Is die alliansies voor die Eerste Wêreldoorlog werklik geskep om oorlog te voorkom? - Inligting
Is die alliansies voor die Eerste Wêreldoorlog werklik geskep om oorlog te voorkom?
In 'n toneel in Blackadder goes Forth het kaptein Edmund Blackadder die weg gebaan vir die Eerste Wêreldoorlog: https://www.youtube.com/watch?v=tGxAYeeyoIc
Edmund: Bedoel u "Hoe het die oorlog begin?"
George: Die oorlog het begin as gevolg van die gemene Hun en sy boosaardige imperiumbou.
Edmund: George, die Britse Ryk beslaan tans 'n kwart van die wêreld, terwyl die Duitse Ryk bestaan ​​uit 'n klein worsfabriek in Tanganyika. Ek dink skaars dat ons heeltemal van die skuld op die imperialistiese front onthef kan word.
George: O, nee, meneer, absoluut nie. (eenkant, vir Baldick) Mal soos 'n fiets!
Baldrick: Ek het gehoor dat dit begin het toe 'n ou genaamd Archie Duke 'n volstruis geskiet het omdat hy honger was.
Edmund: Ek dink jy bedoel dit het begin toe die aartshertog van Oostenryk-Hongarye geskiet is.
Baldrick: Nee, daar was beslis 'n volstruis betrokke, meneer.
Edmund: Wel, moontlik. Maar die eintlike rede vir die hele ding was dat dit te veel moeite was nie oorlog te voer.
George: By Gum is dit interessant; Ek was nog altyd lief vir geskiedenis - The Battle of Hastings, Henry VIII en sy ses messe, dit alles.
Edmund: Sien u, Baldrick, om oorlog in Europa te voorkom, het twee superblokke ontwikkel: ons, die Franse en die Russe aan die een kant; en die Duitsers en Oostenryk-Hongarye aan die ander kant. Die idee was om twee groot opponerende leërs te hê, wat elkeen die ander se afskrikmiddel was. Op hierdie manier kan daar nooit 'n oorlog wees nie.
Baldrick: Maar dit is 'n soort oorlog, nie waar nie, meneer?
Edmund: Ja, dis reg. U sien, daar was 'n klein foutjie in die plan.
George: Wat was dit, meneer?
Edmund: Dit was bollocks.
Hierdie verduideliking pas my nie goed nie-aangesien Blackadder goes Forth in die laat 1980's, voor die val van die Sowjetunie, gemaak is, kom dit voor as die draaiboekskrywers van die program wat ons 'n allegorie gee oor Mutual-Assured Destruction en hul persoonlike bekommernisse dat ons uiteindelik die kern van Armageddon in die gesig staar; Ek het gedink dat die idee van afskrikmiddel deur massiewe vergelding eers gedurende die vyftigerjare ontstaan ​​het - so as dit die geval was, sou dit moontlik nie die strategie van die vroeë 20ste eeu kon wees nie.
Van wat ek uit die geskiedenissklas onthou, het ek gedink dat die toestand van Europa onmiddellik voorafgaand aan die Eerste Wêreldoorlog nie 'n gekunstelde toedrag van sake was nie, maar die natuurlike gevolg van die ontwikkelde nasies se ontwerpe van ryk en 'n konstante militêre opbou om voor te berei op die uiteindelike oorlog, en nie as 'n manier om dit te voorkom nie.
Bismarck onderhou noukeurig 'n netwerk van alliansies wat ontwerp is om Frankryk na die Frans-Pruisiese oorlog te bevat om 'n oorlog te voorkom waar Frankryk moontlik beheer oor Elsas-Lotharingen sou probeer herwin.
Bismarck het geglo dat Frankryk altyd die eenwording van Duitsland sou teëstaan, aangesien dit 'n magtige buurman aan die noordelike grens sou skep, en natuurlik 'n kragtige mededinger op die vasteland. Sien hieronder vir meer besonderhede:
Frankryk was sterk gekant teen die anneksasie van die Suid -Duitse state (Beiere, Württemberg, Baden en Hesse), wat 'n te magtige land langs sy grens sou geskep het. In Pruise is 'n oorlog teen Frankryk nodig geag om Duitse nasionalisme in die state aan te wakker wat die vereniging van 'n groot Duitse ryk moontlik sou maak. Hierdie doel word beklemtoon deur die Pruisiese kanselier Otto von Bismarck se aanhaling: "Ek het geweet dat 'n Frans-Pruisiese oorlog moet plaasvind voordat 'n verenigde Duitsland gevorm word."  Bismarck het ook geweet dat Frankryk die aggressor in die konflik moet wees om die Suid -Duitse state staan ​​aan die kant van Pruise en gee Duitsers dus numeriese meerderwaardigheid. 
Dit het beteken dat die voorkoming van oorlog met Frankryk op diplomatieke wyse 'n belangrike belang vir die Duitsers was.
Dit is nogal interessant dat hy, toe Wilhelm II aan bewind gekom het, die drade van hierdie alliansie -tapisserie, wat daarop gemik was om Frankryk te bevat, laat ontrafel, meestal as gevolg van trots en onbevoegdheid, die ou vyand van monarge en outokrate deur die geskiedenis. Liddell Hart (ondanks sy ander gebreke as historikus, militêre wetenskaplike en mens) het hierdie uiteensetting in die diplomatieke topografie van Europa in sy geskiedenis van die Eerste Wêreldoorlog opgemerk.
Dit is net 'n vinnige antwoord, aangesien ek nie vroeër die geleentheid gekry het om dit te skryf nie, en ek hopelik nie die boot oor hierdie vraag gemis het nie - ek sal in die loop van die aand in meer besonderhede wysig/die antwoord in die algemeen uitdruk.
Hier is 'n paar meer besonderhede oor die 'bevalling van Frankryk' - sommige daarvan is wel in Frans. https://www.questia.com/library/journal/1G1-15772192/bismarck-and-the-containment-of-france-1873-1877
Is die alliansies voor die Eerste Wêreldoorlog werklik geskep om oorlog te voorkom? - Geskiedenis
Die alliansiestelsel was een van die hoofoorsake van die Eerste Wêreldoorlog. Die alliansiestelsel bestaan ​​uit twee groepe, die Sentrale moondhede (Duitsland, Oostenryk-Hongarye, Italië (1914) en Turkye). Die tweede groep was die Geallieerde moondhede (Rusland, Frankryk, Groot -Brittanje en die Verenigde State). Die alliansiestelsel is wanneer lande kragte saamsnoer of saamwerk om 'n sekere doel te bereik. Die rede waarom hulle alliansies het, is dat die ander land of lande hulle kan help as hulle dit nodig het. Die alliansies is meestal in die geheim gesluit. Hulle is later in die openbaar onthul.
As Duitsland nooit 'n bondgenootskap met Oostenryk-Hongarye gehad het nie, is die oorlog moontlik voorkom. Nadat Duitsland oorlog verklaar het, verklaar al die ander lande wat met Duitsland verbonde was, ook oorlog. Die alliansie tussen Duitsland en Oostenryk-Hongarye is in 1879 in die geheim gevorm. Dit word die Dual-alliansie genoem. Hulle het belowe om mekaar te ondersteun as Rusland ooit sou aanval. Meer as tien ander lande het by die Eerste Wêreldoorlog betrokke geraak weens die alliansiestelsel.
Al die oorlewende primêre bronne vir die Grieks-Persiese oorloë is Grieks, maar geen kontemporêre verslae bestaan ​​in ander tale nie. Verreweg die belangrikste bron is die Griekse historikus Herodotus uit die vyfde eeu. Herodotus, wat die "Vader van die geskiedenis" genoem is,  is gebore in 484 vC in Halicarnassus, Klein -Asië (toe deel van die Persiese ryk). Hy skryf sy 'navrae' (Grieks Historia, Engels (Die) Geskiedenisse) ongeveer 440–430 vC, en probeer om die oorsprong van die Grieks-Persiese oorloë op te spoor, wat nog steeds 'n onlangse geskiedenis sou wees.  Herodotus se benadering was nuut en ten minste in die Westerse samelewing het hy 'geskiedenis' as 'n dissipline uitgevind.  Soos historikus Tom Holland dit stel: "Vir die eerste keer het 'n kroniekskrywer homself opgestel om die oorsprong van 'n konflik nie op te spoor na 'n verlede wat so ver is dat dit heeltemal fabelagtig is, en ook nie na die grille en wense van een of ander god nie, ook nie op mense se aanspraak om die lot te openbaar nie, maar eerder verduidelikings wat hy persoonlik kon verifieer. " 
Sommige latere ou historici, begin met Thucydides, het Herodotus en sy metodes gekritiseer.   Desondanks het Thucydides gekies om sy geskiedenis te begin waar Herodotus opgehou het (by die beleg van Sestos) en het gevoel dat Herodotus se geskiedenis akkuraat genoeg was om nie herskryf of reg te stel nie.  Plutarchus het Herodotus gekritiseer in sy opstel "On the Malignity of Herodotus", en beskryf Herodotus as "Philobarbaros"(barbaars-liefhebber) omdat hy nie pro-Grieks genoeg was nie, wat daarop dui dat Herodotus eintlik 'n redelike werk van selfsugtigheid kon verrig het.  'n Negatiewe siening van Herodotus is na Renaissance-Europa oorgedra, hoewel hy goed gebly het Sedert die 19de eeu is sy reputasie egter dramaties herstel deur argeologiese vondste wat sy weergawe van die gebeure herhaaldelik bevestig het. Historia, maar dat sommige van sy spesifieke besonderhede (veral troepegetalle en datums) met skeptisisme beskou moet word.  Tog is daar nog 'n paar historici wat meen dat Herodotus 'n groot deel van sy verhaal uitgemaak het. 
Die militêre geskiedenis van Griekeland tussen die einde van die tweede Persiese inval in Griekeland en die Peloponnesiese Oorlog (479–431 vC) word nie goed ondersteun deur oorlewende antieke bronne nie. Hierdie tydperk, soms na verwys as die pentekontaetia (πεντηκονταετία, die vyftig jaar) deur ou skrywers, was 'n tydperk van relatiewe vrede en voorspoed in Griekeland.   Die rykste bron vir die tydperk, en ook die mees kontemporêre, is Thucydides se Geskiedenis van die Peloponnesiese Oorlog, wat deur moderne historici algemeen beskou word as 'n betroubare primêre rekening.    Thucydides noem hierdie periode slegs in 'n afwyking van die groei van die Atheense mag in die aanloop tot die Peloponnesiese oorlog, en die verslag is kort, waarskynlik selektief en het geen datums nie.   Desondanks kan Thucydides se verslag deur historici gebruik word en word dit gebruik om 'n geraamte chronologie vir die tydperk op te stel, waarop besonderhede uit argeologiese verslae en ander skrywers opgesluit kan word. 
Meer besonderhede oor die hele periode word verskaf deur Plutarchus, in sy biografieë van Themistocles, Aristides en veral Cimon. Plutarchus skryf ongeveer 600 jaar na die betrokke gebeure en is dus 'n sekondêre bron, maar hy noem gereeld sy bronne, wat 'n mate van verifikasie van sy stellings moontlik maak.  In sy biografieë put hy direk uit baie antieke geskiedenisse wat nog nie oorleef het nie, en bewaar dus dikwels die besonderhede van die tydperk wat in Herodotus en Thucydides se verslae weggelaat is. Die laaste belangrike bron vir die tydperk is die universele geskiedenis (Bibliotheca historica) van die 1ste eeu v.C. die Siciliaanse, Diodorus Siculus. Baie van Diodorus se skryfwerk oor hierdie tydperk is afkomstig van die veel vroeëre Griekse historikus Ephorus, wat ook 'n universele geskiedenis geskryf het.  Diodorus is ook 'n sekondêre bron en word deur moderne historici dikwels bespot oor sy styl en onjuisthede, maar hy behou baie besonderhede van die antieke tyd wat nêrens anders gevind word nie. 
Verdere verspreide besonderhede kan gevind word in Pausanias's Beskrywing van Griekeland, terwyl die Byzantynse Suda -woordeboek van die 10de eeu nC enkele staaltjies bewaar wat nêrens anders gevind word nie. Geringe bronne vir die tydperk sluit in die werke van Pompeius Trogus (deur Justinus weergegee), Cornelius Nepos en Ctesias van Cnidus (geïllustreer deur Photius), wat nie in die oorspronklike tekstuele vorm is nie. Hierdie werke word nie as betroubaar beskou nie (veral Ctesias), en is nie besonder nuttig vir die rekonstruksie van die geskiedenis van hierdie tydperk nie.  
'N Paar fisiese oorblyfsels van die konflik is deur argeoloë gevind. Die bekendste is die Slangkolom in Istanbul, wat oorspronklik in Delphi geplaas is om die Griekse oorwinning op Plataea te herdenk. In 1939 het die Griekse argeoloog Spyridon Marinatos die oorblyfsels van talle Persiese pylpunte by die Kolonosheuwel op die terrein van Thermopylae gevind, wat nou algemeen geïdentifiseer word as die plek van die verdediger se laaste stand. 
Die Grieke van die klassieke tydperk het geglo dat 'n beduidende aantal Grieke in die donker tyd wat gevolg het op die ineenstorting van die Myceense beskawing, gevlug het en na Klein -Asië geëmigreer het.   Moderne historici aanvaar hierdie migrasie oor die algemeen as histories (maar los van die latere kolonisering van die Middellandse See deur die Grieke).   Daar is egter diegene wat glo dat die Ioniese migrasie nie so eenvoudig verduidelik kan word soos die klassieke Grieke beweer het nie.  Hierdie setlaars kom uit drie stamgroepe: die Eoliërs, Doriane en Ioniërs. Die Ioniërs het hulle aan die kus van Lydia en Caria gevestig en die twaalf stede wat Ionia uitmaak, gestig.  Hierdie stede was Miletus, Myus en Priene in Caria Ephesus, Colophon, Lebedos, Teos, Clazomenae, Phocaea en Erythrae in Lydia en die eilande Samos en Chios.  Alhoewel die Ioniese stede onafhanklik van mekaar was, erken hulle hul gedeelde erfenis en het hulle vermoedelik 'n gemeenskaplike tempel en ontmoetingsplek, die Panionion. [ii] Hulle vorm dus 'n 'kulturele bond', waartoe hulle geen ander stede, of selfs ander stamme -Ioniërs, sou toelaat nie.  
Die stede Ionia het onafhanklik gebly totdat hulle deur die Lidiërs van Wes -Klein -Asië verower is. Die Lydiaanse koning Alyattes val Miletus aan, 'n konflik wat eindig met 'n alliansieverdrag tussen Miletus en Lydia, wat beteken dat Miletus interne outonomie sal hê, maar Lydia in buitelandse aangeleenthede sal volg.  Op hierdie tydstip was die Lydiërs ook in konflik met die mediaanryk, en die Milesiërs het 'n leër gestuur om die Lydiërs in hierdie konflik te help. Uiteindelik is 'n vreedsame skikking tussen die Mede en die Lydiërs gevestig, met die Halysrivier as die grens tussen die koninkryke.  Die beroemde Lidiese koning Croesus volg sy vader Alyattes op in ongeveer 560 vC en gaan die ander Griekse stadstate van Klein -Asië verower. 
Die Persiese prins Kores het in 553 vC 'n opstand teen die laaste Median -koning Astyages gelei. Cyrus was 'n kleinseun van Astyages en word ondersteun deur 'n deel van die mediane aristokrasie.  Teen 550 vC was die rebellie verby, en Kores het as oorwinnaars uit die stryd getree en die Achaemenidiese Ryk gestig in die plek van die mediaanryk.  Croesus beskou die ontwrigting in die mediaanryk en Persië as 'n geleentheid om sy koninkryk uit te brei en vra die orakel van Delphi of hy hulle moet aanval. Die Oracle het vermoedelik die beroemde dubbelsinnige antwoord geantwoord dat 'as Croesus die Halys sou oorsteek, 'n groot ryk sou vernietig'.  Croesus was blind vir die dubbelsinnigheid van hierdie profesie en val die Perse aan, maar word uiteindelik verslaan en Lydia val op Kores.  Deur die Halys oor te steek, het Croesus inderdaad 'n groot ryk vernietig - sy eie.
Tydens die stryd teen die Lydiërs het Kores boodskappe aan die Ioniërs gestuur waarin hulle gevra word om in opstand te kom teen die Lydiese heerskappy, wat die Ioniërs geweier het om te doen. Nadat Kores die verowering van Lydia voltooi het, het die Ioniese stede nou aangebied om sy onderdane te wees onder dieselfde terme as wat hulle onderdane van Croesus was.  Cyrus het geweier en verwys na die onwilligheid van die Ioniërs om hom voorheen te help. Die Ioniërs het hulle dus voorberei om hulself te verdedig, en Kores het die mediaan -generaal Harpagus gestuur om hulle te verower.  Hy het Phocaea eers aangeval, maar die Phocaeans het besluit om hul stad heeltemal te verlaat en in ballingskap op Sicilië te vaar, eerder as om Persiese onderdane te word (alhoewel baie later teruggekeer het).  Sommige Teiërs het ook gekies om te emigreer toe Harpagus Teos aanval, maar die res van die Ioniërs het gebly en is op hul beurt verower. 
In die jare na hul verowering het die Perse dit moeilik gevind om die Ioniërs te regeer. Elders in die ryk het Kores elite -inheemse groepe geïdentifiseer, soos die priesterskap van Judea - om hom te help om oor sy nuwe onderdane te regeer. In die Griekse stede het daar nie so 'n groep bestaan ​​nie, terwyl daar gewoonlik 'n aristokrasie was, maar dit was onvermydelik verdeel in vete faksies. Die Perse het dus besluit om 'n tiran in elke Ioniese stad te borg, alhoewel dit hulle by die interne konflikte van die Ioniërs aangetrek het. Sommige tiranne kan ook 'n onafhanklike reeks ontwikkel en moet vervang word. Die tiranne self het 'n moeilike taak ondervind om die ergste haat van hul medeburgers af te weer terwyl hulle ten gunste van die Perse was.  In die verlede is Griekse state dikwels deur tiranne geregeer, maar die regeringsvorm was aan die afneem. Vorige tiranne was ook geneig en moes sterk en bekwame leiers wees, terwyl die heersers wat deur die Perse aangestel is, eenvoudig plekmanne was. Ondersteun deur Persiese militêre mag, het hierdie tiranne nie die steun van die bevolking nodig gehad nie en kon hulle dus absoluut regeer.  Op die vooraand van die Grieks-Persiese oorloë is dit waarskynlik dat die Ioniese bevolking ontevrede geraak het en gereed was vir opstand. 
Oorlogvoering in die antieke Middellandse See
In die Grieks-Persiese oorloë het beide kante gebruik gemaak van spies-gewapende infanterie en ligte missiel troepe. Die Griekse leërs het die klem gelê op swaarder infanterie, terwyl die Persiese leërs die ligter tipes troepe bevoordeel het.  
Die Persiese weermag het bestaan ​​uit 'n uiteenlopende groep mans wat oor die verskillende nasies van die ryk getrek was.  Volgens Herodotus was daar egter ten minste 'n algemene ooreenstemming in wapenrusting en gevegstyl.  Die troepe was gewoonlik gewapen met 'n boog, 'n 'kort spies' en 'n swaard of byl en het 'n rietskerm gedra. Hulle het 'n leerkleed gedra,   alhoewel individue met 'n hoë status metaalwapens van hoë gehalte gedra het. Die Perse het heel waarskynlik hul boë gebruik om die vyand te verslyt en toe toegesluit om die laaste hou met spiese en swaarde te gee.  Die eerste rang van Persiese infanterieformasies, die sogenaamde 'sparabara', het geen boë gehad nie, het groter rietskild gedra en was soms gewapen met langer spiese. Hulle rol was om die agterste geledere van die formasie te beskerm.  Die kavallerie het waarskynlik as liggies gewapende raketkavallerie geveg.  
Die styl van oorlogvoering tussen die Griekse stadstate, wat tot minstens 650 vC dateer (soos gedateer deur die 'Chigi-vaas'), was gebaseer op die hoplietfalanks wat deur missieltroepe ondersteun word.  ​​ Die 'hopliete' was voetsoldate wat gewoonlik afkomstig was van die lede van die middelklasse (in Athene genoem zeugiete), wat die nodige toerusting kan bekostig om op hierdie manier te veg.   Die swaar wapenrusting bevat gewoonlik 'n borswapen of 'n linothorax, vette, 'n helm en 'n groot ronde, konkawe skild (die aspis of hoplon).  ​​Hopliete was gewapen met lang spiese (die dory), wat aansienlik langer was as Persiese spiese, en 'n swaard (die xiphos). Die swaar wapenrusting en langer spiese het hulle beter gemaak in hand-tot-hand-gevegte en het hulle beduidende beskerming gebied teen aanvalle wat wissel.  ​​Ligte gewapende skermutselinge, die psiloi het ook 'n deel uitgemaak van die Griekse leërs wat toenemend belangrik geword het tydens die konflik tydens die Slag van Plataea, byvoorbeeld dat hulle meer as die helfte van die Griekse leër gevorm het.  Die gebruik van kavallerie in Griekse leërs word nie in die veldslae van die Grieks-Persiese oorloë gerapporteer nie.
Aan die begin van die konflik het alle vlootmagte in die oostelike Middellandse See oorgegaan na die trireme, 'n oorlogskip aangedryf deur drie oewers. Die algemeenste vlootaktieke gedurende die tydperk was om te stamp (Griekse trireme was toegerus met 'n gegote bronsram by die boë), of om aan boord te gaan deur skeepsmarines.  Meer ervare vlootmagte het teen hierdie tyd ook 'n manoeuvre begin gebruik wat bekend staan ​​as diekplous. Dit is nie duidelik wat dit was nie, maar dit het waarskynlik behels dat ons in gapings tussen vyandelike skepe vaar en dit dan in die sy stamp. 
Die Persiese vlootmagte is hoofsaaklik verskaf deur die seevarende mense van die ryk: Fenisiërs, Egiptenare, Ciliciërs en Cypriotte.   Ander kusstreke van die Persiese Ryk sou skepe deur die loop van die oorloë bydra. 
'N Web van alliansies het tussen 1870 en 1914 in Europa ontwikkel, wat effektief twee kampe geskep het wat verbind is tot soewereiniteit of militêr ingryp - die Triple Entente en die Triple Alliance.
Die Triple Alliance van 1882 het Duitsland, Oostenryk-Hongarye en Italië verbind.
Die Triple Entente van 1907 het Frankryk, Brittanje en Rusland verbind.
'N Historiese punt van konflik tussen Oostenryk, Hongarye en Rusland, was oor hul onversoenbare belange op die Balkan, en Frankryk het 'n diepe agterdog van Duitsland in hul nederlaag in die oorlog van 1870.
'N Britse tekenprent van Europa in 1914.
Die alliansiestelsel het hoofsaaklik tot stand gekom omdat Duitsland, onder Bismarck, na 1870 'n presedent geskep het deur die keiserlike pogings van die bure van mekaar af te weer om 'n magsbalans in Europa te handhaaf
Die keiser en die tsaar
Rasputin het groot invloed uitgeoefen oor die Russiese Tsarina, Alexandra © Teen die jaar 1914 het konings nie meer hulle leërs in die geveg gelei nie. Dit was net so goed. Konings was nie meer gewaarborg om goeie soldate of militêre strateë te wees as om goeie heersers te wees nie. In teorie bly die heersers in die hoogste bevel, maar die werklike stryd van hierdie oorlog is aan generaals toevertrou. Al die Europese monarge het óf stewig in hul paleise gebly en af ​​en toe hul troepe besoek, óf hulle het hulself gevestig in 'n landhuis agter die frontlinies. Hoe dan ook, die meeste van hulle het baie min sê oor die uitvoering van die oorlog.
Kaiser Wilhelm II het homself spoedig as niks anders as 'n bombastiese sabel-rammelaar geopenbaar nie.
Van al die soewereine wat by die Eerste Wêreldoorlog betrokke was - die keisers van Duitsland, Rusland, Oostenryk -Hongarye, die konings van Groot -Brittanje, Italië, België, Serwië, Bulgarye, Roemenië, Griekeland en, kortliks, Montenegro - blykbaar die mees oorlogsugtige om die minste strydlustig te wees wanneer die werklikheid van oorlog hulle tref. Kaiser Wilhelm II het homself spoedig geopenbaar as niks anders as 'n bombastiese sabel-rammelaar nie, sonder elke leierseienskappe. Uiteindelik, deur die Opperbevel geïgnoreer, moet hy sy dae 'tee drink, stap, hout sny'. Teen die einde van die oorlog, met sy leërs wat militêre nederlaag in die gesig staar, is hy oorweldig deur die magte van republikanisme en revolusie wat hy altyd min of meer geïgnoreer het, en hy was gedwing om af te sien.
In April 1915 het die ewe onbesliste tsaar Nicholas II die noodlottige stap geneem om persoonlike bevel oor die leër te aanvaar. Sy besluit om die hoofstad te laat, was nie minder misleidend in die hande van sy sterkgesinde gemaksuster, die keiserin Alexandra, wat geheel en al onder die invloed van die geheimsinnige was sterretjies (geestelike adviseur) Rasputin. In Maart 1917 het onluste in Sint -Petersburg uitgebreek, en 'n week later het Nicholas II gehoor dat 'n haastig byeengestelde voorlopige regering besluit het dat hy moet abdikeer. Sonder die steun van die politici of die generaals, moes die tsaar hom onderwerp. In die loop van 'n week het die voorheen skynbaar onaantasbare Romanov -dinastie in duie gestort.
Die griep pandemie van 1918
Die grieppandemie van 1918-1919 het meer mense as die Groot Oorlog, vandag bekend as die Eerste Wêreldoorlog (WWI), by ongeveer 20 tot 40 miljoen mense doodgemaak. Dit word genoem as die mees verwoestende epidemie in die opgetekende wêreldgeskiedenis. Meer mense sterf in 'n enkele jaar aan griep as in vier jaar van die Black Death Bubonic Plague van 1347 tot 1351. Die griep van 1918-1919 was 'n wêreldwye ramp, bekend as "Spaanse griep" of "La Grippe".
The Grim Reaper deur Louis Raemaekers
In die herfs van 1918 was die Groot Oorlog in Europa besig om af te neem en vrede was op die horison. Die Amerikaners het by die stryd aangesluit en die Geallieerdes nader aan die oorwinning teen die Duitsers gebring. Diep binne -in die loopgrawe het hierdie mans deur sommige van die brutaalste lewensomstandighede geleef, wat blykbaar nie erger kon wees nie. Toe, in sakke regoor die wêreld, het iets uitgebars wat net so goed soos die gewone verkoue lyk. Die griep van daardie seisoen was egter veel meer as 'n verkoue. In die twee jaar dat hierdie plaag die aarde geteister het, is 'n vyfde van die wêreldbevolking besmet. Die griep was die dodelikste vir mense tussen die ouderdomme 20 en 40. Hierdie patroon van morbiditeit was ongewoon vir griep wat gewoonlik 'n moordenaar van bejaardes en jong kinders is. Dit besmet 28% van alle Amerikaners (Tice). Na raming sterf 675 000 Amerikaners tydens die pandemie aan griep, tien keer soveel as in die wêreldoorlog. Van die Amerikaanse soldate wat in Europa gesterf het, val die helfte van hulle op die griepvirus en nie op die vyand nie (Deseret News). Na raming sterf 43 000 soldate wat vir die Eerste Wêreldoorlog gemobiliseer is, aan griep (Crosby). 1918 sou 'n onvergeetlike jaar van lyding en dood en tog van vrede wees. Soos opgemerk in die Journal of the American Medical Association se laaste uitgawe van 1918:
'Die 1918 het verbygegaan: 'n belangrike jaar as die beëindiging van die wreedste oorlog in die annale van die menslike geslag 'n jaar wat ten minste 'n einde aan die einde van die mens se vernietiging van die mens was, helaas 'n jaar waarin die meeste ontwikkel het noodlottige aansteeklike siekte wat die dood van honderdduisende mense veroorsaak het. Geneeskundige wetenskap het hom vier en 'n half jaar lank daaraan toegewy om mans op die vuurlyn te sit en hulle daar te hou. Nou moet dit met sy hele krag tot die bestryding van die grootste vyand draai van alles-aansteeklike siektes, " (12/28/1918).
'N Noodhospitaal vir grieppasiënte
Die effek van die griepepidemie was so erg dat die gemiddelde lewensduur in die VSA met 10 jaar gedaal het. Die griepvirus het 'n diepgaande virulensie gehad, met 'n sterftesyfer van 2.5% in vergelyking met die vorige griepepidemies, wat minder as 0.1% was. Die sterftesyfer vir 15 tot 34-jariges aan griep en longontsteking was in 1918 20 keer hoër as in vorige jare (Taubenberger). Mense is op straat met siektes getref en het vinnig gesterf. Een anektode wat in 1918 gedeel is, was van vier vroue wat laat in die nag saam brug gespeel het. Oornag sterf drie van die vroue aan griep (Hoagg). Ander het verhale vertel van mense op pad werk toe, wat skielik griep ontwikkel en binne enkele ure sterf (Henig). Een dokter skryf dat pasiënte met skynbaar gewone griep vinnig 'die mees viskose tipe longontsteking wat ooit gesien is' sou ontwikkel, en later wanneer sianose by die pasiënte verskyn, 'is dit bloot 'n stryd om lug totdat hulle versmoor' (Grist, 1979). 'N Ander dokter onthou dat die grieppasiënte' gesterf het terwyl hulle gesukkel het om hul lugweë skoon te maak van 'n bloedskuim wat soms uit hul neus en mond gespoel het '(Starr, 1976). Die dokters van die tyd was hulpeloos teen hierdie kragtige middel van griep. In 1918 slaan kinders tou na die rympie (Crawford) oor:
Ek het 'n voëltjie gehad, sy naam was Enza. Ek het die venster oopgemaak, en griep-enza.
Die griep -pandemie het om die wêreld gegaan. Die meeste mense voel die gevolge van hierdie tipe griepvirus. Dit versprei volgens die pad van sy menslike vragmotors, langs handelsroetes en skeepslyne. Uitbrake vloei deur Noord -Amerika, Europa, Asië, Afrika, Brasilië en die Suidelike Stille Oseaan (Taubenberger). In Indië was die sterftesyfer uiters hoog met ongeveer 50 sterftes as gevolg van griep per 1 000 mense (Brown). Die Groot Oorlog, met sy massabewegings van mans in leërs en aan boord van skepe, het waarskynlik bygedra tot die vinnige verspreiding en aanval. Die oorsprong van die dodelike griep siekte was onbekend, maar daar word wyd bespiegel. Sommige van die bondgenote beskou die epidemie as 'n biologiese oorlogsinstrument van die Duitsers. Baie het gedink dit is die gevolg van die loopgraafoorlogvoering, die gebruik van mosterdgasse en die "rook en dampe" van die oorlog. 'N Nasionale veldtog begin met die gereed oorlogsretoriek om die nuwe vyand van mikroskopiese omvang te beveg. 'N Studie het probeer redeneer waarom die siekte in sekere gelokaliseerde streke so verwoestend was, na die klimaat, die weer en die rassesamestelling van stede. Hulle het gevind dat humiditeit gekoppel is aan ernstiger epidemies, aangesien dit 'die verspreiding van die bakterieë bevorder' (Committee on Atmosphere and Man, 1923). Intussen het die nuwe wetenskappe van die aansteeklike middels en immunologie gejaag om 'n entstof of terapie te vind om die epidemies te stop.
Die ervarings van mense in militêre kampe wat die griep -pandemie ondervind:
'N Uittreksel uit die herinneringe van 'n oorlewende op Camp Funston van die pandemiese Survivor
'N Brief aan 'n mede -dokter wat die toestande tydens die griepepidemie by Camp Devens beskryf
'N Versameling briewe van 'n soldaat wat in Camp Funston Soldier gestasioneer is
Die oorsprong van hierdie griepvariant is nie presies bekend nie. Daar word vermoed dat dit in China ontstaan ​​het in 'n seldsame genetiese verskuiwing van die griepvirus. Die rekombinasie van die oppervlakte -proteïene het vir byna almal 'n virus veroorsaak en 'n verlies aan kudde -immuniteit veroorsaak. Die virus is onlangs uit die weefsel van 'n dooie soldaat gerekonstrueer en word nou geneties gekarakteriseer. Die naam Spaanse griep kom van die vroeë verdrukking en groot sterftes in Spanje (BMJ, 10/19/1918), waar dit na bewering 8 miljoen in Mei doodgemaak het (BMJ, 7/13/1918). 'N Eerste golf griep het egter vroeg in die lente van 1918 in Kansas en in militêre kampe in die VSA verskyn. Min het die epidemie te midde van die oorlog opgemerk. Wilson het pas sy adres van 14 punte gegee. Daar was feitlik geen reaksie of erkenning vir die epidemies in Maart en April in die militêre kampe nie. Dit was jammer dat daar geen stappe gedoen is om voor te berei op die gewone rekrudensie van die virulente griepstam in die winter nie. Die gebrek aan optrede is later gekritiseer toe die epidemie nie in die winter van 1918 geïgnoreer kon word nie (BMJ, 1918). Hierdie eerste epidemies by oefenkampe was 'n teken van wat in die herfs en winter van 1918 in die hele wêreld in groter omvang sou kom.
Die oorlog het die virus teruggebring na die VSA vir die tweede golf van die epidemie. Dit het in September 1918 die eerste keer in Boston aangekom deur die hawe wat besig was met oorlogsvervoer van masjinerie en voorraad. Die oorlog het die virus ook in staat gestel om te versprei en te versprei. Mans regoor die land mobiliseer om by die weermag en die saak aan te sluit. Toe hulle bymekaarkom, het hulle die virus saamgeneem en na diegene wat hulle gekontak het. Die virus het in Oktober 1918 byna 200,00 mense doodgemaak. In 11 November 1918 het die einde van die oorlog 'n herlewing moontlik gemaak. Terwyl mense die wapenstilstandsdag met parades en groot partytjies gevier het, 'n volledige ramp vanuit die oogpunt van openbare gesondheid, het 'n hergeboorte van die epidemie in sommige stede plaasgevind. Die griep die winter was verbeeldingloos omdat miljoene besmet en duisende gesterf het. Net soos die oorlog die verloop van griep bewerkstellig het, het griep die oorlog beïnvloed. Hele vloot was siek aan die siekte en mans aan die voorkant was te siek om te veg. Die griep was vir beide kante verwoestend en het meer mans doodgemaak as wat hul eie wapens kon doen.
Met die militêre pasiënte wat met oorlogswonde en mosterdgasbrandwonde uit die oorlog huis toe gekom het, is hospitaalgeriewe en personeel tot die uiterste belas. Dit het 'n tekort aan dokters veroorsaak, veral in die burgerlike sektor, aangesien baie mense verlore geraak het vir diens by die weermag. Aangesien die dokters weg was met die troepe, was slegs die mediese studente oor om die siekes te versorg. Die derde en derde jaar se klasse is gesluit en die studente het werk as interns of verpleegsters toegeken (Starr, 1976). Een artikel het opgemerk dat "uitputting in so 'n mate plaasgevind het dat die praktisyns baie naby die breekpunt is" (BMJ, 11/2/1918). Die tekort is nog meer verwar deur die ekstra verlies van dokters aan die epidemie. In die VSA moes die Rooi Kruis meer vrywilligers werf om by te dra tot die nuwe oorsaak van die stryd teen die griepepidemie. Om te reageer met die volle gebruik van verpleegsters, vrywilligers en mediese voorrade, het die Rooi Kruis 'n nasionale komitee vir griep gestig. Dit was betrokke by beide militêre en burgerlike sektore om alle magte te mobiliseer om die Spaanse griep te bestry (Crosby, 1989). In sommige dele van die VSA was die tekort aan verpleegkundiges so erg dat die Rooi Kruis die plaaslike ondernemings moes vra om werkers die dag te verlof as hulle in die nag vrywillig in die hospitale werk (Deseret News). Noodhospitale is geskep om pasiënte uit die VSA en siekes uit die buiteland op te neem.
Die pandemie het almal geraak. With one-quarter of the US and one-fifth of the world infected with the influenza, it was impossible to escape from the illness. Even President Woodrow Wilson suffered from the flu in early 1919 while negotiating the crucial treaty of Versailles to end the World War (Tice). Those who were lucky enough to avoid infection had to deal with the public health ordinances to restrain the spread of the disease. The public health departments distributed gauze masks to be worn in public. Stores could not hold sales, funerals were limited to 15 minutes. Some towns required a signed certificate to enter and railroads would not accept passengers without them. Those who ignored the flu ordinances had to pay steep fines enforced by extra officers (Deseret News). Bodies pilled up as the massive deaths of the epidemic ensued. Besides the lack of health care workers and medical supplies, there was a shortage of coffins, morticians and gravediggers (Knox). The conditions in 1918 were not so far removed from the Black Death in the era of the bubonic plague of the Middle Ages.
Kyk die video: CERSKA BITKA 1914. Srbija u Prvom svetskom ratu
Copyright © salvadoryoscar.com | Is die alliansies voor die Eerste Wêreldoorlog werklik geskep om oorlog te voorkom?...