3 maniere waarop progressiewe mense weer kan verbind met die plattelandse Amerika - nuus oor klimaatimpak
Promosie-plakkaat wat 'n "Gift for the Grangers", ca. 1873.
Die rampspoedige verkiesing van Donald Trump het 'n langdurige sielonderzoek onder liberale, Demokrate en progressiewe gedwing. Baie daarvan het gefokus op die verwaarlosing van werkers wat in landelike gebiede woon, veral in die Midde-Ooste en Appalachia. Ek sal belydenis aan die liberale instelling se kollektiewe "hoe het ons dit mis?" Oomblik, veral aangesien skrywers soos Sara Smarsh, Dee Davis, en die uwe Die alarmklokkies het al geruime tyd geroep.
Nietemin, as boer en konsultant oor volhoubare ekonomiese ontwikkeling wat in baie van hierdie plekke werk, is ek welkom om hierdie ondersoek te laat verlaat. Laat my duidelik wees: Die progressiewe beweging het nie net die behoeftes van plattelandse mense geïgnoreer nie, maar ook die baie innoverende maniere waarop landelike mense hulself aangespreek het. Ek praat hier oor die opkoms van ekonomiese alternatiewe wat begin om 'n oorgang na die sogenaamde nuwe ekonomie teweegbring, een wat meer gediversifiseerde, net en ekologies volhoubaar is.
In plekke soos Suidwes-Virginia, waar ek woon, het ons al meer as 50 jaar met ekonomiese oorgang gegaan. Die mees onlangse fase het begin met die offshoring van meubel- en tekstielwerk in die 1980s, voortgesit deur die ineenstorting van tabakboerdery aan die begin van die eeu, en is nou goed in wat die finale afname van die steenkoolbedryf mag wees. Die meeste Appalachiese mense ken al te goed die gevolge van slegte openbare beleid, van wat dit beteken om die breër ekonomie te brand, net om verbrand te word deur die politiek van die elites. Dit is 'n groot deel van waarom landelike gemeenskappe soos die myn histories so veerkragtig was, nuwe maniere kan vind om minder te doen. Dit is ook deel van waarom so baie landmense met vestigingspolitiek en -ekonomie tred hou.
Alhoewel dit staak en onvolledig is, toon die verskuiwings in ekonomiese denke en praktyk wat onder landelike mense ontstaan ​​het tydens hierdie oorgange die potensiaal om ekonomieë te ontwikkel wat vir mense en die omgewing werk. Ek is daarvan oortuig dat die begrip van landelike gemeenskappe en omhelsing van hierdie opkomende oorgange sal help om 'n veel groter en sterker progressiewe beweging te bou.
Wat volg is drie stappe wat progressiewe moet neem om te help om dit te laat gebeur.
1. Verstaan ​​die omgewing as lewensbestaan.
In vergelyking met die mense in die land, is stedelike en voorstedelike liberale baie meer geneig om as "omgewingsbewustes" te identifiseer. Tog is hul alledaagse verhouding tot die natuurlike wêreld geneig om meer geestelik of ontspanningsgesind te wees as pragmaties; hul prioriteite is gewoonlik meer globale as plaaslike, meer langtermyn as onmiddellik. Landelike mense, daarenteen, ervaar die natuur in die eerste plek as lewensbestaan, as 'n bron van voedsel, energie en materiaal vir lewe en werk, hier, vandag.
Om die omgewing as lewensbestaan ​​te verstaan, sal die perspektief en prioriteite van progressiewe aansienlik verander en kan begin om 'n brug te bou aan die mynwerkers, boorders, loggers en boere wat omgewingsbewustes as hul vyande beskou. Dit beteken nie dat ons die groot probleme soos klimaatsverandering ignoreer nie. Ons moet eerder verstaan ​​hoe die impak van klimaatsverandering op 'n plattelandse lewenswyse perspektief kan uitsteek en versag.
2. Lig landelike innoveerders op.
Daar is 'n buitengewone hoeveelheid vindingrykheid in landelike gemeenskappe, veral in die gebied van selfstandigheid en veerkragtigheid. Van Bren Smith se "vertikale oseaanboerdery"Na MACED's on-bill finansiering van energie-doeltreffendheid vir laer-inkomste huishoudings, landelike mense is baanbrekerswerk van bottom-up, lae koste oplossings vir komplekse probleme. Die algemene draad tussen hierdie inisiatiewe is hoe hulle help om plaaslike kapasiteit te bou om werklike behoeftes te voorsien.
Dit gebeur natuurlik ook in stede PUSH Buffalo (Buffalo, New York) aan die Corbin Hill Voedselprojek in Harlem en die Suid-Bronx (New York City). Maar landelike innoveerders vlieg gewoonlik onder die radar, ongesiens deur die media en onbekend aan beleidmakers en sogenaamde gedagte-leiers. Vandaar die wydverspreide persepsie dat die land agter die stad lê, dat mense daar "vas" is, nie of nie bereid om te verander nie. Ek het gevind dat die idee al te algemeen onder progressiewe is, om te verduidelik waarom die Demokratiese Party en soveel stedelike elites die land as hopeloos "rooi" afgeskryf het.
Om ons kulturele en politieke polarisasie te oorkom, sal vereis dat ons verder gaan as die dominante verhaal wat progressiewe stede teen 'n reaksionêre platteland plaas. Om te leer oor, begrip en dan die opkomende nuwe ekonomieë in landelike gemeenskappe te ondersteun, sal die proses begin.
Hoe ons praat oor dinge is amper so krities as wat ons praat. En op beide punte, Demokrate, liberale, en progressiewe konsekwent mis die punt met landelike mense. Eerstens praat ons te veel. Heeltemal te veel. En te dikwels sê ons nie veel van enigiets nie. Ek het hierdie "verloor liberale taal, "En inderdaad, die afgelope paar verkiesings het dit gedra.
Ek stel nie voor dat ons domme dinge afstamp nie; Inteendeel. Ons moet die kroeg in ons praat en skryf, verhef ons boodskappe met wat die digter en boer Wendell Berry eens die "elegansie van die besondere" genoem het - dit is van die konkrete eerder as die abstrakte. So voel die meeste plattelandse mense in ervaring, dikwels in die plaaslike realiteite van lewe en lewensbestaan. Progressiewe hoef nie ons beginsels of waardes te laat vaar nie. Ons moet net leer om oor hulle te praat, en in die konteks van alledaagse ervaring.
Donald Trump se verkiesing was 40 jaar in die maak, die uiteindelike vrug van 'n buitengewoon goed befondsde en omvattende regse projek om die algemene goed te verdraai, die mark te verwerp en die kwesbare en die ander aan te val. Ongelukkig het die progressiewe beweging se verwaarlosing van werkers en landelike gemeenskappe reg in die verhaal gespeel. Ons kan dit verander deur die plattelandse gemeenskappe se perspektief op die omgewing te verstaan ​​deur die innovasies wat uit daardie gemeenskappe kom, te erken en ons boodskappe in daardie ervarings te grond.
Anthony Flaccavento het hierdie artikel vir JA geskryf! Magazine. Anthony is 'n organiese boer, aktivis en volhoubare ontwikkelingskonsultant in Abingdon, Virginia. Sy boek, "Die bou van 'n gesonde ekonomie vanaf die onderkant: Real-World Experience vir Transformative Change aanwend " (Junie 2016) is gepubliseer deur die University Press of Kentucky. Hy skryf en praat wyd oor hierdie kwessies en lewer ook 'Neem Vyf saam met Tony, 'N YouTube-reeks wat die ekonomie, handel en boerdery dek.