Bhagwa of die saffraankleur dui op afstanddoening en belangeloosheid. Ons leiers moet onverskillig wees teenoor materiële winste en moet hulself aan hul werk toewy. Die wit in die middel is lig, die pad na waarheid om ons optrede te rig. Die groen dui op ons verhouding met die grond, ons verhouding met die plantelewe waarop alle ander lewe staatmaak. Die “Aśoka Tsjakra” in die middel van die wit is die wiel van die wet van dharma. Waarheid of satja, dharma of deug behoort die beginsel te wees te wees waarvolgens diegene wat onder hierdie vlag werk, hulself rig. Die wiel stel ook beweging voor. Dood lê in stagnering. Indië behoort nie meer teen verandering te werk nie, sy moet voorwaarts beweeg. Die wiel stel die dinamiek van ’n vreedsame verandering voor.
’n Paar dae voor Indië sy onafhanklikheid verkry het in Augustus 1947 is die Grondwetgewende Vergadering opgerig. Om die vlag vir ’n onafhanklike Indië op 23 Junie 1947 te kies het die vergadering ’n ad hoc-komitee saamgestel met Rajendra Prasad aan die stuur en Maulana Abul Kalam Azad, Sarojini Naudi, Chakravarti Rajagopalachari, Kanaiyalal Munshi en Bhimrao Ambedkar as lede. Op 14 Julie 1947 het die komitee aanbeveel dat die vlag van die Indiese Nasionale Kongres, met geskikte veranderinge, as die vlag van Indië aanvaar moet word sodat dit vir alle partye en gemeenskappe aanvaarbaar is. Ook is voorgeneem dat die vlag geen kommunale ondertone sal hê nie.