Mites maak sin in (en van) 'n kulturele konteks. Wanneer die konteks verander, stop die ou mites sin. So het die Griekse mites meer as 255 jaar gelede gebeur toe filosowe soos Xenophanes die realiteit van die tradisionele gode en godinne begin bevraagteken het. In 'n soortgelyke gees het ons eie filosowe die afgelope paar eeue by die Judeo-Christelike mythos weggejaag en probeer om dit met 'n sekulêre plaasvervanger te vervang.
In Mite en Filosofie: 'n Wedstryd van Waarhede, het filosoof Lawrence J. Hatab van die Dominion Universiteit aangevoer dat die mite nie kan en moet nie verminder word na ander maniere van uitdrukking (soos rasionele verduideliking in die filosofie, wiskunde of wetenskap) nie, en dat die mite op sy eie manier waarhede as werklik en belangrik as dié van rasionele diskoers. Verder, volgens Hatab, wanneer die filosofie met mite heeltemal breek, verloor dit sy weg; en dit is hierdie poging deur moderne wetenskap en filosofie om die menslike bewussyn te demythologiseer wat ons bande verswak het met die diepste waarhede van ons kulturele erfenis.
Die materialistiese filosowe wat Hatab teenstaan, sê dat ons heeltemal van mites moet ontslae raak, meer rasioneel word, en onsself van bygeloof speen. Mite, sê hulle, moet ten gunste van die wetenskap aftree. Maar die wetenskap, hoewel dit op 'n ander manier as die tradisionele mites geformuleer word, dien nog steeds 'n mitiese funksie: dit vertel ons hoe die heelal begin het, waar die eerste mense vandaan gekom het en hoe die wêreld gekom het soos dit is. Hierdie voorstel dat ons weggedoen word met mitologie is gebaseer op 'n fundamentele misverstand van mite en van die menslike psige. Mite in een of ander vorm is onvermydelik en nodig. Ons kennis is altyd eindig, en word altyd oorvleuel deur ons behoefte aan betekenis. Ons gedagtes en aspirasies soek 'n simboliese taal waardeur ons kan praat en deelneem aan wat ons andersins nie kan sien, raak of smaak nie. Wat is ons doel, ons betekenis, ons doel as mense? Dit is die vrae wat 'n mite kan beantwoord.
Feitlik elke denkbare persoon sien die behoefte aan dramatiese globale vernuwing as ons wêreld oorleef; en soos die grootste politici, kunstenaars, geestelike leiers en selfs wetenskaplikes in hul bene weet, kan slegs 'n nuwe mite kreatiewe kulturele veranderinge inspireer. Maar waar kom hierdie inspirasiebout vandaan?
Ironies genoeg, terwyl baie wetenskaplikes probeer het om mite geheel en al te verdedig, is dit die wetenskap self wat my as primêre bron dien vir 'n nuwe mite. Wetenskap se groot sterk punte is die voortdurende kontrole van teorie met ervaring en die vermoë om nuwe teorieë te ontwikkel in reaksie op nuwe ontdekkings. Alhoewel dit steeds 'n baie jong onderneming is, en in staat is om sy eie irrasionele dogmas op te wek, is die wetenskap in beginsel smeebaar en selfkorrigerend. Op die oomblik blyk dit dat elemente van 'n nuwe mite uit die kwantum- en relatiwiteitsfisika ontstaan, maar meer direk en kragtig deur die bevindinge van antropologie (wat die wysheid van inheemse volke "ontdek"), sielkunde (wat eers begin om 'n omvattende begrip van menslike bewussyn), sosiologie (wat 'n vergelykende siening van menslike ekonomieë en lewenstyle bied), en ekologie - sowel as deur die diepgaande, feitlik universele menslike reaksie op die siening van die planeet Aarde uit die ruimte, 'n beeld wat meer skuld tot tegnologie as aan teoretiese wetenskap.
Elkeen van hierdie bronne glo ek bydra tot die formulering van 'n mite waarvan die algemene kenmerke duidelik genoeg word dat dit in eenvoudige storievorm geartikuleer kan word. Ons kan dit die mite van genesing en nederigheid noem. Dit begin effens soos die ou mite, maar divergeer eerder vinnig.
DIE NUWE VERHAAL
Tienduisende jare gelede het mense bygewoon deur wilde plante te versamel. Hierdie voorvaders van ons was nomadies en leef in 'n magiese interafhanklikheid met hul omgewing. Die diere en bome was hul vriende en het met hulle gepraat. Om seker te wees, het hulle uitdagings gekry - byvoorbeeld siekte en ongelukke - maar het gewoonlik goeie gesondheid en 'n stabiele en ryk gemeenskaplike lewe gehad.
Terwyl ander wesens se aanpassings aan hul omgewing fisiek en instinktueel was, het mense groot brein ontwikkel wat hulle in staat gestel het om sosiaal, geestelik en taalkundig aan te pas en op unieke wyse te ontwikkel. Hierdie kapasiteit vir innerlike ontwikkeling en dus vir kulturele uitvinding het mense toegelaat om vinnig te reageer op omgewingsveranderings. En die omgewing het verander - ystydperke volg warm periodes; vloede na droogtes - soms in die loop van millennia, ander kere in die ure of dae.
Die mees dramatiese klimaat verskuiwings is veroorsaak deur af en toe massiewe komeet of asteroïde impakte. By ten minste een geleentheid, nog tien duisend jaar gelede, is die atmosfeer van die planeet jare lank verduister deur stof wat uit so 'n botsing ontstaan ​​het. Soveel plante het gedurende daardie jare uitgesterf dat mense hulself vir diere jag vir kos. Later het hulle die gewoonte behou.
Dan, tussen tienduisend en twaalfduisend jaar gelede, het 'n ander reeks katastrofes meer menslike aanpassings geïnspireer. Tot op hierdie stadium was wildspel volop - soveel so dat die menslike bevolking gegroei het. Maar nou word baie van die groot wilddiere na uitsterwing gejag. Daarbenewens het die klimaat oral vinnig wissel en seevlakke het gestyg, verdringende digbevolkte kusgebiede. Skielik het die wêreld verander, en mense moes ook verander om te oorleef.
Die stamme wat die ergste getraumatiseer is deur hierdie gebeure, was geneig om in 'n ewige noodtoestand te lewe, hulself te verag om die gode uit te daag en hul gevoelstrauma aan hul kinders te gee in die vorm van beledigende dissipline. AANGESIEN dit voor die menslike groepe egalitaries was, het hierdie nuwe krisis na vore gekom vir streng leierskap. Mans - veral die sterkste en mees gedrewe - het oorheersend geword. Stamme het begin om mekaar te vrees en te veg en om die lug en die elemente te vrees.
Nog 'n sosiale aanpassing aan die ramp het te make gehad met die basiese maniere waarop mense met hul omgewing verband hou. Elke skepsel en elke kultuur moet beide oorleef deur aan te pas by die omgewing en deur die omgewing te verander om homself aan te pas. Maar daar is relatiewe grade van kompromie tussen hierdie twee aksies. In die geval van ons krisisverskeurde Paleolitiese voorouers, het sommige voorheen die voormalige gekies en besluit om meer oor die natuurlike wêreld te leer, sodat hulle hulself beter daarvoor kon akkommodeer. Hulle het mites gedroom wat beteken dat dit beteken het om populasies van wilde diere te beskerm, om die aantal mense binne die grense te behou en om die diversiteit en interkonneksiwiteit van die web van die lewe te vereer.
Ander mense het egter besluit om hulself te konsentreer op die aanpassing van die omgewing. Hulle het plante en diere gematig; hulle het die land skoongemaak en geploeg. Hulle het die beste plekke gekies en permanente nedersettings gebou. Die bevolkings van hierdie groepe het steeds ongeslaan. Aangesien nedersettings toegeneem het, het maatskaplike reëlings meer gestratifiseer en klasse ontwikkel. 'N Paar individue het ryk en kragtig geword; Die res het probeer om hulself nuttig te maak. Terwyl hul gebied uitgebrei het, het hulle in konflik gekom met ander gevestigde groepe, met wie hulle alliansies geveg of gevorm het; of met kosversamelaars en jagters, wie hulle vermoor of verslaaf het.
Waar hulle gevestig het, het hulle die land uitgeput. Na 'n paar geslagte sou hongersnood staak en hulle sou voortgaan. Uiteindelik het hul bevolkings en gebiede so groot geword dat daar nêrens anders was om te gaan nie. Intussen het feitlik al die mense wat die eerste opsie geneem het, nou opgeneem in die lande van die planters en herders. Groot stede het opgekom, en toestelle is uitgevind vir elke denkbare doel - vir kommunikasie, vervoer, vervaardiging, kook, skoonmaak, persoonlike higiëne en massamoord. Die voeding van die massas in die stede en die produksie van al hierdie nuwe toestelle verg toenemend intensiewe boerdery en mynbou en die meedoënlose regimentasie van menslike arbeid.
Soos die hele Aarde in moegheid begin huil het, soos stede begin om in faksiese oorlogvoering te ontbind, en as die honger die klasse van die plant-en-herdinggroepe aangegryp het, het die jeug van laasgenoemde begin om die paar oorblywende mense te soek wat het geleer om hulself aan te pas by die land. Die planters wat so arrogant was, het hulself voor hul niggies begin verootmoedig, van wie hulle so lank gelede vertrek het en wie hulle by elke geleentheid slag en verslaaf het. Hulle het hulself verootmoedig voor die wilde dinge en die wilde plekke van die Aarde. Hulle het belowe om die land te genees en te vernuwe en heilige bande van wedersydse respek en hulp tussen spesies en kulture te bewerkstellig. En hulle het belowe om te onthou, sodat hulle nie weer dieselfde foute sou maak nie.
Algaande, hulle het geleidelik hul ou vrese begin verstaan ​​en vrygelaat. Hulle het die wysheid en kennis wat hulle deur die vorige millennia opgehoop en bewaar het, begin gebruik om te begin met die bou van 'n nuwe manier van lewe, wat verskil van hul primêre voedselversamelings en van hul latere plant-en-herderende maniere. Toe hulle besef dat hulle almal diep beseer was, het hulle saam besluit om die diepse gevolge van trauma te genees en om geweld te verloën. Hulle het geleer om hul bevolking te beperk en hul basiese behoeftes te vereenvoudig deur eenvoudiger middele. Hul sosiale groepe het kleiner en meer demokraties geword. Die krisis wat hulle pas deurgemaak het, het hulle met 'n nuwe sin van die moraliteit diep beïndruk. Terwyl hulle ongebreidelde verbruik en ophoping gevier het, het hulle nou die gevare van oormatige grootte, spoed en gesofistikeerdheid geken. Hulle het geleer dat dit net deur alle lewe te respekteer dat hulle weer in magiese interafhanklikheid met hul natuurlike omgewing kan lewe. Nou, so lank gelede, het hulle die land as heilig begin sien en die stemme van die bome en diere hoor. Weereens was die lewe goed.
Dit is regverdig om hierdie nuwe mite met 'n mate van skeptisisme te beskou. Mites kan immers gebruik word om mense te manipuleer. By baie geleenthede het individue of groepe eenvoudig 'n nuwe mite ontwerp deur die vereistes te evalueer en een vir die geleentheid aan te pas. Heelwat van ons kultuur se huidige mites het op hierdie manier ontstaan ​​- nasionale mites, ekonomiese mites, mites oor oorlogsvyande en geliefde politieke leiers. Maar die ware en mees egte mites word nie vervaardig nie: hulle word gedroom en gesing en gedans en geleef.
Deur hierdie storie te skryf, is ek baie bewus daarvan dat ek dit in 'n mate "vervaardig", in die sin hierbo, maar tegelykertyd dit van 'n sekere bron as ek self artikuleer. Ek is daarvan oortuig dat die basiese oorsig van die storie 'n eie lewe het en waar is, beide in die sin dat dit feitelik en in die sin is dat dit waar is aan die lewe. Natuurlik is geen mite heeltemal waar nie, meer as wat enige wetenskaplike teorie heeltemal waar is. Maar as dit ons help om ons onsself en ons situasie vanuit 'n meer inklusiewe standpunt te beskou, kan ons miskien wins maak deur dit liggies vir 'n tyd te hou en te sien hoe dit die manier waarop ons sien, raak.
Een manier waarop ek voorgestel het dat hierdie (of enige) nuwe mite die egtheid is om te toets, is deur die vraag te vra, wie dien dit? Beteken dit die belange van kragtige mense en instellings - die soort wat in die gewoonte is om mites te vervaardig? Of dien dit 'n groter kiesafdeling?
As hierdie verhaal aanvaar word, is dit in een of ander opsig 'n nuwe mite soos wat Jung gevra het, wat moet ons daaraan doen? Moet ons dit adverteer? In 'n sekere sin, dis wat ek doen deur dit neer te skryf en te publiseer. As ek nie gedink het dat daar enige nut in die oefening is nie, sal ek nie pla nie. Maar dit is 'n beperkte nut. Hierdie storie is immers net een artikulasie van die nuwe mite. Ander mense op verskillende tye en met verskillende perspektiewe sal dit ongetwyfeld in ander, miskien waarder of meer dwingende terme gooi. Sommige sal die verhaal in teologiese taal vertel, terwyl ek gekies het om nie. Daar is ook baie verwante subverhale wat ek van hierdie weergawe oorgelaat het - dié wat te doen het met die terugkeer van die Godin; met die herontdekking van sagte, eerlike manlikheid; met die besonderhede van ons werklike of potensiële vernuwing met die diere, die kruie en die klippe.
LEWE DIE NUWE MITE
Belangriker as om die storie uit te saai leef dit egter. Ons kan net sy waarheid ontdek deur dit in die laboratorium van ons gedrag en persepsies te toets. Natuurlik is so 'n poging net sinvol as jy reeds 'n intuïtiewe sin het van die waarheid en noodsaaklikheid van die nuwe mite - wat volgens my baie mense het. Diegene van ons wat die behoefte sien om bevolkingsgroei te beperk en ekonomiese gelykheid en demokrasie te bevorder; wat maniere soek om natuurlike siklusse, energieë en balanse te eerbiedig en die vroulike beginsel in die wêreld te koester en in ons eie bewussyn is almal reeds getrek op die onsigbare uiteensetting van hierdie nuwe visie van menslike doel en betekenis.
Soos die ou mite verkrummel, met inagneming van instellings, ekonomieë en lewens, het ons dalk 'n storie nodig om die verdieping van die chaos te maak en ons te lei na 'n meer samehangende en volhoubare bestaanspatroon. Maar die nuwe storie sal ons net goed dien as dit sy krag uit die diepte van ons wese trek, waar kultuur, natuur en gees almal saamkom. Is dit 'n feit of is dit net wensdenke? - dat as die sementfasade van die beskawing meer indrukwekkend word, word dit ook brosder. Krake verskyn voortdurend. En deur die krake sien ons die menslike kwesbaarheid en gewondheid van diegene wat in die gebou woon.
Dieper nog, ons kry van tyd tot tyd 'n blik op ligteloosheid in die kern van die mensdom, 'n vuur wat in die hart van die skepping brand. Hierdie vuur is die bron waaruit nuwe kulture en nuwe spesies begin; dit is die generatiewe potensiaal van die lewe self. En hier lê ons hoop: In die hitte van wêreldvernietiging en wêreldvernuwing kan ons maar leer om in daardie vlam te woon.
'N Nuwe verbond met die natuur: Opmerkings oor die einde van die beskawing en die hernuwing van die kultuur
Is die moderne beskawing fundamenteel gebrekkig? Is die samelewing self 'n wêreldbedreigende ramp?
Richard Heinberg het wyd lesings gelewer, op radio en televisie verskyn en verskeie opstelle geskryf. Sy alternatiewe maandelikse broadside, MuseLetter, is ingesluit in Utne Reader se jaarlikse lys van beste alternatiewe nuusbriewe. Hy is ook die skrywer van Vier die Solstice: Eerbiedig die Aarde se Seisoenale Ritmes deur Fees en Plegtigheid.Visit sy webwerf by https://richardheinberg.com
Video / aanbieding met Richard Heinberg: Real Community Resilience 2020 - 2040
Video / aanbieding met Richard Heinberg by TEDxSonomaCounty: The Story of More
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > tendense > Birthing 'n nuwe kulturele mite en leef die nuwe mite