Indonesië – Nie vir kinders
Vriende sonder name
Na ses maande op reis raak mens baie bedrewe met die kuns om tekens te lees.
Die aanwesigheid van 'n lugverkoelde bus of 'n groot versameling trolliekoffers is 'n duidelike teken dat daar Chinese of Koreaanse toeriste in die omtes is. Hulle gaan gewoonlik tuis in hotelle, verkieslik met hysbakke en / of roltrappe. Hul koffers is in skel kleure, met wiele en versier met Hello Kitty of Angry Bird plakkers. Hulle is selfiebehep, en foto's van hulself by die watsenaam is belangriker as hul besoek aan die watsenaam. Geen tyd om die oomblik te ervaar nie. Bloot te besig met oppervlakkige highlight hopping. Vermy hierdie groepe as jy kan. Vermy ook die areas waar hierdie groepe voorkom.
'n Blyplek se vooraansig kan jou gruwelik verwar. In Indonesië is blink teëls op stoepe nogal gewild. Maar blink teëls op die stoep is nie altyd 'n noukeurige aanduiding van 'n weelderige badkamer of 'n slaapkamer met keurige smaak nie. Kyk liewer na die hele plek en nie net na die teëls op die stoep nie. As dit kan, vra uit oor warm water, wit beddegoed, lugreëling en ontbyt. As jy jou bespreking per internet doen, kyk die blink stoepe mis. Kyk na foto's van die slaap- en badkamer. Vermy die plek as die foto's van die slaap- en badkamer ontbreek, onduidelik is, of deur 'n vyfjarige kind geneem is.
In die geval van eetplekke is spyskaarte ook nie noodwendig 'n betroubare beskrywing van die kombuispersoneel se vermoëns nie. Die beskrywing van 'n dis, en selfs 'n foto daarvan, het al menigmaal my mond laat water. Dan, as die kos opdaag, is dit 'n vaal, verbeeldinglose bondeltjie, geskik vir 'n rot. Kyk liewer na die borde van die gaste in 'n restourant, of nog beter, die uitdrukkings op hul gesigte. Kyk weer na die pryse, en neem dan die besluit. Kies hoender as jy kan. Ligloop vir 'n patty. En vermy plekke met groot foto's van hul kos. Ek het nog nooit onhonger uit 'n groot M gestap nie. Ons het geleer om die groot M te vermy, selfs al is dit die enigste en goedkoopste opsie.
Na ses maande op reis het ons ook sekere gewoontes af- of aangeleer. Uit ordentlikheid het ons vroeër maar stilgebly en verdra as die diens nie perfek is nie. Nou vra ons indringend uit oor diens, en ons het geleer om nee te sê. En aangeleer dat ons mag sê as ons ongelukkig is.
Ons het besef met hoe min ons eintlik tevrede kan wees. Per ongeluk het ons lugtyd gekoop van 'n netwerk wat nie orals dekking bied in Indonesië nie. Sedert Lombok was ons sonder selfoonontvangs, en dit was glad nie so erg nie. Ek vermoed dat mens sonder TV, 'n selfoon, die internet, en selfs vol winkelrakke kan oorleef. Uiteindelik kan jy net een paar skoene op 'n slag aantrek. Ons het elkeen net een rugsak, nogtans kon ons selfs nog minder klere saamgebring het. Met 'n dagsakkie oor my skouer klim ons bedags op 'n poegie en rits rond. Ons stop waar ons wil om 'n foto te neem of te swem en saans soek ons net 'n lekker bord kos, 'n skoon badkamer en 'n gemaklike bed. Dis al.
Na ses maande op reis, glo ons meer as ooit in die bestaan van engele. Onverklaarbaar kom engele op jou pad, en gee vir jou die oplossing waarna jy soek. Party engele het name, soos Morgan van Wenzhou. Maar ander engele kom en gaan naamloos deur jou lewe. 'n Ouma sonder naam wat vir ons plekmaak in haar karretjie sodat ons nie natreën nie in Brinchang. Die stil Belg wat ons na 'n blyplek in Port Barton toe neem. Die seun op 'n motorfiets wat met my rondry totdat ons 'n blyplek in Kuta Lombok kry.
Ons het ook die taal van Wanderlust aangeleer. 'n Taal sonder woorde, eksklusief gebruik deur reisigers op pad na êrens. Terwyl jy swetend op trappe, of teen 'n steil bult te midde van mal verkeer voortbeur, glimlag jy dapper vir mekaar. As jy aanmeld by jou blyplek en dankbaar jou bagasie teen die toonbank uitstal, word jy woordeloos verwelkom. En as jy op 'n vierdag-bootreis saam met jongmense so oud soos jou eie kinders klim, begin jy gesels oor reis. Oor bestemmings, waarvandaan julle kom, waarheen julle op pad is en oor hoekom julle reis. En ons raak vriende met vriende sonder name. Wanderlust-taal ken nie verskille in ouderdom, afkoms of koers nie.
Aan die einde van ons bootreis van Bangsal na Flores vra een van ons medereisigers wie belangstel in 'n snorkeltrip in Labuan Bajo. Ons stem in, maar verwag nie veel nie omdat dit nog gereël moet word. En ons voel asof ons nie gaan inpas nie. Te oud vir die kinders. Tog behou ons kontak met hulle, al bly ons by verskillende adresse. By die plek waar ons bly, kry ons een van ons mede-stappers van Rinjani. Ons vertel haar van die snorkelplanne, en sy stem onmiddellik in om ook saam te gaan – mits ons genooi word. Nou is daar tien van ons, maar steeds geen reëling nie.
Soos afgepraat, kry ons mekaar die volgende dag. Ons verstaan dat dit nogal ingewikkeld is om die snorkeltrip te reël. Ons bied onmiddellik aan om te onttrek, omdat ons voel dat ons nie regtig inpas nie. Ons kon enigeen se ouers gewees het. Hiervan wil die groep egter niks hoor nie. Inteendeel, hulle dring daarop aan dat ons móét saamgaan. En hulle onderneem om alles self te reël, ons hoef niks te doen nie. Oulike kinders dié, dink ons.
Ons bring die res van die dag in Labuan Bajo deur. Labuan Bajo is 'n klein, bedrywige dorpie met 'n nog bedrywiger hawe. Tog is toerisme die hartklop van die plek.
Indonesiese besighede, wat baat vind uit toerisme, is in die minderheid. Eintlik seldsaam. Restourante adverteer skaamteloos dat hulle westerse spyskaarte het en duikskole basuin dit uit dat hulle Duits, Frans, Spaans of Italiaans praat. Indonesiese besighede is beperk tot die verhuring van motorfietse, agente vir bootreise, Warungs en plaaslike winkels, die informele vismark en sommige blyplekke. Omtrent al die blyplekke is vol – vol toeriste. Ons dwaal deur die dorpie en saal af in 'n swembad op een van die kuierplekke se dekke.
Uitsig op Labuan Bajo se besige hawe is onverbeterlik. En in die aand eet ons varsgebraaide barracuda in die vismark. Die Bintangs kom uit die winkel oorkant die straat, yskoud en spotgoedkoop.
Ons kry 'n boodskap om die volgende môre by 'n Italiaanse koffieplek aan te meld vir die beplande snorkeltrip. Tien van ons, 200 Rupiahs per persoon, met snorkelgerei, middagete ingesluit. Na twee stil eilande, waar niemand anders behoort te wees nie.
Voordat jy "aitsa" kan sê, sit ons op die boot.
Een van ons beste snorkels in ses maande. Twee verlate eilande. Twee van Indonesië se 17,000 eilande. So klein dat ons rondom altwee kan swem. Met gesonde korale, sigbaarheid puik, en volop visse. Ons sien haaie en seevlermuise, en 'n hele paar vissoorte vir die eerste keer. Ons snorkel totdat ons oumensvelle op ons knieë en enkels het.
Nog beter as die snorkel is die vriendskap wat gesmee word. Ons ken mekaar vir enkele dae, maar die gemeenskaplike liefde vir reis sement ons aan mekaar vas.
'n Duitse meisie in haar finale jaar van ingenieurswese, 'n IT-klong uit Bulgarye, 'n Franse meisie wat in wingerde in Australië werk en haar Ozzie-kêrel, 'n Hollandse meisie wat voorheen 'n deli gehad het en haar ingenieur-kêrel, twee bleek Engelsmanne wat twee jaar lank gespaar het vir die reis waarmee hulle besig is en ons twee Namibiërs, dubbel almal se ouderdom.
Ten spyte van uiteenlopenheid ontwikkel 'n vriendskap sonder vooroordele. En ons praat die woordelose taal van Wanderlust.
In die aand ontmoet ons vir 'n finale saam-eet by die vismark. Ons gesels en lag in die taal van Wanderlust, adresse word uitgeruil en vir die eerste keer leer ons mekaar se name.
Vriende sonder name kry name.
Author oudoringPosted on Augustus 25, 2017 Februarie 19, 2018 Categories Afrikaans, Dorp, Indonesië, namibië, reis, Travel, WanderlustTags Angry Bird, Bintang, engele, Hello Kitty, highlight hopping, Labuan Bajo, Snorkel5 Kommentare op Vriende sonder name
Kom ons wees eerlik – waaraan dink jy as jy die naam Gili Air hoor? 'n Lugredery, 'n pomp vir 'n opblaasmatras, 'n masseringstegniek, of 'n eiland? Dis 'n eiland! Net so 'n vreemde naam soos daai eilandjies van Langerhans iewers in 'n mens se binnegoed.
Indonesië bestaan uit eilande – daar is glo sewentien duisend van hulle. Op die gewone kaarte sien jy net die grotes – Sumatra, Java, Bali, Lombok, Borneo, en so aan. Jakarta, die hoofstad van Indonesië, lê op die digbevolkte Java. Sumatra lê noordwes van Java en Bali lê oos van Java. Lombok is weer oos van Bali. Zoem bietjie in as jy weer na 'n kaart van Indonesië kyk. Let op die honderde, nee duisende, klein eilandjies rondom die grotes. Amper in rye rangskik.
Die Gili eilande lê op die seeroete oos van Bali eiland op pad na Lombok. Aldrie is klein en naby aan mekaar, 'n klein entjie van Lombok eiland af. Om by die Gili eilande uit te kom, moet mens die boot uit Padangbai op Bali eiland na Bangsal op Lombok eiland neem. Dis waarnatoe ons wil gaan.
Ons vertrek op 'n reënerige dag uit Ubud na Padangbai. Die strate lyk soos riviere en die verkeer is bedrywig. Gelukkig raak die reën minder soos ons nader aan Padangbai kom, met die lug wat ooptrek toe ons in die hawegebied stilhou.
Padangbai se hawe is superbedrywig en honderde passasiers vertrek hiervanaf na enige van die ander sewentien duisend Indonesiese eilande per veerboot. Min inligting word gebruik om die hordes te beheer, daar is geen borde of rigtingaanwysers nie en geen aankondiging word gemaak nie. So bly ons rondmaal in 'n ordelose massa totdat ons blou plakkers op ons klere kry. Na twee ure word almal met blou plakkers beduie om op een van die wagtende veerbote te klim.
Die veerboot is propvol en ons word ingery in netjiese rye in 'n kajuit wat net bokant die watervlak lê. Dis warm en bedompig. Almal kyk vir almal. Niemand weet presies wat volgende gaan gebeur nie. 'n Jong gesin sit naby ons. Die kinders is klaerig en toets almal se geduld rondom hulle. Uiteindelik begin ons beweeg en die koel see-lug spoel deur die kajuit. Almal se gemoed raak beter.
By die eerste van die drie eilandjies, Gili Trawangan, klim die meeste passasiers af. Met 'n gemiddelde ouderdom van 22 en omtrent drie tattoes per persoon, kan ons sien waaroor dit gaan vir die mense wat hier afklim. Gelukkig is ons vooraf gewaarsku dat Gili Trawangan nogal bekend is as 'n bestemming vir jong rugsakreisigers met partytjielywe.
Na die groot uittog word ons verplaas na die dek, om plek te maak vir passasiers wie se partytjielus oor is. Hulle klim aan die ander kant van die boot op. Die boot se uiteindelike bestemming is Bangsal op die Lombok eiland. Na omtrent tien minute se verdere bootvaart kom ons aan op Gili Air se strand. Die hawe is 'n vae area van visserbote en een of twee wagtende passassiersbootjies. Verder weg hang nog 'n paar bote rond. Daar is wel 'n pier met 'n paar wagtende passasiers, maar ons klim sommer in die water af, opgesaal met ons rugsakke.
Met geen bespreking nie begin ons soek na blyplek. Ons stap, takseer die blyplekke van buite af, en as die aansig goed lyk, klop ons aan.
Dis warm en die rugsakke swaar, 'n goeie toets of ons reisfiks is. Die moontlike blyplekke is òf vol òf lelik. Na die vyfde of sesde aanklop, val ons keuse op Happy Homestay. Ons eenheid is een van vier in die agterste gedeelte van die tuin. Die bure is Spaans en die huiskat kom groet. Dis stil hier.
Op Gili Air is daar geen motors nie, net fietse en perdekarre. Ons kry fietse en begin die eiland verken. Gili Air se strand word omsoom met oorde, hotelle, deftige blyplekke, restourante en duikskole. Blyplekke met see-uitsig se pryse is aansienliker hoër as ons s'n, merk ons op.
Na 'n uur of twee ken ons die eiland, en stop vir 'n Bintang om die dag af te sluk.
Dis laagwater, ons sit met ons stêre op die sand en kyk hoe die son agter die flenterwolkies op die horison sak. Oral stap mense op die branderstoep rond en drink die mooi van die goue uur. Dis mooi hier.
Gili Air se pas is stadig. Ons swem, lê op die strand, snorkel, ry fiets, dwaal rond in die paadjies tussen huise, of knibbel aan iets by een van die talle eetplekkies.
Eet is goedkoop en hier is 'n groot verskeidenheid eetplekkies om van te kies.
Na 'n heerlike aandete by 'n restourant met tafels en stoele op die strand, spreek My Lief haar seën oor die plek uit – eers sê sy dat sy weer sal wil kom, toe sê sy sal op Gili Air kan bly.
Maar ek het ander planne. Na Lombok eiland, waar ek Berg Rinjani wil gaan uitklim.
Een nag by die basiskamp, twee nagte in tente op die berg, drie dae se begeleide stap, etes ingesluit, plus op- en aflaai. Klink my na die ideale manier om 'n paar dae op Lombok om te kry.
Author oudoringPosted on Augustus 14, 2017 Februarie 19, 2018 Categories Afrikaans, Indonesië, reis, TravelTags Bintang, Fietsry, Gili Air, Indonesia, perdekar3 Kommentare op Gili Air