Sonja Loots: 'n Vrou lyk op haar lelikste wanneer sy sport beoefen | Netwerk24
Deur Sonja Loots 01 Augustus 2021 00:04
'n Vrou op die atletiekbaan is teleurstellend, want sy het plat borste.
'n Vrou wat balspel beoefen, het 'n lelike lyf, harde gesig en goedkoop verstand.
'n Vrou wat tennis speel, lyk soos 'n haastige kameelperd.
'n Mens wil glo dat hierdie uitlatings deur die Amerikaanse sportskrywer Paul Gallico in die laat-1930's hopeloos verouderd is. Die storms wat tans woed oor die voorkoms van vroueatlete laat mens egter wonder hoeveel vooroordele bly vassteek.
'n Noorweegse strandhandbalspan is vandeesweek beboet omdat hulle in kortspanbroekies pleks van bikinibroekies gespeel het. In Tokio het Duitse vrouegimnaste lang spanbroeke onder hul leotards gedra uit protes teen hul seksualisering.
Die Olimpiese swemmer Alice Dearing mog nie 'n swemkep dra wat groter gesny is vir dreadlocks en Afros nie. En in Engeland is die verspringatleet Olivia Breen berispe omdat die broekie waarin sy spring te skraps sou wees.
Hier te kort en daar te lank. Te klein, te groot, te styf, te los. Altyd bedink sportliggame nog reëls oor wat vroue mag dra en wat nié.
Te klein, te groot, te styf, te los.
Nadat die Franse tennisspeler Suzanne Lenglen in 1910 in knielengte rompe begin speel het, het die Olimpiese Komitee in 1914 teruggekap met 'n reël dat vroue slegs kon deelneem in sporte wat hulle met lang rokke kon beoefen.
Nadat roksome gelig het, moes vrouetennisspelers vanaf die laat-1920's 'n verbete stryd veg om kortbroeke te mag dra. Toe Billie Jean King in die 1970's moulose hempies op die baan dra, was dit omstrede. In die 1980's is die Amerikaanse atleet Florence Griffith Joyner, oftewel Flo-Jo, belaglik gemaak oor haar eenbeenuitrustings.
En wie kan vergeet hoe Serena Williams in 2018 oor die vingers getik is oor die katpak wat sy vir 'n Roland Garros-kragmeting gedra het! Beamptes het verklaar dit sal voortaan verbode wees "omdat spelers die spel en plek moet respekteer".
Toe Anna Kournikova jare vantevore in 2002 in kort toppies begin speel het, was daar egter geen hik of kik nie.
Dat die skraal blondine met die blou ogies kon dra wat sy wil terwyl Serena telkens onder skoot gekom het, onderstreep die ware rede waarom vroueatlete se klere tot soveel beheptheid lei.
Dit was nie die katpak wat die Franse monsieurtjies kwaad gemaak het nie. Dit was die feit dat sy dit haar "Black Panther"-pak genoem het en gesê het dit laat haar soos 'n superheld voel.
Vroueatlete is nie net fisiek sterk nie. Hulle straal ook krag uit. Hulle verskuif grense, versplinter stereotipes en baklei hand en tand vir gelyke behandeling. Hulle raak ikone wat die denke oor gender transformeer. Kortom: Hulle is 'n bedreiging.
Gallico het as sportskrywer gewerk toe Babe Didrikson Zaharias op die atletiekbaan, in die swembad, op die tennisbaan, in die bokskryt en in die gholfbaan gevestigde idees oor vroue se beperkings op hul kop gedraai het.
Sy het in 1932 drie Olimpiese medaljes in baan- en veldnommers gewen. Hierna het sy gholf begin speel en 31 groot gholftoernooie gewen.
Gallico se beriggewing het gefokus op haar prominente adamsappel, die dons op haar bolip en die feit dat haar gesig volgens hom soos 'n hamer gelyk het.
Dit was 'n voorspelbare taktiek wat helaas steeds herkenbaar is.
Wanneer vroueatlete oor hul voorkoms onder skoot kom, gaan dit nie oor hul gebrek aan respek vir die spel, soos destyds oor Serena beweer is nie. Dit gaan eerder oor 'n gebrek aan respek vir húlle, en hul ontsaglike talente.