De Lille-ooreenkoms ’n nederlaag vir almalPatricia de Lille voormalige burgemeester van Kaapstad. Foto: Chantall Presence/ANA Die sage om die Kaapse burgemeester, Patricia de Lille, het Sondag ‘n afloop gehad wat net verloorders opgelewer het; geen wenners nie. De Lille het ingestem om aan die einde van Oktober te bedank as burgemeester, en die DA het ingestem om alle dissiplinêre klagtes teen haar terug te trek. Die gevolge is ‘n nederlaag vir almal. De Lille het omtrent ‘n jaar lank volgehou sy wil haar naam deur middel van ‘n oop dissiplinêre proses met ‘n onafhanklike voorsitter skoon kry. Sowat tien dae gelede het die DA daartoe ingestem, en nou swaai sy om. Vir haar om vanoggend te wil beweer haar naam is nou skoon, is nie ‘n stelling wat wyd respek of aanvaarding sal afdwing nie. Al wat gebeur het, is dat die dissiplinêre proses laat vaar is. Enigeen met meer as twee breinselle sal wonder hoekom sy dan as burgemeester bedank nadat sy so onlangs nog volgehou het sy het niks verkeerd gedoen nie. Veral ter sprake is twee SMS’e wat sy na bewering gestuur het om aanstellings in die personeel van die stadsraad en op ‘n stadsraadskomitee onregmatig te beïnvloed. Daardie bewerings is nou nie getoets nie, en haar naam is beslis nie daarvan gesuiwer nie. Vrae sal bly hang. Ondersteuners naby aan haar voer aan sy het bloot moeg geword vir die nimmereindigende gestry, en dat sy bekommerd was oor die skade wat die DA onteenseglik besig is om binne die Wes-Kaap te ly. Sy bly ‘n DA-lid. Denkende teenstaanders van De Lille binne die DA sal ook weet dat hul probleme deur haar weggaan vererger is; nie verbeter nie. Daar is ‘n baie, baie sterk vermoede dat die heksejag teen haar, wat allerlei leuens ingesluit het tot die punt dat die ouditeur-generaal later moes ingryp, aangevuur is deur ‘n klompie wit Engelssprekendes en hul begunstigdes wat van De Lille en haar ondersteuners ontslae wou raak om posisies vir hulself in te palm. Dit sal die gevoel versterk dat die stert in die DA eintlik maar die hond swaai, en dat swart, bruin en Afrikaanse ondersteuners van die DA nie die magskern van die party kan binnedring nie, al verskaf hulle die kiesersgetalle. Boonop het die hele sage ‘n baie onaantreklike nydigheid en ongeorganiseerdheid in die DA ontbloot, en is dit duidelik dat die DA, wat altyd oor alles op openlikheid by die regering en die ANC aandring, so bang was vir ‘n openbare dissiplinêre verhoor soos die duiwel vir ‘n slypsteen. Waarom? Is daar iets om weg te steek? Vir die DA om met eer uit die stryd te tree, sou dit nodig wees dat die vereiste prosesse korrek en openlik afgehandel word, maar dit gaan nie nou meer gebeur nie. Dit is absoluut duidelik dat dit die DA ook nie pla nie – tensy dit hul kiesersteun kos. Die DA het die afgelope bykans ‘n jaar die kreeftegang gegaan in Wes-Kaapse tussenverkiesings, met ‘n gemiddelde agteruitgang van 13 persentasiepunte per tussenverkiesing. In die res van die land was die invloed meer gering. Die gevaar vir die DA in spesifiek die Wes-Kaap, was nie juis dat kiesers na ander partye toe sou gaan nie – die toestand van ander politieke partye in die provinsie is selfs meer beroerd en onaantreklik as die DA. Die vraag is nou of DA-ondersteuners keelvol genoeg is vir die gekyf om van die stembus weg te bly aanstaande jaar. As die DA werklik wys dat hul die gebeure agter hulle kan sit en nie teen De Lille se mense gaan diskrimineer nie (en gegewe die gif in die party, is dit uiters onwaarskynlik dat sulke relatiewe grootmoedigheid aanwesig is), sal Wes-Kapenaars seker maar weer DA stem, gegewe die gebrek aan alternatiewe. As die stryery voortduur, sal hulle waarskynlik nie. Maar een ding is seker – die ywer waarmee Wes-Kapenaars DA gestem het, het weens die gebeure in die hek geduik. Geen denkende mens sal tans, of in die nabye toekoms, kan aanvoer dat die DA ‘n skoon, aangename of goed georganiseerde party is nie. Dat daar dus aan die diepte van steun ingeboet is, lei geen twyfel nie. Of die DA aan die wydheid van steun ook gaan skade ly, sal die verkiesingsuitslae wys.