Het die ding klaarblyklik per ongeluk in die laai gesit saam met die kamera se battery wat pas klaar gelaai was.
‘n Blondine langs die veld trek een van ons manne, Piet (Ghandi) Lategan, se aandag. Hy pyl dadelik op haar af toe toe die eindfluitjie blaas. Goed, sy sal saamgaan inryteater toe. Eers toe hy by die koshuis terugkom, vermoed hy onraad. Hy vat-vat aan sy agtersak — en bevind tot sy diepe ergernis en verleentheid hy is in sy eie motor van sy beursie be-vry.
In ‘n kritieke stadium van die wedstryd kry Kollege ‘n strafskop, amper op die halflyn. Dries Pretorius wat kon skop soos ‘n muil, mik pale toe. Die bal trek goed, hy trek goed… Ek wys dis oor. Die ander vlagman beduie dis mis. Terug voor die paviljoen, te midde van ‘n energieke geboe van die tuisskare, skree ‘n ou vir my: “Was hy oor?”
Die plek? Die primitiewe boskampie Balule aan die Olifantsrivier, naby die Olifantskamp in die KNP. Die geleentheid: die vierde jaarlikse saamtrek van ‘n span 70-plussers wat in die jare rondom 1960 saam aangesit het vir die Kollegekos wat deur onder andere die wellewende Piet April in die eetsaal bedien is.
Dit het gebeur toe ek die Honda se luikrug toeklap en te laat besef die sleutels is binne saam met die ander dinge wat ek vinnig kom bêre het.
Dit het vyf uur gevat om nommer vyf af te tik teenoor twee en ‘n half uur die vorige keer. Nietemin ‘n baie spesiale rit gewees. Die eerste keer leeus rustig saam met twee ander spesies afgeneem (foto hierby); die eerste keer gesien hoe ‘n olifant snork, ore klap, laat spaander vir veiligheid en trompetter toe ‘n helikopter laag oor sy kop skeer; die eerste keer ‘n najalabul en -ooitjie saam gesien hier in die sentrale streek van die KNP.
Skade het nie uitgebly nie. Die paaltjieheining om die loopgang na die voëlskuiling het onder meer in die slag gebly.
Koedoes, sebras, vlakvarke, wildebeeste, duikertjies, bosbokkies en bloukuifloeries het gereeld by die watergat hul dors kom les. Een duikertjie lyk of hy aspirasies het om die nuwe Witnek te word. Ons sien hom dikwels. Sy mis lê die wêreld vol.
In die R900 se vuurmaakhout wat aan die begin laat aflewer is, het verskeie groot vure taamlike duike gemaak. Genoeg bly egter oor vir Desember as Johan-hulle kom– hoop ek!
Van die hoogwaterbrug oor die Olifants het ons die swerm lepelaars lank dopgehou. Blykbaar was op daardie kolletjie ‘n digte lot paddavissies of
Daardie aristokraat van die bokwêreld die swartwitpens het groot opgewondenheid in die Honda-tjie meegebring. Ons het so agt of tien van hulle by die N’watindplofu gekry, naby die die afdraai van die S36 na Nhlanguleni. Tussen die bome en lang gras moes ek fyn korrel vir foto’s. Maar op my kamera is die bewys dat hulle daar was. Dit was nie die eerste keer dat ons hulle in daardie omgewing sien nie. Maar elke keer dat jy ‘n swartwitpens sien, is in my boekie so heerlik opwindend soos die eerste keer.