Camino-pelgrimsreis – ‘My 33 goue dae’ | SARIE
Camino-pelgrimsreis – ‘My 33 goue dae’	deur Wendy Maartens
KloosterbewonersMet ons aankoms vroeër die dag in Silos klop ons by die klooster aan. ’n Monnik wat homself as frére Antonio (broer Antonio) voorstel, maak die deur binne die swaar houthek oop. “Quiere una habitación?” (“Soek julle verblyf?”) vra hy. Ons kry ’n kamertjie in een van die buitegeboue. Frére Antonio vertel in sy sagte stem dat die klooster geen betaling vir die verblyf wil hê nie en dat ons asseblief geen geld met ons vertrek moet agterlaat nie. Al wat ons moet doen, is om die ervarings in Silos met vriende en familie tuis te deel. Drie dae lank bêre ons die stapstokke en rugsakke en word deel van die klein dorpie en sy mense. Bedags verken ons die omgewing en geniet die heerlike tradisionele kos, Spaanse wyn, kaas en heuning uit die omgewing. Ben kan sy geluk nie glo toe frére Antonio hom nooi om die binnekant van die klooster te besigtig nie. Met verwondering en entoesiasme vertel hy dat die eetsaal al gedek was vir aandete. Brood en wyn op lang, skoongeskropte houttafels. Een oggend terwyl ek ’n bietjie later slaap, woon hy die dreunsang om sesuur op sy eie by. Dis net hy en ’n jong man van die dorp wat die koue aangedurf het. Hulle word elk ’n Latynse teks in die hand gegee en genooi om saam met die monnike te sing. My man ontvang ’n geskenk wat hy lewenslank sal koester. Die res van die dag “Al-le-lu-ia” en “Glo-ria in Ex-cel-cis Deo” hy met ’n salige uitdrukking op sy gesig.
Die oumatjie, die ou tante en die monnikIn ’n klein dorpie keer ’n oumatjie ons voor met ’n ronde kaas uit haar eie melkery. ’n Jong man kom op sy fiets van sy groentetuin af. Agterop is ’n mandjie vol ryp rooi tamaties. Hy stop en gee met ’n tandelose glimlag vir ons elkeen ’n rypgeswelde vrug. Buite Astorga roep nog ’n ou tante ons oor die kombuis se onderdeur nader. In haar knobbelhande hou sy warm pannekoeke in ’n doek toegedraai na ons toe uit. Sy is van kop tot tone in swart geklee en met haar houtvurk op pad na die landerye om aartappels uit te haal. Ben neem ’n foto van ons twee. Die klein figuurtjie pas los onder my arm in. Ons geniet die aspersies, olywe, brood, wyn en amandelkoekies onder die groot akkerboom teen “ons” heuwel agter die klooster. Ek pluk geel veldblommetjies wat op lang stele in die briesie wieg. Grassade met lang, sagte koppe, amper soos ons katstert, en eenvoudige pers klokkies waarvan ek die naam nie ken nie. En teen die klipmuur by die fontein die jong lote van ’n klimop. Ek vleg ’n krans vir Silos. Vir sy berge, klooster en goudgeel maan. En vir sy monnike wat soos krygers van ouds dag ná dag hul dreunsang as swaard teen die wêreld opneem. Ek staan saggies op en stap tydsaam, soos iemand wat nie wil hê dat die dag moet verbygaan nie, na die kerk. Voor die groot deur besef ek teleurgesteld dit is gesluit. Ek wou so graag my krans aan Silos offer. My gedagtes in die groot stil koepels opstuur en ’n kers brand vir die 500 km wat ons nog moet aflê. Terwyl ek besluiteloos staan en wonder wat my te doen staan, knars ’n sleutel in die slot. ’n Monnik maak oop en nooi my in. Ek beduie na die krans en probeer verduidelik dat ek kom dankie sê. Hy staan terug en wys na die altaar. Ek stap tot teen die trappies, sit dit op die boonste een neer en gaan sit in een van die banke.
Aan die monnik dink ek nie weer nie. Dié het stil-stil verdwyn. Met die groot gebou vir myself draai ek die drie goue dae om en om in my gedagtes. Meteens dawer die mooiste orrelklanke tussen die houtbanke deur. Die diep basnote dreun deur die klipvloer onder my voetsole. Dit kolk in die paadjies af, stort oor die galerye en spoel teen die trappe voor die altaar vas. Ek sien hoe my krans op die skuimrand dans, gaan op my knieë en hou die bank voor my met albei hande vas. Die hout vibreer onder my vingerpunte. Toe die laaste note van die galery bokant my afdrup, stap ek na die donker figuur agter die orrel. Net sy vae buitelyne is in die skemerte sigbaar. Ek wil nie die towerkrag van die musiek met woorde versteur nie. “Uno mas por favor?” (“Nog een, asseblief?”) vra ek. Die klanke van “Ave Maria” kom soos ’n sagte reënbui vanaf die orrelpype teen die oorkantste muur na my toe aangesweef. Ave Maria, gratia plenta. Die laaste note sterf langsaam weg.
British Airways vlieg daagliks van Kaapstad via Johannesburg na Madrid.Burgos is net 200 km vanaf Madrid. Daar is busvervoer. Die busmaatskappy Autocares Arceredillo bied ook ’n daaglikse diens (behalwe Sondae) vanaf Burgos na Silos. Vertrek 5.30 nm. vanaf die Burgos-bushalte. Dieselfde busdiens bied ook ’n terugrit van Silos na Burgos om 8.30 vm. Vertrek vanaf die kloosterhek. Jy kan jou kaartjie sommer op die bus koop. ’n Enkelkaartjie kos ongeveer €6. April, Mei en September, Oktober is die beste maande om Silos te besoek. Die toeristeseisoen is verby en die weer baie aangenaam.Santo Domingo de Silos: Kloostertoere om 10 vm., 1 nm., 4 nm. en 6 nm. (behalwe Sondae en openbare vakansiedae). Toegang ongeveer €3. Maandae gratis.Dienste met dreunsang om 7.30 vm., 9 vm., 1.45 nm. en 7 nm. Dienste wat uitsluitlik uit dreunsang bestaan om 6 vm. en 9.30 nm.Hotel Santo Domingo de Silos is ’n goeie alternatief as jy nie blyplek in die klooster kan kry nie – bel 34 947 390 053, e-pos: reservas@hotelsantodomingodesilos.com.Die hotel het ook ’n restaurant wat heerlike tradisionele etes voorsit.Restaurante Cruces op die dorpsplein is ook goeie waarde vir geld en het ’n kelner wat Engels praat.