September | 2021 | penpunt
Die geestelike fiksie romans, Papierblomme en Onthou my, vertel die redelik rampspoedige lewensverhaal van Janine Scheepers. Die ompad terug, die derde aflewering in die reeks, vind haar ver van die Weskus en van Bennie Kowalski, die liefde van haar lewe. Wat geblyk het die onvermydelike uitweg te wees vir Janine en die dogtertjies, naamlik om saam met Jessie Johannesburg toe te verhuis, is toe nie sonder uitdagings nie. Die meenthuisie wat hulle huur is nie wat die foto's beloof het nie, sy is sonder vervoer en sy moet huishou en kinders versorg terwyl Jessie lang ure werk om die pot aan die kook te hou.
Die kennismaking met die eienaar van die kompleks, het 'n duidelike gevoel van onheil by my laat ontstaan. Ek wil niks van die storielyn verklap nie, maar ek wil tog die mening uitspreek dat die potensiaal geskep was vir die skrywer om sommige van haar lesers, myself ingesluit, te vervreem as Janine weereens dwase besluite sou neem. Die teendeel gebeur egter. Sy wend haar ernstig na die Here en bely haar foute en ongehoorsaamheid. "Dis sy wat die pad byster geraak het en haar nou op hierdie lang omweg bevind, sy wat verdwaal het, nie Jessie of Bennie of die kinders nie." (Bl. 159)
Die kwessie van egskeiding, wat vir gelowiges 'n krisis is, is ingelyks vir Janine 'n moeilike saak, finansieël asook geestelik. Sy het ook stryd daarmee om vir Greg te vergewe en om haar afhanklikheid van Jessie te aanvaar.
Uiteindelik besef Janine dat die ou paaie wat Ouma Leen en Oupa Koen geloop het, die antwoord is. By 'n belangrike draaipunt in die storielyn, erken Janine hoe afhanklikheid sy van die Here is. Hoe nodig dit is om Hom te soek. "Iewers bokant die plafon, bokant die dak, hang God vannag sy sterre op, glimlag Hy oor sy mense, oor hulle wat opkyk." (bl. 160) Met die vele sielewroegings van die hoofkarakter dra die skrywer geestelike waarhede oor sonder om in prekerigheid te verval. Hoewel die storielyn dwarsdeur die drie boeke ietwat somber is, is hier 'n welkome hoopvolle einde.
Die reeks is uitgegee deur Lux Verbi, 'n druknaam van NB Uitgewers, en is aanlyn en by goeie boekwinkels te koop.
Buiten die "aah"-oomblik wanneer held en heldin al die misverstande en voorbehoude laat vaar en trou belowe is daar nog ten minste twee krisismomente in 'n verhaal waaraan ek dit beoordeel ten opsigte van oorspronklikheid en 'n element van spanning of afwagting.
Eerstens is daar die eerste ontmoeting, wat, soveel liefdesverhale later, nogal 'n hoë hekkie daar stel ten opsigte van iets uniek. 'n Motorfiets wat "brul soos 'n bees" en 'n hond sonder leiband, wat motorfietse nie kan verdra nie, spel net moeilikheid vir Hanna en vir Daniël, wat onder die fiets beland. 'n Stowwerige en dramatiese kennismaking, wat genoegsame punte verdien.
Dan is daar dié oomblik wanneer die leser weet dat dinge van hier af aan gaan skeef loop, hetsy 'n dwaling aan die kant van een van die hoofkarakters, 'n streek van 'n antagonis of, soos in die geval van hierdie Romanza van Nellie Alberts, die punt waar Daniël verswyg dat hy die dorpie gekoop het. Daardie transaksie het die vrede op die Namakwalandse dorpie, Turatara, laat versplinter, en ook Hanna se hart kom breek.
Die atmosfeer op 'n klein dorpie word goed uitgebeeld, en daar word met empatie omgegaan met die realiteit van 'n bejaarde wat nie meer met die werklikheid in voeling is nie. Beslis 'n pragtige storielyn wat mens aan die hart kom raak.
Die Psalms, soos Spreuke, maak deur die jare 'n belangrike deel uit van menige Christen gelowige se Bybelstudieregime. Sover terug as 1531 het Martin Luther al in sy Psalmkommentaar gesê dat die Psalms praat oor die mens se vreugdes, lof en dank, maar ook oor die toorn van God en die mens se diepe nood en vrees. Daarom maak die gewoonte om daagliks 'n Psalm te lees, goeie sin; tewens, die skrywer van hierdie boek getuig self dat hy daagliks ten minste een Psalm lees.
Wat Johan Cilliers (as subtitel) na verwys as Padlangse gesprekke oor Psalms, is 'n samestelling van meditasies wat hy oor baie jare heen in 'n verskeidenheid van publikasies uitgegee het. Hy maak melding van vele dinge wat oor die verloop van tot dertig jaar verander het, maar dat die Christelike hoop nie beskaam nie en dat die kern van die vroeëre geskrewe stukke, steeds waar nie.
Die skrywer volg losweg die indeling van ene Brueggemann, wat die Psalms kategoriseer op grond van Israel se geloofservaring- en ontwikkeling, naamlik: oriëntasie (seëninge en dankbaarheid), disoriëntasie (krisis, nood, wanhoop), en heroriëntasie (God se ingrype en nuwe hoop). Elke Psalm het dikwels al hierdie elemente, dus kan die indeling nie rigied wees nie.
Vir doeleindes van hierdie samestelling, is 'n aantal van die Psalms dus ingedeel onder die opskrifte: Verwonding, Verwondering en Verwagting, hoewel daar dan oorvleueling kan wees soos die skrywer in sy inleiding verduidelik.
Onder die afdeling Verwonding, verskyn titels soos Trane, Dors, Dood, Dieptes, maar ook Vreugde. Onder Verwondering is daar bemoedigende Psalms onder titels soos God is getrou, Op God se skoot en Omsluit van alle kante. Verwagting bespreek onderwerpe soos Lag-lag, Sekerheid, en Op las van die Koning, om maar etlikes te noem.
Moet egter nie die fout maak om kort dagstukkies te wagte te wees nie. Elke Psalm word deeglik toegelig, met vele aanhalings uit ander Skrifgedeeltes, gedigte, selfs koerantberigte. Beslis 'n waardevolle hulpmiddel by die studie van die Psalms.
Die tint van ons toekoms is uitgegee deur LUCA, 'n druknaam van Lapa Uitgewers. Koop die gedrukte boek hier
Net verlede week het ek die stelling gemaak dat hierdie by uitstek dié tyd van die jaar is wanneer nuwe dagstukkieboeke die lig sien, ter voorbereiding van die nuwe jaar wat al die visier kom. Dit was byna profeties, want vandag kan ek vertel van nóg een wat sopas vrygestel is.
Ons ken vir Susan Coetzer as die sonnige mens met die gul glimlag, goeie humorsin en 'n wonderlike slag met woorde. Haar ganse lewe was egter nie net gekenmerk deur helder en mooi dae nie. Sy het 'n moeilike fase beleef wat gestrek het van tiener tot jong volwassene. Dit is dan ook waar sy gaan put het om 260 dagstukkies saam te stel, juis om lesers te inspireer om 'n pad aan te pak, soos sy dit stel, van suur na sonnig, van chronies teneergedruk na blywend gelukkig.
Die sonneblomdagstukkies is nie gebonde aan dag en datum nie. Daar is dus nie rede om te wag tot 1 Januarie om te begin put uit die inspirerende skrywes nie. Die skrywer waarsku wel daarteen om haastig te raak met die lees daarvan. Ten einde die leser te dwing om te besin oor die waarhede vervat in elke stukkie, beveel sy aan dat daar, na elke vyf dae, twee dae opsy gesit word om oor die afgelope vyf dae te besin. Vir hierdie doel is daar aan die einde van elke vyfde dag 'n herinnering geplaas dat dit tyd is vir 'n pouse en refleksie. Deur herhaling van nuwe gewoontes soos in die dagstukkies aanbeveel, word dit vasgelê as deel van 'n nuwe ingesteldheid wat hopelik gaan voorspruit uit die lees hiervan.
'n Sonneblom vir elke dag is uitgegee deur LuxVerbi. Kyk gerus uit daarvoor in goeie boekwinkels en aanlyn. Die pragtige, sonnige voorblad is gewaarborg om die aandag te trek en is boonop 'n gawe geskenkidee vir die vinnig-naderende Kerstyd.
Leon-Ben Lamprecht het op Facebook 'n stelling gemaak dat die pandemie hom gedwing het om sy debuut kinderboek te skryf. Ek wil vervolgens voorspel dat oud en jonk saam met hom dankbaar kan wees daarvoor, want Wie skrik vir Wortel Wolf? is 'n lieflike boekie wat deur kinders van ses tot ver verby sestig geniet gaan word. Soos dikwels die geval is met kinderboeke en animasierolprente, kry volwassenes ekstra waarde daaruit, omdat hulle die fyner nuanses van 'n storielyn wat by jonger lesers verbygaan, na behore kan begryp.
Dit is bepaald die geval met Wortel Wolf. Drie bekende verhale waarin die legendariese wolf 'n rol speel, word vanuit 'n vars en heel oorspronklike hoek aangebied, kompleet in pas met die moderne tydsgees. Rooikappie en die drie varkies vertrek op hulle onderskeie missies gewapen met hulle selfone om kontak met hulle ouers te behou, en Wortel Wolf ry met sy bakkie om te gaan blomme kyk. In die moderne weergawe van die Rooikappie-storie is die wolf nie die boogwig nie. Henk die houtkapper is nou die leuenaar en 'n dief. Die titel is ewe slim, gegewe 'n wolf wat 'n vegetariër is wat versot is op wortels.
Nicolene Louw het gesorg vir prettige illustrasies. Die teks het plek-plek lekker vetgedrukte sleutelwoorde wat ook aandag trek. Ek sien sommer baie uit daarna om dit vir my kleinkinders voor te lees.
Wie skrik vir Wortel Wolf? word uitgegee deur Tafelberg, 'n druknaam van NB Uitgewers.
Carel van Rooyen se debuutroman, Skeur, het nou eers, 'n paar maande ná publikasie, op my radar verskyn. Hierdie uitsonderlike stuk skryfwerk is gemik op lesers van 14+, maar gewaarborg om 'n baie wye lesersgroep te boei. Ek het met uiterste selfdissipline gisteraand die boek neergesit, net om douvoordag wakker te word om verder te lees.
Apokaliptiese fiksie neem baie toe in gewildheid en bied 'n gulde geleentheid vir 'n skrywer om buite die bekende en bestaande te dink. Skeur is, anders as 'n leser se aanvanklike verwagting, veel meer as 'n distopiese tienerroman, hoewel die voorspelling dat die sogenaamde Nightshifts die einde van die aarde gaan beteken, die uitgangspunt is waarom die storielyn wentel. Dit blyk 'n emosionele kragtoer te wees met dramatiese wisselwerking tussen die verskillende rolspelers, wie se optredes spruit uit diepgewortelde belewenisse op hulle jeugdige ouderdom.
Luan nooi vir Maria na 'n partytjie by sy huis, saam met die gewilde leerlinge met wie sy nog nooit gekuier het nie. Dit gebeur op die laaste aand voordat die aardbewegings kom. Die fatalistiese spanning wat deur die loop van die aand opbou, en die verskillende rolspelers se belewenis daarvan, word effektief verwoord by monde van die eerstepersoonverteller, Maria.
Met kort sinne en bondige paragrawe dra die skrywer die magdom kragtige emosies van die karakters oor, die vrese, twyfel, vertrouensprobleme, verliese, soos dit manifesteer in die paar ure van die gedoemde aand. As leser op die rand van die gebeure, voel jy dat jy na dese die karakters ken, maar Maria word gelaat met chaos. "As ek net geweet het hoe om dit uit te sorteer, maar my gedagtes is te erg opgefrommel om te dissekteer, my verstand se laaie is uit hul kaste geruk en alles wat daarin was lê stukkend op die vloer." (bl. 184)
Ek voel van tyd tot tyd dat die taalgebruik in jeugromans nie heeltemal strook met die karakters nie, dat hulle nie klink, en veral dink, soos tieners nie. Hierdie skrywer het grotendeels daarin geslaag hierdie slaggat te vermy, met een uitsondering wat my opgeval het, wanneer Maria dink oor wat Luan se pa "psigologies" aan hom gedoen het.
Ek wil raai dat hierdie skrywer nog baie stories in sy verbeeldingryke kop het om ons in die toekoms te vermaak of te ontnugter.