Pre-Owned Lexus RX 350 in Wilmington NC | N4829
Trim: AWD Premium W/ Nav Doors: 4
Stock Num: N4829 Vin: 2T2BK1BA6FC295680 Oloff die Seerower 10: Aasvoëls van die See by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer - Read Online
Oloff! bulder hy, asof hierdie verskynings nou een keer te veel gebeur. "Oloff, hoe …" Skielik buk Oloff laag en storm onder Haak in. Hy tref hom vol met sy swaard en dan skeur 'n pyn deur Oloff se skouer. Dit vererger toe hy probeer terugdeins en hy besef dat die seerower hom met die skerp staalhaak agter die skouer getref het ...
Publisher: Fantasi Books (Pty) LtdReleased: Jan 1, 1959ISBN: 9781629789057Format: book
Oloff die Seerower 10 - Gerrie Radlof
"Skiet, onnosel!" sis ’n hees stem uit die donkerte, vlak voor die twee mans wat met die systraat opstap van die strand se kant af.
Skaars val die hees gefluister op hulle ore, of die twee mans spring gelyk en blitsvinnig in die skaduwee van die muur langs hulle. Elkeen het ’n pistool uit sy gordel gepluk en staan nou roerloos, met ingehoue asem, terwyl hulle in die stikdonker probeer sien.
Ek kan hom nie duidelik sien nie, brom die tweede stem gespanne.
Daar gaan hy! Kyk, hy hardloop. Skiet, man!
Die korter een van die twee gestaltes teen die muur leun nader, sodat sy lippe skaars ’n sentimeter van die ander se oor is. Sy stem is só sag dat dit nie na veel meer as asemhaling klink nie, maar elke woord is duidelik.
Vir ’n verandering is dit nie op óns wat hulle wil skiet nie, Henning, merk hy droog op.
Ja, antwoord Henning, hulle is heeltemal onbewus van ons. Ek dink nie dat hulle ons voetstappe in die sandpad kon hoor nie. Wat dink jy gaan aan, Oloff?
Ek weet nie. Kom ons luister – dalk kan ons hoor.
Hy hardloop dwars oor die straat, hoor hulle weer die stem wat hulle so haastig opsy laat spring het. Die man klink ongeduldig. Jy kan hom maklik plattrek!
Maar ek sê jou … begin die derde weer.
Ons sal weg wees voordat iemand sal opdaag! snou die eerste hom toe. ’n Dooie man praat nie!
Maar sê nou ek skiet mis? meen die tweede.
Kom dan, laat ons hom agternasit. As hy ontsnap, sal óns aan kaptein Haak verantwoording moet doen. Ek sterf liewer as om onder sý kloue deur te loop.
Dan het dít ook met Haak te doen, sê Henning. Volgens gerugte het hy al drie mans in die afgelope week deur sy moordenaars om die lewe laat bring.
Sulke dinge gebeur maar gedurig in Deelenbaai, Henning, sug Oloff. Al wat my pla, is dat nie een van die drie waarvan ons weet, Deelenbaaiers of gewone seerowers is nie. Dit gee ’n mens die indruk dat dit nie sommer die normale soort twis en doodslag is wat alewig aan die gang is nie. Maar ons moet probeer om dié man te red. Ek sal graag wil hoor wat hy te sê het – en hy mag ook onskuldig wees.
Dit is gevaarlik om jou met sulke sake in te meng, Oloff, probeer Henning hom keer.
Maar Oloff het reeds teen die muur afgeskuif tot by die hoek waaragter hulle die gefluister gehoor het. Henning volg hom en hulle loer daarom.
Nou kan Oloff en Henning drie gestaltes ’n entjie voor hulle dofweg onderskei teen die effense gloed van die hoofstraat se kant af. Op daardie oomblik sien hulle ’n vierde gestalte ’n ent verder aan, om ’n hoek verdwyn.
Daar gaan hy! roep een van die drie uit.
Kom ons haal hom in! roep sy maat en sonder meer trek hulle weg en hardloop agter die vlugteling aan.
Kom, sê Oloff saaklik. As ons reguit in hierdie straat hardloop en dan regs draai, kan ons hulle dalk voorkeer.
Hy wag nie om te kyk of sy vriend agter hom aankom nie – hy weet dat dit wél die geval sal wees – maar hardloop so vinnig as wat hy kan en die lang, lenige Henning slaag net-net daarin om by te bly. Sonder aarseling hardloop hulle in die volgende straat af. Hulle probeer nie om weg te kruip nie, want niemand wat in hulle rigting kyk, sal iets kan sien nie, alhoewel Oloff-hulle voorwerpe duidelik kan onderskei.
Hulle is amper by die straat waarin die man opgevlug het, toe hy om die hoek kom en in hulle rigting draai. Dit is duidelik dat hy iewers ’n rukkie moes geskuil het, want die afstand wat hy afgelê het sedert Oloff-hulle hom laas gesien het, is skaars die helfte van dié wat Oloff en Henning afgelê het. Dít was sy ondergang, want sy agtervolgers het sonder ophou agterna gehardloop en nou is hulle kort op sy hakke.
Oloff hoor die dowwe slag. Hy sien die man struikel en stillê. Dadelik kom hy tot stilstand en gryp Henning se arm toe dié by hom verbyhardloop. Hy het sy pistool nog in sy regterhand en nou roep hy hard uit: Wat doen julle daar? Hy draai na Henning toe. Ons moenie dat hulle dink dat ons wil inmeng nie. Maak asof ons maar net toevallig hier op hulle afgekom het.
Die mans antwoord nie. Oloff kan hulle gestaltes nog onderskei en hy weet dat hulle hom gehoor het, maar dat hulle nie kan sien wié hulle aangespreek het nie. Oloff stap versigtig nader.
Wie is daar? vra een van die drie uiteindelik.
Kaptein Oloff van die Seewraak en kaptein Henning van die Jansje Meer.
Kaptein Oloff! Daar spreek ontsag uit die man se stem vir hierdie naam.
Ja, antwoord Oloff skerp, want hy is nou heeltemal oortuig dat hy net met ’n paar van kaptein Haak se seerowers te doen het. Wat vang julle aan?
Hierdie man, Kaptein, stamel die spreker en beduie na die gestalte op die grond toe Oloff en Henning hulle bereik, hy … hy het geld gesteel … hy het van mý geld gesteel. Ons het die lae skurk ingehaal en katswink geslaan.
Is hy dood? vra Oloff.
Ek weet nie, Kaptein. Ek het hard geslaan.
Dit maak ook nie saak nie, sê Oloff ongeërg terwyl hy sy pistool in sy lyfband steek en sonder ’n verdere woord verbystap. Henning volg sy voorbeeld.
Jy het ’n wyse ding gedoen om nie verder uit te vra nie, Oloff, sê Henning toe hulle buite hoorafstand is.
Dit is die enigste manier waarop ons nog in hierdie seerowersnes kan bestaan, antwoord Oloff gedemp. Ons moet voorgee dat gebeure soos hierdie ons net so min raak as vir húlle wat geen gevoel oor het nie.
Maar jy sou tog die man gehelp het, sê Henning droog, as jy nie besef het dat hy wél dood is nie.
O, merk Oloff op, ek moet jou gelukwens met jou skerp oë. Dan het jy ook die mes in sy rug gesien? Ja, sug hy, ons kon niks meer vir hom doen nie. Hy aarsel.
Ek is tot vervelens toe moeg vir hierdie bestaan, Henning – nie vir die rol wat ék daarin speel nie, maar vir die feit dat daar ’n plek op die aarde kan wees soos Deelenbaai – ’n plek waar dinge soos hierdie daagliks gebeur en waar dit aanvaar word as doodnormaal. Ons moet ’n einde daaraan maak, Henning. Ons moet hierdie plek vernietig. Ons moet keer dat sulke dinge aanhou gebeur!
Henning Roux lewer geen kommentaar nie. Hy ken sy vriend se buie en hy weet hoe diep hy voel oor die onreg wat deur die seerowers gepleeg word – in só ’n mate dat hy dit sy lewenstaak gemaak het om hierdie euwel te bestry. Henning is sy lewe aan Oloff verskuldig; hy sal hom deur dik en dun volg. Nou sê hy niks. Hy laat Oloff sy frustrasie uitpraat.
Tot dusver, hervat Oloff, was ons tevrede om maar ’n kaperboot hier en daar die dieptes in te stuur. Ons het soveel onskuldige lewens as moontlik gered, maar dit is nie genoeg nie, Henning. Ons moet hiérdie plek, hiérdie skuilplek van die kaperbote van die Indiese Oseaan, met wortel en tak uitroei. Kom, dit is nog nie te laat nie. Nou gaan ons eers terug na die Seewraak toe. Heem en Sias sal waarskynlik nog daar wees. Ons hou dadelik kajuitraad!
Dan is jy ernstig? roep Henning verbaas uit, want hy kom nou eers agter dat Oloff nie net teen die seerowers uitvaar nie, maar dat hy dringende optrede beplan.
Natuurlik is ek! Deelenbaai moet verwoes word.
Dit is makliker gesê as gedaan, Oloff. Waar gaan jy die vloot vind om dit mee te doen? Deelenbaai is ’n natuurlike vesting. Daar is gedurig talle kaperbote en die wreedste bemannings wat nog ooit op die see gevaar het. Hulle sal veg tot die dood toe. Ek twyfel of enige land ’n vloot het wat Deelenbaai kan inneem!
Jy oordryf, Henning, sê Oloff kalm. Dit is nie heeltemal só erg nie.
Goed, ek vergroot dalk, erken Henning. Maar jy weet tog dat die Deelenbaaiers lank voor die tyd sal weet as ’n groot vloot op die hawe afpyl. Hulle sal hulle eenvoudig uit die voete maak en elders gaan vestig, of later weer terugkom hierheen.
Dit weet ek! Oloff maak ’n ongeduldige gebaar met sy hande. Daar is ander maniere waarop ons te werk kan gaan! roep hy dan uit. Dit sal lank neem, maar dit kán gedoen word. Ons gaan aan boord, Henning, en bespreek dan die saak met Heem en Sias.
Henning stry nie verder nie. Hy besef dat Oloff graag met sy eie gedagtes besig wil wees en hy weet dat hy genoeg kans sal hê om sy besware te opper sodra die vier van hulle vergader het.
Hulle bereik die strand en die skeepsboot van die Seewraak. Die bemanning wat daar op hulle kaptein gewag het, stoot die skuit tussen die klein branders in en gryp die spane.
Met Oloff se woorde in sy gedagtes, kyk Henning rond. In die hawe lê sowat twintig groot kaperbote, want hier in Deelenbaai kom die seerowers rus ná ’n strooptog op die handelsroete na