Die "divina" Eleonora Duse en die geboorte van die 20ste eeuse teater - Nuut Cléo de Merode, Cléo de Merode,
Die "divina" Eleonora Duse en die geboorte van die 20ste eeuse teatere eeu
Tuis ›Studies› Die "divina" Eleonora Duse en die geboorte van die 20ste eeuse teatere eeu
La Duse, Italiaanse aktrise.
Titel: La Duse, Italiaanse aktrise.
Tegniek en ander aanduidings: Ontwikkelings silwerdruk Album van 500 hedendaagse bekendes - Félix Potin-versameling
Prentverwysing: 00-009897 / Pho1983-165-546-496
Skrywer: STEICHEN Edward (1879 - 1963)
Afmetings: Hoogte 21,5 - Breedte 16,3
Tegniek en ander aanduidings: Fotogravure Gepubliseer in Camera Work 1906, plaat III Duse Eleonora, bekend as La Duse (1858-1923)
Kontak kopiereg: ADAGP © Foto RMN-Grand Palais (Musée d'Orsay) / Hervé Lewandowski
Prentverwysing: 03-001797 / PHO1981-25-29
© ADAGP Foto RMN-Grand Palais (Orsay Museum) / Hervé Lewandowski
Fotografie, artistieke vorm en kommersiële instrument
Vanaf die vrystelling aan die einde van die XIXe eeu, is fotografie 'n fassinerende kunsvorm en 'n kragtige bondgenoot in sakestrategieë. Félix Potin, 'n baanbreker van massadistribusie in Parys, het sedert 1855 die lojaliteit van sy klante verwerf deur hulle kaartjies aan te bied wat politieke, literêre, wetenskaplike, artistieke, teater- en sportberoemdes weergee.
Dit is bowenal skone vrouens om die voordele van fotografie te benut: ons sien 'n ware verspreiding van portrette van die sterre van destyds: Cléo de Mérode, La Belle Otero, Liane de Pougy, Émilienne d'Alençon, Réjane, Cécile Sorel, Mata-Hari. As ikonografiese sukses dikwels meer te wyte is aan fisieke aangetrokkenheid as aan kunstalent, is daar ook baie gevalle van teatervroue wat deur hul charisma as kunstenaars ikone word, soos Sarah Bernhardt en haar jong mededinger, die Italiaanse Eleonora Duse.
Kind van die bal, Eleonora Duse is op 3 Oktober 1858 in Vigevano, Lombardy, gebore. Die repertoire van die reisende gesinsgroep bevat verwerkings van Franse romans, en dit is in die rol van Cosette, in die Ellendig van Victor Hugo, wat Eleonora begin, slegs vier jaar oud. In 'n ander verwerking van 'n Franse roman, Therese Raquin Émile Zola, die jong Duse behaal haar eerste sukses in 1879. In 1881 trou Eleonora met 'n kollega van haar maatskappy, Tebaldo Checchi, by wie sy 'n dogter, Enrichetta, gehad het; maar die paartjie is redelik vinnig uitmekaar. 'N Vrye vrou, die Duse vlug uit belangstellende verhoudings: haar minnaars is kunstenaars en mans van briewe, soos die skrywer, librettis en komponis Arrigo Boito, met wie sy 'n geheime verhouding gevorm het tussen 1884 en 1894, en die digter en romanskrywer Gabriele. D'Annunzio, haar minnaar van 1894 tot 1904, wat sy beskuldig dat hulle hul verhouding in die roman vertel het Hy Fuoco (Vuur, 1900). Sy word ook erken dat sy verbintenisse met die Italiaanse skrywer en feminis Lina Poletti en die danser Isadora Duncan gehad het, maar die Duse bly, soos gewoonlik, baie diskreet.
Haar talent en sterk persoonlikheid het haar internasionale sukses besorg: as 'n goeie aktrise as 'n tragiese aktrise het La Duse die klassieke nie minag nie, maar sy was veral aangetrokke tot die hedendaagse Franse teater, Dumas fils en Sardou. Sy daag selfs Sarah Bernhardt op haar eie veld uit, en speel suksesvol The Lady of the Camellias en ander stukke uit die Franse aktrise se repertoire. Sodra dit in 1897 in Parys aangekom het, word die Duse begroet met entoesiasme en bewondering, soos blyk uit sy verskyning op die Félix Potin-album kort daarna.
Geneem omstreeks 1900 is die foto van Eleonora Duse nommer 496 in die album; die ooreenstemmende kennisgewing herinner die versamelaars aan die eienskappe van die aktrise: "Die beweeglikheid van haar fisiognomie [sic], sy eenvoudige en natuurlike spel gee die sin van die lewe tot op die hoogste punt ". Die foto wys 'n jong vrou wat nie ten alle koste wil omgee nie: in 'n elegante, maar eenvoudige uitrusting, sonder pretensie, sonder grimering of juwele, haar kop na links gekantel, die sagte en weemoedige blik beklemtoon deur die oë hangend lyk die aktrise beide toeganklik en geheimsinnig; die skoonheid daarvan ontsnap aan die estetiese kanonne van die tyd.
Nog minder konvensioneel is die tweede opname, geneem deur Edward Steichen (1879-1973), Amerikaanse fotograaf en skilder van Luxemburgse oorsprong. In 1902 in Parys aangekom, ontmoet Steichen Auguste Rodin, wat hom in sy ateljee verwelkom het. Partizan en meester van die piktoristiese beweging, het Steichen gebruik gemaak van die Paryse kulturele kosmopolitisme en Amerikaners aan avant-garde Franse fotograwe voorgestel.
Weer eens weereens enige toegewing aan 'n estetiese bevrore deur kanons wat dit onaanvaarbaar vind, in die teater soos in die lewe, verskyn die Duse hier in 'n uitdrukking van lyding, selfs benoudheid, beklemtoon deur die beroemde asimmetrie van haar wenkbroue wat haar blik selfs meer ekspressief maak. Die skaduwee van die kant van die jas is parallel aan die glans van die hare: albei laat die silhoeët van die aktrise opval teen die sepia-kleur van die opname.
'N Aktrise voor haar tyd
Die "Divina", soos D'Annunzio haar noem, trotseer die teater- en sosiale konvensies wat die meeste toneelstukke wat destyds geskryf en opgevoer is, weeg; beide op die verhoog en in die stad, gee sy die beeld van 'n passievolle, maar beskeie vrou, gekweld, maar seker van haarself en vasbeslote om haar onafhanklikheid te behou. La Duse is geensins onderhewig aan die 'skoonheidsverpligting' wat by byna al haar kollegas spook nie, en verklaar trots: 'Ek is pragtig as ek wil', en weier selfs verhooggrimering, wat die natuurlikheid van haar gesigsuitdrukkings sal benadeel. Net so weier sy spel, verbasend waar, enige retoriese kunswerk. In ooreenstemming met haar teater- en estetiese ideaal, kleur die Duse op haar oudag nie haar hare nie, maar spyt dit dat sy op haar jong ouderdom nie films kon maak nie; sy neem 'n enkele film, Cenere (As), geregisseer deur Febo Mari in 1916 en geneem uit 'n donker roman deur Grazia Deledda, toekomstige Nobelprys vir letterkunde in 1926.
Gebore tydens 'n toer, is Eleonora Duse ook tydens 'n toer op 21 April 1924 in Pittsburgh oorlede. Deur die nuutheid van haar toneelstuk wys die "Divina" die weg na die kunstenaars van die teater van XXe eeu.
BRÉCOURT-VILLARS, Claudine, D'Annunzio en die Duse, die liefhebbers van Venesië, Parys, Stock, 1994. MOLINARI, Cesare, L'attrice divina: Eleonora Duse nel teatro italiano fra i due secoli, Roma, Bulzoni, 1985. SCHINO, Mirella, Il teatro di Eleonora Duse, Bologna, Il Mulino, 1992. SHEEHY, Helen, Eleonora Duse: 'n biografie, New York, Alfred A. Knopf, 2003. WEAVER, William, Die Duse, in Frans vertaal deur Jean Clem, Paris, Éditions Balland, 1986 Oorspronklike titel: Duse, 'n biografie, Londen, Thames en Hudson, 1984. Eleonora Duse speel in die stille film Cenere (1916), geregisseer deur Febo Mari. Video met moderne musikale begeleiding vir tenorsax (Marcello Allulli) en klavier (Giovanni Ceccarelli):
Gabriella ASARO, "La" divina "Eleonora Duse en die geboorte van die 20ste eeuse teatere eeu "
Video: Alla scoperta di ASOLO TV - ITALY. Giada Alessia - Best of Asolo
Copyright © salvadoryoscar.com | Die "divina" Eleonora Duse en die geboorte van die 20ste eeuse teatere eeu...