Boissy d'Anglas - Die versamelings
Titel: Boissy d´Anglas salueer adjunk Féraud tydens die Nasionale Konvensie, 20 Mei 1795
Skrywer: TELLIER Jean-Auguste (-)
Datum getoon: 20 Mei 1795
Afmetings: Hoogte 85 - Breedte 110
Tegniek en ander aanduidings: Olie op doek Aangebied tydens die 1830-kompetisie vir die Kamer van Afgevaardigdes, nie behou nie; Libert-versameling; aankoop, 1900
Boissy d´Anglas salueer die hoof van adjunk Féraud tydens die Nasionale Konvensie, 20 Mei 1795
Na die val van Robespierre op 9 Thermidor Year II (27 Julie 1794), voel die sans-culottes, wat skaars gereageer het om hom te steun, baie vinnig dat die Thermidorian-reaksie teen hul belange in stryd is. Die prysvryheid wat herwin is na die afskaffing van die wet op die algemene maksimum (4 Nivôse jaar III, 24 Desember 1794) het gelei tot 'n uitbreking wat bygevoeg het tot slegte oeste en 'n baie harde winter, 'n oplewing in die gewilde klasse wat deur hongersnood. Maar die dae van 12 Germinal (1 April 1795) en die eerste Prairial Year III (20 Mei) het nie tot 'n einde gekom nie: die sans-culottes het hul leiers verloor. Op 20 Mei val honger werkers van die voorstede die Vergadering binne en onthoof LP Féraud, wat probeer ingryp. Na afloop van hierdie gebeurtenis is verskeie bergafgevaardigdes nostalgies vir die Robespierriste Terror, Prior van die Marne, Romme, Bouchotte, Soubrany, Duroy en Duquesnoy, wat bly sit het in solidariteit met die oproermakers, in hegtenis geneem en onder guillotine geplaas.
In September 1830 het Guizot, president van die Raad van Louis-Philippe, 'n kompetisie van stapel gestuur om uiteindelik drie skilderye te kies wat bedoel is om die Kamer van Afgevaardigdes te versier. Die program is noukeurig opgestel: 'Louis-Philippe het op 29 Augustus 1830 die eed in die konstitusionele kamer afgelê' sou omring word deur 'Mirabeau op 23 Junie 1789 aan die markies de Dreux-Brézé te antwoord' en 'Boissy d'Anglas salueer die hoof van Féraud die 1ste jaar van prestasie III ". Aansoekers kan enige van hierdie drie onderwerpe behandel. Van die vele kunstenaars wat aan hierdie kompetisie deelgeneem het, het drie en vyftig verkies om Boissy d'Anglas te verteenwoordig. Onder hulle was Hennequin, 'n ou skilder wat na België geëmigreer het wat baie betrokke was by die gebeure aan die einde van die konvensie en die gids, en min of meer aktief in die Babouvist-plot, maar ook Delacroix (Bordeaux-museum). Alexandre Evariste Fragonard (Louvre museum), Paul Chenavard (Carnavalet museum), Roehn (Tarbes), Vinchon (Tours), Court, ens. Sonder gebrek het Tellier 'n werk gelewer wat baie ooreenstem met die ander, waar die gewilde stoot die afgevaardigdes in die menigte sans-culottes laat verdwyn het. 'N Groot diagonaal wat gekenmerk word deur die piek waaraan Féraud se kop geplant is, wys na die platform waar Boissy d'Anglas staan ​​en omring word deur die verklarings van menseregte. Die waardige, maar vreeslike gebaar van die president wat sy gesneuwelde kollega salueer, is gekant teen die houding van die sans-culottes en die breiers. Tog lyk dit asof hierdie gepeupel die nasionale verteenwoordiging respekteer: die figure naaste aan Boissy d'Anglas dien versoekings aan hom in gebed van smeking. In hierdie skildery het Tellier nie probeer om die mense te veroordeel nie, maar om sy nood te wys: slegs ellende neem hom tot sulke uiterstes, daarom moet daar na hom geluister word.
Tellier se skildery is deur die jurie uit die weg geruim vanweë die bloedigheid daarvan en ongetwyfeld hierdie toegewing aan die mense, het Tellier nie sy skildery vervaardig nie. Dit was Vinchon wat die dag gewen het. Maar sy doek, voltooi in 1834, is nooit aangebring nie: daar is gevrees dat die onderwerp te veel tragiese herinneringe sou opwek en as 'n veroordeling van die mense beskou sou word. Inderdaad, baie kunstenaars, waaronder Court, het, anders as Tellier, die mense in onvleiende, byna karikaturale gesigte vertoon.
Deur die drie onderwerpe van die kompetisie het dit gegaan om die nuwe regime in die rewolusionêre tradisie in te skryf, maar 'n grondwetlike rewolusie wat sedertdien as 'bourgeois' gekwalifiseer is. Die optrede van Mirabeau, 'n edelman wat die verbod verbreek het, het die toetrede van die burgerskap tot die regering gemerk met 'n anti-absolutistiese gebaar, maar nie anti-royalisties nie: dit was die konstitusionele monargie wat gevier is. Wat die dag van die 1ste Prairial betref, was dit die weerstand van die burgerlike vergadering, selfs republikein, te midde van enige ekstremiste, Jacobin en werkers. Die Terror is noukeurig uitgewis van die program wat deur Guizot beplan is, en die laaste toneel was om die hoogtepunt van hierdie revolusie van vryheid en orde te wees.
Die kompetisie van 1830 was 'n eerste stap in die rigting van die skepping van die Versailles-museum. Omdat Louis-Philippe homself as die hoogtepunt van alle politieke neigings wou voorstel, mits dit parlementariërs was, wou hy deel wees van die geskiedenis van Frankryk, sonder om die revolusie te ontken waaraan hy as jong liberale prins deelgeneem aan gevegte in Jemappes. Maar die program van 1830 was polities te gemerk om regtig te kon slaag: die sukses van die museum van Versailles is te wyte aan die feit dat die rewolusie geïntegreer is, en soos verdrink, in die geskiedenis van Frankryk.
Claire CONSTANS Skilderkatalogus van die National Museum of the Palace of Versailles, tI, p.244, n ° 1365. Albert-Alfred POMME DE MIRIMONDE "Pierre-Maximilien Delafontaine, leerling van David", in La Gazette des Beaux-Arts, 1956. Dominique POULOT "Alexandre Lenoir en die Franse monumentmuseum" in Pierre NORA (onder leiding van) Gedenkplek, tome II "La nation" Parys, Gallimard, 1988, heruitgawe. "Quarto", 1997.