Die titel van hierdie bundel is beskrywend en gepas – dit gaan oor bome en die nadenke oor bome. Daar is inderdaad “soveel bome” in die bundel en toegevoeg tot die gedigte oor bome is daar ook verse oor ander plante, voëls, natuurverskynsels en oor die mens in sy verhouding tot bome en die natuur. Die bome en die natuur word ook deurlopend metafore vir die menslike bestaan. Die gedigte is onpretensieus en direk en die bundel as geheel is oortuigend, onder meer omdat die digter daarin slaag om sy entoesiasme vir en sy kennis van bome op ŉ digterlik vindingryke en afgeronde wyse oor te dra.
Die bundel open met die gedig getiteld “Die dendroloog besoek die woud” waarin die woud soos volg beskryf word:
Maar vir die dendroloog, ook die een wie se naam met hoofletters geskryf is, is elke boom bekend “op beide sy swaar Latyns en boerenaam”. Dié gedig bied ŉ sleutel tot die bundel – dit gaan om bome, wat jonk en in volle krag of bejaard kan wees en wat ook elkeen ŉ individu met eiesoortige kenmerke en omstandighede is al vorm hulle saam “die groot geritsel”. Deur die metaforiek word subtiel gesuggereer dat hierdie bome soos mense is, soos onderdane van ŉ leier, ŉ politieke leier wat al sy onderdane besoek, maar ook van ŉ leierfiguur met ŉ hoofletter, “Sy Hoogheid”, wat assosiasies met die Skepper van die bome oproep. Die respek vir die bome impliseer respek vir die skepping maar ook die sorgsaamheid van die dendroloog vir die bome. Dit is interessant hoe die gedig weerskante toe werk: bome is soos mense en mense soos bome. Die dendroloog is sorgsaam gemoeid met sy bome en die leier met sy mense, maar die bome/mense ritsel en is, andersom beskou, ook verwonderd oor hulle beskermheer.
Agter in die bundel is daar ŉ lys woordverklarings wat verdere inligting oor die verskillende bome verskaf en waaruit ŉ mens dan verder kan aflei dat die digter inderdaad wetenskaplik korrek sowel as poëties kreatief met die gegewens omgaan (vergelyk die ander versie van die mite oor die fluweelsoetbessie).
Wat duidelik word, is dat die digter elke boom goed ken en daarin slaag om die interessante eienskappe van elke boom as aanleiding tot sy gedig te gebruik. Dit maak die gedigte boeiend en ryk aan inligting, alreeds op die inhoudelike vlak. Die digter slaag egter ook daarin om in die beskrywing van die bome, in die voorstelling van hulle voorkoms en eienskappe, die metaforiese moontlikhede van die gegewens uit te buit. Oor die wildepruim (p. 40) skryf hy:
Die boomliefhebber wil die objekte van sy belangstelling goed ken en dit maak van hom ŉ soeker en ŉ reisiger. So is dit nie altyd maklik om ŉ boom te herken nie. Die klipkershout (p. 12) moet goed bekyk word en die kyker moet sy navorsing gaan doen. Hy moet oplees en as hy dan soek-soek boontoe kyk, sien hy hoe
Die soekende ingesteldheid lei ook tot verse oor abstrakte temas soos reis en tyd. In “Al lê die berge” (p. 44), “Sekondêre pad” (p. 45), “Hierdie highway” (p. 49) gaan die dendroloog op reis. Hy beskryf sy roetes en wat hy daar sien en beleef. In “Jaarringe” (p. 46) en “Stamboom” (p. 52) word die bome aanleiding tot ŉ bespiegeling oor die voortgang van geslagte, die vervlietendheid van tyd en die onvermoë om die kompleksiteite van ŉ lewe op te teken. In “Soetdoring” (p.52) word vertel hoe die vader van die spreker, ook ŉ boomliefhebber, sy bes doen om ŉ soetdoringboom wat sy buurman se erf en swembad vol blaartjies en blommetjies gooi, te beskerm. Die buurman wil die boom weg hê en die vader probeer die boom red deur inligting oor die boom se kosbaarheid beskikbaar te stel. Met groot toewyding pleit hy vir die boom se voortbestaan. Hy tree selfs fisies in deur die morsery van die boom vir sy rekening te neem en self op te ruim. Uiteindelik kapituleer hy en die boom word afgekap. Ironies genoeg maak dit aan die omgewing min verskil:
In die gedig vloei die geskiedenis en die boom, die verhouding tussen die boom, die bye en die stroom saam om indirek kommentaar te lewer op die waarde van goud in vergelyking met die rykdom van die natuurlike dinge, die heuning en die boom. In kompakte, maar eenvoudige sinne word visuele en abstrakte beelde vermeng en dit word goeie poësie.