Dit sluit natuurlik alle natuurlike persone in wat hulself binne daardie gebied bevind. Let op dat die nasiestaat as 'n gemeenskaplike regspersoonlikheid beskou word. Omgekeerd het so 'n staat verskeie wetlike verantwoordelikhede teenoor die landsburgers en hul omgewing en word sisteme opgestel om te verseker dat daar gesonde balans gehandhaaf word. Word nie daaraan voldoen nie en 'n regering hou op om staat te wees, gaan die selfbeskikkingsreg (teoreties) terug na die selfbeskikkingsubjek.
'n Voorbeeld van private internasionale regte is die kopieregwette wat in die meeste lande geld. Gewoonlik erken so 'n wet ook die beginsel van universele intellektuele eiendomsreg wat dus internasionaal geldingskrag het. Dieselfde geld vir advertensieregte, musiekproduksies, films, ens. wat vereis dat 'n geldige kontrak vir elke geval opgestel word en deur alle partye verstaan en bekragtig sal word. 'n Kontrak wat egter geheel en al tot die voordeel van een party en tot die nadeel van 'n ander party geld, al is dit deur alle betrokkenes bekragtig, is van meet af aan nietig. In sulke gevalle is die jurisdiksie van ‘n hof gewoonlik ‘n debateerbare kwessie.
Wat duidelik begryp moet word, is dat die Volkereg geensins onproblematies is nie. Dis nie 'n stel wette wat sonder meer op almal afgedwing kan word nie. Daar bestaan ook geen effektiewe meganisme om toe te sien dat selfs state wat dit onderskryf, sodanige bepalinge nakom nie. Die uitsprake oor arbitrasiesake wat deur die Internasionale Geregshof aangehoor word, val dikwels op dowe ore: byvoorbeeld die bevinding dat die oprigting van die Israelse muur die groepsregte van die Palestyne skaad en dat dit onverwyld afgebreek moet word. Die Volkereg bied ewemin 'n kitsoplossing vir konfliksituasies.
Waar laat bostaande ons, in soverre "ons" na die Afrikaanstalige kultuurgemeenskap in die algemeen verwys? Op een vlak word diegene wat probleemloos by die Nuwe Suid–Afrikaanse politieke bestel inskakel, die ideële beskerming gebied van 'n grondwet wat bv. die VN se "Universele Verklaring van Menseregte" erken as 'n basisdokument met universele morele gesag. As blote minderheidsgroep binne die Suid–Afrikaans orde is die werklikheid dat haas elke vorm van selfseggenskap stelselmatig uit die hande van die gewone burger geneem word en deur die sentrale staatsgesag oorgeneem is.
Daar bestaan ook verskeie rigtinggewende verklarings en verbonde oor die regte van volkere, wat een en elk op die fondament van die selfbeskikkingsreg van volke gebaseer is. Hierdie reg kan nie t.o.v. 'n indiwidu geformuleer word nie (sien bv. Art. 55 van die VN se Handves, asook hul Resolusie 1514 van 14 Des. 1960 oor die Toestaan van Onafhanklikheid aan Koloniale Lande en Volke), maar geld slegs t.o.v. 'n volksgemeenskap. Lg. moet aan bepaalde vereiste voldoen en van tyd tot tyd demonstreer dat dit steeds vir hulle geld.
Die stryd om selfbehoud word pragtig beskryf in die omvattende volume van Jan Heunis van 1986: United Nations versus South Africa. Daarin ontleed hy o.m. die volkeregtelike vereistes wat die VN aan die RSA–regering gestel het oor die selfbeskikkingsreg van die swart volke. Hy toon ook aan hoe daar in elke opsig aan die vereistes voldoen is met die skep van die vier onafhanklike tuislande, asook die ses selfregerende administrasiewe gebiede. Die VN het daardie bedeling egter afgemaak as 'n "Bantustanpraktyk" en geëis dat die ganse Suid–Afrika – met behoud van sy kunsmatige Uniegrense ! – aan 'n een–mens–een–stem meerderheidsregering uitgelewer word. Die res is geskiedenis, wat daartoe gelei het dat bestaande internasionale grense radikaal geskend is en herenig is in 'n eenheidstaat, teen die grein van die beginsel en praktyk waarvolgens selfbeskikkende volkstate in dieselfde tyd in Oos–Europa tot stand gekom het.
Natuurlik stel die RSA–Grondwet dit nie in hierdie terme nie, maar dit kom darop neer indien die gelykheidsartikel krities saamgelees word met wette soos die Gelyke Indiensneming en die genoemde Swart Ekonomiese Bemagting. Vir lg. is daar soos te verwagte verskeie minder vleiende beskrywings in die omgangstaal in omloop.
Bestaande akkoorde oor selfbeskikking vergader tans stof en laat 'n nuwe situasie ontstaan: nl. dat die wet vir 'n nuwe bedeling slegs bepaal kan word deur 'n veranderde wil! Geen verduideliking of verskoning is ooit aangebied vir die regeringsparty se nie–reaksie nie. Gevolglik bly die vredeliewende blanke Afrikanerbevolking, waarvan tenminste 70% hulself by herhaling ten gunste van volwaardige onafhanklikheid in 'n eie staat verklaar het, steeds in die lug hang wat hierdie opsie betref.
Gepraat van wilsduiding: Die vryheidstrewende hoofstroom van die Afrikaanse kultuurgemeenskap in die wydste sin van die woord identifiseer hulself, na eie keuse al hoe duideliker en sonder skroom, as die Boerevolk. Dis by lg. wat daar wel 'n wil bestaan om homself vir die herstel van onafhanklikheid te beywer, alhoewel met inbegrepe van die nuwe sosio–politieke landskap. Dit sluit vanselfsprekend in dat die jurisdiksie–aanspraak van die eenheidstaat oor dié volk verwerp word. Dit is by herhaling gedoen, o.m. sodat daar geen sprake kan wees van stilswyende instemming in die proses nie.
Wat betref die onderwys, is daar 'n interessante innerlike tweespalt in regeringsbeleid te bespeur: aan die een kant word lippediens bewys aan die beginsel van demokratiese selfbestuur op grondvlak (bv. die Bestuursliggame van skole as die hoogste grondvlakgesag), terwyl die drang om te selfbemagtig deur wit ontmagting nog sterker is, en voortdurend pogings aangewend word om die regte van bestuursliggame verder in te perk deur wetgewing.
'n Algemene regsbeginsel in die internasionale praktyk is dat vryheid wat eenmaal toegestaan is, nooit weer vernietig mag word nie. Die vernietiging van die selfbeskikking van die blanke kollektief en die Boerevolk in die besonder in1994, konstitueer so 'n onregmatige vernietiging. Wat van die Afrikaner se vryheidswil oorgebly het, is 'n interessante vraag wat seer sekerlik slegs op een antwoord dui.
Die insig in die bestaan van 'n allesomvattende swart rassisme lei ook vind tot die verdere besef dat daar 'n toestand van grootskaalse en steeds toenemende ongeregtigheid ontstaan het wat betref die regstatus en posisie van witmense in die algemeen. Die feit dat die regerende party, ongeag sy gesagasaanspraak oor almal in Suid–Afrika, sedert 1994 geen enkele wet deurgevoer het nie wat die belange van òf die wit rasgroep (sic!) òf die Boerevolk moes bevorder (in weerwil van sy eie Grondwet), verstewig die persepsie van 'n allesdeursurende ongeregtigheid. Harde vrae oor die geldigheid van die veronderstelde Sosiale Kontrak tussen "al die mense" van die land, ten grondslag van die RSA–Grondwet, kan ook met reg gevra word.
Die skrywer doseer Filosofie aan die Universiteit van Fort Hare in die Oos–Kaap. Hy is die skrywer van Visies van Vryheid (2005) en 'n Nasionale Koördineerder van die Boereklub van Suider Afrika. Hy dien ook op die Dagbestuur van die Verkennersbeweging, aosok van die Federale Boerevolk Raad. Meer inligting oor die boek kan gevind word by www.incitatus.co.za en die skrywer kan gekontak word by vryspraak@telkomsa.net.