Myanmar, Yangon - Die verhaal van my reis na Yangon (Myanmar) - Interessant
Myanmar, Yangon - Die verhaal van my reis na Yangon (Myanmar)
Besinning oor my reis na Yangon
Zea was 'n baie intelligente en goedgemanierde seun; hy het 'n Toyota Corolla besit en was 'n taxibestuurder in die arm en hartseer, maar waardige stad Yangon.
Panoramiese uitsig oor die middestad van Yangon - Nota 2
Ek het Zea net twee uur na my aankoms in Myanmar (voorheen Birma) by die uitgang van die Strand-hotel ontmoet, waar ek robynwinkels en die koloniale styl van die gebou gaan besoek het. Ek het 'n paar dae 'n taxi geneem om die stad te besoek, en die rit het niks gekos nie, maar veral omdat ek nie 'n ordentlike eetplek kon kry nie; Uiteindelik ontmoet ek die pandarestaurant, groot en gewild, en ek het nooit getrek nie.
Die enigste ding waaroor ek in Yangon gehoor het, behalwe die uiterste armoede, was die paleis van die Karaweik, 'n pragtige tweekoppige draak en simbool van kitsch-argitektuur, geleë aan die Kandwagy-meer; toe ek daarheen gaan vir 'n aperitief, was die muskiete besig om my lewendig op te vreet.
Karaweik-paleis aan die Kandawgyi-meer - Nota 2
Dit was Februarie en die moeson sou binnekort aanbreek, die temperatuur was perfek en daar was nie 'n wolk in die lug nie, 'n helder, poskaarthemel.
Shwedagon-pagode - Nota 2
Snags saam met Zea, waar ek ook al gegaan het, het ek die pragtige goue koepel van die Shwedagon-pagode gesien, 'n simboliese monument van die stad en Mianmar, met sy 700 kwintale goud wat blink in die soet en stil Asiatiese nag. Ek het my skoene in een van die vele ingange buite gelos en opgeklim, die pragtige "volkspark" van bo bewonder, die baie monnike met hul oranje mantels en die stille mense in gebed, dit was ook Sondag. 'N Groot parfuum van wierook onder die honderde standbeelde van die Boeddha, dan baie mistiek en waardigheid; 'n ou katrol het die ellendige aanbiedinge na die "stupa" gedra, waar slegs fotografiese dienste met toestemming kon inkom.
My baie doeltreffende taxibestuurder het ook 'n wonderlike swembad van 'n ou hotel ontdek wat in die water van 'n dam weerspieël word. Hulle het my vertel dat een van die twee wit koloniale villa's aan die onderkant van mev. Aung San Suu Kiy, Nobelprys, behoort wenner en reeds op daardie tydstip tot die huisarres.
Ek wou so graag, regtig so graag, mev. Aung San besoek, maar dit was eers die tweede jaar dat ons Myanmar binnegegaan het, en ek kon nie waag om die dae van die Kommunistiese militêre junta af te handel nie. Ek was alleen saam met 'n vriend en die taxibestuurder, ryk aan my paar dollar, in 'n land waar mans geen broek gedra het nie, behalwe die 'sarong', 'n kombers om hul middel, en waar oos in die Shan die beroemde produksiegebied was. Die heroïen genaamd "goue driehoek". Ek glo in Pegu, ek het die groot standbeeld van 'n leunende Boeddha gaan sien, toe 'n ou man met 'n hok en 'n mossie binne aankom en my vertel dat ek die voël sou kon bevry deur 'n dollar te betaal. Ek het hom twee dollar gegee en moss Aung San se mossie bevry, ongelukkig het die voël sy vryheid, maar die dame nog nie.
(1) Beeld geneem uit De Agostini Geographic Atlas, De Agostini Geographic Institute, Novara 1998
(2) Beeld is nie onderhewig aan kopiereg nie: dit is toegelaat om dit vir enige doel te gebruik mits dit as sodanig erken word. Herverdeling, wysiging, kommersiële gebruik en enige ander gebruik word toegelaat.
Hierdie verhaal is vriendelik deur een van ons lesers gestuur. As u van mening is dat dit die outeursreg of intellektuele eiendom of outeursreg oortree, moet u ons dadelik in kennis stel deur te skryf aan [email protected] Dankie
Die see van Mianmar
Paaie wat jou na die see lei ...
Eenmaal in Yangon, nou verlief op hierdie land, besluit ons om ons reis na die kus voort te sit.
Ek dokumenteer 'n bietjie en ek verstaan ​​dat die mees toeganklike plekke, wat die Mergui-eilande uitskakel, drie is:
"Ngapali-strand"Wit strande en turkoois waters wat geskik is vir diegene met 'n begroting van $ 60 en hoër.
Dit is baie moeilik om klein gastehuise te vind en dit sal nog moeiliker wees om dit te bereik, aangesien die reis baie vermoeiend lyk en die vliegtuig die mees gebruikte manier is.
"Chaung Tha-strand", Geslaan deur rugsakreisigers, is 'n goedkoop plek,
die see lyk nie so wonderlik nie, maar dit is maklik binne ses uur per bus bereikbaar.
Ons kies om die derde en wonderlike plek, "Ngwe Saung-strand".
Ons bespreek die taxi en die bus direk vanaf die hotel. Die vertrek is om 6.00 uur, die stasie is ongeveer 'n uur vanaf Yangon en die taxi kos u $ 5.
Ek beveel aan dat u die bestemming, die naam van die busmaatskappy en die hotel waaruit u in die Birmaanse alfabet bespreek het, skryf; die stasie is 'n ware chaos en niemand sal Engels praat nie.
Die bus neem u direk na die gekose hotel, dus as u vooraf wil bespreek, is die klein sentrum ongeveer tien kilometer van die strand af.
Daarbenewens is die oorde min en duur, vir 30/40 $ vind u die "Shwe Hin Tha" en die "Silver View Resort".
Ons het egter die goedkoopste oplossing ter plaatse gevind, aan die oorkant van die see op die enigste pad na Ngwe Saung, dit is pas gebore die Hill Top, $ 25 vir 'n baie stil bungalow sonder warm water.
Toerisme bestaan ​​op die oomblik amper nie, behalwe vir die Birmaanse, dus moet u sekere reëls respekteer, geen bikini's op die strand nie.
Hulle het ons vertel dat die oorde op die strand besit word deur weermaggeneraals wat deur die jare die klein gastehuise wat aan die ander kant gestaan ​​het, skoongemaak het.
Om te eet, stap net na die risorantino van "Silwer aansig"Waar kook regtig spesiaal is of 'n brommer huur vir $ 8 per dag en die dorp bereik.
Die strand is goudkleurig en die see kristalhelder, neem die fiets, wag vir laagwater en hardloop op die strand in die teenoorgestelde rigting van die dorp, moenie bekommerd wees nie, hulle gebruik dit net asof dit 'n pad is.
Daardie glimp van die werklike lewe wat u langs die eindelose stuk see sal vind, sal u nooit vergeet nie.
Tempels en natuurlike landskappe van Mianmar
Paul se reis na Mianmar
Hoe lekker om die pragtige Myo na drie jaar weer te sien! Ons vertel mekaar baie dinge terwyl ons middagete eet, en dan neem hy my na die kunsgalery wat pas geopen is voordat hy my terugneem met die motor na Shwedagon Paya, waarvandaan ek 'n lekker wandeling na die hotel neem. Toe ons in Brunei ontmoet het, was Myo 'n eenvoudige student, maar nou het sy 'n moeder geword (met 'n pragtige baba) en selfs 'n entrepreneur!
Ek bly in die hotel om te rus, lees en geniet die pragtige ontspanne en slaperige Suidoos-Asiatiese atmosfeer waarvan ek so hou totdat dit minder warm raak, dan gaan ek weer uit vir nog 'n rondte: ek gaan die ou sinagoge (die 'n tweede een wat ek in hierdie wêrelddeel sien: daar is ook een in Singapoer) wat gereeld besoek word deur die klein Joodse gemeenskap van Yangon van Irak-Indiese oorsprong, en dan gaan ek na die Chinese wyk om te sien hoe honderde Chinese die Chinese Nuwejaar vier deur gons in die strate wat deur stalletjies en plastiektafels binnegeval word of die Chinese tempel besoek.
Ek gaan voort met my toer in die Indiese kwartaal, verby pragtige verligte moskees, en gaan soek dan die restaurant wat in die hotel aanbeveel word, waar ek nog 'n fees van uitstekende Birmaanse kos in die geselskap van 'n paar lekker Kanadese het. aan my dieselfde tafel gesit wat van Bangkok, waar hulle tans woon, die naweek in Yangon kom deurbring het.
En so kom die laaste dag van my Birmaanse verblyf. Aangesien die vliegtuig laatmiddag vertrek, het ek nog genoeg tyd om 'n bietjie langer in die sentrum rond te dwaal en die laaste paar aankope te doen in die Bogyoke Aung San-mark, geleë in 'n reuse Engelse koloniale gebou, waar dit regtig geleë is almal. Ek keer ook terug na Mahabandoola Gardens en Pansodanstraat om vir my 'n paar romans te koop wat in Birma afspeel by een van die vele boekstalletjies voor die groot koloniale geboue langs die straat (dit sal nie so gemaklik wees soos e-boeke nie, maar wat 'n bevrediging om in 'n regte boek te blaai!). Dan gaan eet ek middagete in 'n Indiese teehuis, waar ek uiteindelik 'n mohinga, 'n vissop, verskillende groente en rysnoedels, goedkoop en lekker, kan beproef.
Omstreeks drieuur kom haal my taxi my by die hotel, waar ek die baie goeie Chinese bestuurders groet om na die lughawe van Yangon te gaan. Voordat ek vertrek om terug te gaan na die reënerige Maleisië (hoe ek hierdie helder lug sal mis!), 'N Laaste lekker episode: aan die tafel waar ek koffie drink terwyl ek op die instap wag, is daar ook 'n oulike gesin van Viëtnamese wat van hul vakansie terugkeer in Myanmar: vader, moeder en dogter. En met laasgenoemde, wat 'n uitstekende Engels praat nadat hy ook in die Verenigde State gestudeer het, begin ek oor dit en dat gesels, totdat hulle na afloop van die ete en koffie drink, groet. 'N Kwartier later steek ek hulle weer oor vanaf 'n ander deel van die lughawe, ons ontmoet mekaar weer en die meisie kom na my toe en vra my of ek die kyats wat sy het, nodig het om vir my iets in die winkels in die vertreksaal te koop. Ek het al gevorderde kyats wat meer as genoeg vir my is, maar wat 'n goeie gedagte!
Om sewe vertrek die vliegtuig en kort na 11 Maleisiese tyd kom ons by die Kuala Lumpur lughawe aan, en gelukkig reën dit nie!
Reis na Myanmar / voormalige Birma
Ek is pas terug van 'n vakansie in 'n wonderlike plek om die minste te sê: Myanmar, voorheen Birma. Vir diegene wat nie weet waar hierdie land is nie, naby Thailand
Wat is daar te sien in Mianmar, die land van goue pagodes? Kom ons sê nie net pagodes nie. Yangon, die voormalige hoofstad, huisves die Shwedagon-pagode, 'n goue prag, 'n wonderwerk wat sigbaar is vanaf elke punt van die stad, en die baie mooi en groot, liggende Boeddha.
In Pindaya kan u besoek, 'n pragtige grot wat naastenby enorme stalaktiete en stalagmiete bevat (op een punt raak selfs die twee formasies mekaar aan en skep 'n groot pilaar), meer as 8000 goue standbeelde van Boeddha. Mandalay, die tweede stad van Mianmar, het verskeie pagodes en 'n baie mooi teakhoutklooster waar ek die getroue getuig van die maaltyd aan die monnike, 'n lang optog van monnike met hul pers klere en reguit oë (dit lyk asof dit is verbode vir hulle om donateurs in die gesig te kyk). In Bagan is daar baie plekke van aanbidding, pagodes en baie antieke tempels, met 'n rooi kleur en met die mees uiteenlopende vorms, 'n mens lyk meer soos 'n piramide as 'n Boeddhistiese tempel en bewonder die sonsondergang vanaf die top van een van die Pagodes met die ander op die agtergrond is 'n onbeskryflike emosie
Die mooiste plek vir my is egter Inle Lake, aan wie se oewers daar 'n oneindige aantal dorpe bestaan ​​wat bestaan ​​uit vaardig geweefde bamboesstilthuise, vissersdorpies en ambagsmanne wat lang en smal bote as vervoermiddel gebruik. Om die vissermanne aan die werk te sien is baie mooi, hulle is in werklikheid aan een van die twee punte van die boot geleë, en gebruik hul bene om te roei en hul hande om die nette te gooi en op te tel terwyl u op die meer vaar. U kan die drywende tuine bewonder , hoofsaaklik saamgestel uit In die middel van die meer, is daar ook ambagswerkswinkels, kloosters en natuurlik pagodes. Kortom, 'n wonderlike, veilige land (in 15 dae het ek nooit in gevaar gevoel nie, inteendeel), ondanks wat ek gedink het , jy eet ook lekker, die kombuis is 'n bietjie eentonig, maar ek kan jou verseker dat jy nie met 'n leë maag sal sit nie Sopies van enige aard, baie voorgestel van lensies (uitstekend), heerlike en baie lekker groente (my man het dit geëet ook, wat hulle gewoonlik nie tuis eet nie), stoofvleis, varkvleis, hoender, ens. En natuurlik rys, lekkers van rys, en uitstekende vrugte, piesangs, pynappel, spanspek, waatlemoen, papaja, ensovoorts, ensovoorts. Chinese, Thaise restaurante ens. Die beste van hierdie land is dat dit nie 'n geboude plek is nie, 'n artefak om toeriste tevrede te stel, inteendeel, die plek is regtig outentiek, oorspronklik en uniek, maar die armoede van hierdie volk is ongelukkig altyd binne hand moet ek sê dat hulle in hul armoede geneig is om ander te deel met die bietjie wat hulle het. Besoek die dorpies wat ek altyd met seep, sjampoe (soos dié van die hotel) en mignon-lipstiffies saamgebring het, en toe ek dit agterlaat as 'n geskenk wat ek gereeld ook ontvang het. Die regime onderdruk ongelukkig die mense, maar, ondanks wat die beroemde gidse sê, oor etiese kwessies, gaan dit myns insiens nie om Mianmar te besoek wat die regime belemmer nie. Ek glo dat toerisme is die enigste ding wat die bevolking kan verhoog
As iemand inligting wil hê, kan u nie kontak met my nie. Ek kan u ook die nommer van ons gids gee wat u toer volgens u voorkeure kan organiseer.
As u egter besoek, sal u u nie spyt wees nie.
Ek wil daarheen gaan.
Ek was al 15 dae terug, dit is 'n wonderlike plek. Ek het nog steeds Myanmar seer. Maar jy het per ongeluk saam met Teo gereis.
Wat my opmerking betref, probeer ek u iets hieronder skryf: elke keer as ek besluit om 'n reis met 'n plaaslike agentskap te onderneem, is dit altyd 'n risiko, want u weet nie wat op u wag in terme van gids, metgesel en die hele toer self nie. Ons is 'n paartjie wat graag alleen wil reis, nie in 'n groep nie, maar ons vertrou altyd op 'n plaaslike agentskap.
Ons was in Oktober 2013 in myammar, 'n land waaroor ek nog altyd gedroom het, aangesien dit my nog altyd gefassineer het. Kultuur, argitektuur, mense se geloof, mense, kleure, ens. En ek moet sê dat ons reis fassinerend was. Ons het lekker gery en danksy die vriendelikheid en behulpsaamheid van Han, ons nutsgids, het ons baie lekker gekuier.
Dit het ons in staat gestel om baie aspekte van die magiese land te ontdek, die gewoontes van die mense uit te leef, onder hulle te wees en selfs klein alledaagse dinge met hulle te deel. Dit was so 'n wonderlike ervaring dat ek altyd kinders in die skool in my hart het wat jou hand geskud het en jou belangrik en opreg laat voel het.
Ek bedank Han dat ons hierdie magiese ervaring op die beste moontlike manier geleef het, omdat hy selfs ons kleinste wense vervul het, soos om die motor te laat stilhou (dankie ook aan die bestuurder) toe ons graag die oomblik wou neem met die kamera. Dan een ding wat ek nooit sal vergeet nie: die verrassing om 'n koek met kerse in die kamer te kry tydens die verjaardag van my maat.
Watter gids sou so iets gedoen het? Vir my, sowel as 'n gids, was hy 'n vriend en ek het nog steeds een al is daar twee jaar sedert ons reis. Ek beveel almal aan wat na Mianmar wil reis, om op Han te vertrou, want u sal nie teleurgesteld wees nie, want u sal ook kennis maak met die wonderwerke van hierdie volk, hul sterk geloof, hul hoflikheid en die skoonheid van hierdie land. hulle vul die oë en wees verbaas dat jy in hom 'n ware reisgenoot sal vind,
Dankie han ....
Hulle maak my wakker ná minder as 'n uur sedert my kamer gereed is, en dan gaan ek voort met my siësta op een van die twee beddens in die pragtige slaapkamer.
Ek word 'n paar uur later wakker, uiteindelik uitgerus en gaan terug na die middestad om tee te drink in die teehuis op 'n hoek van die hoofkruising wat ek die oggend gesien het. Ek stop daar vir amper 'n uur en sit by een van die tafels voor die restaurant en geniet van die uitstekende melktee en Indiese lekkers terwyl ek die mense waarneem wat voor my verbygaan, waarvan die meeste te voet beweeg, per fiets of per bromfiets, meestal Birmaanse of Shan-etnisiteite (Nyaungshwe is geleë in Shan-gebied, wat strek tussen Mandalay en die grens met Noord-Thailand), maar ook baie toeriste. Dan gaan ek voort met my toer deur die stad, ek mik na die rivier, vol lang en smal bote wat die volgende dag om die meer sal loop, wat ongeveer drie kilometer suid lê, en dwaal nog 'n bietjie rond voordat ek terugkeer na die hotel. 'N Rukkie later gaan ek weer op die internet (wat drie jaar vantevore baie traag was, terwyl dit nou perfek werk) en dan gaan ek na 'n restaurant wat plaaslike kookkuns bedien en 'n aartappelkerrie met rys probeer, 'n lekkerny.
Die volgende oggend om 8.30 is die vertrek vir die reis op die meer, aangebied teen 'n meer as billike prys vanaf my hotel, wat ek met twee ander gaste deel, die een Engels en die ander Kanadese, wat in Singapoer werk. Vanaf die hotel stap ons na die pier op die rivier en uiteindelik gaan ons weg! Na tien minute seil langs die rivier vloei ons na Inle Lake, 'n rustige en uitgestrekte water, met die silhoeët van die berge wat aan beide kante gesien kan word. En as ons suidwaarts mik, ry ons verby verskeie visvangskano's, wat 'n bietjie van die simbool van hierdie meer geword het, en balanseer op die linkerbeen wat op die voorpunt van die kano rus, terwyl die regterbeen help om die groot roeispaan te druk wat die bewegings van die boot.
En so, as die son sy hoogtepunt nader en warmer word, gaan ons deur dorpies van hoë houtstelte en verby die uitgebreide drywende tuine, waar plaaslike boere dit regkry om verskillende soorte groente op die oppervlak van die meer te kweek. En hier en daar stop ons om die plaaslike ambagsmanne waar te neem wat yster, silwer of goud werk, op weefstowwe vleg, die tipiese sambreele van hout en papier bou of plaaslike sigare vervaardig, alles met antieke, manuele metodes, soos ons vroeër gedoen het. ons het geïndustrialiseer.
Hierdie tipe ambagsproduksie sal die betrokkenes nie verryk nie, maar dit hou groot voordele in: dit gee werk aan almal en vervreem of stres nie. U werk baie, maar sonder druk is daar baie ruimte vir persoonlike kreatiwiteit, en dit stel u in staat om die produksieproses van begin tot einde te volg en bowenal om naby die huis te werk, in 'n gesinsomgewing, saam met vriende en familielede, waarmee jy gesels terwyl jy werk. In een van hierdie stelhuise sien ons ook 'n groep langnek-padaungs wat weef! Trouens, die vroue van hierdie etniese groep verleng hul nekke met koperringe wat hulle van kleins af begin dra. In Europa is ons op die oomblik tevrede met tatoeëring en piercings, maar wie weet eendag?
Ons stop ook om 'n paar tempels aan die oewer van die meer te besoek: die Phaung Daw Oo Paya en die Nga Hpe Kyaung, die laaste baie mooi, almal gemaak van hout en met pragtige Boeddha's, ook bekend vir sy katagtige akrobate, of katte. deur monnike opgelei om deur hoepels te spring.
Ons keer terug na die basis dat dit al vieruur is, bly vir die pragtige en ontspannende dag op die meer. My twee reisgenote het onder meer baie mooi en gemaklik geblyk. In die aand, nog 'n stewige aandete wat steeds gebaseer is op een van die uitstekende plaaslike kerries, lekker en nie baie pittig nie.
En so kom die dag van 'n nuwe vertrek, hierdie keer om na Yangon terug te keer. Maar hierdie bus is ook nagtelik, en tot half ses die middag het ek tyd om weer 'n lekker rit te neem met die fiets wat by my hotel gehuur word. Maar eers stap ek deur die kleurvolle Mingala-mark, vol verskaffers van vrugte, groente (waar ek die grootste avokado's van my lewe sien), vleis, klere, ensovoorts, met hul tradisionele klere, en kruisbeen voor die hul produkte: 'n vertoning! Daarna ry ek lekker na die pragtige Shwe Yaunghwe Kyaung-tempel, ook almal van hout, en dan gaan ek na die ander kant, net buite die dorp, om die Yan Aung Nan Aung Hsu Taung Pyi-tempel te sien, alles wit en goud, met sy skraal stupas en groot opelug Boeddha van meer as agt meter hoog. Dan gaan ek terug na die mark en na my teehuis by die hoofkruising.
Omstreeks sesuur gaan die rustige ka by my hotel verby en gaan die land deur om passasiers na Yangon te versamel (diens ingesluit by die kaartjieprys) en 'n halfuur later kom ons by die agentskap in die sentrum voor waarmee die bus sal vertrek. Ek hou daarvan om een ​​van die klerke dop te hou wat die taak het om ons naam op die passasierslys na te gaan en identifikasieplaatjies op die bagasie te plaas, haar werk te doen om haar seuntjie op haar rug te dra, ondersteun deur 'n groot skuifdraad aan die voorkant. En dit lyk asof die kleintjie die bewegings van sy moeder geniet en so naby haar kan wees: hier is geen kwekerye nie, en min kan 'n stootwaentjie bekostig, wat in elk geval omslagtig is en die baba op die een of ander manier afsonder. Ek is meer en meer oortuig daarvan dat baie van die tradisionele metodes baie beter is as dié wat in die moderne tyd uitgevind is, selfs al is dit duidelik in stryd met die logika van die mark, wat vereis dat u voortdurend dinge koop wat meestal nie nodig is nie en wat besoedel, sowel tydens produksie as wanneer dit weggegooi word, omdat dit in elk geval nie laat hou nie.
Ons kom ongeveer 12 uur later by die Yangon-busstasie aan en 'n taxi neem my na die hotel wat vier dae tevore bespreek is, die een waarin ek vir die eerste keer gebly het, reg in die hartjie van die sentrale deel van Yangon, tussen die Indiër. en Chinese distrikte. Hoe bly is ek om weer hier te wees, in 'n eenvoudige kamer op die boonste verdieping, maar met 'n pragtige atmosfeer, en met 'n venster waaruit u die pragtige stupa van Shwedagon Paya aan die horison kan sien. Sodra ek gaan sit, skakel ek my Birmaanse vriend Myo en hulle stem in om middagete saam om 12 te eet. Op daardie stadium is ek baie moeg en gooi myself op die bed om voordeel te trek uit die twee en 'n half uur wat ek oor het om voor die afspraak 'n bietjie te rus. '
Daar is soveel dinge om te sien, en selfs as u nie baie tyd het nie, probeer om hierdie stopplekke by u reisplan in te sluit. My reis het 12 dae geduur, en danksy die hulp van twee interne vlugte (teen 'n matige prys) kon ek al die belangrikste bestemmings sien. Ek het hulle in die volgorde geplaas waarin ek hulle besoek het, want dit sou 'n ernstige onreg wees om dit te rangskik!
Baie van die stede wat u in Mianmar gaan besoek, was eens die hoofstede van 'n koninkryk met 'n onstuimige geskiedenis. Yangon (of Rangoon) was die hoofstad van Mianmar onder Engelse heerskappy, van 1885 tot 2006. Dit is die mees bevolkte stad, die grootste kommersiële sentrum in die land en is die tuiste van die mees geliefde pagode deur die Birmese, die Shwedagon Paya. 98 meter hoog, dit staan ​​uit oor die stad en kenmerk die skyline daarvan.
Die legende lui dat sy groot goue stupa meer as 2000 jaar oud is en so beroemd is dat alle Birmese hoop om dit een keer in die lewe te besoek. Hier kom u onmiddellik twee fundamentele gebruike van die lewenstyl in Myanmar teë: meditasie en die gewoonte om te poseer goue blare op heilige monumente, totdat dit heeltemal bedek is. Nie ver van die pagode nie, is daar 'n reusagtige standbeeld van Liggende Boeddha, in die pagode van Chauk Htat Gyi. U sal baie ander sien, maar hulle sal nooit ophou om u te verbaas nie. Dit is 66 meter lank en 12 meter hoog!
As u Myanmar in April besoek, kan u dit raakloop Waterfees, dit is die vieringe vir die nuwe jaar. In Myanmar neem hulle 'n ander kalender aan as ons s'n: die nuwe jaar val middel April en word gevier met 'n week waterballonne!