Hoe skryf my van myself gered het - Diverse
Hoe skryf my van myself gered het
Ek het begin skryf omdat ek 'n vreeslike skaam, introverte kind was. Dit was 'n manier om my gedagtes uit my kop te kry sonder om die afskuwelike beproewing van my kamer te verduur en met 'n werklike persoon te praat.
Maar soos elke dissipline wat ons met toewyding benader - of dit nou meditasie, timmerwerk, langlauf of byeboerdery is, het skryf 'n snaakse manier om ons te leer net wat ons moet weet.
Dit is iets wat ek geleer het:
Ek het vroeër baie in posbusse ingestap. Posbusse, lamppale, bosse ... dit was 'n familie-grap. Ek was so toegedraai in die wêreld in my kop dat ek alles van die een om my vergeet het.
Dit is egter moeilik om veel meer as 'n dagboek binne u kop te skryf. Namate ek meer ernstig geraak het oor skryf, het ek 'n bietjie meer om my rondgekyk: "hmmm, waaroor kan ek skryf?"
Ek het besef die wêreld is redelik interessant. Ek het meer gereeld my kamer begin verlaat. Ek het selfs, huiwerig en ongemaklik, met mense begin praat, vrae gevra, risiko's geneem.
Nou in plaas daarvan om my straat af te droom, hoop ek dat iemand langs my sal trap. Miskien het hulle 'n storie. Miskien sal ek daaroor skryf, en miskien nie. Maar wat weet jy, hierdie interaksie-ding? So gaaf.
Ruk jou reg.
Is daar iets inherent narsisties aan skryf? Kan wees. Maar, paradoksaal genoeg, is skryf ook 'n goeie manier om nederigheid aan te leer.
U moet leer dat die meeste mense nie belangstel om u dagboek te lees nie. Die een was vir my moeilik. Ek het my dagboek opvallend in die huis agtergelaat en vir my broer gesê: 'Moenie dit waag om dit te lees nie!' Hy het nooit die aas gevat nie. Ek is altyd deur sy gebrek aan belangstelling mishandel, maar het uiteindelik agtergekom dat "HEY KYK NA MEEEEE!" is nie 'n goeie verskoning vir 'n skryfstuk nie.
U moet ook leer om iets goeds te skryf - 'n glorieryke metafoor, 'n toonhoogte-perfekte sin, 'n briljant-beredeneerde paragraaf - en dit dan weggooi.
Dit is baie goed! U wil dit met die wêreld deel! Maar om een ​​of ander rede werk dit nie in die stuk nie. Jy gooi dit weg. (Terug na die narsissistiese einde van die spektrum: jy weet jy kan honderd ander dinge net so goed of selfs beter skryf.)
Dit is alles wesenlik.
Baie van die skrywers wat ek ken, het opmerklik goeie houdings oor omtrent enige ongemak of ongeluk wat hulle ervaar. Dit is immers moeilik om 'n aangrypende opstel te skryf oor 'n tyd wat alles maklik, perfek, gerieflik en deurdrenk in sonskyn en reënboë was.
Die skrywer besluit dus om te wag vir die vliegtuig wat twaalf uur vertraag het, en die ervaring alreeds met graagte ontgin vir materiaal, terwyl byna almal anders hul frustrasie op ongelukkige werknemers in die lugredery uitlok.
Die skrywer verduur 'n gifkliery of giardia, miskien nie met 'n glimlag op haar gesig nie, maar word ten minste afgelei deur die wete dat dit eendag tot haar boek sal lei.
Simboliek is nie net 'n literêre instrument nie.
Dit klink 'n bietjie mal, maar dit is waar. Die skryf van persoonlike opstelle het my gedwing om op te let dat simboliek nie hierdie kunssinnige, geskrewe ding is wat u uitmaak nie. U neem dit uit u lewe en plaas dit in die opstel waar dit hoort, soos 'n legkaartstuk.
Daar is simbole wat net in sekere oomblikke opduik, en u kan leer om hul boodskappe te lees: 'U is op die regte pad.' 'Dit is 'n belangrike oomblik.' 'Daar het jy 'n verkeerde draai geneem.'
By die skryf van 'n opstel sal ek verbaas wees dat die simbole glad verloop: "ja, ek was op pad na die gevaar met die besluit, en kyk, daar was 'n ratelslang in die bosse."
In Natalie Goldberg se boek Wild Mind: Living the Writer's Life, vertel sy hoe skryfwerk haar gehelp het om die magie van woorde in te stem, tot op die punt dat sy haar vinger op 'n lys rasperde kan voer en die een sal kies wat geplaas sal word.
Klink woo-woo, ek weet. Ek kan dit beslis nie doen nie - hoewel ek nie kan twyfel dat Natalie G. kan nie. Maar ek am leer om aan te sluit by die simbole wat my laat weet wanneer ek op die regte pad is. Wie weet watter soort magiese krag jy sal trek uit u skryfpraktyk?
Het ek dit laat klink? soos skryf een of ander soort guru-terapeut-orakel-fee-peetmoeder is?
Wel, geen leuen nie ... dit is so.
Watter soort toorkuns het skryfwerk vir jou gewerk? Wat het u geleer uit u skryfpraktyk? Deel u gedagtes in die kommentaar.
Kyk na David Miller se gedagtes oor selfbewustheid en skryfwerk.
Nie heeltemal genoeg om te skryf nie? Kyk na die geestelike sleutels van Christine Garvin om katastrofes te hanteer.