygestel en word ondersteun deur al vier die borge van die wetsontwerp. Die belangrikste verskille tussen hierdie gewysigde wetsontwerp en die wetsontwerp op die huisgesin sluit in vrystellings van plase wat met lae of geen risiko verwerk word nie, van nuwe regulasies, vermindering van onnodige papierwerk en toelaes vir voedselveiligheidsopleiding vir kleinboere.
Die belangrikste probleem met so 'n voedselveiligheidswetgewing is of dit werklik die werklike probleme in ons voedselstelsel oplos of nie. Sal ons industriële, gesentraliseerde voedselproduksiestelsel veiliger en gesonder wees as ons 'n reeds oorlaaide regeringsagentskap in staat stel om nuwe voedselvoorskrifte op te stel en af ​​te dwing?
Is dit 'n stap in die regte rigting of 'n vermorsing van tyd? Maak u mening duidelik deur 'n opmerking hieronder te plaas en u senator te kontak om hom of haar te vertel wat u dink oor S.510 en die "bestuurder se wysiging." U kan u senator opspoor met behulp van hierdie gids - hulle sal weer in die kantoor wees om in September na die reses in Augustus te stem.
Jennifer Kongs is die besturende redakteur by MOEDER AARD NUUS tydskrif. As sy nie by die tydskrif werk nie, werk sy waarskynlik eerder in haar tuin, op die plaaslike hardlooproetes of in haar kombuis. U kan Jennifer vind Twitter of Google+.
Foto deur iStockPhoto/Simon Podgorsek
Die owerhede word deur groot ondernemings gekoop en betaal. 'HULLE' kyk nie na ons beste belange nie, 'HULLE' wil klein boerderye en plaaslike voedselstelsels buite werking stel met oorbelasting en regulasies. Groot ondernemings is bang, soos hierbo genoem, en hulle verdryf hul mededinging onder die rook en spieëls van verbruikersbeskerming en veiligheid. B.S! Moenie dat hulle jou mislei nie. "HULLE IS NET OP SOEK NA HULLE KRAG EN WINSTE. NIE JY NIE! Ons moet weer 'n gemeenskapsgebaseerde plaaslike voedselstelsel skep en saam ons voedsel verbou. Dan sal ons" hulle "uit die sak jaag en ons sal floreer.
Kyk onder die oppervlak en dit is amper seker dat die "The Food Safety & Modernization Act" deur lobbyiste vir die groot voedselprodusente, -verspreiders en die kruidenierswinkelketting geskryf is. Hulle motief? Gaan die Slow Food -beweging af terwyl dit nog in die kinderskoene is. Klink dit bekend? Die sogenaamde voedselveiligheidswetsontwerp is 'n perfekte voorbeeld van korporatisme. "Korporatisme is 'n stelsel waarin groot ondernemings sy politieke verbintenisse en hul vermoë gebruik om gunste van politici af te werp om sy kleiner mededingers te verlam en wins te verhoog. Sakeleiers wat op hierdie manier voordeel trek uit die publiek, is gewoonlik versigtig om hul gedrag te verdoesel. . Hulle kondig nie aan dat hulle spesiale voordele van die regering probeer wen nie. Hulle beweer dat hulle die openbare belang dien van groter ondernemings. Dit is nie net ongrondwetlik nie. Dit is immoreel. En dit sal nie ophou totdat 'n woedende bevolking besluit genoeg is genoeg nie. " Thomas Woods, NY Times Bestselling Skrywer van Meltdown Hoe het u verteenwoordigers van die kongres oor hierdie wetsontwerp gestem? As hulle daarvoor gestem het, wie het hulle dan "verteenwoordig"?
Ek dink almal weet wat gebeur as regeringsburokrasie in enige situasie beland. Die onbedoelde gevolge weerklink vir geslagte wat kom, en hamers en toiletdeksels kos uiteindelik 5000% meer as vroeër. Hoop dat u voorbereid is op die onvermydelike plakkerskok wat met hierdie rekening gepaard gaan, so hoe kan u $ 275,00 vir 'n dosyn eiers vir u klink?
Minder regulering !! Het niemand opgemerk wat gebeur as ons beheer oor die industrie aan die regering oorgee nie? RAMP!!
die korporatiewe voedselvoorsiening is die probleem. en was die probleem. dit gaan alles oor wins en niks anders nie. Ek weet, sakelui is daar om geld te verdien en wins te maak, maar nou lyk dit asof korporatiewe integriteit en reputasie vir goeie produkte nie eers 'n oorweging is nie. die korporatiewe "persoon" het prokureurs en versekering en geld om te doen wat koste -effektief is. dagvaar my, ek het meer advokate as u. michale is reg. ons fda kan nie of word beperk deur die korporatiewe politiek om iets daaraan te doen nie. ons produsente van voedselprodukte wat goedere uit Mexiko, China invoer en waar hulle ook al die goedkoopste prys kan kry, wat die hele wêreld, die hele ongereguleerde wêreld, siektes en giftige voedsel na hierdie land bring. internasionale voedselinspeksie is 'n grap. jy kan 'n nukleêre toestel in die blaarslaai of druiwe smokkel. ons maak ons ​​hoenders groot, verbou ons kos so goed as moontlik en koop op boeremarkte wanneer ons kan, en bewaar voedsel. ons het afgetree en die jeugdige vuur wat ons gedink het die wêreld sou verander, is weg. Dus, aangesien ons almal saam is, is ons meditasies vir die jongmense opgewonde.
Kyk na www.noleftturnz.com as u artikels van 'n ware konserwatief wil lees. Moet NIE die "Z" verlaat nie, anders beland u moontlik op 'n porno -webwerf. Lees die beleid wat hierdie artikel bespreek, en kyk waarom dit so gevaarlik is om die land lief te hê en dit te gebruik.
Ma was reg. Netheid is langs Godsvrug. Ek het foto's op TV gesien. Hierdie hoenderhuise was vuil. Dit is wat verkeerd is. Enige boer sal vir jou sê hoenders vaar nie goed in vuil omgewings nie.
ons het nie meer indringing en belasting deur die regering nodig nie. Hierdie wetsontwerp moet NOU gestaak word.
Net nog 'n deel van die plan! Hy wat die voedsel beheer, beheer die bevolking. Die idee is om enige produksie van voedsel wat nie deur die regering beheer word nie, te verbied. Sê totsiens vir u 1 of 2 tamatieplante, 'n paar hoenders vir eiers en selfs u waghond. Ons mense moet wakker word, anders sal ons nageslag soos Russe wees onder Stalin.
Dit is die punt om klein, plaaslike produsente uit die sak te jaag. Groot industriële vervaardigers word bang omdat meer mense hulle na plaaslike produkte en boermarkte wend. Die "middelman" met groot wins verloor wins as mense direk by 'n plaaslike produsent koop of tuis groei. Mense wat plaaslik en direk koop, is nie onder die beheer van die sentrale verspreidingsmasjien nie. Die plaaslike beweging is 'n groot bedreiging vir die industriële model. Dus die oplossing? Stel meer wetgewing en reëls op wat kleinboere (en die tuisprodusent) in beslag neem en skuiwergate gee vir groot industriële ondernemings. Dit is presies wat NAIS (National Animal Identification System) ontwerp is om onder die dekmantel van voedselveiligheid te doen.Dit het niks gedoen om die veiligheid aan te spreek nie, groot produsente laat hul diere in groepe registreer in plaas van individueel soos wat klein produsente sou moes doen, en het blatant gesê dat dit 'uitvoermarkte' beskerm wat klein- en tuisprodusente nie doen nie. NAIS word weer herleef, al was 90% van die openbare kommentaar daarteen.
Die laaste ding wat ons nodig het, is meer gesentraliseerde beheer van die voedselvoorsiening. Dit is 'n wetsontwerp wat verwoestende gevolge op die pad sal hê, aangesien die FDA jaar na jaar meer begrotingsgeld probeer regverdig. Soos alle burokrasieë, sal dit probeer om kragtiger te word om meer geld te werf. Die vermindering van die grootte van die groei sal 'snitte' misbruik word, en die tentakels bereik stadig alle vlakke van voedselproduksie, insluitend u tuintuin. Maak die wet dood en verminder die FDA !!
Die waarheid is dat feitlik alle voedselgedraagde siektes veroorsaak word deur die verkeerde gebruik van die produk op die eindbestemming van die eindgebruiker. Verdere betrokkenheid deur die regering sal slegs meer koste inhou, sonder dat dit die resultate aansienlik beïnvloed. - oorweeg 'E. coli -vergiftiging' in die VSA: ongeveer 1 uit 1 biljoen porsies beesvleis lei tot aansteeklike dood. En behoorlike kook sou die een verhinder. Hoeveel beter kan ons kry met meer regulering van die produsente?
Ons moet van die FDA ontslae raak, nie meer krag gee nie. Dit is moer.
Hierdie wetsontwerp sal, soos die meeste ander wetsontwerpe, die 'onbedoelde' gevolg hê om die pryse op plaaslike produkte te verhoog en mense uit die sak te sit. Dit is vullis, en die laaste ding wat ons nodig het.
Die FDA reguleer byna 80% van die voedselvoorraad, so ek is nie seker wat bedoel word met 'die FDA het verbasend min beheer oor voedselveiligheid' nie. Ek is ook nie seker hoe meer burokrasie ons voedsel veiliger sal maak as die top 10 voedseloorsake vir siekte -uitbrake reeds gereguleer word nie. Die CDC berig dat ongeveer 5000 mense jaarliks ​​aan voedselvergiftiging sterf. Dit is ongeveer .016% van die bevolking. Dit verskyn nie op iemand se lys van kommer oor dinge wat Amerikaners vermoor nie, behalwe miskien politici en fabrieksplase. Statisties gesproke is u meer geneig om te sterf as gevolg van 'n asteroïde -impak (kyk daarna!). In vergelyking met die verslag van die kantoor van die chirurg -generaal dat meer as 300 000 mense elke jaar aan vetsugverwante kwessies sterf, kan u sien hoe klein hierdie probleem eintlik is. Ek glo dat ons minder regulering nodig het, nie meer nie en veral vir kleinboere. Ten spyte van wat hierdie artikel 'mag' impliseer dat daar 'n vrystelling vir plase in hierdie wetsontwerp is, is die vrystelling slegs van toepassing op artikel 101. Die ander 36 afdelings is wel van toepassing op plase. Een laaste ding om te oorweeg, om te bepaal of ons meer van ons vryhede aan die regering moet oorgee. Hier is hoe die CDC die aantal sterftes as gevolg van voedselvergiftiging uitdink, en ek haal aan: 'eers die aantal sterftes onder aangemelde gevalle bereken, dan hierdie syfer verdubbel tot ongerapporteerde sterftes, en uiteindelik vermenigvuldig met die persentasie infeksies wat aan voedsel oorgedra kan word oordrag." Die beste wat ek onder 1500 karakters kon doen.
Waarom u kos nie veilig is nie?
Kayla Boner het haar 14de verjaardag op 22 Oktober 2007 gevier deur haar bestuurslisensie te kry. Daar was daardie dag geen skool nie, en die onderwysers het 'n spesiale opleidingsessie gehad, en Kayla het ongeduldig haar ma by die werk gebel ("soos honderd keer," skerts haar ma, Dana) om haar te herinner aan die toets die middag. 'Kayla was 'n tipiese tiener,' onthou Dana. "Sy het te veel op haar selfoon gepraat en oor haar aandklokstryd gestry." Maar sy was ook 'n goeie student, was betrokke by kerklike aktiwiteite en het elke seisoen 'n sport beoefen en vlugbal, basketbal, sagtebal. En sy was 'n buitengewoon bedagsame dogter. 'Sy sou van die skool af kom voordat ek terug was van die werk af', sê Dana, 'en sy sal seker maak dat die huis heeltemal skoon is, selfs die kombuis.' Wat meer is, Kayla het altyd vars blomme in 'n vaas op die tafel vir haar ma gehad. 'Dit was miskien lila uit die tuin, of selfs net paardebloem,' sê Dana, 'maar sy weet hoe baie ek daarvan hou.'
Nadat Kayla die Maandagmiddag haar bestuurslisensie gekry het, het daar egter iets vreemds gebeur: In plaas daarvan om te smeek om agter die stuur in te gaan, het sy gevra om huis toe te gaan omdat sy nie goed voel nie. Haar maag was die aand seer, en sy het die volgende dag tuis gebly van die skool af. 'Ek het aangeneem sy het griep,' sê Dana. Maar Kayla se simptome het vinnig ernstig geword. Sy het vroeg Woensdagoggend bloedige diarree gekry en is in die plaaslike hospitaal opgeneem. Die dokters het gedink sy het C. difficile & mdash 'n nare bakteriële infeksie & mdash en behandel haar met antibiotika. Inderdaad, dit lyk asof Kayla beter word toe haar niere skielik die volgende maandag skielik toemaak. 'Sy moet dialise ondergaan', het die dokters laat die aand aan Dana en haar man, Rick, gesê. Kayla is na die Blank Kinderhospitaal in Des Moines, ongeveer 40 kilometer van hul huis in Monroe, IA, oorgeplaas. Dana het in die ambulans gery en was verlig dat Kayla nog spraaksaam was op die reis.
In die hospitaal het laboratoriumresultate van die einde van die vorige week uiteindelik gekom, en die Boners het geleer wat Kayla eintlik so siek maak: 'n E. coli -infeksie wat tot hemolitiese uremiese sindroom (HUS) gelei het. Hierdie verwoestende komplikasie kom voor wanneer E. coli -bakterieë uit besmette voedsel in die spysverteringskanaal kom en gifstowwe uitskakel wat rooibloedselle versnipper en klein bloedvate in die niere verstop. Siek soos sy was, was Kayla steeds bekommerd oor haar ma. 'Sy het vir my gesê sy is jammer,' sê Dana, wat haar dogter probeer gerusstel. "Ek het gesê: 'Liefie, dit is OK. Dit is wat mammas doen.' "
Niks het gehelp nie. Laat Dinsdagaand begin Kayla met dialise. Maar teen Woensdag was sy traag en verward, en toe kry sy 'n aanval en moes sy op 'n ventilator sit. Op Vrydag 2 November het sy 'n vinnige hart en stygende bloeddruk opgedoen en 'n reeks klein beroertes gekry wat haar breindood laat sterf het. 'Dan moes ons die moeilikste besluit van ons lewens neem,' sê Dana. "Ons moes ons dogtertjie laat gaan."
Met ontbinding van die lewensondersteuning, omring deur almal vir wie sy lief was-haar ouers, haar suster, haar kêrel Kristin en sy ouers, haar tante, haar grootouers en haar predikant, lees 'n gebed en Kayla sterf om 10 uur die oggend. 'Ek het 'n baie gesonde kind gehad,' sê Dana Boner. "Tien dae later was sy weg."
Twee raaisels wat nog nooit opgelos is nie, het Dana se hartseer bygedra: Eerstens kon gesondheidsamptenare nie presies uitvind watter kos Kayla siek gemaak het nie. Dana vermoed dat dit 'n verpakte pizza was wat omstreeks die tyd van haar dogter se dood herroep is, maar dit is nooit bewys nie.
Die tweede raaisel is 'n raaisel wat nie net die Boner -gesin raak nie, maar ook die hele land: waarom het die regering die strafbare organisme nie verbied nie, en later identifiseer hy as E. coli O111 & mdash uit die voedselvoorraad? Die Amerikaanse departement van landbou (USDA) weet lankal dat dit gevaarlik is, maar dit is nog nie in die kategorie met die grootste risiko geplaas nie. Soos Dana Boner dit stel: "Ek voel asof my kind vermoor is."
Elke jaar word ongeveer 48 miljoen mense en een uit elke ses Amerikaners siek van iets wat hulle geëet het. Besmette voedsel stuur 128 000 slagoffers na die hospitaal, en dit maak 3000 kinders en volwassenes dood. Die Centers for Disease Control and Prevention (CDC) identifiseer jaarliks ​​ongeveer 1000 uitbrake van siektes. Hierdie bewese epidemies toon egter nie die volle omvang van die probleem nie. Die oorgrote meerderheid van die aangemelde gevalle van voedselgedraagde siektes kom as individuele gevalle voor, maar kan eintlik deel uitmaak van 'n onbekende wydverspreide uitbraak. (En dan is daar natuurlik al die gevalle wat nooit gerapporteer word nie: u eet iets besmet, het 'n slegte nag of twee, en keer daarna terug na u gewone lewe sonder om mediese hulp te soek.)
Alhoewel die huidige getalle laer is as in 1999, toe die laaste groot regeringsverslag oor voedselgedraagde siektes gepubliseer is, het die dramatiesste afname tussen 1996 en 2000 plaasgevind. Sedertdien was daar weinig bykomende veranderinge. Opskrifte wys die steeds bedreiging uit: E. coli in beesvleis. Salmonella in peperkorrels. Listeria in middagete vleis. Campylobacter in hoender. Verlede lente het 'n opkomende stam van E. coli & mdash genaamd O104 en mdash wat in rou spruite gevind is, uiteindelik ten minste 47 mense in Duitsland en Frankryk doodgemaak en duisende siek gemaak, dit was een van die verwoestendste voedselverwante epidemies wat tot dusver opgeteken is.
En dan, in Augustus, herroep die Cargill -onderneming tientalle miljoene pond gemaalde kalkoen wat verband hou met 'n uitbraak wat tientalle mense siek gemaak het. Die kalkoen was besmet met 'n besonder gevaarlike vorm van salmonella, wat dit 'n klas maak wat ek onthou-volgens USDA-reëls, beteken dit dat daar 'n "redelike waarskynlikheid is dat die eet van die voedsel gesondheidsprobleme of die dood kan veroorsaak." Dit was een van die grootste klas I -herinneringe in die Amerikaanse geskiedenis.
Verlede winter was daar 'n kort sprankie hoop dat die regering op hierdie gevare reageer toe president Obama die landmerk vir die modernisering van voedselveiligheid onderteken het, die grootste uitbreiding van die voedselveiligheidsowerheid van die Food and Drug Administration (FDA) sedert die 1930's. Maar die nuwe wetgewing het nie befondsing van 'n twisende kongres ontvang nie, en dit beperk die wet werklik.
Hierdie soort een-stap-vorentoe, twee-stap-terug benadering frustreer advokate vir voedselveiligheid, van wie sommige geliefdes gesien het wat toegee aan voorkombare infeksies. 'Soms skud ek net my kop oor hoe lank ons ​​hierdie stryd gestry het,' sê Nancy Donley, president van STOP Foodborne Illness, 'n organisasie wat sy in 1993 help vestig het nadat haar 6-jarige seun, Alex, aan eet gesterf het. 'n E. coli & mdash -besmette hamburger by 'n gesin se kookkuns.
'Wat ons nodig het, is 'n voetsoolvlakbeweging, 'n oproep tot aksie', sê Kirsten Gillibrand, senator van New York, wat voedselveiligheid as wetgewende en persoonlike missie aangeneem het. 'As alle ouers wat elke dag kos vir hul kinders berei, sou verstaan ​​dat ons werk volgens wette wat 100 jaar gelede geskryf is, sou hulle woedend wees dat ons nie meer gedoen het nie.
Waarom het ons nie groter vordering gemaak nie? Dit begin met die begrip van wat reggemaak moet word en wat nodig is om hierdie oplossings te maak.
Die ander gevaarlike goggas
In April 2010 stapel Emily Grabowski haar bord hoog met romaine blaarslaai by die slaaibar in die eetsaal by Daemen College in Amherst, NY. Sy was 'n gesondheidsbewuste eter en beskou dit as voedsamer as 'n ysberg. Maar die blaarslaai, versprei deur Freshway Foods in Ohio, was besmet met E. coli O145, en in die lente het dit tot 33 gevalle van voedselvergiftiging veroorsaak.
Toe Grabowski die eerste keer siek word, het dokters die standaardtoets uitgevoer vir E. coli O157, die alombekende bakterie agter die Jack in the Box-uitbraak van 1993, wat ongeveer 700 mense siek gemaak en vier kinders doodgemaak het. Omdat Grabowski se toetsuitslae vir O157 negatief was, het die dokters begin kyk of daar ander siektes is, soos Crohn se siekte. Maar toe sy HUS ontwikkel, die komplikasie van die rooibloedselle en mdash -versnippering wat Kayla Boner doodgemaak het, het hulle getoets vir ander E. coli -stamme, insluitend O145.
Grabowski het nierversaking opgedoen en is op die ICU geplaas. En hoewel sy uiteindelik herstel het en die somer teruggekeer het na die skool om die verlore tyd te vergoed, het die beproewing haar fisiek en emosioneel broos gelaat. Vir meer as 'n jaar het sy maklik moeg geword en haar migraine het versleg. 'Op papier gaan dit goed,' sê sy. "Maar ek is nie so nie. Ek kan sekere medisyne nie neem nie, want my niere kan dit nie hanteer nie. Ek is bekommerd dat my niere van nou af gaan misluk. En dit het my 'n hele jaar geneem om op te hou dink, Gaan ek siek word? elke keer as ek eet. "
Dit kan verstaanbaar wees dat Grabowski se dokters aanvanklik slegs vir E. coli O157 getoets het. Sedert die Jack in the Box -tragedie, het dit honderde uitbrake veroorsaak in ondergaar beesvleis (veral gemaalde vleis), rou melk en vars vrugte en groente, insluitend ongepasteuriseerde appelasyn, spinasie, blaarslaai, spruite en koolslaai. Maar wat die meeste mense nie besef nie, is dat daar baie stamme van E. coli -bakterieë is, en die stam wat die uitbraak van 1993 veroorsaak het, is slegs een van 'n groep bekend as STECs & mdash vir "Shiga toxin & mdash producerende E. coli."
Terwyl O157 STEC -infeksies die afgelope 15 jaar gedaal het, het die voorkoms van ander STEC's gestyg tot die punt dat hulle O157 nou gesamentlik verduister. Tog is nie een hiervan op die 'gevaarlikste' owerspellys nie. As dit so was, sou vleisprodusente ten minste vir elkeen van die stamme en mdash moes toets en, indien hulle dit gevind het, die bondel vernietig of dit gaarmaak om die bakterieë dood te maak.
Die CDC skat dat van die ongeveer 265,000 STEC-infeksies wat elke jaar in die VSA voorkom, byna twee derdes nou veroorsaak word deur nie-O157's, waarvan die meeste deel uitmaak van 'n groep bekend as die Big Six. Sommige hiervan is net so wreed soos O157, wat lei tot ontsaglike maagkrampe, waterige en soms bloedige diarree, en in sommige gevalle HUS.
Hierdie nuwe variëteite het uitbrake veroorsaak deur 'n wye verskeidenheid voedsel, insluitend beesvleis, melk, Amerikaanse kaas en blaarslaai, en feitlik enigiets wat in aanraking kan kom met afval van herkouers (veral beeste). In die geval van vleis kan besmetting tydens slagting voorkom, of die verwerking van produkte kan besmet raak as besproeiingswater of kunsmis die bakterieë wat siektes veroorsaak, bevat.
Soms bepaal die openbare gesondheidsowerhede egter nooit hoe die voedsel besmet is of watter voedsel verantwoordelik is nie. Dit is wat gebeur het toe een van die Big Six-stamme 'n uitbraak veroorsaak het onder mense wat gedurende 'n tydperk van 10 dae in Augustus 2008 in die Country Cottage-restaurant in Locust Grove, OK, geëet het. die hospitaal, en een vermoor, maar ondersoekers van die staatsgesondheidsdepartement het nooit die bron gevind nie.
Shiloh Johnson, toe 10 jaar oud, was een van diegene wat ernstig geraak is. Sy het 'n buffet van hoender, ham, gekookte eier, broodjie, olywe, sonneblomsaad en sjokoladekoek geniet, maar twee dae later voel sy siek genoeg om hospitaal toe geneem te word. Binne enkele dae het haar niere misluk en moes sy dialise ondergaan, haar toespraak verswak, sy begin hallusineer en sy het in 'n koma geval wat weke geduur het. Toe vloeistof om haar hart opbou, het dokters 'n noodoperasie uitgevoer om dit te dreineer. Later het Shiloh se ma, Belinda Johnson, verneem dat haar dogter tydens die operasie hartstilstand gekry het. Alhoewel Shiloh oorleef het en haar lewe hervat het en geskiedenisboeke en raaisels gelees het, gesing, met haar hond gespeel het, ly sy aan hoë bloeddruk en chroniese niersiekte.
Belinda, wat nou die gesondheidsverslae van restaurante nagaan en bybly met herinneringe, wil hê dat mense moet verstaan ​​hoe gevaarlik E. coli O111 is. 'Dit is nie 'n eenvoudige maagbesie nie,' sê sy. 'Dit kan u lewe vir ewig verander.'
U sou dink dat uitbrake soos die blaarslaai en siektes van die Country Cottage voedselveiligheidsowerhede aggressief sou laat werk om seker te maak dat die Groot Ses nie op die bord kom nie. Maar ons leiers het hierdie besoedeling nie so dringend behandel as O157 nie. 'N Deel van die probleem is tegnies:' Hierdie goggas bestaan ​​al dekades lank ', sê Bill Marler, 'n advokaat in Seattle wat slagoffers van voedselgedraagde siektes verteenwoordig. 'Maar nou kry ons uiteindelik die tegnologie om doeltreffend daarvoor te toets.'
En vir 'n lang tyd was die Groot Ses vermoedelik skaars. Selfs vandag nog weet niemand hoe gereeld hulle in die voedselvoorraad voorkom nie. Om uit te vind (en ongetwyfeld om wetgewers te laat optree), het Marler se prokureursfirma in 2008 en 2009. privaat 'n studie befonds. in elke 50 pakkette.
Meer onlangs het wetenskaplikes aan die Texas Tech University gevind dat nie-O157 STEC-stamme in byna 7% van die beesvleis en meer as 4% van die heel-spiersnitte (soos gebraaide en steaks) gevind is van 325 monsters wat tussen Februarie en Mei by supermarkte in 32 stede gekoop is.
Ondanks hierdie bewyse, sowel as die statistieke van die CDC oor die toenemende aantal Amerikaners wat deur hulle besmet is, is die Big Six toegelaat om deur die federale voedselveiligheidsnet te glip. Om seker te wees, die USDA is nie heeltemal magteloos nie. Volgens wet kan besmette vleis uit die rakke gryp as dit met 'n uitbraak verband hou, ongeag watter organisme die siekte veroorsaak. Maar Elisabeth Hagen, M.D., onder sekretaris vir voedselveiligheid, erken dat dit moeilik is om 'n produk uit die mark te haal ná 'n uitbraak. 'Ons wil nie wag totdat mense siek word nie,' sê sy.
En haar agentskap was op die saak, sê dr Hagen, wat in Augustus 2010 beëdig is: "My span het begin werk aan hierdie kwessie in die eerste week wat ek aan die werk was." Sedertdien het die USDA sy eie state-of-the-art toetse ontwikkel om die teenwoordigheid van die Big Six te identifiseer. En dit het probeer om standaarde vir die voedselbedryf te ontwikkel, maar die doel, sê dr. Hagen, is om die benadering van die agentskap te vervolmaak sodat die bedryf sal aanvaar en "[gereed] is om enige nuwe beleid te implementeer."
Daar is 'n ander opsie. In 1994, nadat die Jack in the Box -uitbraak soveel siek geword het, het Michael Taylor, destydse waarnemende sekretaris vir voedselveiligheid van die USDA, 'n verstommend eenvoudige aksie geneem. Hy het E. coli O157 tot 'n egbreker in beesvleis verklaar. Taylor het nie die lang proses van federale reëlvorming deurgemaak nie, maar het sy besluit in die taal van die bestaande wet gewortel.
Nie verrassend nie, het die American Meat Institute, 'n nasionale handelsvereniging wat verpakkers en verwerkers van vleis en pluimvee verteenwoordig, aangekla. Maar dit het verlore gegaan. En sedertdien, aangesien die bedryf toenemend sensitiewe toetse opgestel het om die patogeen op te spoor, sowel as metodes om dit op plase en in verwerkingsaanlegte te help uitskakel, het die siektetoestand dramaties gedaal.
Sommige aktiviste dring daarop aan dat die USDA se dokter Hagen presies dieselfde doen as wat Taylor in 1994 gedoen het: verklaar bloot dat die Groot Ses egbrekers is om hulle uit die voedselvoorraad te haal, en om regstorms uit die industrie te weerstaan. Dr Hagen verduidelik dat sy opgetree het: haar agentskap het die kwessie na die Withuis se kantoor van bestuur en begroting gebring, waar dit onder die loep geneem is. Terwyl regeringsgroepe wag totdat die stukke op hul plek val en burokrate oor besonderhede dikker, word meer mense siek en sterf hulle.
Tot 15 verskillende federale agentskappe speel 'n rol om die voedsel van die land veilig te hou. Maar die grootste deel van die verantwoordelikheid gaan aan die USDA en die FDA. Dit lyk eenvoudig en totdat u leer hoe dit afspeel. Die USDA se voedselveiligheids- en inspeksiediens (FSIS) moet alle beeste, skape, varke, pluimvee en ander diere inspekteer tydens die slag en verwerking. Volgens wet moet ten minste een federale inspekteur ten minste een keer elke skof teenwoordig wees wanneer 'n slaghuis werksaam is.Die FDA dek feitlik alle ander voedsel, insluitend melk en ander suiwelprodukte, seekos, vrugte, groente en die meeste verwerkte voedsel. Dit verseker ook die veiligheid van ingevoerde voedsel (behalwe vleis en pluimvee).
Dit is hoe gek hierdie afdeling van toesig word: die USDA reguleer hoenders, terwyl die FDA toesig hou oor eiers (sien meestal "Chicken & amp Egg: Who's in Charge?" Op bladsy 220). Die USDA is verantwoordelik vir koeie, terwyl die FDA verantwoordelik is vir melk. Pepperoni pizza? Dit is die USDA. Kaas pizza? Die FDA. Die USDA hou toesig oor baber, die FDA reguleer tonyn.
Hierdie agentskappe werk ook in 'n ongelyke finansiële reëling. Ongeveer 40% van die gesamentlike voedselveiligheidsbegroting van die twee agentskappe gaan aan die FDA, maar dit is verantwoordelik vir ten minste 80% van die Amerikaanse voedselvoorraad, berig die Congressional Research Service, wat beleid en regsanalise aan die komitees van die huis en die senaat verskaf.
Geld is nie die enigste tekort vir die FDA nie. Die voedselverwante personeel tel slegs 2 800, waarvan meer as 1 900 veldinspekteurs is. Tog hou die agentskap toesig oor meer as 44 000 voedselvervaardigers en 100 000 ander fasiliteite, soos pakhuise en graanhysers, met 68 000 wat ondersoek moet word. By die USDA se FSIS werk ongeveer 9 400 personeellede aan voedselveiligheid, waarvan ongeveer 8 000 in die 6 300 slag- en verwerkingsaanlegte landwyd is.
Die FDA is ook aangestel om die state te help om die standaarde van hul inspeksiepraktyke op te stel. Maar ook hier word die agentskap gestrem, aangesien die resessie die staatsbegrotings ondermyn het. 'Sommiges sny eintlik voedselveiligheidsprogramme', sê Michael Taylor, die voormalige 'noem dit net 'n owerspelige' USDA-bestuurder, wat nou adjunk-kommissaris vir voedsel by die FDA is.
Staatsagentskappe was ook nie altyd betroubaar nie. In 2008 het die staatinspekteurs in Georgia 'n OK aan die Peanut Corporation of America (PCA) gegee, kort voor die onderneming met salmonella-besmette grondboontjiebotterprodukte nege sterftes en meer as 700 siektes in 46 state laat in 2008 en vroeg in 2009. Meer as 2800 grondboontjiebotter -bevattende produkte wat deur 'n verskeidenheid ondernemings gemaak is, is moontlik gemaak met die bestanddele wat deur PCA herroep is. Toe die FDA-inspekteurs na die uitbraak ingaan, het hulle bewyse gevind dat die onderneming grondboontjies wat met salmonella besmet is, gestuur het en dat masjinerie vir grondboontjiepasta nie skoongemaak is nadat besmette besendings uitgegaan het nie-en hulle het self salmonella op die vloer gevind.
Een van die eerstes wat deur die besmette grondboontjiebotter getref is, was Shirley Almer van Perham, MN. Sy het longkanker en breinkanker bestry-en gewen. Maar aan die einde van 2008 het sy aan krampe en diarree begin ly kort voordat sy uit 'n korttermyn rehabilitasie-fasiliteit ontslaan sou word waar sy behandel word vir 'n geringe infeksie. Almer het vinnig sieker geword, en net meer as 'n week later is sy op 72 -jarige ouderdom oorlede. "Kanker kon haar nie eis nie, maar grondboontjiebotter wel," het haar seun, Jeff Almer, in 2009 aan 'n subkomitee van die Huis van Verteenwoordigers gesê. "Shirley Almer was mal daaroor land, maar is baie teleurgestel deur 'n gebroke en ondoeltreffende voedselveiligheidstelsel. "
Lou Tousignant, wat ook tydens die subkomiteeverhoor getuig het, het nog skerper woorde. Sy pa, Clifford Tousignant, en 'n vasgemaakte, hoogs versierde 78-jarige veteraan uit die Koreaanse Oorlog, pa van ses kinders, oupa van 15, oupagrootjie van 14, en baie geliefd deur sy familie en mdash, is ook dood aan die grondboontjie met salmonella. botter vervaardig deur PCA. Sy seun sê: "Die subkomitee het e-posse en ander bewyse getoon wat bewys het dat die eienaar van PCA bewustelik besmette produkte gestuur het en mdash en die man is niks aangekla nie. Hoe is dit moontlik?"
Terwyl die moderniseringswet op voedselveiligheid daarop gemik is om die gebroke stelsel waarna Jeff Almer verwys het, te versterk, sal hierdie hervorming meer 'n wens as 'n werklikheid bly, tensy die FDA voldoende personeel, geld en effektiewe staatsvennote kan kry.
Die ander groot tekortkoming van die nuwe wet: die USDA word glad nie daardeur gedek nie. En met 'n paar bedreigings vir voedselveiligheid, volg die twee agentskappe baie verskillende reëls. Onder die wet kan die FDA byvoorbeeld nou die 'owerspelige' standaard gebruik voordat iemand siek word. Maar tensy die besmetting E. coli O157 is, moet die USDA wag op 'n uitbraak. Dit beteken dat as E. coli O111 en die organisme wat Kayla Boner en mdash gedood het in toetse op bevrore pizza opgedaag het, die pakkette onmiddellik deur die FDA herroep kon word. Maar as E. coli O111 in beesvleis verskyn, kan die vleis in supermarkte en in yskaste in die restaurant bly totdat mense siek word.
Sulke ingewikkeldhede en teenstrydighede maak dit moontlik om 'die hele stelsel te skrap', soos Nancy Donley van STOP Foodborne Illness dit stel, en 'n enkele, onafhanklike voedselveiligheidsagentskap skep wat alles wat ons eet en drink reguleer. In 1999 het die Government Accountability Office (GAO) & mdash 'n onafhanklike, onpartydige agentskap wat vir die kongres werk, gewaarsku dat "ons [gefragmenteerde stelsel] nie onder 'n rasionele plan ontwikkel is nie, maar dat dit oor baie jare saamgewerk is om spesifieke gesondheidsbedreigings aan te spreek spesifieke voedselprodukte. "
Twaalf jaar later, in Maart 2011, wys die GAO weer op die gevare van fragmentasie en dring aan op 'n "regeringswye prestasieplan vir voedselveiligheid." Die verslag het verskeie maniere uiteengesit om die lappiesstelsel reg te stel, waaronder die oprigting van 'n enkele voedselveiligheidsagentskap. Maar dit erken dat "herorganisering van die federale verantwoordelikhede vir voedselveiligheid 'n komplekse proses sou wees. Dit kan jare neem."
Elex Scheels, 'n ma van die drieling in Voorheesville, NY, was bereid om die ekstra geld vir organiese fynproewers vir haar kinders te betaal. Daarom het sy in die lente van 2007 Veggie Booty-snacks en mdash-gebakte rys-en-mielie-lekkernye en mdash vir haar kleintjies van toe 20 maande gekoop. Kort daarna het twee van die drie en mdash dogter Sydney en seun Cole & mdash ernstig siek geword van 'n seldsame salmonella -stam. Die infeksie van Sydney was veral kwaai, haar koors het tot byna 106 grade gestyg en bloed het uit haar ingewande gestroom. 'Dit was aaklig om dit uit haar klein lyfie te sien kom,' onthou Elex.
Die Scheelses het drie maande lank latexhandskoene gebruik om doeke om te ruil en die bad gebleik na die kinders se bad. Die moeilikste van alles was dat hulle hul huishouding moes isoleer van baie van hul familie en vriende, insluitend ander jong kinders, om te voorkom dat die infeksie versprei.
Albei kinders het oorleef, maar Sydney was drie maande lank die draer van die bakterie, en sy kan 'n risiko loop vir voortdurende immuunstelsel en gewrigsprobleme. 'Dit is wag en sien', sê Elex vandag. "Niemand weet regtig wat die langtermyn-gevolge is nie."
In Junie herroep die onderneming Veggie Booty & mdash, maar uiteindelik het die snack 69 mense in 23 state, byna almal klein kinders, siek gemaak. Veggie Booty is plaaslik in New York vervaardig, wat 'n beroep op gesonde gesinne soos Elex Scheels gehad het. Een van die bestanddele was egter 'n speserye uit China, wat besmet was met 'n soort salmonella wat laas in die sewentigerjare in Hong Kong gesien is.
Die toenemende invoer en invoer kan nie net die tradisionele tarief soos kaas en olyfolie nie, maar ook bestanddele wat gebruik word vir die vervaardiging van ander voedsel, soos die geurmiddels op Veggie Booty, die grootste uitdaging vir die FDA wees. In die afgelope vyf jaar het voedselinvoer verdubbel, met meer as 240 000 ondernemings in 200 lande en gebiede wat jaarliks ​​produkte aan die VSA verkoop.
Tans word tussen 10% en 15% van alle voedsel wat deur Amerikaanse huishoudings verbruik word, ingevoer. By sommige kosse word meer van wat ons eet ingevoer as wat plaaslik vervaardig word, 60% van vrugte en groente kom byvoorbeeld uit die buiteland, net soos 80% van seekos. Tog kan die FDA slegs ongeveer 2% van die ingevoerde voedsel fisies ondersoek-en die aantal uitbrake groei steeds. Die afgelope paar jaar is honderde siek deur besmette ingevoerde produkte, waaronder Guatemalaanse kantaloepe en Mexikaanse pepers met salmonella en Mexikaanse groen uie met hepatitis A.
Weereens, dit is 'n kwessie van finansiering. Die nuwe wet op voedselveiligheid beveel die FDA om binne die volgende jaar minstens 600 buitelandse voedselgeriewe te inspekteer en die inspeksies jaarliks ​​vir die volgende vyf jaar te verdubbel. Maar tensy die begroting verhoog word, is die doel onmoontlik om te bereik, lui 'n kongresverslag vroeër vanjaar.
Alhoewel dit waar is dat die getuienis teenstrydig en verwarrend is, is daar genoeg negatiewe wetenskaplike bewyse om alarm te laat klink. Daar is gevind dat vitamien E 'n ewe goeie preserveermiddel is, sonder die newe -effekte van BHT, dus dit lyk absurd dat ons steeds 'n chemiese middel met krag gevoer word wat kommerwekkend is.
Dit word bewys in 'n Duitse studie van Kappus uit 1993, wat die toksikologie van die sintetiese antioksidante BHA en BHT vergelyk het in vergelyking met die natuurlike antioksidant vitamien E.
Omdat daar geen aanduiding is van genotoksisiteit van BHA en BHT nie, stem alle gepubliseerde bevindings ooreen met die feit dat BHA en BHT tumorpromotore is. In teenstelling met BHA en BHT, is vitamien E nie kankerverwekkend nie. Aan die ander kant het al drie antioksidante ook kankerverwekkende eienskappe. Die inname van die nodige hoë dosisse vir hierdie effekte is egter teenaangedui met BHA en BHT vanweë die kankerverwekkende effek daarvan. Die huidige oorsig kom tot die gevolgtrekking dat die konsentrasies van BHA en BHT deesdae in voedsel, medisyne en skoonheidsmiddels waarskynlik onskadelik is. Boonop kan vitamien E ook in hoër dosisse gebruik word sonder dat daar nadelige gevolge is.
BHT word verbied om voedsel in die VK en Japan, en ook babakos in die VSA, te eet. En as dit gebruik word, is die konsentrasies laag. Dit verlig egter nie die kommer oor opgehoopte gifstowwe nie. Dit bly 'n omstrede kwessie. As ek na die beskikbare studies kyk, sou ek verkies om BHT soveel as moontlik te vermy.
wat is jou gedagtes? Vermy u reeds BHT en BHA? Of dink u dat dit nie die moeite werd is om bekommerd te wees nie?
Mites van entstofvervaardiging
In die afgelope paar dae het die vraag ontstaan ​​waarom meer dwelmondernemings vir entstofproduksie ingeroep is. Dit is meestal te danke aan hierdie tweet:
Die probleem is, sover ek kan sien, is dit eenvoudig verkeerd. Daar is nie tientalle ander farmaseutiese ondernemings wat gereed is om hierdie mRNA -entstowwe te vervaardig nie. Vir my verraai dit 'n gebrek aan kennis oor wat hierdie entstowwe is en hoe dit geproduseer word. Alhoewel ek nie 'n farmaseutiese persoon is nie, is ek in die algemeen 'n farmaseutiese navorser. Ek sal dus graag hierdie leemte wil invul, en daarom is dit nie moontlik om tientalle maatskappye skielik los te maak om die Pfizer/BioNTech- en Moderna -entstowwe uit te skakel nie.
Die eerste ding om te verstaan, is dat dit natuurlik nie tradisionele entstowwe is nie. Daarom het hulle so vinnig gekom. Volgens wat ek kan sien, word mRNA as entstoftegnologie nou al vir twintig tot vyf-en-twintig jaar gewerk, en (soos ek nooit moeg noem nie) is ons gelukkig dat dit verskeie kere (en onlangs) van sy uitstekende probleme net voordat hierdie pandemie getref het. Vyf jaar gelede kon ons eenvoudig nie binne 'n jaar van volgorde na entstof gegaan het nie. En ek bedoel dat "we " beide die biopharma -industrie " en " ons die menslike ras " beteken.
Laat ek op hierdie punt kortliks 'n nog minder gegronde idee oorweeg wat ook al gebeur het. Ek het gesien hoe 'n aantal mense iets sê soos " Ons het die entstof in Februarie teruggekry! Dit het net tot die einde van die jaar geneem om dit in werking te stel vanweë die FDA! " Die belangrikste ding wat ek oor die idee sal sê, is dat niemand wat in werklikheid aan entstowwe werk, tyd daarvoor het nie. verklaring. Nie alle entstofidees werk nie, en ons sien dit reeds met die huidige koronavirus, en as u daaroor met 'n paar mense wil praat, stel ek voor dat u GlaxoSmithKline en Sanofi bel en hulle vra wat met hul eerste gebeur het. kandidaat, en terwyl u klaar is, bel Merck en vra hulle wat met hulle twee gebeur het. Let daarop dat ek pas drie van die grootste, mees ervare dwelmondernemings ter wêreld genoem het, wat almal te kort gekom het. Dus nee, ons het nie in Februarie die entstof gehad nie.
Een van die ander redes waarom ons dit destyds nog nie gehad het nie, is die hele probleem om uit te vind hoe om die goed te maak, en dit bring ons terug na die bespreking van vandag. Hoe maak u die entstof Moderna en Pfizer/BioNTech? En wat keer tientalle ander farmaseutiese ondernemings op om dieselfde te doen? Laat ons in hierdie besonderhede ingaan, en stop weer kortliks om u voor te stel dat u James Hamblin hierbo gevra het om eintlik 'n aantal dosyne en#8221 farmaseutiese ondernemings te begin noem. Het iemand 'n goeie oor/onder -idee oor hoeveel name dit sou afskrik?
OK, laat ons kyk na die werklike voorsieningskettings. Die mees insiggewende stuk wat ek hieroor gesien het, is van Jonas Neubert en ek het dit al voorheen aanbeveel, en dit is absoluut die tyd om dit weer aan te beveel. Ek moet ook hierdie gedetailleerde artikel by die Washington Post, wat fokus op die Pfizer/BioNTech -entstof, en hierdie by KHN oor die vervaardiging van knelpunte in die algemeen. U moet ook hierdie Twitter -draad van Rajeev Venkayya lees, wie weet ook waarvan hy praat oor die vervaardiging van entstowwe. Al hierdie sal besonderhede dek waaroor ek vandag nie eers sal uitkom nie!
Dit is nie in my aard nie, aangesien ek self 'n geneesmiddelnavorsingspersoon in 'n vroeë stadium is, maar ek sal alle R & ampD-vrae agter die verskillende komponente heeltemal ontwyk en dit net as 'n vervaardigingsproses beskou wat uit die lug val in sy finale vorm. Om 'n groot hoeveelheid agtergrond en detail in die vereenvoudigde stappe te distilleer, het ons:
OK, u het nou die inenting teen mRNA teen koronavirus vervaardig en dit na die wêreld gestuur, so sit agteroor en maak 'n koue een oop. U sal die stadium egter nie bereik sonder 'n paar belangrike uitdagings nie. Laat ons dit stap vir stap neem. Die DNA -produksie in Stap Een is nie te erg nie. Soos die Neubert -artikel beskryf, doen Pfizer dit self in Saint Louis, en Moderna bestee dit uit aan die groot en bekwame Switserse firma Lonza (opdatering: 'n goeie deel van die Lonza -werk word in Portsmouth, NH, gedoen). Die produksie van DNA -plasmiede op industriële skaal is redelik goed uitgewerk (en onthou dat industriële skaal vir DNA 'n paar gram beteken. Dit is nie iets wat u in u motorhuis kan doen nie. met elke stap in hierdie proses is daar baie suiwering en kwaliteitskontrole om seker te maak dat u presies wat jy dink jy maak en dat dit lyk presies binne dieselfde spesifikasies as die vorige keer dat u dit gemaak het. Maar dit is goed waarmee mense in die vervaardiging van biopharma goed is, en daar is baie mense wat dit kan doen. Dit gesê, 'n goeie aantal van hulle is besig om dit net vir die entstowwe te doen, maar as ons meer van hierdie DNA benodig, kan ons meer produseer.
Maar ons doen nie. Dit is nie die tempo-beperkende stap nie. Stap twee is ook nie die transkripsie in mRNA nie. Pfizer en BioNTech doen dit in Andover, MA en by BioNTech -fasiliteite in Duitsland. Hulle vervaardig in Idar-Oberstein ('n stad wat ek onthou toe ek 'n naweek in 1988 tydens my postdok in die koue reën besoek het). Verlede herfs het hulle 'n ander fasiliteit in Marburg gekoop, wat nou net besig is om op te bou vir sulke produksie. Die Moderna mRNA -stap word ook in Switserland deur Lonza hanteer. Nou is dit beslis nie so algemeen soos 'n industriële proses nie, want dit is relatief onlangs dat mense RNA-spesies self as werklike geneesmiddels behandel het, wat die produksie waardig is. As ek iemand anders moet vra om vir my nog 'n paar sakke op maat gemaakte mRNA vir my te maak, kan ek na Alnylam gaan (wat 'n vervaardigingsfasiliteit in Norton, MA het, maar ek gebruik dit seker maar vir hul eie medisyne!), Maar As u dit doen, sal dit nie die aantal entstofflessies wat aan die ander kant van die proses verskyn, verhoog nie. RNA-produksie is beslis nader aan koersbeperking as Stap een, maar dit is niks in vergelyking met die werklike knelpunte wat kom nie.
Nou na die lipiede in stap drie. Dit hoef nie in volgorde soos die DNA/RNA -stap gedoen te word nie, natuurlik is die lipiede wat nodig is vir die formulering 'n heeltemal ander produksieproses. Soos die Neubert-artikel u sal wys, kry Pfizer en BioNTech hulle almal van 'n Britse onderneming genaamd Croda, en die produksie sal waarskynlik in die stad Alabaster, Alabama, plaasvind, wat ek (anders as Idar-Oberstein) seker het nie besoek. Elkeen van hierdie entstowwe benodig 'n paar vreemde lipiede met positief gelaaide groepe wat 'n belangrike deel van die formulering is. Dit is beslis nie triviaal om op skaal te maak nie, maar dit is nog steeds klein molekules met relatief eenvoudige strukture. Ek is seker dat vate van hierdie dinge nie by die fabriek stapel nie weens 'n gebrek aan vraag, maar ek glo ook nie dat dit die beperkende reagens in die vervaardiging is nie. As u moes, kan u sekerlik 'n paar ander vervaardigers die proses versnel.
Ek gaan deur na stap vyf en stap ses. Dit werk beslis met 'n goeie snit, maar dit is meer tradisionele funksies van 'n dwelmonderneming (of van enige vervaardigingsonderneming). Dit is waar dat vulling en afwerking van farmaseutiese flessies op hierdie skaal u tot minder spelers beperk as wat byvoorbeeld by blik tonyn betrokke sou wees. Maar hierdie mense is reeds betrokke. Pfizer doen dit in Kalamazoo en in Puurs, België, en BioNTech doen dit op verskeie plekke in Duitsland en Switserland, beide by sy eie fasiliteite en via ten minste twee kontrakfirmas. Moderna bestee dit intussen aan sommige van die groot spelers in die VSA en Europa: Catalent, Rovi en Recipharm. Almal in hierdie deel van die vervaardigingsbedryf weet al maande dat daar 'n groot entstofstoot kom, en die vervaardiging van flessies begin toeneem, alle beskikbare produksielyne vinniger maak, en onderteken oral transaksies met almal wat soort gevorderde entstofpoging.
Ag, maar nou keer ons terug na stap vier. Soos Neubert sê: 'Welkom by die knelpunt!' 'N Mengsel van mRNA en 'n stel lipiede omskep in 'n goed gedefinieerde mengsel van soliede nanodeeltjies met konsekwente mRNA-inkapseling, dit is die moeilike deel. Dit lyk asof Moderna hierdie stap self doen, alhoewel besonderhede skaars is, en dit lyk asof Pfizer/BioNTech dit ook doen in Kalamazoo, MI en waarskynlik ook in Europa. Almal moet byna seker 'n spesiaal geboude mikrofluidika-toestel gebruik om dit te laat gebeur.Mikrofluïdika (nou al 'n paar jaar 'n warm navorsingsgebied) behels vloeistofvloei deur baie klein kanale, wat presiese vermenging en tydsberekening op 'n baie klein skaal moontlik maak. Vloeistowwe gedra hulle op hierdie skaal heeltemal anders as wanneer u dit uit tromme gooi of in reaktore pomp (dit is wat ons in die meer tradisionele medisynevervaardiging gebruik het). Dit is die hele idee. My eie raaiskoot oor wat so 'n entstofmasjien behels, is 'n groot aantal baie klein reaksiekamers wat parallel loop, met ewe klein en baie presies beheerde vloei van die mRNA en die verskillende lipiedkomponente wat daarin beweeg. U sal die vloeitempo's, die konsentrasies, die temperatuur en wie anders moet beheer, en u kan seker wees dat die kanaalgroottes en die grootte en vorm van die mengkamers ook van kritieke belang is.
Dit sal masjiene vir spesiale doeleindes wees, en as u ander dwelmondernemings vra of hulle een het, sal die antwoord wees " Natuurlik nie ". Dit is niks naastenby die tradisionele vervaardigingsproses van medisyne nie. En dit is die grootste rede waarom u nie net die tientalle ander maatskappye kan bel en hulle kan vra om hul bestaande produksie oor te skakel na die vervaardiging van mRNA -entstowwe nie. Daar is nie tientalle ondernemings wat DNA -sjablone op die nodige skaal maak nie. Daar is beslis nie tientalle ondernemings wat genoeg RNA kan maak nie. Maar die belangrikste, ek glo dat u kan tel aan die een kant die aantal fasiliteite wat die kritieke lipied -nanodeeltjies kan maak. Dit beteken nie dat u meer van die masjiene kan bou nie, maar ek neem aan dat Pfizer, BioNTech, Moderna (en ook CureVac) grootliks die produksievermoë vir die soort uitbreiding opgeneem het.
En laat ons nie vergeet nie: die res van die medisyne -industrie mobiliseer reeds. Sanofi, reeds een van die groot entstofspelers (en een met hul eie belang in mRNA), het reeds aangekondig dat hulle Pfizer en BioNTech gaan help. Maar kyk na die tydlyne: hier is een van die grootste, goed voorbereide ondernemings wat 'n entstofproduksiepoging kan doen, en hulle sal tot Augustus geen impak hê nie. Dit is nie duidelik in watter stadiums Sanofi betrokke sal wees nie, maar bottelering en verpakking is beslis betrokke (en daar is geen besonderhede oor die vraag of LNP -produksie is nie). En Novartis het 'n kontrak aangekondig om ook een van sy Switserse liggings te gebruik vir vul-en-afwerking, met produksie teen die middel van die jaar. Bayer neem deel aan die CureVac -kandidaat.
Dit is alles goeie nuus, maar dit is nog ver van die tweet wat die hele pos begin het. Daar is nie dosyne ondernemings wat gereed is om entstowwe te vervaardig en hierdie pandemie te beëindig nie. Dit is dieselfde paar groot spelers wat jy al van gehoor het, en hulle sit ook nie en kyk nie. Om anders te beweer, is 'n fantasie, en ons is beter af met die feite.
Dankie aan Netgalley vir die LNR in ruil vir 'n eerlike resensie.
Hierdie boek was werklik omvattend in sy dekking oor die geskiedenis van drinkwater, enkele opvallende plekke waar daar unieke situasies is, en wette rakende drinkwater. Ek het baie geleer!
Ek het nog nooit die padblokkades besef om skoon drinkwater te kry nie. Ek waardeer dit baie dat hierdie skrywer al hierdie inligting saamgevoeg het. Skoon water behoort vir almal belangrik te wees, en ek dink dat almal dit moet lees Dankie aan Netgalley vir die LNR in ruil vir 'n eerlike resensie.
Ek het nog nooit die padblokkades besef om skoon drinkwater te kry nie. Ek waardeer dit baie dat hierdie skrywer al hierdie inligting saamgevoeg het. Skoon water behoort vir almal belangrik te wees, en ek dink dat almal hierdie boek moet lees. . meer
Die USGS (United States Geological Service) het 'n interessante Water Science School -dokument genaamd "The Water in You: Water in the Human Body." Hierin leer ons dat die menslike liggaam saamgestel is uit ongeveer 60% water. Sommige organe en weefsels het 'n hoër waterinhoud as ander, byvoorbeeld ons longe is ongeveer 83% water, niere ongeveer 79%, brein en hart ongeveer 73% en selfs ons bene is ongeveer 31% water. 'N Mens moet oorweeg waar die water vandaan kom en wat in die water is Die USGS (United States Geological Service) het 'n interessante Water Science School -dokument genaamd "The Water in You: Water in the Human Body." Daarin leer ons dat die menslike liggaam saamgestel is uit ongeveer 60% water. Sommige organe en weefsels het 'n hoër waterinhoud as ander, byvoorbeeld ons longe is ongeveer 83% water, niere ongeveer 79%, brein en hart ongeveer 73% en selfs ons bene is ongeveer 31% water. 'N Mens moet oorweeg waar die water vandaan kom en wat in die water is waaruit ons bestaan. Wil u hê dat u longe, niere, brein, ens. Versadig raak met besoedeling? Kyk vinnig na Flint, Michigan, en u kan sien dat u nie onveilige drinkwater in u liggaam wil hê nie. Maar hoe veilig is Amerika se water? Leser, u behoort hierdie vraag in u stad, u staat en u wetgewers te stel. En jy moet bewapen wees met feite.
Troebel water, my nie-fiksie wat vir September gelees is, bied 'n diep ontstellende blik op drinkwater in Amerika. Siegel verduidelik breedvoerig die groot tekortkominge van die Environmental Protection Agency, wie se verkorte lys van ongeveer negentig "gereguleerde besmettings" verdwerg word deur meer as 120,000 verbindings, farmaseutiese produkte en plastiek wat die kwaliteit en veiligheid van die water kan beïnvloed. Niemand soek die besoedeling nie. Niemand reguleer hulle nie. En ons praat nie net van kraanwater uit 'n openbare bron of 'n privaat put waarvan die waterskeiding besoedel kan word deur dekades se afloopwater nie. Gebottelde water is net so swak gereguleer. Trouens, dit is in baie gevalle heeltemal ongereguleerd. As u dus gebottelde water gedrink het en gedink het dit is veiliger, wil u miskien weer dink. Van gefluoreerde besmettings tot oestrogeen tot mikroplastiek, die drinkwater in hierdie land is 'n kwessie van elke burger. Dit raak mense, ons troeteldiere, ons gewasse en die plant- en dierlike proteïene wat ons verbruik. Kortom, die swak gereguleerde en ontleedde sogenaamde drinkwaterprobleem beïnvloed alles rondom ons.
Hierdie boek is uiters toeganklik en elke leek kan en behoort dit te lees. Die belangrike strekking van hierdie boek, wat die EPA aanspoor om meer te doen om Amerikaners te beskerm deur drinkwater meer konsekwent, doeltreffend en met die oog op die openbare belang in gedagte te hou, moet elke burger in gedagte hou. En verder stel plaaslike en staatsstandaarde vir beter filtrasie van drinkwater vas, sodat ongereguleerde besoedeling nie in ons voedselvoorraad en kombuiswater kan kom nie. Omdat dit duidelik 'n dwase ding is om op die stadig bewegende EPA staat te maak.
Ek het 'n eksemplaar van hierdie boek van St. Martin's Press ontvang in ruil vir 'n eerlike resensie. . meer
As 'n persoon wat waterbeleid bestudeer het en in 'n waterdivisie vir staatsregering gewerk het, het hierdie boek na my mening so kortgekom. Ek kan sien hoekom dit baie positiewe resensies gekry het, aangesien dit maklik lees vir die algemene publiek. Maar ongelukkig, net soos ander waterboeke, het Siegel baie dinge te eenvoudig gemaak en 'n paar onjuiste verklarings gemaak. Hy het sommige onderwerpe egter goed aangepak.
Ek stem saam dat ons ongelukkig water oorskry wat veilig is as wat ons verdien. Dit is moontlik dat ek as 'n persoon wat waterbeleid bestudeer het en in 'n waterdivisie vir die staatsregering gewerk het, hierdie boek na my mening te kort skiet. Ek kan sien waarom dit baie positiewe resensies gekry het, aangesien dit maklik lees vir die algemene publiek. Maar ongelukkig, net soos ander waterboeke, het Siegel baie dinge te eenvoudig gemaak en 'n paar onjuiste verklarings gemaak. Hy het sommige onderwerpe egter goed aangepak.
Ek stem saam dat ons ongelukkig water oorskry wat 'minder veilig is as wat ons verdien' (xiv). Dit is interessant dat hy geskryf het dat daar nie tegnies skurke is nie, maar "skuldiges en omstanders" (x). Die proses om te blameer is moeilik, aangesien ons almal in een of ander vorm ons eie waterkwaliteit beïnvloed. Dit is ook interessant dat hy Pat Mulroy van die Southern Nevada Water Authority geprys het terwyl ander boeke/geleerdes haar sterk gekritiseer het omdat sy groot groei in Las Vegas (wat waterintensief sal wees) bevorder het. Vir elkeen sy eie, dink ek. En dit klink beslis ook nie goed as ons waterinfrastruktuur die gebruik van PVC -pype behels wat plastiekchemikalieë kan uitloog nie. Maar, wat gaan ons nog meer gebruik?
Daar is soveel chemikalieë in gebruik wat nie gereguleer word nie, maar daar is geen moontlike manier om alles uit ons water te verwyder nie. Dit sou ideaal wees, maar dit lyk asof Siegel dit moontlik is as ons probeer (264). Daarbenewens bestaan ​​daar nie iets soos "suiwer" water nie. Water sal altyd besoedeling bevat besoedelstowwe is nie altyd sleg nie. Fluoried en ander dinge is in water en is voordelig en kan as besoedelende stowwe beskou word, wat Siegel kan aflei dat dit sleg is. Siegel stel voor dat dit beter sou wees om 'onpartydige, hoogs gekwalifiseerde kundiges' te laat besluit oor besoedeling in die water, wat nie so goed is as wat dit klink nie. Uiteindelik sal politiek en persoonlike doelwitte daarby betrokke wees.
BOTTELWATER IS NIE VEILIGER AS MUNISIPALE WATER NIE. Hy skryf dat gebottelde water "dikwels veiliger as kraanwater" is (104) DIT IS NIE. Hy noem al die probleme met gebottelde water, maar dit lyk nie asof hy dit verstaan ​​nie. Gebottelde water word deur die FDA gereguleer, en hulle het selde die hulpbronne om gebottelde water volledig te monitor, om nie te praat van gebottelde water wat in dieselfde toestand gebottel en verkoop word nie, is glad nie onderhewig aan regulering nie. En meestal is gebottelde water kraanwater. En vir die handelsmerke wat Siegel noem as meer suiwer/natuurlik, soos Fidji, het u eintlik baie probleme daarmee as u 'n eenvoudige Google -soektog doen. Ek is skaam dat hy vir advertensie -truuks val. Hy verwar die leser deur te sê gebottelde water is veiliger, maar sê ook dat dit nie die geval is nie.
Siegel maak hier wel 'n interessante punt: "die federale waterwet gee aan hospitale meestal steeds 'n gratis pas, sodat hulle en ander gesondheidsverwante fasiliteite hul afvalwater nie veel anders kan wegdoen as 'n gewone huiseienaar wat aan die munisipale waternet gekoppel is nie" (87 ). En tog word fabrieke en voerkrale in 'n mate onder die Wet op Skoon Water gereguleer. Idee wat tot nadenke kan lei, aangesien medisyne in drinkwater selde op iemand se radar is, veral diegene wat besluitnemings neem (laat staan ​​al die ander gemors en chemikalieë wat uit hospitale kom).
Siegel maak wel 'n ander geldige punt dat wanneer "skoon water" genoem word, dit gewoonlik oor riviere en mere gaan, nie drinkwater nie. Die omgewingsbeweging is grootliks onbesorg oor drinkwater, en daarom is daar 'n tekort aan personeel en geld om te steun vir sterker drinkwaterstandaarde. Omgewingsbewustes is ook baie bekommerd oor sosiale/omgewingsgeregtigheid, maar vergeet weereens grootliks van die inheemse Amerikaanse stamme en hul enorme stryd om enigsins skoon water te hê. Siegel het hom goed van sy taak gekwyt.
Laastens was die hele "Toliet to Tap" -argument redelik goed geskryf. "Sonder 'n tweede gedagte slaap ons op lakens waarop ander in hotelle geslaap het en ons gebruik lepels wat ander vir hul sop in restaurante gebruik het. Die lakens en lepels is skoongemaak en ander mense se riool kan ook skoongemaak word." Tog lyk dit asof niemand goed is met die hergebruik van water nie. Siegel het dit goed aangepak.
Ek het die vorige boek van Seth Siegel en aposs geniet & quotLet There Be Water: Israel & aposs Solution for a Water-Starved World & quot, en sien uit daarna om 'n eksemplaar van sy nuwe boek te ontvang & quotTroubled Water: What & aposs Wrong with What We Drink & quot . Ek was weereens nie teleurgesteld nie. In sy vorige boek het Siegel bespreek hoe ons ons waterbesparingsaksies kan verbeter deur te sien hoe kreatief Israel was om die beperkte beskikbaarheid van water optimaal te benut. In hierdie nuwe boek bespreek hy kwessies oor waterkwaliteit, waterbesmetting wat ek geniet het van die vorige boek van Seth Siegel "Laat daar water wees: Israel se oplossing vir 'n waterhonger wêreld", en sien uit daarna om 'n eksemplaar van sy nuwe boek te ontvang "Troebel water: wat is verkeerd met wat ons drink" . Ek was weereens nie teleurgesteld nie. In sy vorige boek het Siegel bespreek hoe ons ons waterbesparingsaksies kan verbeter deur te sien hoe kreatief Israel was om die beperkte beskikbaarheid van water optimaal te benut. In hierdie nuwe boek bespreek hy kwessies oor waterkwaliteit, waterbesmetting, die oorsake daarvan en nuttige inligting oor hoe ons seker kan wees dat die water wat ons verbruik, so suiwer as moontlik is.
Die belangrikste punt van Siegel is dat drinkwater in die Verenigde State nie noodwendig so suiwer is as wat ons dink nie. Die gebrek aan toegang tot skoon, veilige water kan 'n probleem wees wat ons aan ontwikkelende lande van die derde wêreld toeskryf, maar die probleem kan ook in Amerikaanse stede en dorpe gevind word. Lood in die water is 'n probleem waarvan die meeste van ons bewus is, beslis sedert die waterkrisisse van Flint, Michigan, 'n paar jaar gelede. Daar het besparingsmaatreëls daartoe gelei dat drinkwater met lood en ander gifstowwe vervat is. [Vir almal wat belangstel om meer te wete te kom oor die kwessie van waterkrisis in Flint, Michigan, die boek van Mona Hanna-Attisha "Wat die oë nie sien nie"die moeite werd om te lees].
Maar Flint is nie alleen nie, en daar is baie ander gemeenskappe gevind met hoë vlakke lood of ander besmettings in hul drinkwater. Skoon drinkwater is nie iets wat ons as vanselfsprekend kan aanvaar nie. Dit geld veral vir klein of plattelandse gemeenskappe, waar water afkomstig is van ongereguleerde putte of van waterverskaffers met beperkte hulpbronne. Byvoorbeeld, ek het onlangs 'n verslag gesien dat die Texas Commission on Environmental Quality in 2016 'n kennisgewing van wateroortreding uitgereik het aan 37% van die 3780 klein gemeenskapswaterstelsels wat dit monitor, en dat 25% van die oortredings vasbeslote was om hul gesondheid onmiddellik te bekommer kliënte.
Om dit te sien, kan baie van ons laat wonder oor die kwaliteit van ons eie water. Een goeie wenk wat Siegel verskaf, is dat inligting oor plaaslike kraanwater deur die poskode in die kraanwaterdatabasis van die Environmental Working Group (EWG) deursoek kan word op https://www.ewg.org/tapwater. Plaaslike waterverskaffers behoort ook 'n afskrif van hul verbruikersvertroueverslag oor kraanwatergehalte aan plaaslike kliënte te kan verskaf. Hierdie inligting is belangrik, aangesien gevaarlike elemente drinkwater kan binnedring. Daar word gereeld meer as 100 000 chemikalieë in die Verenigde State gebruik, en minder as 100 van hierdie chemikalieë word deur die Environmental Protection Agency (EPA) gereguleer. Baie van die ander ongereguleerde chemikalieë kan moontlik gevaarlik wees, maar daar is nog nie standaarde daargestel nie.
Chemiese stortings, besoedeling in riviere en strome, ontginning van mynbou, lekkasies van steenkoolas, diereafval, onwettige storting, breking, natuurlike stowwe, ensovoorts, is maar 'n handjievol bronne van waterbesmetting. In baie gevalle word besoedeling in water nie onmiddellik opgespoor nie, of word dit jare lank nie as 'n gesondheidsgevaar erken nie.
'N Voorbeeld van onbekende skadelike chemikalieë in drinkwater wat Siegel bespreek, is dié van polytetrafluorethyleen (PTFE) wat in die water in Hoosick Falls, NY, aangetref word. Dit word jare lank nie as 'n gevaar in die water beskou nie, maar uiteindelik het inwoners gesondheidsprobleme begin ontwikkel. 'N Plaaslike inwoner, wat vermoed dat die plaaslike watertoevoer die bron van die waargenome gesondheidsprobleme was, het sy water laat monster om die besoedeling te identifiseer. Sodra dit geïdentifiseer is, het dit gelei tot die erkenning van die behoefte om die water skoon te maak en om perke te stel vir die chemikalieë in die watertoevoer. [Nota: Ek het ander boeke gevind oor hoe ongeïdentifiseerde chemikalieë in drinkwatervoorrade ernstige gevolge vir die gesondheid veroorsaak het, insluitend Dan Fagin se boek "Tomsrivier", beskryf onwettige storting en 'n kankergroep in Tomsrivier, NJ en Eliza Griswold se boek"Genade en voorspoed"oor hoe breking die water in twee dorpe in Pennsylvania beïnvloed het].
Die voorval in Hoosick Falls hierbo genoem het 'n plaaslike impak gehad, maar natuurlik kan groter watermassas wat besoedel raak 'n groot aantal gemeenskappe beïnvloed. Onkruiddoders en plaagdoders, sowel as kunsmis, word gereeld in riviere en strome in landbougebiede gespoel. Een studie wat deur Siegel genoem is, het plaagdoders in voedsel en water ondersoek en bevind dat 28 van 29 stede wat langs die Mississippirivier ondersoek is (insluitend New Orleans, Kansas City, Omaha en Columbus) die Federale Standaarde vir een of meer onkruiddoders of plaagdoders oorskry.
Hierdie stede langs die Mississippi vertrou, soos ons moet, dat ons waterverskaffer aan alle federale en staatsregulasies voldoen, en voorsien water wat aan alle standaarde voldoen. Maar Siegel wys daarop dat hoewel dit in die algemeen waar is, daar steeds probleme by groot of klein waterverskaffers kan wees waar 'n ongereguleerde chemikalie in die water is, en dit nog nie as 'n gesondheidsprobleem geïdentifiseer moet word nie.
Een probleem is die beperkte omvang van die Wet op Veilige Drinkwater (SDWA) van 1974. Verpligte toetsing is slegs nodig vir 'n beperkte aantal besmettings. Ander chemikalieë, waarvan baie vermoedelik 'n gesondheidseffek het, kan soms dekades lank bestudeer word om perke te stel. Voorbeelde hiervan is per- en polyfluoralkylstowwe (PFAS), 'n klas van byna 5000 chemikalieë wat dikwels 'vir ewig chemikalieë' genoem word omdat dit so lank neem om af te breek. Twee van hierdie klas chemikalieë wat die afgelope tyd baie nuus in die nuus is, is PFOA en PFOS. Hierdie gefluoreerde verbindings is gebruik in brandbestrydingsskuim, kleefvrye kookgerei, matte waterdig is, waterdigte klere, voedselhouers, ens. Dit is gekoppel aan gesondheidskwessies en word al 'n aantal jare ondersoek vir gesondheidseffekte. In sommige gevalle is daar gesondheidsadvies en staatsstandaarde gestel, en strenger federale standaarde word tans oorweeg. Maar voordat nuwe federale standaarde gestel word, moet aan drie afsonderlike voorwaardes voldoen word. Eerstens, volgens die 1996 -wysigings aan die SDWA, moet die besoedeling gereeld in drinkwater aangetref word, dan moet die chemiese middel 'n nadelige uitwerking op die gesondheid hê, en derdens moet die EPA kan aantoon dat deur die stof te reguleer, enige bedreiging vir die volksgesondheid sal betekenisvol verminder word.
Daarbenewens is daar ook 'n koste-bate-analise wat die opstel van standaarde kan vertraag of ontken. Die industrie weeg die voorgestelde regulasies in, en die koste kan aansienlik wees as nuwe standaarde ingestel word.Waterondernemings kan ook inweeg, aangesien hulle die besoedeling, wat vir groot waterondernemings met voldoende hulpbronne duur kan wees, kan toets en behandel, en byna onmoontlik vir die klein ondernemings sonder dieselfde personeel en hulpbronne. Dit kan omstrede kwessies wees om die gevolge vir die gesondheid te bepaal en die regte limiet vir die besoedeling te stel. Elkeen van hierdie besluite word geneem deur politici en politieke aanstellings, nie deur dokters en wetenskaplikes nie, en gevolglik kom nuwe standaarde selde voor. Die kantoor van bestuur en begroting (OMB) beskik ook oor groot mag oor die EPA, veral as dit tot die gevolgtrekking kom dat 'n omgewingsregulering te duur of 'n belemmering vir die ekonomie is.
Siegel gebruik perchloraat as 'n voorbeeld van hoe moeilik dit is om nuwe drinkwaterstandaarde te stel. Perchloraat word algemeen gebruik in vaste vuurpyle, ammunisie, vuurwerke, airbag -inisieerders vir voertuie, vuurhoutjies en seinvlamme. Die EPA beskou advies (nie-bindende) drempels tot 1 deel per miljard (ppb), maar hul aanbeveling is verhoog tot 'n vlak van 24,5 ppb na 'n hersiening deur die OMB in samewerking met 'kundiges' van die departement van verdediging, NASA , en Departement van Energie. Voordat standaarde vir perchloraat egter laat in 2008 ingestel is, het die EPA die koers omgekeer en aangedui dat dit nie perchloraat sou reguleer nie, omdat hulle geglo het dat sulke regulasies nie 'n betekenisvolle uitwerking op die gesondheid sou hê nie. Toe Obama president word, is dit weer omgekeer. Maar die EPA was traag om 'n nuwe standaard te ontwikkel, wat uiteindelik gelei het tot 'n federale regter se beslissing dat 'n standaard teen einde 2019 gestel moet word. EPA het nou voorgestelde reëls vir die regulering van perchloraat, wat tans hersien word. Maar onder president Trump, wie se beleid is om regulatoriese verligting van omgewingsregulasies te verleen, as moontlik as deel van sy ekonomiese program, moet nog gesien word of daar binnekort ooreengekom sal word oor 'n finale en betekenisvolle standaard.
Met probleme soos hierdie en vrae oor die kwaliteit van die water, het baie verbruikers hulle tot die gebruik van gebottelde water en/of interne waterfilters gewend. Maar Siegel wys daarop dat sommige gebottelde water nie veel beter is as kraanwater nie. Ondanks die waarneming van groter veiligheid, is gebottelde water paradoksaal genoeg onderworpe aan nog minder regulering as die water wat ons uit ons krane ontvang. Kraanwater toesig word uitgevoer deur die EPA, gebottelde water deur die Food and Drug Administration (FDA). Siegel wys daarop dat die FDA slegs twee werknemers aan gebottelde water werk, en dat hulle ook ander verantwoordelikhede as nie-water het. Gevolglik is die federale toesig oor gebottelde water skaars 'n opgang van die erestelsel. Boonop is dit nie nodig dat alle gebottelde water die FDA -reëls volg nie. As gebottelde water in dieselfde staat gebottel en verkoop word, is dit vrygestel van FDA -regulasies.
Tog lyk dit asof Siegel saamstem dat gebottelde water veiliger blyk te wees as kraanwater. Hy wys daarop dat daar die afgelope 20 jaar slegs ses produkherinnerings aan gebottelde water was, terwyl etlike miljoene Amerikaners elke jaar siek word van kraanwater. Tog wys hy daarop dat daar voorsorgmaatreëls getref word in die gebruik van gebottelde water. Bottels wat vir lang periodes gebêre word, of op warm plekke, kan besmetting van die plastiekbottels na die water ondergaan. Dit is dus belangrik om nie bottels water in 'n verhitte motor te laat nie, of om dit in direkte sonlig te stoor. En sommige gebottelde watermerke blyk van 'n hoër gehalte te wees as ander. Handelsmerke van beskermde bronne, soos Fidji en S. Pelligrino, het waarskynlik minder besoedeling. Sommige huishoudelike handelsmerke met nanofiltrasie of omgekeerde osmose (RO), soos Aquafina en Dasani, is waarskynlik ook van 'n hoër gehalte.
Maar die meerderheid bottelwaterondernemings publiseer nie hul waterkwaliteitstoetsresultate nie, so dit is moeilik om vergelykings te tref. En soos voorheen genoem, kan u die resultate van die watergehalte van u stad opspoor in die EWG se nasionale kraanwaterdatabasis, maar as u 'n privaat put het, moet u moontlik self die water laat toets. Siegel beveel ook aan dat plastiekbottels skadelike chemikalieë in water kan uitloog, maar dit is raadsaam om glasbottels van vlekvrye staal of glas te verpletter. Hy beveel ook aan dat plastiekbottels vir eenmalige gebruik nie hergebruik word nie. Die plastiek kan bakterieë huisves en afbreek om chemikalieë vry te stel.
Laastens, vir mense wat waterkruikers met aktiewe koolstoffilters in hul huis gebruik, herinner mnr. Siegel verbruikers dat die filter elke 40 liter of so moet vervang word. Kranfilters kan 200 liter duur, maar dit is belangrik dat gebruikers die vervaardiger se instruksies volg.
Hy voer ook die konsolidasie van waterondernemings aan. Daar is duisende waterverskaffers, sommige bedien slegs 'n paar honderd kliënte. Dit is ondoeltreffend en oorbodig en beperk die skaalbesparing. Baie kleiner verskaffers het nie toegang tot die beste tegnologieë nie, en hulle het min hulpbronne en is nie beman nie. En vanweë die klein omvang van baie verskaffers, kom hulle in aanmerking om aansoek te doen vir EPA -kwytskelding by die toets van baie besoedelstowwe, en kan dit regstellings uitstel weens finansiële beperkings.
As hierdie boek 'n finale boodskap het, is dit moontlik dat ingeligte verbruikers hul stem kan gebruik om hul beheerliggame aan te spoor om te verseker dat hul huishoudelike water op die regte manier getoets, gereguleer en behandel word. . meer
Produce group sê FDA sal dit nie help met die soek na E. coli nie
Agt weke nadat die eerste persoon siek geword het, kon die regeringsinspekteurs nog steeds nie vasstel wie gekapte romaine blaarsoorte gekweek en versprei het wat verband hou met 'n dodelike en voortdurende E. coli-uitbraak nie.
Sommige in die varsprodukte -industrie blameer die Food and Drug Administration vir die vertraging en sê dat die regering nie voordeel getrek het uit die hulp wat die bedryf gebied het nie.
Die FDA en staatsamptenare het egter-deur hierdie uitbraak en vele ander-deurgaans gesê dat die handgeskrewe rekords, 'n gebrek aan eenvormigheid in naspeurbaarheidsmerkings en onvolledige versendings- en ontvangsrekords die ondersoek vertraag.
Jennifer McEntire, vise -voorsitter van die Verenigde Nuwe Produkte Vereniging van Voedselveiligheid, beskryf die FDA se ondersoek as 'verbasend'.
"... ons - geallieerde verenigings en ons lede - het inligting verskaf oor die verwerking en hantering sowel as data oor die versending van produkte," het Jennifer McEntire, vise -voorsitter van voedselveiligheid by United Fresh Produce Association, gesê.
'Ons het aangebied om die FDA te help om waterbronne, die relatiewe ligging van die velde te verstaan, hoe om 'n deel van die inligting oor rekords wat hulle ontvang te interpreteer en te gebruik, en insig te gee oor hoe verskillende voorsieningskettings werk.
'Miskien is dit 'n skeptisisme oor die bedryf of kommer oor die hantering van vertroulike sake -inligting, maar tydens 'n uitbraak sou ek hoop dat FDA en CDC hulp sou aanvaar as dit die openbare gesondheid kon beskerm.
In 'n verklaring Maandag versterk die FDA -ondersoekers wat hulle die afgelope week gesê het. Hulle is besig om die verspreidingsrekords vir romaine van twee dosyn produsente in die gebied Yuma, AZ, deur te soek.
Die enigste gegewens wat FDA opgedoen het, is dat agt gevangenes in 'n gevangenis in Alaska siek geword het deur heelkop-romaine van Harrison Farms in Yuma. Byna al die ander uitbraakslagoffers het gerapporteer dat hulle gedurende die week gekapte romaine geëet het voordat hulle siek geword het. Baie van die slagoffers het gesê dat hulle die romaine in restaurantslaaie geëet het.
Een persoon in Kalifornië is dood as gevolg van die uitbraak. Minstens 120 ander in 25 state word siek bevestig. Die eerste bevestigde siekte het op 13 Maart begin. Die mees onlangse bevestigde geval het op 21 April begin. Mense wat daarna siek geword het, is egter waarskynlik nog nie by die CDC se telling gegooi nie, vanweë die vertraging van twee tot drie weke tussen 'n persoon word siek en as die siekte deur federale amptenare bevestig en opgetel word.
Van diegene vir wie volledige inligting beskikbaar is, het 52 hospitalisasie nodig gehad. Veertien, waaronder verskeie kinders, het hemolitiese uremiese sindroom ontwikkel, 'n tipe nierversaking volgens die Centers for Disease Control and Prevention.
'Ons werk daaraan om verskeie verspreidingskanale te identifiseer om die geheel van die landwye uitbraak te verduidelik, en ons spoor terug van verskeie groepe siekes in verskillende geografiese gebiede na die mees waarskynlike individuele bronne in die Yuma -streek,' lui die FDA se verklaring Maandag. .
Terwyl dit deur 'n web van produsente en kruis-kontinentale verspreidingskanale navigeer, gaan die FDA voort met sy waarskuwing aan verbruikers, restaurante en kleinhandelaars oor romaine blaarslaai uit die Yuma-omgewing. Soos met die CDC se waarskuwing, moedig FDA mense aan om romaine te vermy, tensy hulle kan bevestig dat dit nie uit die Yuma -omgewing kom nie.
Sedert die CDC en FDA die eerste keer die verband tussen romaine en die E. coli O157: H7 -uitbraak op 13 April gerapporteer het, is amptenare van United Fresh, sowel as die Produce Marketing Association en die Leafy Greens Marketing Agreement -organisasies vir Kalifornië en Arizona, gesê die oestyd in Yuma is besig om af te loop.
Van November tot middel tot einde Maart elke jaar produseer en stuur die Yuma-gebied meer as 80 persent van die romaine wat in die Verenigde State verbou word. As die weer warm word, verskuif die oes na die velde van Kalifornië.
"Aangesien romaanslaai nie meer uit die Yuma -groeistreek geproduseer en versprei word nie, word die potensiaal vir ekstra blootstelling aan die besmette produk verminder. Maar as gevolg van die rakleeftyd van 21 dae, kan ons nie seker wees dat al die produkte uit hierdie streek uit die verskaffingsketting is nie, "het Scott Gottlieb, kommissaris van die FDA, Maandag in die verklaring van die agentskap gesê.
Voorkomende kontroles benodig meer tande
Die probleme wat ondersoekers ondervind, is tans niks nuuts nie. Trouens, naspeurbaarheid tydens uitbrake en herinnerings was een van die kwessies wat die kongres aangespoor het om die Wet op Modernisering van Voedselveiligheid (FSMA) goed te keur. President Obama onderteken die wetgewing op 4 Januarie 2011. Die besluitnemingsproses het toe begin en is onderhewig aan verskeie tydperke vir openbare kommentaar en verskeie hersienings, veral aan die deurslaggewende Produkreël.
'N Paar bepalings van die produksiereël tree hierdie jaar in werking. In die proses om dit en ander reëls wat deur die FSMA opgedra is, te ontwikkel, kon regeringsinstansies egter nie die doelwitte van die wet bereik nie, in die geringste mate tot die terugslag in die bedryf.
Hierdie tipe struikelblokke vir voorkomende beheermaatreëls het baie staatsamptenare en advokate vir voedselveiligheid gefrustreer. Die prokureur vir voedselveiligheid in Seattle, Bill Marler, is onder hulle. Sedert die dodelike Jack in the Box E. coli -uitbraak in 1993, dring hy daarop aan dat die voedselbedryf opstaan. Marler het voor die kongres getuig toe FSMA ontwikkel is. Hy was ook 'n sterk advokaat vir deursigtigheid en naspeurbaarheid tydens die E. coli -uitbraak in 2006, herlei na vars spinasie.
'Dit is 2018, en ons is eintlik 'n maand in hierdie uitbraak, en hulle kan dit nie aan 'n boer, 'n plaas of 'n verwerker koppel nie? Ek bedoel eerlik, dit is belaglik, "het Marler onlangs gesê Washington Post. 'Hulle is nou 12 jaar na spinasie, en naspeurbaarheid was veronderstel om een ​​van die groot dinge te wees wat uit die ramp gekom het. En dit lyk asof dit nie daar kom nie. "
Net soos FDA -ondersoekers, het Marler gesê dat hy nie verstaan ​​waarom FSMA nie 'n groter verskil gemaak het nie. Hy het aan Boston se National Public Radio gesê die tegnologie bestaan, maar die bedryf het nie opgegradeer nie. Hy het aan WBUR-FM gesê dat die vermoë van die FDA en die gesondheidsowerhede van die staat gebonde is.
'Ek dink een van die gebreke in die wet is dat die naspeurbaarheid na verwagting 'n bietjie vinniger sou uitrol, en dit is waarskynlik die belangrikste probleem hier: die FDA en die staatsgesondheidsowerhede om te kan vasstel waar die uitbraak plaasgevind het is net nie daar nie, "het Marler gesê.
'Die tegnologie bestaan, maar ons sal regtig moet kyk na die wetlike vereistes - dat produsente 'n baie groter vermoë het om te weet watter produk gebruik word - sodat daar geen onduidelikheid is nie en dat ons die oorsaak kan bereik van die uitbraak baie vinniger. "