As mens na die meriete van die drie gronde van agterdog kyk, is daar nie enige kousale verband wat werklik die vermoede bevestig dat Jacobson vir Pratt opgestook het om Verwoerd te vermoor nie.
Voorts is dit normaal dat Jacobson en Pratt tydens terapiesessies ook politiek sou praat. Dit was immers ’n gemene deler en iets wat beide bedruk het. Jacobson het egter in al sy verslae voor die hof gesê dat die eintlike rede waarom Pratt hom kom sien het in November 1958, sy depressiewe toestand was omdat sy vrou hom verlaat het. Jacobson het ook daarop gewys dat Pratt se depressiewe toestand in 1946 ’n direkte gevolg van sy egskeiding van sy eerste vrou was. Bird het waarskynlik nie daarvan kennis gedra nie.
Mens moet ook in gedagte hou dat Pratt al van 1954 af aan ’n religieus-morbiede politieke-verlosser-sindroom gely het. Dit het as ’n tipe ontsnappingsmeganisme gedien omdat hy sy persoonlike stresfaktore nie kon hanteer nie. Hy het van homself in sy helderol gehou en het dinge natuurlik ook vanuit daardie perspektief graag aan die behandelende psigiaters geskilder. Dit was deel van die prentjie, en miskien het dit Jacobson ook in die besonder aangespreek vanweë sy eie politieke oortuigings. In soverre is skuldgevoelens wat hy gekoester het dat hy eventueel die perke van mediese etiek kon oorskry het, te verstane. Dit het hom baie bedruk dat Pratt in ’n inrigting vir kranksinniges aangehou is.
Daar kan ook nie daarvan sprake wees dat Pratt en Jacobson met voorbedagte rade die aanslag beplan het met die hoop dat hy as ontoerekeningsvatbaar verklaar sou word nie. Inteendeel, Pratt wou juis nie dat sy mediese rekord aan die hof voorgelê word nie. Hy wou in die geskiedenis ingaan as ’n “normale” held wat Suid-Afrika van apartheid “verlos het” en bereid was om daarvoor tereg te staan.
Allan Bird se siening oor wat hy self belewe en ervaar het, is nogtans waardevol as optekeninge van ’n tydgenoot wat ’n belangrike figuur in die drama goed geken het. Ironies genoeg dien die gronde vir agterdog wat hom soveel sielswroeging oor die rol van sy vennoot veroorsaak het, juis as begronding om die teendeel te kan bewys en sy eertydse kollega van blaam te onthef.
Kirkham, Levy en Crotty (1970:1) noem drie vereistes vir ’n aanslag om as politieke sluipmoord te kwalifiseer, naamlik (i) dat die slagoffer ’n prominente persoonlikheid is, (ii) dat daar ’n politieke motief vir die aanslag is, en (iii) dat die slagoffer gedood of ernstig beseer word. Die sluipmoord kan ’n groot impak hê as die prominente persoonlikheid nie maklik vervang kan word nie, die sisteem ’n krisis belewe of die samelewing deur ’n fase van groot sosiale veranderinge gaan waar die bestaande sisteem deur ander politieke magte konfronteer word. Die subjektiewe beoordeling van die legitimiteit van sluipmoord is egter ’n sosiale konstruk wat niks met regstaatlike prosedures te doen het nie: wat die een as bona fide politieke sluipmoord beskou, kan die ander as moord beskou (Ben-Yehuda 1993:42). Rapoport (1971:37-8) wys verder op die verskille tussen sluipmoorde en terroriste-aanslae: