Geestelikes, priesters en priesteresse in die ou Egipte - Geskiedenis Podcasts - 2022
Geestelikes, priesters en priesteresse in die ou Egipte
Die ou Egiptenare het besef dat hulle gode die mag van chaos deur die skepping van die wêreld oorwin het en op die hulp van die mensdom staatgemaak het. Die mense van Mesopotamië het dieselfde oortuiging gehad, maar het gevoel dat hulle mede-werkers van die gode is, wat daagliks werk om chaos deur selfs die eenvoudigste dade te weerhou, maar die Egiptenare het geglo dat hulle net moes besef hoe die wêreld werk, wie verantwoordelik was vir die werking daarvan, en optree dienooreenkomstig.
Hierdie gedrag is gelei deur die sentrale kulturele waarde, maats (harmonie en balans) wat onderhou is deur 'n onderliggende krag wat bekend staan ​​as heka (towerkuns). Heka (verpersoonlik as die god Heka) was teenwoordig by die skepping van die wêreld, het die gode alreeds bestaan ​​en die gode toegelaat om hul pligte uit te voer. Al die mense, deur waar te neem maats, gehelp om die orde te handhaaf wat deur die gode vasgestel is heka, maar 'n spesiale klas was verantwoordelik vir die eer en versorging van die gode daagliks, en dit was die priesterskap.
Die geestelikes van eertydse Egipte het nie gepreek, die Skrif geïnterpreteer, die godsdiens beoefen of weeklikse dienste gehou nie; hulle enigste verantwoordelikheid was om vir die god in die tempel te sorg. Mans en vroue kon predikante wees, dieselfde funksies verrig en dieselfde loon ontvang. Vroue was meer dikwels priesteresse van vroulike gode terwyl mans mans bedien, maar dit was nie altyd die geval nie, soos blyk uit die priesters van die godin Serket (Selket), dokters sowel as vroulik as manlik, en dié van die god Amun. Die posisie van God se vrou van Amun, wat deur 'n vrou beklee word, sou uiteindelik net so kragtig word as die van die koning.
Hoëpriesters is gekies deur die koning, wat beskou word as die hoëpriester van Egipte, die middelaar tussen die mense en hulle gode, en hierdie posisie het dus politieke sowel as godsdienstige gesag gehad. Die priesterskap is reeds in die vroeë dinastiese periode in Egipte gestig (ongeveer 3150-2613 v.C.), maar het ontwikkel in die ou koninkryk (ongeveer 2613-2181 v.C.) op dieselfde tydstip as wat die groot lykshuiskomplekse soos Giza en Saqqara gebou is . Gedurende die geskiedenis van Egipte sou die priesterskap 'n belangrike rol speel in die handhawing van godsdienstige geloof en tradisie, terwyl dit terselfdertyd die gesag van die koning konstant uitdaag deur rykdom en mag te versamel wat soms met die kroon gelyk was.
Manlike priesters was bekend as hem-netjer en wyfies as hemet-netjer (dienaars van die god). Daar was 'n hiërargie in die priesterskap van die hoëpriester (hem-netjer-tepi, 'eerste dienaar van god') bo -aan die wab priesters onderaan. Die wab priesters het die noodsaaklike, maar taamlik alledaagse take uitgevoer om die tempelkompleks te versorg en die funksie uit te voer waarvoor hulle versoek is, soos om voor te berei op feeste.
Tussen hierdie twee posisies was 'n wye verskeidenheid priesters wat allerhande pligte in diens van die gode uitgevoer het: kombuispersoneel, opsigters, portiers, skrifgeleerdes, enigiemand wat in die tempelkompleks gewerk het, wat 'n verband met die god gehad het, was in een of ander vorm 'n priester. Selfs die kultusangers en musikante moes 'n opleiding in die priesterskap gehad het om hul pligte uit te voer, hoewel dit waarskynlik nie die soort inleiding of opvoeding was wat werklike priesters ondergaan het nie.
Die uur-priesters was sterrekundiges wat die kalender gehou het, gelukkige en ongelukkige dae bepaal het, tekens en drome geïnterpreteer het. Daar was die dokters, wat ook priesters was, die swnw (algemene praktisyn) en die sau (magiese praktisyn) wat beide medisyne en magie gekombineer het. A ka-priester (ook bekend as a ka-bediener) is deur 'n gesin betaal om die daaglikse offergawes by die graf van die oorledene uit te voer.
Daar was ook sem priesters wat die liggaamlike rituele voorgesit en begrafnisdienste gehou het. Sem priesters was die balsemers wat die lyk gemummifiseer het en die besweringe voorgedra het terwyl hulle die mummie toegedraai het. Die sem priesters is hoog gerespekteer omdat hulle verantwoordelik was vir die presiese uitspraak van die towerspreuke wat die oorledene die ewige lewe sou verseker. 'N Interessante uitsondering was die sem priester wat die werklike insnyding in die liggaam sou maak om die organe te verwyder. Hy word egter die res van die tyd behandel, na hierdie prosedure is hy ritueel beledig deur sy maats en jaag hy die pad af, waarskynlik om bose geeste te voorkom wat verband hou met die veroorsaak van letsel aan die liggaam.
Net onder die hoëpriester was die lektorpriester (hery-heb of koester) wat die godsdienstige tekste neergeskryf het, ander geestelikes opdrag gegee het en die 'gesaghebbende uitspraak', die heka, in die tempel en op feeste. Alhoewel daar bewyse is dat vroue in alle ander posisies in die tempellewe dien, is daar geen verslag van 'n vroulike lektorpriester nie. Dit kon gewees het omdat die pos gewoonlik van vader op seun oorgedra is.
Behalwe die hoëpriester was die meeste van hierdie poste deeltyds. Priesters en priesteresse was verdeel in 'horlosies' en sou die tempel een maand in elke vier bedien. Toe hul diensmaand op was, keer hulle terug na hul gewone werk in die gemeenskap, wat gewoonlik die van burokrate op die middelvlak was. Terwyl hulle in diens was, het priesters in die tempelkompleks gewoon. Daar word van hulle verwag om ritueel rein te wees, 'n paar keer per dag te bad en die pligte te kan uitvoer.
Pligte en rituele
Alhoewel die besonderhede onduidelik is, moes die geestelikes 'n soort inisiëringsritueel ondergaan voordat hulle hul standpunt inneem. Daar is voorgestel dat die Negatiewe belydenisDie lys van sondes wat u eerlik kan beweer dat u nie gepleeg het nie, was oorspronklik deel van hierdie inisiasieritueel. Teen die tyd van die nuwe koninkryk van Egipte (ongeveer 1570-1069 v.C.) het die Negatiewe belydenis is heeltemal geassosieer met die oordeel deur Osiris in die hiernamaals en ingesluit in Die Egiptiese boek van die dooies maar het waarskynlik vroeër ontwikkel as 'n bevestiging dat 'n persoon die god waardig is om te dien.
Daar was soveel pligte en rituele as wat daar priesters was, maar die hooggeplaastes het daagliks aan twee deelgeneem wat van die allergrootste belang was: Die vuur aansteek en Die bout teken. In die vuurritueel sou die priesters voor dagbreek bymekaarkom in 'n heilige kamer naby die heiligdom van die god en die eerste verskyning van die son weer in werking stel deur 'n vuur in 'n braaier aan te steek. Daar word vermoed dat die boot van die songod snags deur die onderwêreld gaan waar dit bedreig word deur die slang Apophis. Rituele is gereeld waargeneem om die songod te help om sy nagrit veilig te navigeer en Apophis te verslaan en die oggendvuur aan te steek.
Volg Die vuur aansteek gekom Die bout teken Dit was toe die deur oopgesluit is na die heiligdom waar die standbeeld van die god gewoon het. Slegs die hoëpriester kon hierdie innerlike heiligdom binnegaan omdat daar geglo is dat die god of godin in die standbeeld woon en dat een die heilige ruimte binnegaan. Die hoëpriester is as heilig genoeg geag om die teenwoordigheid van die god te deel, maar niemand anders nie, totdat die nuwe koninkryk toe die amp van God se vrou van Amun verhef is onder Ahmose I (ongeveer 1570-1544 vC). Die God se vrou van Amun het die vroulike eweknie van die hoëpriester geword en sommige van die God se vroue was voorheen hoëpriesteresse. Die priester was die standbeeld en was dit, en diegene van mindere rang sou kos en drank voorsien wat na die god gebring is en in die kamer gelaat is. Toe daar gedink word dat die god hierdie offers bonatuurlik geabsorbeer het, is dit uit die kamer gehaal en aan die tempelpersoneel gestuur.
Die mense van Egipte het meestal privaat met hul gode omgegaan of tydens die vele feeste wat deur die jaar gehou is. Die priesters het die gode gedien, nie die mense nie.
Gedurende die dag het die priesters, priesteresse, sangers, musikante en ander baie verskillende rituele uitgevoer in die tempel en in die tempelkompleks. Een belangrike kenmerk van tempels was die instelling bekend as die Per-Ankh (House of Life), wat deel uitmaak van biblioteek, skryfsentrum, scriptorium, konferensiesentrum en instituut vir hoër onderwys. Godsdienstige en mediese tekste is daar geskryf, gekopieer, bestudeer en bespreek, en dit was moontlik waar jong priesters en dokters opgevoed is. Behalwe aktiwiteite by die Per-Ankh, is rituele uitgevoer om mindere gode te vereer wat verband hou met die hoofgod van die tempel, om gestorwe konings, koninginne of ander noemenswaardige mense te eer, en om vrugbaarheid en gesondheid in die land te verseker.
Nie een van hierdie rituele was 'n weeklikse diens waar die mense die god sou aanbid en die priester of priesteres hoor praat het nie. Die mense het reeds verstaan ​​hoe die wêreld werk en wat van hulle verwag word, en het geen kerklike gesag nodig gehad om hulle te onderrig nie. Daar is bewyse dat mense na die tempel gekom het vir hulp met mediese, finansiële en emosionele behoeftes, asook om beskerming teen bose geeste of spoke te versoek, en dit is ook duidelik dat hulle dankoffers na die tempel sou bring vir gebede wat beantwoord is. Egiptenaars het egter meestal privaat met hul gode omgegaan of tydens die vele feeste wat deur die jaar gehou is. Die priesters het die gode gedien, nie die mense nie.
Evolusie van die Priesterskap
Mettertyd het die priesters egter meer as hulself begin dien. Daar is bewyse dat hierdie neiging begin in die ou koninkryk van Egipte, eintlik na die vestiging van die groot koninklike nekropolis in Giza. Giza in die ou koninkryk was nie die eensame, deur wind geveerde sandplatform wat dit vandag is nie, maar 'n bloeiende gemeenskap van staatswerkers, handelaars, vakmanne en priesters. Hierdie priesters was verantwoordelik vir die verskaffing van die daaglikse offergawes en die rituele wat die voortgesette reis in die hiernamaals van die konings moontlik gemaak het.
Een van die faktore wat bygedra het tot die ineenstorting van die sentrale regering aan die einde van die Ou Koninkryk, was dat die koning die priesterskap van belasting betaal het. Die priesters het nie net van die offergawes wat aan die gode gegee is, geleef nie, maar kon ook voordeel trek uit die grond wat hulle besit, wie se oorvloed buite die bereik van die koninklike skatkis was. Daar is nie 'n enkele tydperk in die Egiptiese geskiedenis waarin hierdie paradigma nie duidelik is nie. Daar word voorgestel en is heel waarskynlik dat die godsdienstige hervormings van Akhenaten (1353-1336 v.G.J.) in die Nuwe Koninkryk meer 'n politieke maneuver was om die mag van die priesterskap te ondermyn as 'n opregte poging tot godsdienshervorming.
Sy pogings was egter tevergeefs, nie net omdat hy teen meer as 2000 jaar godsdienstige tradisie geveg het nie, maar op die suiwer praktiese vlak het te veel mense hul lewens te danke aan die tempel en die aanbidding van die gode. Na sy dood het sy seun Tutankhamun (ongeveer 1336-1327 vC) sy vader se godsdiens afgeskaf en teruggekeer na die ou maniere, en hierdie hervormings is voltooi deur Horemheb (1320-1292 vC) wat die naam van Akhenaten uit die geskiedenis uitgevee het in verontwaardiging oor sy goddeloosheid .
Degenerasie en verdwyning
Die priesterskap is dus toegelaat om te floreer en het veral kragtig geword by Thebe. Amun word toenemend beskou as die Koning van die gode en het die politieke mag by Thebe geword deur sy groot tempel in Karnak en die manipulasies van die priesterskap daar.
Volgens geleerde Marie Parsons, teen die tyd van die bewind van Ramses III (1186-1155 vC) in die latere Nuwe Koninkryk, het die priesters van die verskillende kultusse meer mag en rykdom gehad as die farao; veral die priesters van Amun. Parsons skryf:
Tydens die bewind van Ramses III het die tempel van Amun by Karnak 433 vrugteboorde, 421 000 veehoofde, 65 dorpe, 83 skepe en 46 werkswinkels, met honderde hektaar landbougrond en 'n totale arbeidsmag van meer as 81 000. Die tempel van Ra in Heliopolis besit honderde hektaar, 64 vrugteboorde, 45 544 lewende hawe, 103 dorpe, 3 skepe en 5 werkswinkels, met 'n personeelmag van 12 700. Die opsieners van die boedels en graansakke, skrifgeleerdes, soldate het almal by die hoëpriesters van hulle tempel aangemeld. (4)
Net soos Akhenaten moontlik gevrees het, het die mag van die priesters die posisie van die koning benadeel. In die derde tussenperiode van Egipte was Amun effektief die heerser van Thebe en Bo -Egipte. In plaas daarvan dat die farao die wil van die gode vir die mense sou interpreteer en as die opperste hoëpriester sou optree, het die priesters die gode direk geraadpleeg en hul antwoorde geïnterpreteer. Burgerlike en kriminele sake, beleidskwessies, huishoudelike aangeleenthede, boubeleid, is almal by Thebes beslis deur Amun wie se testament daarna deur die priesters geïnterpreteer en geïmplementeer is. Egiptoloog Marc van de Mieroop skryf:
Die god het in die praktyk staatsbesluite geneem. 'N Gereelde fees van die goddelike gehoor het by Karnak plaasgevind toe die standbeeld van die god deur middel van orakels gekommunikeer is, deur instemmend te knik toe hy instem. Goddelike orakels het in die 18de Dinastie belangrik geword; in die Derde Tussentydperk vorm hulle die basis van regeringspraktyk. (266)
Gedurende die derde tussenperiode en laat periode van antieke Egipte (525-332 vC) het die priesters steeds hierdie vlak van mag gehou, maar die priesterskap het begin agteruitgaan namate ampte gekoop en verkoop is. Egiptoloog Margaret Bunson lewer hierop kommentaar:
Mettertyd sou die priesters die ondergang van hul eie heiligdomme en tempels aanskou, en ander uit hul geledere sou met ambisies die politieke wêreld binnegaan. Selfs die rol van die priesterskap sou verruil of verkwansel word vir wins. (209)
Die priesters het hul posisie behou, met meer of mindere mate van sukses, deur die Ptolemaïese Dinastie (332-30 v.C.) en selfs tot in die latere Romeinse Egipte, maar teen die tyd van die opkoms van die Christendom in die 4de eeu nC, het hulle verloor die grootste deel van hul aansien en mag en het hul posisies grotendeels verraai vir materiële rykdom en persoonlike mag. Dit was deels as gevolg van die agteruitgang van die priesterskap dat die Christendom so 'n invloed in Egipte kon verkry en uiteindelik die ou geloof deur 'n nuwe kon vervang.