Advies: Oekraïne-krisis beklemtoon 'n kritieke leemte in Europese veiligheid - verslaggewer van die EU
Advies: Oekraïne krisis dui op 'n kritieke leemte in die Europese veiligheid
By Die Rt Hon Sir Roderic Lyne (uitgebeeld), Vise-voorsitter, Chatham House; Adviseur, Rusland en Eurasië programEk was een keer voor stok gekry deur Sergey Lavrov, minister van buitelandse sake van Rusland, vir die beskrywing van die lande lê tussen Rusland en die EU - Oekraïne en die ander post-Sowjet-state in die noorde en die suide - soos 'n 'n boog van onstabiliteit. Die jongste konflik in die Oekraïne, saam met onopgeloste geskille en Prut spanning van Wit-Rusland af deur Moldawië en oor die Kaukasus, onderstreep die latente risiko's vir Europese stabiliteit in hierdie boog. Die Wes-risiko's te betaal 'n hoë prys vir ignoreer dit.
Wat ook al die korttermyn-uitkoms vir die Oekraïense krisis is - en daar is baie veranderlikes in die tydperk tot die verkiesings wat vir 25 Mei geskeduleer is. 'N Duurzame oplossing is nie in sig nie. Oekraïne is nie 'n 'prys' wat gewen of verloor word deur Rusland of die EU nie. Oekraïne, in sy huidige toestand, is 'n aanspreeklikheid, soos blyk uit die koste van die uitgelegde borgtog, sowat $ 15 miljard van die IMF. Dit is 'n probleem waarvoor 'n blywende oplossing uit die land moet kom, maar wat ook die aktiewe samewerking van beide Rusland en die Weste vereis.
Twee dekades is vermors in die Oekraïne. Die euforie van onafhanklikheid is nie gevolg deur 'n poging om 'n moderne ekonomie of 'n regverdige staat te ontwikkel. 'N potensieel welvarende land is so wanbestuur deur regerings van verskillende kleure wat die Oekraïne se ekonomie die laagste presteerder in Sentraal-en Oos-Europa is, val agter Rusland, selfs agter Wit-Rusland, en ver agter Pole.
Ondanks die feit dat 'n terugkeer te heers oor die Moskou het geen aantreklikhede. Persoonlike bande met Rusland is veelsoortig, handel met Rusland is die norm, Russiese belegging in die Oekraïne - in die bankwese, telekommunikasie, natuurlike hulpbronne, swaar nywerhede - is 'n groot en 'n vreedsame en oop grens is hoogs wenslik. Maar, vir die oorgrote meerderheid van die Oekraïners, insluitend inheemse Russiese-sprekers, harde-gewen nasionale soewereiniteit moet nie oorgegee.
Dit is opvallend dat op 26 Februarie Oekraïne se eerste twee presidente, Leonid Kravchuk en Kuchma, wat 'n goeie verhouding met Moskou geniet, by Viktor Joesjtsjenko in 'n einde aan die Russiese inmenging in die Krim eis. Die Russiese owerhede, seer en kwaad, is huppelend hul degens. Hulle moet aan die dink en onthou 'n paar van die lesse van die verlede. Was Rusland geweld te inbreuk maak op soewereiniteit Oekraïne se sal die gevolge vir Rusland self baie pynlik wees: 'n manifes oortreding van die internasionale reg, 'n diepgaande vervreemding van die Weste en 'n verhouding met hul grootste post-Sowjet-buurman wat met verloop van tyd, sal onbeheerbaar bewys . Dit sou verswak, nie versterk, Rusland.
Vir die Weste, moet twee lesse wat geleer moet word. Die eerste is dat die Oekraïne moet taai liefde. Daar is geen punt in gietende fondse in die Oekraïne, tensy streng voorwaardes is van toepassing. Dit sou lei tot meer vermors dekades. Oekraïne het 'n behoorlike stelsel van geregtigheid en instellings sterk genoeg om af te oefen op korrupsie en verskaf ordentlike en regverdige regering. Die nuwe leierskap in Kiev sal 'n nasionale konsensus dat oos en wes brûe te bou, en wat handel stewig met die ekstremistiese elemente wat verskyn het aan beide kante van die versperrings. Hierdie boodskappe moet word gesteun deur baie meer hoë-vlak aandag van die EU-lede as tot nou toe. Terwyl flitting in en uit Moskou oor die jare, het die meeste Europese leiers opsigtelike deur hul afwesigheid van Kiev.
Wanneer die onmiddellike krisis bedaar, dit is hoog tyd dat Westerse leiers het meer gedink aan die breër kwessie van die Europese veiligheid en stabiliteit. Dit sal nie die laaste keer wees dat die na-skokke van die USSR se ineenstorting veroorsaak trillings in Europa. Die 'n boog van onstabiliteit "sal bly net dat vir ten minste 'n ander geslag.
Daar is 'n gapende gat in die Europese veiligheid argitektuur: daar geen forum waar om stil oplossings onderhandel om prut kwessies voordat hulle oorkook, of om kwessies gesamentlik te bestuur wanneer hulle dit doen. Dit is al die goeie dinge wat die Europese leiers op die telefoon om Vladimir Poetin het in die afgelope dae, maar dit is nie voldoende nie. As hierdie krisis opgelos kan word sonder 'n fundamentele breuk, moet maniere gevind word van vooruit te loop die volgende een; in staat te stel al die belanghebbende partye uit hul verskille te argumenteer in private eerder as skree dreigende boodskappe deur megafoons.
Vir jare het die Russe gekla dat hulle uitgesluit is van Europese veiligheidsreëlings. Hulle het 'n punt, maar dit is ook een wat van toepassing is op ander post-Sowjet-state. Die aspirasies van die EU en die NAVO in die 1990s om 'n strategiese vennootskap met Rusland te bou, was onbereikbaar. Die Raad van Rusland en die NAVO het 'n paar beskeie nuttige resultate gehad, maar dit verander nie die feit dat die NAVO 'n militêre alliansie is nie, nie 'n veiligheidsforum nie, en sluit nie Oekraïne in nie. Die OVSE sluit in al die regte lande, insluitend die VSA, en kan in teorie die rol vervul het. Maar dit is al jare lank op die derde-orde kwessies geplaas en is grotendeels vergete.
Tot nou toe Westerse regerings, nie sonder rede, het skepties oor Russiese inisiatiewe sekuriteit, soos dié na vore gebring deur die destydse president Dimitry Medvedev ná die Georgiese konflik te sit. Die voorstelle was vaag, en klink te veel soos 'n poging om die soewereiniteit van klein state beperk deur onderhandeling oor hul koppe. Dit is nie 'n goeie rede vir die Weste om te misluk om betrokke te raak met die kwessie en na vore gebring gedagtes van sy eie.
Om kommentaar te lewer op hierdie artikel, kontak asb Chatham House Feedback
Verwante onderwerpe:KyivMoskouSergey LavrovDie Rt Hon Sir Roderic Lynetaai liefde
£ 150m Europese Beleggingsbank lening vir Universiteit van Ulster
Kollig op innovasie prestasie van lidlande en streke
Moskou begin met die bevordering van entstof-veldtog namate die COVID-19-gevalle in Rusland toeneem
Die Arabiese Golfstate sal waarskynlik nie van dialoog afgeskrik word om die bande met Iran te verbeter nie nadat 'n harde regter die presidentskap gewen het ontleders het gesê dat hulle gesprekke met Teheran strenger kan word. skryf Ghaida Ghantous.
Die vooruitsigte vir beter betrekkinge tussen die Moslem Sjiïtiese Iran en die Arabiese monargieë van die Sunni-golf kan uiteindelik afhang van die vordering om Teheran se kernooreenkoms met wêreldmoondhede in 2015 te laat herleef, nadat Ebrahim Raisi Vrydag se verkiesing gewen het.
Die Iranse regter en geestelike, wat onderhewig is aan Amerikaanse sanksies, neem in Augustus sy amp aan, terwyl kerngesprekke in Wene onder die uittredende president Hassan Rouhani, 'n meer pragmatiese geestelike, aan die gang is.
Saoedi-Arabië en Iran, jarelange streeksvyande, het in April met direkte gesprekke begin om spanning terselfdertyd met wêreldmoondhede in bedwang te hou is in kernonderhandelinge gewikkel.
"Iran het nou 'n duidelike boodskap gestuur dat hulle na 'n meer radikale, meer konserwatiewe posisie kantel," het Abdulkhaleq Abdulla, 'n politieke ontleder van die VAE, gesê en bygevoeg dat Raisi se verkiesing die verbetering van die Golfbande 'n taaier uitdaging kan maak.
"Nietemin is Iran nie in staat om radikaler te word nie ... omdat die streek baie moeilik en baie gevaarlik word," het hy bygevoeg.
Die Verenigde Arabiese Emirate, wie se kommersiële middelpunt Dubai 'n handelspoort vir Iran was, en Oman, wat dikwels 'n plaaslike bemiddelingsrol gespeel het, het Raisi vinnig gelukgewens.
Saoedi-Arabië moet nog kommentaar lewer.
Raisi, 'n onverbiddelike kritikus van die Weste en 'n bondgenoot van die opperste leier Ayatollah Ali Khamenei, wat die uiteindelike mag in Iran besit, het steun uitgespreek vir die voortsetting van die kernonderhandelinge.
"As die Wene-gesprekke slaag en daar 'n beter situasie met Amerika is, dan (met) hardliners aan die bewind, wat naby die hoogste leier is, kan die situasie verbeter," het Abdulaziz Sager, voorsitter van die Gulf Research Centre, gesê.
'N Herleefde kernkragooreenkoms en die opheffing van Amerikaanse sanksies teen die Islamitiese Republiek sal Raisi 'n hupstoot gee, wat die ekonomiese krisis van Iran sal verlig en hefboomfinansiering sal bied in die Golfgesprekke, sê Jean-Marc Rickli, 'n ontleder van die Geneva Centre for Security Policy.
Nie Iran of Golf-Arabiere wil terugkeer na die soort spanning wat in 2019 gesien is nie, ná die Amerikaanse moord onder die voormalige Amerikaanse president, Donald Trump, op die top-Iranse generaal Qassem Soleimani. Golfstate blameer Iran of sy gevolmagtigdes vir 'n vlaag aanvalle op olietankers en Saoedi-olie-aanlegte.
'N Persepsie dat Washington nou militêr van die gebied onder Amerikaanse president Joe Biden ontkoppel, het 'n meer pragmatiese Golfbenadering aangespoor, het ontleders gesê.
Desondanks het Biden geëis dat Iran sy raketprogram beteuel en sy steun aan gevolmagtigdes in die streek beëindig, soos Hezbollah in Libanon en die Houthi-beweging in Jemen, wat sterk steun van die Arabiese Golf-lande het.
"Die Saoedi's het besef dat hulle nie meer op die Amerikaners kan vertrou vir hul veiligheid nie ... en het gesien dat Iran die middele het om regtig druk op die koninkryk uit te oefen deur direkte aanvalle en ook met die moeras van Jemen," het Rickli gesê.
Die Saoedi-Iran-gesprekke het hoofsaaklik op Jemen gefokus, waar 'n militêre veldtog wat deur Riyadh gelei is teen die Iran-belynde Houthi-beweging vir meer as ses jaar, nie meer Amerikaanse steun het nie.
Die VAE het sedert 2019 kontak met Teheran behou, terwyl hy ook bande gesmee het met Israel, die aartsstreeklike vyand van Iran.
Sanam Vakil, 'n ontleder van die Britse Chatham House, het verlede week geskryf dat daar na verwagting voortgesette streeksgesprekke, veral oor maritieme sekuriteit, sal voortduur, maar 'net 'n momentum kan kry as Teheran sinvolle welwillendheid toon'.
Wat is eksternalisering en waarom is dit 'n bedreiging vir vlugtelinge?
Hemelvaart Eiland. Moldawië. Marokko. Papoea-Nieu-Guinea. Sint Helena. Dit is van die verre bestemmings waar die Britse regering dit oorweeg het om asielsoekers te stuur sodra hulle in die Verenigde Koninkryk aangekom het of onderskep is op pad hierheen, skryf Dr Jeff Crisp, Medewerker, Internasionale Regsprogram, Chatham House.
Sulke voorstelle is tekenend van eksternalisering, 'n migrasiebestuurstrategie wat gewen het toenemende guns onder lande in die Globale Noorde, wat dui op maatreëls wat deur state buite hul grense getref word om die koms van buitelandse burgers wat nie toestemming het om hul bestemde bestemmingsland te betree nie, te belemmer of af te weer.
Die onderskep van asielsoekers wat per boot reis voordat hulle in buitelandse plekke aangehou en verwerk word, is miskien die mees algemene vorm van hierdie strategie. Maar dit het ook op 'n verskeidenheid ander maniere gemanifesteer, soos inligtingsveldtogte in lande van herkoms en transito, wat ontwerp is om burgers van ontwikkelende lande af te weer van die reis na 'n bestemmingsland in die wêreldwye Noorde.
Visumkontroles, sanksies teen vervoermaatskappye en die uitpos van immigrasiebeamptes in buitelandse hawens is gebruik om die aanvang van ongewenste passasiers te voorkom. Ryk state het ook transaksies met minder welvarende lande gedoen en finansiële hulp en ander aansporings aangebied in ruil vir hul samewerking om die beweging van asielsoekers te blokkeer.
Alhoewel die idee van eksternalisering onlangs is, is hierdie strategie nie besonder nuut nie. In die dertigerjare is 'n aantal state maritieme onderskepings onderneem om te verhoed dat die aankoms van Jode uit die Nazi-regime ontsnap. In die 1930's het die VSA interdiksie- en offshore-verwerkingsreëlings vir asielsoekers van Kuba en Haïti ingestel, wat hul aansprake op vlugtelingstatus aan boord van die kuswagskepe of by die Amerikaanse militêre basis in Guantánamo-baai verwerk het. In die negentigerjare het die Australiese regering die 'Pacific Solution' ingestel, waardeur asielsoekers op pad na Australië na die aanhoudingsentrums in Nauru en Papoea-Nieu-Guinea verban is.
Oor die afgelope twee dekades het die EU toenemend gretig geraak om die Australiese benadering in die Europese konteks aan te pas. In die middel van die 2000's het Duitsland voorgestel dat daar sentrums vir die instandhouding en verwerking van asielzoekers in Noord-Afrika sou wees, terwyl die Verenigde Koninkryk die idee het om 'n Kroatiese eiland vir dieselfde doel te huur.
Sulke voorstelle is uiteindelik om verskillende regs-, etiese en bedryfsredes laat vaar. Maar die idee het voortgegaan en die basis gevorm van die 2016-ooreenkoms van die EU met Turkye, waardeur Ankara ingestem het om die voortgaande beweging van Siriese en ander vlugtelinge te blokkeer, in ruil vir finansiële steun en ander belonings vanuit Brussel. Sedertdien het die EU ook vaartuie, toerusting, opleiding en intelligensie aan die Libiese kuswag verskaf, en dit die vermoë gegee om enigeen wat per boot die Middellandse See wil oorsteek, te onderskep, terug te keer en aan te hou.
Die Trump-administrasie in die VSA het ook by die eksternalisering 'bandwagon' aangesluit en toegang tot asielsoekers aan die suidelike grens geweier, en hulle gedwing om in Mexiko te bly of na Sentraal-Amerika terug te keer. Ten einde hierdie strategie te implementeer, het Washington al die ekonomiese en diplomatieke instrumente tot sy beskikking gebruik, insluitend die bedreiging van handelsanksies en onttrekking van hulp van sy suidelike bure.
State het die gebruik van hierdie strategie geregverdig deur voor te stel dat hulle primêre motivering is om lewens te red en om te voorkom dat mense moeilike en gevaarlike reise van een vasteland na 'n ander onderneem. Hulle het ook aangevoer dat dit doeltreffender is om vlugtelinge so na as moontlik aan hul huis te ondersteun, in buurlande en nabygeleë lande waar die koste van hulp laer is en waar dit makliker is om hul uiteindelike repatriëring te organiseer.
In werklikheid het verskeie ander - en minder altruïstiese - oorwegings hierdie proses aangewakker. Dit sluit in die vrees dat die aankoms van asielsoekers en ander onreëlmatige migrante 'n ernstige bedreiging vir hul soewereiniteit en veiligheid inhou, asook 'n kommer onder regerings dat die teenwoordigheid van sulke mense die nasionale identiteit kan ondermyn, sosiale disarmonie kan skep en hulle die steun kan verloor. van die kiesers.
Die belangrikste is egter dat eksternalisering die resultaat is van 'n vasbeslotenheid deur state om die verpligtinge wat hulle as partye by die VN-vlugtelingkonvensie van 1951 aanvaar het, te vermy. Eenvoudig gestel, as 'n asielsoeker in 'n land aankom wat deel is van die Konvensie, is die owerhede verplig om hul aansoek om vlugtelingstatus te oorweeg en toestemming te verleen om te bly as daar bevind word dat hulle 'n vlugteling is. Om sulke verpligtinge te ontduik, het 'n groeiende aantal state tot die gevolgtrekking gekom dat dit verkieslik is om die aankoms van sulke mense om mee te begin, te voorkom.
Alhoewel dit moontlik die onmiddellike belange van potensiële bestemmingslande sal pas, rig sulke resultate die internasionale vlugtelingregime ernstige skade aan. Soos ons gesien het met betrekking tot die vlugtelingbeleid wat Australië in Nauru, die EU in Libië en die VSA in Mexiko nastreef, verhinder eksternalisering mense om hul reg uit te oefen om asiel te soek, en word hulle bedreig deur ander menseregteskendings en veroorsaak dit ernstige fisieke en sielkundige skade berokken.
Deur grense te sluit, het eksternalisering vlugtelinge aangemoedig om riskante reise te onderneem waarby mensesmokkelaars, handelaars en korrupte regeringsamptenare betrokke is. Dit het 'n buitensporige las op ontwikkelende lande geplaas, waar 85 persent van die wêreld se vlugtelinge te vinde is. En, soos die sterkste in die EU-Turkye-ooreenkoms gesien word, het dit die gebruik van vlugtelinge aangemoedig as onderhandelingskyfies, met minder ontwikkelde lande wat finansiering en ander toegewings uit ryk lande onttrek in ruil vir beperkings op vlugtelingregte.
Terwyl eksternalisering nou stewig verskans is in staatsgedrag en interstaatlike betrekkinge, het dit nie onbetwis geraak nie. Akademici en aktiviste regoor die wêreld het daarteen gemobiliseer en die nadelige gevolge daarvan vir vlugtelinge en die beginsels van vlugtelingbeskerming onderstreep.
En hoewel UNHCR traag reageer op hierdie druk, afhangend van die finansiering wat deur state in die wêreldwye Noorde verskaf word, blyk dit dat verandering nou in die lug is. In Oktober 2020 het die hoë kommissaris vir vlugtelinge gepraat van 'UNHCR en my persoonlike vaste opposisie teen die voorstelle vir eksternalisering van sommige politici, wat nie net in stryd is met die wet nie, maar geen praktiese oplossings bied vir die probleme wat mense dwing om vlug."
Hierdie stelling laat 'n aantal belangrike vrae ontstaan. Kan eksternaliseringspraktyke soos onderskep en arbitrêre aanhouding onderhewig wees aan regsuitdagings, en in watter regsgebiede kan dit die beste gevoer word? Is daar elemente van die proses wat op 'n manier geïmplementeer kan word wat die regte van vlugtelinge respekteer en die beskermingsvermoë van ontwikkelende lande versterk? Kan alternatiewe vlugtelinge voorsien word van veilige, wettige en georganiseerde roetes wat hul bestemmingslande is?
Die sekretaris-generaal van die VN, Antonio Guterres, wat as voormalige UNHCR-hoof al te goed weet wat die lot van vlugtelinge is, het gevra vir 'n 'oplewing in diplomasie vir vrede'. As state so bekommerd is oor die aankoms van vlugtelinge, sou hulle inderdaad nie meer kon doen om die gewapende konflik op te los en die menseregteskendings te voorkom wat mense in die eerste plek dwing om te vlug nie?
Sewe maniere waarop die Weste # Belarus kan help
Beskryf die belangrikste stappe wat die regering, internasionale instellings en NRO's kan neem om 'n einde te maak aan die lyding van die Belo-Russiese volk.
Robert Bosch Stiftung Academy Fellow, Rusland en Eurasië-program
1. Erken die nuwe werklikheid
'N Groot aantal Belo-Russiërs op alle vlakke van die samelewing erken Lukashenka eenvoudig nie meer as hul wettige president nie. Die ongekende omvang en volharding van protes teen sy bewind en die groot omvang van verslae van onderdrukkende optrede, marteling en selfs moord, beteken Wit-Rusland sal nooit weer dieselfde wees nie.
Die huidige verlamming in die EU-beleid en die afwesigheid van 'n omvattende Amerikaanse beleid dien egter beide as 'n de facto lisensie vir Lukashenka om die politieke krisis te verdiep. Hoe gouer beleidmakers dit besef en met meer verantwoordelikheid en vertroue optree, hoe vinniger kan die toenemende onderdrukking omgekeer word.
2. Moenie Lukashenka as president erken nie
As die internasionale gemeenskap ophou om Lukashenka as president te erken, maak dit hom meer giftig vir ander, insluitend Rusland en China, wat albei huiwerig is om hulpbronne te vermors aan iemand wat as die hoofoorsaak van Belo-Russiese onstabiliteit beskou word. Selfs as Rusland steeds besluit om Lukashenka te red en hom finansieel te steun, verminder die legitimiteit van enige ooreenkomste wat hy met die Kremlin onderteken oor samewerking of integrasie, as Lukashenka geïgnoreer word.
Die eis van 'n herbestemming van die presidentsverkiesing moet ook vas op die agenda bly, aangesien funksionarisse binne die stelsel van Lukashenka moet weet dat die internasionale druk nie sal verdwyn voordat 'n waarlik deursigtige stemming plaasvind nie.
3. Wees op die grond
Om onderdrukking te beperk en bande met akteurs in Belo-Rusland te vestig, moet 'n moniteringsgroep onder die vaandel van die VN, die OVSE of ander internasionale organisasies georganiseer word om 'n teenwoordigheid op die grond te vestig en in die land te bly solank dit is nodig, en is moontlik. Regerings en parlemente kan hul eie missies stuur, terwyl personeel van internasionale media en nie-regeringsorganisasies aangemoedig moet word om verslag te doen oor wat in die land gebeur.
Hoe groter die sigbare teenwoordigheid van die internasionale gemeenskap in Belo-Rusland is, hoe minder brutaal kan die agentskappe van Lukashenka wees om betogers te vervolg, wat dan meer substansiële onderhandelinge tussen die demokratiese beweging en Lukashenka kan laat plaasvind.
4. Kondig 'n pakket ekonomiese ondersteuning aan vir 'n demokratiese Wit-Rusland
Die Belo-Russiese ekonomie was al voor die verkiesing in 'n slegte toestand, maar die situasie gaan nog erger word. Die enigste uitweg is ondersteuning van die internasionale gemeenskap met 'n 'Marshall-plan vir 'n demokratiese Wit-Rusland'. State en internasionale finansiële instellings moet verklaar dat hulle beduidende finansiële hulp sal verleen deur middel van toelaes of lenings met lae rente, maar slegs as daar eers demokratiese verandering is.
Dit is noodsaaklik om hierdie ekonomiese pakket afhanklik te maak van demokratiese hervorming, maar ook dat dit geen geopolitieke stringe sal hê nie. As 'n demokraties verkose regering besluit dat hy die betrekkinge met Rusland wil verbeter, moet hy steeds op 'n hulppakket kan staatmaak.
Dit sou 'n sterk sein stuur aan ekonomiese hervormers wat binne die stelsel van Lukashenka bly, en hulle 'n regte keuse gee tussen 'n funksionerende Wit-Russiese ekonomie of om vas te hou met Lukashenka, wie se leierskap deur baie mense beskou word as verantwoordelik vir die verwoesting van die land se ekonomie.
5. Stel gerigte politieke en ekonomiese sanksies in
Die Lukashenka-bewind verdien strawwe sanksies internasionaaly, maar tot dusver is slegs selektiewe visumbeperkings of rekeningvries ingestel, wat min of geen effek het op wat werklik op die grond gebeur nie. Lisensies vir visumsanksies moet uitgebrei word, maar, nog belangriker, daar moet 'n groter ekonomiese druk op die regime wees. Maatskappye wat die belangrikste is vir Lukashenka se sakebelange, moet geïdentifiseer en met sanksies geteiken word, al hul handelsaktiwiteite gestaak word, en al hul rekeninge in die buiteland moet gevries word.
Regerings moet ook die groot maatskappye van hul eie land oorreed om weer saam met Belo-Russiese produsente te werk. Dit is skandelik dat internasionale maatskappye adverteer steeds in media wat deur Lukashenka beheer word en dit lyk asof hulle die berigte oor menseregteskendings by Belo-Russiese maatskappye waarmee hulle sake doen, ignoreer.
Daar moet boonop 'n sperdatum wees om alle onderdrukking te stop, anders sal breër ekonomiese sanksies ingestel word. Dit sal 'n sterk boodskap aan Lukashenka stuur en ook aan sy gevolg, waarvan baie dan meer oortuig sal word dat hy moet gaan.
6. Ondersteun NRO's om bewerings van marteling te ondersoek
Daar is min regsmeganismes om diegene wat vermoedelik betrokke is by verkiesingsbedrog en wreedhede te vervolg. Nietemin moet alle verslae van marteling en vervalsings behoorlik gedokumenteer word deur verdedigers van menseregte, insluitend die identifisering van diegene wat na bewering deelgeneem het. Versameling van bewyse berei nou die grond voor vir ondersoeke, gerigte sanksies en hefboomwerking op amptenare van wetstoepassers in die toekoms.
Aangesien so 'n ondersoek tans nie in Belo-Rusland moontlik is nie, moet internasionale menseregte-aktiviste in staat gestel word om die proses buite die land te begin met steun van Belo-Russiese NRO's.
7. Ondersteun bekende slagoffers van die regime
Selfs met 'n ongekende veldtog van solidariteit onder Belo-Russe het baie mense ondersteuning nodig, veral diegene wat glo marteling gely het. Sommige media beweer dat hulle 'n aansienlike hoeveelheid inkomste verloor het omdat adverteerders gedwing is om uit te trek en joernaliste in hegtenis geneem is. Verdedigers van menseregte het fondse nodig om organisasies aan die gang te hou in die hitte van hierdie onderdrukking.
Om al hierdie mense en organisasies te ondersteun, kos tienmiljoene euro's, maar dit sal die groot finansiële las aansienlik verlig vir diegene wat die regering gekant het.