Karate-kid en die psych ward – padvoldorings
< As die Duiwel aan jou holhare pluk…
Snot-slakke, mooi motte en graskrieke >
10 thoughts on “Karate-kid en die psych ward”
September 22, 2017 om 10:06
In die marshmellow paleis waar ek was is die ratio vrouens tot mans 2:1. 4 x vroue sale en 2 x mans sale. Toe ek aankom was my roomie ‘n ou swart madala. Hy het my onder sy vlerk geneem en my die ins/outs van die plek geleer.
Daar was baie ouens in die saal my ouderdom en ouer. 40 Plus. Almal daar van boere en boilermakers met anger issues tot poliesmanne met serious PTSD, moerse manne wat jou kad skade maak. Maar elke aand agtuur het ons ‘n moerse hou gekuier op tuna mayo broodjies, top shelf meds en koffie. And we had each others backs, die ondersteuning was daar.
En ek sê dit met die grootste respek, maar daai manne van 100kg plus het my nie eers ‘n idee van bang gegee nie, maar die petite (en less petite) vroue scared the living dayligts out of me. Ek sal nie ‘n vrou in ‘n mental institution wil wees nie
September 22, 2017 om 10:18
Lmga en Karate-kid was ‘n goeie 2 koppe korter as ek.
September 22, 2017 om 10:30
Is daar so iets so kort mannetjie sindroom vir vroue? Dalk was dit haar issue.
Die eerste naweek van my verblyf boek hulle so klein Indiër klong in, en die eerste ding wat hy doen is om die boilermaker van Groblersdal te gaan uitkak oor hy nie van die ou se kitaarspel gehou het nie. Toe dit nie werk nie toe begin hy die ou se ma vloek van onder af….serious voetfout!. Groblersdal se boerseuns is lief vir net drie dinge: Hulle ma’s, hulle bakkies en hulle boerboele, in daardie volgorde. Die wannabe rocky belboa is dieselfde dag nog teruggestuur na sy ma’le toe…nadat hy eers ‘n paar steke moes loop kry. Die boerseun moes ARV’s kry want die ander klein kak byt soos ‘n muil, en hulle was nie seker oor sy HIV status nie.
Never a dull day in die marshmellow paleis.
September 22, 2017 om 10:53
Bliksem lmga! Maak my so bietjie moerig want dit gee ons gewone depressielyers ‘n kak naam.
September 22, 2017 om 14:35
Ek weet min van die plekke…. en skies ek ek dalk nou funny klink maar dis onkunde. Is julle nie te normal vir so plek nie… ek sal meer depro raak as ek tussen sulke mense moet wees… gelukkig het ek so persoonlikheid en so nice vriendekring dat ek “anal leakage, ‘n stertjie of ekstra nipple” met gemak kan “deel” sonder judgmental geite. En as hulle judge voel ek n veer.
Shit m week in so plek kan nie maklik wees nie…. ek sal uitsit/slaapterapie verkies.
September 26, 2017 om 11:32
Jy sal verbaas wees hoeveel van daardie plekke daar is. Baie gewone hospitale het ‘n psigiatriese eenheid maar dit is meer vir mense wat aan depressie ly maar steeds funksioneel is. Dan is daar natuurlik plekke vir mense wat meer ernstige geestestoestande het soos “karate-kid” – mense wat jy nie weet wat hulle volgende gaan doen nie.
September 22, 2017 om 14:53
Daar is plekke waar hulle mense heen stuur wat werklik gevaarlik is.
Ek praat nou vir myself, maar depressielyers IS normaal. Ons gaan werk toe, versorg die kinders/honde, betaal die rekeninge en hanteer ons besigheid nes enige ander mens. Ek sal langs jou in die vliegtuig ry en jy sal nie weet ek is ‘n depressielyer nie.
Ons dra net ‘n klein bietjie (of ‘n klomp) ekstra bagasie wat veroorsaak dat ons sosiaal onaanvaarbare dinge doen soos nervous breakdowns kry, of selfmoord probeer (en soms regkry). Hierdie tendens om bagasie te versamel is meestal as gevolg van ‘n chemiese wanbalans in die brein, so dit is ‘n siekte nes verkoue, maar een wat lewenslank aanhou. Dit vat soms ‘n paar probeerslae om die balans van medikasie (psigiater) en berading (sielkundige) reg te kry sodat ons kan voorgee om normale funksionerende human beings te wees, en selfs dan het ons steeds af dae, nes enige gewone mens.
Sonder behandeling…wel imagine die slegste dag van jou lewe. Dit is ‘n gewone dag in ‘n depressielyer se bestaan
September 26, 2017 om 11:29
Dit is baie goed gestel.
September 22, 2017 om 17:49
Ek het nou gelag dat dit oor sit in ‘n hik. Dis terrible om te dink iemand moet so iets deur gaan maar shit, dis goed geskryf. Ek ken nie mense wat al funny farm toe moes gaan nie (net ‘n tannie wat ons nooit ontmoet het nie, ek dink nie sy mag naby kinders nie) so hierdie was nogal ‘n eye opener.
September 26, 2017 om 11:28
Ja dit is nie so erg nie. Waar ek was is maar meer vir mensie met angs en depressie. Hoewel ek steeds my skeermes en inkleurgoed moes inhandig as ek klaar was met dit…