5-Boekminute met Elaine Proctor | SARIE
FOTO: Tim Burrough	17 Mei 2012
5-Boekminute met Elaine Proctor	deur Phyllis Green
'n Paar jaar nadat ek probeer het om die film te maak. Daar was 'n paar pogings om die film te maak, maar dit het nooit van die grond af gekom nie. En met elke poging was daar 'n kleiner begroting, minder hulpbronne, minder ondersteuning. Op 'n dag het ek net besluit: genoeg! Ek gaan die draaiboek in 'n boek omskep. Ek het nie 'n benul gehad van hoe om 'n boek te skryf nie, maar het bloot weggespring en begin. Ek is deur 'n goeie vriendin voorgestel aan 'n redakteur wat in daardie stadium pas "The God of Small Things" deur Arundhati Roy geredigeer het. Ons het vir byna 'n jaar aan die manuskrip gewerk, dit toe aan my agent oorhandig, wat toe die kontrak met die uitgewer gesluit het. In ons wildste drome het ons nie verwag om binne vier dae 'n uitgewer vir Rhumba te kry nie!
Waarom word die storie grotendeels deur Flambeau vertel, uit sy oogpunt? Dis interessant, want hy is nie die hoofverteller nie. Hy is wel die protagonis, die mens wat alles laat gebeur. Hy moes sy ma vind en daarom moes hy mense om hom versamel wat hom hiermee kan help. Dis dan wat hy doen, hy begin al die aksie. Die oogpunt van die boek, in my opinie, is anders. Dit kan dié van Flambeau wees, én die van Knight, asook Eleanor s'n. Die karakters leer so verskillende dinge oor mekaar. Wanneer daar 'n suiwer oogpunt is, gebeur dit nie, want jy het net een bepaalde manier van kyk.
Eleanor is ook 'n vreemdeling in Londen wat met ander vreemdelinge verhoudings opbou, soos haar verhouding met Knight. Het jy dit so beplan? Nie regtig nie, maar dit het so gebeur en dis reg vir die verhaal. Ek stel nie belang in karakters wat gemaklik is in gevestigde situasies nie. Eleanor kom uit 'n plek van hartseer, en bietjie wanhoop en eensaamheid, maar sy het 'n hegte verhouding met die natuur want sy kom van die noorde van Skotland. Sy gaan Londen toe om 'n nuwe lewe te begin, omdat haar ma haar verwerp het ná haar pa se dood. Daar vind sy mense wat onweerlegbaar en onuitstaanbaar lewendig is, omdat hulle al deur soveel is. As hulle verpiep was en 'n tingerige band met die lewe gehad het, sou hulle nie 'n doel vir haar dien nie. Met haar gewone en alledaagse graad van hoop ontmoet sy hierdie gekwelde mense wat 'n epiese graad van seer het. Dis 'n seer wat sy nooit sal voel nie, want sy sal nooit opgeblaas word deur soldate nie of in die gesig gestaar word deur onbillike boosheid nie. Tog het sy die vermoë om hierdie mense lief te hê en om hul weerloosheid te verstaan, want sy verstaan haar eie weerloosheid. Hulle klou aan haar op 'n manier wat 'n bloedlose, kil Engelse mens nie sou nie. Dis haar behoud.
Flambeau se oom en tante diskrimineer teen Knight, al probeer hy Flambeau help. Waarom? Knight het geen pad in die Engelse gemeenskap in nie. Hy is 'n onwettige immigrant. Hulle, daarenteen, is 'n familie wat aansoek doen om amnestie. Hulle kan enige oomblik ware Britse burgers word, wat wettig kan werk en 'n nuwe lewe kan begin. Dis nie Knight se vooruitsigte nie. Dit maak hom eintlik brawer, want hy het baie minder om te verloor. Wanneer hy Flambeau sien, wik en weeg hy of hy wel by hom wil betrokke wees. Daar is tog 'n resonansie tussen hulle, want Flambeau herinner Knight aan sy eie verlede en die verlies van sy eie ma. Snaaks genoeg is Knight die karakter met die meeste skade, maar juis daarom is hy ook die beste een om die rol van redder te vertolk. Dis vir hom moontlik om liefde en verlossing te gee. Nie een van die ander kan nie, want hulle is opgesluit in hul eie struwelinge en ambisie om te behoort. Hy het geen illusie dat hy kan behoort nie. Die enigste plek waar hy hoort is in die vernietigende verhouding met sy baas, die mensesmokkelaar.