Die dier binne? Die verbreking van mens-dier-grense in die Angelsaksiese heidendom - Artikels - 2021
Die dier binne? Die verbreking van mens-dier-grense in die Angelsaksiese heidendom
Deur Aleksander Pluskowski
Saksies: Die nuusbrief van die Sutton Hoo Society, No.45 (2007)
Inleiding: Voor-Christelike godsdiensgeloof en -praktyk in die vroeë Middeleeuse Noord-Europa is beskryf as genuanseerd, multi-skaal en dinamies, met 'n mate van streeksvariasie en verandering met verloop van tyd - 'n mens sou die vroeë Middeleeuse Christendom op soortgelyke wyse kon beskryf. Binne hierdie kulturele mosaïek is dit moontlik om gedeelde of vergelykbare reaksies op die natuurlike wêreld te identifiseer. Diere kom wyd voor in die vroeë Angelsaksiese en Skandinawiese kultuur; beide huishoudelike en wilde spesies word in verskillende afmetings uit argeologiese kontekste herwin, dit kom voor in latere literatuur, in persoonlike name, en domineer inheemse kuns in die laaste helfte van die eerste millennium nC.
Die gebruik van diere as aktiewe, eerder as bloot metaforiese, bemiddelaars tussen die natuurlike en bonatuurlike wêrelde in 'n kenmerk van sjamanistiese godsdienstige stelsels. Stephan Glosecki het gepleit vir 'n sjamanistiese siening van die vroeë Anglo-Saksiese samelewing op grond van spore van totemisme en esktatiese tegnieke wat in die latere Anglo-Saksiese literatuur gevind is, terwyl Howard Williams voorgestel het dat die vroeë Anglo-Saksiese samelewing 'n 'ideologie van transformasie' gedeel het. met ander groepe in die Noordsee, uitgedruk deur dieregebruik en verteenwoordiging in begrafnisritusse van die 5de en 6de eeu. Meer spesifiek het Glosecki, Williams en andere aangevoer vir 'n animistiese heidense Angelsaksiese samelewing, waar die geestelike toeganklik was deur die natuurlike.
Daar is baie min direkte bewyse vir die werklike verering van diere as gode in Engeland, hoewel die gebruik in ander streke van Noord-Europa getuig. 'N Brief geskryf deur Aldhelm van Sherborne († 709) noem heiligdomme wat omgeskakel is tot Christelike gebruike, waar voorheen ermuli cervulique aanbid is, miskien verwysend na 'n beeld van 'n hert of 'n baster hert. Sulke voorbeelde is uitsonderlik. Aan die ander kant deel die vroeë Angelsaksiese materiële kultuur vorm en konteks met die manier waarop diere simbolies deur heidense gemeenskappe in ander dele van Noord-Europa, veral Skandinawië, ontplooi is. In al hierdie streke dui die kern van zoomorfe ornament, die inskakeling van diere in begrafnisritusse, persoonlike vertoon en wenke in latere literatuur van hul oorspronklike totemiese funksies, soos die gebruik daarvan in persoonlike name, alles na 'n paradigma waar diere 'n sleutel gespeel het. rol in sosiale en kosmologiese organisasie.
Kyk die video: Vera Lynn - Well Meet Again (Mei 2021).
Copyright 2021 \ Waar begin die middeleeue \ Die dier binne? Die verbreking van mens-dier-grense in die Angelsaksiese heidendom