Ex-voto van 1662 - Inligting
Ex-voto van 1662
Titel: Portret van moeder Agnès Arnauld en suster Catherine de Sainte-Suzanne, bekend as L'Ex-voto.
Skeppingsdatum : 1662
Afmetings: Hoogte 165 - Breedte 229
Prentverwysing: 07-524396 / INV1138
Portret van moeder Agnès Arnauld en suster Catherine de Sainte-Suzanne, bekend as L'Ex-voto.
In die tyd toe hy hierdie skildery geskilder het, was Philippe de Champaigne 'n bekende en erkende kunstenaar. Marie de Medici, toe Richelieu en Lodewyk XIII, asook Anne van Oostenryk onder die Regency, het sy talent waardeer en hom 'n amptelike skilder van die hof gemaak.
In 1656 versterk die neem van die sluier van sy dogter Catherine die bande wat hy 'n paar jaar tevore met Port-Royal gesmee het.1. Suster Catherine, twee jaar lank verlam in haar bene, sê sy is op 6 Januarie 1662 spontaan genees aan die einde van 'n finale novena2. Na die verdwyning van twee ander van sy kinders, beskou Philippe de Champaigne hierdie genesing as 'n wonderwerk en bied hy die skildery aan die gemeenskap van Port-Royal, ex-voto, wat ook die bedreigings wat die klooster weeg, kan bedaar.
Hierdie genesing vind plaas in 'n krisis in Port-Royal. Die vroulike gemeenskap hou by die Jansenistiese proefskrifte3 - waarvolgens die mens sy saligheid slegs verkry uit goddelike genade, waarvan hy hom nietemin waardig moet bewys deur sy eie huwelik te verower - en sy weier om die vorm van 1657 te onderteken wat vyf stellings van Jansenius veroordeel, op grond daarvan dat die werk van die teoloog wat in 1640 gepubliseer is, is dieAugustinus, bevat dit nie. In hierdie konteks vind suster Catherine se genesing weerklank as teken van goddelike genade en as God se ondersteuning vir die oplossing van die nonne.
'N Intieme en gestroopte toneel
Philippe de Champaigne se werk is 'n dubbele portret wat getuig van sy perfekte beeldende bemeestering. Regter, sit met uitgebreide bene, suster Catherine de Saint-Suzanne; aan die linkerkant, moeder Agnès Arnauld. Die twee vrouens neem mekaar nie waar nie, maar hul blik styg op en kalm saam op 'n nie-raamwerk van die doek. In 'n biddende posisie dra elkeen 'n godsdienstige bykomstigheid, 'n rosekrans vir die moeder, 'n medaillon-relikwie vir die suster. Die houtkruis wat aan die muur vasgespyker is, staan ​​op teen 'n grys agtergrond wat gedeeltelik krak as gevolg van verval. Haar teenwoordigheid is 'n eggo van suster Catherine se opstanding, sowel as 'n herinnering aan die uiteindelike offer wat getuig van die onoorkomelike krag van goddelike genade.
Die kamer is donker en verlig. 'N Ligstraal sonder sigbare oorsprong val op moeder Agnès Arnauld en op die bene van suster Catherine, die voorwerp van die wondermiddel. Die gesigte van die twee nonne dra egter blykbaar ook 'n binnelig. Skerp in hierdie heelal in skakerings van beige en grys, die rooi van die kruise en die swart van die seile omraam die twee gesigte en versterk hul verbetering.
Die nederigheid, die kaal bene en die soberheid van die plek stem ooreen met die van die nonne, wat hul lewens aan God gewy het: bure gewaad, spykervloer, kaal muur, skeur in die muur. Die meubels is baie eenvoudig en bestaan ​​uit 'n leunstoel, 'n kruk en 'n stoel waarop 'n boek rus, waarskynlik suster Catherine se gebedsboek.
In hierdie omgewing lyk die tyd opgeskort in 'n absolute hede waarop die nonne se toestand van stase reageer. Links bo, toegeskryf aan die dokter van Port-Royal, Hamon, of aan die teoloog Arnauld, en geskryf deur die neef van Philippe de Champaigne, Jean-Baptiste, word 'n Latynse inskripsie die voorwerp van die toneel verhelder deur te dien as onderskrif op die bord: "Aan Christus, die enigste dokter van liggame en siele. Suster Catherine Susanne de Champaigne, na 'n koors van veertien maande wat deur die vasberadenheid en die omvang van die simptome die dokters laat skrik het, terwyl die helfte van die liggaam byna verlam was, was die natuur reeds uitgeput en dat die dokters 'tou opgegooi het, nadat sy haar gebede in 'n oomblik met haar moeder Catherine Agnès aangesluit het en volmaakte gesondheid herstel het, het haar weer aangebied. Philippe de Champaigne, hierdie beeld van so 'n groot wonderwerk en 'n bewys van sy vreugde wat in die jaar 1662 aangebied is.4 »
'N Jansenistiese skildery?
Die blik van die nonne trek die leser na 'n kontemplatiewe en geestelike verhoging. Die afwesigheid van 'n agtergrond bring die kyker in die prentjie, waar alles op die voorgrond is, en die afwesigheid van enige oorbodige besonderhede beklemtoon die wesenlikheid van die toneel: die effektiewe genade het die genesing van die suster moontlik gemaak, terwyl dat die voorbidding van die moeder die belangrikheid van die biddende gemeenskap onderstreep. Terwyl die nonne God dank, vervul die werk self 'n identiese funksie en weerspieël dit die geestelike intensiteit van die kloosterlewe in Port-Royal. Philippe de Champaigne het 'n godsdienstige kamera geskilder waarin die "verborge teenwoordigheid" van goddelike genade geopenbaar word. Die skildery sou dus 'n offer deur die skilder vir die genesing van sy dogter wees en die getuienis van 'n Christen ten gunste van die sigbare manifestasies van onsigbare genade. In hierdie sin illustreer die doek 'n tema wat lank ontwikkel is deur die Jansenistiese teoloog Antoine Arnauld.
Die kalmte wat hieruit voortvloei, staan ​​in kontras met die onrus wat die gemeenskap die afgelope jare beleef het. Soveel as 'n offer aan God - 'n ex-voto - sou hierdie skildery dus 'n aanbod aan die gemeenskap wees en 'n ondersteuning vir Port-Royal, die belangrikste sentrum van die Franse Jansenisme en 'n aantrekkingskrag vir Franse verliefde mense met 'n diep vernuwing. geestelik. Die vervolging waarvan Port-Royal die slagoffer was, het egter tussen 1664 en 1669 verdubbel.
· Monique COTTRET, "La querelle janséniste", in Jean-Marie MAYEUR, Charles PIETRI, Luce PIETRI, André VAUCHEZ en Marc VENARD (reds.), Geskiedenis van die Christendom vanaf sy ontstaan ​​tot vandag toe, volume IX "Die ouderdom van die rede (1620-1750)", Parys, Desclée, 1997.
Bernard DORIVAL, Philippe de Champaigne (1602-1674): lewe, werk en die katalogus raisonné van die werk, Parys, Laget, 1976.
Louis MARIN, Philippe de Champaigne of die verborge teenwoordigheid, Parys, Hazan, coll. "35/37", 1995.
Alain TAPIÉ en Nicolas SAINTE-FARE GARNOT (reg.), Philippe de Champaigne (1602-1674). Tussen politiek en toewyding, Parys, R.M.N., 2007.
1. Op daardie stadium was die klooster van Port-Royal 'n brandpunt van die Katolieke hervorming; hy word een van die simbole van politieke en godsdienstige protes, te midde van ontluikende koninklike absolutisme. Gebede wat nege opeenvolgende dae herhaal word. Godsdiensbeweging, toe politieke, het ontwikkel in reaksie op sekere ontwikkelings in die Katolieke Kerk en op koninklike absolutisme. Vertaling deur Louis Marin, in Louis Marin, Philippe de Champaigne of die verborge teenwoordigheid, Parys, Hazan, 1995.