Malan se mees geslaagde gedigte is dan dié wat – ten minste op die oppervlak – deur ’n ligte aanslag gekenmerk word, oftewel, dié gedigte waarin die sprekende subjek homself nooit te ernstig opneem nie, ten spyte van dikwels gewigtige boustof. Terselfdertyd openbaar Malan in ’n hele paar gedigte die vermoë om ’n ophelderende lig oor ’n sekere gegewe te laat skyn en die afgesaagde of voorspelbare op hierdie manier heeltemal te fnuik. Dit is `n waarheid en dit bly ook so al word dit met `n vriendelike gesig gesê!? [HG 3.25.10] Dit sou sekerlik ‘n goeie plan wees; maar hoe uitvoerbaar, indien daar in die hele groot omgewing, geen vroulike wese sou bestaan nie?! [GJE 5.133.8] Wie dit egter in homself in die hoogste en diepste oerhelderheid van die lewe sien, wel, hy kan tog geen vrees hê vir die dood van die liggaam nie?! Ek is heeltemal te nuuskierig om die slot te lees.:)