Soos die Arktiese See-ys krimp, toon navorsing hoe baie energie-polarbere gebruik word om voedsel te vind - klimaatinvloed Nuus | Climate Impact News
Geskryf deur Anthony Pagano
'N Ijsbeer breek deur denkt Arktiese ys. USGS Anthony Pagano, Universiteit van Kalifornië, Santa Cruz
Isbere woon in 'n afgeleë en onherbergsame omgewing ver van die meeste menslike nedersettings. Vir die meeste bioloë is geleenthede om hierdie diere in ag te neem, vlugtig. Trouens, wetenskaplikes se hoofbronne vir die verstaan ​​van basiese gedrag van ijsberen op see-ys is waarnemings van ijsbeer gedrag en voedsame pryse wat deur die Kanadese bioloog Ian Stirling meer as 40 jaar gelede gemaak is, gekombineer met plaaslike tradisionele kennis van Arktiese inheemse volke.
Met deurlopende en voorspelde dalings In Arktiese see-ys is daar 'n groter behoefte om te verstaan ​​hoe ijsbeer seevis gebruik en sal reageer op verwagte omgewingsveranderings. Om hierdie vraag te beantwoord, het ek sedert IXXX saam met kollegas van die Amerikaanse Geologiese Opname, die Universiteit van Kalifornië in Santa Cruz, die San Diego Zoo Instituut vir Bewaringsnavorsing en Stephen Atkinson , 'n onafhanklike navorsings wild bioloog.
in 'n nuut gepubliseer studie, bied ons metaboliese data wat vir die eerste keer aantoon hoeveel seëls dra moet vang terwyl hulle op see ys oorleef. Daardeur het ons gevind dat hulle meer energie bestee as wat wetenskaplikes voorheen gedink het. Dit beklemtoon hul vertroue op 'n dieet van vetryke robbe in die energieke veeleisende Arktiese gebied.
'N Stilbeeld van Arktiese see-ys op Sept. 13, 2017, toe die ys sy jaarlikse minimum bereik het. Die geel lyn dui op die gemiddelde 30-jaar seevlak wat oor die tydperk vanaf 1981 tot 2010 bereken is. NASA
Hoeveel energie het oorkoepelende ysbere nodig?
In die Beaufort See, waar die USGS navorsing doen, het die ijsberries dalings getoon oorvloed, oorlewingsyfers en liggaam toestand. Maar dit is moeilik om die meganismes wat hierdie dalings bestuur, regstreeks te kwantifiseer.
Navorsing dui daarop dat beren is vang minder seëls en beweeg groter afstande as wat hulle histories gedoen het, wat 'n energiewanbalans veroorsaak wat hul toestand en reproduktiewe sukses negatief beïnvloed. Maar wetenskaplikes het gesukkel om te bepaal hoeveel energie vrye ijsberen benodig en hoeveel seëls hulle moet vang om hierdie negatiewe energiewanbalans te vermy.
Footage van kameras op bolletjie-ijsberen, met kommentaar van wildbioloog Anthony Pagano.
Sub-zero temperature en wye beren
In 2013 ontplooi ons krae toegerus met GPS- en videokameras op twee ijsberen om die gedrag van die draers te ondersoek en suksesvolhede op see-ys te ondersoek. Ons het die bande 10 tot 13 dae later herstel, maar tot ons teleurstelling was die lens met 'n soliede blok ys bedek. Nog erger, die kamera batterye het misluk, waarskynlik weens koue temperature, en geen video is aangeteken nie.
'N Jaar later het ons vier GPS-videokamera-krae ontplooi wat spesiaal vir ons ontwerp is deur die video-ingenieur in die wild Mehdi Bakhtiari om die uiterste Arktiese toestande te hanteer. Ons het hoëtegniese drieaksiale versnellingsmeters, soortgelyk aan die tegnologie wat in Fitbits gebruik word, geheg aan die krae om ons te help om die gedrag se gedrags- en aktiwiteitskoers te meet. Ons het ook metings in bloedmonsters ontleed wat ons in staat gestel het om hul energieverbruik te bepaal.
Hierdie keer het die videokameras gewerk. Toe ons hulle herstel het, het ons agt tot 11 dae van beeldmateriaal versamel wat die gedrag van die ijsbeer op see-ys vanuit die oogpunt van 'n beer laat sien, wat ons met die diere se uitgawes kan verbind. Maar drie van die vier versnellings het misluk, weer weens batteryprobleme as gevolg van uiterste koue toestande.
In 2015, nadat ons met die versnellingsmetervervaardiger gewerk het, het ons weer die 4 GPS-videokamera-bande met drie-aksiale versnellingsmeters op die ijsberen laat implementeer. Een beer het egter haar hart aangeraak om na Kanada te reis en sowat 175 miles (280 kilometers) in nege dae na ons gebring. Om haar te bereik, het ons in 'n helikopter na 'n dorp naby die Kanadese grens gevlieg, waarna ons vir 12-dae ingehok is. Gedurende daardie tyd het die beer gekruis in Kanada, nadat sy amper 270-kilometer (430-kilometer) geloop het sedert haar kraag toegepas is. Ons het haar kraag via satelliet op afstand afgelaai en toe gewag om dit terug te keer na die VSA se waters voordat ons 'n dash maak om dit op te spoor.
Satelliettelemetrie toon verskeie gemerkte ijsberen wat lang afstande beweeg om in Julie 2016 op afnemende see-ys te bly. USGS
Ten spyte van hierdie uitdagings, was ons in staat om 'n merkwaardige reeks data te versamel oor die metabolisme, gedrag, verouderingskoerse en bewegingspatrone van iersbere. Ons maatreëls van metabolisme was aansienlik hoër as vorige beramings van iersbeer metaboliese dosisse. Met ander woorde, ons het bevind dat ijsberen meer energie benodig in hul daaglikse aktiwiteite as wat wetenskaplikes voorheen geglo het - omtrent 1.6 keer meer.
Die video krae het merkwaardige beeldmateriaal van ijsbeer se fees- of hongersnoodlewe gehad. 'N beer kan ure lank loop voordat 'n seël asemhelpie gevind word wat haar interesseer, en dan min minute spandeer om te wag vir 'n seël om op die lug te kom. As dit gebeur, sal die beer op sy agterpote opstaan ​​en deur die ys in die water steek om die seël te probeer stamp en dan sy prooi met sy kake te gryp en by die nek te byt. Meer dikwels as nie, sal die seël wegkom en die beer sal na 'n ander asemhuling soek.
Van die 9-beertjies wat ons bestudeer het, het 5 massa verloor oor die agt tot 11 dae wat ons gemonitor het. Vier van die bene het byna 10 persent van hul liggaamsmassa verloor - ongeveer 40 pond (18 kilogram). In teenstelling het die vier beren wat eintlik gevangenes geëet en geëet het, byna 10 persent van hul liggaamsgewig verkry. Hierdie groot veranderinge in liggaamsmassa oor so 'n kort tydperk was opvallende demonstrasies van hoe swaar ijsbere staatmaak op 'n energie-digte dieet van seëlblubber.
Aansienlik het ons ook 'n sterk verhouding tussen die bier se aktiwiteitsvlakke en hul metabolisme aangetref. Ikarbere wat meer aktief was en groter afstande beweeg het, het veel meer energie gebruik as minder aktiewe beren.
Ons bevindinge versterk die fisiologiese uitdagings wat die ijsberen in die gesig staar as die see-ys krimp en word toenemend gefragmenteerd. Hul seëlprooi word minder beskikbaar, en die bere moet meer aktief wees en meer afstand dek om te voed. Alhoewel daar baie spekulasie is oor hoe die verlies van see-ys die ijsbeer kan beïnvloed, toon ons navorsing net hoe dramaties hierdie diere geraak kan word as hulle verder moet strek om die kos wat hulle benodig, te vind.