Die term Practical criticism word gewoonweg geassosieer met I.A. Richards, die Engelse kritikus van die twintiger- en dertigerjare. Practical criticism kan enersyds gesien word as 'n reaksie op die oorwegend historiese studie van die literatuur in die voorafgaande jare, en andersyds as 'n poging om die studie van die literatuur op 'n sterk empiries-wetenskaplike grondslag te plaas. Richards se werk was in 'n baie groot mate daarop gemik om 'n meer gedissiplineerde en "accurate" EVALUERING van die literêre kunswerk (die gedig) moontlik te maak, maar in 'n hoë mate het hy meer aandag gegee aan die verhouding gedig-reseptor as aan die verhouding tussen die gedig en die digter.
Hierdie lg. werk is gebaseer op 'n eksperiment wat Richards in Cambridge uitgevoer het en waarin hy ongeïdentifiseerde gedigte aan 'n groep lesers uitgedeel het met die opdrag dat hulle skriftelik kommentaar moes verskaf wat hulle reaksies op die gedigte moes weerspieël. Die resultate, in Drabble se woorde "both entertaining and alarming", het getoon dat die meeste van die lesers gevestigde "tradisionele" digters soos John Donne, D.H. Lawrence en Gerard Manley Hopkins geringgeskat het, terwyl die werk van prulskrywers soos Studdert Kennedy en J. DC. Pellew hoog aangeskryf is.
In sy (nou beroemde) kommentaar het Richards dus by uitnemendheid kommentaar gelewer oor veral die geykte reaksies ("stock responses"), vooropgesette idees, metriese ongevoeligheid en totale gebrek aan indringende lees van sy proefpersone. Sy algemene gevolgtrekking was dat 'n algemene gebrek aan sensitiwiteit vir die digkuns die manifestasie is van 'n lae vlak, in die algemeen, wat betref die algemene verbeeldingrykheid van die lewe, en hy het die idees gevestig wat vir dekades van deurslaggewende belang sou wees in die studie van die Engelse literatuur, veral die poësie: 'n algemene afkeer van vaagheid, sentimentaliteit en luiheid by sowel die leser as die digter, en sy aandrang op IRONIE ("a characteristic of poetry of the highest order"), meerduidigheid, dubbelsinnigheid en rykdom aan verwysing ("allusion"). Hy het deur sy voorgestelde metode van indringend lees ("close reading") die meeste gedoen om die klimaat te skep vir die aanvaarding van die modernistiese gees in die literêre kritiek, en het 'n groot invloed uitgeoefen op kritici soos Empson en Leavis.
Sy grootste enkele invloed lê duidelik in sy aandrang op 'n indringende en nougesette studie van die teks self met die uitsluiting van vae veralgemening.
1) Sin (sense — inhoudelike betekenis). 'n Mens praat om iets te sê, om gedagtes aan 'n ander voor te lê, om te evalueer en hom aan die dink te sit. 2) Gevoel (emotiewe, ook sensoriese betekenis). 'n Mens het normaalweg ook gevoelens omtrent hierdie dinge wat gesê word, 'n houding omtrent die dinge waaroor gepraat word. Taal word gebruik om uitdrukking te gee aan die gevoelens; daardeur verleen ons emotiewe kleur aan dit wat gesê word. 3) Toon (tone). Die spreker sal normaalweg ook 'n houding openbaar teenoor sy toehoorder. Hy kies en rangskik sy woorde na gelang van die aard en samestelling van die toehoorder(s), in outomatiese of doelbewuste aanvaarding van sy verhouding tot hulle. Die toonaard van sy verbale uiting weerspieël sy bewustheid van hierdie verhouding. Dit kan ook natuurlik gebeur dat hy onbewus uitdrukking sou gee aan 'n houding wat hy nie wou/kon uitdruk nie. 4) Intensie. In die laaste instansie is daar die spreker (skrywer) se (bewuste of onbewuste) intensie met die werk, die effek wat hy wil bereik. Normaalweg sal daar 'n doel wees met enigiets wat gesê (geskryf) word, en hierdie doel modifieer sy uiting — en die begrip van die reseptor van hierdie intensie is deel van die hele proses van verstaan van die betekenis van dit wat oorgedra word.
Richards voer aan dat die sensoriese aard van digterlike beeldspraak nie in 'n vaste verhouding staan tot die uitwerking van die beeldspraak nie, en hy voel dat te veel aandag altyd gegee is aan die sensoriese aard van beeldspraak. Hy meen dat wat 'n beeld trefkrag gee, meer geleë is in die aard van die beeld as 'n mentale gebeurlikheid wat op 'n besondere manier gekoppel is aan sensoriese ervaring. Hy wil dus dat mens versigtig moet wees en nie moet dink dat hoe helderder en meer "treffend" 'n beeld is, des te treffender en helderder die inslag van die beeld sal wees nie. Hy voer aan dat hoewel beeldspraak vir sommige mense van die uiterste belang is in hulle persepsie van die wêreld, ander nie noodwendig ooit in beeldspraak dink nie — dus kan mens nie aanvoer dat beeldspraak onontbeerlik is in die persepsie van die werklikheid deur almal nie.