Nuuskommentaar: Word SA ’n kommunistiese staat?Argieffoto Zuma het onlangs in reaksie op berigte dat daar probleme tussen die partye van die drieparty-alliansie is, gesê die partye is verenig in hul doelwit om ’n sosialistiese, kommunistiese staat te skep. Dié aankondiging het bietjie verdwyn in die polemiek oor hoe heg die alliansie is, of nie. Buitendien is Zuma se voorliefde vir kommuniste, en veral in ekonomies-verwante portefeuljes, lank reeds bekend. Maar is dit iets wat verdien om so kommentaarloos geïgnoreer te word, veral nadat daar vanuit die Seunse Weenkoor (en ja, vir die lesers wat dit nog nie voorheen raakgeloop het nie, die term word reg gebruik nadat Tim du Plessis dit herskep het – Google die term gerus) so ’n gesanik was toe die onafhanklike kommentator dr. Leopold Scholtz gewys het op die oorheersende rol wat die SAKP al lankal in die ANC speel? Nie dat dit noodwendig meer so maklik is om kommunistiese vriende in die buiteland te vind vir voorkeurbetrekkinge nie. Maar dié wat daar is, soos die spartelende Kuba, word omtrent verstrengel met pogings om handel en ander betrekkinge te verbreed. En ja, Suid-Afrika het ook reeds Kuba met ’n “kontantinspuiting” gehelp terwyl Suid-Afrika dit nie kan bekostig nie. Uit die Vrystaat kom onheilspellende berigte oor hoe sukkelende munisipaliteite deur die ANC-regering aangesê word om die Kubane wat deur premier Ace Magashule gewerf is, teen astronomiese salarisse en byvoordele in diens te neem. Terwyl die kundigheid ook in Suid-Afrika beskikbaar is. En minister Rob Davies hou China graag voor as kommunistiese land waar die ekonomie werk. Hy laat egter na om te meld dat China se ekonomie nog min kommunistiese elemente oor het. Maar die regering vlieg die roete tussen Johannesburg (of Waterkloof) en Beijing behoorlik snuif. Gelukkig is daar nie veel van ’n uitreik na Noord-Korea nie. Pogings word verskerp om alles en nog wat onder die toesig of beheer van die staat te plaas, waaronder skole, en daar is bespiegelings dat die ANC beplan om die finansiering van universiteite te gebruik om dié tersiêre liggame se outonomie weg te neem. In ’n nuwe artikel, “Ignoring the Obvious”, skryf die Amerikaanse analis Thomas Sowell dat die verskil in prestasies tussen staatskole in die VSA, en “charter schools” nie om dowe neute is nie. Albei soorte skole word deur die staat gefinansier en onderrig is gewoonlik gratis, maar “charter schools” word deur ander instansies beheer wat spesifieke doelwitte en uitkomste, soos akademiese voortreflikheid, nastreef. Selfs in ghetto’s waar die twee soorte skole naas mekaar bestaan, of soms selfs skoolgeboue deel, is die verskille in prestasie enorm groot. Sowell skryf sy artikel na aanleiding van ’n voorval toe ’n onderwyseres, blykbaar van ’n “charter school”, die polisie laat kom het om ’n leerling wat ontwrigtend opgetree het, te verwyder. Die polisieman wat opgedaag het, het skynbaar nie te sagkens met die moeilikheidmaker gewerk nie. Die media in die dampkring van die Seunse Weenkoor het ’n kabaal opgeskop oor menseregte, sonder om in ag te neem hoe die kind die ander kinders en onderwysers se menseregte geskend het. Die vermoë van “charter schools” om van ontwrigtende leerlinge ontslae te raak, beteken dat hierdie leerlinge weer op staatskole afgelaai word. Die wat nie geteister wil word nie, stroom dan weer na “charter schools” waar hulle weet strenger dissipline, en goed soos bepaalde etiese kodes en etos op hulle wag. En beter prestasie. Hier wil die staat beheer oor bykans elke lewensfeer oorneem, en ook byvoorbeeld die beheerraadmagte van model C-skole, wat nie ten volle deur die staat gefinansier word nie, ook oorneem. Die wiel wat wys dit werk nie is egter reeds ontwerp en beproef. Kommunisme is so gister soos eergister se oorskiet hoenderpastei wat in die sonkamer vergete gebly het, maar die ANC het nie oor sy voete geval om Zuma te repudieer nie. Die groot vraag is of dié gevaar gaan verdwyn as Zuma eendag die politieke toneel verlaat. Maar dit hang af van watter soort politieke regeerdoktrine hy nalaat, of dan, toegelaat word om na te laat. En ons is nie al wat wonder nie. Beleggers wil ook groter duidelikheid hê, maar tot dusver praat die regering bont wanneer reageer moet word om disinvestering te probeer keer.