Volgens kenners is 'n aansienlike deel van ons kommunikasie nie verbaal nie. Ons reageer elke dag op duisende op nie-verbale aanwysings en gedrag, insluitend posture, gesigsuitdrukking, oog blik, gebare en stemtoon. Van ons handskake na ons haarstyle, openbaar non-verbale besonderhede wie ons is en impak hoe ons met ander mense verband hou.
Wetenskaplike navorsing oor nie-verbale kommunikasie en gedrag het begin met die 1872-publikasie van Charles Darwin se uitdrukking van die emosies in mense en diere .
Sedertdien het baie navorsing oor die tipes, effekte en uitdrukkings van onuitgesproke kommunikasie en gedrag. Terwyl hierdie seine dikwels so subtiel is dat ons nie bewus daarvan bewus is nie, het navorsing verskeie verskillende tipes nieverbale kommunikasie geïdentifiseer.
In baie gevalle kommunikeer ons inligting op nie-verbale maniere deur gebruik te maak van groepe gedrag. Byvoorbeeld, ons kan 'n frons met gekruiste arms en 'n blink oog blik kombineer om afkeuring aan te dui.
Gesigsuitdrukkings is verantwoordelik vir 'n groot deel van nie-verbale kommunikasie. Oorweeg hoeveel inligting oorgedra kan word met 'n glimlag of 'n frons. Die blik op 'n persoon se gesig is dikwels die eerste ding wat ons sien, selfs voordat ons hoor wat hulle moet sê.
Terwyl nie-verbale kommunikasie en gedrag dramaties wissel tussen kulture, is die gesigsuitdrukkings vir geluk, hartseer, woede en vrees soortgelyk regoor die wêreld.
Doelbewuste bewegings en seine is 'n belangrike manier om betekenis sonder woorde te kommunikeer. Gewone gebare sluit in om te waai, te wys en met behulp van vingers om numeriese bedrae aan te dui. Ander gebare is arbitrêr en verwant aan kultuur.
In die hofsaal-instellings het prokureurs geweet om verskillende nie-verbale seine te gebruik om te probeer om regters se menings te beveg.
'N Prokureur kan na sy horlosie kyk om voor te stel dat die opponerende prokureur se argument vervelig is of dalk selfs sy oë op die getuienis wat deur 'n getuie aangebied word, probeer rol om sy of haar geloofwaardigheid te ondermyn. Hierdie nie-verbale seine word gesien as so kragtig en invloedryk dat sommige beoordelaars selfs grense stel op watter tipe nie-verbale gedrag in die hofsaal toegelaat word.
Paralinguïstiek verwys na vokale kommunikasie wat geskei is van die werklike taal. Dit sluit in faktore soos stemtoon, hardheid, buiging en toonhoogte. Oorweeg die kragtige effek wat die stemtoon op die betekenis van 'n sin kan hê. Wanneer in 'n sterk stemtoon gesê word, kan luisteraars goedkeuring en entoesiasme interpreteer. Dieselfde woorde het gesê in 'n huiwerige stemtoon kan afkeuring en gebrek aan belangstelling oorgedra word.
Oorweeg al die verskillende maniere om net jou stemtoon te verander, kan die betekenis van 'n sin verander. 'N Vriend kan jou vra hoe jy dit doen, en jy kan met die standaard reageer: "Dit gaan goed met my," maar hoe jy eintlik daardie woorde sê, kan 'n enorme hoeveelheid van hoe jy regtig voel, openbaar. 'N Koue stemtoon kan jou voorstel dat jy eintlik nie goed is nie, maar jy wil dit nie bespreek nie.
'N Helder, gelukkige stemtoon sal openbaar dat jy eintlik redelik goed doen. 'N Somber, neerslagtige toon sou aandui dat jy die teenoorgestelde van goed is en dat jou vriendin dalk verder moet navraag doen.
4. Liggaamstaal en postuur
Behoud en beweging kan ook heelwat oor inligting lei. Navorsing oor lyftaal het sedert die 1970's aansienlik gegroei, maar populêre media het gefokus op die oor-interpretasie van defensiewe posture, kruising en kruising, veral nadat Julius Fast se boek Body Language gepubliseer is . Terwyl hierdie nie-verbale gedrag gevoelens en houdings kan aandui, dui navorsing daarop dat lyftaal baie subtieler en minder definitief is as wat voorheen geglo het.
Mense verwys dikwels na hul behoefte aan "persoonlike ruimte", wat ook 'n belangrike tipe nieverbale kommunikasie is. Die hoeveelheid afstand wat ons benodig en die hoeveelheid ruimte wat ons beskou as wat aan ons behoort, word beïnvloed deur 'n aantal faktore, insluitend sosiale norme, kulturele verwagtings, situasionele faktore, persoonlikheidseienskappe en vlak van bekendheid. Byvoorbeeld, die hoeveelheid persoonlike spasie wat nodig is om 'n toevallige gesprek met 'n ander persoon te hê, wissel gewoonlik tussen 18 sentimeter en vier voet. Aan die ander kant is die persoonlike afstand wat nodig is om met 'n skare mense te praat, ongeveer 10 tot 12 voet.
Die oë speel 'n belangrike rol in nie-verbale kommunikasie en dinge soos kyk, staar en flikker is belangrike nie-verbale gedrag. Wanneer mense mense of dinge raak wat hulle wil, word die tempo van knipperende toeneem en leerlinge vermeerder. Om na 'n ander persoon te kyk, kan 'n verskeidenheid emosies aandui, insluitend vyandigheid, belangstelling en aantrekkingskrag.
Mense gebruik ook oog blik 'n manier om vas te stel of iemand eerlik is. Normale, bestendige oogkontak word dikwels geneem as 'n teken dat 'n persoon die waarheid vertel en betroubaar is. Skerp oë en 'n onvermoë om oogkontak te handhaaf, word aan die ander kant gereeld gesien as 'n aanduiding dat iemand lieg of bedrieglik is.
Kommunikeer deur aanraking is nog 'n belangrike nie-verbale gedrag. Daar is aansienlike navorsing gedoen oor die belangrikheid van aanraking in kinderskoene en vroeë kinderjare . Harry Harlow se klassieke aapstudie het getoon hoe beroofde kontak en kontak die ontwikkeling belemmer. Baba-ape wat deur draadmoeders opgevoed is, het permanente tekorte in gedrag en sosiale interaksie ervaar. Touch kan gebruik word om liefde, bekendheid, simpatie en ander emosies te kommunikeer.
In haar boek Interpersoonlike Kommunikasie: Daaglikse Ontmoetings skryf skrywer Julia Wood dat raak ook dikwels gebruik word as 'n manier om beide status en krag te kommunikeer. Navorsers het bevind dat hoëstatus individue geneig is om ander mense se persoonlike ruimte met groter frekwensie en intensiteit as individue van laer status te betrap. Seksverskille speel ook 'n rol in hoe mense kontak gebruik om betekenis te kommunikeer. Vroue is geneig om kontak te gebruik om sorg, sorg en versorging oor te dra. Mans, aan die ander kant, is meer geneig om kontak te gebruik om krag te beweer of beheer oor ander.
Ons keuse van kleur, klere, haarstyle en ander faktore wat voorkoms beïnvloed, word ook beskou as 'n middel van nie-verbale kommunikasie. Navorsing oor kleurpsigologie het getoon dat verskillende kleure verskillende stemminge kan uitlok. Voorkoms kan ook fisiologiese reaksies, oordele en interpretasies verander. Dink net aan al die subtiele oordele wat jy vinnig maak oor iemand wat gebaseer is op sy of haar verskyning. Hierdie eerste indrukke is belangrik, daarom stel kenners voor dat werksoekers toepaslik kliek vir onderhoude met potensiële werkgewers.
Navorsers het bevind dat voorkoms 'n rol kan speel in hoe mense waargeneem word en selfs hoeveel hulle verdien. Een studie in 1996 het bevind dat prokureurs wat as aantrekliker aangewys is as hul eweknieë, bykans 15 persent verdien het as dié wat minder aantreklik was. Kultuur is 'n belangrike invloed op hoe optredes beoordeel word. Alhoewel dunheid geneig is om in Westerse kulture gewaardeer te word, verwant sommige Afrika-kulture volvulde liggame tot beter gesondheid, rykdom en sosiale status.
Voorwerpe en beelde is ook gereedskap wat gebruik kan word om nie-verbaal te kommunikeer. Op 'n aanlyn forum kan jy byvoorbeeld 'n avatar kies om jou identiteit aanlyn te verteenwoordig en inligting oor wie jy is en die dinge wat jy wil, te kommunikeer. Mense spandeer dikwels baie tyd om 'n spesifieke beeld te ontwikkel en om hulself te omsingel met voorwerpe wat ontwerp is om inligting oor die dinge wat vir hulle belangrik is, oor te dra. Uniforms, byvoorbeeld, kan gebruik word om 'n geweldige hoeveelheid inligting oor 'n persoon te stuur. 'N soldaat sal nie moegheid, 'n polisie bied 'n uniform dra, en 'n dokter sal 'n wit lab rok dra. Op 'n blik, vertel hierdie uitrustings mense wat 'n mens vir 'n lewe doen.
Nie-verbale kommunikasie speel 'n belangrike rol in die manier waarop ons betekenis en inligting aan ander oordra, asook hoe ons die optrede van diegene rondom ons interpreteer. Die belangrike ding om te onthou wanneer u na sulke nie-verbale gedrag kyk, is om die optrede in groepe te oorweeg. Wat 'n persoon eintlik sê saam met sy of haar uitdrukkings, voorkoms en stemtoon, sal jou baie vertel oor wat daardie persoon regtig probeer om te sê.
> Darwin, C. (1872). Die uitdrukking van die emosies in man en diere , 3de uitgawe. New York: Oxford University Press.
> Wood, J. (2010). Interpersoonlike Kommunikasie: Daaglikse ontmoetings . Boston, MA: Wadsworth-Cengage Learning.