Verklaring van onafhanklikheid - Geskiedenis Podcasts - 2022
Vroeg in 1776 was die Amerikaanse openbare mening diep verdeeld oor die kwessie om onafhanklikheid van Brittanje te verklaar. 'N Merkbare drif na onafhanklikheid het plaasgevind, maar die publikasie van Thomas Paine's Gesonde verstand en nuus oor die besluit van koning George III om buitelandse huursoldate te huur om in Amerika te veg, radikaliseer die menings van baie. Op 10 Mei het die Kontinentale Kongres 'n resolusie aangeneem waarin die state aangemoedig word om hul eie onafhanklike regerings te stig om die terughoudende koninklike regerings te vervang. Ondanks hierdie optrede was die meningsverskil verdeeld oor die wysheid om die kongres self 'n onafhanklikheidsverklaring af te lê. besluite voor die kongres:
'N Onafhanklikheidsverklaring wat afgesluit is met die woorde: "Hierdie Verenigde Kolonies is, en met reg behoort vrye en onafhanklike state te wees."
'N Voorstel dat die kongres begin met die vestiging van formele diplomatieke betrekkinge met ander nasies.
'N Voorstel dat die kongres begin met die beplanning van 'n konfederasie om die 13 state te beheer.
Tydens die debat het Jefferson die argumente vir en teen aangeteken, wat baie later in sy outobiografie gepubliseer is. Die teenstanders, verteenwoordig deur mense soos Wilson, Rutledge, Dickinson en Livingston, het aangevoer dat hoewel onafhanklikheid nou onvermydelik was, die tyd nog nie aangebreek het om dit te verklaar nie. Verder was die openbare mening nog nie verenig agter so 'n stap nie, veral in die middelkolonies, en 'n vinnige besluit kan tot hul afstigting lei. Boonop was die vooruitsigte van buitelandse alliansies met Spanje of Frankryk nie goed nie, aangesien een van hulle 'n sterk Amerikaanse nasie as 'n bedreiging vir hul eie kolonies in die nuwe wêreld sou beskou. , Lee en Wythe, beskou die verklaring as 'n eenvoudige feitelike erkenning. In hul gedagtes het koning George reeds die breuk geskep deur in wese oorlog aan die kolonies te verklaar. Hulle beskou 'n onmiddellike verklaring as 'n goeie beleid, omdat vertraging die gevaar loop dat die militêre situasie versleg, wat die verklaring minder waarskynlik met die kontinentale moondhede sal laat slaag. Hulle het getwyfel dat die onwilligheid van die middelkolonies die verenigde front sou breek, en hulle het gesinspeel dat die voetsleepers hoop om hulself in die agterkant te posisioneer om die minste te waag as die onderneming misluk. Die resolusies blyk sterk steun te geniet, maar konserwatiewes het bly hoop op versoening en vertraagde optrede. Voor die uitstel tot 1 Julie is komitees aangestel om ondersteunende verklarings op te stel. Die onafhanklikheidskwessie is toegewys aan Robert Livingston van New York, Benjamin Franklin van Pennsylvania, Roger Sherman van Connecticut, John Adams van Massachusetts en Thomas Jefferson van Virginia, die enigste Suidlander. Op Maandag 1 Julie het die Huis as 'n komitee van die geheel weer tot aksie oorgegaan en die debat voortgesit. By 'n stemming oor die oorspronklike resolusies van Virginia, was nege kolonies ten gunste. Suid -Carolina en Pennsilvanië het daarteen gestem, New York onthouding en verklaar dat hulle nie instruksies ontbreek om ten gunste daarvan te stem nie, en Delaware se twee afgevaardigdes wat bygewoon is, het op 2 Julie 12 van die kolonies ten gunste van Lee se eerste resolusie gestem; slegs die afvaardiging van New York 1 weer onthouding, aangesien dit nie tuis instruksies ontvang het nie. Uit hierdie gedeelte van 'n brief van John Adams aan sy vrou op 3 Julie, is dit duidelik dat hy gedink het dat die datum van aanneming, 2 Julie, die mees gevierde sou wees:
Die tweede dag van Julie, 1776, sal 'n onvergeetlike tydperk in die geskiedenis van Amerika wees. Ek is geneig om te glo dat dit deur die opvolgende geslagte, as die groot herdenkingsfees, gevier sal word. Dit moet herdenk word, as die dag van bevryding deur plegtige dade van toewyding aan die Almagtige God. Dit moet gevier word met prag, skouspel, speletjies, sport, gewere, klokke, vreugdevure en beligtings, van die een kant van die kontinent na die ander, van hierdie tyd af vir ewig. U sal dink ek is met entoesiasme vervoer; maar ek is nie. Ek is deeglik bewus van die moeite en bloed en die skat dat dit ons sal kos om hierdie verklaring te handhaaf en hierdie state te ondersteun en te verdedig. Tog, deur al die somberheid, kan ek die strale van lig en heerlikheid sien; Ek kan sien dat die doel meer as alle middele werd is, en dat die nageslag sal seëvier, alhoewel ek en jy kan raai, wat ek hoop ons nie sal doen nie.
Twee dae later, 4 Julie, keur die kongres die finale weergawe van die verklaring deur die komitee goed. Dit is onderteken deur John Hancock, president van die kongres, en Charles Thomson, die sekretaris. grondwet vir Virginia. Die finale produk bevat egter slegs 'n paar belangrike veranderinge in die ontwerp van Jefferson. Die oorspronklike konsep bevat 'n veroordeling van die Britse slawehandel, maar die bepaling is op aandrang van afgevaardigdes wat voor slawerny was, vervat. Ook in die finale weergawe was 'n veroordeling van die Britse volk, eerder as die regering, afwesig. Die verklaring (sien teks) bestaan ​​uit verskeie dele:
'N Inleiding wat die redes vir die aanvaarding van onafhanklikheid aandui. Jefferson het sterk gebly op die filosofie van die natuurregte van die Engelse politieke filosoof John Locke. Daar word beweer dat regerings hul oorsprong het in 'n sosiale kompak tussen die mense en hul heersers. Die mense sou hul gehoorsaamheid bied in ruil vir die beloftes van die regerings om die natuurlike lewensreg, vryheid en eiendom te beskerm; Jefferson versag egter die lys van regte van Locke deur te verwys na "lewe, vryheid en die strewe na geluk. "Regerings wat versuim het om hierdie regte te verstrek of te beskerm, kan wettiglik afgeskaf word.
'N Reeks beskuldigings wat die besluit vir onafhanklikheid regverdig. Die verklaring bevat 'n lang lys aanklagte teen George III, die parlement en koninklike amptenare. Die beskuldiging van die koning van oortredings was 'n afwyking van vorige posisies wat die ministers en politici besweer het, maar nie die monarg nie. Sommige van die klagtes wat in die dokument geregistreer is, kan vir die leser van vandag vreemd of selfs triviaal lyk, maar daar moet onthou word dat die doel van die verklaring die vorming van die openbare mening was en nie die opname van feite nie.
'N Gevolgtrekking. Op grond van die lang reeks oortredings wat in die verklaring uiteengesit word, word die woorde van Richard Henry Lee weergegee: 'Dat hierdie Verenigde Kolonies is, en van die regte Vrye en Onafhanklike State moet wees; dat hulle van alle trou aan die Britse Kroon afgesluit is , en dat alle politieke verbintenis tussen hulle en die staat Groot -Brittanje heeltemal ontbind is en behoort te wees ... "
Op 5 Julie het Hancock afskrifte van die dokument aan die state gestuur. Die eerste openbare voorlesing van die verklaring het op 8 Julie voor 'n groot menigte in Philadelphia plaasgevind. George Washington het beveel dat die dokument op 9 Julie aan die vergaderde kontinentale leër voorgelees word2 perkament is op 2 Augustus 1776 deur 50 afgevaardigdes bewerkstellig. Een afgevaardigde het later daardie maand onderteken, drie ander in September, een in November en Thomas McKean van Delaware, eers in 1781. Opvallende nie-ondertekenaars was John Dickinson, wat nie geteken het as 'n beginselsaak, en Robert Livingston, wat deur sy staat herroep is voordat hy die kans gehad het om dit te onderteken. Oorspronkrekening wat immigrasie uit baie Europese lande wat nie WASP is nie, sou beperk en dit in wese uit Japan sou verwyder. Hy het gesê:
... en een van die projektors van hierdie wetsontwerp het dit as 'n nuwe onafhanklikheidsverklaring verklaar, vergeet dat die ou verklaring tydens die voorlesing van die beserings en gebruik van die Britse monarg: "Hy het probeer om die bevolking van hierdie state, met die doel om die wette van die naturalisasie van buitelanders te belemmer; weier om ander te laat om hul migrasie hierheen aan te moedig, en die voorwaardes vir nuwe besittings van lande te verhoog. " Laat ons nie vergeet dat wat ons van 'n edele nasie gemaak het, die feit was dat ons die onderdruktes ontvang het en aan ons oewers toegelaat het dat ons waardig was om die geleenthede van ons ontsaglike nasionale hulpbronne te deel, wat tot 'n buitengewone omvang, nog steeds dringend om ontwikkeling.
1. Die vergadering in New York het op 9 Julie gestem om sy afgevaardigdes by die kongres te magtig om ten gunste van onafhanklikheid te stem. Verassend is die proses om 'n regsdokument in groot, duidelike letters te laat skryf. Dit blyk dat Timothy Matlack van Pennsylvania, wat hierdie diens vroeër vir die kongres verrig het, formele versnelde weergawes van die verklaring voorberei het. Sien tydlyn van die Amerikaanse rewolusie.