Verstedeliking bedreig boeremarkte - Ander - 2021
Met die groeiende stedelike ontwikkeling word plase gestamp en vir ewig verlore. Kan boeremarkte ook verlore gaan?
Ons is mal oor ons boeremarkte. Verbruikers baat daarby en plaaslike boere ook. Maar stedelike ontwikkeling kan die markte van die famors bedreig.
American Farmland Trust's I Love My Farmers Market Celebration maak bewustheid dat meer en meer landbougrond verlore gaan vir verstedeliking - veral die naaste aan stedelike sentrums. As gevolg hiervan kan u die vars, plaaslike produkte verloor as plase nie daar is om dit vir u te verbou nie.
Die American Farmland Trust beoog om beklemtoon die belangrike rol wat boere in ons voedselstelsel speel, asook om plaaslike verbruikers te help om die bedreiging vir plase en boeremarkte te verstaan.
Verbruikers kan familieboerderye ondersteun en bewusmaking verhoog deur te besoek www.lovemyfarmersmarket.org en ondertekening van 'n beloftevorm. Deur te belowe, verbind verbruikers hulle om $ 10 by 'n plaaslike boeremark te bestee en kan hulle hul plaaslike boeremark help om nasionale erkenning te kry. Begin Julie sal 'n lys van die boeremark se ranglys volgens die staat bekend gemaak word. Die markte met die meeste beloftes sal op die American Farmland Trust se 100 mees gevierde boeremarkte -lys verskyn.
Nieu-Delhi: Sikhs for Justice (SFJ), 'n pro-Khalistan-uitrusting met die Amerikaanse hoofkwartier, het gedreig om konsulate in verskillende stede regoor die wêreld te sluit in die lig van die protesoptrede van die boere. Die uitrusting het gewaarsku dat dit konsulate in Londen, Birmingham, Frankfurt, Toronto, Washington DC sal sluit deur trekkerbyeenkomste ter ondersteuning van die boere in Punjab.
Die aankondiging kan gesien word op die agtergrond van voortdurende protesoptogte teen plaaswette in Nieu -Delhi. Sondag is die SFJ-funksionaris Paramjit Singh Pamma gesien saam met ander ondersteuners wat die Khaliastani-vlag waai tydens 'n pro-boer-saamtrek in Londen.
Volgens 'n berig in Times of India is die uitrusting versterk deur die standpunt van die Kanadese premier Justin Trudeau. Terwyl hy sy steun aan boere -protesoptrede uitbrei, het Trudeau gesê - "Kanada sal altyd opstaan ​​vir die reg op vreedsame protes en menseregte".
Indië het die kommentaar veroordeel en 'n beroep op die Kanadese regering gedoen om nie af te staan ​​van die interne aangeleenthede van Indië nie. "Hierdie kommentaar het die byeenkoms van ekstremistiese aktiwiteite voor ons hoë kommissie en konsulate in Kanada aangemoedig wat kwessies van veiligheid en sekuriteit aan die orde stel. Ons verwag dat die Kanadese regering die volle veiligheid van die Indiese diplomatieke personeel en sy politieke leiers sal verseker dat hulle nie van uitsprake legitimeer ekstremistiese aktivisme, "het die MEA gesê.
In 'n beduidende ontwikkeling het die National Investigation Agency (NIA) 16 mense ingedien ingevolge die anti-terreurwet. Hierdie individue is in die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk en Kanada geleë, en volgens die NIA -klagstaat was die individue betrokke by 'n sameswering om 'n veldtog onder die vaandel van 'Referendum 2020' vir die oprigting van 'Khalistan' te skep. Drie van die individue - Gurpatwant Singh Pannun, Hardeep Singh Nijjar en Paramjit Singh is deur die ministerie van binnelandse sake as terroriste gelys.
Pune: Die sosiale aktivis Kisan Baburao Hazare, meer gewild as Anna Hazare, het Sondag aangekondig dat as die Unie -regering nie aan sy eise met betrekking tot boere voldoen nie, hy 'n hongerstaking sou onderneem. Die 83-jarige kruisvaarder teen korrupsie het verder gesê dat dit sy 'laaste protes' sou wees.
Terwyl hy met die media in die dorp Ralegaon Siddhi in die Maharashtra & rsquos Ahmednagar -distrik met die media gepraat het, het Hazare gesê dat hy sedert die afgelope drie jaar vir kultivars protesteer, maar die regering het niks gedoen om die saak op te los nie.
"Die regering gee net leë beloftes, waardeur ek geen vertroue meer het nie (in die regering). Kom ons kyk watter aksie die sentrum neem om my eise te doen. Hulle het 'n maand lank tyd gesoek, en ek het hulle tyd gegee tot einde Januarie. As daar nie aan my eise voldoen word nie, hervat ek my protesoptog teen hongerstaking. Dit sou my laaste protes wees, "het Hazare aangekondig.
Die implementering van die aanbevelings van die MS Swaminathan -komitee en die Kommissie vir Landboukoste en -pryse en outonomie is deel van Hazare & rsquos se eise.
Vroeër hierdie maand het Hazare 'n brief aan die minister van landbou van die Unie, Narendra Singh Tomar, geskryf, waarsku oor 'n hongerstaking as sy eise nie aanvaar word nie.
Die senior BJP -leier en die voormalige speaker van die Maharashtra -vergadering, Haribhau Bagade, het Hazare onlangs ontmoet en hom die besonderhede gegee van die drie plaaswette wat deur die sentrum ingestel is.
Hazare het op 8 Desember 'n vas gehou ter ondersteuning van die Bharat Bandh wat deur boere en organisasies opgeroep is om die landbouwette op te skort.
Boere protesteer al langer as 'n maand by die grense van Delhi teen die Wet op die Boere (Bemagtiging en Beskerming) van Wet op Prysversekering en Plaasdienste, 2020, die Wet op Boere produseer Handel en Handel (Promosie en Fasilitering), 2020 en die Essential Commodities (Wysigings) Wet, 2020.
Die drie plaaswette, wat in September aangeneem is, word deur die regering bestempel as groot hervormings in die landbousektor wat tussenpersone sal tref en boere in staat sal stel om oral in die land te verkoop.
Die woelige boere het egter kommer uitgespreek dat die nuwe wette daartoe sal lei dat die veiligheidskussing van die minimum ondersteuningsprys verwyder word en die mandi -stelsel beëindig word, wat hulle aan die genade van groot ondernemings oorlaat. Die sentrum het telkens weer verseker dat hierdie meganismes sal bly.
Die Wêreldbank se visie op die transformasie van landbou in die Filippyne
Ten spyte daarvan dat hy beweer het dat hy nuwe denke en promosies wil bevorder Transformasie van die Filippynse landbou tydens COVID en daarna, skryf die Wêreldbank dieselfde stel pro -korporatiewe beleid voor wat boere in die land onderwerp het tydens die koloniale en strukturele aanpassingsperiodes. Die strategie beskryf hoe die Filippyne in reaksie op die pandemie plaaskonsolidasie, modernisering, industrialisering, uitvoerbevordering en infrastruktuurontwikkeling moet prioritiseer. Die Filippynse departement van landbou het in sy voorgestelde begroting vir 2021 gehoor gegee aan hierdie prioriteite van die bank, aangesien dit uitdruklik daarop gemik is om die bevordering van: & ldquoexport -bevordering en plaaskonsolidasie. & Rdquo
Driehonderd jaar as 'n Spaanse kolonie en nog 'n halwe eeu onder Amerikaanse bewind hoogs gekonsentreerde grond in die hande van verskeie welgestelde gesinne en multinasionale korporasies in die Filippyne. Terwyl 'n Amerikaanse kolonie groot landbouondernemings groot stukke grond gekry het as deel van die uitvoergerigte ekonomie. Na onafhanklikheid in 1946 het grond baie gekonsentreerd gebly gedurende die dekades wat gevolg het, aangesien 10 persent van die bevolking 90 persent van die grond in die laat 1980's besit het. Ten spyte van gewelddadige onderdrukking, het tienduisende boere die strate ingevaar in volgehoue ​​protespogings totdat die Aquino -regering in 1988 uiteindelik die Comprehensive Agrarian Reform Program (CARP) toegegee het. Die CARP het ten doel gehad om agt miljoen hektaar grond van groot boedels en korporasies aan huurders en plaaswerkers. Na 'n paar dekades van implementering beweer die regering dat CARP teen 2018 4,8 miljoen hektaar grond, net meer as 15 persent van die hele provinsie, aan bykans 3 miljoen begunstigdes vir landbouhervorming (ARB's) versprei het.
Alhoewel sulke getalle die sukses van die program kan aandui, gee die werklike ervaring van die hervorming op die terrein 'n dramaties ander prentjie, aangesien magswanbalanse en die afwesigheid van broodnodige ondersteuning aan begunstigdes die doeltreffendheid daarvan ondermyn het. Invloedryke grondeienaars kon hul politieke mag benut om te verseker dat byna die helfte van die toegekende grond publiek is en nie van die grootste private besittings kom nie. Toe hul grond vir herverdeling beoog is, het groot grondeienaars soms gebruik gemaak van ldquofraudulent begunstigdes, en dit het hulle in staat gestel om die grond amptelik oor te dra terwyl hulle beheer behou het.
Vir boere wat aanvanklik grond ontvang het, het buitensporige amortisasiefooie en gebrek aan ondersteuning tot skuld gelei, wat weer gelei het tot die wydverspreide verkoop of verhuring van grond in die hande van die groot verhuurders en buitelandse landbouondernemings. Sowat 70 persent van die suikerplantasiegrond wat op die eiland Negros herverdeel is, is aan die oorspronklike eienaars verhuur.
Terwyl die regering en die Wêreldbank wys op die sukses van CARP, het die verslag van Junie 2020 van die Verenigde Nasies se Hoë Kommissaris vir Menseregte die kritiek van boeregroepe weergegee en opgemerk dat: & ldquo Kragtige sake- en politieke akteurs konsekwent die pogings tot grondverdeling en landbouhervorming ondermyn . & rdquo
In die praktyk lei dit daartoe dat kleinboere uitgestoot word om grootskaalse kommersiële landboubedrywe te laat floreer. & rdquo
As gevolg van die gevestigde politieke mag van groot grondeienaars, bly miljoene boere in die Filippyne grondloos en is onsekerheid oor verblyfreg wydverspreid, met 48 persent van die volwassenes wat onseker voel oor hul grondregte. Tog, as die beste pad vorentoe, skryf die Wêreldbank die konsolidasie van grondbesit voor in die hande van & ldquoefficient & rdquo -boere. In Transformasie van die Filippynse landbou tydens COVID en daarna, noem die Bank funksionele grondmarkte en 'n groeiende bevolking as die dryfvere van erg gefragmenteerde grondbesit. Om hierdie probleem op te los, verklaar die Bank dat die konsolidasie van klein en medium boerderye produsente in staat sal stel om skaalvoordele te bereik, produksiekoste te verlaag en 'n hoër plaasproduktiwiteit en winsgewendheid te bewerkstellig deur doeltreffender boerdery. & Rdquo boere om grootskaalse kommersiële landboubesighede te laat floreer.
Die Bank het onlangs 'n groter rol aangeneem in die fasilitering van grondhervorming, goedkeuring van 'n lening van $ 470 miljoen vir die projek Support to Parcelization of Lands for Individual Titling (SPLIT) in Julie 2020. Van die titels wat tydens CARP uitgereik is, is ongeveer 53 persent toegestaan ​​as individuele titels terwyl die oorblywende 47 persent as kollektiewe titels uitgereik is. Volgens die Bank sal die SPLIT -projek 'n miljoen hektaar wat tans onder kollektiewe titels is, in individuele titels verdeel en gevolglik die verblyfbeveiliging versterk vir byna 'n miljoen begunstigdes van kleinboere.
Alhoewel die SPLIT -projek aanvanklik teenstrydig lyk met die Bank se doelwit om grond te konsolideer, sal die afbreek van kollektiewe titels in individuele eiendomme grondtransaksies bespoedig en die funksionele en grondmarkte van die grond begin. Deur individuele titels te ontvang, het boere die & ldquochoice & rdquo om hul grond te verkoop en die landbou te verlaat, sodat meer grond oorgedra kan word na die & ldquoefficient & rdquo -produsente. Die Bank erken die bedrae van begunstigdes wat 'n deel van hul grond verkoop aan afbetalingsbelasting of ander skuld, sodat die oorblywende erf nie hul lewensbestaan ​​kan onderhou nie. & Rdquo Vir die miljoen boere wat 'n individuele titel deur die projek ontvang, verkoop hulle erf op grondmarkte kan hul enigste opsie wees, 'n uitkoms wat waarskynlik daartoe sal lei dat welgestelde belange die eienaarskap versterk.
Benewens grondkonsolidasie sluit die kernvoorskrifte van die Bank & rsquos vir die transformasie van die sektor die modernisering en industrialisering van die landbou in terwyl dit op uitvoer fokus. Die plan vir modernisering behels die aanneming van moderne wetenskaplike boerderye, wat waarskynlik 'n groter gebruik van chemiese bemesting en kommersiële sade vir monokultuuraanplantings ondersteun. Die strategie dui daarop dat die groter bevordering van uitvoere en die bevordering van voordelige vennootskappe met die landboubedryf en die sleutel tot die versnelling van industrialisering in die landbou.
Regeneratiewe landbou benodig afrekening
Waarom ongemaklike gesprekke oor billikheid, ras en toegang vermy, dreig 'n ontluikende beweging se omgewingsbelofte te bederf.
Dit maak nouliks saak of jy het te doen met voedselgeregtigheidsaktiviste of tegnologiese ondernemers. Klein, onafhanklike boere of die korporatiewe leierskap van landboubesighede. Beleidspunte of navorsingswetenskaplikes. Almal praat van regeneratiewe landbou. Sommige sê selfs dat dit die toekoms is - en nie net van boerdery nie. Die vurigste advokate sê dat sogenaamde 'regeneratiewe' praktyke die balans tussen mens en natuur kan herstel, 'n oplossing wat uiteindelik groot genoeg is om ons beleërde planeet van ons almal te red.
Deur die optimisme van voedselprodusente, stigtings en korporatiewe leiers, het die term die afgelope twee jaar nuwe sigbaarheid gekry. Dit is boeke wat deur boere en rolprentmakers ontstaan ​​het, verskyn in Die New York Times en Die Washington Post, en ten minste een vollengte film—Soen die grond, 'n dokumentêr wat deur Netflix versprei word. Dit het ook in die sakewêreld 'n bemarkingswoord geword, met maatskappye soos McDonald's, Target, Cargill, Danone, General Mills en ander wat belowe om geld te gebruik om regeneratiewe praktyke te ondersteun. Die term is selfs as 'n wysiger vir individuele voedselprodukte toegepas: In 2019 het Applegate Farms, 'n filiaal van die groot vleisverpakker Hormel Foods, 'n reeks "regenererende" wors begin.
Die momentum in die privaatsektor kan binnekort 'n hupstoot kry in die openbare sektor. Adviseurs vir president Joe Biden het voorgestel dat die nuwe administrasie 'n koolstofbank vir boere begin as deel van 'n plan om klimaatsverandering te beveg, met behulp van die Commodity Credit Corporation - dieselfde regeringsoorlogskis wat president Trump gebruik het om meestal wit, meestal welgestelde boere te red. vir inkomste wat as gevolg van sy handelsoorlog verloor is - om landbouprodusente te betaal om koolstof in die grond af te skei.
Dit is 'n belowende idee. Voorstanders van regeneratiewe boerdery voer aan dat landbouvelde kan help om koolstof diep onder die grond te begrawe, wat die rampspoedige klimaateffekte van die verbranding van fossielbrandstowwe kan vergoed - en dat potensiële belofte 'n sentrale deel van die aantrekkingskrag is. Selfs lede van die Amerikaanse senaat, wat onlangs nie bekend was vir hul konsensusbou-vermoëns nie, het partygrense oorgesteek om aan boord te kom.
Maar die groeiende, steeds aanhoudende beweging koester 'n geheim onder sy hoopvolle oppervlak: Niemand is dit regtig eens oor wat 'regeneratiewe landbou' beteken, of wat dit moet bereik nie, laat staan ​​hoe die voordele gekwantifiseer moet word. Daar is groot meningsverskille - nie net oor praktyke soos dekgewasse of die haalbaarheid van wydverspreide koolstofopvang nie, maar oor markmag en rasse -billikheid en grondbesit. Selfs al word 'regeneratief' toenemend as 'n transformatiewe oplossing geag, word daar steeds oor die grondbeginsels onderhandel.
'N Groeiende beweging bevat 'n geheim: Niemand stem regtig saam oor wat' regeneratiewe landbou 'moet beteken nie.
Die gebrek aan konsensus is op die mees basiese vlak sigbaar. In 'n nuwe studie gepubliseer in Grense in volhoubare voedselstelsels, geleerdes van die Universiteit van Colorado, Boulder het gekyk na hoe regeneratiewe landbou op 229 akademiese tydskrifartikels en 25 praktisynswebwerwe omskryf word. Hulle het bevind dat slegs 51 persent van die navorsingsartikels wat die term gebruik het, enige definisie verskaf, terwyl 84 persent van die praktisynsorganisasies dit wel gedoen het. Onder die bronne wat wel 'n definisie verskaf het, het die besonderhede intussen dramaties gewissel.
Baie - maar ver van almal - van die ondervraagde bronne het gesê dat 'regeneratief' handel oor die verbetering van die grondgesondheid, of die oplos van koolstof. Vir sommige beteken die term die gebruik van geenbewerkingspraktyke of die aanplant van dekgewasse. Vir ander het dit gegaan oor die integrasie van vee en gewasproduksie, of die verbetering van dierewelsynspraktyke. Vir nog ander het dit gegaan oor verbetering mens gesondheid, of toegang tot voedsel, of voedselveiligheid. Sommige het gesê dit gaan oor die ondersteuning van kleinskaalse stelsels. Ander het gesê dit gaan oor die verbetering van die sosiale en ekonomiese welstand van gemeenskappe, ongeag die grootte van die plaas. Sommige het gesê dit gaan oor die verhoging van die opbrengs. Sommige het gesê dat dit gaan oor die verhoging van wins.
"Die studie kom grotendeels direk uit my onderrig," sê Peter Newton, professor in omgewingsstudies aan die Universiteit van Colorado Boulder, en die hoofskrywer van die koerant. (Openbaarmaking: ek het 'n oudit -seminaar van Newton oor die omgewingsimpak van voedselproduksie by CU Boulder as 'n Ted Scripps -mede in 2019 geoudit. "" Ek het opgemerk dat baie studente baie belangstel in regeneratiewe landbou - en terselfdertyd het ek In die gewilde media is daar baie geskryf oor regeneratiewe landbou. Maar ek het geen standaard of algemene definisie gevind van wat dit is nie. In twee opeenvolgende gesprekke maak twee verskillende mense baie verskillende aannames of afleidings oor wat regeneratiewe landbou is. "
[Teken in op ons 2x-weeklikse nuusbrief en moet nooit 'n storie misloop nie.]
In onderhoude met meer as twee dosyn akademici, bedryfsdeskundiges, boere en ag-wêreld-advokate, het ek 'n nog breër reeks kommer teëgekom. Onderwerpe wissel van die federale oesversekeringsprogram en genetiese modifikasie tot die markoorheersing van multinasionale verwerkers en toegang tot grond vir inheemse gemeenskappe. Vir elke persoon het die term 'regeneratief' aan 'n individuele stel assosiasies gedink. Prioriteite het dikwels nie oorvleuel nie, of selfs heeltemal in stryd met mekaar. Sommige het selfs die etiket heeltemal weerstaan ​​en verkies ander nie-sinonieme terme, insluitend 'regeneratiewe grondgebruik', 'agro-ekologie' of 'regte organies'. Ander was verontwaardig oor die skielike gebruik van 'n splinternuwe etiket om 'n eertydse boerderymetode, benaderings wat sommige voedselprodusente lank gebruik het, te beskryf weens voorkeur, tradisie of noodsaaklikheid.
'Swart en inheemse boere beoefen al generasies lank hierdie vorm van landbou sonder enige spesifieke titel of performatiewe erkenning. Dit is hoe ek by my grootouers leer boer het. "
"Swart en inheemse boere beoefen al generasies lank hierdie vorm van landbou sonder 'n spesifieke titel of erkenning," het Angela Dawson, die stigter van die 40 Acre Cooperative, 'n nasionale landboukoöperasie in Minnesota, gesê. n e-pos.'Dit is hoe ek by my grootouers leer boer het.'
Nie almal is dit eens dat hierdie gebrek aan konsensus 'n probleem is nie, ten minste op kort termyn.
'Vir diegene wat buite die regeneratiewe beweging kyk, voel dit asof dit net 'n groot wolk is. Daar is baie aan die gang, en daar is verskeie gesprekke op dieselfde tyd, "sê Tina Owens, senior direkteur van voedsel- en landbou -impak vir die multinasionale voedselproduksiemaatskappy Danone. "Dit is hoe 'n beweging begin: daar is baie stemme wat almal saamsmelt in 'n paar sleutelnotas wat ons almal sing nadat almal op dieselfde bladsy gekom het. Maar die proses duur 'n paar jaar. "
Sy het 'n punt. Dit het organiese boere dekades geneem om bymekaar te kom rondom 'n enkele standaard - een wat nog onderhewig is aan debatte, selfs met die betekenis van 'organies' wat in die Amerikaanse wetgewing gekodifiseer is. Mettertyd sal ons waarskynlik ooreenstemming vind oor praktyke en voordele en wetenskap en data, maar soos ek ontdek het, is die basiese beginsels van metodes en kwantifisering nog steeds aan die orde.
Maar ek het ook tekens van 'n breër spanning in my gesprekke gesien - een wat nie so maklik opgelos kan word nie. Daar is diegene wat voel dat 'regeneratief' iets bo -op die boerdery kan wees, soos dit tans bestaan. Ander stem nie saam nie en beweer dat ons uitdagings 'n meer fundamentele aanpassing vereis. Na hul mening sal die herstelpotensiaal van die boerdery beperk wees totdat ons die basiese aannames wat die Amerikaanse landbou, finansiering en grondgebruik ondersteun, heroorweeg, terwyl ons harder en dieper na onsself kyk.
Moenie 'n fout maak nie: hierin word iets deurslaggewend onderhandel. Die debat oor wat regeneratiewe landbou beteken, en wie moet besluit, spoel oor na die kwessies wat ons die meeste omgee. Dit raak ons ​​veranderende verhouding tot wetenskap en tegnologie, toegang en hervorming van antitrust, werkers se regte en rasse -onreg, die opvattings oor die natuurlike wêreld en ons plek daarin. Dit is 'n gesprek wat jou dwing om 'n groter sirkel te trek, net om te besef dat die sirkel nie groot genoeg is nie.
Die debat oor wat regeneratiewe landbou beteken, en wie moet besluit, spoel oor na die kwessies wat ons die meeste omgee.
Gestel almal is dit eenstemmig: Regeneratiewe landbou beteken boerdery op 'n manier wat die hele wêreld beter maak. As dit die geval is, is u houding oor die teelt van omslag of rotasieweiding die belangrikste ding. Die belangrikste ding is miskien hoe groot u dink dat die geheel is, en wie en wat kan baat by die insluiting daarvan.
So, wat is regeneratiewe landbou?
Wel, wat dink jy is stukkend? En wat sou dit beteken om beter te word?
Amerikaanse boerdery het dekades lank op monokulture gesteun - groot stukke grond wat met net een gewas beplant is. Hierdie benadering maak dit makliker om groot gebiede met min menslike arbeid te bewerk, maar dit is geneig om hulpbronintensief en omgewingsuitputtend te wees.
Links, mielielande in Carroll County, Tennessee, na oes.
Dekades lank hoofstroom -Amerikaans die boerdery is oorheers deur die monokultuur. Die meeste landerye - wat byna 400 miljoen hektaar beslaan in die VSA, meer as 'n vyfde van die 48 aangrensende state - produseer slegs een goedere op 'n slag, met groot stukke grond wat gewy is aan 'n enkele soort graan.
Dit is byna abiotiese ruimtes, vol en tog meestal sonder lewens. Minder organismes oorleef in die grond, 'n slagoffer van die plaagdoders en onkruiddoders wat gespuit word om onkruid dood te maak en goggas te soek. Selfs voordelige spesies ly dikwels: Kommersiële heuningbye, wat deur die hiv -vragmotor vervoer word om die afwesigheid van bestuiwers wat natuurlik voorkom, te vergoed, word siek van chemiese toediening en te veel van dieselfde plant stuifmeel. Die dominante gewas stoot byna alles uit, gevoed met 'n dieet van kunsmis. Sodra hulle geoes is, word hierdie korrels meestal oor die hele wêreld gestuur om na vee te voed-wat ook gewoonlik in steriele, toegewyde ruimtes grootgemaak word, op omheinde voerkrale en binne vensterlose skure.
Hierdie benadering weerspieël 'n landbousisteem wat georganiseer is volgens 'n enkele ru -beginsel: opbrengs. Op balansstate en in ekonomiese gegewens, in nuusartikels en verslae van die Amerikaanse Departement van Landbou (USDA), lewer die opbrengste - hoeveel van 'n ding per hektaar geproduseer word - bo alles. Ons verbou voedsel asof niks saak maak nie, behalwe die produksie. Alhoewel ons landbou op papier lyk, floreer dit volgens bykans elke ander maatstaf - om sy werkers in die steek te laat, die planeet wat dit onderhou, in die steek laat, die publiek wat hy probeer voed, in die steek laat.
Monokulture in intensiewe produksiestelsels blyk nie die pad vorentoe te wees nie. Hulle doen dit net nie. "
In sommige opsigte begin die ingesteldheid verander. Dit is nie 'n nuwe besef dat grond 'n lewende ekosisteem is nie, of dat voedsel - die plante en diere wat mense eet - 'n breër omgewings- en sosiale konteks bewoon. Maar daar is nuwe bereidwilligheid onder diegene in die voedsel- en landboubedryf, 'n biljoen dollar-sektor in die VSA, om boerdery as iets anders te beskou as goedere wat uit die landskap gehaal moet word. Daar is 'n nuwe bereidwilligheid om te oorweeg dat meer holistiese strategieë tog waarde kan hê.
Vir boere kan hierdie hartsverandering deels 'n kwessie van selfbehoud wees. Vrugbare bogrond het van plase in die Midde -Weste verdwyn. Droogte en erosie is 'n epidemie. Slegs afgebreekte grond kan ook nie water en voedingstowwe absorbeer nie, en is meer vatbaar vir oorstromings. Intussen maak klimaatsverandering die weer steeds meer ekstreem en onvoorspelbaar. Hierdie kronkelende krisisse plaas landbouprodusente in 'n toenemend moeilike posisie. 'Ons probeer in wese baie jare lank redelik onnadenkende praktyke opmaak,' het Anna Cates, 'n spesialis in grondgesondheid in Minnesota, onlangs aan NPR gesê.
'Ek dink vanuit 'n praktykperspektief en vanuit 'n beleidsperspektief, almal erken dat as ons aanhou eis dat boerderystelsels die voedsel produseer wat ons nodig het, ons op een of ander manier die gesondheid van die stelsel moet verseker en moet uitvind hoe ons dit kan doen beskerm dit, "sê Asmeret Asefaw Berhe, wat die Soil Biogeochemistry Lab aan die Universiteit van Kalifornië, Merced, bestuur. 'Monokulture in intensiewe produksiestelsels blyk duidelik nie die pad vorentoe te wees nie. Hulle doen dit net nie. "
Universiteit van Kalifornië, Merced biochemikus Asmeret Asefaw Berhe is een van vele prominente wetenskaplikes wat opgewonde is oor die regeneratiewe potensiaal van gronde.
Tog merk sy op dat individuele impakte op plaasvlak beperkinge het as 'n maatstaf-ons moet moontlik ook meer sistemies kyk.
Die goeie nuus is dat die navorsing duidelik is: die praktyke wat verband hou met die term 'regeneratiewe landbou' kan baie van die probleme wat die Amerikaanse voedselproduksie teister, aanspreek.
As boere ophou om hul vuil op te ploeg en vermy om grond te versteur wanneer dit moontlik is, 'n metode genaamd geenbewerking, kan dit erosie vertraag en wateropname verhoog. Dekgewasse-die gebruik om addisionele, dikwels nie-kommersiële plantsoorte saam met kontantgewasse te verbou, of tussen die seisoene te plant om grond gedurende die winter te bedek-kan die behoefte aan kunsmis verminder, grondvog en vrugbaarheid verbeter en waterbesoedeling beperk, terwyl die biodiversiteit verbeter word. Dan is daar die diere: Weidende herkouers kan help om onkruid te beheer en dekgewasse skoon te maak terwyl die grond bemes en verbeter word.
Baie boere is nog steeds huiwerig om die ekstra koste en kompleksiteit van hierdie metodes te aanvaar. Dit verander die aard van die werk, verskuif die klem weg van opbrengs en na die bestuur van 'n funksionerende ekosisteem. Dit beteken die verbreding van die kring van bekommernisse waaroor u moet omgee. Alhoewel bestaande beleid hierdie oorgang moeilik maak, indien nie onmoontlik nie, is die potensiële omgewingsvoordele so beduidend dat ons wys sal wees om alles in ons vermoë te doen om dit aan te moedig. Dit is nie net omdat ons almal skoner water en gesonder, meer produktiewe gronde wil hê nie. Gesamentlik kan hierdie metodes selfs help om een ​​van die grootste gesamentlike uitdagings wat ons in die gesig staar, te versag: die bedreiging van wêreldwye klimaatsverandering.
Regeneratiewe landbou verskuif die klem weg van opbrengs en na die bestuur van 'n funksionerende ekosisteem.
Namate plante ontwikkel, suig hulle koolstofdioksied uit die lug en gebruik dit om nuwe weefsels te groei - wortels, stingels en blare. Sommige van die koolstof is in die plant self, solank dit nog lewe. Plante bring ook bykomende koolstof direk deur die wortels na die grond terug. As die wortels diep kan groei-dink aan 'n ou bos, of 'n inheemse prairie, beplant met 'n dik mengsel van meerjarige grasse, is dit meer waarskynlik dat die koolstofvoorrade onder die aardoppervlak geberg sal bly. In die konteks van boerdery is plante egter slegs 'n tydelike en onvolledige oplossing vir koolstofopberging. Gewasse word elke jaar geplant en verskeur, sodat hul wortels nooit baie diep word nie. En as die grond bewerk word vir plant, verhoog dit die tempo van koolstofverlies in die grond.
Tog word dit al hoe duideliker dat tradisionele boerderypraktyke, wat tot redelik onlangs deur die gewone Amerikaanse landboubedryf laat vaar is of geïgnoreer is, aansienlike klimaatsvoordele kan inhou. As u nie bewerk nie, kan dit help om koolstof veilig onder die grond af te skei. Dekgewasse suig meer koolstof uit die atmosfeer, en hul wortelstelsels-indien toegelaat om gedurende die winter of die hele jaar deur te groei-voeg meer koolstofryke biomassa by die grond. Vee kan intussen dekgewasse oes sonder om hul wortels dood te maak, en dan ekstra koolstof uit die plantweefsels deur hul mis na die grond terug te bring. Die voordele hier is potensieel diep, en nie net omdat koolstofryke gronde geneig is om meer gesond en produktief te wees nie. Die grondkoolstofpoel is vermoedelik drie keer groter as die atmosferiese koolstofpoel - verreweg 'n groot genoeg bewaarplek om ons klimaatprobleem op te los, ten minste in teorie.
Dit behoort alles welkome nuus te wees, en uit die onlangse vlaag nuusberigte oor die belofte van regeneratiewe landbou, dink u miskien dat daar breë konsensus is oor wat u volgende moet doen. Oppervlakkig is almal dit eens: Ons kan voedselproduksie minder skadelik en voordeliger maak. Tog twyfel iets fundamenteel. 'N Tweede, parallelle debat woed agter die fasade van breë ooreenkoms - een oor hoe die voordele van regeneratiewe landbou gekwantifiseer word, en hoe ons weet wat werklik beter is, en wie besluit.
In die CU Boulder studie, voer Newton en sy kollegas aan dat bestaande definisies van regeneratiewe landbou in drie breë kategorieë val. Die eerste tipe, wat hulle prosesgebaseerde definisies noem, fokus uitsluitlik op wat boere kan doen: dekgewasse plant, bewerking verminder, vee integreer, ens. Vanuit hierdie perspektief gaan regeneratiewe landbou oor hoe jy boer.
Die tweede tipe, wat hulle uitkomsgebaseerde definisies noem, fokus op meetbare omgewingsprestasies, soos die hoeveelheid koolstof wat geskei word, of waarneembare verbeterings in die kwaliteit van die water. Hierdie benadering is min of meer agnosties oor praktyke: Hoe 'n mens boer, maak minder saak as wat jy uiteindelik bereik.
Laastens kombineer die derde tipe elemente van beide prosesgebaseerde en uitkomsgebaseerde definisies, wat daarop dui dat beide die wat en die hoe saak.
Hierdie onderskeidings lyk dalk gering, maar dit is ver van neutraal. Beskou byvoorbeeld die organisasie sonder winsbejag Regenerative Organic Alliance (ROA), 'n toonaangewende sertifiseerder van 'regeneratiewe' eise. Volgens ROA se standaard kan slegs organiese landbougrond as regeneratief beskou word - laasgenoemde is 'n uitbreiding van eersgenoemde. Maar vir ander prominente entiteite, insluitend die voedselverwerkende multinasionale ondernemings Cargill en General Mills, kan 'regeneratief' na organiese en nie-organiese landbougrond verwys.
Sulke verskille in die onkruid het groot implikasies. Die organiese standaard verbied die gebruik van gereedskap wat oral in die konvensionele landbou voorkom, insluitend geneties gemodifiseerde (GM) gewasse. Kan boere dus GM -sade plant en steeds 'regeneratief' genoem word? 'N Uitkomsgebaseerde raamwerk kan ja sê: as GM-gewasse die gewenste voordele kan vergemaklik-deur hoër opbrengste te produseer, meer water te bespaar of meer koolstof op te slaan as hul organiese eweknieë-moet hulle aangemoedig word. Maar 'n prosesgebaseerde raamwerk sê miskien nee-sommige advokate voer aan dat die etiese kwessies wat deur genetiese modifikasie aan die orde kom, insluitend die patentering van lewenswins deur private ondernemings, inherent teenstrydig is met die regeneratiewe etos.
Omstredenheid oor spesifieke landbougereedskap is slegs een deel van die debat. Groter en meer fundamentele vrae bly steeds ongeskik. Naamlik: As 'n entiteit sê dat sy benadering tot landbou 'regeneratief' is, hoe weet ons dat hul boerdery werklik die voordele van die term inhou? Is die nakoming van sekere praktyke genoeg, of het ons meer konkrete bewyse nodig? As praktyke genoeg is, watter praktyke? As data benodig word, watter data?
Landbouondernemings definieer hul vordering dikwels in terme van die hoeveelheid koolstof wat geskei word. Maar hierdie metings blyk dikwels ruwe skattings te wees wat gebaseer is op die aanvaarding van praktyke.
Hierdie navrae is veral dringend, aangesien die Biden -administrasie beleid oorweeg wat boere sal betaal vir die opslag van koolstof op hul landerye. As ons belastingbetalersgeld gaan gebruik om sekere benaderings tot die landbou te bevorder, of as ons 'n dollarwaarde aan spesifieke omgewingsvoordele gaan toeken, moet ons weet dat ons ons geld verdien.
Tog raak dinge op hierdie front vinnig troebel. In my verslaggewing oor hierdie stuk het ek opgemerk dat landbouondernemings dikwels hul vordering definieer in terme van die gewenste uitkomste - sê 'n sekere hoeveelheid koolstof. Maar by nadere ondersoek ontdek ek dat die metings in werklikheid growwe ramings was wat gebaseer was op die aanvaarding van praktyke. Hulle word nie noodwendig bevestig deur data op die grond nie.
Neem byvoorbeeld Cargill. Die onderneming het toegesê om teen 2030 'regeneratiewe landbou' op 10 miljoen hektaar landbougrond te bevorder - 'n gebied wat byna twee keer die grootte van New Jersey is. Toe ek 'n perswoordvoerder van Cargill vra of die onderneming praktyke of uitkomste sou gebruik om te bepaal of dit die kwota bereik het, het ek 'n verwarrende reaksie gekry.
"By Cargill is ons regtig gefokus op wat uitvoerbaar is teenoor die definisie self," het die woordvoerder in 'n e -pos gesê. 'Dit gaan eintlik oor die impak - wat boere op hul plaas kan doen om uitkomste te lewer wat voordelig is vir die boer, gemeenskap en omgewing.
Met die eerste oogopslag dui hierdie reaksie daarop dat die onderneming op meetbare voordele sal konsentreer - dit gee om vir 'impak' en 'uitkomste genereer'. En tog blyk die impak ook te wees in terme van "wat boere op hul plaas kan doen." Met ander woorde, praktyke.
In 'n telefoonoproep het ek Ryan Sirolli, Cargill se wêreldwye direkteur vir volhoubaarheid van rye -gewasse, gevra om dit duidelik te maak. Hy het vir my gesê dat die onderneming se pogings gefokus is op twee breë kategorieë: die vermindering van kweekhuisgasse en die herstel van water. In albei gevalle het die onderneming ambisieuse, wetenskaplik gebaseerde teikens gestel waaraan dit werk om aandag te gee aan veranderinge op die grond by sy fasiliteite en op die plase waaruit dit aankoop. Terwyl die vordering met die waterkwaliteit gevolg word deur 'n verskeidenheid metrieke, insluitend weersensors op plaasvlak en slim sproeiers, voel die statistieke vir die vermindering van kweekhuisgasse minder volledig. Terwyl Sirolli spesifieke instrumente genoem het wat Cargill in die toekoms kan gebruik om grondgesondheid en koolstofopslag te volg, het hy gesê dat die fokus tans hoofsaaklik daarop gemik was om boere aan te moedig om spesifieke praktyke aan te neem, soos die aanplant van dekgewasse. Cargill kan dan beraam watter voordele dit kan behaal op grond van die praktyke wat in gebruik geneem word.
'Ek dink as ons vereistes stel dat ons grondmonsters moet doen en al hierdie dinge, is dit ongelooflik duur [vir boere],' het hy gesê. 'Uiteindelik is dit 'n kunsmatige versperring - teenoor as ons net dekgewasse kry op meer en meer plase in die Midde -Weste. Ons weet dat dit 'n groot impak het. Vandag is ons gemaklik daarmee om dit te modelleer, omdat ons weet dat dit nie perfek is nie. "
'Dit is nie 100 persent akkuraat nie, en niemand sal dit sê nie. Maar gemiddeld, met tyd en ruimte, sal dit korrek wees. "
Hierdie benadering kan sinvol wees as dit kom by voordele soos erosie, droogtebestandheid en waterkwaliteit. In hierdie gevalle is wetenskaplikes dit eens dat praktyke ongeveer resultate inhou. Maar dit is potensieel problematies as dit kom by eise oor klimaatsvermindering: Op die oomblik is daar regtig geen maklike manier om te sê dat X -oefening altyd Y -koolstofvoordeel oplewer nie.
Daar is steeds 'n wydverspreide wetenskaplike debat oor hoeveel koolstof -landbougrond eintlik in die grond kan afskei. Die potensiële koolstofvoordeel kan wissel van streek tot streek, plaas tot plaas, selfs van pakkie tot pakkie binne 'n enkele plaas. Dit kan verander op grond van die grondsamestelling. Dit kan verander op grond van die hoeveelheid stikstof wat beskikbaar is. Sommige studies dui daarop dat landbougrond mettertyd hul potensiaal vir koolstofbinding maksimeer. En selfs 'n minimale bewerking het die potensiaal om al 'n boer se koolstof op kort termyn ongedaan te maak.
Gegewe hierdie onsekerheid, was die wetenskaplikes met wie ek gepraat het oor die algemeen nie so gemaklik om koolstofoplegging as ander voordele te vorm nie.
"Dit is nie dat ons nie weet hoeveel koolstofsekwestrasie gaan plaasvind as gevolg van verskillende praktyke nie," het Berhe, grondwetenskaplike van die UC Merced, gesê. 'Dit is net dat ons dit nie kan vasmaak nie, tensy ons elke plek meet. As ek elke grondprofiel meet, sal ek u presies vertel hoeveel koolstof daar is. Maar of ek hierdie inligting kan gebruik om oor 'n groot gebied te projekteer, dit is 'n effens meer ingewikkelde kwessie - vanweë hoe inherent veranderlike gronde is. "
'N Gereedskap wat deur die tegnologieonderneming CIBO ontwikkel is, het die " herlewingspotensiaal " van elke stuk landbougrond in die VSA bepaal
Hier het die instrument 'n stuk grond van 21 hektaar in Linn County, Iowa, bepaal, kan ongeveer 27 ton koolstofdioksiedvrystellings vergoed as regeneratiewe praktyke gebruik word.
Modellering op grond van praktyke is nie noodwendig 'n kru hulpmiddel nie.Dan Ryan is uitvoerende hoof van CIBO, 'n sagtewareplatform wat hoop om regeneratiewe praktyke op groot skaal te verifieer sonder om op die grond te toets. Hy het vir my gesê dat sy platform reeds bepaal het wat hy 'die regeneratiewe potensiaal' vir elke stuk grond in die VSA noem - hoeveel koolstof onder ideale omstandighede gestoor kan word, gegewe die uiteenlopende faktore. Van daar af gebruik die platform satellietbeeld om te verifieer watter praktyke gebruik word, terwyl 'n laag rekenaarmodellering bygevoeg word wat help om die algehele voordeel van hierdie praktyke te bereken met behulp van data van die Intergouvernementele Paneel oor Klimaatsverandering en ander bronne. Alhoewel die modelle oor die jare gegrond is op algemene data op die grond, word direkte metings nie veld-vir-veld-metings gedoen nie-en Ryan dink dit is goed.
'Dit is nie 100 persent akkuraat nie, en niemand sal dit sê nie,' het hy gesê. 'Maar gemiddeld, met tyd en ruimte, sal dit korrek wees.'
Tog kan standaarde gebaseer op breë, goedbedoelde ramings soms vernietigend wees. 'N Onlangse artikel in MIT Technology Review toon hoe Kalifornië se "bosvergoedingsprogram", wat poog om koolstofvrystellings te verminder deur bome te bewaar, die hoeveelheid koolstof wat gestoor is, aansienlik oorskat - waardeur besoedelaars aanspraak kan maak op emissiereducties op grond van hul aankoop van krediete wat geen werklike omgewingsvoordeel inhou nie.
Berhe het gesê baie besprekings kom neer op hoeveel onsekerheid ons kan verdra.
'Is ons gemaklik met 'n fout van 10 persent, sê ek, weet ek nie? Of 20 persent? 30? " sy het gese. 'Ons moet foute en veranderlikes kan aanvaar - dit is inherent aan hierdie stelsel. Dit is reg uit 'n wetenskaplike oogpunt, miskien selfs goed vanuit 'n boer wat hul grond probeer probeer bestuur. Maar dit is nogal problematies as u met hierdie metings dollarwaardes begin stel. Dit is waar die kompleksiteit in hierdie bespreking kom. "
As ons funksionerende markte gaan ontwikkel wat gebaseer is op koolstofopname, met ander woorde, modellering gebaseer op praktyke is dalk nie genoeg nie.
'Ons probeer 'n stelsel bou wat eintlik kan monitor wat op groot skaal gebeur. Niemand het die vermoë om dit nou te doen nie. "
Vir Debbie Reed, uitvoerende direkteur van die Ecosystem Services Market Consortium (ESMC), 'n niewinsorganisasie wat protokolle ontwikkel om die voordele van regeneratiewe landbou te meet en besig is met die bekendstelling van 'n nasionale mark vir kredietgenereerde boere in 2022, op die gemaalde koolstofmonsterneming is onontbeerlik, as dit nog steeds onprakties is.
'Ons probeer 'n stelsel bou wat eintlik kan monitor wat op groot skaal gebeur,' het sy gesê. 'Niemand het die vermoë om dit nou te doen nie.'
Sy het gesê dat die versameling van boer- en boer-spesifieke data op veldskaal 'baie streng' en 'baie duur' is, maar uiteindelik die moeite werd as gevolg van verminderde onsekerheid. Ek het haar gevra om meer te sê waarom sy so toegewyd is aan koolstofmeting op die grond, as sommige van die modelbenaderings op sulke gesofistikeerde tegnologie staatmaak.
'Ek dink jy moet,' het sy gesê. 'As u na USDA -data kyk, het dit grondkoolstofdatabasisse soos SSURGO. Baie van die gegewens is 50 tot 75 jaar oud. Ons doen nie regtig weet wat daar aangaan. Ons het soveel gevalle waar ons die grondsoort eintlik toets, en ons sien dat dit nie wat in die databasis is nie. Dit is geskep vir 'n totaal ander doel, en ons gebruik dit nou vir 'n markkonteks. As ons regtig wil opspoor wat gebeur, het ons beter data nodig. "
In 'n blogpos van die onderneming beskryf die hoofdatavetenskaplike van die CIBO, Jason Route, hoe die maatskappy die SSURGO -databasis van USDA gebruik om sy ramings van die grondkoolstofimpak te bereken - maar Reed sê dat data dekades oud is en moontlik onbetroubaar is. Dit is slegs 'n voorbeeld van hoe mededingende entiteite nog steeds nie eens is oor die basiese beginsels nie, selfs al begin boere reeds inkomste genereer op grond van beweerde klimaatvoordele.
Die vermoë om omgewingsvoordele te meet, ontwikkel vinnig. Maar die vasstelling op voordele op plaasvlak kan afwyk van dieper, meer sistemiese probleme.
Tog verskil hierdie meningsverskille 'n groter punt. Terwyl entiteite soos CIBO en die ESMC besluit oor die beste manier om die impak op plaasvlak te meet, verwerp ander hul uitgangspunt heeltemal. Hierdie kritici beweer dat die ontleding van voordele op plaasvlak beperkte bruikbaarheid het as die breër landskap nog steeds so belaglik is. Die fokus op die pogings van individuele produsente is 'n onwilligheid om groter te dink, sê hulle - 'n gebrek aan verbeelding wat die omgewingspotensiaal van die regeneratiewe landbou beperk, terwyl dit afwyk van dieper, meer sistemiese probleme.
Verlede jaar het die Netflix versprei dokumentêr Soen die grond begin om die term 'regeneratiewe landbou' na nuwe gehore te bring. Met 'n swelende orkestmusiek, groot lugfoto's, 'n A-lys Hollywood-verteller en die steun van 'n maatskappy wat waarskynlik die grootste speler in die filmbedryf is, maak die film geen besorgdheid oor die wêreldveranderende ambisies nie.
'Dit is die verhaal van 'n eenvoudige oplossing, 'n manier om ons planeet te genees', vertolk akteur Woody Harrelson in die lokprent van die fliek, wat byna 10 miljoen keer gekyk is. 'Die oplossing is reg onder ons voete - en dit is so oud soos vuil.'
Die versoek van die film is oortuigend omdat dit so eenvoudig en direk is: as die probleme wat ons in die gesig staar ingewikkeld en groot is, is die oplossing presies die teenoorgestelde. Dit kan wensdenkery wees, maar wetenskaplike oorvereenvoudiging was nie die belangrikste probleem nie Soen die grond. Die hardste kritici van die film sê dat dit nie sy eie sosiale konteks in ag geneem het nie, wat aspekte weerspieël van die sistemies rassistiese kultuur wat dit veroorsaak het.
Die film het ''n aantal swart, inheemse en bruin mense (BIPOC) in die voedsel- en landbouwêreld gefrustreer en vervreem wat alles sê, maar hul stemme uitsluit en die bydraes van hul voorouers tot die regeneratiewe beweging heeltemal ignoreer', skryf Gosia Wozniacka in Civil Eats. 'Wat erger is, sê hulle, is dat die rolprent nie sy grondgesondheidsfokus en opgewekte boodskap oorskry oor die omkering van klimaatsverandering om die sosiale ongelykhede en strukturele rassisme in die hart van die Amerikaanse landbou aan te spreek nie, insluitend die onteiening van swart en inheemse grond, diskriminasie, en 'n gebrek aan toegang tot landbougrond. "
Die mense wat die 'regenerative ag' -beweging lei, die meerderheid van hulle is óf wit mans óf hulle is van universiteitsinstellings. "
Uiteindelik, die niewinsorganisasie agter Soen die grond het om verskoning gevra vir die aanbieding van die kwessies en die algehele gebrek aan inklusiwiteit van die film. Maar die probleem is nie spesifiek nie Soen die grond. Bronne vir hierdie verhaal het ook frustrasie uitgespreek dat 'n groot deel van die regeneratiewe beweging soveel op koolstofkrediete gefokus het - om die belangrikheid van sosiale en politieke aangeleenthede as deel van die regeneratiewe etos aan te spreek, terwyl die bydraes van inheemse boere en kleurboere uitgewis word .
Toe ek A-dae Romero-Briones, direkteur van programme vir inheemse landbou en voedselsisteme by die First Nations Development Institute (FNDI), 'n niewinsorganisasie wat werk om ekonomiese toestande in die inheemse Amerikaanse gemeenskappe te verbeter, gevra het, was sy teleurgesteld in die uiteenlopende groepe mense wat haastig was om die planeet reg te maak onder die vaandel van 'regeneratief'.
A-dae Romero-Briones is direkteur van inheemse landbou en voedselsisteme by die First Nations Development Institute (FNDI).
Die mense in my sosiale kring, my kultuurkring, my professionele kring, was al in sommige gesprekke [oor regeneratiewe landbou], maar niemand in my netwerke lei hulle ooit nie, en sy het gesê .
'Ek het nie veel belang in hierdie termyn nie,' het sy gesê. 'Die mense wat die' regeneratiewe ag' -beweging lei, die meerderheid van hulle is óf wit mans óf hulle is van universiteitsinstellings. Beide hierdie kampe is ver verwyderd van die gemeenskappe waaruit ek kom en waarmee ek werk. Die mense in my sosiale kring, my kultuurkring, my professionele kring, hulle was al in sommige van hierdie gesprekke, maar niemand in my netwerke lei hulle ooit nie. As u nie 'n sentrale deel van die gesprek is nie, is dit regtig moeilik om 'n aandeel in die gesprek te hê. "
M. Jahi Chappell, 'n geleerde en politieke ekoloog wat nou dien as uitvoerende direkteur van die Southeast-African-American Farmers Organic Network (SAAFON), was een van verskeie bronne wat my vertel het dat die proses van die definisie van 'regeneratiewe landbou' grootliks gelei is deur prominente stigtings, dinkskrums en korporasies.
'Die regeneratiewe landbou het baie gefokus op die bemarking,' het hy gesê. Die houding, het hy gesê, was: '' Ons dink dit is 'n goeie term. Ons gaan dit almal nou begin gebruik. ''
Die benadering, het Chappell en ander gesê, ignoreer ander, parallelle gesprekke wat plaasgevind het voordat 'regeneratiewe landbou' op die toneel verskyn het. Hy het vir my gesê dat 'agro-ekologie' 'n term is met 'n langer geskiedenis, wat gedefinieer is deur 'n baie meer aktiewe gesprek tussen geleerdes, aktiviste, praktisyns en belanghebbendes in die gemeenskap, soos 'n onlangse akademiese referaat wat deur Chappell geskryf is in detail beskryf.
Maar verskeie bronne meen dat ondersteuners van 'regeneratief' reeds bestaande landbou-, wetenskaplike, omgewings- en sosio-politieke raamwerke geïgnoreer het, veral dié wat ontwikkel is deur inheemse gemeenskappe, inheemse samelewings, agro-ekoloë en kleurboere. In plaas daarvan, het hierdie bronne gesê, het gesprekke rondom regeneratiewe landbou dikwels ongemaklik geword - selfs antagonisties - toe kwessies rakende mag, toegang, vergoeding en billikheid geopper is.
Fatuma Emmad, medestigter en uitvoerende direkteur van Frontline Farming-'n nie-winsgewende organisasie in Denver wat voedsel verbou en versprei, opleiding en opleiding bied en pleit oor 'n verskeidenheid kwessies-raak in kontak met talle groepe onder leiding van wit mense wat koolstofkrediete beywer. en regeneratiewe boerderypraktyke. Sy het gesê dat die toon verander as gesprekke gaan oor die verbetering van die beskerming van plaaswerkers, nie net die gesondheid van die grond nie.
'Hulle veg hierdie wetsontwerp so hard,' het sy gesê oor 'n wetsontwerp op plaaswerkerregte wat tans in die Colorado -wetgewer oorweeg word. 'Dit was regtig hartseer om te sien hoe mense met wie ek so lank aan die tafel gewerk het, [hulle medemense] net so verontagsaam.
Terselfdertyd is daar 'n persepsie dat wit boere en landboubesigheidsgroepe uit Midde -Amerika oor die algemeen nie geïnteresseerd is in die ervaring, kennis en prioriteite van diegene wat hulle as buitestaanders beskou nie. Sanjay Rawal, 'n filmmaker wat byna drie jaar lank die film ontwikkel en geskiet het Versamel- 'n dokumentêr oor inheemse voedselweë wat deur FNDI gefinansier word, wat hy beskryf as 'n film wat hoofsaaklik geskep is vir gehore in die Indiese land - het gesê dat sulke gevoelens wydverspreid voorkom in die gemeenskappe waarmee hy gewerk het.
'Die inheemse wetenskaplikes wat ek ken, die inheemse landboupersoneel wat ek ken, wat dieselfde sertifikate en kwalifikasies het as diegene met 'n tafel, sien die mense wat deel uitmaak van die stelsel wat die probleem geskep het, nou soek na oplossings ," hy het gesê. 'Terwyl diegene wat altyd die oplossings beoefen het en steeds die oplossings beoefen, en wat werklik aan die spits van die uitbuitende instellings was wat hul samelewing beskadig het, nou dieselfde instellings sien vorm rondom hierdie' moderne 'beginsels.
'Dit is 'n bietjie asemrowend om die soort arrogansie te sien speel', het hy gesê. 'Ons wat nie inheems is nie, het na Noord-Amerika gekom en 'n funksionele stelsel van landbou en voedselproduksie wat al 10 000 jaar hier was, verplaas. En binne 250 jaar tot 300 jaar het ons die waarde van die grond vernietig. Maar die inheemse praktyke is gebaseer op duisende jare se wetenskap. Daar is baie genetiese studies wat die ongelooflike kennis toon wat nodig was om koring te teel - as mense inheemse beginsels begin bestudeer, besef hulle dat hulle gegrond is op moderne wetenskap. Tog word hierdie studies gedoen met baie min deelname van inheemse wetenskaplikes. "
As mense inheemse beginsels begin bestudeer, besef hulle dat hulle gegrond is op moderne wetenskap. Tog word hierdie studies gedoen met baie min deelname van inheemse wetenskaplikes. "
Reed, die uitvoerende direkteur van ESMC-een van die min entiteite vir ekostelseldienste wat in die openbaar erkenning gee aan die belangrikheid van uitreik na swart en inheemse boere-was dit eens dat kenners in minderbevoorregte gemeenskappe dikwels ongehoorsaam of geïgnoreer word, met selfvernietigende resultate vir die entiteite wat nou skarrel. om maniere te vind om landbougrond te herstel.
'Daar is baie wat ons nie weet nie,' het sy gesê. 'En om eerder te probeer uitvind wat dit is, laat ons teruggaan na individue en kulture wat in werklikheid lankal die praktyk volg. Ons kan baie leer eerder as om die wiel daar uit te vind. "
'Inheemse mense is nie slimmer of geesteliker as enigiemand anders nie,' het Romero-Briones gesê. 'Ons het baie meer beproewing en foute gehad oor baie meer generasies. Nou is ons op die punt waar ons al hierdie ervaring en kennis het wat van geslag tot geslag oorgedra is - as ons praat oor prosesse en uitkomste, is ons tydlyne honderde jare. As mense in die regeneratiewe landbou oor tydlyne praat, praat hulle oor seisoene. "
Deure oopmaak en dialoog bevorder, klink in teorie altyd wonderlik. Maar as diegene wat jaag om "regeneratiewe" praktyke aan te neem - en daaruit voordeel te trek - ophou luister, is hulle moontlik nie bereid om te omhels wat hulle hoor nie. Dit is nie net wat kwessies betref wat 'n boer se uiteinde direk beïnvloed nie, soos die minimum loonvrystelling. 'N Meer inklusiewe gesprek kan beteken dat aspekte van die voedselstelsel wat baie as vanselfsprekend is, heroorweeg word. Dit kan beteken dat u ongemaklike, selfs ondenkbare, terrein binnegaan.
Aangesien gons rondom regeneratiewe boerdery ontstaan, beweer sommige dat inheemse en inheemse praktisyns nie behoorlik erken is vir hul bydraes tot landbouwetenskap nie.
Sammy Gensaw, 'n advokaat van Yurok, opvoeder en gemeenskapsorganiseerder wat in die film Gather verskyn, ken die pyn uit die eerste hand.
Die verhaal van kolonisasie blyk dieselfde te wees, het hy gesê. " Hulle neem wat hulle wil, en hulle sit hul eie draai daarop. "
Beskou byvoorbeeld die heilige koei van die regeneratiewe beweging: beeste. Die aantreklik teen-intuïtiewe idee dat 'koeie die planeet kan red', het onlangs 'n nuwe geldeenheid aangeneem, deels te danke aan hoë profiel in groot media en films soos Soen die grond. Ja, as dit toegelaat word om dekgewasse en meerjarige grasse op 'n aktief bestuurde manier te laat wei, kan beeste help om koolstof uit verteer plantmateriaal na die grond terug te bring, wat weer bydra tot die verhoging van die biodiversiteit, waterkwaliteit en grondgesondheid oor 'n verskeidenheid metrieke. Groot - noudat dit afgehandel is, kan ons almal saamstem dat beeste goed is. Reg?
Wel, nee. Romero-Briones sien dit anders: sy wys daarop dat hierdie voordele nie spesifiek vir beeste is nie. Ander spesies herkouers kan hulle ook verleen.
"Eland is herkouers. Herten is herkouers. Buffels is herkouers. Dit is alles belangrike proteïenbronne vir inheemse mense en was nog altyd, "het sy gesê. "Beeste is in dieselfde kategorie, maar die Amerikaanse dieet en die Amerikaanse voedselsisteem lê so klem op beeste - tot nadeel van al hierdie ander bevolkings."
"Beeste is in dieselfde kategorie, maar die Amerikaanse dieet en die Amerikaanse voedselsisteem lê soveel klem op beeste - tot nadeel van al hierdie ander bevolkings."
As 'n 2019 -artikel in die joernaal Landbou, ekosisteme en omgewing stel dit: 'In die meeste van die wêreld se halfdroë en dorre grasvelde het die vervanging van vrylopende wilde herbivore met omheinde vee die agteruitgang van plantegroei en grond veroorsaak, wat produktiwiteit en biodiversiteit verminder het, ekosisteem se veerkragtigheid en algehele afname in historiese ekosisteemdienste wat deur die weiding/grasveldverhoudings gegenereer word.
As ons weet dat vrylopende herkouers nuttig is, waarom ondersteun u dan nie stelsels waarmee hulle meer vrylik kan vermeerder nie? Sou dit nie in ooreenstemming wees met die oorhoofse etos van regeneratiewe landbou nie, wat veronderstel is om 'n groter biodiversiteit en die integrasie van herkouers in die landbougrond te bevorder? U sou redeneer dat dit makliker is om mak spesies te beheer, of dat daar tans geen infrastruktuur vir die verwerking van elande en takbokke bestaan ​​nie, of dat huidige regulasies dit moeilik sal maak om hul vleis vir menslike gebruik te verkoop. Maar die ophangings is nie net logisties nie. 'N Nader kyk na die manier waarop federale lande bestuur word, dui op 'n baie meer aktiewe vyandigheid teenoor hierdie nie-beespesies.
Romero-Briones bring die voorbeeld van die Point Reyes-elande, of Tule-elande, wat tot 'n bevolking van slegs 6 000 in Kalifornië verminder is-en moontlik verder beperk kan word onder 'n omstrede plan waarmee parkeerdiensbeamptes hulle kan doodmaak. Hoekom? Omdat elande met beeste om gras meeding, word dit as 'n oorlas beskou deur die boere wat hul vee op dieselfde federale lande as die elande bewei. Dit is dieselfde verhaal in Yellowstone, waar die oorblywende buffelkuddes opgesluit en stelselmatig uitgeskot word wanneer hulle in getal groei - 'n plan wat nominaal handel oor die bedreiging van die oordrag van siektes, maar, soos ek al gesê het, meer waarskynlik is om die monopolie van boere op federale weidingsregte.
Tule -elande is in Kalifornië tot 'n bevolking van slegs 6 000 verminder - en kan verder beperk word onder 'n omstrede plan waarmee parkeerdiensbeamptes hulle kan doodmaak.
Voorstanders van regeneratiewe landbou is geneig om beeste te prys terwyl hulle die ekologiese belangrikheid van ander herkouers, soos elande, takbokke en bisons, benadeel - diere wat steeds belangrike voedselbronne vir inheemse gemeenskappe is.
Sodra u die vraag begin vra het waarom hierdie herkouers, hoekom koeie bo alles, is daar geen maklike antwoorde nie.U kan nie regtig argumenteer dat beeste magiese eienskappe het wat ander herbivore met 'n groot maag nie het nie. U kan nie regtig argumenteer dat daar 'n ekologiese logika is in hul oorheersing van die landskap nie. Sit lank genoeg met die vraag, en die mees waarskynlike verduideliking word moeilik geïgnoreer: die eensydige aandag aan beeste handel meestal oor die behoud van die mag, winste en toegang tot grond van diegene wat baat by die stelsel soos dit tans bestaan.
Dit is slegs een voorbeeld, maar dit demonstreer waarom die omgewings- en sosiale en politieke gesprekke nie parallelle gesprekke kan wees nie. Hulle is die dieselfde gesprek, selfs al word hulle nie altyd op dieselfde tyd gevoer nie. Dit is nie net omdat dit inkonsekwent, selfs skynheilig, is om te pleit vir 'n holistiese benadering tot boerdery nie, maar tog die grootste moontlike spektrum van menslike bekommernisse te aanvaar. Op meetbare, konkrete maniere kan die omgewingsaspek van die regeneratiewe landbou waarskynlik nie van sy sosiale en politieke konteks ontkoppel word nie-selfs al besef sommige van die bewegings se mees gesogte aanhangers dit nog nie.
"Ek wil nie klink asof ek regeneratiewe ag haat, "het Silvia Secchi, 'n ekonoom van natuurlike hulpbronne in die departement geografie en volhoubaarheidswetenskappe aan die Universiteit van Iowa, aan my gesê. 'Maar dit is eerlikwaar 'n laaste minuut.'
Vir Secchi, wie se navorsing fokus op energieproduksie op die grond, watergehalte en aanpassing by klimaatsverandering in die Mississippirivierkom, is daar geen klimaatoplossing nie-daar kan geen regeneratiewe landbou in die breër wees nie-totdat die VSA sy beleid aangespreek het sistemiese landbouproduksie.
Silvia Secchi is 'n ekonoom van natuurlike hulpbronne in die departement Geografie en Volhoubaarheidswetenskappe aan die Universiteit van Iowa.
Na haar mening dien baie van die gesprekke rondom regeneratiewe landbou om oor die voordele van bewaring te praat sonder om te praat oor die koste wat ons algemene beleid gehad het. "
'Die houding is, laat ons praat oor die voordele van bewaring sonder om te praat oor die koste wat ons algemene beleid inhou,' het sy gesê.
Dit begin met die federale oesversekeringsprogram, wat boere 'n prys per skepel waarborg, soos mielies, soja en koring, waarborg. Secchi sê dat die beleid - wat met die plaaswetsontwerp van 1933 ingestel is - boere aanspoor om soveel as moontlik te plant deur groter en groter plase te bedryf. Waarom nie: as die regering u 'n basiese tarief betaal om per hektaar te plant, kan u net sowel soveel as moontlik akker plant tot by die rivierbedding.
'As u regtig van regeneratiewe landbou hou, moet u begin praat oor die oesversekeringsubsidies wat boere in Iowa toelaat om in die twee jaar vloedvlakte te boer,' het sy gesê met verwysing na die riskante praktyk om te boer naby 'n waterweg, wat kan riviere en strome met landbou -afloop besoedel, selfs sonder 'n vloed. 'Hulle subsidies maak voorsiening vir hierdie groot morele gevaar: Boere het in wese geen afwaartse risiko nie, want as hulle hul oes verloor, word hulle vergoed.
Maar hierdie dinamika was gereeld selfvernietigend, wat gelei het tot wat sommige akademici 'n 'produksie-trapmeul' noem: prys vir oorproduksie tenks, danksy die basiese beginsels van vraag en aanbod, wat dan meer produksie verg om verlore inkomste te vergoed. In die VSA produseer ons nou soveel geskilde mielies dat dit byna niks werd is nie, en verkoop dit die afgelope jaar vir tussen 5 en 12 sent per pond. Tog beteken staatsubsidies dat dit steeds winsgewend kan wees om meer en meer mielies te plant.
Die omgewingsgevolge van hierdie beleid is wyd in die pers bespreek. Tans word meer as 70 persent van die 36 miljoen hektaar van Iowa bestee aan gewasproduksie - daar is amper geen openbare grond om van te praat nie, en die openbare waterweë is erg besoedel met chemiese afloop van landbou en veemis. In Desember 2020 het die Iowa Departement van Natuurlike Hulpbronne bevind dat 58 persent van die staat se waterweë 'verswak' is, of te besmet is om aan die standaarde vir hul aangewese gebruike te voldoen. Toe ek in die vroeë 2010's in Iowa City gewoon het, was daar gereeld waarskuwings oor lug en watergehalte. Die Iowa-rivier slang reg deur die middel van die stad, 'n troebel blougroen ruggraat, en niemand sou dit ooit oorweeg om daarin te swem of vis te vang nie.
In teorie is dit die soort skade wat regeneratiewe landbou veronderstel is om te herstel. En navorsing toon wel dat praktyke soos dekgewasse, bufferstroke en vee-integrasie kan help om die afhanklikheid van chemiese insette te verminder, terwyl dit meer doen om te verseker dat stowwe wat is toegedien bly in die grond, in plaas van in waterweë te dring. Tog, uit 'n klimaatsverminderingsoogpunt - die raamwerk wat verreweg die meeste aandag gekry het en die primêre rede is vir die onlangse optrede deur die kongres en die Biden -administrasie - is dit weinig sinvol om regeneratiewe praktyke in die bestaande stelsel te integreer.
'N Graanaanleg wat deur Cargill, Inc. in East St. Louis, Illinois, aan die Mississippirivier bedryf word.
Ja, sommige praktyke wat verband hou met 'regeneratief' kan help om grondkoolstof op te bou. Maar as hierdie praktyke bo-op 'n hulpbron-intensiewe benadering tot boerdery lê, word die waarde daarvan twyfelagtig. Dekgewasse sal nie die feit verander dat die landbou, veral in graanbeltstate soos Iowa, sterk staatmaak op fossielbrandstowwe wat gebruik word om sintetiese bemesting, kragbesproeiingspompe te produseer en dieselmotors aan die gang te hou.
Dit is vreemd as jy daaroor begin dink: al die praatjies oor die betaling van boere om koolstof te beslag, vermy grootliks die bespreking van hoeveel hulle reeds vrystel. Die koolstofvoordele van 'regeneratiewe' praktyke is immers slegs betekenisvol as dit die emissiekoste van produksie aansienlik weeg. Maar doen hulle dit?
Baie 'regeneratiewe' raamwerke help min om een ​​van die sentrale kwessies aan te spreek: oormaatproduksie van kommoditeitskorrels deur die staat.
Ek het hierdie vraag gestel aan Mark Lambert, vise -president van landbou by die waagkapitaalonderneming Quantified Ventures, wat gehelp het om die Grond- en Wateruitkomstefonds te ontwerp, 'n manier om boere te betaal om volhoubare praktyke toe te pas wat krediete aan kliënte soos Cargill en ander verkoop het . Sy reaksie het my verbaas.
'Ons kwantifiseer nie of elke boerdery 'n netto neutrale of netto negatiewe koolstofvrystelling behaal nie,' skryf hy in 'n e -pos. 'Ons is slegs bekommerd oor die ondergrondse koolstofpoel. Die breër emissies wat met produksie verband hou, ontken hierdie sekwestrasie. In die geheel erken ons dat elke plaas waarskynlik 'n netto uitstoot van kweekhuisgasvrystellings sal wees. Wat ons program boere help om te doen, is om die algehele broeikasgasprofiel te verminder deur die sekwestrasie in gronde te verhoog. "
Dit maak sin: alle verbeterings is welkom, en dit is beter as as die boere niks gedoen het nie. Tog word hierdie standpunt problematies as sy boere, soos Lambert gesê het, steeds netto uitstoot van broeikasgas -uitstoot is. Solank hul boerderyprosesse meer besoedel as wat hulle bespaar, vererger dit steeds die probleem, nie beter nie. Dit is 'n manier om oor voordele te praat sonder om die produksiekoste in ag te neem.
Wat dit nog meer kommerwekkend maak, is dat die voordele - wat nie netto voordele is nie - dan op die ope mark verkoop word. Dit stel ondernemings in staat om te sê dat koolstofkrediete hulle koolstofneutraal maak, al is die plase wat die krediete gegenereer het, nie self koolstofneutraal nie. In die ergste geval sou swak gereguleerde koolstofmarkte gebaseer op gebrekkige of te algemene aannames plase wat nog steeds die klimaat besoedel, in staat stel om koolstofkrediete van onsekere omgewingswaarde op te wek, wat op hul beurt verkoop word aan besoedelende korporasies wat dan kan beweer dat hulle bereik het " geen emissies nie. "
Die kwessies stop nie daar nie. Secchi het verduidelik dat die produksie van gewasprodukte - soos tans deur die federale beleid ondersteun word - inherent gekoppel is aan 'n reeks ander ekonomiese en omgewingskrisisse. Neem die federale etanolmandaat, wat vereis dat 'n sekere hoeveelheid mielie-etanol in petrol gemeng word, en dit is deels 'n poging om die mieliepryse te stabiliseer. Soos Mario Loyola inskryf Die Atlantiese Oseaan, het hierdie beleid daartoe gelei dat 'n verstommende 38 miljoen hektaar grond - 'n massa groter as die staat Illinois - met mielies vir etanol beplant is. Dit is 'n twyfelagtige besluit oor grondgebruik, aangesien alles wat mielies voertuie voed en nie mense nie. Dit het ook die verderflike effek gehad om fossielbrandstowwe goedkoper en wensliker te maak, wat dit vir skoner energiebronne moeiliker maak om in die mark te posvat.
Al die gesubsidieerde graan het nog 'n indirekte omgewingsgevolg: dit maak vleis ook goedkoper. Die meeste koring en soja wat Amerikaanse boere verbou word, word nie direk aan mense gevoer nie, maar word eerder vir veevoer gebruik. Dit is 'n finansiële oorwinning vir vleisverpakkers, aangesien dit die koste vir die verbouing van diere vir menslike gebruik verlaag. Maar om groot hoeveelhede grond te gebruik om voedsel vir koeie, varke en hoenders te verbou, is min om die omgewing, veral gegewe die beduidende gepaardgaande kweekhuisgasvrystellings - en interpolasie van regeneratiewe praktyke sal min daaraan verander.
'Ek glo nie daar is 'n enkele veeprodusent in die land wat opgewonde is om die kalwers wat hulle so hard gewerk het om op 'n dubbeldekker-vragmotor 800 myl weg te stuur na 'n voerkraal om deur graan vergiftig te word nie. Maar dit is wat die stelsel bepaal dat hulle moet doen. "
"Aangesien ons vir die oorproduksie van mielies betaal, is ons dus as belastingbetalers indirek verantwoordelik vir die kweekhuisgasvrystellings wat dit veroorsaak," het Secchi gesê. 'Ons is dan ook verantwoordelik vir al die kweekhuisgasvrystellings stroomaf, uit die veebedryf, wat hierdie subsidies ondersteun - omdat dit goedkoper is om die varke en hoenders te kweek en wat ook al. En dan wil ons boere betaal om die probleem reg te stel? Dit is verstommend dom. "
In hierdie konteks noem sy regeneratiewe landbou ''n massiewe afwyking'.
Zach Ducheneaux, 'n lid van die Cheyenne River Sioux Tribe, uitvoerende direkteur van die Intertribal Agriculture Council, 'n organisasie wat ekonomiese ontwikkeling en bewaring in stamgemeenskappe bevorder, was dit eens dat dit onlogies is om te probeer om staatsgesteunde oorproduksie reg te stel met stuk-stuk -grondboerdery verander. As veeboer het hy gesien hoe die bestaande stelsel individuele besluitnemingsvermoë absorbeer, wat dit vir boere moeiliker maak om voedsel te produseer soos hulle andersins sou kon. Vir hom is daar geen sin om van 'regeneratief' te praat voordat ons die kragte aanspreek wat boere dwing om op die opbrengs te fokus ten koste van alles anders nie.
'Vir my is regeneratiewe landbou wat elke produsent sou doen as hulle bevry was van die perke van hierdie gekommodifiseerde stelsel,' het hy gesê. 'Ek glo nie daar is 'n enkele beesprodusent in die land wat opgewonde is om die kalwers wat hulle so hard gewerk het om op 'n dubbeldekker-vragmotor 800 myl daarvandaan groot te maak, na 'n voerkraal te stuur om deur graan vergiftig te word nie. Ek stem in wese nie saam dat dit wat elke beesman wil doen nie. Maar dit is wat pa gedoen het, en dit is wat oupa gedoen het, en dit is wat die stelsel bepaal dat hulle moet doen. "
"Regeneratiewe ag - as dit waar is - moet die skelm boot ruk. "
'Op dieselfde manier', het hy voortgegaan, 'dink ek nie daar is 'n enkele ry -oes of graanboer daar buite wat uitsien na die vooruitsig om Roundup in die lente op hul veld te plaas nie. Maar hulle moet, want die stelsel waarin hulle is, bepaal dat hulle ten minste X aantal skepels op 'n X -akker hektaar laat groei, sodat hulle kan voortgaan om die boerdery in bedryf te hou. Vir my is 'regeneratief' wat hierdie ouens almal sou doen as ons hulle kon bevry van die juk van finansiële vasberadenheid wat hulle voorafgaan. "
Ten spyte hiervan, het Secchi gesê, sien sy 'n noemenswaardige huiwering om veronderstellings wat lank gehou word, te bevraagteken. Dit geld selfs in die akademiese wêreld, ook onder diegene wat die potensiaal van landbou vir transformatiewe verandering bestudeer. 'N Deel van die weerstand is kultureel: Die klem is blykbaar op die vind van maniere om die bestaande stelsel inkrementeel te verbeter, selfs al is dit heeltemal in stryd met die algemeen ooreengekome doelwitte. Maar die ruimtes wat sy bewoon, word ook grootliks oorheers deur blanke mans met noue bedryfsverbindings, mense wat baie te verloor het as hulle magtiger belange vervreem. Sy is immers in Iowa gevestig, waar die invloedryke Leopold Sentrum vir Volhoubare Landbou onlangs ontken is - 'n stap wat volgens kritici politieke weerwraak is vir wetenskaplike bevindings wat onvriendelik was vir groot landboubesighede.
'Dit is alles ekoloë. Hulle behoort te kan dink in terme van stelsels, "het Secchi gesê. 'Maar wat hulle doen, is om nie te dink in terme van stelsels nie. Wat hulle doen, is om aan die kantlyn te vroetel, sodat hulle hul groot laboratoriums oop kan hou. Hou al die federale befondsing en befondsing op staatsvlak aan die gang. Maak niemand ontsteld nie, moenie die boot ruk nie. Maar regenererende ag - as dit waar is - moet die bootjie laat waai. "
Handy Kennedy, die stigter van die AgriUnity Group - 'n koöperasie wat deur swart boere in Cobbtown, Georgia, bestuur word - berei voer vir sy koeie voor.
Modelle van gesamentlike eienaarskap kan die sukses van boere verhoog deur hulpbronne saam te voeg om grond te koop, oorhoofse koste te verminder en markuitbreiding moontlik te maak.
Die verband tussen subsidies, oorproduksie en omgewingsskade is nie die enigste aangrypende onderwerpe in die gesprek rondom regeneratiewe landbou nie. In sommige kwartale is daar ook 'n huiwering om oor grondbesit te praat. Daar is 'n begeerte om in nuwe wetenskap te belê en nuwe hulpmiddels aan te neem sonder om die manier waarop die opgeboude, steeds gemeganiseerde boerdery gekonfronteer word, direk en indirek te dien om eienaarskap van Amerikaanse landbougrond te konsolideer en homogeniseer, wat die weg baan na ons huidige krisisse van ekwiteit en omgewing.
In 'n verhelderende analise, sintetiseer die Portland State University -geleerdes Megan Horst en Amy Marion jare lange akademiese navorsing, wat toon hoe federale programme gefokus het op die oorproduksie van goedere, veral rike grondeienaars bevoordeel het - wat meestal wit mans was en steeds is. Hierdie grondeienaars het die hulpbronne gehad om mee te ding in die wedloop om groter en groter plase, terwyl minder gegoede boere, huurders en arbeiders-buite verhouding bruin mense-soos 'n amptenaar van die Plaasveiligheidsadministrasie dit in 1938 gestel het, 'opsy geskuif' in die gejaag na groter eenhede, meer trekkers en minder mans per hektaar. "
Volgens Romero-Briones het baie van diegene wat die term 'regeneratiewe landbou' gebruik, dit vermy om met hierdie ongemaklike geskiedenis te reken.
'Ons moet praat oor grondtoegang en grondverkryging vir inheemse mense. Sonder dit kan ons nie in gesprekke tree oor regeneratiewe landbou nie, "het Romero-Briones gesê. 'Maar baie van die gesprekke wat aan die gang is, gaan tot by die heining - u praat oor grond en koolstof, maar ons wil nie oor grondbesit praat nie. Ons praat oor weiding van beeste op min of meer oppervlakte. Maar ons wil nie praat oor wie die oppervlakte besit nie. "
'N Verstommende 97 persent van die Amerikaanse landbougrond word deur wit mense besit. Kan ons die regeneratiewe landbou ernstig opneem as die aanhangers daarvan nie praat nie?
Ons weet wie die oppervlakte besit. In die VSA, volgens die mees onlangse beskikbare USDA -data, is 'n volle 97 persent van die Amerikaanse landbougrond in die besit van wit mense.
Dit is nie 'n ongeluk nie. Die verhaal van die Amerikaanse landbou is in baie opsigte 'n verhaal van onteiening en uitsluiting, 'n uitgebreide gedokumenteerde verhaal van gebroke verdrae, met geweld verwydering, slawerny en gevangenisstraf, rassistiese geweld en intimidasie, slypende sistemiese diskriminasie. Die geskiedenis duur tot vandag toe voort. Terwyl wit medestigters hul idees vir die begin van kos in die glansblaaie blaai, sukkel inheemse produsente en ondernemers om basiese persbelangstelling en -belegging aan te trek-net soos ander kleurlinge, en ook vroue, sukkel om die kapitaal te bekom wat nodig is om te bestuur lewensvatbare voedselondernemings. In 2019 het 'n ondersoek deur The Counter getoon dat USDA se verklaarde rekord van onlangse burgerregte -prestasies gebaseer is op hoogs misleidende data - data wat dekades van diskriminasie help verduister het, terwyl dit die voortgesette patroon van grondverlies wat 'n epidemie onder swart boere was, aangespoor het. ander kleurboere.
Terwyl wit medestigters hul idees vir die begin van kos in die glansblaaie blaai, sukkel inheemse produsente en entrepreneurs om basiese persbelangstelling en -belegging te lok.
Links, Kyle Kootswaytewa, navorsingsassistent van die Institute of American Indian Arts (IAIA), kyk op 11 September 2019 na die gesondheid van swart tamaties in die IAIA Demonstration Garden in Santa Fe, NM.
Hierdie geskiedenis is nie 'n agtergrond nie. Dit is fundamenteel vir die sosiale, politieke en omgewingsuitdagings wat ons vandag in die gesig staar. Die gebrek aan verteenwoordiging in Amerikaanse plaaseienaarskap kan nie regtig geskei word van Iowa se ononderbroke koringlandskap nie. Hulle is twee kante van dieselfde probleem.
'Wat is regeneratiewe ag sonder om die gevolge van Jim Crow in ag te neem en wat dit vir swart boere beteken? Sonder om in ag te neem dat die hele deelstaat Iowa in wese net gegee is aan blanke boere wat begin het om dit te bewerkstellig en te veel te produseer - en nou moes ons 'n eeu lank beleid hê om vir die oorproduksie te sorg? " Secchi gesê. 'Dit is wat regeneratiewe ag in die gesig staar as dit werklik wil wees, na my mening. Andersins is dit net groen was. "
Ander was dit eens dat regeneratiewe landbou sonder 'n sterk sosiale en politieke grondslag gedoem sou word as 'n maklike ingryping. Soos Chappell dit gestel het deur die advokaat vir voedselsoewereiniteit aan te haal, Maria Whittaker: "Volhoubaarheid sonder geregtigheid is bloot volgehoue ​​onreg."
In teorie sou u dink dat voorstanders van regeneratiewe landbou-boerdery wat die wêreld beter maak-hierdie kwessies van voor af wil aanspreek. Maar net soos daar 'n vreemde stilte is oor die onderwerp van plaassubsidies en oorproduksie, het ek gevind dat entiteite in die herlewingsruimte nuuskierig swyg oor die onderwerp van rasse -onreg, veral wat grondtoegang betref.
Entiteite in die regeneratiewe ag -ruimte is nuuskierig stil oor die onderwerp van rasse -onreg, veral wat toegang tot grond betref.
In sy ontleding van die vele definisies van 'regeneratief', het Newton, die professor aan die CU, bevind dat ongeveer 17 persent van die akademiese studies en 40 persent van die praktisynswebwerwe taal bevat wat verband hou met sosiale kwessies en die welstand van die gemeenskap. Maar toe ek hom vra om spesifiek na vermeldings van rassegelykheid te soek, het hy niks gevind tydens 'n terugblik deur die data nie.
Die weglating dui op die algehele toon. Die Regenerative Organic Alliance, byvoorbeeld, het ongelooflike gedetailleerde statistieke oor wat plase moet doen om die term "regeneratief" te gebruik op produkte wat verbruikers in die gesig staar, van die toestemming tot gereelde monsterneming van grondkoolstof tot die verbygaan van statistieke oor verhoogde biodiversiteit. Daar is selfs statistieke wat verband hou met billikheid: die program help om te bewys dat kontrakte tussen boere en verskaffers billik is, dat werkers eerlike lone betaal word en dat gebiede vry is van kinderarbeid en seksuele teistering. Dit is streng, deurdagte goed. En tog word nêrens spesifiek rasse -geregtigheid genoem nie. Nêrens probeer die program die feit aanspreek dat wit mense 97 persent van die grond besit nie.
Ek het Jeff Moyer, uitvoerende hoof van die Rodale -instituut, wat as uitvoerende voorsitter in die direksie van ROA sit, gevra waarom kwessies rakende rasse -geregtigheid weggelaat is.
'Ek sou sê dat ons waarskynlik nie 'n deeglike genoeg taak gedoen het om die denkproses of die beginsels in daardie taal in ons standaard op te neem nie,' het hy gesê. Hy noem dat ROA se standaarde flink is en kan ontwikkel deur 'n proses waarby die direksie van die onderneming betrokke is-die nog jong sertifisering, het hy gesê, eers in die somer van 2020.
Baie gesprekke wat aan die gang is, gaan tot by die heining - u praat oor grond en koolstof, maar ons wil nie oor grondbesit praat nie. Ons praat oor weiding van beeste op min of meer oppervlakte. Maar ons wil nie praat oor wie die oppervlakte besit nie. "
'Ons kan nie verwag dat alles tegelyk sal gebeur nie. Die span wat ons saamgestel het, het 'n wonderlike taak verrig om 'n dinamiese standaard te skep wat op die mark goed ontvang word. Ondernemings en voedselverpakkers sê dit is presies wat ons gevra het, presies wat ons nodig het. En ons rol dit so vinnig as moontlik uit met 'n redelik klein begroting en 'n baie klein personeel. Is dit allesomvattend en volmaak? Nee, maar gee ons tyd. Ons sal hierdie dinge inkorporeer, en dit is een van die stukke taal waaroor ons moet nadink terwyl ons op hierdie pad vorder. "
In 'n verklaring het 'n woordvoerder van General Mills aan The Counter gesê: "In terme van spesifieke doelwitte en statistieke rondom rasse -billikheid in ons regeneratiewe ag -loodsprogramme, ondersoek ons ​​aktief hoe ons dit kan doen." Dit noem ook die borgskap van geleenthede wat deur ander organisasies aangebied word, wat meer proaktief was in die ondersteuning van billike billikheid in die landbou.
In 'n e -pos het 'n woordvoerder van Cargill gesê dat hulle "redelik seker is dat ons nog nooit hierdie vraag gevra is nie. Ek is nie bewus van so 'n definisie wat 'n ekwiteitsmaatreël insluit nie, so ek sal moet kyk. "
Na 'n tien dae het Cargill teruggeskryf om my in kennis te stel van 'n nuwe inisiatief wat hy pas aangekondig het, wat maniere sal ondersoek "om die deelname en winsgewendheid van swart boere te verhoog."
Nadat Danone meer tyd gevra het om 'n antwoord te formuleer, het Danone nie teen druktyd verdere verduideliking gegee nie.
Uit die organisasies met wie ek gepraat het, blyk dit duidelik dat kwessies van rasse-geregtigheid en toegang tot grond tweedevlak-kwessies is-oorwegings wat nie by aanvanklike vlieëniers en programme ingesluit is nie, maar mettertyd geleidelik uitgewerk is. Om eerlik te wees, is hierdie aangeleenthede kompleks - en daar is betekenisvolle debatte oor wie uiteindelik verantwoordelik is vir die aanpak daarvan.
'Ons moet worstel met hierdie ongemaklike gesprekke en besprekings rondom rasse -geregtigheid. Ons moet dit doen, "het Berhe, die grondwetenskaplike van die UC Merced, wat ook gepleit het om 'n billike dimensie in definisies van regeneratiewe landbou in te sluit, aan my gesê. 'Waar dit egter ingewikkeld raak, is as u begin nadink oor hoe hierdie faktore op hierdie spesifieke plase op 'n spesifieke manier werk. Sou dit 'n groter samelewingslas wees wat ons almal saam dra om erkenning te gee aan die geskiedenis wat ons tot op hierdie punt gebring het? Of lê ons al die las op spesifieke plase en individue? "
Berhe het gesê sy worstel steeds met die vraag. Uiteindelik kan ons besluit dat die las van die aanspreek van rassegelykheid in landbou en grondbesit nie op die skouers van spesifieke boere, korporasies of sertifiseerders val nie, maar op die regering - wat kragtige gereedskap het om diegene op te hef wat is uitgesluit van voedselproduksie.
Dit blyk dat die Wet op die Groeiende Klimaatoplossings, 'n wetsontwerp wat die Senaat tans oorweeg en mede-geborg word deur 'n tweeparty-groep van meer as 30 senatore, erken word. Die wetsontwerp, wat die proses sou begin om USDA in staat te stel om entiteite wat boere betaal vir koolstofopname, te sertifiseer, bevat taal wat wetgewers sou vereis om maniere te vind om die toegang van "histories onderbediende, sosiaal benadeelde of beperkte hulpbronboere" tot grond te verhoog ( en daardeur waardevolle koolstofkrediete) - hoewel dit tans geen spesifieke voorstel bied oor hoe om dit te doen nie.
Daar moet nog gesien word hoe die regering gaan optree. Maar voorstanders van regeneratiewe landbou kan hierdie debat nie net ignoreer nie. Soos die skrywer Sarah Mock onlangs aangevoer het, maak koolstofkrediete landbougrond reeds waardevoller - wat verdere toegangshindernisse verhoog vir diegene wat uitgesluit is van die landbou, terwyl hulle diegene wat reeds welvarend is (as dit nie in dollars is nie, dan in grond) beloon word. Sonder 'n sterk ekwiteitskomponent sal klimaatsboerdery-skemas waarskynlik die sosiale ongelykheid vererger en grondbesit konsolideer-faktore wat op hul beurt verband hou met agteruitgang van die omgewing.
Daar is 'n ander manier, wat die etiese geldigheid en omgewingsdoeltreffendheid van 'regeneratief' kan verbeter, terwyl ons die voortdurende gelykheidskrisis in ons midde kan aanspreek. Maar dit sal vereis dat ons 'n groter sirkel trek en 'n groter spektrum van bekommernisse vermaak, terwyl ons kyk na die realiteite van ons gedeelde en verpletterende verlede.
4. Die implikasies van verstedeliking vir voedselproduksie
(a) Verstedeliking en die verlies van landbougrond
Stedelike uitbreiding dek noodwendig sommige landbougrond, terwyl veranderinge in grondwaardes en grondmarkte in stede dikwels lei tot grond wat vakant bly, aangesien die eienaars verwag dat hulle die wins sal behaal deur dit te verkoop of vir nie-landbougebruik te gebruik. In die meeste stedelike gebiede in lae- en middelinkomste-lande beteken die afwesigheid van enige grondgebruiksplan of strategiese beplanningsraamwerk om veranderings in grondgebruik te lei dat stedelike gebiede lukraak uitbrei. Hierdie uitbreiding word bepaal deur waar verskillende huishoudings, ondernemings en aktiwiteite in die openbare sektor opspoor en bou, wettig of onwettig. In die meeste gevalle is daar min effektiewe beheer oor die omskakeling van grondgebruik van landbou na nie-landbougebruik. Daar is moontlik regulasies wat bedoel is om dit te beperk, maar dit word dikwels vermy deur politici en eiendomsbelange (Hardoy et al. 2001). Hierdie ongereguleerde fisiese uitbreiding bring baie ernstige gevolge mee. Dit sluit in die skeiding van lae-inkomstegroepe in onwettige nedersettings op die plekke met die swakste en gevaarlikste gebiede (hulle sal nie toegelaat word om hulle op beter geleë en veiliger terreine te vestig nie) en 'n lappie lap met 'n hoë en lae digtheid grondgebruik waaraan dit duur en moeilik is om infrastruktuur en dienste te lewer.
Stedelike sentrums brei dikwels uit oor die produktiefste landbougrond van hul land, aangesien die meeste stedelike sentrums daar gegroei het juis as gevolg van hoogs vrugbare gronde. Die meeste van die wêreld se groot stede is vandag al 'n paar honderd jaar belangrike stede, en daarom het dit belangrike stede geword voor die ontwikkeling van gemotoriseerde vervoer (en later verkoeling) wat die afhanklikheid van stede in die omgewing vir voedsel en ander landbouprodukte verminder het. Vir welvarende stede is die vraag na landbouprodukte natuurlik al lankal verder as wat in hul omgewing geproduseer kan word. Hulle maak gebruik van groot en komplekse wêreldwye voorsieningskettings en het groot ekologiese voetspore, en put uit 'n ander afstand van voedsel, brandstof en koolstofwasbakke (Rees 1992). Die afhanklikheid van baie baie groot konsentrasies van stedelike bevolkings van lang internasionale verskaffingskettings vir voedsel, brandstof en die meeste intermediêre en finale goedere maak hulle kwesbaar vir rampe op plekke wat dit verskaf of hul produkte koop, en ook vir stygende brandstofpryse.
Die verlies van landbougrond aan die ruimtelike uitbreiding van stedelike gebiede is egter dikwels oordrewe, volgens 'n onlangse studie dat slegs Wes -Europa onder die wêreld se streke meer as 1 persent van sy land as stedelik het (Schneider et al. 2009). Boonop kan 'n afnemende deel van die grond wat vir landbou in 'n stad gebruik word, gepaard gaan met meer intensiewe produksie van grond wat in die landbou bly (sien Bentinck 2000) of intensiewe stedelike landbou op grond wat nie as landbou geklassifiseer word nie. Op die meeste plekke kan en behoort regerings die verlies van landbougrond tot stedelike uitbreiding te beperk. Maar dit kan ook ernstige sosiale gevolge meebring as dit grond- en huispryse opjaag en die deel huishoudings wat 'n wettige behuisingsgrond met infrastruktuur kan bekostig, nog verder verminder.
Ongeveer 25 persent van die wêreld se aardoppervlak word bewoon deur bewerkte grond (Cassman et al. 2005). Stedelike groei sal waarskynlik die beskikbaarheid van bewerkbare grond verminder as dit in hierdie gebied plaasvind. Maar 'n ontleding van die persentasie stedelike en landelike bevolking in die bewerkte gebiede in elke streek het geen bewyse gevind van stedelike bevolkings wat in bewerkte gebiede gekonsentreer is nie (Balk et al. 2008).
Die uitbreiding van stedelike grondgebruik is natuurlik nie net die gevolg van verstedeliking nie, maar ook (in die meeste stede) van natuurlike toename en afnemende stedelike digthede (Angel et al. 2005). Aangesien verstedeliking minder mense op die platteland sowel as meer stedelike mense behels, kan dit die bou van die platteland verminder en kan dit gedeeltelik die gevolge van verstedeliking wat oor bewerkte grond uitbrei, teenwerk.
(b) Gee verstedeliking meer landintensiewe dieet?
Dieetveranderinge kan die druk op landbousisteme verhoog, met toenemende vleisverbruik die belangrikste voorbeeld hiervan. Dieet verskil tussen landelike en stedelike gebiede en vleisverbruik per capita is hoër in stedelike gebiede. Maar 'n oorsig van die verhouding tussen verstedeliking en voedselpryse dui daarop dat dit die gevolg kan wees van hoër stedelike inkomste en nie verstedeliking of stedelike leefwyse nie, aangesien plattelandse inwoners met 'n hoër inkomste soortgelyke vlakke van verhoogde vleisverbruik of luukse goedere het as stedelike inwoners met hoër inkomste. (Verhoog et al. 2010). Byvoorbeeld, in Sri Lanka is daar 'n aansienlike diversiteit in die uitgawes aan vleis per huishouding in verskillende dele van die land, maar die verskil tussen die gemiddelde landelike en mediane stedelike huishoudings stem ooreen met wat verwag kan word, gegewe die verskille in gemiddelde inkomste. In Viëtnam toon data van 1993 tot 2004 dat alle dele van die land 'n vinnige inkomstegroei en toenemende verbruik van luukse voedsel beleef het, in 'n patroon wat daarop dui dat inkomste, nie stedelike leefwyse nie, die dryfveer is (stadium et al. 2010).
(c) Stedelike landbou
Honderde miljoene stadsbewoners maak staat op die stedelike landbou vir 'n deel van hul voedselverbruik of inkomste omdat hulle gewasse van hoë waarde of nie-voedselgewasse verkoop of lewende hawe te koop kry (Smit et al. 1996 Redwood 2009). 'N Verskeidenheid studies in stedelike sentrums in Oos-Afrika gedurende die negentigerjare het getoon dat 17% van die bevolking gewasse verbou en/of vee aanhou (Lee-Smith 2010). Hierdie studies het ook die diversiteit onder stedelike boere getoon, byvoorbeeld, in Dar es Salaam het dit professionele persone, onderwysers, regeringsamptenare, stadsbeplanners, studente, toevallige arbeiders, werkloses en deeltydse werkers ingesluit (Sawio 1994). Stedelike en stedelike landbou speel 'n belangrike rol in voedsel- en voedingsekuriteit in die meeste lae-inkomste lande, hoewel dit in baie stede moeiliker is vir stedelike armes om toegang te kry tot die grond wat nodig is vir die landbou (Smit et al. 1996 Lee-Smith 2010).
(d) Beteken verstedeliking minder honger en wanvoeding?
Alhoewel verstedeliking oor die algemeen met ekonomiese groei gepaard gaan, beteken dit nie dat die aantal stedelinge wat honger ly in alle lande afgeneem het nie. 'N Studie van 10 nasies in Afrika suid van die Sahara het getoon dat die persentasie van die stedelike bevolking met 'n tekort aan energie in almal behalwe een land meer as 40 persent was en meer as 60 persent in drie (Ruel & Garrett 2004). In 12 van 18 lae-inkomste lande was tekorte aan voedsel-energie in stedelike gebiede dieselfde of hoër as landelike gebiede, alhoewel stedelike gebiede hoër gemiddelde inkomste het (Ahmed et al. 2007).
Die vinnige styging in voedselpryse gedurende 2007 en vroeg in 2008 het getoon dat die stedelike armes kwesbaar is vir prysstygings. Alhoewel daar sedert middel 2008 'n mate van pryse gedaal het, meen die meeste ontleders dat pryse nie sal terugkeer na die vlakke van die vroeë 2000's nie as gevolg van die voortgesette sterk vraag na energie en vir graan vir voedsel, voer en brandstof, sowel as strukturele grond- en waterbeperkings en moontlike gevolge van voedselproduksie deur klimaatsverandering (Cohen & Garrett 2009).
Stedelike voedselsekerheid hang daarvan af dat huishoudings voedsel kan bekostig binne ander behoeftes wat aangeskaf moet word (Cohen & Garrett 2009) — Alhoewel die bydrae van stedelike landbou, soos hierbo genoem, vir baie huishoudings belangrik is. Verskeie studies het die omvang van voedselonsekerheid onder lae-inkomste huishoudings in stedelike gebiede getoon en die vele hanteringsmaatreëls wat getref is, insluitend dié wat gesondheid en voedingstatus op lang termyn benadeel (sien Maxwell et al. 1998 Tolossa 2010).
Baie Latyns-Amerikaanse en sommige Asiatiese en Afrika-lande wat nou oorwegend verstedelikte bevolkings het, het egter daarin geslaag om die neigings op lang termyn van dalende sterftesyfers vir kinders en kinders en die verhoging van die gemiddelde lewensverwagting te handhaaf, en dit impliseer ook verbeterde voedingsvlakke. In sommige lande het die voorsiening van 'n gewone klein kontantbedrag vir huishoudings met 'n lae inkomste (bv. Die bolsa familia in Brasilië) of die verskaffing van sekere stapelvoedsel teen gesubsidieerde pryse die honger en wanvoeding verminder, alhoewel met aansienlike verskille in doeltreffendheid en moontlikhede vir diegene wat hierdie reg nodig het om dit werklik te verkry.
Urban Allies staan ​​in die gaping vir ag, terwyl voorstanders handtekeninge vir 16 versamel
Voorstanders van die PAUSE -wet, of stembriefinisiatief 16, het begin om petisies vir handtekeninge te versprei, met die eerste aangemelde handtekening wat op 18 April versamel is, volgens die webwerf van die minister van buitelandse sake. Alhoewel teenstanders van die inisiatief hul dag voor die hooggeregshof van die staat afwag, het die klok van ses maande vir voorstanders om die 124,632 vereiste handtekeninge te versamel, begin.
Volgens die minister van buitelandse sake kan die verspreiding van versoekskrifte begin na die finale besluit van die titelraad. As die staat se hooggeregshof die titelinstelling omkeer, sal alle versamelde handtekeninge nietig wees. Die belangrikste vraag voor die hooggeregshof is of die titelraad, wie se taak dit is om die vraag wat moontlik op die stembrief verskyn, op te stel, handel oor 'n enkele onderwerp wat 'n grondwetlike vereiste in Colorado is. Die titelraad, bestaande uit Theresa Conley, David Powell en Julie Pelegrin, en die teenstanders van die inisiatief het ook openingsberigte ingedien met hul argumente oor die besluit van die titelraad.
Inisiatiefvoorstander Alexander Sage het 'n openingsbrief ingedien by die Hooggeregshof in Colorado, met die hulp van Jake Davis, pro bono -advokaat vir The Nonhuman Rights Project in Denver. Volgens die webwerf van die groep is dit die enigste burgerregte -organisasie in die Verenigde State wat uitsluitlik toegewy is aan die versekering van regte vir nie -menslike diere, en hul werk word bereik deur litigasie, wetgewing en voorspraak en opvoeding. Davis, 'n personeelprokureur van die groep, het voorheen in die federale hof in die sentrale distrik van Kalifornië, by die Amerikaanse prokureurskantoor in die suidelike distrik van Kalifornië gewerk en is 'n vrywilliger by The Wild Animal Sanctuary in Keenesburg.
In die ingediende brief voer die voorstanders van die inisiatief aan dat, omdat diere op meer as een manier benadeel kan word, alle misdade teen diere die enigste onderwerp van wreedheid teenoor diere is, wat bewys dat die inisiatiefstaal aan die enkele vakvereiste voldoen. Tweedens, die brief voer aan dat die terme "dieremishandeling" en "wreedheid teenoor diere" nie politieke uitdrukkings is nie, want dit is die titel van die statuut wat moontlik verander kan word. Dit voer ook aan dat die 'hoogs gelaaide verwysing' om seksuele dade met 'n dier op te neem, in die titel moet ingesluit word, sodat die kiesers die 'volledige prentjie' kry.
OORBRUG VAN DIE LANDELIKE EN STEDELIKE GAP
Melody Michel, 'n selfstandige stad in Front Range, was mede-stigter van Urban and Rural Allies for Colorado Agriculture, 'n Facebook-blad om die gaping tussen landbou en stedelike verbruikers te oorbrug. Michel is grootgemaak in die buitewyke van Washington, DC en het gesê dat haar ma in die 1980's gesukkel het om haar as 'n alleenstaande ma met 'n gemengde ras op te voed. Michel, 'n eerste generasie Amerikaner, waardeer haar bande met haar familie van oorsprong in Brasilië, waarvan baie landbouers was.
Michel se eerste ervaring met landbou in die hoofstad van die land, omring deur beton, was 'n reis na 'n werkende gasboerdery in Big Timber, Montana. Sy het gesê dat haar ma gekrimp en gespaar het om die reis te betaal as 'n hoërskool -afstudeergeskenk en dat die twee tydens die lamseisoen besoek het. Sy het gesê dat die ervaring die wonderlikste van haar lewe was.
Sy verhuis in 2006 na Colorado en sê dat sy ten volle voordeel trek uit die Farmers Markets en CSA's langs die Front Range. Sy het ontmoet en 'n boer begin ontmoet, en elke geleentheid benut om die boerdery van meer generasie te besoek. Alhoewel dit steeds nie direk by die landbou betrokke is nie, het die industrie en die mense daarin haar hart.
'My grootste bekommernis rakende Colorado Ballot Initiative #16 is dat hulle alles sou verloor as hierdie wetgewing sou slaag,' het sy gesê. 'Generasies harde werk, in die drein. My hart sou verpletter om hul gesigte te sien as hierdie wetgewing sou slaag.Die slagafdeling alleen sou hulle verwoes, aangesien dit die tyd van 'n jaarlikse omkeer tot 'n ommekeer van 5 jaar sou vergroot. "
Deur middel van haar plasings, grafika en video's op die sosiale bladsye, bied Michel inligting oor die inisiatief op maat van diegene wat uit die produksie -landbou verwyder word. Sy hoop dat sy sosiale media gebruik om kiesers buite die landbou te bereik wat ten gunste van die maatreël kan stem sonder om die gevolge daarvan te verstaan.
'Dit sou nie so 'n groot bedreiging wees as ons 'n beter begrip van die landbou het nie,' het sy gesê. 'Ek is regtig moeg daarvoor dat ons as kiesers besluite neem oor hierdie dinge wat mooi lyk aan die buitekant en dan ontdek dat dit rommel is wat ons, ons kinders en ons toekoms seermaak en totaal verkeerd voorgestel word.'
Verlede jaar se oorwinning oor die inleiding van die wolf was volgens haar 'n uitstekende voorbeeld van stedelike en metro -kiesers wat besluite neem vir landelike gebiede, en nadat sy gekyk het hoe dit ontvou en geleer is oor die gevolge, is sy vasbeslote om dit nie weer toe te laat nie.
'Ons gaan dinge nie uit ons ag -gemeenskap verwyder nie en op ons beurt onsself in die voet skiet,' het sy gesê. 'Dit het niks met politiek te doen nie. Uiteindelik skep dit verdeeldheid en landbou en verbruikers het mekaar nodig. "
Wat die voorstel betref dat boere en boere gekriminaliseer moet word weens praktyke soos kunsmatige bevrugting en dit seksuele mishandeling noem, het sy gesê die beskuldiging alleen is lelik.
Michel het gesê 'n in Kalifornië gevestigde skakelbeampte het 'n Facebook-blad gestig wat die inisiatief bevorder en 'n opname geplaas om ondersteuners te identifiseer en byeen te bring. Die opname self stel vrae om basiese demografiese inligting, politieke party, vas te stel en vra of potensiële kiesers bekommerd is oor dieremishandeling. Een vraag vra: 'Die wet in Colorado verbied dieremishandeling, soos om 'n dier te slaan, te martel of om 'n dier te vermoor of te vermink. Dit sluit plaasdiere van hierdie beskerming teen wreedheid uit, solank die behandeling in ooreenstemming is met 'aanvaarde veeteeltpraktyke'. ' tone sonder narkose, skeiding van babas van moeders binne ure of dae na geboorte, onthoring van beeste, skape en bokke sonder narkose, en die doodmaak van kuikens deur in 'n spoedmaal of versmoring te sit, kastrasie sonder narkose en die verwydering van gedeeltes vark-, skaap- of beestertjies sonder narkose. "
Die opname gaan voort om potensiële kiesers te vra om die "argumente ten gunste van 'n voorstel om die wet te verander, te oorweeg sodat wette oor dieremishandeling plaasdiere sowel as nie-plaasdiere sou beskerm." Die aangevoer argumente sluit in dat "hierdie voorstel sal verhoed dat slegte akteurs wettig dieremishandeling pleeg sonder om verantwoordelike plase en boerderye wat diere met respek behandel te beïnvloed" "Ons moet die lêveld gelyk maak sodat groot korporatiewe fabrieksplase dieselfde moet volg reëls as familieboere en boere "" Fabrieksplase skep enorme hoeveelhede gevaarlike afval wat ons lug en water besoedel. Die afloop van die fabriek van mis en kunsmis moet nooit naby ons water wees nie, maar daar kom voortdurend massiewe hoeveelhede in. Intussen gee hierdie reuse fabrieksplase meer kweekhuisgasse uit as die hele lande en gee dit besoedeling af wat die risiko vir asma kan verhoog. Maar ander state het soortgelyke wette uitgevaardig sonder dat die prys van voedsel styg. McDonald's het hom daartoe verbind om oor te skakel na kos wat meer menslik grootgemaak word en sê dit sal verbruikers nie 'n sent kos nie. Volgens 'n studie van die varkvleisbedryf self kan dit in werklikheid MINDER kos om nie meer onmenslike praktyke te gebruik nie. Wetenskaplikes waarsku oor antibiotika-weerstandbiedende superbekke wat van fabrieksplase af kom, en varke en koeie word dikwels gedwing om in hul eie afval te bly en vol dwelms gepomp om aan die lewe gehou te word. moordenaars- hoekom is dit goed om dit aan 'n koei of vark te doen? Dit is tyd om hierdie dubbele standaard vir dierbehandeling in Colorado te beëindig "en" Dit is 'n redelike voorstel om die skuiwergat in die huidige wet van Colorado uit te skakel, maar dit het geen invloed op die meerderheid van die familieboere en boere in Colorado wat reeds sorg om die put te verseker nie. -wees van diere onder hul toesig. "
Hannah Thompson-Weeman, vise-president van strategiese betrokkenheid by Animal Ag Alliance, het gesê dat die aard van die opname-vrae die ware bedoeling van die stemming-inisiatiefveldtog onthul.
'Die inisiatief is daarop gemik om die landbou van diere te beëindig - om geen ware kommer oor dieremishandeling aan te spreek nie, en die voorstanders sal die nodige middele gebruik om hul doel te bereik, insluitend die opsporing van verkeerde inligting oor onderwerpe soos besoedeling en antibiotikaweerstand wat heeltemal irrelevant is na die stembus-inisiatief, "het Thompson-Weeman gesê. 'As iemand nog onseker was oor wat hierdie stembrief -inisiatief beoog om te doen, moet hierdie opname -vrae dit duidelik maak. Hulle gooi alle mode-antidiere-landbou-gonswoorde teen die muur om te sien wat kan vashou en ondersteuners vir hulle te kry. "
Weeman, wie se werk daarop fokus om met die landbou se belanghebbendes in verbinding te tree om hulle met inligting te bewapen namate bedreigings teen ags na vore kom, het gesê dat daar ongetwyfeld verkeerde inligting die voedselsekerheid van die land bedreig.
'Moenie 'n fout maak nie, dit is die toekoms van dierlike landbou in Colorado en regoor die land wat volgende jaar op die stembrief sal wees,' het sy gesê.
Verstedeliking bedreig boeremarkte - resepte
Boere in die Vrystaat hou duim vas vir nog drie weke sonder ryp sodat bedreigde gewasse genoeg tyd het om droog te word.
Dit, tesame met veld en veral hoë gras langs die paaie wat 'n brandgevaar inhou, veroorsaak dat boere en die georganiseerde landbou op hul hoede is.
Vrystaat Landbou (VL) waarsku oor 'n moontlike brandgevaarrisiko met boere in die provinsie wat hoop op net drie weke se genade teen die winterkoue.
Dit is sodat laat gewasse hul volle potensiaal kan bereik. Die afgelope vier oggende het ryp reeds in die laagliggende dele van die suidelike Vrystaat voorgekom.
Die plaaslike FSA-verteenwoordiger, Johan Fourie, verduidelik dat die nagtemperature in laagliggende dele van Dewetsdorp, Wepener en Vanstadensrus aansienlik gedaal het, wat ryp in die proses veroorsaak het.
Gelukkig is daar in hierdie stadium geen gewasskade aangemeld nie.
FSA se Letsemeng -streekverteenwoordiger, Kempen Nel, sê boere in die Jacobsdal -omgewing hoop vir drie weke sonder ryp sodat gewasse genoeg tyd het om droog te word.
Brandbeskermingsverenigings op stand-by
Intussen waarsku dr Jack Armor, kommersiële bestuurder van FSA, dat boere bewus moet wees van 'n brandgevaar na die ryp.
Die goeie reën van die afgelope seisoen het bygedra tot goeie veld- en groeitoestande. Die veld en veral hoë gras langs die paaie hou egter 'n brandgevaar in. "
FSA moedig brandbeskermingsverenigings aan om hul strukture en toerusting in plek te kry in die lig van die rypverwante brandgevaar.
"Die South African National Roads Agency Limited (Sanral) het aangedui dat hul kontrakteurs eers vanaf 14 Mei die gras sal begin sny wanneer geen hergroei kan plaasvind nie, " Armor.
Armour verduidelik ook dat die laat reën wat gedurende Desember en Januarie in groot dele van die Vrystaat voorgekom het 'n invloed op plantdatums gehad het. Dit het vroeër ook gelei tot vloedskade in sommige gebiede.
Baie aanvanklike aanplantings is weggespoel of gekompakteer en moes later herplant word. Dit het 'n groot finansiële impak op boere. Dus, as ryp te vroeg voorkom en die laat aanplantings ook beskadig word, sal dit 'n groot slag vir hierdie boere wees. "
Streek- en droë spel bedreig boere en gewasse in New Jersey
Boere in New Jersey word deur droogtetoestande ondervind, aangesien die streek in New York met een van die droogste somers in jare te kampe het.
Dit het nog nie gereën in Augustus in New York of in die grootste deel van New Jersey nie. Julie het net 'n druppel water meegebring in vergelyking met normale vlakke.
As gevolg van 'n nat lente is reënval vir die jaar volgens die weerkundiges eintlik bo normaal, en die reservoirvlakke is hoog. Die vroeë deel van hierdie week kan verspreide buie en selfs donderbuie meebring.
Maar die nat tydperk sal waarskynlik van korte duur wees, en 'n paar klam dae is dalk nie genoeg om boere te help wie se oeste deur hoë temperature en droogtetoestande beskadig is op die hakke van 'n buitengewoon nat lente nie.
In New Jersey was 'n groot deel van die staat in Augustus botdroog, en 'n paar x27 ' ' ' onder-normale ' ' Julie, het Art Kraus, meteoroloog van die National Weather, gesê Diens. In Julie was die reënval in Atlantic City 2,41 duim onder die normale in Newark, dit was 3,18 duim onder die normale.
' ' Ons grasperk hier is bruin, en mnr. Kraus, wat in Mount Holly, N.J.
Meer as grasperke is bruin. Boere in New Jersey stort geld in besproeiing en kyk angstig na hul oeste. Ons het die hele dag besproei, het Peter Demarest van die Demarest -plaas in Hillsdale gesê, na 'n half duim reën in 39 dae.
Sy perskes is klein, maar soet, het hy gesê, maar sy pampoene is in gevaar. Hy het reeds 'n hele pampoenveld oorgeplant ná 'n oormaat reën in Junie. Nou, het hy gesê, ' ' As ek nie water in die volgende week of twee kry nie, is ek in die moeilikheid. ' '
Die probleem, het mnr. Demarest gesê, is die skerp verandering van 'n besonder nat lente, wat voorafgegaan is deur 'n ' 'ultramild ' ' winter. ' ɾk het meer ernstige droogtes gesien, ' ' het hy gesê, ' ' maar ek het nog nooit `n seisoen soos hierdie gesien nie. ' '
In die suidelike deel van New Jersey is die verhaal baie dieselfde. Bill Brooks Jr., wat Dusty Lane Farms in Elmer, NJ bestuur, en die president van die State Board of Agriculture is, het gesê sy aartappelopbrengste was te danke aan 'n reënerige Mei en Junie, maar sy graangewasse word swaar getref deur die daaropvolgende droogte.
' ' Ons opbrengste sal aansienlik afneem, ' ' het hy gesê en bygevoeg dat 'n bedrukte mark vir mielies en sojabone die wonde wat deur die weer veroorsaak word, sal vererger.
Central Park se gemiddelde reënval vir Julie is 4,35 duim hierdie Julie bring slegs 1,09 duim. Dit was die sewende-droogste Julie sedert rekordhouding in 1869 begin het, sê Joe Koval, 'n weerkundige by die Pennsylvania State University departement van meteorologie. Op grond van die gemiddelde vir die afgelope jare, moes Augustus 'n bietjie meer as 'n sentimeter gebring het, het mnr. Koval gesê. In plaas daarvan het die eerste nege dae van die maand nie eens 'n daling opgelewer nie.
Die fout lê by 'n hoëdrukstelsel wat etlike weke lank hardnekkig van New England af gesweef het, het mnr. Koval gesê. Dit blokkeer 'n stelsel wat die afgelope week of twee baie reën na die Midde -Weste gebring het, het hy gesê. Die hoë druk lyk op die punt om af te breek en maak die pad oop vir 'n paar dae nat, het mnr. Koval gesê. Maar hy het voorspel dat die reën 'n haastige toevlug sou kry.
Verstedeliking plaas plase in Afrika se stede in gevaar
'N Stedelike boer maak sy plante naby Bamako, Mali, nat, waar die regering byna 250 hektaar vir marktuine opsy gesit het.
Vir baie stedelinge in die VSA word dit makliker om plaaslik te eet. As jy gelukkig is, kan jy inkopies doen by 'n boeremark, by 'n boer 'n boks aanmeld, of jou eie tamaties en courgette in die gemeenskapstuin kweek.
Vir stedelinge in Afrika suid van die Sahara is plaaslik eet die norm, nie die uitsondering nie. Tot 40 persent van die gesinne is daar stedelike boere, en hulle produseer vrugte en groente nie net vir hulself nie, maar ook vir miljoene ander - alles binne of naby stadsgrense.
Maar 'n opname van die Food and Agriculture Organization, wat gister gepubliseer is, het bevind dat hierdie stedelike plase in gevaar is. Namate die stede in Afrika in die komende dekades verdubbel, sal tuinbougrond vir behuising en nywerheid verlore gaan, voorspel die verslag.
Die opname - wat die eerste in sy soort is - het gekyk na stadsboerdery in 31 lande, waar meer as die helfte van die stedelike bevolking van Afrika woon. Die skrywers sê dat regerings stedelike boerdery in stadsbeplanning moet integreer, anders kan die stede een van hul beste voedselbronne verloor.
As inspirasie kan Afrika na China en baie lande in Latyns -Amerika kyk, wat sedert die 1960's tuinbou in hul stedelike beplanning opgeneem het. Nou kom meer as die helfte van Beijing se groentevoorraad uit die stad se eie tuine, lui die verslag.
In Afrika suid van die Sahara wissel stedelike boerderye baie van land tot land. Kameroen, Malawi en Ghana was bo -aan die lys, met tussen 25 en 50 persent van alle huishoudings in die stad.
In Malawi het 700 000 stadsmense tuine om hul gesinne te voed en ekstra geld te verdien, terwyl 11 000 gesinne in die hoofstad van Kenia, Nairobi, saktuine (jute of plastieksakke omskep in planters) gebruik om hul eie mae te vul en hul huur te betaal.
Sommige skole in Burundi en die Demokratiese Republiek van die Kongo het selfs hul eie tuinmaakprogramme, soos dié wat presidentsvrou Michelle Obama hier in die VSA gevra het
Maar uit die opname is bevind dat een soort stedelike boerdery alle ander troef as dit kom by die voeding van die meeste mense: 'tuinmaak', of boer op kommersiële en besproeide persele in stede.
Die tuine is 'een van die produktiefste boerderystelsels in Afrika', lui die verslag. Hulle produseer byna alle blaargroentes wat geëet word in vyf van die grootste stede in Afrika, waar 22 miljoen mense woon.
Marktuine genereer ook plaaslike werk, skep stedelike groen rieme en kan selfs stadsafval herwin.
In die hoofstad van Mosambiek, Maputo, werk 13 000 mense in tuinmaak, terwyl marktuine in een streek van die DRK 80 000 ton produkte of 65 persent van die aanbod van die streek lewer.
Grond wat vir marktuine opsy gesit word, skep groen bande in die hoofstad van Mosambiek, Maputo. Met vergunning van DigitalGlobe steek onderskrif weg
Grond wat vir marktuine opsy gesit word, skep groen bande in die hoofstad van Mosambiek, Maputo.
Maar die FAO sê dat marktuine die grootste bedreiging word vir die groeiseisoen van Afrika, aangesien dit nie tipies gereguleer of ondersteun word deur regerings nie. Baie van hulle werk op 'fuzzy' of onwettige voorwaardes, en kan hul reg om te boer te eniger tyd verloor.
Plaaslike regerings moet hierdie stedelike tuine koester en beskerm, lui die verslag. En hulle kon boere oplei in omgewingsvriendelike tegnieke, soos kompos, drupbesproeiing en die keuse van beter sade.