Mý vallei van verlange – Gedagtegange
Mý vallei van verlange
Vanoggend sit ek in 'n ontvangslokaal en wag vir 'n afspraak. Soos my generasie se norm luister ek na musiek met my oorfone. Toevallig luister ek vandag na RSG toe ek een van die aangenaamste leesstukke hoor wat ek in 'n lang tyd gehoor het. Dit is 'n voorlesing van Vallei van Verlange, geskryf en voorgelees deur Chris Barnard.
In die stuk praat hy van die plek waar hy groot geword het en hoe dit verander het. Hy skryf van "ná 50 jaar nog dieselfde watervoor, maar nie meer dieselfde water nie."
Toe ek dit hoor duik herinneringe van my laerskooldae op. Ons huis wat skuins oor die skool was. Hoe ek op snikhete warm dae van skadukol tot skadukol huis toe gehardloop het, omdat ek verkies het om kaalvoet skool toe te gaan. Ek onthou hoe ek my tas in my kamer neergegooi het en my baaikostuum aangetrek het. Dan het ek en my sussies die middag gaan omswem. My ma het altyd daar langs die swembad vir ons waatlemoensstukke gebring of sulke gesnyde worsies, komkommer, tamaties en kaasblokkies.
In die winter onthou ek weer hoe ek soggens my sweetpak voor die koolstoof in die gang warm gemaak het. Die rugbyveld het altyd as ek skool toe gestap het so onvriendelik en vaal gelyk in die Transvaalse winter. Die bome wat soos geraamtes teen die blou hemel pronk. Die droë koue wat sommige oggende 'n lagie ryp oor grasperke laat. Die wasems as jy uitasem. In die middae het ek gedurig in die laaste sonstrale op my bed gelê en lees. Frits Deelman, Harry Potter, en die Hardy Boys was gedurig my getroue geselskap.
Dit is nou al meer as sewe jaar vandat ons getrek het. Ons gaan gewoonlik in Junie-vakansies kuier. Ons huis staan nog waar hy altyd was. Die heining en die tuin is anders, meer getem, meer konvensioneel. Die roosbedding is nou 'n grasperk, onvriendelik en vaal as ons daar verbyry. Die skool lyk vir die meeste parte nog dieselfde, dis net die kinders wat verander het. Meeste van ons huisvriende bly nog waar hule gebly het. Hulle huise lyk ook maar dieselfde. Dit is ook net die kinders wat anders is. Hulle is nou almal op hoërskool of universiteit. Selfs die ouers voel nog vir my dieselfde. Dieselfde stories en musiek. Dieselfde roetines van "ons gaan nou braai" en dan word die vuur eers aangesteek. Dieselfde gesprekke tydens ete. Al wat verander het is hoelaat ons na die etes loop en die hoeveelheid bottels wat na die tyd leegstaan.
As ek deur die strate ry dan doem daar herinneringe op, so asof hulle aan die geboue kleef soos lakens aan 'n wasgoeddraad met 'n wind wat dreig-dreig om hulle weg te waai. Die huis waar Tannie Elbie met die mooi tuin gewoon het. Die vriendin by wie se huis ek nog die lekkerste popgespeel het. Die kerkbasaar waar daar meer as vyf tipes potjiekos was. Die dramajuffrou se huis waar ek geleer gedig opsê het. Die fliek waar ons altyd gaan fliek het. Die tuin waar ek en my vriendin in die moeilikheid gekom het omdat ons 'n vuur vir ons vyesop wou maak.
Pretoria is beslis een van my valleie van verlange. Die goue waas van kindwees is beslis oor dit gesluier. Dit is dieselfde grasperke maar nie dieselfde gras nie. Dis dieselfde strate maar dis nie meer mý strate nie.