Daar is 'n denkrigting onder ekonome wat nie bekommerd is oor die sogenaamde "swartgat in die begroting" nie, waar moeilike keuses gevra word om die besteding van die regering te verminder. Voorstanders van moderne monetêre teorie, soos Bernie Sanders hoof ekonomiese adviseur professor Stephanie Kelton, beweer dat die Australiese regering nie sy begroting hoef te balanseer nie en vra eerder dat die regering die ekonomie moet balanseer, wat volgens hulle heeltemal anders is.
Moderne monetêre teorie is 'n benadering tot ekonomiese bestuur wat sedert die negentigerjare ontwikkel is deur professor Bill Mitchellsaam met Amerikaanse akademici soos professor Randall Wray, Stephanie Kelton, en beleggingsbankiers en fondsbestuurders soos Warren Mosler. Dit bou voort op die idees van 'n vorige generasie ekonome, soos Hyman Minsky, Wynne Godley en Abba Lerner, wie se interpretasie van die werk van die beroemde ekonoom JMKeynes baie anders was as die wat in die 1980's oorheersend geword het.
Teen die 1980's het die meeste mense Keynes gesien as 'n voorstander van begrotingstekorte slegs gedurende periodes van hoë werkloosheid. Lerner, reeds in 1943, in 'n koerant met die titel Funksionele finansies en die federale skuld, het aangevoer dat die Keynesiaanse ekonomie betrokke was by die bestuur van enige owerheidstekort wat nodig was om volle indiensneming te handhaaf, en dat tekorte as die norm gesien moet word. Keynes, in a brief aan mede-ekonoom James Meade, wat in April 1943 geskryf is, het oor Lerner gesê: 'Sy argument is onberispelik. Maar die hemel help elkeen wat dit probeer oorkom ".
Terwyl die teorie sy eie gelok het interpretasies en kritiek dit kry ook traksie in 'n wêreldwye ekonomiese omgewing wat steeds die pogings van beleidmakers om volgehoue ​​ekonomiese groei te herstel.
Die kern van die moderne monetêre teorie is drie kernverklarings. Die eerste twee is:
1) Monetêre soewereine regerings het geen suiwer beperkings op die finansiële begroting nie.
2) Alle ekonomieë, en alle regerings, het werklike en ekologiese perke in die gesig staar wat geproduseer en verbruik kan word.
Die eerste stelling is die een wat wyd misverstaan ​​word. 'N Monetêre soewereine regering is een met sy eie geldeenheid en sentrale bank, 'n wisselende wisselkoers en geen noemenswaardige skuld in buitelandse valuta nie. Australië het 'n monetêre soewereine regering. Net so ook die Verenigde Koninkryk, die VSA en Japan. Die lande in die eurosone is nie monetêre soewereine nie, aangesien hulle nie hul eie geldeenhede het nie.
Die tweede van hierdie uitsprake bevestig die voor die hand liggende feit dat regerings inflasie kan veroorsaak, as hulle wil, deur te veel self te spandeer of nie genoeg te belas nie. As dit gebeur, is die totale bestedingsvlak in die ekonomie groter as wat geproduseer kan word deur al die beskikbare arbeid, vaardighede, fisieke kapitaal, tegnologie en natuurlike hulpbronne. Ons kan ook ons ​​natuurlike ekosisteem vernietig as ons te veel verkeerde dinge produseer, of die verkeerde prosesse gebruik om te produseer wat ons wil verbruik.
Die Australiese regering is 'n sentrale regering wat 'n geldeenheid uitreik. Australiese dollars kan nie ophou nie. Dit word nooit gedwing om Australiese dollars te leen nie, hoewel dit wel en wel kan kies om dit te doen, en sy skuldeffekte speel 'n nuttige rol in ons finansiële stelsel.
Dit hoef ons ook nie presies te belas om vir die besteding daarvan te betaal nie. Daar is belasting om inflasie te beperk. Dit is nodig dat ons belasting moet betaal om die totale besteding - regering en privaat - op 'n vlak te hou wat nie inflasionêr sal wees nie.
Dit beteken nie dat owerheidsbesteding en belasting mekaar moet ewenaar nie, en in lande soos Australië gebeur dit selde in die praktyk. Dit lei tot die derde beginsel van die moderne monetêre teorie:
3) Die finansiële tekort van die regering is die finansiële surplus van almal.
Vir elke geldskieter moet daar 'n lener wees. Dit beteken dat surplus en tekorte in ons finansiële stelsel altyd nul is.
Dit is duidelik in die volgende tabel, wat die finansiële saldo's van die Australiese privaatsektor, die res van die wêreld en die Australiese regeringsektor sedert 1994 toon.
ABS / skrywer voorsien, skrywer met dien verstande
Vir elke besparing wat meer verdien as wat hulle spandeer, moet daar iemand of 'n instansie wees wat meer spandeer as wat dit kos. As ons wil hê dat die private sektor as geheel moet spaar eerder as om verder skuld te kry, sal die regering waarskynlik meer moet spandeer dan belas dit (afhangend van wat die res van die wêreld doen).
Dit werk ook andersom. Die Howard-regering kon slegs fiskale oorskotte bewerkstellig omdat die privaatsektor 'n groot tekort gehad het.
Huishoudelike skuld het in die Howard-jare verdriedubbel. Sedertdien het ons 'n verhouding met 'n paar ander lande om die hoogste verhouding tussen huishoudelike skuld en inkomste ter wêreld te hê.
Bank van internasionale skikkings / outeur voorsien, skrywer met dien verstande
Dus, die regering kan nie dollars haal nie; dit beteken nie dat die regering "soos 'n dronk matroos moet spandeer nie" of dat ons nie belasting hoef te betaal nie; dit beteken wel dat gebalanseerde begrotings onnodig is. Dit beteken ook dat tekorte van die regering 'n ondersteunende rol kan speel, waardeur die private sektor sy besparing kan opbou.
Australiese regerings het amper in elk geval tekorte. Nie een van die bogenoemde behoort skokkend te wees nie. Gemiddeld het regerings van links en regs tekorte, sedert federasie. Dit kan wees dat u daardeur mislei is metafoor van die regering as huishouding.
In 'n land met byna 15% onderbenutting van arbeid, meer as 30% onderbenutting van jeugdiges, brose private balansstate en 'n groeiende behoefte aan groen en ander infrastruktuurinvestering, impliseer dit dat die herstel van die begroting 'n rooi haring is. Dit beteken dat die regering sy rol as valuta-uitreiker kan en behoort te gebruik om volle indiensneming, sosiale insluiting, ekologiese herstel en gesonde balansstate in die privaatsektor te bevorder.
ABS, skrywer met dien verstande
Volgens moderne monetêre teoretici is politici tans obsessief oor iets wat nie saak maak nie (balansering van hul begroting), en ignoreer hulle baie dinge wat baie belangrik is vir die toekoms van die land.
Dit is die perspektief wat u kry wanneer u Australië en die wêreld deur die prisma van die moderne monetêre teorie begin sien. Dit berus op niks meer as 'n begrip van hoe moderne finansiële stelsels werk nie, en in die sin moet dit miskien glad nie kontroversieel wees nie.
Professor Bill Mitchell, 'n voorstander van die moderne monetêre teorie, bepleit dat regerings die beleidsruimte wat monetêre soewereiniteit daarvoor voorsien, gebruik om 'n werkswaarborg in te stel en 'n terugkeer na die werkloosheidsyfer van 2% of minder te bewerkstellig. Hierdie koerse is in die 1960's en vroeë 1970's in Australië behaal. Hy stel voor dat hy weer terugkeer na volle diens deur 'n federale befondsing en plaaslik bestuur word program vir openbare indiensneming. Hy glo nie dat dit inflasionêr hoef te wees nie - die werkwaarborg is inderdaad 'n wesenlike deel van die moderne monetêre teorieraamwerk om die ekonomie te stabiliseer en inflasie te vermy.
In Australië het die drie groot politieke partye tot dusver weinig aandag aan sy idees gegee. Maar sy mede-moderne monetêre teoretici het naby die regering in die VSA gekom (met senator Bernie Sanders), en twee mikro-partye is in die afgelope jaar opgerig met die uitdruklike voorneme om moderne monetêre teorie te bevorder as 'n raamwerk vir die verstaan ​​van ekonomiese kwessies. U kan dus verwag om veel meer te hoor van sowel die voorstanders as die kritici van die moderne monetêre teorie.