Argief: nog stories... - Dr Phil Rugbylog
Dr Phil Rugbylog
Top Vyf Alle Posisies
Skole Top 20
Meer oor Dr Phil
Rugby potpourri 27 Junie
Heyneke kry lof en rapse
Agtstemanne van formaat
Jones en Mitchell oorskat?
Springbokke kry punte
Bokke v Rose 2e toets
Agterlyn sedert 1992
Uitslag: die 10 ysters
Harde manne van rugby
Die Springbokke kry punte
Bokke v Eng 9 Jun
Die Lem sny perfekte 10
Gio, Joe en die Asters
Potpourri Mei - Junie
Argief: nog stories...
Legendes van die oefenveld
Die impak wat afrigters op spelers se loopbane en lewens maak was duidelik uit die reaksie oor verlede week se rubriek oor die 15 top afrigters.
Staaltjies oor Oubaas Markotter, Dok Craven, Izak van Heerden en Buurman van Zyl is legio. As kind is die koppies agter die polisiekollege in Pretoria met groot agting bejeen. Hier was die plek waar oom Buurman die spelers tot Curriebekerseges gejaag het.
Daarom glo ek dit is gepas om aan onlangse afrigters wat nie meer in die hoofstroom is nie, eer te gee. Elkeen wat hierdie lees, mag dalk verskil oor my lys.
Hou in gedagte dat dit nie in volgorde van prestasie is nie.
Kitch spog met 'n vertoningslys wat min hom kan nadoen.
Hy het die Springbokke tot Wêreldbeker-glorie in 1995 gelei. Daarby is hy die enigste Springbokafrigter wat onoorwonne deur sy internasionale loopbaan gebly het.
Verder het hy die ou Transvaal tot die Super 10 titel gebrei en die span as fondament geneem vir die aanslag op die Wêreldbeker. Min weet egter dat hy Harlequins in Pretoria tot die nasionale klubtitel in 1982 afgerig het.
Kitch se uitstaande kenmerk was nie op die oefenveld nie. Dit het eerder gelê in sy beplanning van elke oefening, ontleding van die teenstanders en motivering van sy spelers.
Sy menseverhoudings was verder uitstekend. Ek het as speler baie by hom geleer. Verder het ek in die maande voor sy afsterwe ure by hom spandeer net om sy insigte rondom die spel en die lewe te kon waardeer.
Hy het twee Curriebekers met twee geslagte spelers gewen. In 1991 was Naas Botha en kie nog daar en in 1998 'n totale nuwe groep onder Joost van der Westhuizen.
Eugene was kundig veral met agterlynspel. Hy het 'n besondere manier gehad om tot spelers te kon deurdring. Verder was hy 'n afrigter sonder windmakerigheid en ek het altyd gevoel dat hy in Pretoria nie die eer kry wat hom toekom nie.
Hy is tans HUB van die Griffons en ook betrokke by die Cheetahs. Sy wysheid en kennis glo ek dra baie by tot die span se sukses.
Sun Tzu, die legendariese Chinese krygsheer, sal waarskynlik uit sy eeue-oue graf vir hierdie doyen van Griekwa-rugby hande klap.
Die manier hoe Markgraaff die diamantveldvelders gebou het was merkwaardig. Griekwas het al die Curriebeker in 1911 en 1970 gewen, maar het deur maer jare gegaan totdat hy hulle oorgeneem het.
Sy suksesresep het so gewerk. In die middel-negentigs het hulle begin met vriendskaplike kragmetings teen die groot unies. Dit was meestal tuis.
Kimberley en sy harde veld laat die meeste van die grootnaam spelers dink dat hulle eie bed sagter slaap. Gevolglik is op 'n Donderdag so 'n stywerigheid in die dy-spier begin voel en het hulle eerder gerus vir die volgende week se kragmeting.
Griekwas het 'n klomp groot unies so geklop en 'n persepsie van krag geskep. Meer goeie spelers het na Kimberley gekom om naam te maak en siedaar Griekwas eindig aan die einde van 1998 bo-aan die Curriebeker-puntelys.
Met die grondslag het Griekwas bly presteer en rugby-lui soos Swys de Bruin, Dawie Theron en Arni van Rooyen het gesorg dat hulle 'n top ses provinsie bly.
Markgraaff bly vir my een van die kundigste rugby-denkers in Suid-Afrika.
Hierdie gevierde afrigter van Bishops was 'n argitek van hardlooprugby. Hy het geslagte spelers opgelei met al die vaardighede om avontuur hul wagwoord te maak.
So rondom die eeu-wisseling speel ons teen die Griffons in Welkom. 'n Ekstra blonde fisioterapeut word saamgeneem om soos altyd in Welkom die blou kolle uit te vryf.
Groot was ons verrassing toe die Griffons met groot avontuur en vaardigheid die bal rondgooi en nie meer as vyf keer in die totale wedstryd kantlyn toe skop nie.
Ná die wedstryd sou ek uitvind dat Steph Nell, die nuwe afrigter, vir Basil Bey saamgebring het.
Dawie is deur Dok Craven grootgemaak om diep spore in die afrigtings-milieu te trap en dit het hy gewis gedoen.
Hy is die enigste afrigter in Suid-Afrika se rugbygeskiedenis om vyf Curriebekers in 'n ry te wen. Daar was later jare die tendens om sy aandeel in die WP se sukses te misken. Dit glo ek nie.
In gesprekke met Dawie was dit sy uitgangspunt altyd om sy spelers te bemagtig om met vertroue besluite op die veld te kan neem. Hy het ook waagmoed en ondernemingsgees ondersteun.
Sy rekord is die getuigskrif van die sukses van hierdie filosofie.
Blikkies was een van die eerste voltydse afrigter-begeleiers in die land. Letterlik duisende afrigters is deur sy kundigheid, staaltjies en spitsvondigheid verryk. Hy is 'n onafhanklike denker wat sy tyd waarskynlik voor was.
As afrigter dink ek nie hy het ooit sy volle potensiaal verwerklik nie. Moontlik was een van die oorsake dat hy te eerlik en reguit was in 'n rugby-milieu waar saampraat 'n voorvereiste is.
Min afrigters was al so geliefd en vergruis in Suid-Afrika.
Sy patroon van direkte rugby het die emosie behoorlik laat posvat.
As afrigter van die Haaie het hy die span vir die eerste keer die Curriebeker in 1990 laat wen en dit met nog drie seges opgevolg.
Sy tydperk by die Springbokke is deur talle opwellinge gekenmerk. Nogtans glo ek dat hy die grondslag gelê het waarop Kitch voortgebou het om die volgende jaar die Wêreldbeker te wen.
Hy het sy 'direkte rugby' so aan my verduidelik. Dit is altyd beter om meer spelers agter die bal te hê as voor die bal. Daarom moet fases opgesit word en spelers ingetrek word om spasie aan die buitekant te skep voordat die bal wyd geneem word.
Is dit nie presies hoe rugby nou gespeel word nie!
Hy het van Maritzburg College in sy tyd op 'n deurlopende basis een van die top 10 rugbyskole in die land gemaak.
Van die spelers wat hy afgerig het was die sleutel tot die Haaie se Curriebekersukses. Joel Stransky en Jeremy Thompson en talle ander kom ook uit die era.
Hy het saam met Sakkie van Zyl die Vrystaat tot hul eerste Curriebeker in 1976 gelei. Daarna het hy die Springbokke afgerig en tot in sy sestigs provinsiale spanne en ook by Ballymena in Noord-Ierland afgerig.
Nelie was 'n uitgeslape jakkals wat altyd met 'n nuwe truuk of twee vorendag gekom het.
Vir jong afrigters gee ek altyd die raad oor die langdurigheid van hul loopbane. Bou jou loopbaan stadig want na die hoogtepunt kom gewoonlik 'n vry-val.
Nelie het meer as twee dekades op verskeie vlakke oorleef en enige jong afrigter kan dus gerus by hom gaan kers opsteek.
Superrugby was soos sy naam meld, die beste rugbykompetisie in internasionale
'n Verskeidenheid faktore het egter daartoe gelei dat hierdie kompetisie van sy geur vir my verloor het.
Eerstens kan ek nie help om te dink dat die Aussies sy SANZAR-vennote met strategiese denke geflous het met die Super 15 se struktuur nie.
Die Aussies het nie 'n plaaslike provinsiale kompetisie nie. Talryke pogings om iets dergliks te laat begin, het gefaal.
Die gevolg is dat die rugby-lui van Doer Onder die Superreeks geidentifiseer het as die voertuig om rugby plaaslik te laat ontwikkel.
Die ellelange duur van die kompetisie baat ook die Aussies. Nou het hulle 'n kompetsie wat van Februarie tot Augustus sorg dat daar rugby op 'n interstaatse- of interprovinsiale vlak gebeur.
Die dubbelronde teen spanne van hul eie land se konfederasie sorg dus inderwaarheid dat die Aussies nou 'n plaaslike kompetsie van spanne binne 'n Superkompetisie het.
Tweedens speel al die spanne in die Super 15 nie teen al die ander spanne nie. Dit opsigself is 'n leemte en bevoordeel byvoorbeeld die spanne wat nie teen die sterker spanne soos die Stormers, Bulls, Crusaders of Chiefs speel nie.
In die derde plek is die loslooitjie met die outomatiese 4 punte 'n groot verwarring. 'n Beduidende persentasie rugby-liefhebbers wat Super-rugby volg, het nog nie hierdie konsep onder die knie nie.
Dan in die vierde plek word die wenners van die onderskeie lande se konferensies outomaties in die 1e drie plekke geplaas. Soos die Brumbies, wat die Aussie konfederasie lei en nou in die algehele 6e plek is, skuif outomaties op na die 3de plek sou hulle daardie konfederasie wen.
Dan is daar nie genoeg werklike goeie spanne om die Super 15 vol te maak nie. Dit kan natuurlik gedoen word deur spanne van Samoa, Fiji en Tonga speelkans te gee. Dit sal natuurlik help om die uitvloei van spelers van hierdie lande na Nieu-Seeland en die Aussies te stop en bogenoemde 2 lande is sekerlik nie te ingenome met die
In Suid-Afrika knou die uitgebreide Superreeks die Curriebekerkompetisie. Tans word daar in groot dele van die land net Vodacombeker- en Curriebeker Eersteliga rugby gespeel. Dit kan op die lang termyn die belangstelling en groei van rugby nadelig raak.
Byvoorbeeld word daar nou tussen Durban en Kaapstad langs die kus oor 1,500 km. geen Curriebeker Premierliga rugby gespeel nie. Van hierdie gebiede is die hartland van rugby waar daar oor kleur-,kulturele en taalgrense rugby gepraat, geleef en gespeel word.
So 'n situasie kan mos nie geduld word nie.
Die verkleining van die Curriebekerkompetisie na 6 spanne, om binne die verkorte tydskedule vir hierdie reeks te pas, sal rugby plaaslik om die lang termyn
Dan het die eindelose nuwe vertolkings van die reels die spel weer indringend verander. Tans is elke losskrum so 'n lotery en is daar soveel grys areas dat die skeidsregters 'n oneindige moeilike taak het.
Verlede jaar het die aanvallende span, met die oog op die Wereldbeker die voordeel gekry met die daglig-toepassing .
Vanjaar is 'n perd van 'n ander kleur . Iemand in die rugby-geledere het besluit om weer 'n balans te vind en die verdedigende span in die prentjie te bring. Die spelers wat aanval en van die voete af gaan en van die kant af inkom is die seisoen die fokus van die skeidsregters.
Om die bal te dra is 'n risiko en die gevolg is dat spanne wat konserwatief speel soos bv. die Stormers voer nou die botoon. Kyk ook hoe die Chiefs wat altyd die bal gedra het, nou 'n konserwatiewe benadering volg en die resultate behaal. Natuurlik is daar ook ander redes vir die spanne se sukses, maar hul pragmatiese benadering is beslis deel van die suksesresep.
Verlede naweek was daar op Kingspark net 18,000 toeskouers en in Bloemfontein minder as die helfte daarvan. Natuurlik sal daar op Nuweland en Loftus met wenspanne voller pawiljoene wees. Die toeskouergetalle sal op die ou einde sekerlik die hardste spreek en tendense hier moet dopgehou word.
Moontlik kan my besware teen die huidige Superrugby ook wees dat ek 'n rugby-romantikus is, wat die Curriebekerkompetsie se tradisie en kultuur so geniet dat ek nie by die vernuwende tendense byhou nie!
SA se top 15 afrigters
Hierdie is 'n poging wat nog nie vantevore aangepak is nie want om Suid-Afrika se top 15 afrigters te kies, kos voorwaar kopkrap.
Leopold von Ranke het gesê dat geskiedenis 'n argument sonder einde is en net so sal hierdie lys vir April bykans elke waarnemer laat verskil. Die debat moet egter begin al sal die argument waarskynlik sonder einde wees.
Die aanwysing is nie op reputasie gebaseer nie en huidige afrigtingsprestasie weeg die swaarste. Uiteraard word 'n afrigter se vorige prestasies ook in berekening gebring. Hierdie ranglys sal op 'n maandelikse basis gedoen word.
1. Matthew Proudfoot
Die oud-Skotse stut behaal reuse-sukses met die Stormers se pak voorspelers. Dit is 'n jong agtal wat verbeter met elke wedstryd en staan vir niemand terug in die superreeks nie.Spelers wat groei en 'n span met sinergie is altyd altyd die kenmerk van 'n goeie afrigter. Proudfoot het as hoof-afrigter by PUK ook die nasionale klubtitel twee keer ingepalm. Hy het destyds as vaskopstut vir my by die Valke gespeel en het toe al met sy kennis geïmponeer.
2. Naka Droske (hoofafrigter Cheetahs)
Die Cheetahs is die opwindendste span in die land. Sonder veel groot name speel die sentrale streekspan met selfvertroue en passie. Ek kan duidelik die struktuur en vloei in die span se spelpatroon volg. Dit kan alleenlik geskied as elke speler presies weet wat hy moet doen, inkoop in die proses en verantwoordelikheid neem. Dit is wat elke afrigter van droom en dit is presies wat Naka met die Cheetahs reggekry het.
3. Jacques Nienaber (verdedigings-afrigter Stormers)
Die Stormers se verdedigings is op almal se lippe. Die span het 'n haas ondeurdringbare verdedigings-struktuur. Daar is baie dinkwerk en spanwerk hier ingesit. Verdediging doen jy met die hart en Jacques moes die Stormers hier laat inkoop het. Elke speler weet wat sy taak is en wil graag die volgende duikslag uitoefen.
Wat my verder beïndruk is dat hulle weet wat om te doen as die lyn gebreek word. Verder skuif hulle effektief wanneer daar 'n man oor is teen hulle. Die verdedigingspatroon verander ook wanneer hulle op die verskillende plekke op die veld is.
Wel gedaan Jacques.
4 Jake White (Brumbies se hoof-afrigter) Die gewese onderwyser van Jeppe High is tans net een van die sewe afrigters wêreldwyd wat al die wêreldbeker kon inpalm. Dit was egter in 2007 en in die tydperk tot 2011 kon hy nie op hierdie reputasie voortbou nie. Die Brumbies van 2012 het hom egter die kans gegee om weer sy staal te toon. En het hy dit nie aangegryp nie!
Hy het 'n jong span bymekaar gebring, die wanhoop van 'n uiters power 2011 vir die Brumbies in die vuur gegooi en 'n wenresep begin vestig. Eers was die span se patroon uiters konserwatief maar soos die seisoen ontvou, begin die span al meer avontuurlik speel en kanse waag. Die groot sege oor die Rebels die afgelope naweek was die Brumbies se beste nog.
Nou wag die Bulls op Loftus komende Saterdag. 'n Kwaaier toets kan Jake beswaarlik verwag. Sy vordering by die Brumbies word dopgehou en moontlik kan hy in Mei se ranglys opskuif.
5 Heyneke Meyer (Springbokke se hoof-afrigter)
Die rede hoekom die Springbokafrigter nie hoër op die ranglys is nie, word gevind in sy onlangse vertoningslys. Vandat hy in 2011 by die Bulls as afrigtingbaas oorgeneem het, was die span trofeeloos. Boonop was sy voorlaaste pos by Leicester Tigers nie 'n sukses nie en het hy vir persoonlike redes sy tyd daar kort geknip.
Die suksesvolle dinastie wat hy egter by die Bulls gevestig het, tel so in sy guns dat hy steeds onder SA Rugbylog se top vyf afrigters is.
Hy het gewys dat hy in moeilike omstandighede kan uitstyg. Hy is twee keer as Super-afrigter afgedank en het daarvandaan teruggekom om hierdie trofee te wen.
Heyneke was my voorspeler-afrigter en hier kon ek reeds sy potensiaal raaksien. Hy is innoverend, energiek en het uitstekende mense-verhoudings.
Met Junie se kragmetings teen Engeland om die draai kan hy met sukses daar, opskuif op SA Rugbylog se ranglys.
6. Gert Smal (Ierland se voorspeler-afrigter)
Gert het as hoof-afrigter die Curriebeker vir WP in 2000 en 2001 ingepalm. Dit is egter vir sy werk as voorspeler-afrigter vir die Springbokke en Ierland wat hy werklik in die laasste tyd pluimpies voor moet ontvang. Veral sy kundigheid rondom af- en inskoppe en lynstane word nie maklik geëwenaar nie.
7. Rassie Erasmus (Springbokspan: tegniese kundige)
Rassie se kennis van die spel is besonder goed. Hy is 'n meester van detail en die fynere tegniese aspekte van die spel. As hoof-afrigter het hy ook sukses by die Cheetahs in die Curriebeker-reeks behaal. Sy werk by die Stormers was ook van hoogstaande gehalte. Daar is egter 'n vraagteken oor sy vermoë om die druk van 'n hoof-afrigter te kan verwerk. Rassie se vertonings by die Springbokspan word dopgehou en ook hy kan opskuif ná die toetsreeks.
8. Allister Coetzee (Stormers: hoofafrigter)
Dié innemende boorling van die Oos-Kaap verdien 'n plek in ons top tien. Met die Springbokspan het hy goeie werk gedoen hoewel al die eer na Eddie Jones toe is. Persoonlik dink ek dat Jones se rol totaal oorskat is. In 'n latere rubriek sal ek sy vertoningslys voorhou. Verder was Allister in die skaduwee van Rassie by die Stormers en is hy hier ook nooit werklik die eer gegee nie. Vanjaar is hy se eie man en van wat ons tot dusver sien, is die sinergie in sy bestuurspan en by die spelers baie goed. Is hierdie sy groot jaar?
9. John Dobson (WP-Vodacomspan: hoofafrigter)
EK weet dat hierdie 'n groot verrassing is, maar sy insluiting word op die volgende grondslae regverdig. As hoofafrigter van die Vodavomspan is hulle steeds onoorwonne. Onthou dat WP glad nie 'n wafferse rekord in dié kompetisie het nie. By Ikeys het hy 'n span gebou wat werklik op die grond was. Die belangstelling in rugby hier was maar flouerig en die prestasies ook. Hy het Ikeys tot in die finaal van die Varsity -beker gebring en die grondslag gelê vir die span om met Kevin Foote as afrigter die beker in 2011 te kon wen. Hy is 'n rugby-kenner wat nog 'n lang pad kan stap.
10 Dries van der Wal (Grey Kollege: hoofafrigter)
'n Span gekies uit die oud-leerlinge van Grey Kollege kan met groot gemak teen enige internasionale span op die aardbol speel. Dit is die gehalte van spelers wat die Bloemfonteinse spogskool oplewer. Jaar na jaar lewer hy produkte soos Johan Goosen, Frans Steyn en Bismarck du Plessis. Dries van der Wal is van nature een wat die ratte wat die sterkste rugbyskool in die wêreld laat glad loop. Sy jare-lange verbintenis as hoof-afrigter het egter gesorg dat hy 'n besondere bydra tot SA rugby gemaak het. Hy het spelers toegerus met die vaardighede om elke spelpatroon te kan speel en die avontuur en waagmoed by hulle gekweek. Bo alles is dit die persone wat Dries se werksetiek wat die deurslag gee. Die skool weet wat dit verg om die beste te wees en is bereid om aan te hou werk daarvoor. Dries verdien sy plek in ons top 10.
11. Frans Ludeke (Bulls: hoofafrigter)
Frans het 'n bitter moeilike tyd by die Leeus en Cats beleef en is na 'n tyd deur Loffie Eloff vervang. Hy het egter 'n tweede lewe by die Bulls gekry en dit met albei hande aangegryp. Die gevolg is dat hy die enigste SA-hoofafrigter is om twee Superrugby-titels te kon wen. Frans se nederigheid en goeie menseverhoudinge sorg dat hy 'n besondere band met die spelers kweek. Met Heyneke by die Springbokke en 'n nuwe geslag spelers aan die opmars by die Bulls is dit nou sy kans om van strooijonker na bruidegom te promoveer.
12. Hawies Fourie (Cheetahs: agterlyn-afrigter)
Hawies het die vermoë om spelers wat by ander provinsies gestagneer het se loopbane weer op koers te kry. Neem as voorbeeld Hennie Daniller wat by die Bulle geen plek meer kon kry nie. Die oud-Paarl Gimmie het na Bloemfontein uitgewyk waar Hawies hom help opbou om Sa Rugbylog se tweede beste heelagter te word. Corne Uys, Tewis de Bruyn en Willie le Roux is maar net enkele van die ander voorbeelde. Die Cheetahs se agterlyn speel met vaardigheid en flair en Hawies speel geen geringe rol hierin nie. Hy het voorheen ook as hoof-afrigter by die Boland die Curriebeker Eersteliga gewen.
13. Basis Carzis (Bulls: fiksheidsafrigter)
Die Bulls se fisiese kondisionering is jaar na jaar uitstaande. Die span word allerwee gevrees vir die gehardheid van sy spelers. Basil is hiervoor verantwoordelik en is beloon met 'n plek in die Springbokke se bestuurspan.
14. Nollis Marais (Tukkies: hoofafrigter)
Tukkies het onder Nollis se leiding die Varsity-beker vir die eerste keer in 2012 ingepalm. Die span het verlede jaar ook in die finaal gespeel. Nollis het by Tukkies 'n kombinasie van die Bulle se fisiekheid en krag en die natuurlike flair waaroor studente beskik mooi saamgevoeg. Sy seisoen by die Bulle se 0/21 sal noukeurig gevolg word.
15.Sakkie van der Walt (Affies: hoofafrigter)
Wynand Olivier, Pierre Spies, Fourie du Preez, Dean Greyling en Gerhard van der Heever is net enkele van die spelers wat onder Sakkie se afrigting gedy het. Affies is ná Grey College die afgelope dekade die toonaangewende rugbyskool. Die skool speel ook 'n avontuurlike 15-man patroon wat nie eie aan die Blou Bul-kontrei is nie. Sakkie is al vir meer as 'n dekade hier verbonde en sy rol kan nooit misken word nie.
Met die Engelse toerspan se koms om die draai verleen ons graag hulp aan die SA-keurders met die kies van die Barbarianspanne.
Ons gee hier 'n gesamentlike span van al 9 die provinsies waaruit die Barbarianspanne gekies word. Die 5 ankerprovinsies van die Super 15 franchises se spelers kom nie in aanmerking nie.
15. Rudi Voigt (Griekwas)
14. Norman Nelson (Kings)
13. Joubert Engelbrecht (Luiperds)
12. Tiaan Marx (Pumas)
11. Rocco Jansen (Griekwas)
10. Elgar Watts (Boland)
9. Jacques Coetzee (Griekwas)
8. Jacques Engelbrecht (Kings)
7. Nicki Steyn (Griffons)
6. Jaco Bouwer (Pumas)
5. David Bullbring (Kings)
4. Struart Landman (Griekwas)
3. Ivan Espag (Griekwas)
2. Hannes Franklin (Kings)
1. Ashley Buys (Pumas)
Hoofafrigter: Eugene Eloff (Boland)
Voorspelerafrigter: Pote Human (Griekwas)
Agterlynafrigter: Oerzon Gorgonzola (Grifons)
Spanbestuurder: Marius van Rensburg (Pumas)
Storm die Kaap verniet?
Die enigste voorspeller van toekomstige gedrag is gedrag in die verlede. Hierdie swaar sielkundige stelling maak ek van toepassing op die Stormers.
Die Stormers en sy kleinboet die Westelike Provinsie vaar die afgelope seisoene voortreflik. Hulle het in die laaste 2 seisoene in 'n Curriebeker-halfeindstryd en -eindstryd gespeel sowel as 'n Super-halfeindstryd en eindstryd. En die eindresultaat was 'n lee trofeekas.
Nou wil ek graag die Kapenaars daarop wys dat hulle waarskynlik weer op pad is na 'n goeie seisoen sonder enige silwerware. Die rede is dat hulle soos in die vorige seisoene nie genoeg pyle in hul koker sit voordat die uitspeelrondtes begin nie.
Die Stormers het sonder twyfel die beste verdediging in die Superreeks en ook 'n 8-tal wat vir niemand terugstaan nie. Daarby speel hulle 'n konserwatiewe spelpatroon van minimum risiko in hul eie halfgebied en gebruik taktiese skopwerk om die teenstanders tot foute te dwing. Dit werk verseker soos die Stormers se rekord tot dusver wys.
Ek glo egter nie dat dit genoeg sal wees om die Super 15 hierdie seisoen te wen nie. Soos dit nou maar werk gaan jy in die uitspeelrondtes op een of ander staduim uit jou gemaksone kom. Dan het jy al die pyle in jou koker nodig om die krisis te bowe te kom. Dit kon die Stormers in hulle vorige 4 uitspeelwedstryde die vorige 2 jaar nie doen nie.
Die probleem is dus geidentifiseer. Die oplossing is dikwels egter 'n taai toffie. In die Stomers se geval dink ek egter dit is voor die handliggend. Wat hulle nodig het is om hul puik defensiewe en taktiese spel aan te vul met die skerpmaak van hulle aanvallende hoedanighede.
Die Stormers het vir my die beste agterlyn in die Super 15, altans al is dit net op papier. Op hierdie oomblik is 4 van die agterlyn in Sarugbylog se Springbokspan vir die komende reeks teen die Engelse.
Joe Pietersen, Juan de Jongh, Bryan Habana en Gio Aplon se individuele spel besorg hulle die eer. Jean de Villiers sal sekerlik ook teen die Engelse begin en Peter Grant is 'n Springbok. Dit wemel dus van spelbrekers en troefkaarte op die aanval. Kollektief is daar egter min sinergie en avontuurlus.
Daar kan die volgende redes daarvoor wees:
Eerstens kan die spelpatroon die agterlyn inhibeer en weerhou om hul waagmoed ten toon te stel.'n Voorbeeld daarvan is die herhaaldelike skoppe van agter wanneer Joe, Gio en Bryan die balle ontvang.
Gio Aplon is die gevaarlikste aanvaller in spasie in die land en as hy die vryheid gegun word,kan hy amok saai. Met die spoed van Pietersen en Habana by hom kan hulle soos Justin Swart, Pieter Rossouw en Breyton Paulse van ouds die verdediging toets en bekers wen.
Tweedens mag dit dalk wees dat Robbie Fleck nie na die spelers kan deurdring nie. Moontlik moet die spelers dalk net vir 'n oefening of wat 'n ander stem hoor en nuwe hoeke, metodes en filosofie van aanval bestudeer.
Derdens kan dit wees dat die spelers so 'n vrees vir 'n nederlaag het dat hulle self die avontuurlus blus.
Heel moontlik is dit 'n kombinasie van bogenoemde faktore en nog 'n stywe dosis ander bestanddele by. Hoe dit ook al mag wees, die Stormers moet hul aanvalsvaardighede nou ontplooi.
Doen soos in die verlede en die uitkoms in die toekoms kan weer dieselfde wees - sukses sonder die kersie.
Bulls se bestes?
Sedert die professionele era in 1996 in aanvang geneem het, het die Bulls, Stormers en Sharks die beste van die Suid-Afrikaanse Super-rugbyspanne gevaar. Ek sal begin by die kies van 'n Bull-span vir al die professionele jare van 1996-2012.
Johan Roets as heelagter is seker 'n groot verrassing. Hy was vir my die klassieke heelagter -'n veilige laaste vesting, 'n skerp angel op die aanval en 'n uitstekende
Deon Oosthuizen se vaart, werksetiek en aftrap van die regtervoet maak hom my
Bryan Habana is die linkervleuel na sy heldedade vir die Bulls.
Andre Snyman se vaart en krag het van hom 'n uitstekende buite-senter gemaak. Binne hom sal ek Wynand Olivier met sy spelskeppende eienskappe kies.
Tussen 'n aantal uitstekende losskakels sal ek Derrick Hougaardt kies vir sy vermoe om groot wedstryde vir die Bulls te kon wen.
Fourie du Preez en Joost van der Westhuizen tel tussen die beste skrumskakels in SA rugbygeskiedenis. Ek sal Fourie kies vir sy lees van die spel wat sonder gelyke
Nickie van der Walt is seker die grootste verrassing in die span. Ek het Nickie altyd eerste gekies en dan die spelers rondom hom. Op 'n staduim het Eugene van Wyk ook vir my gemeld dat Nickie een van die groot redes vir die Bulle se sukses onder hom was.
Ruben Kruger is vir my 'n vanselfsprekende keuse en is ook die kaptein van die
Bakkies Botha en Victor Matfield is seker die beste slotpaar wat nog in Suid-Afrika gesien is.
Vaskopvoorry is ironies genoeg een van die leemtes vir hierdie Bulle-span. Werner Kruger het oor die laaste paar seisoene egter gewys dat hy sy man kan staan.
Die legendariese Os du Rand en die onderskatte Gary Botha voltooi die span.
10. Derrick Hougaard
7. Nickie van der Wat
6. Ruben Kruger (k)
Die Stormers se bestes 1996-2012
Die Stormers se beste span in die professionele era kan so lyk.
Wil graag jou opinie hoor!
12. Jean deVilliers
11. Pieter Rossouw
10. Braam van Straaten
9. Dan van Zyl
8. Bob Skinstadt
6. Corne Krige
4. Selborne Boone
1. Robbie Kempson
Sharks se bestes 1996-2012
Die Sharks het uitstekende spanne in die professionele era gehad.
So kan hulle room lyk.
14. J.P. Pietersen
12. Dick Muir
10. Henry Haniball
6. Keegan Daniels
4. Steve Atherton
Lions se maanhare 1996-2012
Die Wereldbeker-wenspan van 1995 vorm nog steeds die kern van die Lions se groep.
Hierdie is so 'n sterk groep en Kevin de Klerk sou wat wou gee om 'n paar van daardie ysters nou in die huidige Lions te sit.
14. Gavin Johnstone
12. Doppies le Grange
10. Hennie le Roux
9. Johan Roux
8. Andre Vos
7. Francois Pienaar (k)
6. Cobus Grobbelaar
3. Tommie Laubscher
2. James Dalton
1. Balie Swart
Cheetahs se beste 1996-2012
Die Cheetahs het veral in die Curriebeker in die professionele era uitgeblink.
Die lostrio van Rassie Erasmus, Andre Venter en Heinrich Brussow is veral uistekend.
14. Friedrich Lombard
13. Helgaard Muller
10. Johan Goossen
8. Johan Erasmus
5. Barend Pieterse
3. C.J. van der Linde
1. Os du Rand
Rugby-potpourri 11 Junie
Span van die week
Daar is 3 spanne wat hierdie week melding verdien. Skotland wat na 'n houtlepel in die 6-Nasie reeks terugveg en die Wallabies op hul eie werf afstof. Die All Blacks wat met 'n kliniese vertoning van hardlooprugby vir 'n sterk Ierse span ondersit. Laastens het Wallis se 0/20 span die All Blacks se 0/20 span sy eerste nederlaag nog in 22 wedstryde in die IRB 0/20 toernooi toegedien.
Die All Blacks kry egter vir my die kerse want die ander 2 kragmetings is in modder en nat toestande behaal, wat jy as leser weet die groot gelykmaker is. Die Kiwi's is net die aanskoulikste span op die aaardbol. Steve Hansen het vir sy agterlyn vrye teuels gegee en Dan Carter, Sonny Bill Williams en kie het nie teleurgestel nie.
Speler van die week
Verskeie spelers het hul hand opgesteek. Vir my is Bryan Habana die grootste uitblinker.
Nadat Habana in 2007 as die IRB se speler van die jaar aangewys is, het sy spelpeil geleidelik 'n insinking begin toon wat in 'n nagmerrie 2011 gekulmineer het. Alister Coetzee meld dikwels van sy werksetiek en Bryan het bly werk aan sy spoed en ander afdelings van sy spel.
Die gevolg is dat Habana nou elke keer gevaarlik is as hy aan die bal raak. Hy was ook my speler van die wedstryd in die toets teen Engeland.
Afrigter van die week
Steve Hansen is my keuse. Die rugby wat die All Blacks speel sal die spel se gewildheid laat toeneem en vir my as rugbyliefhebber voor die kassie hou.
Oomblik van die week.
Die Wallabies verloor teen die Skotte en is onder groot druk teen die 6-Nasie kampioen Wallis. In tree die beste skrumskakel in internasionale rugby. Will Genia klop 'n half dosyn verdedigers en gaan druk 'n wonder-drie om die Wallabies op pad na 'n sege te sit.
Flater van die week
Die persone in beheer van die Danie Craven-stadion se speeloppervlakte. Hierdie was die ideale geleentheid vir die beroemde Maties om hul universiteit en Stellenbosch te bemark. Weens die modder-oppervlakte is die wedstryde na Nuweland en die Kaapse stadion verskuif. UWK het net soveel neerslag gehad, maar hulle speeloppervlakte is nog goeg genoeg om verdere wedstryde aan te bied. Watter bemarkingsgeleentheid na 122 lande is nie hiermee verlore nie.
swartskaap van die week
Die bestuurspan van die SA 0/20 span wat die rigiede spelpatroon geformuleer en geimplenteer het teen die jong Ierse span. Dit kan die jong Bokkies waarskynlik 'n plek in die halfeindronde kos. Na die skokkende vertoning is die leemte reggestel en het die Bokkies met soveel meer vryheid en ondernemingsgees teen Italie gespeel.
Teleurstelling van die week.
Die vertoning van die babba Bokkies teen die Ierse span. Soveel foute het 'n nasionale span van Suid-Afrika nog selde begaan. Hopenlik kan hulle teen die Engelse vergoed en deur die agterdeur glip om die halfeindronde te haal.
Rugby-Potpourri 19 Junie
Die Iere is die mees onvoorspelbare span op die aardbol. In die 1ste toets teen die All Blacks was hulle soos 'n lam ter slagting en het met 12-42 die stof afgebyt.
Die afgelope naweek het die Kelte soos besetenes gespeel en die All Blacks oral behalwe op die telbord verslaan. 'n Uiters omstrede strafskop is aan die All Blacks op hul eie 22m lyn in die 77ste minuut toegeken met hul skrum wat in trurat was. Daarvandaan het Dan Carter die deurslaggewende skepdoel oorgeklits.
Ondanks die omstrede verloor het die Iere weer die resep gewys hoe om die All Blacks te wen. Plaas hulle onder groot druk met 'n vinnig opkomende verdedigingslyn en die manne in swart sien net rooi ligte.
Jan Serfontein is vir my die gevaarlikste aanvaller in die IRB 0/20 toernooi. Die binne-senter het 'n oog vir 'n gaping, geweldige krag, vaart en aggressie.
In 'n land wat geseend is en was met besondere senters, kan die jong oud-skolier van Grey-College sy merk maak.
Sy gene is reg want sy pa is Boelie Serfontein wat deel was van die Oostelike Provinsie se gevreesde lostrio's wat in daardie jare onder meer ook Robert Blignaut en Pote Human ingesluit het.
Afrigter van die week.
Dit kort 'n man van staal om 'n verkeerde weg in te sien en te verander. Of dit nou visie of noodsaak of 'n kombinasie van die twee faktore was, het Dawie Theron die SA 0/20-span se spelpatroon verander. Na die geskop en getjommel teen die Iere moes die Bokkies bonuspunte met driee en wenne in hul oorblywende wedstryde behaal.Dit het die span met groot lof gedoen en ook Argentinie in die halfeindronde met afgeronde hardlooprugby afgeransel.
As die jong Bokkies nie teen die All Blacks 0/20 gaan vries en terugval op die skop en storm patroon nie, wink 'n trofee vir hulle Vrydagaand. As die Bokkies aan die hardloop gaan is hulle onstuitbaar.
J.P. Pietersen hardloop dwarsdeur die Engelse om die grondslag vir sy eie drie te lewer. Die wedstryd was op daardie oomblik nog in die weegskaal met die Rose wat heldhaftig teruggeveg het.
Pietersen is nou weer op sy heel beste en hopenlik sal John Plumtree nie weer sy loopbaan knou deur hom senter te speel nie.
Flater van die week.
Wallis was op die rand om hul eerste toetssege in amper 4 dekades teen die Wallabies in Australie te behaal. Met die Wallabies se dryfbeweging moes hulle net kalm gebly het, want die besit was te ver van die doellyn om 'n drie te kon oplewer. Die Rooi Drake het egter kop verloor en die dryfbeweging grond toe gebring. Mike Harris het toe die kans benut en in beseringstyd die strafskop deur die pale geloods.
Teleurstelling van die week
Die Springbokke se plaasvervangers het deur die bank teleurgestel in die 2de toets. Nie een van Wynand Olivier, Ruan Pienaar, Keegan Daniels, Flippie van der Merwe, Adriaan Strauss of Werner Kruger het 'n impak gemaak nie.
Die opbring van die plaasvervangers kon ook bygedra het tot die Engelse se terugvegpoging.
Swartskaap van die week.
Dit is werklik asof die skeidsregters bevrees is om die All Blacks in Nieu-Zeeland te laat verloor. In die Wereldbeker-eindstryd het die Kiwis met moord weggekom en dus kon Richie McCaw op die grond aan die verkeerde kant van die lossskrum, van sy voete af, die bal speel.
Verlede Saterdag was die Kiwis se skrum aan die verkrummel laat in die kragmeting teen die Iere. In die 77ste minuut op hul eie bal is die All Blacks op hul eie 22 m lyn weer teruggeskrum. Die skeidsregter het egter beslis dat die Iere omgestap het in die skrum.
Die skeidsregters was deur al die jare al geneig om die sterker spanne op hul tuisveld te bevoordeel.
Springbokke se droom-driehoek
Die Springbokke het in 1992 weer die internasionale arena betree na jare van
Wie sal vergeet hoe Naas Botha en kie die 2 sterkste rugby-spanne op daardie
stadium, die Wallabies en die All Blacks, agtereenvolgens aangedurf het. Ons is
behoorlik getroef met veral die Wereldkampioen, die Wallabies, wat die
Springbokke op Nuweland seergemaak het.
Sedertdien in 2 dekades was daar 5 Wereldbekers en het baie water in die see
geloop. Van die 5 toernooie het die Springbokke 2 gewen, meer as enige ander
land, en die tradisie en naam van ons nasionale span eer aangedoen.
Dit is dus 'n aangename taak om tussen hierdie uitblinkers die Springbokke se
pronkspan vir die afgelope 2 dekades te kies. Uiteraard is dit 'n subjektiewe siening en ek sal graag jou opinie wil hoor.
Hier is die eerste ontleding wat die agterste driehoek onder loep neem.
Opvolg rubrieke sal die res hanteer.
Daar is 2 heelagters wat vir my uitstaan. Percy Montgomery en Andre Joubert
was die uitstaande spelers in die laaste vesting.
Joubert was die Rolls Royce van heelagters genoem. Sy posisionele spel was
onbesproke. Hy het 'n baie geleerde linkervoet gehad en sy taktiese skopwerk
Hy het 'n besondere voorgevoel gehad waar om die agterlyn aan te sluit en het
hope vaart gehad. Joubert kon ook die geleentheid om driee te druk, vroeg
raaksien en kon ook goed afrond.
Sy leemtes was dat hy op die teenaanval nie so gevaarlik was nie en dat hy
nie werklik duikslae kon breek nie. Verder was sy verdediging gemiddeld.
So belangrik was Joubert vir die Springbokke dat Kitch Christie hom met 'n
gebreekte hand in 1995 se Wereldbeker-finaal laat speel het.
Montgomery het net soos Joubert 'n uistekende linkervoet gehad. Sy
posisionele spel was ook goed.
Hy was een van die vinniger Springbokke in hierdie tydperk en het dit goed in
agterlynbewegings aangewend. Hy het 'n gevaarlike aftrap van sy linkervoet gehad
wat hy veral later in sy loopbaan te min gebruik het.
Net soos Joubert het hy nie baie waagmoed op die teenaanval gehad nie en het
dikwels die veiliger opsie van skop verkies.
2 uitstekende heelagters met baie dieselfde sterkpunte. Montgomery se
akkurate stelskopwerk gee vir hom die effense voordeel en hy is ons beste
In hierdie posisie het die Springbokke vir my goeie spelers gehad sonder om
werklik 'n superster op te lewer.
J.P. Pietersen het in 2 Wereldbekers vir die Springbokke met onderskeiding
gespeel. Hy is tegnies 'n goeie speler wat die regte ding op die regte tyd sal
doen. Sy posisionele spel was 'n sterkpunt en sy verdediging ook solied.
Pietersen het egter nie vir my die X-faktor gehad wat die verdediging
slapelose nagte sou besorg het nie.
James Small het self sy man in die internasionale arena gestaan. Hy was
bitter vinnig maar het ironies genoeg gesukkel om sy direkte opponent te
Breyton Paulse tel ook onder die uitstaande regtervleuels. Hy het baie vaart
gehad en sy opportunistiese streek het vir die Springbokke baie driee besorg. Sy
leemte was dat hy in kontak nie werklik duikslae kon breek nie.
Gio Aplon is die beste aanvaller wat ek nog ooit afgerig het. Hy het hope
vaart, verander van rigting maklik en klop sy direkte teenstander meestal met
groot gemak. Verder is hy, ondanks sy klein liggaamsbou, sterk in die kontak en
Aplon se grootste nadeel is dat hy deel is van 'n Stormer-opset waar die
veilige opsie van skop voor aanval geld. Hy het nodig om sy aanvallende
vaardighede te slyp in 'n milieu waar hy met teenaanvalle kan begin.
'n Subjektiewe keuse van Gio Aplon. Hy is 'n wedstrydwenner.
Die Springbokke se linkervleuels was in hierdie era van uitstaande
Bryan Habana was in 2 Wereldbekers betrokke. In 2011 was hy geen faktor nie.
In 2007 was Habana egter die uitblinker en is ook as die IRB se beste speler in
internasionale rugby aangewys.
Habana se vaart is sy grootste bate. Verder het hy die kuns van onderskep
vervolmaak. Hy is 'n uitstekende verdediger en sy skopskoen help om die druk te
Verder was die gewese leerling van Kes se werksetiek altyd uitstekend. Hy
jaag die skoppe met oorgawe en plaas so baie druk op die teenstanders. Habana is
ook goed in kontak en kan veral duikslae breek as hy na binne breek.
Habana se grootste leemte is dat hy sy direkte teenstander nie dikwels klop
nie. Sy voetwerk, aftrappe en swenke, was ook nooit sy sterkpunt nie.
Pieter Hendriks was 'n baie onderskatte linkervleuel met naelloper-vaart. Hy
was sterk in die duikslag. Kan jy onthou hoe hy David Campese se hoogvat
afgeskud het om die Springbokke se Wereldbeker-aanslag in 1995 behoorlik te laat
vlamvat. Verder het Hendriks 'n baie gevaarlike swenk van sy regtervoet
Chester Williams was vir jare die liefling van SA rugby. Chester het nie oor
dieselfde vaart en skietgoed as van die ander linkervleuels beskik nie. Tog was
hy baie effektief op die aanval en verdediging.
Williams het onder meer 4 driee in die kwarteindstryd van 1995 se Wereldbeker
teen Samoa gaan druk. Hy het net die nuk gehad om te kon afrond en driee uit
niks te kon maak.
Pieter Rossouw was vir my 'n uitstaande speler. Die oud-Gimmie se rugbybrein en planne het definisie aan die Springbokke en Westelike Provinsie se agterspel besorg.
Hy was die brein agter die beweging wat tot die Sprinbokke se wendrie teen
die All Blacks en gevolglike Drie Nasie sege in 1998 gelei het.
Rossouw het oral in die agterlyn opgeduik om spel te skep. Hy was 'n
onderskep-koning wat die spel goed kon lees. Op die vleuel kon hy sy direkte
teenstander klop hoewel dit nie sy sterkste eienskap was nie. Hy was verder
vinnig genoeg sonder om byvoorbeeld oor die vaart van Hendriks en Habana te beskik.
'n Werklike ryk oes aan uitstekende linkervleuels. Rossouw kry my stem as
een van die slimste en ondernemendste spelers van sy era.
Raad vir Heyneke
Springbokrugby lê ons almal na aan die hart daarom wil ek graag vir Heyneke Meyer, ons afrigter die volgende raad aanbied.
Moet nie nuwe wyn in ou vate gooi nie. Jy het as nuwe Springbokafrigter meer welwillendheid onder die rugbyliefhebbers as enige van jou voorgangers. Behou dit ten alle koste anders kan hierdie droompos 'n nagmerrie word.
Indien jy wel vir Victor Matfield wil nader roep as die Bokkaptein, stuur dit moontlik verkeerde seine uit. Eerstens is daar Andries Bekker en Juandre Kruger wat tans as nr. 5-slotte goed op dreef is.
Veral Bekker het die vermoë om die beste 5-slot in die wêreld te word. Hy het al Matfield se bekwaamhede, maar is fisies meer betrokke by die spel. Ek sou egter voorstel dat Andries by Matfield nog kan gaan kers opsteek oor kompeterende organisering van die teenstanders se lynstane. Juandre Kruger blink weer uit vir die Bulls en is een van die uitstaande spelers in die Super XV-reeks.
Hierdie twee slotte en 'n speler soos Eben Etzebeth het nou speelkans op internasionale vlak nodig om hul loopbane in die vinnige baan te plaas. Gee hulle nou kans en die Bokke se slotte vir die 2015 Wêreldbeker is uitgesorteer.
Rondom die kapteinskap het Heyneke weliswaar 'n turksvy. Juan Smith is vir die hele jaar uit en beide Schalk Burger en Jean de Villiers, wat as kapteins uitblink, is beseer.
Pierre Spies is nou 'n uitstekende keuse vir kapteinskap. Hy het selfvertroue gekombineer met nederigheid en vaar goed as die Bulls se kaptein.
Om saam te vat. Peter de Villiers het die fout met John Smith gemaak en talle van sy voorgangers het in dieselfde strik getrap.
Onthou die mooie saam met Matfield, maar gooi hierdie hout nou op die vuur van herinneringe.
Stampkar oor die afgrond
Die skokkende vertoning van die Suid-Afrikaanse 0/20-span teen Ierland het
net weer ons grootste leemte ontbloot.
Die babba Bokkies wou met brute krag en minimum risiko die Iere oorweldig.
Toe dit nie werk nie was daar geen ander plan nie.
Hierdie tendens van skop hoog en skop hoeke toe en hardloop alles voor jou
plat is nou 'n epidemie in Suid-Afrikaanse rugby.
Ek kan my nie laat vertel dat Suid-Afrika geen afrigters van gehalte het nie.
Die Super spanne speel hierdie skop en stormloop rugby en nou ook die SA
0/20-span. Enige gridiron afrigter van die VSA kan dit net so goed afrig.
Dit is verseker nie waarvoor SA rugby staan nie. Mense uit Ierland wat my
gisteraand vra of dit die bestes is wat ons het, kan ek moeilik antwoord.
Die beste antwoord is basies om enige buitelander te nooi na waar Grey
College, Paarl Gim, Affies, HJS Paarl en van die ander top skolespanne speel.
Hier is beweging en innovasie en skuospelagtige bewegings.
Ongelukkig word hulle na skool in hierdie spelpatrone ingewurg waar
individuele vaardighede en waagmoed agtergelaat word.
Indien jy kyk na die keuse van die Springbokgroep dan is dit duidelik dat
stormloop en skop die wagwoord is. Verwag in perskonferensies baie om die
woorde "ons moet die kontaksituasies oorheers" te hoor.
My seun is 'n rugby-fanatikus maar hierdie beheptheid om met brute krag die
"kontaksituasie te oorheers" het hom genoop om vir my te meld dat hy nou eerder
"playstation" gaan speel. Hoeveel langer gaan ons hierdie onkykbare rugby
aanskou voordat 'n potjie gholf of vroulief se ballet jou eerder trek.
Die absolute beheptheid met strakke strukure kenmerk SA-afrigting tans of dit
nou op nasionale vlak, Super 15 vlak of vir Saracens in die Premierliga is.
Van die 0/20 spelers soos Jan Serfontein en Paul Jordaan tel tussen die
bestes in 0/20 rugby internasionaal. Om Serfontein, na sy briljante Grey College
dae, so in spelers te sien bloot vashardloop is hartseer.
Is daar nie enige afrigter in Suid-Afrika, wat tans in de stroom is, wat kan
meld dat dit genoeg is van stampkarrugby en sy spelers met die vaardigheid
toerus om met kreatiwiteit en avontuurlus te kan speel.
Springbokke gaan so speel
Die Springbokke gaan met 'n Bulls bloudruk probeer om die Engelse Saterdag onder die knie te kry.
Die eerste oogopslag na die samestelling van die Springbokspan wys daarop dat hulle met taktiese skopwerk, minimum risiko en met geen spel binne hulle eie halfgebied vorendag gaan kom.
Verder gaan die Bokke met sterk hardlopers direk en fisies die Pommies aanvat. Willem Alberts, Bismarck du Plessis, Pierre Spies en Beast Mtawarira gaan met die korste pad oor die Engelse wil hardloop. Die sterk hardlopers in die middelveld, Francois Steyn en Jean de Villiers, gaan ook poog om oor hul teenstanders te hardloop.
Al hierdie stormlope sal egter net in die Engelse se halfgebied plaasvind.
Daar sal verskeie hangskoppe op die Engelse agterste 3 geloods word. Zane
Kirchner se teenaanvalle wissel van lang skoppe na hang skoppe en van avontuur van agter sal daar nie veel wees nie.
Met Morne Steyn, Kirchner en Francois Steyn sal taktiese skopwerk 'n groot rol speel. Dit is duidelik dat die skopskoen oortyd sal werk. Juis daarom is dit vir my bitter vreemd dan dat Ruan Pienaar wat 'n veel beter taktiese skopper as Francois Hougaard is, nie begin nie.
Vir Heyneke Meyer se patroon om te werk moet sy voorspelers domineer. Met die keuse van die 8-tal kan daar nie fout gevind word nie. Pierre Spies kan hom egter gelukkig ag om wel die span te gehaal het. Met die klem op groot, fisieke spelers is dit egter duidelik waarom hy bo Keegan Daniels verkies is.
In 'n neutedop dus gaan die Springbokke:
- 'n Lae risiko patroon speel
- Met taktiese skoppe die Engelse laat omdraai
- Met hangskoppe baie druk op die Engelse agterste 3 plaas
- Met sterk hardlopers die kontaksituasies wen
- Baie met dryfmaalbewegegings vorendag kom
- Vinnig opskiet met verdediging en die Engelse buite-agterspelers afsny
- Speel om strafskoppe af te dwing en so Morne die wedstryd te laat wen
Die patroon het vir die Bulls gewerk. Hierdie is egter rugby op 'n volgende vlak en moontlik sal sulke een dimensionele spel nie genoeg wees nie. Die span is egter nie gekies om 'n plan B te kan speel nie.
Ter verdediging moet gemeld word dat hierdie dikwels 'n baie effektiewe manier van speel is. Indien hulle die druk kan volhou en veral voor oorheers kan Meyer en kie Saterdagaand vonkelwyn drink.
Die Springbokspan is: 15 Zane Kirchner, 14 JP Pietersen, 13 Jean de
Villiers (kaptein), 12 Francois Steyn, 11 Bryan Habana, 10 Morné Steyn, 9
Francois Hougaard, 8 Pierre Spies, 7 Willem Alberts, 6 Marcel Coetzee, 5 Juandré
Kruger, 4 Eben Etzebeth, 3 Jannie du Plessis, 2 Bismarck du Plessis
(onder-kaptein), 1 Tendai Mtawarira.
Plaasvervangers: 16 Adriaan Strauss, 17 Coenie Oosthuizen, 18 Flip van der Merwe, 19 Keegan Daniel, 20 Ruaan Pienaar, 21 Patrick Lambie, 22 Wynand Olivier.
Die Middelveld se Maestro's
Die Springbokke het 'n besondere ryk oes aan uistekende senters gehad sedert
ons hertoetrede in 1992.
In ons tweede aflewering van hierdie Springboksaga kyk ons na die maestros
wat die middeldveld betower het.
Danie Gerber het op Ellispark teen die All Blacks in die Springbokke se
eerste toets na isolasie vir die internasionale rugby-publiek gewys wat hulle al
die jare gemis het. Die doring van Depatch het na op gepaste wyse 'n kenmerkende
drie gaan druk.
Ongelukkig was Gerber toe al oor sy beste en was hierdie sy swanesang
tydperk. In die tagtigs was Gerber 'n fenomeen en waarskynlik die beste senter
wat Suid-Afrika nog opgelewer het.
Vir ons span van die laaste 2 dekades was Gerber dus oor sy beste en kan nie
die uitsoekspan haal nie.
Japie Mulder was die eerste werklike uitstaande buite-senter in die era. Hy
was 'n onverskrokke verdediger wat selfs Jonah Lomu in die Wereldbeker-eindstryd
in 1995 reg van voor gestop het. Die Leeu was verder 'n sterk hardloper en het
oor 'n geleerde linkervoet beskik.
Grant Esterhuizen en Robbie Fleck het elk hul sterkpunte gehad. Esterhuizen
was 'n sub 11 sek. naelloper en sterk op die verdediging. Fleck was
onvoorspelbaar en energiek op die aanval.
Helgard Muller was self 'n uitstaande buite-senter. Hy het ongelukkig vir die
Vrystaat sy beste rugby gespeel en het te min kanse vir die Springbokke
Marius Joubert was die Springbokke se volgende wereldklas buite-senter. Hy
was besonder sterk in die buite-gaping en het oor hope vaart beskik. Joubert was
'n aggresiewe duiwel wat vir niks teruggestaan het nie. Ek kan onthou hoe hy een
keer een van die Valke se slotte disnis geslaan het. Hy was ook 'n slim en kragtige verdediger.
Joubert se aanvallende eienskappe word onderstreep met die 3 driee wat hy
teen die All Blacks in 1 toets gedruk het. Min spelers in die geskiedenis kan
Sy grootste leemte was waarskynlik dat hy nie genoeg spel vir die
buite-agterspelers geskep het nie.
Jaque Fourie is 'n briljante nr. 13. Die gewese leerling van Monument het as
heelagter op skool begin en is daarna senter toe geskuif. Hy is waarskynlik een
van die beste kommunikeerders op verdediging wat die Springbokke nog gehad
Soos ek dikwels al gemeld het is buite-senter die moeilikste posisie om in te
verdedig, want jy het benewens jou teenstander ook die heelagter wat jy moet
Fourie kon dit besonder goed doen. Hy het ander spelers ook begelei om fop
hardlopers en ander aanvalle in die kiem te smoor. Hy was self ook 'n
Met sy vaart en aanvoeling vir spasie was Fourie ook met die bal in die hand
'n uitblinker. Hy kon of om spelers hardloop om deur duikslae breek. Hy kon ook
sy buite-agterspelers goed in die spel bring.
Fourie se leemte was dat hy nie die voetwerk van 'n Danie Gerber gehad het
Gerber, Mulder, Joubert en Fourie was elk in hul tyd die beste nr. 13 in
My stem vir hierdie periode gaan aan Fourie, die bykans volmaakte nr. 13.
Hennie le Roux het 'n groot impak vir die Springbokke tydens die Wereldbeker
gemaak. Hoewel hy vir die Leeus meestal losskakel gespeel het, was hy die
Springbokke se gereelde binne-senter.
Kitch Christie het altyd gepraat van Le Roux se breinkrag en innovasie as 'n
speler. Hy was 'n denker wat rigting aan die Springbokke se agterlyn verskaf
het. Le Roux het ondanks 'n kleinerige liggaamsbou daarvan gehou om vlak te speel
en die verdediging aan te vat. Hy het die voordeellyn met klokslag oorgesteek.
Hy het ook oor 'n gemiddelde skopvoet beskik.
Le Roux se leemte as senter was dat hy nie oor die spoed en voetwerk beskik
het nie. Hy het ook nie die krag gehad om oor spelers te hardloop nie. Hy was
die nr. 12 wat spel geskep het.
Pieter Muller daarenteen was die harde man van die middelveld wat met krag
oor teenstanders gehardloop het. Muller het ook dikwels een van die teenstanders
De Wet Barry was ook 'n uitstekende verdediger. Saam met Marius Joubert was
hulle 'n uitstekende senterpaar. Barry was egter nie as spelskepper of aanvaller
in dieselfde klas as sy verdediging nie.
Jean de Villiers is die ideale binne-senter. Hy is groot, sterk, vinnig en
het visie en kan spel skep. Die oud-Matie het met tye werklik uitmuntende rugby
Ek kan egter nie help om te dink dat De Villiers sy enorme potensiaal nog nie
verwerklik het nie. Te dikwels sal hy in 'n harde kragmeting verdwyn. Sy lakwerk
kan soms ook aan die eina-kant wees. Hy is egter 'n uitstekende onderskepper en
moontlik kan dit wees dat hy eerder daarop fokus en dan sy duikslae soms
Vir my is die keuse tussen De Villiers en Le Roux. De Villiers is my keuse
ondanks die feit dat hy soms onder-presteer.
Hennie Bekker - patriarg van die WP
Hennie Bekker se rol in die Stormers en sy Curriebeker-broer, die WP, se sukses mag nooit onderskat word nie. Bekker het 'n groot aandeel in WP se Curriebeker vyfkuns vanaf 1982 tot 1986 gehad.
Met 'n lyf van meer as 2 meter het gesorg dat hy die lynstane oorheers . Verder het hy vir die WP en ook die Springbokke dikwels op die vleuel verskyn en dan 'n onwaarskynlike drie gaan druk.
Die lengte en atletiese gene het in sy seun Andries weergalm. Die jonge Bekker is vir my die slot met die meeste potensiaal in wêreldrugby. As beserings hom nie kniehalter nie sal hy die basis wees waarom die Springbokpak in die jare vorentoe gebou sal word.
Dit is egter nie net Hennie se gene wat die Stormers help bou het nie. Vier seisoene terug het hy die jonge Eben Etzebeth by Hoërskool Tygerberg se laer spanne as senter sien rondhang.
Hy het die jongeling nadergeroep en hom uit Tygerberg se vierde span na die WP se junior oefengroep genooi. Die voorwaarde was dat hy senter vaarwel roep en begin slot speel. Die res van die storie ken u met Eben wat nou SA Rugbylog se top nr. 4-slot is.
Hennie het ook 'n rol gespeel in die ontwikkeling van Frans Malherbe, Steven Kitshoff, Siya Kolisi en Nic Koster – om net enkeles te noem. Die jong Stormerpak is op pad om in Superrugby sy stem dik te maak vir die volgende paar jaar.
Dilwels is waarnemers net geneig om die afrigters op die voorgrond te prys. Hennie Bekker verdien egter op sy nederige manier 'n standbeeld by Nuweland.