Hierdie tipe dinge wat grens aan die onwerklike is so teer punt dat selfs dokters/spesialiste dit bespreek onder mekaar HOE om die pasient te nader om uit te vind of hulle hierdie simptome begin ervaar soos kroniese siekte sy verloop neem lief Adele. Hulle raai mekaar aan om te noem dat dit 'n meer algemene verskynsel is onder ernstige siek pasiente en dus geen rede tot kommer dat jy besig is om jou verstand te verloor nie. Solank jy kan vertel wat jy sien en besef dit is NIE werklik daar nie, is jou 'kop nog deur' en jy 'by jou sinne.'
Daar is gedurig dinge in elkeen van ons se lewe wat aanpassing verg. Op die pad van hulle wat kennis gemaak het met 'n kroniese toestand wat jou energie en asem steel is dit dan ook gewis deel van die pakket vir 'n nuwe normaal en het jy nodig om buite die boks te dink sodat jy nog die klein vreugdetjies kan geniet. Een van die wonderlikste hulpmiddels vir my as ouma wat 'n wakende ogie moet hou, was 'n matras
My stryd met Lupus plaas my in 'n appelmandjie van verstaan wat in die peermandjie aangaan. Lupus is ook 'n siekte waarvan min mense bewus is. Soos in jou geval, is daar nie daaglikse sigbare simptome nie, en kan ander nie jou daaglikse stryd verstaan nie.
Ek moet myself tog net sover bring en 'n topic begin hieroor, en my pad daarmee. Maar ek dink dit is moeiilik om eers te begin. Soos met die boek wat halfpad is oor my ander stryd. Dis of die skryf daarvan my in 'n donker plek plaas. Maar dis dalk net deurdruk. Om die rowe vir eenmaal en klaar af te trek, al is dit pynlik
Dit was vir my 'n verligting toe ek begin deel oor dit wat op ons pad gekom het mater. Ek glo dat jy op die regte tyd die woorde sal vind om jou kruis te deel met ons en ander. Dink aan jou wat in die proses is om die rowe vir een en altyd af te trek. Letsels is altyd daar om ons te laat onthou van die pad wat ons gestap het - 'n pad waar jy sterker anderkant uitgekom het!