12:01:40 Die Amerikaanse presidensiële verkiesing van 2008 herinner mens aan nog 'n stemmery wat 16 jaar gelede in Suid-Afrika plaasgevind het: die referendum waarin blankes gestem het om die mag aan swartes te oorhandig. Hoewel dit reeds lankal oorskadu word deur die 1994-verkiesing wat die ANC aan die mag gebring het, was dit die referendum op 17 Maart 1992 wat blanke regering beëindig het.
Andries Treurnicht en sy Konserwatiewe Party het die opposisie jeens die onderhandelings gelei en gesê dat die president oor geen mandaat beskik het om 'n nuwe grondwet te onderhandel nie. Mnr. De Klerk het besluit om die vraag aan die kieserspubliek te stel. Indien hy die referendum sou wen, sou hy voortgaan met sy nuwe grondwet; indien hy verloor, sou hy bedank en 'n nuwe algemene verkiesing uitroep.
Die Nasionale Party – die tradisionele party van die Afrikaners – het 'n massiewe veldtog ten gunste van die "ja"-stem gevoer en gewaarsku dat 'n "nee"-stem meer internasionale sanksies en swart geweld sou beteken. Een van die NP se referendumplakkate het 'n gewapende lid van die Afrikanerweerstandsbeweging – 'n militante blanke organisasie – vertoon met die slagspreuk: "U kan dié man keer! Stem JA." Met ander woorde, die werklike bedreiging vir Suid-Afrika was 'n blanke man met 'n vuurwapen.
Die Konserwatiewe Party, wat hom vir 'n "nee"-stem beywyer het, het gewaarsku dat "magsdeling" net 'n ander woord vir swart regering was en dat blankes oor die reg en plig beskik het om hulself te regeer.
Amerikaanse blankes is nie heeltemal so gretig soos die Suid-Afrikaners was nie. In die verkiesing op 4 November het 43 persent ten gunste van swart regering – verskoning, Barack Obama – gestem. Vyf-en-vyftig persent van blankes wou John McCain as hul president gehad het, maar dit was die swartes en gekleurde Spaanssprekendes wat die president gekry het wat hulle wou gehad het, nie die blankes nie. Elke jaar, soos wat die aantal nie-blankes toeneem, gaan blankes minder van 'n sê hê oor wie hulle regeer.
Die koor van blydskap vertoon 'n grillige ooreenkoms met die manier waarop die wêreld se blankes swart regering in Suid-Afrika verwelkom het. In 1993 het mnr. Mandela en mnr. De Klerk die Nobelprys vir vrede gedeel vir hul nuwe "magsdelende" grondwet. Mary McGregory van die Washington Post het effens meer as die meeste rubriekskrywers geswymel toe sy op 12 Mei 1994 in haar rubriek geskryf het: "Nelson Mandela het dít gewen wat die (Washington) Post 'een van die geskiedenis se soetse oorwinnings oor rasseoorheersing' genoem het en hy gaan dit skoon en pragtig hou sodat koerantlesers sou dink dat hulle skrifgedeeltes lees as hulle berigte uit Suid-Afrika lees wat mens nie sonder trane in jou oë kan lees nie."
Veertien jaar later – net 14 jaar later – is enigeen besig om te heroorweeg? Onder blanke regering het Suid-Afrika konstant geklim in die VN se Menslikeontwikkelingsindeks. Tydens die eerste jaar van swart regering het die land omgeswaai en het sedertdien gedaal. Suid-Afrika is nie meer in staat om akkurate misdaadstatistieke by te hou nie, maar dit is sonder twyfel een van die gevaarlikste plekke op aarde. Elkeen wat kan, woon in 'n privaatfort en motorkapings is so algemeen dat dit as onbedagsaam beskou word om ná donker by 'n verkeerslig stil te hou. Amazon.com beperk versending na Suid-Afrika omdat poskantoorwerkers soveel pakkies steel. Interpol berig dat Suid-Afrika oor die hoogste verkragtingsyfer ter wêreld beskik – en die hoogste Vigskoers. Omtrent 'n vyfde van Suid-Afrikaanse mans erken dat hulle al 'n vrou verkrag het en 'n beraamde 35 persent van die weermag ly aan Vigs. Rassevoorkeur vir swartes is so meedoënloos dat omtrent 50 persent van blanke mans vir hulself werk en byna 'n miljoen blanke geëmigreer het, met die meeste wat misdaad en rassevoorkeur daarvoor blameer.
Waarskynlik sou selfs Mary McGregory nie dink dat dit soos die Boek van Mattheus klink nie. En wat van mnr. De Klerk? Sou hy nie 'n honderd Nobelvredespryse verruil vir 'n land waarin sy kleinkinders veilig en trots kon wees nie?