Beide wat standpunt en taalaanwending betref, vind ons Brink op 'n ‘middenweg’; hy is konserwatief-liberaal. Aan die een kant is dit die Nederlandse taal wat sy liefde het, aan die ander kant wil hy vir sy volk skryf wat dié taal nie meer goed ken en kan praat nie, maar 'n volk wat hy desnieteenstaande lief het:
Dit is duidelik dat Brink net maar half tot die Afrikaanse Letterkunde gereken kan word, maar nie te ontkenne is dit egter ook dat die taal van sy ‘grappige’ stukke so na aan Afrikaans is, dat ons hom 'n plekkie ook nie kan weier nie.