Waterbesoedeling in die volke van ons Amerika - ONDERWERPE - 2022
Deur Carlos Fermín
Diegene wat van die stof hou, mors dit omdat hulle genoeg het. Diegene wat nie die stof het nie, begeer dit omdat dit skaars is. Sommige maak dit 'n winsgewende kommoditeit dat hulle per liter in hul gemeenskappe verkoop. Ander besoedel dit danksy die giftige mengsels wat nywerhede in hul waterskeiding uitlaat. Die water navigeer elke dag deur die ekologiese labirint wat die hele mensdom opbou en verdrink
Hulle sê dat water geheue het. Dit is 'n bewuste wese wat die negatiewe impak op die omgewing wat deur die moderne samelewing veroorsaak word, onthou, leef en daaronder ly. Die water word ontvoer, gesteel en verneder deur die transnasionaliste, wat dit in olie wil versmoor of aan die kus wil afsak. Deur 'n druppel drinkwater te verkry, kan ons ons naaste liefhê of haat. Ons kan in die stilte van die huis bly en TV kyk en saam met die bure in die kwaai strate gaan protesteer. Water beweeg 'n wêreld wat verlore gaan in wrewel, woede en die dors na wraak. Alles of niks. Leef of sterf. Dit maak nie saak wat kleur, godsdiens of vlag is nie, want die behoefte om 'n bron van water vir menslike gebruik te hê, het die doel om dit te bereik, regverdig.
In verband hiermee word water geteoretiseer as 'n algemene voordeel met vrye toegang tot alle bevolkings, maar die chaotiese werklikheid oorwin steeds die fiksie wat die natuurlike hulpbron koester. Alhoewel water die belangrikste bestanddeel in die wêreld is, is die koek nooit goed verteer deur mense wat die towerresep misbruik het nie en dit in 'n massavernietigingswapen verander het. Ons sien dat die wond nog oop is, en dat daar nie genoeg water in die Aralsee is om dit te genees nie. U kan net 'n rooi lug sien van soveel bomme, vuurpyle en missiele wat buitelandse gebiede ontplof, waar waterdraers van onberekenbare geldwaarde weggesteek word. Die minagting van menseregte is verantwoordelik vir die onteer van die trane van die onskuldige slagoffers wat nooit van die slagting gered word nie. Die volksmoordonderneming laat buitelandse beleggers toe om die lente van bewolkte water te geniet om dit duidelik te maak. Hulle sê dat 'n druppel water verantwoordelik sal wees vir die Derde Wêreldoorlog, maar dit is genoeg om te weet dat meer as 80% van die oseane deur menslike irrasionaliteit uitgebuit word om te verifieer dat korporatiewe en finansiële opwinding die seestryd teen Pachamama gewen het. Vissersbote en oliebore maak nie saak dat die oseane die temperatuur van die planeet reguleer of die meeste suurstof produseer nie. Hulle wil net al die ekosisteme wat hulle daagliks in hul reuse-nette vang, en hou geseënde ru in die Golf van Mexiko uit.
Die min hoeveelheid kleurlose, reuklose en smaaklose water wat nog steeds geheilig word in die wêreld se oseane, word op hierdie oomblik in 'n groot sakekamer ontleed, waar aandeelhouers bespreek watter handelsmerk die koördinate sal kry, om die verfrissende koeldrank te vergiftig. die wereld. Die gewoonte om in besoedelde omgewings te woon, het die lot van die waters gestraf, en daarom aanvaar ondernemings nie die maatskaplike omgewingsverantwoordelikheid om die skade wat deur mynbou, vissery en landboubedrywighede veroorsaak is, te herstel nie.
Alhoewel ons weet dat antieke beskawings die maritieme ruimtes gerespekteer het, aangesien hulle heilige tempels van meditasie, rus en nadenke beskou. Nou weet die moderne samelewing nie meer hoe om daardie omgewings verder te bederf nie, lekkergoedpakkies op strande te gooi, plastiekbottels in mere te gooi en kartondose in riviere te gooi. Niemand gee om of die inheemse bevolking hul gode in daardie antieke strandmeer aanbid nie, as die grootste meer in Amerika in daardie mistieke rivier vloei nie, of as die branders verlief geraak het op die natuur in die golwe van die strande nie. Die tydsverloop het getoon dat die ekologiese nalatenskap vertrap is deur 'n groot godslastering genaamd globalisering. Daar is geen teken van terugkeer in hierdie dodelike wedloop na die vernietiging van die Syn nie. Die mens het in die diepte van die see nog altyd die beste natuurlike deposito gevind om sy groot skatte op te berg, soos: plasma-televisies, litiumbatterye, spuite radioaktief, rekenaars, seerowerskepe, lugversorgers, puin, selfone, duikbootskepe, asetaatskywe, teddiebere en ander hedendaagse toerusting. Om hierdie rede is daar reeds 'n vullis-eiland in die oseaanstrook van die Noord-Stille Oseaan, met die bynaam Plastic Soup en wat die verkeerde pad openbaar waarop die bol beweeg.
Hulle sê egter dat water niemand ontsê word nie, net soos die kapitalistiese gedagtes wat die wêreld binnedring nie verborge is nie. Vandag is water nog lank nie 'n fundamentele mensereg vir almal nie. Dit is bekend dat baie nederige gesinne in ons kontinent nie drinkwaterdienste het nie. Daar is landelike gebiede wat dae, maande en selfs jare duur sonder 'n gereelde toevoer van vloeistof, wat die wêreldwye omgewingskrisis vererger. Soms neem ons soms selfvoldaanheid in, vermors water omdat ons die maandelikse rekening betyds betaal en verdien om dit te mors, of selfs elektriese pompe wat raserig en duur is, koop om die vloei van water in die huis te verhoog. Inteendeel, ons moet daardie liter drinkwater deel met diegene wat dit nie het nie, sonder om finansiële terugbetaling of sosiale aanbidding te verwag.
Kleinheid beweeg die wêreld, omdat dit 'n sosiale anti-waarde is wat dui op die gebrek aan ware omgewingsopvoeding in burgerskap. Die meeste mense verminder, hergebruik of herwin nie vaste afval nie, omdat hulle nie die behoefte het om bewaring te beoefen nie. Hulle laat elektriese toerusting in die huis of kantoor aan, want hulle voel nie die plig om energie-doeltreffendheid te beoefen nie. Drinkwater word vermors, omdat daar nie 'n wettige raamwerk is wat die rasionele gebruik van die vitale vloeistof dwing nie. Die glas halfvol of half leeg. Almal weet dat die vullis uiteindelik die strome van hul gebiede sal besoedel, net soos hulle hoop dat die reën die hidroëlektriese opgaardamme sal herlaai. Die probleem is dat wanneer die onverwagte tye van droogte, bosbrande, oorstromings, verduisterings of aardbewings aanbreek, dit altyd makliker is om die planeet Aarde te blameer vir die rampe wat hulle self skep deur hulpbronne hewig te manipuleer.
Water is al dekades lank 'n privaat goed, wat nie afhanklik is van pype om die gemeenskappe te bereik nie, maar van burokratiese truuks wat die nabye toekoms van die stof bepaal. Die water gaan waar die geld gaan. Dit maak nie saak waar u woon nie, aangesien kleppe van die regering die huise kies wat die kosbare vloeistof sal geniet. Dit maak ons ​​seer om te besef dat water in Latyns-Amerikaanse lande deel uitmaak van 'n makabere politieke spel, wat gebruik word as afpersing sodat mense vir die een of teen die ander kan stem. Hulle benut die desperaatheid van die volk op soek na gunstige verkiesingsuitslae.
In hierdie sin vra ons onsself af: is daar geen water of moet daar geen water wees nie? Dit is jammer om op te let hoe die verkope van drinkwater deur tenkwaens 'n winsgewende lewensmiddele geword het vir woekeraars, wat die silindriese watertenks vul wat in huise, wonings, skole en verstedelikings uitsteek. Dus word 'n rookskerm wat deur regerings gebruik word, geskep om gekommersialiseerde water in alle streke te waarborg, sonder om 'n sent te spandeer om die ernstige infrastruktuurprobleme wat stede bied, te herstel.
Dit is ongewoon dat die volke in Latyns-Amerika, wat in hul geografiese gebiede van natuurlike rykdom voorsien word, die tekort aan substansie in hul gebiede moet hanteer. Ons bevestig dit, want in ons lande is dit algemeen dat die oneindige mere, die magtige riviere en die uitbundige eilande gebruik word as kulturele simbole wat die historiese erfenis van die bevolking versier. Daarom word dit gebruik as u posbriewe stuur, wanneer die skep van video's van toeristebelang en om patriotiese datums te vier wat hulde bring aan die land. Maar die teenstrydige ding is dat wanneer ons die waters lewendig en regstreeks besoek, ons baie besoedelde omgewings vind wat die aggressiewe ekologiese probleme waarmee ons daagliks te make het, toon. Die Maracaibo-meer wat in Venezuela geleë is en vanweë die meer as 13 000 km2 as die grootste meer in Suid-Amerika, beskou word, omvat al die sosio-omgewingsprobleme wat in die artikel beskryf word. In sy ontsaglike waters is daar enigiets wat u kan dink. Van die legendariese oliereste wat die tragiese oliestortings onthou, deur industriële afval met uiters hoë vlakke van toksisiteit, en eindig met die groot huishoudelike vullis wat aan sy oewer ophoop. Ons moet ook nie die intense visvangaktiwiteit vergeet wat die blou krap verdrink het nie, en die heilige mantel van lemna wat die sonstrale nie toelaat om die bewyse van die groot ontdekking te verlig nie.
Dit is die somber beeld van 'n meer wat nooit in vrede rus nie, want die negatiewe impak op die omgewing word gevisualiseer en aanvaar deur al die sosiale faktore waaruit die Zulia-staat bestaan. Op 'n gedeelte van die waters is die bekende generaal Rafael Urdaneta-brug, wat daagliks gebruik word deur duisende mense wat met hul privaatvoertuie en busse ry, en wag om na werk-, akademiese of tuisaktiwiteite te jaag. Die hartseer ding is dat daar geen bewaringsgesindheid onder burgers bestaan ​​om hul natuurlike omgewings, soos die Sinamaica-strandmeer, die San Carlos-eiland, die Catatumbo-rivier en natuurlik die Maracaibo-meer, te erken en te bewaar nie.
Almal sien dit as besmet aan die buitekant, maar niemand dink dat dit aan die binnekant besmet is nie. Elke jaar word die vreugde van so 'n groot meer en so 'n uitgebreide brug met groot fanfare gevier. Daar word gereeld televisieprogramme en uitgebreide politieke toesprake voor sy waters gehou, wat plaaslike trots toon in die geselskap van hierdie pragtige agtergrondpanorama. Vir Zulianos is dit normaal dat die meer besmet is. Dit moet so wees, want die werklikheid is reeds deur 'n groot deel van die burgers geassimileer. Dit word nie aan die kaak gestel nie, dit word nie gekritiseer nie, net niks gebeur nie.
Dieselfde situasie staar die Titicacameer in die gesig, wat die hoogste bevaarbare meer ter wêreld is, wat gedeel word deur die Latyns-Amerikaanse lande Peru en Bolivia. Alhoewel dit as die "Heilige Meer van die Inkas" beskou word, word die glorie van sy waters stilgemaak deur die uiterste besoedeling wat deur die nuwe generasies Menswees bevorder word. In sy baai kan u 'n aantal aantreklike stowwe vind, soos arseen, lood en kwik. In die omgewing van die meer het Belgiese wetenskaplikes ontelbare oorblyfsels voor die Inka gevind, maar voordat hulle vertrek het, het hulle nie 'n chloortablet ondergedompel om dit op te ruim nie. En op sy eiland gaan 'n groep beleggers 'n luukse hotel bou om die geheimsinnige legendes van die inheemse bevolking in 'n reklamehaak te maak om aan toeriste te verkoop.
Die Cocibolca-meer in Nicaragua word ongetwyfeld gewaardeer as die grootste meer in Sentraal-Amerika en die derde grootste in Latyns-Amerika. Rioolwater en landbouchemikalieë was egter verantwoordelik om die lewe van die enigste varswaterhaaie in die wêreld te verslind, en hulle was verkeerd om die sonnige maritieme omgewing te kies om te leef. Die sogenaamde "Groot Meer van Nicaragua" sal swaar vernietig word danksy die inter-oseaniese kanaal wat beplan om die ekosisteme te bederf, en omgewingswette wat die natuurlike omgewing beskerm, te ignoreer. Die meer as 400 eilandjies, drie eilande en twee vulkane wag op die brand van die Sino-Nicaraguaanse kontrak om vars water te omskep in 'n winsgewende oliepypleiding vir koolwaterstowwe, 'n spoorweg en twee lughawens.
Riviere word ook ernstig besoedel op Latyns-Amerikaanse roetes, soos die Matanza-Riachuelo-stroomgebied in Argentinië, wat onder die tien besoedelste plekke in die wêreld was, weens 'n vlambare cocktail van sink, lood, koper., nikkel en chroom wat die oewers beïnvloed het. Hierdie onherstelbare omgewingskade word geborg deur die chemiese aanlegte wat naby die Buenos Aires-rivier werk, tesame met die meer as 1000 maatskappye wat ton industriële afval in die waters stort, wat nooit deur die regerings beboet word nie. Sulke straffeloosheid het 'n noodgeval in die gesondheid veroorsaak wat deur openbare agentskappe nie ten volle opgelos is nie. Die ongekontroleerde situasie beïnvloed die lewenskwaliteit van 'n groot aantal inwoners, wat hoop om die Argentynse gemeenskap te ondersteun om die probleem op te los.
Die omgewingstoestande wat deur die werk en die genade van die Natuur geskep word, het gesien hoe die mens die vrye loop van die waters verander, vir sy eie gemak. In Mexiko is die Lerma-rivier byvoorbeeld baie besoedel weens die deurloop van riool, die oormatige gebruik van water vir landboubesproeiing en die onophoudelike ontbossing in die kom, wat die vrugbaarheid van die gronde ondermyn. Alhoewel dit die langste van die binnelandse riviere is wat die Azteekse land het, sink dit in metale, kleurstowwe en organiese materiaal. Dit is ongetwyfeld 'n weerspieëling van al die besoedeling wat die maritieme ruimtes van die Mexikaanse nasie koester, en dat dit in die riviere Panuco, Santiago en Atoyac gevind is, die beste gebiede om al die industriële afval wat die omgewing vernietig, af te laai.
Wanneer ons toelaat dat kusomgewings deur stedelike verwaarlosing vernietig word, word 'n vrye wil in hul waters gevestig. Om hierdie rede is die Guanabara-baai, wat deel uitmaak van die Atlantiese Oseaan en aan die Brasiliaanse kus, 'n voorbeeld van die korrosiewe geïndustrialiseerde aksie wat die voordele van die ekosisteem nie vergewe nie. As gevolg van die hoë vlakke van toksisiteit, word dit beskou as die mees besoedelde baai in die hele Rio de Janeiro-geografie. In Colombia word gevrees dat die Tota-meer die nuwe mariene houer vir besoedeling in Nieu-Granada sal word, aangesien dit besoedel is danksy die verbouing van lang uie, die forelplaas en die aanwesigheid van elodea, wat 'n indringerwaterplant is propvol. Alhoewel die Tota die grootste meer in Colombia is, word die waters modderig teen 'n duiselingwekkende tempo.
Terwyl dit in Chili is, is dit tien jaar sedert die omgewingsramp in die Cruces de Valdivia-rivier, wat honderde swartnek-swane uitgewis het, gesien as 'n spesie van beskouiforme voël wat tipies is vir Suid-Amerika. Maar in 'n wêreld wat deur die kleur van banknote geprys word, maak biodiversiteit, vleilande of waterliggame nie meer saak nie. Presies, die paradyslike Karibiese See is 'n kommoditeit waarin toeriste aan boord van die cruiseskepe dit in 'n groot tropiese vullishoop omskep het. Niemand onderdruk hulle nie, omdat hulle groot ekonomiese vergoedings in die hawens laat, wat 'n winsgewende onderneming vir reisagentskappe en regerings is. Laat ons onthou dat die Karibiese See 80% van sy riwwe verloor het, wat sy ekosisteme seergemaak het weens die onkunde van die mense.
Dit is nie nodig om al die majesteit wat in die waters van Latyns-Amerika lê, te noem om die omgewing se afgrond waarin ons leef, te demonstreer nie. Ons is seker dat daar dieselfde probleme in u stad is as wat ons in die artikel gerapporteer het. Hoe dit ook al sy, die besoedeling wat in die Yojoameer (Honduras), in Juninameer (Peru), in die Usumancita-rivier (Guatemala / Mexiko), in die Rapel-meer (Chili), in die Ypacaraí-meer (Paraguay) waargeneem is, moet gerapporteer word.), aan die Valencia-meer (Venezuela), aan die Quibú-rivier (Kuba), aan die Babahoyo-rivier (Ecuador), aan die Atitlán-meer (Guatemala), op die eiland San José (Panama), aan die Chapala-meer (Mexiko), in die Río de la Plata (Argentinië / Uruguay), in die Poopó-meer (Bolivië), in die Acelhuate-rivier (El Salvador), in die Chungarameer (Chili) en op baie ander plekke op die vasteland.
Ons was in staat om te verifieer dat die hoofliggame van vars en soutwater in Latyns-Amerika ernstige bronne van besoedeling bevat as gevolg van die gebrek aan wil in die huidige regerings, om 'n omgewingsbeleid daar te stel wat regtig 'n ekologiese balans in hul waters. Ons sien dat die paar groen inisiatiewe tot sanitasie-dae verminder word om allegoriese datums te herdenk, soos die Wêreld Oseanedag, die Dag van die Strande of die Wêrelddag van die See. Alles word verminder tot 'n onbeduidende dag, wat nie positiewe reaksies oplewer vir verandering op soek na toekomstige behoud van ekosisteme nie. Vandaar dat die gesondheid van habitats versleg, omdat daar geen toesig deur openbare liggame is om die misbruik van die omgewing deur nasionale en buitelandse maatskappye wat die mynbou-, vissery- en landbousektor bestuur, teë te werk nie.
Ongelukkig word natuurbewaringswerk nie binne die gemeenskap geprojekteer nie, want omgewingsopvoeding is ver verwyderd van strate, skole en kantore. Die bittere werklikheid word oorgedra na die strome, klowe en slote van ons dorpe, waar die inwoners woon en vaste afval gooi wat die water van hul plekke modder en die hele omgewing in vuilgoed verander. Die hartseerste ding is die gewoontes van die mense om die natuurlike omgewings besmet te hou, wat die sosiaal-omgewingsverskilligheid weerspieël en die afwesigheid van 'n gevoel van behoort.
Sulke minagting vir die heiligheid van maritieme ruimtes het die agteruitgang van die planeet Aarde versnel, en inheemse soorte fauna op die randjie van uitwissing toegelaat. Die Latyns-Amerikaanse waters verdrink elke dag in die uitroep van 'n sterk stilswyende golwe. As ons aanhou om op die lot van Pachamama te wed, haar bronne koud uit te buit en haar bloedtrane te besoedel, sal ons miskien nie meer teen die stroom hoef te swem nie.