Ou dooies gevind begrawe in hul huise in Çatalhöyük - Inligting
'N Argeoloog wat in Turkye ondersoek het, het ou huise ontdek wat die bene van hul eienaars bevat.
Çatalhöyük, wat tussen 7500 vC en 5700 vC bewoon is, was 'n belangrike neolitiese en chalcolitiese protostad-nedersetting wat uitkyk op die Konya-vlakte, suidoos van die huidige stad Konya (antieke Iconium) in Turkye. 'N Argeoloog van Szczecin in Pole het nou ontdek dat sommige van die inwoners moontlik binne die grense van hul eie huise begrawe is in vlak grafte wat met gips bedek is. Interessant genoeg dui bewyse daarop dat sommige van die grafte weer oopgemaak is om liggaamsdele te verwyder om plek te maak vir nuwe lyke.
Bestudeer antieke Anatoliese begrafnisse
Hierdie ontdekking kom nadat 'n groot argeologiese projek van 2015 die ou terrein met onbemande lugvoertuie afgeneem het, en dr Hodder vertel Hurriyet Daily News sy span het "lugfoto -opnames op lae hoogte" uitgevoer en 'n digitale 3D -kaart gemaak van die landskap van Çatalhöyük en sy omgewing, wat die verhouding met die ander neolitiese nedersettings in die Konya -vlakte verder begryp.
Kyk af oor die suidelike opgrawing van Çatalhöyük, voor die 2015-seisoen. ( Çatalhöyük -navorsingsprojek / CC BY-NC-SA 2.0)
Çatalhöyük is eers tussen 1958 en 1965 deur die argeoloog James Mellaart opgegrawe, en 18 opeenvolgende argeologiese lae geboue het bewys gelewer van 'n gevorderde Anatoliese neolitiese kultuur wat reeds in 7100 vC gevestig het.
Die antieke stad het 'n UNESCO Wêrelderfenisgebied in 2012 en sedert 2001 argeoloë van Adam Mickiewicz Universiteit in Poznań, Pole, het die antieke stad bestudeer en onthul hoe dit kon funksioneer, en dit verg nie net die bou van die argitektuur nie, maar ook om te ontdek hoe die inwoners na die dood behandel is.
Bepaling van die oorsaak van die dood
Navorsers was bewus daarvan dat baie ou mense in huise in die stad begrawe is, maar die raaisel of die inwoners in hul eie huise begrawe is, of by 'n groter aantal mense, is nou opgelos deur assistent -professor Katarzyna Harabasz van die Universiteit van Szczecin .
Argeoloë ontdek die skeletreste van die opgrawingsplek Çatalhöyük. ( Çatalhöyük -navorsingsprojek / Jason Quinlan)
In een van die huise wat omstreeks 6700-6500 vC gewoon het, het die argeoloog die bene van 'n vrou tussen 35 en 50 jaar oud ontdek en organiese roet op haar oorskot gevind. Volgens dr Harabasz dui dit daarop dat die vrou haardampe ingeasem het, wat chroniese obstruktiewe longsiekte (COPD) veroorsaak het, wat moontlik tot veranderinge in haar longweefsel gelei het, wat tot respiratoriese versaking kon lei.
Die argeoloë het lyke ontdek in vlak grafte bedek met gips en sommige is weer oopgemaak om liggaamsdele te verwyder om plek te maak vir nuwe lyke en dr Harabasz het hierdie voorkoms verbind met die wyer konteks waarin die oorskot ontdek is. Sy het opgemerk dat die haard in 'n gebied in die huis was sonder goeie ventilasie, wat beteken dat die dampe nie kon ontsnap nie, wat die luggehalte sou verswak het, wat daarop dui dat sy in haar eie huis begrawe is.
Lugfoto van een van die neolitiese huise in die antieke stad Çatalhöyük. ( Çatalhöyük -navorsingsprojek / CC BY-NC-SA 2.0)
Die ou ondergrondse stad is versteek gevind in die Turkse provinsie Trabzon
4.000 jaar oue tablette met bewyse van bronsouderdomsregte vir vroue wat in Turkye ontdek is
'N Ou terrein met 'n geruite verlede
Dr. Harabasz verteenwoordig 'n nuwe ras argeoloë in Çatalhöyük, met internasionale wetenskaplikes wat 'n skemerige verlede op die terrein het nadat dit in 1958 deur die Britse argeoloog James Mellaart ontdek is, wat uiteindelik uit Turkye verban is weens sy betrokkenheid by die Dorak -saak. Na die publisering van tekeninge van onskatbare bronstydperk -artefakte, wat later verdwyn het, beweer Mellaart dat hy in 1958 op 'n trein was en unieke juwele opgemerk het aan die pols van Anna Papastrati en dat hy later by haar huis die skatte self gesien het.
Die verhaal is gedek deur The Illustrated London News, wat die aandag van die Turkse owerhede gewek het wat wou weet waarom hulle nie van die artefakte ingelig is nie. Toe die Turkse polisie na die huis van Papastrati in Izmir soek, het die adres wat Mellaart hulle gegee het nie net bestaan ​​nie, maar haar naam is nie in Turkse rekords gevind nie.
En as dit nie genoeg was om die Britse argeoloog te twyfel nie, volgens 'n 2005 Skep in die artikel, is die brief wat Papastrati vermoedelik geskryf het, ontdek dat dit geskryf is deur Arlette Mellaart, James se vrou, wat Turkse amptenare laat verdryf het en uiteindelik Mellaart uit Turkye verban het op vermoedelike smokkel van oudhede.
Wadi-us-Salaam (& ldquoValley of Peace & rdquo), wat vyf miljoen grafte bevat, is die grootste begraafplaas ter wêreld. Hierdie nekropolis verdwerg Najaf, Irak, die stad wat dit omring.
Met 'n bevolking van 600 000 is Najaf die derde heiligste stad vir Sjiïtiese Moslems en na Mekka en Medina. Daar is 'n Shia-oortuiging dat alle gelowiges in Wadi-us-Salaam begrawe moet word, ongeag waar hulle oorspronklik begrawe is.
Mense is al meer as 1500 jaar daar in lae begrawe in die hoop om naby Ali & mdashfirste neef en skoonseun van Mohammed te wees. Wadi-us-Salaam strek oor meer as 8 vierkante kilometer en groei steeds.
In 2003 het die Irakse milisie tref-en-trap-operasies van die nekropolis en vyande begin en dan in die skaduwees van mausoleums en kripte gesmelt. Ironies genoeg het hierdie konflik die begraafplaas met 40 persent uitgebrei.
Nie 'n godin nie
In die middel van die twintigste eeu het argeoloë soos James Mellaart geglo dat vroulike beeldjies soos hierdie vrugbaarheidsgodinne verteenwoordig. Hierdie idee het gewild geword in die New Age-kultuur, waarvan die aanhangers die idee gevier het dat antieke mense vrougesentreerd was en 'n kultus van godinaanbidding deel. Maar gedurende die afgelope twintig jaar het bewyse van Çatalhöyük en hedendaagse webwerwe hierdie interpretasie ondermyn.
Soos die Stanford -argeoloog Lynn Meskell in 'n aantal koerante aangedui het oor beeldjies wat by Çatalhöyük gevind is, dui min materiële bewyse aan dat hierdie krom beeldjies die voorwerp van aanbidding was. Byna al hierdie beeldjies is in vullishope gevind, asof dit vir 'n spesifieke doel gebou is - hetsy geestelik of speels - en dan weggegooi. Hulle is ook selde gebou met voetstukke, sodat hulle nooit vir vertoning opgerig kon word nie. In plaas daarvan is dit moontlik dat dit van hand tot hand oorgedra is, of miskien as ornamente gedra is.
Daarteenoor word standbeelde en voorstellings van diere by Çatalhöyük duidelik gespesialiseerde behandeling gegee. Bulhorings is op mure en langs deure gemonteer, terwyl 'n paar beendere in die gipswande ingebed is. Skilderye van luiperds, bulle en ander diere kry 'n spesiale simboliese betekenis in huise. As enige beeldjies kandidate sou wees vir aanbidding, sou dit waarskynlik hierdie dierlike voorstellings wees eerder as die mollige vroue.
Meskell en haar kollegas stel eerder voor dat hierdie vroulike figure waarskynlik voorstellings is van dorpsouderlinge, gerespekteerde ouer vroue wat baie mag in die gemeenskap gehad het. Sy wys daarop dat hul liggame nie jeugdig is nie en dat hul maag en borste nie die ronde van swangerskap of vrugbaarheid toon nie. In plaas daarvan sak hul mae en borste. Dit is ouer vroue, hul grootte is moontlik bedoel om die opeenhoping van wysheid of voortgesette voorspoed oor te dra. Hodder vertel Ars dat die nuwe beeldjie Meskell se interpretasie ondersteun, aangesien dit ook 'n ouer vrou blyk te wees "wat status bereik het."
Hierdie neolitiese waarnemer van antieke huise dateer uit 7 400 vC. Alhoewel die doel van elk van die kamers wat in die kompleks gevind word, aan die orde is, is argeoloë redelik seker dat dit almal huishoudelike geboue was - dit wil sê, elke hoek en hoek was 'n tuiste.
Omdat daar geen strate of paaie was om die wonings te skei nie, het mense in die omgewing gewoon, wat dui op 'n baie samewerkende samelewing. Lyke is begrawe onder haarden en beddens, wat daarop dui dat die mense van Çatalhöyük hul dooies vereer en naby hulle gehou het.
Volgens UNESCO is die wêrelderfenisgebied 47 hektaar groot en bestaan ​​dit uit twee heuwels op die Suid -Anatoliese plato. Die groter heuwel aan die oostekant bevat muurskilderye, beeldhouwerke, reliëfs en ander bewyse van neolitiese besetting.
Çatalhöyük is 'n merkwaardige voorbeeld van die oorgangstydperk tussen gevestigde dorpe en die verstedeliking van meer komplekse stede wat daarna gestandaardiseer is. Die straatlose uitleg van die perseel, sowel as die alomteenwoordige dak toegang tot geboue, is 'n sterk bewys van hierdie stadium.
Die stad Çatalhöyük dui op een van die belangrikste transformasies van die mens, van nomade tot gevestigde boer.
Çatalhöyük na die eerste opgrawings deur James Mellaart en sy span (foto: Omar hoftun, CC: BY-SA 3.0)
Çatalhöyük of Çatal Höyük (uitgespreek "cha-tal hooi OOK ") is nie die oudste plek in die Neolitiese era nie, of die grootste, maar dit is uiters belangrik vir die begin van kuns. Geleë naby die moderne stad Konya in die suide van Turkye, is dit 9000 jaar gelede bewoon deur tot 8000 mense wat saam in 'n groot stad gewoon het. Çatalhöyük, in sy geskiedenis, is getuie van die oorgang van uitsluitlik jag en versameling van lewensmiddele na toenemende vaardigheid in die makmaak van plante en diere. Ons kan Çatalhöyük sien as 'n webwerf waarvan die geskiedenis handel oor een van die belangrikste transformasies van die mens: van nomade tot setlaar. Dit is ook 'n webwerf waarop ons sien dat kuns, skildery en beeldhouwerk, 'n nuut belangrike rol in die lewens van gevestigde mense speel.
Reliëfkaart van Turkye met die ligging van Çatalhöyük op (kaart: Uwe Dedering, CC: BY-SA 3.0)
Çatalhöyük het geen strate of voetpaadjies gehad nie; die huise is teenoor mekaar gebou en die mense wat daarin gewoon het, het oor die dakke van die stad gereis en hul huise ingegaan deur gate in die dakke en teen 'n leer geklim. Gemeenskaplike oonde is bo die huise van Çatalhöyük gebou en ons kan aanvaar dat groepsaktiwiteite ook in hierdie verhoogde ruimte uitgevoer is.
Van links: 'n vuurherd, oond en leer in gebou 56, Suid-gebied, Çatalhöyük (foto: 20060617_jpq_004, CC: BY-NC-SA 2.0)
Soos in Jerigo, is die oorledene onder die vloere of platforms in huise geplaas en soms is die skedels verwyder en gepleister om soos lewendige gesigte te lyk. Die begrafnisse by Çatalhöyük toon geen beduidende variasies nie, hetsy op grond van rykdom of geslag, die enigste liggame wat anders behandel is, versier met krale en bedek met oker, was dié van kinders. Die graafmachine van Çatalhöyük is van mening dat hierdie besorgdheid vir jongmense op die terrein 'n weerspieëling kan wees van die toenemende sedentêre samelewing en dat dit 'n groter aantal kinders benodig weens die toenemende behoefte aan arbeid, uitruil en erfenis.
Suid-opgrawingsgebied, Çatalhöyük (foto: Çatalhöyük, CC: BY-NC-SA 2.0)
Kuns is oral onder die oorblyfsels van Çatalhöyük, meetkundige ontwerpe sowel as voorstellings van diere en mense. Herhaalde pastille en sigsakke dans oor gladde gipsmure, mense word in klei gevorm, pare luiperds word gevorm in reliëf teenoor mekaar aan die kante van die kamers, jagpartytjies word geverf en lok 'n wilde bul. Die omvang en verskeidenheid van kuns by Çatalhöyük is geweldig en moet verstaan ​​word as 'n belangrike, funksionele deel van die alledaagse lewens van sy ou inwoners.
Sit vrou van Çatalhöyük (hoof is 'n restourasie), The Museum of Anatolian Civilizations, Ankara, Turkye (foto: Nevit Dilmen, CC BY-SA 3.0)
Daar is baie beeldjies op die terrein gevind, waarvan die bekendste 'n groot vrou illustreer wat op of tussen twee groot katte sit. Die beeldjies, wat mense en diere illustreer, is gemaak van verskillende materiale, maar die grootste deel is redelik klein en gemaak van skaars afgevuurde klei. Hierdie toevallige beeldjies kom die meeste voor in vullisgate, maar ook in oondmure, huismure, vloere en in verlate strukture. Die beeldjies toon dikwels dat hulle gesteek, gekrap of gebreek is, en daar word algemeen geglo dat hulle as wensbriewe funksioneer of om slegte geeste af te weer.
Byna elke huis wat by Çatalhöyük opgegrawe is, bevat versierings op sy mure en platforms, meestal in die hoofkamer van die huis. Boonop word hierdie werk voortdurend hernu; dit lyk asof die gips van die hoofkamer van 'n huis so gereeld as elke maand of seisoen oorgedoen is. Beide geometriese en figuurlike beelde was gewild in tweedimensionele muurskilderye en die graafmachine van die webwerf glo dat meetkundige muurskildery veral verband hou met aangrensende begrawe jeugdiges.
Neolitiese muurskildery in gebou 80, Çatalhöyük (foto: Çatalhöyük, CC: BY-NC-SA 2.0)
Figuurskilderye toon die dierewêreld alleen, soos byvoorbeeld twee hyskrane wat agter mekaar staan, agter 'n jakkals staan, of in interaksie met mense, soos 'n aasvoël wat na 'n menslike lyk pik of jagtonele. Muurreliëfs word gereeld by Çatalhöyük aangetref, wat meestal diere voorstel, soos pare diere wat na mekaar kyk en menslike wesens. Hierdie laasgenoemde reliëfs, alternatiewelik beskou as bere, godinne of gewone mense, word altyd uitgesprei voorgestel, met hul koppe, hande en voete verwyder, vermoedelik ten tyde van die verlating van die huis.
Bull bucrania, hoekinstallasie in gebou 77, Çatalhöyük (foto: Çatalhöyük, CC: BY-NC-SA 2.0)
Die opvallendste kuns wat by Çatalhöyük gevind word, is egter die installering van dierereste en een van die opvallendste is die bulbucrania. In baie huise was die hoofvertrek versier met verskeie bepleisterde bulle wat in die mure (die algemeenste op die oostelike of westelike mure) of platforms geplaas is, en die puntige horings in die gemeenskaplike ruimte gestamp het. Dikwels word die bucrania okerrooi geverf. Daarbenewens is die oorblyfsels van ander diere se skedels, tande, snawels, slagtande of horings in die mure en platforms geplaas, gepleister en geverf. Dit wil voorkom asof die ou inwoners van Çatalhöyük net daarin belangstel om die puntige dele van die diere na hul huise terug te neem!
Hoe kan ons hierdie praktyk van binneversiering met die oorblyfsels van diere moontlik verstaan? 'N Aanduiding kan wees van die tipe wesens wat gevind en voorgestel word. Die meeste diere wat in die kuns van Çatalhöyük voorgestel word, is nie mak wilde diere wat die kuns op die terrein oorheers nie. Interessant genoeg toon die ondersoek van beenvullis dat die meerderheid vleis wat verbruik is, van wilde diere was, veral bulle. Die graafmachine meen dat hierdie keuse in kuns en kookkuns te doen gehad het met die hedendaagse era van toenemende makmaak van diere, en wat gevier word, is die diere wat deel uitmaak van die herinnering aan die onlangse kulturele verlede, toe jag baie belangriker was vir oorlewing.
Wat het gebeur met die ou Utopia van Turkye?
Tunç Ilada buk om 'n erdewerf op te tel, een van vele wat op die grond in die neolitiese nedersetting Çatalhöyük lê. 'Dit kom uit 'n Romeinse keramiekwerkswinkel wat byna 2 000 jaar gelede hier was', sê Ilada, 'n toergids, oor die skerf. 'Maar vir die argeoloë wat hier werk, is dit feitlik splinternuut.'
Antieke Rome voel inderdaad soos 'n moderne geskiedenis in vergelyking met die vondste waarvoor hierdie dorre, stowwerige plek in die landelike sentrale Turkye die bekendste is. Sowat 9 500 jaar gelede, ongeveer 7500 v.C., en byna twee millennia lank aanhou, het mense bymekaargekom by Çatalhöyük om honderde stewige, moddersteenhuise te bou, hul dooies onder die vloere te begrawe en die mure te versier met skilderye, veeskedels en gipsreliëfs. Grieke, Romeine en ander latere kulture het bewyse gelaat van hul daaropvolgende teenwoordigheid op die terrein, maar dit is die neolitiese inwoners wat die verbeelding van argeoloë vasgevang het: Nou kan nuwe tegnieke om die aanloklike leidrade wat hierdie eerste setlaars gelaat het, ons hele idee van voorgeskiedenis omverwerp .
Die terrein van 34 hektaar, wat op 'n tyd bewoon is deur soveel as 8000 mense, is een van die wêreld se grootste en bes bewaarde vroeë nedersettings. Dit is verstommend ryk aan artefakte: Toe die eerste opgrawings in 1961 begin, het die Britse argeoloog James Mellaart "sy opgrawingsgebied gekies op grond van die muurskilderye wat deur erosie onthul is en net van die grond af opgestaan ​​het", sê Ian Hodder, huidige opgrawingsdirekteur. Toe Hodder, 'n voormalige student van Mellaart's, die graafwerk in 1993 oorneem, het sy span die eerste jaar byna 20 000 voorwerpe opgegrawe slegs deur oppervlakversameling. En hoewel die eerste inwoners van Çatalhöyük geen geskrewe rekords of ander spore van die taal wat hulle gepraat het, agtergelaat het nie, dui artefakte daarop dat hulle deur handel verbind was tot plekke so ver as die Rooi See en die Middellandse See.
Op Çatalhöyük word nog steeds geheimsinnige, fassinerende voorwerpe ontbloot. Die prys van die graafseisoen 2015 was 'n kop wat uit gips gemodelleer is en met obsidiaanse oë versier is. Alhoewel dit bekend is dat die vroegste inwoners van die terrein gips en oker op die skedels van hul dooies aangebring het, was 'n artefak soos hierdie wat 'waargeneem' is wat navorsers dink 'n stoorkamer was, nog nie gesien nie.
Maar die grawe is besig om af te neem. Terwyl Hodder se spanlede 'n opgrawing van 25 jaar voltooi en die laaste nuwe vondste maak, fokus hulle ook daarop om ontdekkings uit die verlede in konteks te plaas.
Die wenwedstryd wen "Radio -koolstofdatering alleen kan ons slegs wys as die oorsprong van een artefak binne 200 jaar van die ander is," sê Alex Bayliss, 'n argeoloog van die Universiteit van Stirling in Hodder se span. 'Dit is soos die verskil tussen ons en Napoleon. Die meeste mense sou nie weet wat hul voorouers tydens die Napoleontiese oorloë doen nie. "
Bayliss se huidige werk is daarop gemik om die datering van die webwerf binne 'n generasie te verfyn, om verhoudings binne die gemeenskap beter te verstaan ​​en hoe dit mettertyd verander het. Om dit te doen, kombineer sy radiokoolstofdatering met stratigrafie-ontleding van elk van die lae van die 69 voet diep terrein-en data wat verkry is uit al die ander beskikbare materiaal, insluitend fragmente wat deur plaaslike vroue versamel is wat deur sand en gruismonsters gesif het met dik pincet . Bayliss maak die data dan kras deur gebruik te maak van Bayesiaanse statistiek, 'n gesofistikeerde wiskundige tegniek wat verskeie bewyse kan bevat.
"Die gedetailleerde stratigrafie en die diepte wat by Çatalhöyük opgegrawe is, beteken dat ek gereeld monsters kan kry wat my die kans gee om binne ['n datum van] 20 tot 40 jaar te kom," sê Bayliss. 'Dit laat ons toe dat die mense in hierdie huis die mense in die huis ken. Dit haal die 'pre' uit die voorgeskiedenis. "
Hodder en ander in die Çatalhöyük -span het Bayliss se werk as een van die mees baanbreker van die hele projek beskou. Dit is moontlik om hierdie nuwe generasie -chronologie direk te vergelyk met die klimaatrekord, wat navorsers ook op 'n fyner skaal kan meet deur veranderinge aan boomringe, sedimente in die meer en ander materiale te ondersoek. Hierdie direkte vergelyking kan bepaal of belangrike mylpale, soos die bekendstelling van mak beeste, verband hou met veranderinge in die omliggende omgewing. Meer presiese datering van die honderde dikwels vermengde menslike oorskot op die terrein kan ook dui op die verhouding tussen byvoorbeeld 'n liggaam en die gepleisterde skedel wat tydens die begrafnis in sy arms gehang is: was dit 'n ouer en 'n kind, of was die skedel 'n vereerde voorouer, baie geslagte verwyder?
Hierdie dateringstegniek het ook implikasies vir die begrip van die sosiale dinamika van die webwerf. "As ons weet dat twee huise presies kontemporêr is, kan ons begin vasstel dat die verskille tussen hulle moontlik uit eie keuse was, eerder as net 'n verandering in die tyd," voeg Bayliss by. 'Sê ek het 'n muurskildery [waarna ek in Çatalhöyük kyk]. Is dit van 'n rooi bul omdat rooi bulle 'so hierdie seisoen' was, of is dit omdat dit deur die kleinkinders van die mense wat 'n vroeëre rooi bul geskilder het, geverf is, en dit is 'n soort erfstuk?
Met die huidige opgrawings wat vandeesmaand afgehandel is en die finale data wat in die komende twee jaar gepubliseer sal word, hoop Bayliss, Hodder en ander in die span dat hierdie uiters verfynde, vergelykende benadering tot dating 'n paar groot vrae sal help ontbloot oor die webwerf: waarom hierdie mense hulle eers in so 'n groot gemeenskap gevestig het, hoe hulle geleef het en waarom dinge uiteindelik uitmekaar val.
Lewe sonder leiers Een van die blywende raaisels van Çatalhöyük is hoe hierdie vroeë samelewing georganiseer is: Die honderde huise wat tot dusver opgegrawe is, toon merkwaardige eenheid in hoe dit gebou, gerangskik en versier is, sonder 'n teken van 'n kenmerkende struktuur wat kon dien as 'n administratiewe of godsdienstige sentrum. In die meeste lae opeenvolgende nedersettings lyk dit asof elke huishouding 'n soortgelyke hoeveelheid goedere en rykdom en 'n baie soortgelyke leefstyl gehad het. Dit is veral in die mees onlangse boonste lae, na ongeveer 6500 v.C., dat tekens van ongelykheid verskyn. Hodder bespiegel dat hierdie eenvormigheid, sowel as 'n sterk gedeelde stelsel van oortuigings en rituele, mense bymekaar gehou het in die afwesigheid van leiers. Hy waarsku egter dat dit moontlik nie 'n egalitêre utopie was nie.
'Ons glo dat mense in Çatalhöyük baie gelyk was, maar dit was miskien nie die lekkerste samelewing om in te leef nie,' sê hy. 'Inwoners moes baie sosiale beheer ondergaan - as u nie inpas nie, het u vermoedelik vertrek. Wat Çatalhöyük kan toon, is dat so 'n samelewing slegs met sterk homogeniteit werk. Vir baie geslagte was dit baie onaanvaarbaar dat individuele huishoudings [rykdom] versamel. Sodra hulle dit begin doen het, is daar bewyse dat daar meer probleme kan ontstaan. "
Sommige van die nuwe bewyse vir hierdie teorie kom uit die laboratorium vir menslike oorskot van Çatalhöyük. Daar het die Joshua Sadvari, Ohio State University, iets vreemds opgemerk oor een van die honderde skedels in die versameling van die laboratorium, die grootste enkele Neolitiese samestelling ter wêreld. Spanleiers Christopher Knüsel van die Universiteit van Bordeaux en Bonnie Glencross van die Wilfrid Laurier -universiteit het van naderby gekyk.
'Die skedel het 'n depressiewe breuk gehad,' sê Knüsel. 'Ons het deur die ander oorblyfsels begin soek na meer.' Hy en Glencross het tientalle skedels met soortgelyke wonde gevind, wat almal 'n konsekwente patroon van besering aan die agterkant van die skedel toon. "Die patroon van die wonde dui daarop dat die meeste van hulle deur gooi projektiele toegedien is, maar almal is genees, wat beteken dat hulle nie dodelik was nie." Hulle bespiegel dat die aanvalle wat die beserings veroorsaak het, slegs bedoel was om bedrieglike lede van die groep te bedwing, of om buitestaanders as vroue of slawe te ontvoer.
In ooreenstemming met Hodder se teorie, is die skedels met hierdie eienskap hoofsaaklik op latere vlakke van die terrein aangetref, toe meer onafhanklikheid en differensiasie tussen huishoudings ontstaan ​​het. Hodder bespiegel dat, met hierdie ongelykhede wat moontlik nuwe spanning onder die gemeenskap veroorsaak, nie-dodelike geweld moontlik 'n manier was om almal in toom te hou en volwaardige konflikte te voorkom of te versprei wat die nedersetting uitmekaar kon breek. "Die kopwonde bevestig op 'n manier die idee van 'n beheerde samelewing," sê Hodder. 'Hulle stel voor dat geweld beperk en gereguleer is, nie iets wat tot grootskaalse moord gelei het nie.
Aan die gang met die antroposeen Die Çatalhöyük -terrein is verdeel tussen twee lae heuwels op 'n andersins plat vlakte. Vandag se besoekers sien 'n oorwegend droë landskap wat in alle rigtings strek, maar die oorspronklike setlaars is waarskynlik daarheen getrek deur die nou baie verminderde Çarsamba-rivier-wat daar oorbly, loop deur 'n kanaal langs 'n landelike pad wat na die terrein lei. Toe Çatalhöyük die eerste keer gevestig is, sou die moerasagtige vleilande van die rivier vissies en watervoëls voorsien het vir voedsel en nat klei om hul huise te bou en te herbou.
Navorsers glo dat die proses om klei te grawe, die dreinering van die rivier en uiteindelik die verloop daarvan verander het, wat moontlik bygedra het tot die verlating van wat hulle die Oosheuwel noem vir die nabygeleë Wesheuwel omstreeks 6000 v.C. Dit is 'n bewys dat mense by Çatalhöyük - en moontlik elders - reeds 'n impak op die neolitiese ekosisteme en selfs die klimaat gehad het.
Die meeste wetenskaplike literatuur beweer dat die Antroposeen, die tydperk van menslike aktiwiteite wat die omgewing beïnvloed, begin het met die industriële era in die 1700's, verduidelik Hodder. 'Maar u kan redeneer dat hierdie impak baie verder teruggaan, vanaf die Neolitiese tydperk op plekke soos Çatalhöyük,' sê hy. "Boerdery beëindig die wedersydse verhouding met die natuur wat jagters gehad het. By Çatalhöyük sien ons bewyse van ontbossing, uitgebreide brand, erosie en grootskaalse weiding wat die omgewing verander. " Die neiging om die landskap te verwerk, wat eers in die Neolitiese tyd begin is, duur vandag voort: Deur baie besproeiing te gebruik, het die gebied een van die huidige Turkse landbousentrums geword.
Die span van Hodder het hierdie somer ekstra grondboorwerk van die gebied rondom Çatalhöyük beplan. Hulle hoop is om meer besonderhede te vind oor hoe die plaaslike omgewing gedurende ongeveer twee millennia se nedersetting verander het, en hoe hierdie veranderinge die gedrag van mense beïnvloed het, wat moontlik selfs tot die uiteindelike ontbinding van die webwerf omstreeks 5500 v.C.
Om op tegnologieboere in die vrugbare halfmaan, meer as 200 myl oos van Çatalhöyük, te luister, begin beeste om 8000 v.C. Teen 6500 v.C. het die praktyk na dele van Turkye se sentrale Anatolië, die algemene buurt van Çatalhöyük, verhuis. Maar bewyse van mak beeste by Çatalhöyük is skaars tot na die verhuising na die Wesheuwel. In vergelyking met hul bure blyk dit dat die mense van Çatalhöyük 'laat aanvaarders' was van die warmste nuwe innovasie van daardie era: mak beeste.
"Elke mak dier is 'n uiters komplekse nuwe tegnologie wat groot potensiaal vir verandering bied, maar ook groot beleggings vereis," sê Katheryn Twiss, medeprofessor in argeologie aan die Stony Brook Universiteit en mede-direkteur van die Çatalhöyük se laboratorium vir diereanalise. 'As u beeste het, kan u begin ploeg, maar u moet ook genoeg water kan kry en wei, en om hulle gesond en beskerm teen roofdiere te hou. Daar was moontlik redes om te weerstaan ​​om hierdie tegnologiese vooruitgang aan te neem. "
Ongeveer 3 miljoen dierbene is by Çatalhöyük gevind - hoofsaaklik van skape en beeste, maar ook van bokke, perde, honde, varke, jakkalse, takbokke, hase en ander spesies. Twiss se span het hulle ontleed om vas te stel wanneer en hoekom die nedersetting oorgegaan het van jag na jag. Deurlopende navorsing kan die koms van mak beeste verbind met opkomende ongelykheid tussen huishoudings en toenemend individualistiese gedrag onder inwoners van Çatalhöyük.
Vrae van geslagsrolle Ontdekster James Mellaart en ander argeoloë was van mening dat Çatalhöyük 'n matriargale samelewing was - hierdie vroeë teorieë was gedeeltelik gebaseer op klei -beeldjies wat in die nedersetting gevind is en 'n 'moedergodin' voorstel. Alhoewel navorsers die idee van 'n matriargie sedertdien grootliks verwerp het, dui 'n paar interessante bewyse op relatief hoë vlakke van geslagsgelykheid.
Navorsers het meer as 500 individuele menslike geraamtes op die perseel gevind, die meeste onder die gipsvloere van die huise van Çatalhöyük. Sommige oorskot is daarna afgebreek en hul skedels herbegrawe met ander liggame, moontlik as 'n vorm van voorvaderaanbidding. Ontleding van die oorblyfsels van die terrein het nie beduidende geslagsverskille getoon in hoe die dooies begrawe is nie, insluitend hul grafgoed of watter skedels later verwyder en by ander individue neergesit is. Studies oor die tande van die Neolitiese inwoners toon ook geen groot geslagsverskille in dragpatrone nie, soos byvoorbeeld as mans meer gereeld toegang tot vleis het as vroue.
"Tande is gewoonlik baie goed bewaar en kan u soveel vertel oor dieet en gesondheid, benewens genetiese verhoudings en sosiale struktuur," sê Marin Pilloud van die Universiteit van Nevada, Reno, wat die grootte en vorm van tande as deel bestudeer van haar werk in die laboratorium vir menslike oorskot van Çatalhöyük.
Die relatief warm klimaat by Çatalhöyük en besmettingskwessies van die vorige generasie grawe het dit moeilik gemaak om genetiese materiaal te ontleed, daarom gebruik Pilloud tande as 'n instaanbediener vir DNA. "Sestig tot 80 persent van die variasie in tandgrootte en vorm kan aan genetika toegeskryf word," sê sy. Haar navorsing het tot dusver 'n groter variasie tussen vroulike tande getoon as by mans, wat daarop dui dat meer vroue as mans in die gemeenskap getroud is.
Ontleding van beenontwikkeling het ook 'n paar subtiele verskille tussen mans en vroue met betrekking tot handearbeid aan die lig gebring. Hodder, opgrawingsdirekteur, sê: "Dit lyk asof vroue meer betrokke was by aktiwiteite wat verband hou met die maal van graan, terwyl mans meer aktief was om te gooi" - 'n beweging wat verband hou met jag met spiese.
Hodder waarsku egter teen te veel gevolgtrekkings oor 'n samelewing wat so ver van ons eie is. Huidige teorieë oor Çatalhöyük se vlak van geslagsgelykheid lyk eendag net so eienaardig soos Mellaart se oortuiging dat die inwoners godinaanbidders was. "Interpretasies sal verander, verskillende idees sal kom," sê Hodder. 'Wat belangrik is, is om 'n gedetailleerde stel data agter te laat waarmee mense kan speel, nuwe hipoteses kan toets en eindeloos kan ontgin.
Ontdek 'n raaisel
1958: Çatalhöyük -terrein word ontdek deur die Britse argeoloë James Mellaart, David French en Alan Hall.
1961: Die eerste opgrawings begin onder leiding van Mellaart, en vinnig ontdek 'n magdom muurskilderye, begrafnisse, beeldjies en sierveeskedels wat bucrania genoem word.
1965: Mellaart se opgrawings eindig te midde van 'n geskil met die Turkse regering.
1993: Die nuwe opgrawingsiklus van 25 jaar begin onder leiding van Ian Hodder.
1998: 'n Groot voorraad geverfde keramiek word in 'n latere deel van die perseel aangetref, wat daarop dui dat erdewerk groter betekenis gekry het namate die nedersetting uit die Neolitiese en na die Bronstydperk verhuis het.
2004: Gepleisterde skedel wat rooi geverf is, word gevind in die arms van 'n ongeskonde geraamte wat onder die vloer van 'n huis begrawe is, wat nuwe vrae laat ontstaan ​​oor familielede op die terrein.
2011: Analysis of dental remains from 266 skeletons reveals that individuals buried together under the same house were likely not biologically related.
2012: Çatalhöyük is designated a UNESCO World Heritage site.
2013: A piece of linen woven with flax believed to have originated in the eastern Mediterranean is found at the site, the first indication that textiles may have been traded over long distances during the Neolithic.
2016: Final season of excavations scheduled to conclude in September.
2017-2018: Final data from Hodder's excavation due to be released.
[This article originally appeared in print as &quotParadise Lost."]
Live Science contacted several scholars not involved with the research to get their thoughts on the discovery. Many didn't reply at the time of publication but the few scholars who did expressed skepticism that Roman law had much to do with the execution of these individuals.
"What we know about the sites of Roman judicial executions suggests that they were principally at cities and towns, as public spectacle and for their deterrent effect," said Simon Cleary, an emeritus professor of Roman Archaeology at the University of Birmingham in the U.K., who noted that Knobb's farm was not near any major town or city.
A law made by an emperor in Rome was hard to enforce in a distant location, Cleary told Live Science. "Really, it was up to the local magistrates, landowners or state officials to do, or not do, what the emperor commanded," Cleary said. "If it [the decapitated burials] were the result of such legislation, then one would expect to find execution burials, particularly decapitations, all across the empire. This simply does not happen. Decapitation burials are almost entirely confined to Britain," Cleary said. "So unless Britain was an area which took imperial legislation far more seriously than the rest of the empire, this suggests that explanations within Britain need to be looked for," Cleary said.
Cleary added that he thinks that it's possible that these people were executed but that Roman law may have had nothing to do with the reasons why they were killed. "By the fourth century the Roman army had for centuries literally been a law unto itself, with no come-back for civilians" said Cleary. Why most decapitated burials in the Roman Empire occurred in Britain is unclear. "Sometimes Roman Britain could be really, really weird, especially in the treatment of the dead - there are many other practices besides decapitated or prone burials that to our eyes look bizarre. To the eyes of people at the time they may have appeared perfectly comprehensible" said Cleary.
Other scholars also expressed doubts that Roman law had much to do with the decapitated burials. "Personally, I think that it is highly unlikely that the executions at Knobb's farm were anything to do with late Roman legal processes," said Caroline Humfress, director of the Institute of Legal and Constitutional Research at the University of St. Andrews in Scotland. "If they have a judicial context, it is more likely to be localized and related to summary executions," that is an execution performed without a trial, Humfress told Live Science.
Still, other scholars thought that these people could have been executed in accordance with Roman law. "Official execution seems the best explanation for the Knobb's Farm cases," said Judith Evans Grubbs, a professor of Roman history at Emory University in Atlanta. "Official executions would be carried out under the authority of the provincial governor, not local justice, and would reflect imperial ideas of criminality rather than local" ones, said Grubbs. She noted that women in the Roman Empire were often targets for accusations of sorcery and adultery, both of which could be considered capital crimes by the Romans.