Eintlik is ek besig met een groot digbundel, of soos T.S. Eliot gesê het: “In my beginning is my end, / In my end is my beginning.” Sy wend ŉ poging aan om die twee wêrelde met mekaar te skakel deur middel van ŉ “sweefbrug”, oftewel die dig- en skilderkuns. ŉ Voorbeeld hiervan is te sien in die gebruik van die woord “ligbreking” wat voorkom in die gedig “ligkroon” (31). Dit ‘gaan’ net gebeur as jy dit toelaat…. (jouself nie sterk genoeg ag om vir jouself op te staan nie….) 10 Wee hom wat vir die vader sê: Waarom verwek u? en vir die vrou: Waarom het u weë? Die eerste deel van die gedig (wat volg op die eerste strofe wat in die slot herhaal word en wat reeds die tema van berusting voorspel) verteenwoordig ’n soort klag of rou, maar dan ’n getemperde uiting van lyding, meer konstatering daarvan, anders as die bitter en verwytende trant van die Fischer-dagboek. Byna in die tradisie van die elegie, vind ons dan ’n berusting of consolatio in die tweede deel van die gedig, waar die leser meegedeel word dat God steeds betrokke is by die menslike wêreld, en as’t ware opnuut lig uit die duister skep, maar nou met “vernieuwden luister”.