Weg met volkspele en hallo vir die braaitangkultuur en -praatjies. Wat laat jou dink Suid-Afrika is 'n kloon of verlengingstuk van Amerikaanse Universiteite? Die boek, The University in Ruins, is in 1997 geskryf. Waarop dit neerkom: op plaaslike vlak is Afrikaans en Afrikastudies dus eintlik verby (en net vir die mooiheid) en soos hunderds-and-thousands op 'n pampoenkoekie. Onthou, die oorspronklike doel van 'n universiteit was om ALLE kennis en wetenskap te omvat en ontwikkel. Op die oog af sou mens sê: maar Suid-Afrikaanse universiteite is nie maatskappye nie! (Om by jou inkopiesentrumidee aan te sluit). Maar as ons kyk na daardie vorige plasing waar ek na http://www.topuniversities.com/ verwys het, om jou woorde weer te gebruik:
Ek klink nou amper soos 'n anti-kapitalistiese Marxis, maar dit is wat die geldaspek betref. Ek is nie 'n selfoon wat jy kan programmeer om markgerig te wees nie. En as ek 'n selfoon was, sou ek kunsmatige intelligensie wou hê, dankie.
Binne hierdie konteks word die universiteite ook volgens die Angelsaksiese wêreld se denkstrominge voorgeskryf of nagevolg (wat sterk aansluit by die popster-tendens). Of wat "eenvormig" wêreldwyd "aanvaar" word (soos genderstudies, blankekunde/blankwees (whiteness studies) ens.). Ek vra my byvoorbeeld af wie nou eenmaal besluit het om hierdie Imperialistiese "Latynse baasskap"-vlakke vol te hou (bv. Eienaar | Hoofbestuur > Middelbestuur > Werkers ens.), terwyl in Japan jy hierdie "Gesin"-stelsel het wat ewe goed werk: jy het een hoofbaas, die res is almal kollegas (die hoofbaas eintlik ook hierby ingesluit). Ek dink ook aan die Meister-stelsel van Duitsland, waar 'n nuweling soos 'n vakleerling jarelank onder 'n seniorspesialis al die toertjies leer wat bestaan.
Dikwels is hierdie universiteitstrominge reaksionêr van boeke wat reeds geskryf is (amper soos jy 'n weerberig sou skryf: "dit is nou 13:55, sonnig en warm"). Die probleem is presies soos wat ek met intensiewe vorme bevind het: die doel is om mense vorentoe te druk om nuwe intensiewe vorme te skep, of (hopelik!) van denkrigting te verander (dat dit absurd is en nie in die leerplan hoort nie, fokus eerder op die voltooide verledetyd ens.). In die meerderheid van die kere wat ek nuwe boeke gelees het, word dit egter die STANDAARD! Hier en daar sal skrywers 'n bespotting (parodie) maak daarvan (wat ek natuurlik verwelkom, hoewel dit steeds om dieselfde dogma as spilpunt draai en "negatiewe aandag" kry (wat beter is as geen aandag)).
Die Waarheid is: geen mens kan byvoorbeeld die letterkunde of geesteswetenskappe of Heilige Skrif volledig korrek ontleed of beoordeel en veroordeel nie. Hy of sy is nie die skrywer nie. Daardie skrywer(s) was omhul deur 'n tydsgees, kultuur, spesifieke denkwyse en 'n gemoedstoestand. Daar is patrone ja, maar wat daarvan? Jy sal op elke liewe wyse jou op die een of ander wyse skuldig maak aan inlegkunde. Dikwels is dit die skrywer se skuld (onbeholpe skryfstyl), dikwels die vertaler, meer dikwels die leser (geen agtergrondkennis, geen ingewyde kennis, ongegronde vooroordeel, voorveronderstelling, moeite om patrone met ander voorbeelde en teenvoorbeelde op te weeg, ens.). Resensente, skrifgeleerdes en letterkundiges het deesdae mense geword wat 'n indrukspunt lewer en daarby oorbodig is. Toe ek nou die dag weer deur van die LitNet-akademiese skrywes lees, skel die alarm deur my kop (soos by enige sielkundige rubriek of program): BLOTE SPEKULASIE. Maar weer is die teenantwoord: bietjie aandag is beter as geen aandag.
Op die lange duur sal die Afrikaanse publiek egter hierdie rolle ook moet oorneem. Die publiek sal die werk uit die hande van die professore moet neem, herbesin oor wat belangrik is en selfpublikasies moet oplewer. Anders het ons 'n verplasing van nul. Dit voel vir my party dae asof ek in 'n sandput speel, waar die opsigters (die professore) aan die een kant te bang is om Jan Publiek met sterk konsepte mee te vervreem (of erger, mee te verveel!), aan die ander kant self nie die koers ken nie. Suidpunt (kontak) 11:55, 29 Junie 2016 (UTC)