Tussenin is daar ’n verbeeldingsgesprek tussen moeilik identifiseerbare partye (in vers 6b is dit moontlik die profeet self) wat klem lê op die woord van God wat vir ewig bly, en gekontrasteer word met die mag van mense. Tog moet daar voorbereidings getref word vir dié woord om gehoor te word. Dit laat ’n mens onwillekeurig dink aan die bediening van Johannes die Doper wat aan dié verse gekoppel word (Joh 1:23; Luk 3:2-7 vv).
Die uitkoms word in hoofstuk 41 verbind aan die optrede van ’n heerser uit die ooste, na alle waarskynlikheid Kores van Persië (vgl hfst. 45), wat deur die Here ingespan word. (Terloops hy sou opgevolg word deur koning Darius wat verantwoordelik was vir die terugkeer van die Jode in die laaste helfte van die 6de eeu v C.)
Dit ontlok vrees by die nasies wat hulle dryf tot die nuttelose afgode wat met spykers ondersteun moet word sodat hulle nie omval nie (41:1-7)! Maar Israel kan moed skep want God is met hulle, al voel hulle soos ’n wurm in hulle onbenulligheid. God sal hulle gebede verhoor en groot veranderinge bring tot ’n getuienis vir baie nasies (41:8-20). Let op hoe Israel as God se dienaar geteken word, die eerste betekenis van die dienaar van die Here.