Versindaba » Blog Archive » Gisela Ullyatt. Poet in the Mall: Pre-krismis blues.
Tuesday, December 13th, 2016 | Binneblik, Blogs, Gisela Ullyatt.
2 Kommentare op “Gisela Ullyatt. Poet in the Mall: Pre-krismis blues.”
Goeie ‘analise’ van die mall, Gisela! Wat sou ‘n beter vertaling in Afrikaans wees vir mall, ipv inkopiesentrum? Dalk sommer net malhuis? Winkelkatnes? Molstad? 🙂
Marlise, jou sinoniem ‘malhuis’ klink goed! Liefde – padvoldorings
My ou glipsies…
September 21, 2016 Junie 7, 2017 | maatjiema
Die Laatlam is vandag vier jaar oud!
Ek kan soms nie glo dat ek ‘n ma is nie. Hoe op aande het ek tot hier gekom? Ek was twintig toe ‘n ginekoloog my meegedeel het dat ek nie eendag normaal swanger sou kon raak nie. Dit het my min ge-“spin” want kinders was glad nie deel van my toekomsplanne nie. Om te tróú was nie eers deel van my toekomsplanne nie. Ek wou ‘n snyerspakkie, spykerhakke, aktetas en “Air-miles” tipe “girl” gewees het. Mense wat gekies het om te trou en kinders te hê was vir my altyd half fucked-up’erig. Kinders het my die rittel-tits gegee en geen moedersinstink in my wakker gemaak nie. As ek gaste genooi het en hulle kom met hul kinders by my woonstel aan, dan wou ek ‘n aap skeit! Ek het kinders vermy sovêr as wat ek kon.
‘n Vriendin het selfs eenkeer vir my gesê dat ek eerder nie moet kinders kry nie want sy kon “aanvoel” hoe ongemaklik hulle my maak. Ek weet nie. Dalk het ek net nie geglo dat ek dit ooit in my sou hê om vir iemand anders te sorg en lief te wees nie. Liefde is mos maar ‘n snaakse ding. Jy moet liefde ken om liefde te kan gee.
En BOOM! Toe raak ek swanger met die Tiener. Met ‘n man vir wie ek eintlik niks gevoel het nie. Die oomblik toe ek uitvind ek is swanger, toe los ek die sigarette, drank en Thinz. En eendag, in my nugtere toestand, toe kyk ek hom so en dink: “Fok… ek kan nie ‘n pad saam met hierdie otter stap nie…” Ek het hom gelos toe ek drie maande swanger was.
Met die Tiener se geboorte was die dokter se eerste woorde aan my: “Geluk. Waardeer haar, want sy mag dalk net jou enigste wees.” Aanvanklik was die klein bondeltjie vir my ‘n vreemdheid en nageboorte-depressie het dit nie makliker gemaak nie. Mettertyd toe besef ek dat ek nie sonder die kind kan lewe nie. Kakdoeke-kotsies-trane-en-al. Ek was (is) lief vir haar.
Met my eerste én tweede huwelik het ek vergeefs probeer swanger raak. Self vir ‘n laporoskopie gegaan en probeer deel met die enometriose. Een van die redes wat my tweede man aangevoer het toe hy gevra het vir ‘n egskeiding, was dat ek nie vir hom kinders kon baar nie. Pleks hy maar net eerlik gewees het en gesê het: “Ek is ‘n orige dik-gat manhoer wat van kwas hou…” dan het die hele ding my nie so gevang nie.
Toe ek en die Mister begin uitgaan het, het ek hom van die begin af gesê dat ek nie nog kinders kan kry nie. Ek het hom ook meegedeel dat ek nie belangstel om ooit weer te trou nie. Dis net ‘n stuk papier. Kyk byvoorbeeld nou die kak met Brad en Angie. Járe lank gelukkig in sonde saamgeleef, maar toe hulle dit offisieël maak, toe is die gort gaar!
Ná ‘n jaar en ‘n half se sorgvrye jollery, toe slat dit my soos ‘n tampon. Ek is swanger. Weereens los ek die drank en sigarette en vergryp my aan wit Kit-Kats, maar my gevoel vir die Mister het dank-de-Vader dieselfde gebly want ek was nie lus om weer ‘n kind op my eentjie groot te maak nie. ‘n Week vóór die Laatlam se geboorte het ons verloof geraak en ons is ses maande daarná getroud. En ek kyk vandag terug met dankbaarheid. Ek kán nie sonder my twee meisiekinders nie. Ek kán nie sonder my man nie. Hoewel die depressie soms die oorhand kry en ek in my kar wil klim met ‘n slaapsak en na my koue kantoor wil vlug, kan ek my nie ‘n lewe sonder hulle voorstel nie.
Nou is ons pensioen-opfokkertjie vier jaar oud. Dinge het nie uitgewerk soos ek dit beplan het nie. Dit het béter uitgewerk…