Hy lei haar aan die hand na die groot swart vleuelklavier op die verhoog van die Stellenbosse Klein Libertasteater. Sy stamp liggies teen die instrument voordat sy glimlaggend gaan sit – ’n tenger blonde vrou met ’n donkerbril en sneeuwit arms. Van agter die verhoog begin hy lees: Die hemel bestorm en kansloos agter die wolke verdwyn. Die onvoorwaardelike oorgawe teken met sagte lyne . . .
Sy antwoord met klanke wat saggies vroetel en dan soos wedvlugduiwe oor die klawerbord vlieg. Die verhoogligte word ’n skemering totdat jy net die wit van haar gesig, arms en hare kan sien. Continue reading “Sy sien sonder oë” →