Die Afrikamens verwerp dikwels dit wat tot sy voordeel strek en omarm weer wat vir hom nadelig is. 'n Swarte is 'n jaloerse en hebsugtige mens wat hom permanent veronreg voel. Een ding wat hy nie weggesteek kry nie, is sy onsekerheid en minderwaardigheidskompleks. Hoe groter hierdie kompleks is, hoe arroganter, venyniger en meer haatdraend is hy.
Die swarte blameer altyd uiterlike faktore vir sy agterstand. Hy neem nooit self verantwoordelikheid daarvoor nie. Dis altyd iemand of iets anders se skuld soos kolonialisme of apartheid. Hy besef nie dat wanneer hy 'n ander vir sy swakheid blameer, hy homself nog swakker maak as wat hy werklik is nie.
Ten spyte van die meer as 2000 tale wat in Afrika gepraat word, is daar nouliks twee stamme wat oog tot oog sien. Die enigste gemeenskaplike faktor is die gesamentlike haat in die blanke. So het Afrika talle swart moordorganisasie gesien kom en gaan. Elkeen is gestig met die hoop dat dit die swartes sou verenig in 'n slaankrag teen die blankes waardeur hulle politieke ambisies bevredig kon word. Dit het nooit gebeur nie. Nadat die blanke verdryf is, het hulle, ironies genoeg, teen mekaar begin opstaan.
"Not once, but several times, I heard from Africans that if the white man went it would not be long before the blacks were 'chopping' each other. And this was certainly confirmed by a very senior official who said: `If we go, there will be civil war at once - not one civil war but ten or a dozen'" (Stuart Cloete, 'The African Giant', p.184).
Afrika se swart leiers het graag poseer as martelaars van 'n vryheidstryd. Hulle het die wêreld deurreis om eerbewyse en toekennings van liberale instansies te ontvang vir hul bydrae tot 'n politieke oorgang al het dit ook die hel in hul land laat losbars.
Swart terroriste het baie buitelandse simpatie en geldelike steun ontvang. Moordlustiges het selfs geld van die Wêreldraad van Kerke ontvang om blankes in Afrika te onttroon. Die liberale media het egter verswyg dat die meeste van hulle, soos die Mau-Mau's van Kenia, op die ou einde meer swartes as blankes om die lewe gebring het!
Swartes haat blankes ongekwalifiseerd. Aan die wortel hiervan lê jaloesie. Afrika se mense wil hulself nie bevry van agterstandskeppende faktore nie en raak dan gefrustreerd as hulle afsteek by blankes. Gevolglik staan blankes soos 'n eiland in 'n see van swart onredelikheid.
Publisiteitsbehepte swart kerklui se oneerbiedige omgang met die Bybel het gereeld opslae gemaak. Baie van hul dienste en ander openbare optredes was deurspek met verdagmakery, haatsaaiery en opruiery teen blankes. Desmond Tutu het selfs by geleentheid 'n biddag gehou vir die val van die destydse blanke regering. Sulke sosio-politieke onverdraagsaamheid stuur versoening gereeld in sy peetjie!
Swartes se probleem is nie hoe om van blankes ontslae te raak nie, maar eerder hoe om sonder hulle oor die weg te kom. Alleen kom hulle nie die mas op nie. Gevolglik is hulle haat niks anders as 'n rookskerm waarmee hul hul eie tekortkominge probeer bedek nie. Met hul kleinlike optredes beklemtoon hulle dan juis hul minderwaardigheidskompleks.
Swartes is onbeskaamd hebsugtig. Hulle begeer die blanke se rykdom - sy huise, motors, huishoudelike artikels en alles wat hy tot stand gebring het. Kommuniste het doelbewus hierdie hebsug in 'n klassestryd ontwikkel deur swartes wys te maak dat blankes goedere bekom het deur swartes uit te buit. Gevolglik glo swartes dat hulle die eintlike eienaars daarvan is.
Is die swartes uitgebuit? Ja, die kommuniste is gedeeltelik reg. In die Afrikakonteks is uitbuiting en profyt feitlik sinonieme. As daar geen profyt was nie, kon daar uiteraard geen ontwikkeling in Afrika gewees het nie. Gevolglik het die Afrikamens die meeste baat gevind by hierdie "uitbuiting".
Swartes se haat jeens die blanke is so ingeburger dat blankes selde krediet ontvang vir die goeie wat hulle gedoen het. Hulle kry eerder die skuld vir alle mislukkings. Nadat die produktiewe blankes uit Afrika verdryf is, moes die nuwe regeerders 'n ander sondebok vind vir hulle flaters.
Oral waar die nuwe regeerders nie die glorieryke koloniale verledes kon troef nie, is die skuld daarvoor op die sogenaamde "nalatenskap" van die blankes gepak. Die knaende refrein dat alles wat verkeerd loop die nalatenskap van apartheid is, is daarna tot vervelens toe gehoor.
Blankes het die skuld gekry vir letterlik alles wat in Afrika skeefgeloop het. As swartes byvoorbeeld te laat by hospitale aangekom en gesterf het, is die blanke dokters daarvoor blameer; nooit hulle eie nalatigheid nie. Populêre politieke retoriek het blankes altyd in die beskuldigdebank geplaas.
In die verlede kon swart politieke leiers alleenlik hond haaraf maak as hulle van anti-blanke platvorms gebruik gemaak het. Die gepeupel sou hulle ook nie vertrou het indien hulle te vriendelik met blankes was nie. Vreemd genoeg was blankes deurgaans gewillig om swartes op gelyke voet te ontmoet. Swartes was selde daartoe bereid. Hulle staan die filosofie van gelykheid voor, maar beoefen dit nie.
"Some of the people who have done the most for the Africans have been killed, just as those Africans who were most friendly with the white man have been destroyed. This is war against the West, against Christianity, against progress. These anti-white, anti-progressive, anti-Western feelings are more or less general among all Africans." (Cloete p.377).
Swartes ly aan versteende wraaksug. Afrika se nuwe wetgewing is in baie gevalle niks anders as wraakwetsontwerpe nie met die doel om te vergeld. Gevolglik strek Afrika se haat selfs verder as blankes. Swartes is jaloers op alle ander produktiewe nie-blanke rasse. Sulkes was al dikwels die teiken van swart woede.
Nadat Afrika hom aan sy koloniale weldoeners ontworstel het, is nie net blankes nie, maar selfs ook die Indiërs verdryf. Daar is aangetekende gevalle waar hulle letterlik die see ingejaag is om te verdrink. In Suid-Afrika se nuwe bedeling suip alle ander nie-blanke rasse nog steeds aan die agterspeen as hulle hoegenaamd daarin slaag om bek by die melk te kry!
Die haat vir blankes is egter nie net tot Afrika beperk nie. Dit kom ook in ander wêrelddele voor. Veral in die VSA loop Afrika se blankes gedurig deur onder swart kritiek. Ironies genoeg is nie een van hulle bereid om na Afrika te kom en hul rasgenote se lot te verbeter nie.