Inteendeel, alternatiewe geskilbeslegtingsmetodes bring beter werkverrigting binne die kader van die regsprekende gesag en 'n groter toeganklikheid vir die publiek tot geskilbeslegting mee. Alternatiewe metodes is nie 'n ver­een­voudigde vorm van litigasie nie, maar juis 'n metode om die inherente probleme verbonde aan litigasie te probeer vermy. Regs­ver­teenwoordigers is bewus van 'n 'patologie'8 van gedingvoering, bedoelende dat gedingvoering onhanteerbaar word, onvoldoende en kom­pleks is, nie altyd in die beste belang van die partye is nie, in die meeste ge­valle onbekostigbaar is, ongunstige publisiteit uitlok, tydrowend is, kon­tinue­rende verhoudings skaad, erg stremmend en nadelig vir die menslike psige is, ou geskille weer laat opvlam en partye eventueel nie kry wat hulle wou gehad het of nodig het nie.9
'n Regsverteenwoordiger beland soms in 'n dilemma omdat 'n ontevrede kliënt, wat daarop ingestel is om sy saak ten alle koste te wil 'wen', geneig is om voorstelle van 'n skikking of 'n alternatiewe vorm van geskilbeslegting in plaas van litigasie, te interpreteer as 'n swakheid, onbevoegdheid of deur vrees gedrewe toegeeflikheid aan die kant van die regsverteenwoordiger. Hoewel dit belangrik is dat 'n regsverteenwoordiger op grond van sy profes­sio­naliteit en die vertrouensverhouding met sy kliënt 'n verpligting het om sy kliënt se saak vreesloos en onbevange te stel en te voer, moet hy steeds in sy kliënt se beste belang optree, objektiewe en eerlike advies asook leiding gee aan laas­genoemde oor wat in sy beste belang gaan wees. 'n Weloorwoë keuse om eerder van 'n alternatiewe geskilbeslegtingsmetode gebruik te maak as om in volskaalse litigasie betrokke te raak, hoef allermins as swak­heid of onbevoegdheid gebrandmerk te word.
Wanneer 'n gepaste geskilbeslegtingsmetode oorweeg word, behoort in gedagte gehou te word dat daar geen vaste reëls10 is oor die keuse van 'n gepaste metode ter beslegting van 'n geskil nie en behoort 'n regs­ver­teen­woordiger sekere aspekte te oorweeg alvorens 'n keuse gemaak kan word. In die selekterings- en ontwerpfase11 van 'n gepaste geskilbeslegtingsmetode word nie slegs kennis van 'n ge­skil­be­sleg­tings­proses vereis nie maar ook die kennis en vermoë om geskilbeslegtingsmetodes te identifiseer en met mekaar te kan vergelyk aan die hand van basiese kenmerke, doelmatigheid en resultate.
Die alternatiewe geskilbeslegtingsproses is slegs suksesvol indien partye begerig is om die geskil op te los en tot 'n skikking te kom.19
Dit is baie belangrik dat regsverteenwoordigers hulleself reg moet instel en behoorlik oriënteer met betrekking tot die alternatiewe ge­skil­be­sleg­tings­proses, anders kan 'n negatiewe of ver­keerde houding die proses baie skade aandoen en die doel daarvan verydel. Regs­ver­teenwoordigers sal vooraf moet besef dat die alternatiewe ge­skil­be­sleg­tingsproses nie 'plaas­ver­vangende litigasie' is nie en ook nie 'bang Jan'-taktiek is nie, maar 'n proses om op 'n ander wyse as litigasie 'n geskil te probeer oplos op 'n wettige, informele en koste­be­sparende wyse.
Waar partye nie in staat is om hulle geskil self op te los nie kan 'n derde party be­hulp­saam wees in dié verband. Die hulp van 'n derde persoon word grotendeels ingeroep vanweë dié persoon se kundigheid op die gebied of onderwerp waaroor die geskil handel.
Die metode moet 'n gepaste een wees vir die partye tot die geskil sowel vir die geskil as sodanig.22 Vrae ter oorweging23 wat beantwoord moet word, is:
Onder dié vraag ressorteer ook verwante vrae soos byvoorbeeld: Watter tipe geskille is tans aan die orde van die dag? Wie is die partye tot die geskille? Hoeveel geskille en hoe dikwels kom die geskille voor? Wat veroorsaak die geskille en is daar enige verwagte veranderinge in die verhouding of or­ga­ni­sasie of omgewing wat die voor­koms en aard van die geskille kan beïnvloed? Antwoorde op dié vrae gee 'n baie goeie aanduiding van tipe geskille wat deur 'n toepaslike alternatiewe ge­skil­be­sleg­tings­metode of metodes geakkommo­deer moet word.
Samehangend met dié vraag moet ook antwoorde verkry word op die vrae hoe dikwels die geskille voorkom, wat die kostes25 daaraan verbonde is en hoe voordelig 'n bepaalde geskilbeslegtingsmetode is.
Ten einde dié vraag te beantwoord kan die volgende model aangewend word om 'n gepaste geskilbeslegtingsmetode te ontwerp:
Met inagneming van die voorafgaande oorwegings met betrekking tot die keuse en/of ontwikkeling van 'n alternatiewe geskilbeslegtingsproses moet sekere hoof­be­sware en tekortkominge van en in die bestaande litigasieproses, naamlik, 'bewys- en prosesregtelike kopsorge' vir die partye, vyandige kruis­ondervraging in 'n vreemde atmosfeer (hof), lae getuie­gelde betaalbaar aan medies-deskundige getuies en kosbare tyd en energie wat verspil word deur lang uitgerekte hofsessies, voor oë gehou word en probeer ondervang word. Keuringspanele as alternatiewe geskilbeslegtingsmetode voldoen enersyds aan die eise van die hof-adversatiewe stelsel en andersyds ook aan die eise eie aan die inkwisatoriese proses deur 'n ondersoekinstansie.31
Keuringspanele het as 'n voorverhoormeganisme ontstaan in reaksie op die geweldige toename in mediese wanpraktykseise. Daar is gepoog om deur middel van dié panele mediese wanpraktykseise te selekteer, kwelsugtige mediese wanpraktykseise te ontmoedig en in gefundeerde eise 'n vroeë skikking te bewerkstellig. Die eerste mediese keuringspaneel, die New Hampshire Medical Society's Jurisprudence Committee word in 1930 na same­werking tussen die medici en regslui gestig.37 Partye tot so 'n keuringspaneel-ooreenkoms is die mediese vereniging, 'n regsprofessionele liggaam en 'n versekeringsinstansie.38 In 1957 het die Pima County Bar Association en die Pima County Medical Society die Pima Plan39 ontwikkel. Voordat 'n wanpraktykseis gelitigeer word keur die paneel bestaande uit regslui en medici die eis. Die voornemende eiser word bygestaan deur 'n lid uit die mediese geledere.
Keuringspanele verskil wat betref samestelling en die prosedure wat gevolg word. Die Pennsylvanië-plan maak byvoorbeeld voorsiening vir 'n pasiënt wat na bewering deur 'n verskaffer van gesondheidsorg/diens benadeel word. Die pasiënt, as verbruiker, maak sy klag of eis aanhangig by die keurings­paneel bestaande uit drie lede, waarna 'n formele sitting plaasvind. Die paneel word saamgestel uit een ge­sond­heid­sorg­ver­skaf­fer/ge­sond­heid­diens­ver­skaf­fer, 'n lid van die publiek en 'n prokureur wat as voorsitter optree en die regsvrae beslis.51 Die gesondheidsverbruiker wil deurgaans die ver­se­ke­ring hê dat daar geen botsing van belange is nie en dat die bevinding van die keuringspaneel objektief is. Paneellede word in Pennsylvanië byvoorbeeld deur 'n administra­teur vir arbitrasiepanele gekies uit 'n lys van paneellede wat vir doeleindes van elke eis saamgestel word.52 Die paneellede ontvang 'n redelike vergoeding om te verseker dat voornemende lede hulle dienste wel aan die keuringspaneel beskikbaar sal stel.
 'n Geneesheer-keuringspaneel wat slegs uit geneeshere bestaan. Die doel van die paneel is om vas te stel of 'n mediese wanpraktykseis ver­de­dig of geskik moet word. Die verrigtinge geskied in die afwesigheid van die beswaarde pasiënt.
 'n Regs-mediese keuringspaneel bestaande uit geneeshere en regslui wat op 'n streeks- of staatsbasis werk.
 'n Keuringspaneel wat deur die howe geborg word bestaande uit 'n regter, pro­ku­reur en geneesheer. Die administrasie word deur die howe geborg hoof­saak­lik met die doel om opeenhoping van sake in metropolitaanse gebiede te voorkom.
 'n Statutêre keuringspaneel bestaande uit 'n regsgeleerde, 'n lid van die publiek en 'n geneesheer, wat bevindinge oor aanspreeklikheid en skadevergoeding kan maak.