Die Samaritaan | Jacques van Zyl se blok?
In die Bybel lees ons die vergelyking van die barmhartige Samaritaan soos vertel deur Jesus (Lukas 10:25-37). Die storie is wel bekend.
Wat my egter opnuut geraak het met die vertelling is die begin en die einde van die storie; iets wat ek eintlik nooit raak gelees het nie. Die verhaal begin met die wetsgeleerde wat Jesus vra wat hy moet doen om in die hemel te kom, waarop Jesus hom 'n teenvraag vra oor wat in die Wet staan. Dit was 'n maklike vraag vir die wetsgeleerde om te antwoord: Jy moet die Here jou God lief met al jou krag en jou naaste soos jouself.
Maar dit was nie genoeg vir die slim man nie, en hy vra verder wie sy naaste dan is. En hierop vertel Jesus die verhaal van 'n man wat leed aangedoen is deur rowers en hoe 'n persoon uit 'n kultuur en godsdiens agtergrond wat die Jode nie aanstaan nie die man help, te midde van hoog geagte kerkmanne wat nie hand uitsteek nie.
En hier is dan die deel wat my laat dink het:
Jesus vra die wetgeleerde uiteindelik – wie dink hy was die naaste van die man wat leed aangedoen is. Die wetgeleerde antwoord: Die een wat aan hom barmhartigheid bewys het. En Jesus sê – maak jy ook so.
Wat my getref het is die klemverskuiwing. Dit het nie gegaan oor wie my naaste is nie, maar eerder wie se naaste ek kan wees. Ons moet liefde en barmhartigheid uitleef. In Matteus 5:44 gooi Jesus ook die appelkar om en sê dat ons ons vyande moet liefhê.
Die samaritaan het nie op grond van die man se stand, kultuur of enige ander maatstawwe besluit of hy wil help nie, hy het net die man gehelp soos hy homself sou help. En die man langs die pad; hy was die ontvanger van liefde en 'n vreemdeling was sy naaste.