Die struktuur van persoonlikheid volgens Freud, Jung, Platonov, Rubinstein - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Persoonlikheidstruktuur. Persoonlikheid is 'n stabiele stelsel van heeltemal individuele, sielkundige, sosiale eienskappe. Sielkunde, aangesien die wetenskap slegs die sielkundige eienskappe wat die struktuur van persoonlikheid vorm, oorweeg. Die konsep en struktuur van die persoonlikheid is 'n omstrede saak tussen baie sielkundiges, sommige meen dat dit glad nie gestruktureer en gerasionaliseer kan word nie, terwyl ander inteendeel nuwe teorieë van die persoonlike struktuur voorlê. Maar steeds, daar is sekere eienskappe wat een of ander manier, maar hulle bestaan, en hulle moet beskryf word.
Karakter is die belangrikste komponent van persoonlikheid, dit toon alle verhoudings van 'n persoon in die wêreld. Houding teenoor ander persoonlikhede, op 'n voorwerp, situasie en in die algemeen op die hele werklikheid wat dit omring.
Temperament is 'n manifestasie van die dinamiese eienskappe van menslike verstandelike prosesse.
Vermoëns is 'n stel individueel-tipologiese kenmerke wat bydra tot die sukses van 'n bepaalde aktiwiteit.
Die oriëntering van die individu bepaal sy neigings en belange tot enige onderwerp van aktiwiteit. Die opsetlike eienskappe weerspieël die gereedheid om jouself op 'n sekere tyd te verbied, maar om iets toe te laat.
Emosionaliteit is 'n belangrike komponent van 'n persoonlike struktuur, met die hulp wat die mens uitdruk, is sy houding teenoor iets wat deur 'n reaksie bepaal word.
'N Persoon se motivering is 'n stel motiewe wat 'n persoon se gedrag bepaal. 'N Groot rol in die persoonlikheid het sy sosiale houdings en waardes. Dit is dit wat die samelewing in die eerste plek beskou en bepaal sy houding teenoor die individu. Hierdie lys van eienskappe is nie uitputtend nie. In verskillende teorieë van persoonlikheid kan bykomende eienskappe gevind word, wat deur verskillende outeurs uitgelig word.
Persoonlike struktuur in sielkunde word gekenmerk deur sekere sielkundige eienskappe, sonder om op 'n besondere wyse sy verhoudings met die samelewing en die hele wêreld te beïnvloed.
Persoonlikheidsstruktuur in sielkunde is kort. In persoonlikheidsielkunde word verskeie komponente onderskei.
Die eerste komponent van die struktuur is oriëntering. Die fokusstruktuur dek houdings, behoeftes en belange. Enige een komponent van oriëntasie bepaal menslike aktiwiteit, dit wil sê, dit speel die hoofrol en alle ander komponente maak staat daarop, pas dit aan. Byvoorbeeld, 'n persoon het dalk iets nodig, maar hy het in werklikheid geen belangstelling in 'n spesifieke vak nie.
Die tweede komponent van die struktuur is vermoëns. Hulle gee 'n persoon die geleentheid om in 'n sekere aktiwiteit te besef, om sukses en nuwe ontdekkings daarin te bereik. Dit is die vermoëns wat die oriëntasie van 'n persoon vorm, wat sy hoofaktiwiteit bepaal.
Karakter, as 'n manifestasie van die gedrag van die individu, is die derde komponent van die struktuur. Karakter is so 'n eienskap wat die maklikste waargeneem word, daarom word 'n mens soms bloot deur haar karakter beoordeel, sonder inagneming van vermoëns, motivering en ander eienskappe. Karakter is 'n komplekse stelsel wat die emosionele sfeer, intellektuele vermoëns, vrywillige eienskappe, morele eienskappe insluit, wat hoofsaaklik handelings bepaal.
Nog 'n komponent is die stelsel van selfregulering. Selfbeheersing van 'n persoon verseker behoorlike beplanning van gedrag, regstelling van aksies.
Geestelike prosesse word ook in die struktuur van persoonlikheid ingesluit. Hulle reflekteer die vlak van verstandelike aktiwiteit wat uitgedruk word in aktiwiteit.
Sosiale struktuur van persoonlikheid
By die bepaling van die persoonlikheid in sosiologie moet dit nie net aan die subjektiewe kant verminder word nie, maar die belangrikste ding in die struktuur is sosiale kwaliteit. Daarom moet 'n persoon die objektiewe en subjektiewe sosiale eienskappe bepaal wat sy funksionaliteit vorm in aktiwiteite wat afhanklik is van die invloed van die samelewing.
Die struktuur van persoonlikheid in sosiologie is kort. Dit vorm 'n stelsel van individuele eienskappe wat gevorm word op grond van sy uiteenlopende aktiwiteite, wat beïnvloed word deur die samelewing en die sosiale instellings waarin die individu ingesluit word.
Persoonlikheidsstruktuur in sosiologie het drie benaderings tot aanwysing.
In die raamwerk van die eerste benadering het 'n persoon die volgende substrukture: aktiwiteit - doelgerigte aksies van 'n persoon rakende 'n sekere voorwerp of persoon; kultuur - sosiale norme en reëls waardeur 'n persoon gelei word in hul optrede; geheue is die totaliteit van al die kennis wat dit in lewenservaring verkry het.
Die tweede benadering toon die persoonlike struktuur in sulke komponente: waarde-oriëntering, kultuur, sosiale status en rolle.
As ons hierdie benaderings kombineer, kan ons sê dat 'n persoon in die sosiologie sekere eienskappe van karakter weerspieël, wat sy in die proses van interaksie met die samelewing verwerf.
Die struktuur van persoonlikheid volgens Freud
Die struktuur van persoonlikheid in die Freudiese sielkunde het drie komponente: Ono, Ego en Super Ego.
Die eerste komponent Dit is die oudste, onbewustelike stof wat die energie van 'n persoon dra, wat verantwoordelik is vir die instinkte, begeertes en libido. Dit is 'n primitiewe aspek wat handel oor die beginsels van biologiese begeerte en plesier, wanneer die spanning van volgehoue ​​begeerte ontslaan word, dit word uitgevoer deur fantasieë of refleksaksies. Dit ken geen grense, dus sy begeertes kan 'n probleem in 'n persoon se sosiale lewe word.
Die ego is die bewussyn wat dit beheer. Die ego bevredig Dit is begeertes, maar eers nadat die omstandighede en toestande ontleed is, sodat hierdie begeertes hulself nie bevry het nie, weerspreek nie die reëls van die samelewing nie.
Die Super Ego is die reservoir van morele en etiese beginsels, reëls en taboes van 'n persoon wat hy in gedrag lei. Hulle word in die kinderjare gevorm, ongeveer 3 - 5 jaar, wanneer ouers die meeste aktief betrokke is by die opvoeding van 'n kind. Sekere reëls is vasgestel in die ideologiese oriëntering van die kind, en hy komplementeer dit met sy eie norme, wat hy in lewenservaring verwerf.
Vir harmonieuse ontwikkeling is al drie komponente belangrik: dit, die Ego en die Super-ego moet ooreenstem met interaksie. As een van die stowwe te aktief is, sal die balans gebreek word, wat sielkundige afwykings kan veroorsaak.
Danksy die interaksie van die drie komponente word beskermende meganismes ontwikkel. Die belangrikste is: ontkenning, projeksie, vervanging, rasionalisering, reaksievorming.
Negasie onderdruk die innerlike impulse van die individu.
Projeksie - toeskryf aan ander eie besware.
Vervanging beteken die vervanging van 'n onbeskikbare, maar verlangde voorwerp met 'n ander, meer aanvaarbare een.
Deur rasionalisering kan 'n individu 'n redelike verduideliking gee vir sy optrede. Reaksievorming is 'n aksie wat deur 'n persoonlikheid toegepas word, waardeur dit 'n aksie maak teenoor die verbode impulse.
Freud het twee komplekse uitgedruk in die persoonlikheidstruktuur: Oedipus en Electra. Volgens hulle beskou kinders hul ouers as seksuele vennote en jaloers op die ander ouers. Meisies sien die moeder as 'n bedreiging omdat sy baie tyd spandeer saam met haar pa, en die seuns is jaloers op hul ma vir hul pa.
Persoonlikheidstruktuur volgens Rubinstein
Volgens Rubinstein het 'n persoon drie komponente. Die eerste komponent is fokus. Die struktuur van oriëntering bestaan ​​uit behoeftes, oortuigings, belange, motiewe, gedrag en wêreldbeskouing. Die oriëntering van 'n persoon spreek sy selfkonsep en sosiale essensie uit, stel die aktiwiteit en aktiwiteit van 'n persoon voor, ongeag die spesifieke omgewingstoestande.
Die tweede komponent bestaan ​​uit kennis, vaardighede en vermoëns, die hoofmiddel van aktiwiteit wat 'n mens in die proses van kognitiewe en objektiewe aktiwiteit verwerf. Die teenwoordigheid van kennis help 'n mens om goed in die buiteland te navigeer, vaardighede verseker die uitvoering van sekere aktiwiteite. Vaardighede help om resultate te behaal in nuwe areas van vakaktiwiteit, hulle kan omskep word in vaardighede.
Individueel - tipologiese eienskappe vorm die derde komponent van die persoonlikheid, hulle manifesteer in die karakter, temperament en vermoëns wat die individualiteit van die persoon, die uniekheid van sy persoonlikheid en die gedrag bepaal.
Die eenheid van alle substrukture verseker voldoende funksionering van 'n persoon in 'n samelewing en sy geestesgesondheid.
Ook in mense is dit moontlik om sekere vlakke van organisasie te identifiseer wat dit as 'n onderwerp van die lewe uitdra. Die lewenstandaard - dit sluit die ondervinding van 'n lewende lewe, morele standaarde, wêreldbeskouing in. Die persoonlike vlak bestaan ​​uit individuele en karakterkundige kenmerke. Die verstandelike vlak bestaan ​​uit verstandelike prosesse en hul aktiwiteit en spesifisiteit.
In Rubinstein word 'n persoonlikheid gevorm deur interaksie met die wêreld en die samelewing. Tot die kern van die persoonlikheid behoort die motiewe van bewuste aksies, maar ook die persoon het onbewustelike impulse.
Jung persoonlikheid struktuur
Jung identifiseer drie komponente: die bewussyn, die individu bewusteloos en die kollektiewe onbewuste. Op sy beurt het bewussyn twee substrukture: die persona, wat die mens "Ek" vir ander uitdruk, en eintlik ek, wat is die ego.
In die struktuur van bewussyn is die persoon die mees oppervlakkige vlak (die argetipe van ooreenstemming). Hierdie komponent van die persoonlikheidstruktuur sluit sosiale rolle en statuses in wat 'n persoon in die samelewing sosialiseer. Dit is 'n soort masker wat 'n mens aanstel wanneer hy met mense in wisselwerking tree. Met die hulp van 'n mens vestig mense hul aandag op en beïndruk ander. 'N Persoon kan sy ware gedagtes agter eksterne tekens verberg, simbole om homself te bedek met klere, bykomstighede, hy verberg agter eksterne eienskappe. Simbole van sosiale status, byvoorbeeld, 'n motor, duur klere, 'n huis, het ook 'n belangrike plek. Sulke tekens kan voorkom in simboliese drome van 'n persoon wat bekommerd is oor sy status, wanneer hy byvoorbeeld droom van die voorwerp wat hy bang is om in die werklike lewe te verloor, verloor hy hom in 'n droom. Aan die een kant dra sulke drome by tot 'n toename in angs, vrees, maar aan die ander kant, tree hulle so op dat 'n mens anders begin dink, begin hy ernstiger die ding wat in die droom verlore gaan, om dit in die lewe te red.
Die ego is die kern van persoonlikheid in sy struktuur en kombineer al die inligting wat bekend is aan die mens, sy gedagtes en ervarings, en is nou bewus van homself, al sy optrede en besluite. Die ego bied 'n gevoel van verbondenheid, die integriteit van wat gebeur, die volharding van geestelike aktiwiteit en die kontinuïteit van die vloei van gevoelens en gedagtes. Die ego is 'n produk van die bewustelose, maar dit is die mees bewuste komponent, want dit handel op grond van persoonlike ervaring en is gebaseer op die kennis wat verkry is.
Die individu bewusteloos is die gedagtes, ervarings, oortuigings, begeertes wat voorheen baie relevant was, maar nadat hulle dit ervaar het, vee 'n persoon hulle uit sy bewussyn. So vervaag hulle in die agtergrond en bly basies vergete, maar hulle kan nie eenvoudig uit die weg geruim word nie. Daarom is die onbewuste 'n repository vir alle ervarings, onnodige kennis en verander hulle in herinneringe wat soms uitkom. Die individu bewusteloos het verskeie samestellende argetipes: die skaduwee, die anima en die animus, die self.
Skadu is 'n donker slegte tweeling van 'n persoon, dit bevat al die bose begeertes, bose gevoelens en immorale idees wat die persoon baie laag beskou en probeer om minder in sy skaduwee te kyk, sodat hy nie met sy vices in die oopte bots nie. Hoewel die skaduwee die sentrale element van die individu onbewusteloos is, sê Jung dat die skaduwee nie onderdruk word nie, maar ook 'n ander menslike self is. 'N Persoon moet nie die skaduwee ignoreer nie, dit moet sy donker kant inneem en sy goeie eienskappe kan evalueer in ooreenstemming met die negatiewe wat in die skadu verberg.
Die argetipes wat die begin van vroue en mans verteenwoordig, is anima in mans verteenwoordig, die animus in vroue. Animus bied vroue met manlike eienskappe, byvoorbeeld, sterker wil, rasionaliteit, sterk karakter, die anima laat mans soms swakheid, wankelrige karakter, irrationaliteit toon. Hierdie idee is gebaseer op die feit dat daar in beide geslagte hormone van teenoorgestelde geslagte is. Die teenwoordigheid van sulke argetipes laat mans en vroue makliker 'n gemeenskaplike taal en verstaan ​​mekaar.
Hoof onder alle individuele onbewuste argetipes is die self. Dit is die kern van die persoon waarbinne alle ander komponente saamgestel word en die integriteit van die individu verseker word.
Jung het gesê dat mense die betekenis van die ego en die self verwar en meer belang gee aan die ego. Maar die self kan nie plaasvind voordat die harmonie van al die komponente van die persoonlikheid bereik word nie. Die self en die ego kan saam bestaan, maar individue het 'n bietjie ervaring nodig om 'n sterk verband tussen die ego en die self te bereik. Nadat dit bereik is, word die persoonlikheid werklik holisties, harmonieus en besef. As 'n persoon die proses van integrasie van sy persoonlikheid ontwrig het, kan dit lei tot neurose. En in hierdie geval, pas analitiese psigoterapie toe, gefokus op die optimalisering van die aktiwiteite van die bewuste en onbewuste. Die hoofdoel van psigoterapie is om met die "onttrekking" van die onbewuste emosionele kompleks te werk en daarmee saam te werk sodat mense dit heroorweeg en anders na dinge kyk. Wanneer 'n persoon bewus is van hierdie onbewuste kompleks, is hy op pad na herstel.
Persoonlikheidstruktuur volgens Leontiev
Die konsep en struktuur van persoonlikheid in A.N. Leontiev gaan verder as die grense van die vlak van verhoudings met die wêreld. Persoonlikheid is volgens sy definisie 'n ander individuele realiteit. Dit is nie 'n mengsel van biologiese eienskappe nie, dit is 'n hoogs georganiseerde, sosiale eenheid van kenmerke. 'N Persoon word 'n persoon in die proses van vitale aktiwiteit, sekere aksies, waarvolgens hy ervaring opdoen en sosialiseer. Persoonlikheid is ondervinding self.
'N Persoon is nie volkome nie, aangesien hy met al sy biologiese en sosiale faktore is. Daar is funksies wat nie in die persoonlikheid ingesluit is nie, maar dit is moeilik om vooraf te sê. Persoonlikheid verskyn in die proses van verhoudings met die samelewing. Wanneer 'n persoonlikheid ontstaan, kan ons oor sy struktuur praat. Die hele persoonlikheid is 'n verbonde, integrale eenheid, onafhanklik van die biologiese individu. 'N Individu is 'n eenheid van biologiese, biochemiese prosesse, orgaanstelsels en hul funksies; hulle speel nie 'n rol in die sosialisering en prestasies van die individu nie.
Persoonlikheid as 'n nie-biologiese eenheid ontstaan ​​in die loop van die lewe en 'n sekere aktiwiteit. Daarom word die struktuur van die individu en die persoonlikheidstruktuur onafhanklik van hom verkry.
Die persoonlikheid het 'n hiërargiese struktuur van faktore wat gevorm word deur die historiese verloop van gebeure. Dit manifesteer deur die differensiasie van verskillende tipes aktiwiteite en hul herbou, in die proses is daar sekondêre, hoër verbindings.
Persoonlikheid vir A. N. Leontiev word gekenmerk as 'n wye verskeidenheid van werklike verhoudings van die vak, wat sy lewe bepaal. Hierdie aktiwiteit vorm die grondslag. Maar nie alle menslike aktiwiteite bepaal sy lewe en bou sy persoonlikheid nie. Mense doen baie verskillende aksies en dade wat nie direk verband hou met die ontwikkeling van die persoonlike struktuur nie en kan net ekstern wees, nie 'n werklike mens raak nie en nie bydra tot die struktuur nie.
Die tweede ding wat 'n persoon kenmerk, is die vlak van ontwikkeling van verbande tussen sekondêre aksies onder mekaar, dit is die vorming van motiewe en hul hiërargie.
Die derde kenmerkende persoonlikheidseienskap is 'n tipe struktuur, dit kan mono-top, polistop wees. Nie elke motief vir 'n persoon is die doel van sy lewe nie, is nie sy piek nie en kan nie die volle vrag van die piek van persoonlikheid weerstaan ​​nie. Hierdie struktuur is 'n omgekeerde piramide, waar die beraad, tesame met die voorste lewensdoel hieronder, al die vrag bevat wat geassosieer word met die bereiking van hierdie doel. Afhangende van die hoofdoel van die lewe, sal dit afhang van of dit die hele struktuur en die dade wat daarmee verband hou, kan weerstaan ​​en die ervaring wat verkry is.
Die hoofmotief van die persoonlikheid moet gedefinieer word om die hele struktuur op sigself te hou. Die motief stel die aktiwiteit aan. Op grond hiervan kan die struktuur van die persoonlikheid gedefinieer word as 'n hiërargie van motiewe, 'n stabiele struktuur van die belangrikste motiveringsaksies.
AN Leontyev identifiseer drie basiese parameters in sy persoonlikheidstruktuur: die breedte van 'n mens se verhoudings met die wêreld, hul vlak van hiërargie en hul gesamentlike struktuur. Die sielkundige het ook een interessante aspek van die teorie uitgelig, soos die wedergeboorte van 'n persoonlikheid, en 'n analise van wat daaraan gebeur. Человек овладевает своим поведением, формируются новые способы решения мотивационных конфликтов, которые связаны с сознанием и волевыми свойствами.Om 'n konflik op te los en as bemiddelingsmeganisme in masteringgedrag op te tree, kan so 'n ideale motief, wat onafhanklik is en buite die vektore van die eksterne veld lê, wat aksies kan onderdruk met antagonisties-gerigte eksterne motiewe. Slegs in verbeelding kan 'n persoon iets skep wat hom sal help om sy eie gedrag te bemeester.
Persoonlikheidstruktuur volgens Platonov
In K. K. Platonov het 'n persoon 'n hiërargiese struktuur waarin daar vier substrukture bestaan: biologiese kondisionaliteit, vorms van kartering, sosiale ervaring en oriëntasie. Hierdie struktuur word uitgebeeld in die vorm van 'n piramide, die grondslag waarin die biochemiese, genetiese en fisiologiese eienskappe van die individu, as 'n organisme in die algemeen, die eienskappe wat die lewe gee en die menslike lewe ondersteun. Dit sluit in biologiese tekens soos geslag, ouderdom, patologiese veranderinge, afhangende van die morfologiese veranderinge in die brein.
Die tweede onderbou is vorms van refleksie, afhangende van geestelike kognitiewe prosesse - aandag, denke, geheue, sensasies en persepsies. Hul ontwikkeling gee 'n persoon meer geleenthede om meer aktief, opmerkend en beter waar te neem.
In die derde onderbou is die sosiale eienskappe van die persoon, sy kennis en vaardighede, wat hy in persoonlike ondervinding opgedoen het deur kommunikasie met mense.
Die vierde onderbou vorm die rigting van die persoon. Dit word gedefinieer deur die oortuigings, wêreldbeskouing, begeertes, aspirasies, ideale en begeertes van 'n persoon wat hy in 'n werk, werk of stokperdjie gebruik.