Gedig: VuurbeesArgieffoto (Foto: hbieser, Pixabay) DJ Opperman (1914-1985) Die buffel ken geen metafisika: hy soek die soetgras en die kuil, hy sal die kalf karnuffel, horings in sy vyand gra, die koei besnuffel, teen hael gaan skuil, maar geen vrae oor môre vra – die buffel ken geen metafisika. Alleen die mens tref in sy swerwe tussen hede, toekoms en verlede die spleet tot grotte van die rede: hy maak ŉ mes, ŉ vuur, skep gode, dink aan sterf, prewel gebede en moet beswerend teen ŉ muur van sy spelonk die buffel verf: die buffel van die metafisika: die vuurbees in homself volg, buig of bars, enduit sy drif en drome na, en prikkels van die brein word piramides, Laaste Avondmaal, wiel, chroom, projektiele, produkte van atoom, et cetera. En voor sy besete blik besef die enkeling ontsteld hy sal ook nie terugskrik vir die alles-uitwissende slagveld – stukkend lê alreeds die Parthenon en Hirosjima in die bose skoonheid van geweld. Die buffel ken geen metafisika.