Hoe jonk is te jonk om vervolg of skuldig bevind te word aan 'n misdaad? Flickr / Chris Runoff
Die meeste jurisdiksies het hierdie ouderdomsversperring omdat dit algemeen verstaan ​​word dat kinders skuiling moet kry teen die gevolge van hul gedrag in die strafreg totdat hulle genoeg ontwikkel is om te verstaan ​​of hul gedrag verkeerd is.
Maar op watter ouderdom is die regte ouderdom? En hoe hanteer regstelsels hierdie moeilike vraag?
Wat is die ouderdom van strafregtelike verantwoordelikheid?
Die Verenigde Nasies se Konvensie vir die Regte van die Kind, vereis dat state 'n minimum ouderdom “Waaronder kinders word aanvaar dat hulle nie die vermoë het om die strafreg te oortree nie”. Die konvensie dui nie eintlik aan op watter ouderdomsvlak die minimum ingestel moet word nie.
Maar by die vasstelling van 'n minimum ouderdom, die kommentaar op die Verenigde Nasies Beijing-reëls merk op dat: “Die moderne benadering sou wees om te oorweeg of die kind die morele en sielkundige komponente van kriminele verantwoordelikheid kan uitleef; dit wil sê, of 'n kind ... verantwoordelik gehou kan word vir in wese antisosiale gedrag. ”
In hierdie opsig het alle Australiese kriminele jurisdiksies 'n moderne benadering, met twee ouderdomsvlakke van kriminele verantwoordelikheid: 'n laer onder wie 'n kind altyd te jonk is om ooit tot skuldgevoelens te lei, en kan daarom nooit in strafregtelike prosedures hanteer word nie (tans jonger as 10); en 'n hoër een waar die vermoede dat 'n kind onbevoeg is vir misdaad (genoem die vermoede van doli incapax) is voorwaardelik.
Kinders in die hoër ouderdomsgroep, tussen 10 en 14 jaar oud, kan skuldig bevind word aan kriminele oortredings slegs indien die vervolging die vermoede van doli incapax. Dit kan gedoen word deur te bewys dat die kind verstaan ​​dat wat hy of sy gedoen het verkeerd was volgens die gewone standaarde van redelike volwassenes. Dit verg meer as net 'n eenvoudige begrip dat die gedrag deur volwassenes nie afgekeur is nie.
Die vermoede dat kinders nie kapasiteit het nie, is nie nuut nie. Die wortels daarvan kan ten minste teruggevoer word tot die tyd van koning Edward III. Maar die afgelope paar jaar het baie dit bevraagteken, hoofsaaklik as gevolg van die waarnemende toename in jeugmisdaad en die veranderinge aan die strafregstelsel vir die hantering van die jeug.
Kritiek was inderdaad so sterk in Engeland en Wallis dat doli incapax is afgeskaf vir 10- tot 14-jariges in 1998, na die uitroep oor die James Bulger-saak. Dit het betrekking op die ontvoering, marteling en doodmaak van die driejarige James Bulger deur twee tienjarige seuns.
Nou in Engeland en Wallis, sodra 'n kind tien jaar oud is, kan hy of sy skuldig bevind word aan kriminele oortredings sonder enige ondersoek na sy of haar vermoë om te verstaan ​​of hul gedrag verkeerd is.
Dit laat Engeland en Wallis met een van die laagste ouderdomsvlakke van kriminele verantwoordelikheid ter wêreld en onderworpe daaraan deurlopende kritiek deur die internasionale gemeenskap.
Byvoorbeeld, die voormalige Kommissaris vir Menseregte van die Raad van Europa uitgedruk kommeren gesê dat hy 'uiters moeilik was om te aanvaar dat 'n kind van 12 of 13 strafregtelik strafbaar kan wees vir sy optrede, in dieselfde sin as 'n volwassene'.
Selfs Engeland se naaste bure, Skotland en die Republiek van Ierland, het dit onlangs gedoen verhoog die minimum ouderdomsvlak tot 12.
Kriminele voorbeeld: sexting
Die relatief onlangse verskynsel van 'sexting' dien hier om die behoefte aan hoër ouderdomsvlakke aan te toon. “Sexting” behels die digitale opname van seksueel eksplisiete beelde en verspreiding deur selfoontekste of deur sosiale netwerksites.
Kinders wat aan hierdie praktyk deelneem, loop die gevaar om onder kinderpornografiewette vervolg te word en staar ernstige sanksies in die gesig, insluitend plasing op die seksoortrederegister, met al die gevolge wat dit inhou.
Dit is baie onwaarskynlik dat selfs 'n 14-jarige kind wat 'n foto van hom- of haarself neem en dit konsensueel aan 'n vriend stuur, sal begryp dat hierdie gedrag deur volwassenes as onregmatig of onwettig beskou word.
Die huidige wetgewing is egter weinig om kinders van 14 en ouer teen 'n kriminele skuldigbevinding te beskerm.
Verhoog die limiet, hou dit buigsaam
In Australië, veral in NSW, baie bel nou vir 'n verhoging van die minimum ouderdomsvlak tot 12.
Maar dit is miskien nie die groot sprong wat dit blyk te wees as dit beteken dat die buigsame ouderdomstydperk (dit wil sê die tydperk waar kinders nie vervolg kan word nie, tensy bewys is dat hulle hul dade kan verstaan) afgeskaf word. Dit sal die beskerming van 12- en 13-jariges verwyder, wat moontlik nie volwasse genoeg is om die onregmatigheid van hul gedrag te begryp nie.
Dit is die geval in Skotland en Ierland, waar 'n kind vanaf die ouderdom van 12 aan 'n kriminele oortreding skuldig bevind kan word sonder om te bepaal of hy of sy die vermoë gehad het om die onregmatigheid van sy of haar gedrag te begryp.
Die voordeel van die behoud van 'n buigsame ouderdomsperiode buite 'n minimum ouderdom, soos tans in alle Australiese jurisdiksies bestaan, is dat dit erken dat kinders rondom puberteit ouderdom teen baie verskillende en teenstrydige koerse ontwikkel.
Dit laat die oortuiging toe van kinders wat voldoende ontwikkel is om krimineel verantwoordelik te wees, terwyl die kinders wat nie so ontwikkel is nie, beskerm word.
Die beste uitkoms sou wees om die minimum ouderdomsvlak te verhoog, terwyl die hoër buigsame ouderdomsvlak gehandhaaf en verhoog word. Dit sal 'n welkome ontwikkeling vir kinders en die regstelsel in Australië wees.
Thomas Crofts, medeprofessor, Sydney Law School, Universiteit van Sydney
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > geregtigheid > Eeue oue vraag: Wanneer moet kinders verantwoordelik wees vir hul misdade?