Maar voor sy haar reis deur die Afrikaner-psige voortsit, skryf De Wet twee Engelse stukke, In ’n Different Light en A Worm in the Bud. Alhoewel sy haar vestiging in Grahamstad aanvanklik beleef as ’n bevryding uit ’n eng Afrikaner, word sy gou ongemaklik met die wyse waarop sy soms daar as Afrikaner gemerk word. Sy verwys onder andere na ’n resensent wat haar beskryf het as “an angry young Afrikaans playwright”, sy vind dit “neerbuigend” en “koloniaal”. De Wet skryf A Worm in the Bud, ’n sielkundige riller oor ’n (fiktiewe) Britse skoolonderwyseres, Emma Burnett wat haar, kort na die Boere-Oorlog, tydelik vestig op ’n Karoo-plaas om opheffingswerk onder Afrikaners te doen.
Terwyl sy Trits afhandel en aan Mathilda skryf, word De Wet ook deur Gary Gordon betrek om haar skryftalent en ervaring as aktrise op nuwe wyses uit te toets binne die raamwerk van sy teatergeselskap, First Physical Theatre Company. Gordon word hoof van die dramadepartement by Rhodes in 1992 en stig hierdie geselskap met die doel om ’n platform vir sy kollegas te skep waar hulle deur samewerking, met projekte met kreatiewe uitsette vorendag kan kom. De Wet skryf ’n gedig dialogue wat First Physical se eerste produksie inspireer en dien as ’n tekstuele agterdoek met musiek en fisieke teater op die voorgrond. In die daaropvolgende produksie word haar bydrae meer intensief. Gordon konseptualiseer The Unspeakable Story, ’n meditasie op die impak wat die dood van die Belgiese kunstenaar René Magritte se moeder op sy werk uitgeoefen het. De Wet word by die navorsing hiervan betrek, skryf die teks, meestal vanuit die dooie moeder se perspektief, vertolk van die dialoog self op band, en verskyn selfs op die verhoog as ’n lyk. Soos haar eksperimente in prosakuns, vind sy ook hierdie vorm van dramaturgie en teaterproduksie verfrissend, stimulerend en weereens bevrydend. dialogue en The Unspeakable Story loots die begin van ’n produktiewe verhouding tussen De Wet en Gordon: sy skryf hiernaas tekste vir Bessie’s Head, oor die skrywer Bessie Head, Death: A Short History of One Called Ivan Ivanovich, ’n besinning oor die dood, en Lilith oor die Joodse legende van Adam se eerste vrou.
Na ’n vier jaar lange onderbreking van konvensionele dramaturgie, spits De Wet haar weereens toe op ’n trilogie – hierdie keer met stukke wat afspeel teen die agtergrond van ’n vroeg twintigste-eeuse Rusland en met die karakters van haar groot held, Anton Tsjechof. Die sneller vir hierdie idee is getrek deur Basson, wanneer hy haar in die vroeë ’90s nader om ’n Afrikaanse drama vir Kruik (die Kaapse Raad van Uitvoerende Kunste) te skryf, is sy entoesiasties maar sonder idees. Hy “trek” (in sy eie woorde) “’n haas uit die hoed” en sê dat hy nog altyd gewonder het wat van Tsjechof se drie susters sou geword het tydens die Russiese rewolusie. Dit aktiveer een van haar vroegste teaterpassies en sy begin naarstigtelik sy stukke asook sy kortverhale, herbesoek. Die gevolg is A Russian Trilogy bestaande uit drie antwoorde op drie Tsjechof dramas: Drie Susters Twee of Drie Susters, Yelena op Oom Wanja en On the Lake, op Die Seemeeu. In elk van hierdie dramas keer ’n dissidente protagonis uit die bronteks terug na ’n huishouding waar sy seergekry en seergemaak het. Een-een word sy deur haar medekarakters gekonfronteer oor haar selfsug en roekeloosheid en ondergaan ’n akute geestelike metamorfose.
De Wet se uittrede uit die akademie in 2007 stem ’n toon van afhandeling vir die finale fase van haar teateroeuvre. Vir haar laaste werk met studente regisseer sy Heathcliff Goes Home, ’n hersiening van die eerste stuk wat sy ooit geskryf het, maar wat nooit professioneel opgevoer is nie – Heathcliff and the Dancing Bear. In hierdie fassinerende drama beeld De Wet die romansier en digter Emily Brontë uit waar sy wroeg met die afhandeling van haar enigste roman, Wuthering Heights. In die proses word Brontë se manlike alter-ego Heathcliff, se lewe, voor hy by die Heights ingeneem is, ook vertolk. Emily en Heathcliff voer deur bemiddelde retrospeksie ’n dialoog oor die verhouding tussen die dood en kunstenaarskap. Sy wei ook twee ander dramas toe as huldeblyke haar literêre helde: The Brothers (later vertaal as Broers) oor Tsjechof, en Verleiding oor Eugéne Marais. Op ’n ligter noot ontwikkel De Wet ’n jaar later hierdie tema van ’n bejaarde se onderhandeling met die dooies en met het haar eie passies, met haar komedie, Blou Uur . Aan Kobus Burger voer sy aan: “Ek het regtig begin terugverlang na my kinderdae. Ek moes my ouma se huis op die platteland verkoop. Dit was vir my soos die dood. Dit was verskriklik. En daar ontstaan die idee toe om ’n toneelstuk daaroor te skryf.” (Burger “Geraamtes” 18). In Blou Uur besin ’n ouer vrou oor die waarde van ’n romantiese proposisie en roep herinneringe aan haar moeder, ouma en tante se liefdesintriges op.