Voorjaarsstoomdag 2018 ~ Stoomgroep Zuid
Foto's Joris Glaser, Martin Stroetinga, Marie-Antoinette Hulskes en Erik-Jan Stroetinga Lewend Outentiek: Los jouself uit die leuens van die alledaagse lewe
Hoe om jouself los te maak van die leuens van die alledaagse lewe
Geskryf deur Julia Manuel
Moenie dink jy is op die regte pad nie
net omdat dit 'n goed-geslaan pad.
Opgroei in Appalachia, vroue het altyd genade, klas en soetkous in die yskas vir onverwagte besoekers gehad. Hulle het geglimlag toe hulle ma'am of liefling gebel en 'n onberispelike huis gehou het. Baie Appalachiese vroue het ook twee reëls nagekom: Dit is onbeleeflik om nee te sê, en (my ma se gunsteling adage), wees so mooi soos wat jy moontlik kan wees, en almal sal besef jy is die beter persoon
Vir my, dit vertaal soos altyd ja en speel lekker. Ek het gedink dit is vergelykbaar met medelye en sensitief. Wat is dit? Jy is vier uur lank aan die kant van die pad gestrand tydens 'n ysweer? Ek sal jou kry. Wil jy op die eerste dag intiem wees? Ek wil nie hê jy moet my hou nie, so goed. Jy dink ek is haatlik, onwaardig, en 'n crybaby? Jy is waarskynlik reg.
Speel Nice of speel die slagoffer?
Ek het so lekker lekker gespeel dat die gelag tot bekommernis gedraai het. Vertroue het gedraai om teistering en mondelinge mishandeling te verdra, vriendelikheid het tot verpligting geraak. Soos ek toegelaat het dat ander my onvoorwaardelik en sonder respek behandel het, het lewende siel onmoontlik geword.
Ek het altyd gedink dat ek almal op armlengte met 'n glimlag op my gesig gehou het, want ek wou nie seergemaak word nie. In werklikheid was ek so kwaad vir myself vir daardie spesifieke oomblikke om oor te loop wat ek gewillig begin het om die slagoffer te speel. Dit het makliker geword om myself te saboteer en verder te gaan as om hard te werk en weer 'n sterk, uitgesproke, lewendige vrou te word. Dit sou nie tot jare later ontvou het nie, nadat ek die nag in die middel van nêrens uitgegee het.
Boos omdat ek myself verloor het
In 2009 het ek my Appalachiese wortels agtergelaat en dit met my verloofde tot by die Weskus opgeneem. Maar daar was 'n onverwagte put stop in Marfa, Texas, bevolking 2,000, waar ek vir altyd verloop het. As ek die langritte oorsteek, het my verloofde geslaap toe ek op hierdie plato van onmetlike prairie gras neergesak het deur statige berge. Die sonsondergang was hipnoties, 'n briljante roes is so onbekend soos dit van die horison gegly het. Daar was nêrens om weg te steek nie. Ek was asemloos en blootgestel.
Om by die motel swembad in die winter se dood te sit, was die drang om te huil ondraaglik. Maar ek het nie geweet wat om my verloofde te vertel nie, so ek het dit geveg. Ek was woedend, en vir 'n lang tyd het ek my aandag afgewyk om te blog, drink, eet en slaap; maar in 'n eenhonderdorp op 'n Maandagaand is die enigste mense vir myl nonnen, en ek moes na my kyk.
Ek kon nie onthou die laaste keer dat ek werklik gelukkig was en regtig gelag het nie. Weereens was ek kwaad dat ek myself daarvan ontneem het. Toe het 'n oorvloed herinneringe teruggekom toe ek sterk, waarheid, vertroue en pragtig was. Daardie eienskappe was nog daar. Staan alleen onder tuimeldroei en stofduiwels, terwyl ek die Marfa-raaisels met 'n termos van bourbon gekyk het, het ek my uiteindelik gehoor. Nooit in my lewe het 'n fisiese oomblik so intens met 'n geestelike verband gebind nie.
Wie is ek? Hoe kan ek myself wees?
Ons het die volgende oggend ons ry hervat en ek was uitgeput. Sodra ons landreis in San Francisco geëindig het, het ek nie geweet hoe om twee maande lank vir my verloofde te wees nie, want my enigste gedagte was: "Wie is ek?"
Ek was verlam. Ek het elke dag op die vloer tussen die bed en die muur gesteek oor werkadvertensies, probeer om iets te vind wat my 'n rol sou gee om te vul. Ek het geen idee gehad hoe om myself te wees nie.
Die oomblik van duidelikheid in die woestyn het uiteindelik tot herontdekking gelei, wat ongemaklik was. Ek het nie die woonstel verlaat nie, want al wat ek gehad het, was myself, en ek het nie daardie persoon geken of vertrou nie. En eendag het ek 'n bus gery en vir die eerste keer in my lewe alleen in 'n restaurant geëet.
Neem die onoorwonne pad na egtheid
My jaar in San Francisco het die nederigste jaar van my lewe geword. My klere het nie eens een dressoir gevul nie. Ek het gegaan om 'n korporatiewe guru te wees om die yskas in 'n regskantoor aan te gooi. Soos cliché soos dit klink, was dit die bevryding van die ongeplaveerde terugpad op hierdie reis en die verlaat van die bekende. My klere pas beter. Ek was gloeiend. My verloofde en ek het geskraap, maar ons het in 'n pragtige Edwardiese woonstel gewoon en het ongelooflike maar eenvoudige maaltye geëet.
Genot was 'n lekker roomys of 'n goeie bier. Datum nagte was nie meer buitensporige etes in bande en rokke nie, maar loop na die park na werk om my verloofde op 'n komberslees te vind. Dan sal ons ure lank dwarsoor die stad dwaal totdat ons besluit het om dit 'n aand te noem. Ons het niks van daardie jaar beoordeel of verwag nie en ons het alles waardeer.
Ek het geweet dat dit vir my moeilik sou wees om nie in ou gewoontes te val as ek eers na Virginia teruggekeer het nie. Ek is weer 'n ja man, en die woede teenoor myself bou elke dag. Ek voel asof ek stukke van myself oor die land verstrooi het - my hart in San Francisco, my vryheid in Marfa - maar dis nie waar nie. Ek weet dat ek in staat is om vriendelikheid teenoor ander en myself te beoefen terwyl ek outentiek is.
Ek het na 'n vriend geskryf nadat ek Baron Baptiste's gelees het Reis na Krag:
Ek het hierdie boek vir 'n joga werkswinkel gelees, en daar was 'n gedeelte oor die vrylating van jouself uit die leuens van die alledaagse lewe wat jou definieer en dat jy dalk nie van wie jy werklik is nie, maar dit is ten minste waar. Ek was so hartseer omdat ek besef het is wat in Marfa gebeur het. Ek het my uiteindelik vir die eerste keer in baie jare gesien en was mal oor wie ek myself toegelaat het om te word. Terselfdertyd was ek so gelukkig en selfs bang om my te vind. Ek dink ek verlang na die dag om terug te kom of ten minste te soek na 'n manier om 'n stukkie daarvan te bring!
Net om my te wees, Authentically Me
Ek maak dit nou 'n punt om outentiek te lewe. Om gedompel te word in 'n joga-onderwyseropleidingsprogram, het my baie tegnieke geleer, waarvan een nie meer probeer om die Oscar te wen nie. In wese, stop speel rolle. Die eerste vraag wat mense in die DC-omgewing vra, is: "Wat doen jy?" My antwoord is, "Hallo. Ek is Julie. "Dit vra gewoonlik:" Ja, maar wat doen jy? "
My volgende antwoord is: "Wel, vandag het ek die hond vir 'n stap geneem en 'n lekker middagslapie gehad." Ek het opgehou om die konsultant, die hondeienaar, die slagoffer of die tuinier te wees en het net Julie geword.
Die volgende stap is om van bagasie ontslae te raak. Een keer per maand gaan ek deur elke kas en skenk items wat ek nie in 'n rukkie gedra of gebruik het nie. Ons is geneig om te oormatig te leef, en dit is bevrydend om nie materiële besittings te laat omskryf nie. Dan, natuurlik, ontslae raak van geestelike bagasie deur middel van meditasie. Selfs as ek net vyf minute het, trek ek by die parkeergarage by die werk, vou my bene in die bestuurdersitplek in, en maak my oë toe. Deur die dag se to-do list te laat val, kan ek op die nou fokus.
Ten slotte maak ek dit 'n prioriteit om met egte vriende te bly. Ware vriende sal eerlik wees met hoe jy land. Ek het gereeld ingeskryf met vriende wat eerlik sal praat oor die energie wat ek uitstuur.
Terloops, my vriend het geantwoord op die e-pos: "Jy sal 'n stuk Marfa vind as dit nou binne jou is." Dit is hier, diep in my bors. Dit stralende sonlig en krag uitstraal. Dit is pragtig en dit skyn.
© 2013 deur Lori Deschene. Alle regte voorbehou.
Klein Boeddha se Gids om jouself lief te hê: 40 maniere om jou innerlike kritiek en jou lewe te transformeer
deur Lori Deschene.
'N Versameling kwesbare refleksie en epiphanies van mense, net soos jy, wat hulself leer ken, foute en almal. Die boek kombineer outentieke, kwesbare stories; insiggewende waarnemings oor ons gedeelde stryd en hoe om dit te oorkom; en aksie-georiënteerde voorstelle, gebaseer op die wysheid in die stories.
Julia Manuel (skrywer van hierdie artikel) is 'n skrywer en strategiese kommunikasie spesialis in Noord-Virginia. 'N Assistent met 'n Baptiste-geaffilieerde joga-ateljee, sy hoop om studente te bemagtig om eenheid tussen verstand en liggaam te bereik terwyl hulle terugkeer na die gemeenskap wat haar gehelp het om outentiek te leef. Sy dra by tot haar joga-ateljee se blog, wat fokus op welstand en navraag.
Lori Deschene (skrywer van die boek) is die stigter van tinybuddha.com, 'n multi-outeur blog wat stories en insigte van lesers van regoor die wêreld deel. Sy het die webwerf in 2009 as gemeenskapspoging geloods omdat sy glo ons het almal iets om te leer en iets om te leer. Sy is die skrywer van Klein Boeddha: Eenvoudige Wysheid vir die Harde Vrae van die Lewe, en haar werk het in driewiel verskyn: die Boeddhistiese oorsig, Shambhala Sun en ander publikasies. (Foto: Ehren Prudhel)