Liedjies van die nag - Inligting
Liedjies van die nag
Titel: Liedjies van die nag.
Skrywer: OSBERT Alphonse (1857 - 1939)
Skeppingsdatum : 1896
Afmetings: Hoogte 77 - Breedte 124
Prentverwysing: 91-000974-02 / RF1992-48
Aan die einde van die XIXe eeu, is baie kunstenaars van plan om te reageer teen die realisme en onsekerhede van 'n veranderende wêreld en teen 'n naturalistiese kuns wat die ideaal ontneem het. Hierdie begeerte om met naturalisme en triomfantelike materialisme te breek, het die simbolistiese beweging gebaar wat vanaf 1880 alle lande en alle areas van artistieke skepping geraak het.
Alphonse Osbert, gebore in 1857, is een van die verteenwoordigende figure van die simbolistiese beweging. Waardeer deur kritici en ondersteun deur die koerant Veer, Word Osbert nou erken as een van die voorste simbolistiese skilders. Ondersteun deur die staat het hy belangrike openbare kommissies ontvang: hy het onder andere die versiering van die groot saal van die Vichy-spa-instelling in 1904 uitgevoer - twee muurskilderye getiteld " Bron " en "Die bad" wat baie te danke het aan die invloed van Puvis de Chavanne - en tussen 1911 en 1913 die inrigting van die vergaderlokaal van die stadsaal van Bourg-la-Reine.
Met Songs of the Night, wat hy in 1896 geskilder het, het Alphonse Osbert een van die vele monochrome landskappe geproduseer waarvan hy homself 'n spesialiteit gemaak het. In 'n nagtelike aard, nugter verlig deur die diffuse gloed van die maan en besaai met blou, ontwikkel karakters met onnauwkeurige en spookagtige buitelyne.
In hierdie onmiskenbare simbolistiese werk manifesteer die kunstenaar reeds sy begeerte na onafhanklikheid en sy weiering om die ontwikkelende gang van die kuns van sy tydgenote te volg, ten gunste van onfeilbare lojaliteit aan sy metafisiese visie op artistieke uitdrukking. Daarin bevestig hy 'n monochroom wat baie moderne skilders voorstel: sy blou sluit aan by die bekende "Kleinblou" waarvan hy nie onwaardig is nie. Die vlakheid, die beoefening van meetkunde en essensiële lyne - horisontaal en vertikaal -, die vereenvoudigde behandeling van die menslike figuur, neem deel aan 'n ideale en vergeestelike visie op die natuur.
Alphonse Osbert beweer homself hier as 'n sterk en oorspronklike artistieke persoonlikheid in 'n era wat deur materialisme oorheers word.
In die Franse skilderkuns van die tweede helfte van die XIXe eeu, het die begeerte om met die realisme van Gustave Courbet of Gustave Caillebotte te breek geboorte gegee aan verskillende artistieke strominge, in die besonder die Nabis en die skilders van Pont-Aven, skeppers verbonde aan die simboliek van kleure, wat gretig was om te eksperimenteer. die vorm en die dekoratiewe aspek daarvan. Die idealistiese simboliek, wat Alphonse Osbert beweer te wees, is 'n ander stroom wat kunstenaars saambring wat plastiese navorsing met 'n geestelike boodskap wil assosieer. In die besonder neem hierdie skilders tog deel aan denk- en aksiekringe, veral die Salons de la Rose-Croix, georganiseer van 1892 tot 1897 deur die skrywer en okkultis Joséphin Péladan, en die tentoonstelling van "Skilders van die siel" geïnisieer deur die joernaal Kuns en lewe in 1896.
Idealistiese simboliek spreek tot die verstand, tot die verbeelding, nie tot die blik nie. Behalwe voorkoms, roep die kunstenaar 'n ideale wêreld op en bevoordeel hy die uitdrukking van buie of drome. Hy beskryf die regte wêreld met behulp van metaforiese uitdrukkings en put sy inspirasie uit antieke of Germaanse mitologieë, Middeleeuse of Renaissance-kuns, simbole van 'n era van heilige kuns. Dikwels het die simboliste onbewustelik die kuns van die 20ste eeu beïnvloede eeu: hulle het Art Nouveau aangekondig en die saadjies van moderniteit gedra.
Salon van die Rose-Croix
Véronique DUMAS, Die simbolistiese skilder Alphonse Osbert (1857-1939), C.N.R.S. Editions, Parys, 2005.
Philippe JULLIAN, Die simboliste, Neuchâtel en Paris, Ides et Calendes, die Biblioteek vir die kunste, 1973.
Simboliek: 'n literêre en artistieke beweging in die laat 19de eeu waarvan die volgelinge die oproep van die geesteswêreld verkies het bo die beskrywing van die werklikheid.
Simboliste: eers digters en daarna skilders van die laaste kwart van die 19de eeu wat die moderne naturalisme en positivisme verwerp. Hulle plaas gedagtes en verbeelding weer in die hart van die skepping.