(Aangestuur vanaf Un Chien Andalou)
Kritici het al voorgestel dat Un chien andalou gesien kan word as 'n tipiese Buñueliaanse anti-bourgeois, antigeestelike stuk. Die man wat die klavier, 'n donkie en priesters sleep, is geïnterpreteer as 'n allegorie van die mens se vooruitgang wat belemmer word deur die bagasie van die samelewing se konvensies wat die mens gedwing word om te verdra.[verwysing benodig] Op soortgelyke wyse kan die beeld van die oogbal wat deur 'n lemmetjie gesny word verstaan word as Buñuel wat die film se kykers "aanval". Federico García Lorca het die film ook as 'n persoonlike aanval op hom gesien.[verwysing benodig]
Ondanks die verskeie interpretasies het Buñuel dit in sy skryfwerk duidelik gemaak dat die enigste reël vir die skryf van die draaiboek tussen hom en Dalí was dat "geen idee of beeld wat dit tot 'n rasionele verduideling van enige vorm leen, aanvaar sou word nie." Verder het hy dit gestel:"Niks in die film simboliseer enige iets nie. Die enigste ondersoekmetode na die simbole sou moontlik die psigoanalise wees."
Buñuel het verduidelik dat die oogbal wat in die openingstoneel gesny word die van 'n koei se oog is wat in die oogholte geplaas is van 'n aktrise wat haar eie oog verloor het was. By nadere ondersoek blyk dit egter dat dit inderwaarheid 'n koei se oog in 'n koei se oogholte is.[verwysing benodig]