(Gaan lees byvoorbeeld Daniel Hugo se analise van ’n Johann de Lange-gedig by “Artikels & Lesings” rondom die kwessie van intertekstualiteit met die grote N.P. Van Wyk Louw.) So ŉ mooie man moes ten minste ŉ minnares (of ŉ minnaar; mag die gode genadig wees!) hê by wie hy sy lê sou kry tydens ŉ nag in die stad. (Gelukkig het ons darem ook nog eietydse digters soos Antjie Krog en Breyten Breytenbach wat ook wyd bekend is as “name” … Maar word hul gedigte geléés deur die massa wat wel wéét van hulle?!)Sjoe, dis ‘n enorme uitdaging hierdie, mense: Hoe kry ons die “somtydse” poësieleser ontnugter tot die vlak van voltydse entoesias? “Om in Afrikaans te skryf is bevrydend. ‘n Vreemde taal dra nie die gewig van assosiasies en verwysings wat ‘n mens in jou moedertaal het nie. nee ek stem saam met dawid. dis seriaaas business dié poetry stuff. mens moenie neuk met die goed nie!