Tiger tenk - Daarbenewens - 2021
Die Tiger-tenk was een van die mees gevreesde wapens uit die Tweede Wêreldoorlog. Die Tiger-tenk was baie swaar gepantser en het kragtige wapens aan boord gedra. In die oorlog in Noord-Afrika, in 'n vroeë ontmoeting met die Geallieerdes in Tunisië, het agt rondtes wat van 'n 75 mm-artillerievuur afgevuur is, eenvoudig van die kant van die tenk afgestamp - van slegs 50 meter. Dit was die sterkte van die Tiger, dat dit 'n aura van onoorwinlikheid gekry het. So 'n status was egter nie noodwendig verdienstelik nie, omdat die tier gestaak kon word en die grootte daarvan probleme veroorsaak het.
Die ontwikkeling van die Tiger het reeds in 1939 begin. Die ontwikkelingsprogram is versnel na Mei 1941, toe die Wehrmacht gevra het vir 'n tenk van 45 ton, wat as 'n 88mm-wapen as hoofwapen was. Die 88 mm-geweer het homself reeds in die geveg bewys as 'n artilleriewapen. Die gedagtes agter die dra van so 'n swaar geweer was dat dit die tier in staat sou stel om enige geweer wat deur Russiese tenks gedra is, uit te buit.
Die eerste prototipe van Tiger was gereed vir Hitler se verjaardag op 20 April 1942. Dit het die ontwerpers 'n beperkte tyd gegee om die tenk te vervaardig, veral omdat die Wehrmacht voortdurend sy ontwerpvereistes verander het.
Maatskappye het hul eie weergawes vervaardig. Die Henschel Company het as hul eerste Tiger-prototipe 'n voertuig van 30 ton met 'n 75 mm-pistool gehad. Selfs voor die produksie daarvan was dit verouderd, aangesien die Russiese T34 oor die algemeen beter spesifikasies gehad het. Die Porsche Company het ook meegeding om 'n tenk te vervaardig wat geskik is vir die Wehrmacht.
Op 20 April 1942 word die nuwe weergawes van Henschel en Porsche voor Hitler op sy basis in Rastenburg vertoon. Die Henschel-ontwerp is beskou as die meer superior en makliker om in massaproduksie te vervaardig. Die volledige produksie van die eerste Tiger-tenk het in Augustus 1942 begin. Die amptelike benaming van die nuwe tenk was Panzerkampfwagen VI Tiger Ausf. H.
Die Tiger I was die eerste Duitse gevegstenk wat met oorvleuelende wielophanging toegerus is, wat die tenk baie goed gewig versprei het. Vir 'n tenk so groot soos die Tiger, was die rit stabiel en word dit as gemaklik beskou vir die bemanning aan boord. Die eerste Tigers het twee soorte spore - 'n 20,5 duim-baan vir reis en vervoer en 'n 28,5-weergawe vir geveg.
Die Tiger het egter al sy probleme gehad met al sy formidabele wapens - en een daarvan het op die spore gesentreer. Gedurende die winter sou modder en sneeu in die spore pak en vries, en sodoende die spore vasgesteek het. Toe die Russe dit besef, het hulle hul aanvalle vroeg in die vroeë oggendure vasgestel voordat die sneeu / modder kon ontdooi.
Die oorspronklike Tigers was ook onder krag. Die eerste weergawes het 'n Maybach V12-enjin met 'n kapasiteit van 21 liter. Dit is later vergroot tot 24 liter in Desember 1943. Die hefboom het die Tiger maklik bestuurbaar gemaak - die 8 ratte vorentoe kon met 'n voorkeuser gebruik word.
Die blote grootte van die Tiger was ook 'n probleem. Min brûe was sterk genoeg om die toenemende gewig van die verskillende merke van die Tiger te hanteer. Daarom was die eerste 495 Tiere toegerus met 'n snorkel wat hulle in staat stel om riviere tot op 'n diepte van 13 voet oor te steek. Dit is as ekonomiese maatreël laat vaar, sodat latere weergawes slegs tot 'n diepte van vier voet kon werk.
Een van die mees gevorderde kenmerke van die Tiger was die monteerproses. 'N Vlakplaat-pantserplaat is gedurende die hele monteerproses gebruik, wat die gebruik van swaar pantser moontlik gemaak het. Verskeie onderdele is vervaardig as een volledige eenheid, kompleet met verbindingsverbindings, wat die montering vinnig laat verloop het.
Die romp van die eerste Tiere is in vier afdelings verdeel; twee voor in die voorkant vir die bestuurder en die boogkas en radio-operateur, 'n sentrale bakkompartement en 'n agterste enjinkompartement.
Die Tiger was twee jaar in produksie, van Augustus 1942 tot Augustus 1944. Sowat 1.350 is vervaardig met 'n hoogtepunt van 104 in April 1944 - in die geval van 'n maand, 'n bewys, indien nodig, oor die doeltreffendheid van die vervaardiging proses. Elke tenk kos egter meer as 250,000 punte om te vervaardig.
Die Tiger was gewapen met 'n 88 mm-pistool en twee 7,92 MG-34-masjiengewere.
Die Kursk-offensief het die eerste grootskaalse gebruik van die sogenaamde 'tank wig' gesien. Die Tiger was stadiger as 'n medium MKIII of MKIV en sy rewolwerbeweging was stadiger. Daarom het die Tiger in die stryd gegaan met die vinniger maar minder goed gewapende MKIII's of MKIV's wat hul flanke beskerm het.
Die Tiger het in Augustus / September 1942 die eerste keer in die Leningrad-veldtog opgetree. Die terrein was egter moerasagtig bosland - nie baie geskik vir die Tiger nie. Maar op 12 Januarie 1943 staan ​​vier Tiger's, met agt MKIII's, voor 24 Russiese T34's naby Leningrad. Die grond was bevrore vaste stof wat die wendbaarheid baie help. 12 T34's is vernietig en die ander 12 het teruggetrek. Gegewe die regte terrein om op te veg, het die Tiger maklik bewys dat hy vegagtig is.
Die Geallieerdes het die Tiger vir die eerste keer in Tunisië ontmoet. Franse skulpe van 'n 75 mm-pistool het van die romp afgestamp - van 'n afstand van net 50 meter. Die tenk was ook elders suksesvol - maar agter die sukses was daar enkele groot swakhede. 'N Reis van net 60 myl deur 'n Tiger kan 150 liter brandstof opvreet. Die handhawing van 'n ordentlike brandstoftoevoer na die Tiger-kolomme was altyd 'n moeilike proses en dit kon maklik deur die versetstryders ontwrig word.
Die Tiger was die belangrikste spiespunt vir die Duitsers in Kursk. Hier het dit nie goed gevaar nie. Baie tenks het hul fabrieke verlaat voor streng meganiese kontroles. Gevolglik het baie groot meganiese foute tydens die geveg opgedoen. In die beroemde tenkgeveg op 12 Julie in Kursk, kon die Tiger 'n T34 van 1500 meter af slaan, maar toe die twee gevegte in die nabye kwartaal bereik het, was die T34 beter.
In die toevlug van Rusland het die Tiger sy defensiewe eienskappe bewys wat die Russe aan die oostelike front en die geallieerdes aan die Westelike front sou belemmer. Op 18 Oktober 1943 het een Tiger onder leiding van Sepp Rannel 18 Russiese tenks vernietig. Michael Wittman, nog 'n Tiger-bevelvoerder, het die dood van 119 tenks gehad, waaronder groot sukses in Normandië na D-Day. In Normandië het Wittman's Tigers 25 Britse tenks, 14 halfspore, 14 Bren-geweerdraers vernietig in 'n kort en bloedige geveg rondom die dorpie Villers Bocage. Wittman het egter 6 Tiere verloor wat baie moeilik was om te vervang - net soos sy ervare span.
Binne Normandië behaal die Tigers oorwinnings buite verhouding tot hul getalle. Op 11 Julie 1944 het dertien Britse Shermans verloor uit 20 met nog twee gevange geneem sonder enige Tiger-verliese. Die Tigers het goed gevaar om die aanslag op die Falaise Gap te oorleef en in Augustus het net 2 Tigers die voorsprong van die 53ste Britse infanterie-afdeling behou.
Daar was gevorderde weergawes van die Tiger. Die Tiger II, wat die Duitsers die King Tiger genoem het, het in Mei 1944 vir die eerste keer op die Oostelike Front aksie gesien. Die King Tiger het in Augustus 1944 vir die eerste keer op die Westelike front aksie gesien. Die gewig was 68 ton met 'n 690 pk-enjin, die Tiger II was 'n formidabele wapen. Dit het ook 'n groot hoeveelheid brandstof gebruik wat die Duitsers baie moeilik gevind het om te vervaardig as gevolg van die geallieerde bomaanval op brandstofaanlegte. Die geallieerdes het ook die fabrieke wat die Tiere gemaak het, gebombardeer en slegs 100 was beskikbaar vir die Ardennes-offensief (die Slag om die Bul) in die winter van 1944-45.
In die Battle of the Bulge het die Tigers baie goed begin om mee te begin, maar hulle het letterlik brandstof opgehad en mans van Joachim Peiper se SS-eenheid moes hul tenks laat vaar en terugloop na hul lyne.
Die Geallieerdes het wel wapens ontwikkel om die impak van die Tiger op die slagveld teë te werk. Die Britte het die Sherman Firefly bekendgestel wat gewapen was met 'n 17-pond super-snelheid pistool. Dit was dodeliker as die Tiger se 88 mm-geweer. Die Typhoon-vegvliegtuig wat in die tenk breek, het ook vuurpyle-rakette gedra wat meer as 'n pasmaat vir die Tiger se pantser was. Die Russe het ook gewere van 100 mm en 152 mm ontwikkel wat vir 'n Tiger noodlottig kan wees.
Aan die einde van die oorlog is daar ander tenks ontwikkel wat die Tiger oorskry het - die Joseph Stalin II en die Amerikaanse M26 Pershing was onder hulle.