7. Die Kerk op Aarde
Deur middel van sewe briewe stuur die Here Jesus boodskappe van bemoediging en vermaning aan sy kerk op aarde. In die jaar 95, toe daar reeds meer as 100 gemeentes was, het Hy sewe van hulle uitgekies wat die tipiese kenmerke van die ganse kerk vertoon het – nie net op daardie oomblik nie, maar ook dwarsdeur die hele kerkbedeling totdat dit beëindig sal word en die Antichris se regering sal aanbreek. Openbaring 2 en 3 gee twee aanvullende perspektiewe op die Christelike kerk, naamlik 'n eietydse én 'n profetiese een. Op enige tydstip in die geskiedenis vertoon die Christelike kerk die eienskappe van die sewe tipiese gemeentes. Dit was kenmerkend van die vroeë Christelike kerk toe hierdie briewe geskryf is, en is nog steeds kenmerkend van die 21ste eeu se kerk. (Vir 'n uiteensetting van die geestelike eienskappe van die sewe gemeentes soos wat hulle in die eerste eeu bestaan het, lees Die Dag van die Here deur Johan Malan).
Verder kan daar in 'n profetiese toepassing van die sewe briewe ook 'n chronologiese opeenvolging van sewe tydperke in die kerkgeskiedenis gemaak word. Hoewel die verskillende gemeentetipes nog altyd saam bestaan het, het die algemene karakter van die Christelike kerk oor tyd heen deur hierdie sewe tipes beweeg. Daar is dus sewe duidelik onderskeibare tydperke in die kerkgeskiedenis, en in die volgende oorsig sal die klem hierop val. Uit dié oogpunt gesien, het die briewe aan die sewe gemeentes 'n baie aktuele boodskap aan die ganse kerk van alle tye. Ons leef tans in die periode van Laodicea, die laaste van die sewe gemeentes op aarde. Die ander ses kerktipes kom ook nou voor, maar in die Laodicea tydperk speel hulle nie die oorheersende rol nie.
Aan die einde van die eerste eeu toe Johannes hierdie boodskappe ontvang het, was daar reeds aansienlike veragtering in die vroeë Christelike kerk bespeurbaar. Die aktiewe, Geesvervulde gemeentes waarvan ons in Handelinge lees, het verflou in hulle liefde vir die Here Jesus en hulle ywer vir die verkondiging van die ware evangelie. Mettertyd het die meeste van hulle net 'n leë vormgodsdiens oorgehou waarin Jesus Christus nie meer die sentrale plek beklee het nie. Afgodediens en kompromie met die wêreld het oral kop uitgesteek. Christus lê in elke geval sy vinger op die kern van die probleem en roep afvallige kerkgangers tot bekering en 'n nuwe gehoorsaamheid aan Hom op.
Soos dit uit die briewe blyk, is daar in die verskillende gemeentes ook 'n groot aantal naamchristene wat nie werklik gered is nie. In die geestelik erg vervalle toestand waarin baie van die kerke vandag verkeer, is by verre die meeste lidmate nominale Christene wat net 'n gedaante van godsaligheid het. Dit is met die oog op hulle dat die Here aan vyf van die sewe gemeentes bekeringsboodskappe rig. Dit behels bekering uit dooie vormgodsdiens, leerstellige dwalings, morele verval, afgodediens, materialisme, selfregverdiging en kompromie met die wêreld. Daar moet dus voortdurend 'n selfondersoek en suiweringsproses in die kerk van Christus wees sodat dwalings en afvalligheid nie die oorhand kry nie.
Die sewe gemeentes, in 'n chronologiese profetiese perspektief as tydperke in die kerkgeskiedenis, is die volgende:
1. Éfese – die teruggevalle kerk
Éfese is kenmerkend van die geestelik veragterde kerk wat ná die Handelinge tydperk ontstaan het. Daar was nog baie gemeentelike aktiwiteite, maar die liefde vir die Here Jesus was nie meer die basiese motivering nie. Christus kan nie met hierdie vorm van kerkisme genoeë neem nie, al is die lidmate ook baie geesdriftig in wat hulle doen. Hy spreek die probleem reguit aan wanneer Hy vir die gemeente sê: "Ek het dit teen jou dat jy jou eerste liefde verlaat het. Onthou dan waarvandaan jy uitgeval het, en bekeer jou en doen die eerste werke. Anders kom Ek gou na jou toe en sal jou kandelaar van sy plek verwyder as jy jou nie bekeer nie" (Op. 2:4-5).
Die menslik-geïnspireerde werke wat lidmate vir hulle kerke doen, is nie vir Hom aanvaarbaar nie. 'n Lewende gemeente is een waarin lidmate onder die inspirasie en leiding van die Heilige Gees die Here dien. Dit is die "eerste werke" waarheen hulle hul moet bekeer. Indien hulle dit nie doen nie, sê die Here Jesus, sal Hy sy Heilige Gees aan hulle onttrek. Hulle kandelaar sal dan geen lig gee nie en geestelike duisternis sal oor die gemeente toesak. As menslike organisasie sal hulle nog kan voortbestaan, maar hulle sal geen spreekbuis vir die Here wees nie. Hy sal sy kandelaar aan 'n ander gemeente gee wat bereid is om Hom op 'n toegewyde en selfverloënende wyse in die krag van die Heilige Gees te dien. Wat is die aard van jou godsdiensbelewenis? Dien jy die Here onder morele dwang en uit eie krag omdat dit 'n gevestigde gewoonte van jou familie of volk is, of is jy weergebore en dring die Heilige Gees jou om die lof van jou Verlosser te verkondig? Ons moet seker maak wat die motief is agter dit wat ons doen.
Ongeredde naamchristene hou hulleself gewoonlik met kerklike dogmas besig en is navolgers van ander mense – nie in die eerste plek van Jesus Christus nie. Toe Paulus in Éfese gearbei het, het hy juis hierteen gewaarsku en gesê: "Uit julle self sal daar manne opstaan wat verkeerde dinge praat om die dissipels weg te trek agter hulle aan. Daarom moet julle waak en onthou dat ek drie jaar lank nag en dag nie opgehou het om elkeen met trane te vermaan nie" (Hand. 20:30-31). Is jy dalk deur ander mense van die ware pad van die Here af weggetrek? Bekeer jou dan en doen die eerste werke! Wees net 'n volgeling en dienaar van Jesus Christus!
Smirna beteken "bitterheid" en is 'n aanduiding van die genadelose vervolging en bitter lyding wat die kerk onder die Romeinse juk moes verduur. Onteiening, tronkstraf en marteling was aan die orde van die dag. Dikwels is die gevangenes in groot arenas gejaag om deur leeus en ander roofdiere verskeur te word. Hulle lewens is as niks gereken nie, en toeskouers het die arenas in hulle duisendtalle ter wille van vermaak besoek om met genoegdoening na hierdie barbaarse dade te kyk.
Die Here Jesus het innige meegevoel met die martelare, omdat Hy self die Een is wat die lydensweg bewandel en die bitter beker van vervolging tot die laaste druppel geledig het. Hy stel Homself aan hierdie gemeente voor as die Een wat dood was en lewend geword het. Hy bemoedig hulle om te midde van die lyding vas te staan, want as hulle tot die dood toe getrou bly, sal hulle onverganklike opstandingsliggame kry en vir ewig lewe: "Vrees vir niks wat jy sal ly nie. Kyk, die duiwel gaan sommige van julle in die gevangenis werp, sodat julle op die proef gestel kan word; en julle sal tien dae lank verdrukking hê. Wees getrou tot die dood toe en Ek sal jou die kroon van die lewe gee" (Op. 2:10).
Die tien dae is waarskynlik 'n verwysing na die vervolging van Christene wat tydens die bewindstermyne van tien opeenvolgende Romeinse keisers plaasgevind het – vanaf Nero in 64 n.C. tot met Diokletianus in die jaar 305. Met die aanvang van die Smirna tydperk was die vervolging reeds aan die gang en sou dit vir nog meer as twee eeue lank voortduur. Die laaste paar jaar onder keiser Diokletianus was die bloedigste. Hierdie tiran het homself ook, soos die meeste van sy voorgangers, vergoddelik. Hy het dit egter nog verder gevoer sodat mense voor hom op hul knieë moes val, die soom van sy kleed soen en uitroep: "Dominus et Deus!" ("My Here en my God!"). Die gepaardgaande vervolging word as die ergste van alle Christenvervolgings bestempel, en het ná Diokletianus se abdikasie in 305 nog tot in die jaar 312 n.C. voortgeduur.
'n Belangrike wending het in 312 n.C. plaasgevind toe keiser Konstantyn die vervolging van Christene verbied en self die Christelike geloof aanvaar het. Op een van sy veroweringstogte het hy na bewering 'n kruis aan die hemel gesien met die volgende woorde daarby: "In dié teken sal jy oorwin." Sedert hierdie gebeurtenis het hy aansienlike militêre welslae behaal en as gevolg daarvan die Christendom aangehang. Deur die Edik van Milaan het hy in 313 n.C. aan die Christendom gelyke regte met die ander godsdienste verleen. Sy persoonlike betrokkenheid was egter twyfelagtig omdat hy nie die heidense godsdienste veroordeel het nie en homself eers kort voor sy dood laat doop het.
Die veranderings in die Christelike kerk was nogtans geweldig. Skielik is die vervolgde kerk amptelik erken en moes dit sy deure vir hoë amptenare en gesiene burgers oopgooi. Hulle het, soos Konstantyn, besluit om ook 'Christene' te word. Die eise van die evangelie is afgewater om die boodskap vir die nuwe gehore meer aanvaarbaar te maak. Die keiser het finansiële hulp vir die oprigting van indrukwekkende geboue aan die kerk geskenk. Op die ekumeniese konsilie van Nicea in 325 n.C. het 'n orde van biskoppe hulle houvas op die kerk gekry en openlik kompromie met die wêreld én met ander gelowe gemaak.
Deur hierdie hervormings is die leer van die Nikolaïete ingevoer, wat in die Éfese tydperk reeds sy kop uitgesteek het. Gewone lidmate se regte en inisiatief vir selfstandige optrede is toenemend onderdruk, en hulle het later slegs volgens die voorskrifte van die afvallige biskoppe en priesters gehandel. Hierdeur is growwe inbreuk op die gesag van die Woord van God en die leiding van die Heilige Gees in die lewens van gelowiges gemaak. Die kompromie wat die kerk met die sekulêre wêreld gemaak het, het noodwendig tot geestelike afvalligheid en ontrouheid teenoor die Here gelei. Hierdie verskynsel word ook duidelik deur die naam "Pergamus" weerspieël, wat "troue" beteken. Tydens die bewind van Konstantyn is 'n huwelik tussen die kerk en die staat gesluit, maar in die oë van die Here kom vriendskap van hierdie aard op geestelike hoerery neer: "Egbrekers en egbreeksters, weet julle nie dat die vriendskap van die wêreld vyandskap teen God is nie? Wie dan 'n vriend van die wêreld wil wees, word 'n vyand van God" (Jak. 4:4).
Heidense afgodediens het byna ongesiens in die Christendom ingesluip en onder andere tot die vergoddeliking van Maria in 381 ná Christus gelei, asook die vermenging van Kersfees en die heidense fees vir die songod (Invicti Solis) wat op 25 Desember met die draai van die son gevier is. Sodoende het Christelike en heidense feeste vermeng geraak. Hierdie kerkperiode het in die vierde, vyfde en sesde eeue voortgeduur.
In die jaar 606 is Bonniface III as universele biskop gekroon. Hierdeur is die lang tydperk van rigiede oorheersing deur die afvallige kerk van Rome ingelui. Hierdie kerk is deur 'n magsbehepte hiërargie van priesters, biskoppe, aartsbiskoppe, kardinale en pouse regeer. Die gesag van die kerk se leerstellings is verhef tot bokant dié van die Bybel, en die pous se uitsprake is as onfeilbaar beskou. Jesus Christus se middelaarsposisie is deur hierdie hervormings aangetas en ondermyn. Lidmate het nie in die geloof geleef en 'n verhouding met Christus gehandhaaf nie, maar was slaafse navolgers van die kerk. Hulle saligheid is aan kerklike sakramente soos die doop en die Nagmaal gekoppel. Lidmate is egter nie hierdeur geestelik ingestel nie, maar het vormgodsdienstig geraak. Hulle het later selfs voor die priesters oor hulle sondes gebieg en geld vir die vergifnis van oortredings aan die kerk betaal.
Die gevolg van die magsgreep wat die kerk oor samelewings én regerings verkry het, was dat geestelike en kulturele ontwikkeling heeltemal onderdruk is. Hierop het die duisend jaar van die Donker Middeleeue gevolg, waarna soms as Satan se millennium verwys word. In hierdie tyd is 'n groot deel van die tradisioneel Christelike wêreld deur 'n dooie, vormgodsdienstige kerk oorheers. Dié kerk was daarop ingestel om homself te verryk, sy invloed ten koste van evangeliese kerke uit te brei, beheer oor regerings en lande te verkry en in die proses die enigste bepaler van godsdienstige kennis te word. Die ware Christene is erg deur hulle vervolg, en groeiende opposisie teen hulle het uiteindelik tot die Kerkhervorming van die vroeë 16de eeu gelei. Dit sou egter 'n lang pad wees om weer die volle waarheid van die Woord van God te ontdek, in die geloof toe te eien en aktief te verkondig.
In die profetiese toepassing van hierdie brief dui die Sardis periode op die kerk van die Hervorming, wat in die 16de eeu sy beslag gekry het. Baie Christene slaan hierdie kerkperiode baie hoog aan, maar die Here doen dit nie. Hy sê vir Sardis: "Ek ken jou werke, dat jy die naam het dat jy leef, en jy is dood" (Op. 3:1). Hulle het wél 'n groot aantal uiterlike dwalings van Rome verwerp, maar geestelik was hulle steeds dood. Hierdie gemeente is nie as gevolg van afgodediens of kompromie met die wêreld verkwalik nie, maar weens 'n lewelose vormgodsdiens.
'n Dooie kerk is vir die Here nét so verwerplik soos 'n valse of wêreldgelykvormige kerk. Voordat die lidmate nie waarlik weergebore en met die Gees van God vervul is nie, is hulle nie deel van sy koninkryk nie en beteken vir Hom niks nie. Hulle is geestelik dood en het iets meer as net die reputasie en goeie naam van die stigters van die gemeente nodig gehad om uit God se oogpunt 'n sukses te kon maak. Teologiese hervormings sonder 'n gepaardgaande geestelike verootmoediging voor die Here, asook 'n absolute en heelhartige toewyding tot heiligheid, lei nie na innerlike vernuwing en geestelike groei nie.
Baie van die geestelike dwalings wat in die voorafgaande duisend jaar hulle beslag gekry het, en onder meer deur die geskrifte van Augustinus gepopulariseer is, het die kerk van die Hervorming gekniehalter. In die herlewings van die 18de eeu is eers volledig van dié dwalings af weggebreek. Die geskiedenis bevestig die feit dat die hoofstroom van die kerk van die Hervorming in die 200 jaar van sy bestaan minder evangelisasiewerk gedoen het as wat gedurende slegs 20 jaar in die daaropvolgende Filadelfia tydperk gedoen is. Geestelik was daar dus groot probleme.
"Filadelfia" beteken "broederliefde," en juis dit was die dryfkrag agter die herlewingsdienste en wêreldsendingaksies wat tussen 1750 en 1900 onderneem is. Vervul met die Heilige Gees het manne in die geloof uitgegaan om as pioniers die lig van die evangelie na haas onbekende gebiede in Asië, Afrika, Suid-Amerika en die eilande uit te dra. Die Here sê vir sy getroue gesante: "Kyk, Ek het voor jou 'n geopende deur gegee, en niemand kan dit sluit nie, want jy het min krag en jy het my woord bewaar en my Naam nie verloën nie" (Op. 3:8). Onder die geloofshelde van hierdie tyd, wat die wêreld deur hulle prediking vir Christus aan die brand gesteek het, is manne soos George Whitefield, John Wesley, Charles Finney, R.A. Torrey, D.L. Moody, Jonathan Edwards, Hudson Taylor, William Carey, Andrew Murray en vele ander.
Dit is opvallend dat dit slegs die evangeliserende kerk van Filadelfia en die martelaarskerk van Smirna is wat geen teregwysings weens dwalings of morele verval van die Here ontvang nie. Die martelare van Smirna het aangehou om die ware evangelie te verkondig, en selfs in gevangenskap nie daarvan afgewyk nie. Die sterk punt van die Filadelfia gemeente was dat hulle die Here se Woord bewaar en sy Naam nie verloën het nie. Hulle het 'n duidelike standpunt ter ondersteuning van die foutloosheid en goddelike inspirasie van die Bybel ingeneem, en ook die Naam van die Here Jesus geëer deur sy godheid en maagdelike geboorte te bely. Die ware kerk van Christus verkry gestalte in getrouheid en selfverloënende diens te midde van die antagonisme en teëstand van kompromiemakende, afvallige kerke én 'n vyandige wêreld.
7. Laodicea: die kerk van menseregte
Die naam "Laodicea" beteken "menseregte." Die lou, selfvoldane en selfgesentreerde gemeente van Laodicea is kenmerkend van die kerk van die 20ste en 21ste eeue en verteenwoordig die laaste periode in die kerkgeskiedenis. Soos in die vorige periodes, is daar nou ook elemente van al sewe die gemeentes aanwesig, maar die oorheersende kenmerk is dié van Laodicea.
Tevrede met slegs 'n uiterlike gedaante van godsaligheid gaan hulle voort op die weg van vormgodsdiens, en is nie eers bewus van hulle geestelike armoede nie. Ten spyte van al die welvaart en goed georganiseerde aktiwiteite word Christus nie werklik geken of gedien nie. Sy Naam word wél gebruik, maar daar eindig dit ook (vgl. Matt. 7:21-23). Van só 'n stelsel van mensgemaakte godsdiens wat op intellektuele argumente, morele beredenering en uiterlike vertoon ingestel is, onttrek die Here Jesus Homself. Hy sê ook duidelik waarom Hy dit doen: "Omdat jy lou is en nie koud of warm nie, sal Ek jou uit my mond spuug. Want jy sê: Ek is ryk en het verryk geword en het aan niks gebrek nie; en jy weet nie dat dit jy is wat ellendig en beklaenswaardig en arm en blind en naak is nie" (Op. 3:16-17; kyk ook 1 Tim. 6:7-12).
Bykans die hele eindtydse kerk word deur die gees en tipiese denkwyse van Laodicea oorheers. Binne hierdie teologiese raamwerk is die hele onderwerp van sonde (insluitend homoseksualisme) irrelevant omdat die begeertes van die vlees die botoon bo die voorskrifte van die Bybel voer. Die god van hierdie wêreld, Mammon, swaai sy septer oor die vervalle kerk van Laodicea. Mense word mislei om rykdom, populariteit, sukses en 'n wêreldse selfbeeld na te streef. Hierdeur word 'n antichristelike vorm van humanisme bevorder wat op selfverheerliking en roem op jou eie prestasies ingestel is. Die misleide lidmate soek net die Here om hulle in wêreldse terme nóg meer voorspoedig te maak, en is glad nie op selfverloëning (Luk. 9:23), selfkruisiging (Gal. 6:14) en vervulling met die Heilige Gees (Ef. 5:18) ingestel nie. Hulle vleeslikheid lei egter na totale geestelike stagnasie (Gal. 5:17), oorheersing deur die hartstogte en begeerlikhede van die vlees, en die misleidende idee dat al hulle voorspoed bewyse van die Here se seën is.
Die Here Jesus distansieer Homself van hierdie soort oppervlakkige vormgodsdiens. Nogtans maak Hy steeds met die geestelik "arm en blinde" lidmate bemoeienis as Hy by die 21ste eeu se kerk aanklop en deur 'n roepstem van buite af met hulle praat en hulle tot bekering oproep: "Kyk, Ek staan by die deur en Ek klop. As iemand my stem hoor en die deur oopmaak, sal Ek ingaan na hom toe en saam met hom maaltyd hou, en hy met My" (Op. 3:20). As gevolg van hulle selfgesentreerdheid en ingesteldheid op wêreldse kwessies, is die eindtydse kerk geestelik bankrot en profeties uitsigloos. Die belofte van die naderende wegraping hou 'n bedreiging vir hulle aardse koninkryk in, daarom verkies hulle om dit eerder te verwerp, te vergeestelik of na die verre toekoms te verskuif.
Die uitdaging tot getrouheid
Die terminologie wat ten opsigte van die kerk van Christus gebruik word, laat die klem duidelik op die roeping en rol van Christene in hierdie bedeling val. Die ware gelowiges word as die gemeente (m.a.w. die uitgeroepenes) beskryf (Op. 2:1 e.v.) en ook as getroue getuies (Op. 2:13), diensknegte (2:20) en oorwinnaars (2:26; 3:12,21). Kan jy daarvan getuig dat jy 'n uitgeroepene is wat uit die duisternis van verlorenheid na die wonderbare lig van die Here Jesus oorgekom het? Is jy, soos Antipas, 'n getroue getuie van die Here wat ten spyte van dreigemente, verwerping en vervolging vir die waarheid uitstaan? Is jy 'n toegewyde dienskneg van Here wat soos Paulus kan sê: "Ek kasty my liggaam en maak dit diensbaar" (1 Kor. 9:27)? Die groot toets is of jy aan die einde van jou lewe, of op daardie oomblik wanneer die Here ons kom haal, as 'n oorwinnaar beskryf sal kan word. Jy moet deur die bloed van die Lam oor versoekings, verleiding deur die vlees en die wêreld en oor al die mag van die vyand oorwin, terwyl jy aanhou om die Here Jesus onder alle omstandighede te dien. Hy sê: "Kyk, Ek kom gou! Hou vas wat jy het, sodat niemand jou kroon kan neem nie" (Op. 3:11). Dit is slegs die oorwinnaars wat geestelik as rein maagde, sonder vlek of rimpel, voor die Here Jesus sal verskyn.
Paulus beskryf die gemeente as die bruid van Christus: "Ek het julle aan een man verbind, om julle as 'n reine maagd aan Christus voor te stel. Maar ek vrees dat, net soos die slang Eva deur sy listigheid bedrieg het, julle sinne so miskien bedorwe kan raak, vervreemd van die opregtheid teenoor Christus" (2 Kor. 11:2-3). Hieruit is dit duidelik dat Christene voor geweldige versoekings te staan kom terwyl hulle in 'n wêreld leef wat in die mag van die Bose lê. Die duiwel kom op 'n baie misleidende wyse soos 'n engel van die lig na hulle toe en probeer alles in sy vermoë om hulle van die waarheid afvallig te maak en in wanvoorstellings van die Bybel én van die Here Jesus te laat glo. Vir hierdie doel gebruik hy 'n groot aantal predikante om allerlei goed klinkende leuens aan mense te verkondig wat leerstellig nie sterk oortuigings het nie. Paulus sê: "Daar sal 'n tyd wees wanneer hulle die gesonde leer nie sal verdra nie, maar, omdat hulle in hul gehoor gestreel wil wees, vir hulle 'n menigte leraars sal versamel volgens hulle eie begeerlikhede, en die oor sal afkeer van die waarheid en hulle sal wend tot fabels" (2 Tim. 4:3-4).
Is jy 'n soldaat vir Christus wat met die volle wapenrusting van God beklee is sodat jy staande kan bly teen die liste van die duiwel? Voer jy hierdie stryd met die swaard van die Gees, wat die Woord van God is? Dit is net die waarheid van die Woord wat 'n vrymakende krag het teen al die leuens wat die duiwel aan jou opdis. Onthou ook dat jy op die pad van die Here net deur die Heilige Gees in die hele waarheid gelei kan word. Jy kan nie deur menslik-bepaalde doelstellings gedryf word om 'n sukses van die Christelike lewe te maak nie. Dit sal nie help om 'n positivistiese evangelie na te volg waarin daar net voordele nagestreef word, met geen verwysing na misleiding en die stryd teen die Bose nie. Hoe sal jy dán die gees van misleiding kan onderskei (1 Joh. 4:1) en die valse profete, asook die opmars van die Antichris, kan teëstaan?
Dit is ongelukkig duidelik dat die meerderheid lede van die kerk van Christus nie die waarskuwings oor geestelike misleiding ernstig genoeg ter harte neem nie. Die sewende en laaste gemeente, dié van Laodicea, het só humanisties en sekulêr in sy denke geraak en só ver van die ware evangelie afvallig geraak dat die Here Jesus Homself aan hulle onttrek het. Die tragedie is dat hulle nie eers agtergekom het dat hulle alleen op pad was nie, en net aangehou het om hulleself in die Naam van die Here salig te spreek. Hulle het huigelaars geword wat nie eerlik oor die feit is dat hulle diep in hulle harte selfgesentreerd, aanmatigend en verdorwe is nie.
Op hierdie donker noot sluit die kerkbedeling af. Nadat die Here die ware kerk kom haal het, sal die meeste denominasies verder van die waarheid af wegdwaal en die valse christus aanhang. Hieruit sal die valse kerk van die verdrukking gebore word. Dit sal die vervulling van die Here se waarskuwing aan die gemeente in Thiatire wees, naamlik dat Hy hulle in die groot verdrukking sal werp as hulle hul nie bekeer nie (Op. 2:22). Die Here Jesus sê vir sy getroue volgelinge dat hulle moet vasstaan en geen kompromie maak nie: "Hou maar net vas wat julle het, totdat Ek kom. En aan hom wat oorwin en my werke tot die einde toe bewaar, sal Ek mag oor die nasies gee" (Op. 2:25-26).
As jy deur die bloed van Christus vrygekoop en 'n geheiligde, diensbare lid van sy bruidsgemeente is, sal jy in die heerlikheid van sy toekomstige openbaring deel! Dan sal ons regters wees wat saam met Jesus Christus die wêreld sal oordeel (1 Kor. 6:2) en ook konings wat saam met Hom sal regeer (Op. 5:9-10). Nou, in hierdie bedeling, is ons egter nie konings en regters nie, maar soldate van die kruis, diensknegte van God en volgelinge van die lydende Messias wat deur die wêreld verwerp word. Ons gaan deur vele verdrukkinge en beproewings in die koninkryk van God in, maar in dit alles is ons meer as oorwinnaars in Hom wat ons liefgehad en sy lewe vir ons afgelê het. Hoewel ons in hierdie bedeling aan die verdrukking en minagting van 'n goddelose wêreld onderworpe is, is ons nie vir die groot verdrukking bestem nie, want daarin sal die Here almal oordeel wat nie aan Hom behoort nie. As ons nie na die vlees wandel nie, maar na die Gees, sal ons God behaag deur 'n lewe te lei wat soos dié van sy Seun is, en gereed wees wanneer die hemelse Bruidegom skielik sal verskyn om ons te kom haal!
Ons is baie naby aan die dag wanneer die ware en valse maagde van die kerkbedeling skielik van mekaar geskei sal word. Dit sal 'n groot skok vir vormgodsdienstige kerke en teoloë wees wat nie 'n suiwer verlossingsleer, asook die regte leer oor heiligmaking en die wederkoms, verkondig het nie. Almal wat die hemelse Bruidegom waarlik ken, liefhet en verwag, sal deur sy Gees in die hele waarheid oor sy wederkoms en ons vereniging met Hom gelei word. Wanneer hulle weg is, sal miljoene mense wél deur die Antichris se gees van dwaling beheer en mislei word, maar die eerlike soekers na die waarheid sal in die Bybel kan lees wat werklik gebeur het, en wat hulle op aarde te wagte kan wees. As hulle bereid is om die populêre dwalings van hulle tyd te verwerp en die prys van verwerping en vervolging te betaal, sál hulle nog gered kan word.