Dis winter in die Wes-Transvaal. Ek trek my leerbaadjie stywer om my vas. Bo my reik die hemelruim. Die grootsheid daarvan oorweldig jou... sluk jou in. Die son skyn flou op my gesig. Ek hoor die blare in die bome ritsel soos die ysige windjie daardeur waai. ’n Dwarrelwind skep gras en blaar in ’n wilde sirkelgreep. Dis God teenwoordig en aan die werk. Ek is intens daarvan bewus. Rustig.
Aantygings dat boere grond “gesteel” het en ander populistiese uitsprake vervlak ongelukkig die openbare diskoers tot ’n punt waar dit dreig om te ontspoor – en skep onrealistiese verwagtinge op die koop toe. Enige mate van geslotenheid ten opsigte van sinvolle dialoog wat strewe na ’n vreedsame en inklusiewe oplossing, dra egter nie by om die simplistiese narratief in sy spore te stuit nie. ’n Nugter en ewewigtige benadering wat die huidige politieke en maatskaplike werklikhede van die land in ag neem, is van kritieke belang – en die kerk se rol hierin kan kwalik oorskat word. Die grondkwessie is ’n komplekse en emosionele saak wat nie oornag gaan verdwyn nie.
Die finansiële ondersteuning aan studente het daaruit bestaan dat aan hulle ’n beurslening gegee is, wat aangewend was om klasgelde te betaal en handboeke mee aan te koop. Die gebruik was dat ’n predikant, nadat hy of sy afgestudeer het, na ses jaar se studie, ses jaar het om 50% van die verskuldigde bedrag terug te betaal; die res is geag as ’n beurs wat dan nie terugbetaalbaar was nie.
Ek is ’n dankbare en trotse ouer wat ’n kind het wat in sy vader se skoene wil staan as hy groot is deur dieselfde beroep te volg. Die eer is vir my nog groter en my dankbaarheid so oorweldigend omdat ek vir die afgelope 20 jaar ’n predikant in die Hervormde Kerk is. Die Here God is so goed vir my om ook my kind as sy herder en instrument te roep en te wil gebruik.
Moedersdag... my dierbare moeder, ek het jou lief en dankie vir die wonderlike moeder wat jy vir my is! Dit is woorde wat ek nooit weer vir haar sal kan sê nie, want op Donderdag 2 Februarie 2017 is sy in haar huis in ’n sekuriteitsoord in Naboomspruit wreedaardig deur haar tuinwerker vermoor.
Ek het die Saterdag alleen van Tzaneen na Naboomspruit gery, om die moordtoneel te besoek. Magoebaskloof se mis was dig, so ook my gemoed. Hoe hanteer jy so iets? Hierdie is nie ’n preek wat ek sou maak nie... Hierdie was die harde werklikheid wat aan my hart kom ruk het. Deur die digte mis heen het ek die Here gevra: Help my, om hierdie pad soos ’n kind van U te loop.