Camino Frances 2016 - Dag 13: Van Gonzar via Palas de Rey na Ponte Campana (25 km) 1 - opvoedingLees Meer
Hoof opvoeding Camino Frances 2016 - Dag 13: Van Gonzar via Palas de Rey na Ponte Campana (25 km) 1
Donderdag 15de.09.2016 - 'n Reünie met dierbare pelgrimsvriende
Die nag in Gonzar was uitputtend. Alhoewel my stapelbed gemaklik was, het ek vreeslik geslaap. Die groep Spanjaarde, wat ons gister by ete al vererg het weens hul enorme volume, het tot laataand fees gevier. Daar was 'n bakleiery tot kort na twee-uur en ek het net so twee-dertig keer stadig geslaap. My wekker gee natuurlik nie om oor die verskriklike nag nie. Nietemin lui hy sesuur genadeloos en ek kruip moeg en in 'n slegte bui uit die bed. Almal om my slaap nog, so ek trek rustig aan, maak my goed bymekaar en gaan sitkamer toe om my rugsakke te pak. Sandra en Dirk volg my 'n paar minute later. Hulle lyk ook nie regtig fikser nie. 'n Koffie sal nou baie lekker wees, maar ontbyt is tans nog nie in die Albergue beskikbaar nie. Ons kry ook nie koffie nie. So ons het weer so 6:30 vm. Die pelgrimsgids beloof darem vandag die eerste kroeg ná 'n paar kilometer.
Waarheen gaan jy van hier af?
Op pad uit die dorp verdwaal ons eers volgens al die kunsreëls. Die aanwysings in die pelgrimsgids is uiters verwarrend, daar is geen geel pyle wyd en syd te sien nie en ons het absoluut geen plan in watter rigting ons moet gaan nie. Ons sluip in 'n verwarde sigsag oor die dorpie en beland uiteindelik aan die einde van die dorp. Dit is waar die publieke koshuis is en ons hoop die aanwysings is 'n bietjie beter van daar af. Maar blaarkoek: ook hier is nóg pyle nóg sint-jakobsschelps te sien. En die paar ander pelgrims wat reeds op pad is, soek net so hulpeloos deur huise, paadjies en bosse.
Met geluk besluit ons om net 'n entjie langs die pad by Gonzar uit te stap. Op 'n stadium moet daar 'n merk wees. En sowaar: na 'n paar minute vertak 'n smal grondpad links van die pad en van 'n afstand af blink 'n pyl na ons. Uiteindelik.
Pelgrimsvriende weer gevind
Bly om op die regte pad te wees, kom ons stap weer die nag in. In die lig van ons koplampe gaan dit opdraand en na 'n kort rukkie staan ​​ons voor die kroeg wat in die pelgrimsgids aangekondig is. Gelukkig is dit reeds oop en ons sit vir 'n vinnige koffie. Meer is nie moontlik vanoggend nie en na tien minute pak ons ​​die res van die pad aan. In teenstelling met gister, lyk die weer vandag nie so sleg nie. Dit is bewolk, maar relatief helder en gee hoop dat dit grootliks droog sal bly. Die temperature is ook redelik aangenaam en daar waai weer 'n verfrissende wind. So perfekte pelgrimstogweer. Die roete is ook nie besonder ingewikkeld nie, wat amper almal smal paadjies langs die pad volg en omdat daar nie veel interessant is om te sien nie, vorder ons baie goed.
Wanneer ons die eerste 6 km afgelê het, ontdek ons ​​twee pelgrims ver voor ons. Van die statuur en kleur van hul rugsakke kan dit Gini en Andi wees. Ons het hulle nog nie gesien vandat ons eergister op pad Sarria toe uitmekaar is nie en ek mis hulle bietjie. Ons trap 'n rat aan, nader aan die paartjie en sekerlik: dit is hulle. Ons is almal baie gelukkig en besluit om vandag weer saam aan te gaan. Ons praat eers bietjie oor die laaste paar dae, maar omdat ons stapsnelhede nogal verskil, raak Gini vinnig agter. Sandra en Andreas het vinnig vooruit gejaag en ek en Dirk stap gemaklik in die middel.
Camino Spirit op sy beste
Kort voor tienuur kerm Dirk vir 'n kroeg. Die verpligte tienuur-bier is betaalbaar. 'n Kroeg sal nie vir my verkeerd wees nie, want dit begin net motreën en ek het absoluut geen senuwee om weer nat te word nie. 'n Staaf verskyn eintlik dadelik om die volgende draai. Die Camino Spirit het weer puik werk gedoen. Ek is nie meer verbaas dat Sandra en Andi reeds in die kroeg sit nie. Dit was nogal duidelik. En ek is nie meer verbaas dat dit presies soos ek by die tafel gaan sit uit emmers begin stort nie. Ek glo stadigaan nie meer in toevallighede nie.
Eers lyk dit of dit regtig reën en toe Gini ook na so 20 minute by die kroeg aankom, lyk sy soos 'n poedel wat uitgedoof is. Gelukkig sak die reën bietjie na 'n rukkie en dit is tyd om aan te beweeg. Dit is nog 'n goeie ses kilometer na die volgende groter stad, Palas de Rey, en nog elf na vandag se bestemming, Ponte Campana.
Volgens ons pelgrimsgids is daar net een koshuis in Ponte Campana. En dit het nog baie min beddens. Die risiko om nie 'n bed te kry nie is dus redelik hoog. En met sulke onvoorspelbare weer soos vandag is dit nie so wonderlik nie. Gini offer homself op en bel die Albergue met goeie geluk. Die meeste koshuise bespreek gewoonlik nie beddens nie, maar hierdie keer werk dit. Vyf beddens is veilig, ons kan ontspanne vertrek en dit maak nie saak hoe lank dit neem om vandag by Ponte Campana te kom nie.
Die pelgrim se verveling
Die paadjie gaan nou met die landpad voort op smal paadjies. Daar is absoluut niks interessant om te sien nie, behalwe vir ons is daar geen ander pelgrims op pad nie, ons het stadigaan niks meer om te gesels nie en ons is doodverveeld. Die enigste ding wat help is om jou brein af te skakel en musiek in jou ore te sit. Skielik word die reën weer sterker en tot by Palas de Rey veg ons deur 'n ellendige weer van hewige wind en reën, wat van alle kante af kom. Ek was dadelik weer bekommerd oor my skoene, maar gelukkig het die reën vinnig bedaar. En dis presies op die oomblik wanneer ek seker is dat die water uiteindelik weer deur my skoene sal kom. Toe ons in Palas de Rey aankom is my broek amper weer heeltemal droog en ek het ook nie sokkies wat drup nie.
Ons bly nie lank in Palas de Rey nie. Die stad is nie die minste interessant nie en niks keer ons hier nie. Maar daar is darem 'n supermark en ons kry 'n ietsie te ete. Dan pak ons ​​die laaste paar kilometer aan tot by Ponte Campana. Die paadjie kronkel oor smal bospaadjies van dorpie tot dorpie en is baie lekker. Maar daar is steeds nie veel om te sien nie. Sandra hardloop alleen vooruit, Andi en Gini het langer in Palas de Rey gebly en daarom stap ek en Dirk weer 'n paar kilometer alleen.
Verwarring op pad na Ponte Campana
Volgens ons reisgids is dit 4,4 km vanaf Palas de Rey na Ponte Campana. Sandra het vanoggend so 1,5 km iets gesê en vir die tweede keer vandag is ons maksimaal deurmekaar. Die paadjie loop soos Switserse kaas en dit voel of ons lankal daar moes gewees het. Die plekke waardeur ons kom is beslis nie ons bestemming nie. Na ongeveer 30 minute staan ​​ons voor 'n koshuis en ek is absoluut oortuig dat ek uiteindelik hier is. Die pleknaambord vertel ons dat ons in San Xulian is. Nou verstaan ​​ons niks meer nie en ek is bevrees ek het verby Ponte Campana gestap.
Ons ontmoet Sophia en Lorrain voor die Albergue in San Xulian. Hulle twee was, soos John, saam met ons in die Albergue in Rabanal. Sophia is Duits en dra 'n oorgroot rugsak by haar, blykbaar dat sy haar hele huishouding opgeberg het. Lorrain is 'n lieflike klein Kanadees en, op ongeveer 60 jaar oud, een van die oudste pelgrims wat ons op hierdie reis ontmoet het. Terwyl hulle voor die Albergue staan, lyk hulle ten minste so verlore soos ons. Hulle wil vandag na Casanova gaan en weet ook nie meer of hulle reg is nie. Om aan die veilige kant te wees, vra in die Albergue en daar sal jy bevestig dat jy op die regte pad is. En ons ook, want Ponte Campana is presies tussen San Xulian en Casanova. Weereens as dom beskryf in die pelgrimsgids.
Kort voor ons Ponte Campana moet bereik, gaan dit weer steil met die berg af. Maar daar is nog geen huise ver en wyd te sien nie en ons is vir die derde keer maksimaal verward. Is hierdie kak dorpie onsigbaar of wat? Ek is op die punt om die pelgrimsgids vloekend in die stroom te gooi as ek 'n bruggie sien. En aan die einde is daar 'n rustieke plaashuis met 'n yslike kammossel-dop op die fasade. Dit moet net die Albergue wees. En gelukkig is dit.
Sandra is reeds daar, het reeds ingeboek, haar bagasie gestoor en sit in die gemeenskapskamer met 'n bier. Ek en Dirk registreer ook vinnig, beveilig ons beddens en wys as voorsorgmaatreël daarop dat Andi en Gini nog kom. Dan verken ek die Albergue bietjie. Die huis is pragtig met baie liefdevol versierde besonderhede en 'n mooi tuin. Die slaapsaal het ook tuisgemaakte stapelbeddens wat baie knus lyk. Die nag hier sal verseker goed wees. Met dien verstande dat gister se groep Spanjaarde ons nie hier volg nie.
Nadat ons ons rugsakke uitgepak en vars gestort het, kry ons wasgoed vir 'n verandering 'n ware luukse behandeling: Was in die wasmasjien en dan in die droër. Met 'n buitetemperatuur van 13 grade sou ons hulle andersins nooit oornag droog kry nie. Nadat ons werk klaar is, skuifel ons skitterend skoon en tevrede in ons drafbroek die gemeenskaplike vertrek binne. En net soos ons nog wonder waar Gini en Andi nou eintlik bly, marsjeer die twee uiteindelik omstreeks 16:30 in. Dit is die tydsberekening van die Camino de Santiago.
Omdat dit nog steeds buite reën en dit ook baie koud geword het, doen ons niks vir die res van die dag nie. Ons sluimer 'n rukkie in die bed en gaan sit dan saam met die ander pelgrims in die gemeenskaplike kamer. Gini en Andi het ingeskryf vir die pelgrimspyskaart, ek en Dirk, Sandra nie. Op een of ander manier is ons nie baie honger vandag nie. Saam deel ons 'n bocadillo met spek en kaas en gaan slaap dan baie vroeg. Vandag was ons weer etlike kilometers. 25 om presies te wees. En dis net sowat 60 na Santiago.