Geskryf deur Julie Shiels
Wag vir my middagete 2014. Wat gebeur as ons die wit geraas van 'nie-plekke' begin raaksien? Julie Shiels
Slimfone het die manier waarop ons die openbare ruimte bewoon, en meer spesifiek, verander hoe ons ons tyd vul terwyl ons wag. Gevolglik is die dagdrome, denke, spekulasie, waarneming en kyk na mense minder kunste. Wat gebeur dus as jy jou foon neersit, opkyk en begin oplet?
Alhoewel dit baie betwis word, word gesê dat die sosiale, fisieke en kognitiewe gevolge van ons slaafse toewyding aan die slimfoon simptome en risikofaktore insluit, soos nek probleme, beperkte aandagspan, onderbroke slaap, anti-sosiale gedrag, ongelukkeen ander gesondheidsrisiko's.
Selde in hierdie teks van newe-effekte word genoem hoe telefoonverbruik die manier waarop ons die openbare ruimte bewoon, verander het, en meer spesifiek hoe ons ons tyd vul terwyl ons wag. Elke oomblik van moontlike verveling kan nou verlig of vermy word deur allerhande take, vermaaklikheidswyses of ander afleidings, gerieflik, met inagneming van ons mini-rekenaar en liggaamsprostetika.
In antwoord op my eie slimfoon-simptome het ek 'n paar jaar terug besluit om van my skerm af op te kyk en rond te kyk. Ek het myself die uitdaging gestel om iets te identifiseer wat ek nog nooit vantevore opgemerk het terwyl ek in die openbare ruimtes gewag het nie. Die dinge wat my eerste opgeval het, was die geboë industriële vorms wat oral in vliegtuie, trams en treine voorkom. Hierdie kenmerke van massaproduksie en homogeniteit was so gedemp van kleur en onderskat in vorm dat hulle vir my onsigbaar geword het.
In teenstelling daarmee het die ontploffing van kleur onmiddellik aandag geskenk - die agterkant van die myki-reiskaartleser op 'n Melbourne-tram of 'n roldeur by die diensstasie het 'n opvallende kleurpalet.
Wag vir mense om aan te gaan, 2016. Julie Shiels
Die eksperiment was verbasend vrugbaar. Ek het van verveeldheid gegaan na betrokkenheid by die oënskynlik onbeskryflike plekke wat ek gedwing het om te verduur terwyl ek wag vir die vliegtuig om te opstyg, die trein te arriveer of 'n doktersafspraak te maak. Daar was ook die tussentydse oomblikke terwyl ek wag vir my maat om die melk te koop, my hond om in 'n bos te gaan piepie of my seun om weer in die motor te klim. Omdat ek my nie toegelaat het om afgelei te word nie, het ek die rykdom van oppervlaktekstuur en kleur waargeneem.
Ironies genoeg was dit so visueel aangrypend dat ek weer gevra is om my foon uit te trek en foto's begin neem. Ek het my foon probeer omruil vir 'n kompakte digitale kamera, maar ek het dit dikwels by die huis gelos omdat dit nie in my sak pas nie. Daar is 'n ou fotografiese kastaiingbruin "Die beste kamera is die een wat jy by jou het". Die kamera wat ek gehad het, was in my foon en ek het ingegee vir die teenstrydigheid.
Wag om huis toe te kom, 2015. Julie Shiels
Alhoewel elke onderwerp moeilik is om te identifiseer, is hierdie prente nietemin bekend omdat ons vertroud is met die ruimtelike en visuele wit geraas van 'nie-plekke' wat deel uitmaak van die hedendaagse wêreldervaring.
Die skrywer en antropoloog Marc Auge het die term laat dink "Nie-plekke" om te verwys na ruimtes gevorm met betrekking tot sekere eindes (vervoer, vervoer, handel, ontspanning). Ons staan ​​gereeld, staan, leun en sit in hierdie verbygaande openbare ruimtes wat oor ons slimfone gehang word, terwyl ons reis na sowel materiële as digitale bestemmings 'sonder om dit as plekke te ervaar'.
Wag vir Peter om die melk te koop, 2014. Julie Shiels
Geleidelik het dit my duidelik geword 'n samehangende liggaam van werk was besig om te vorm. Ek het geabsorbeer geraak met die manier waarop die lig op die paneelbord van 'n motor die industrieel gevormde patroon omskakel in vel, met die fris falliese optrede van die skinkbord aan die agterkant van 'n vliegtuigstoel en met die kapasiteit van ronde rooi poefies in 'n lughawe-sitkamer. om eroties 'n paar dye te verpersoonlik.
Wag aan boord, 2016. Julie Shiels
Ek was voortdurend verbaas oor die ryke detail en liggaamlike eienskappe wat hierdie gebiede gereeld vertoon het. Die paradoks in hierdie versameling is egter dat die menslike vorm doelbewus uitgesluit is. Terwyl ek nie doelbewus liggaamsvorme soek nie, het die sagte bultjies en skeure gereeld my oog gevang. Sonder om te dink, was ek aangetrokke tot die onverwagte sensualiteit van hierdie inerte dinge. Toe ek hierdie patroon opgemerk het, het ek dit doelbewus nagestreef.
Die drang om patrone te herken óf bewustelik óf onbewustelik word die menslike brein vasgeknoop en was 'n kritieke vaardigheid om te oorleef toe wesens opstaan ​​en begin rondloop. Die interpretasie van patrone het seine gegee om te oorleef - moenie hierdie een eet nie, moet weghardloop van hierdie manier en omgekeerd.
Wag om aan die slaap te raak 2014. Julie Shiels
As kunshistorikus en skrywer David Hansen geskryf:
Dit is 'n fundamentele menslike instink dat, wanneer twee of meer dinge in inhoud, grootte, vorm, kleur ensovoorts ooreenstem, ons dit in ons gedagtes wil pas om 'n visuele stel of klas te skep.
Hy brei hierdie idee uit deur te beskryf hoe ons, as ons eers ooreenkomste het, verskil kry. Dit is deur hierdie prosesse van die herkenning van patrone en verskille dat ons sin maak vir die wêreld.
Onlangse sielkundige studies het ons begrip van die kreatiewe voordele van verveeldheid uitgebrei. 'Verveeldheid word 'n soekende staat,' stel die sielkundige Heather Lench voor, omdat die verveelde gees meer geneig is om aktiwiteite te beoefen wat betrokke is die beloningsentrum van die brein.
Wag vir my studente om hul projekte af te handel, 2016. Julie Shiels
Ons gebruik voortdurend elektroniese toestelle om ons af te lei van die tedium wat verband hou met wag. In plaas daarvan kon ons verveeldheid sien as 'n uitnodiging om op te kyk en dan rond te kyk, om mense te kyk, te droom, of die tyd te neem om ons eie patroonherkenning waar te neem en te ontwikkel buite hiperskakels en etikette. Ons ontdek dan moontlik 'n ruimte waar 'n nuwe poëtika woon.
Julie Shiels, dosent in kuns in die openbare ruimte, RMIT Universiteit
Jy is hier: Tuis > Lewe > Wetenskap en Tegnologie > Herontdekking van verveeldheid in die tyd van die slimfoon