In die onderste laai van my lessenaar kom ek af op ’n brief wat ses en twintig jaar gelede aangekom het. ’n Paniekerige brief wat nog steeds asemhaal wanneer dit vir die tweede keer aankom.
Die huis het vyf vensters: deur vier skyn die dag helder en stil. Buite die vyfde venster is ’n donker lug, donder en storm. Ek staan by die vyfde venster. Die brief.
Partykeer gaap daar ’n afgrond oop tussen Dinsdag en Woensdag maar ses en twintig jaar kan in ’n oomblik verbyflits. Tyd is nie ’n reguit lyn nie, dit is eerder soos ’n doolhof, en as jy jouself op die regte plek in die muur vasdruk, kan jy die haastige voetstappe en stemme hoor, jy kan jouself hoor verbystap daar aan die anderkant.
Is die brief ooit beantwoord? Ek kan nie onthou nie, dit was lank gelede. Die see se oneindige drumpels het aanhou aankom. Die hart het aangehou spring van sekonde na sekonde soos ’n padda in die nat gras van Augustus.
Die onbeantwoorde briewe hoop op, soos cirro-stratus wolke wat slegte weer voorspel. Dit maak die sonlig dof. Ek sal eendag antwoord.