Vroue en politiek tydens die bewind van Henry VIII - Geskiedenis Podcasts - 2021
Dinsdag, 14 Julie, 2015
Tydens die bewind van Henry VIII het vroue nie formele politieke mag uitgeoefen nie. Dit wil sê dat hulle nie verkies is tot die House of Commons of in die House of Lords aangestel is nie. Hulle het ook nie politieke poste in die regering beklee of in die howe gedien nie. Vroue het egter wel 'informele mag' gehad en het aan politieke betogings deelgeneem.
Op 1 Mei 1517 is berig dat oproeriges in Londen deur die stad gehardloop het met "klubs en wapens ... klippe, bakstene, vlermuise, warm water, skoene en stewels gegooi en die huise van baie buitelanders afgedank". Na raming het 2 000 Londenaars die huise van buitelandse handelaars afgedank. Dit het bekend geword as die Evil May Day -onluste. Daar word beweer dat vroue deels die skuld vir hierdie oproer het. Die regering het aangekondig dat 'geen vroue moet saamkom om te babbel en te praat nie, maar dat alle mans hul vrouens in hul huise moet hou'. (1)
Die middag het Thomas Howard, graaf van Surrey, 1300 soldate die stad ingebring en massa -arrestasies begin plaasvind. Die eerste groep van 279 mense is later die dag voor die howe gebring. Charles Wriothesley beweer dat elf mans doodgemaak is. Diegene wat tereggestel is, het die straf opgelê dat hulle 'gehang, getrek en in kwarte' is. (2)
Volgens Edward Hall is die res van die gevange oproeriges, met halsters om hul nek, na die Westminster Hall gebring in die teenwoordigheid van Henry VIII. Hy het op sy troon gaan sit, vanwaar hy almal tot die dood veroordeel het. Francesco Chieregato, die verteenwoordiger van pous Leo X in Henry se hof, het berig dat Catherine van Aragon suksesvol 'n beroep op haar man gedoen het om genade te betoon en dat die mans begenadig is. (3)
Vroue het soms mag in Tudor Engeland verkry deur te beweer dat hulle in direkte kontak met God was. Elizabeth Barton het 'n groot aanhang in Kent ontwikkel. Volgens Barton se biograaf, Edward Thwaites, "het Elizabeth Barton gevorder, van die toestand van 'n basiskneg tot die landgoed van 'n glorieryke non." Thwaites beweer dat 'n skare van ongeveer 3 000 mense een van die vergaderings bygewoon het waar sy van haar visioene vertel het. (4)
Biskop Thomas Cranmer was een van diegene wat Barton gesien het. Hy het geskryf dat hy ''n groot wonder' 'gesien het wat deur God geskep is. Barton is geneem om aartsbiskop William Warham en biskop John Fisher te sien. Op 1 Oktober 1528 het Warham aan kardinaal Thomas Wolsey geskryf om haar aan te beveel as '' 'n baie goedgesinde en deugsame vrou ''. Hy het vertel hoe "sy openbarings en spesiale kennis van God gehad het oor sekere dinge rakende my Here Kardinaal (Wolsey) en ook die Koning se Hoogheid". (5)
Wolsey het gereël dat Elizabeth Barton vir Henry VIII sien. Sy het hom aangesê om Engelse vertalings van die Bybel te verbrand en lojaal aan die pous te bly. Elizabeth het toe die koning gewaarsku dat as hy met Anne Boleyn trou, hy binne 'n maand sou sterf en dat die mense binne ses maande deur 'n groot plaag getref sou word. Hy is versteur deur haar profesieë en beveel dat sy onder waarneming gehou moet word. (6)
Henry VIII het uiteindelik beveel dat sy in hegtenis geneem moet word. Sy is ondersoek deur Thomas Cromwell, aartsbiskop Thomas Cranmer en biskop Hugh Latimer. Gedurende hierdie tydperk het sy 'n laaste visioen gehad "waarin God haar deur sy hemelse boodskapper wou hê dat sy moes sê dat sy nooit 'n openbaring van God gehad het nie". In Desember 1533 het Cranmer berig "sy het alles bely en die waarheid gesê: dit is dat sy nooit haar hele lewe lank visioene gehad het nie, maar alles wat sy ooit gesê het, was uit haar eie verbeelding, net om die gedagtes van die wat na haar toe oorgegaan het en om wêreldse lof te verkry. " (7)
'N Tydelike platform en openbare sitplekke is by die St. Paul's Cross opgerig en op 23 November 1533 het Elizabeth Barton 'n volledige belydenis afgelê voor 'n skare van meer as 2 000 mense. In die volgende paar weke herhaal Elizabeth Barton die belydenis in al die groot dorpe in Engeland. Daar is berig dat Henry VIII dit gedoen het omdat hy gevrees het dat Barton se visioene die publiek kan laat rebelleer teen sy heerskappy. Barton en 'n paar van haar vooraanstaande volgelinge is op 20 April 1534 tereggestel. (8)
Gertrude Courtenay, die marsjones van Exeter, was een van Barton se geheime ondersteuners. Sy was ook 'n vurige Rooms -Katoliek en het 'n alliansie aangegaan met Sir Thomas More en biskop John Fisher en was 'n sterk teenstander van die godsdienstige hervormings wat deur Thomas Cromwell en Thomas Cranmer bevorder word. Gertrude begin gereeld kontak met Eustace Chapuys, die gesant van koning Charles V van Frankryk, en word daarvan beskuldig dat hy 'n spioen is. Sy is gearresteer en na die Tower of London gestuur. Haar man, Henry Courtenay, graaf van Devon, is tereggestel, maar die optogster is uiteindelik vrygelaat. (9)
In 1535 het Henry VIII die kloosters in Engeland begin sluit. Geoffrey Moorhouse, die skrywer van Die pelgrimstog van genade (2002), het daarop gewys dat 'n groot aantal mense in die Noorde meer teen hierdie beleid was. 'Die kloosters in die geheel mag nie meer as vyf persent van hul inkomste aan liefdadigheid bestee nie, maar in die noorde was hulle baie vrygewiger, ongetwyfeld omdat die behoefte groter was in 'n gebied waar armoede meer wydverspreid en baie werklik was. Daar het hulle nog steeds baie gedoen om die armes en die siekes te verlig, hulle het die reisiger skuiling gebied, en hulle het die verskil tussen 'n vol maag en hongersnood vir 'n groot aantal huurders bedoel, selfs al was hulle soms onvolmaakte verhuurders. " (10)
In 1536 het 'n advokaat, Robert Aske, 'n opstand in Yorkshire gelei en na raming 40 000 mense op 'n optog na York gelei. Teen die einde van die maand het die styging feitlik al die noordelike provinsies, ongeveer 'n derde van die land, verswelg. Daar word beweer dat 'n groot aantal vroue aan die opstand deelgeneem het. Margaret Cheyney (Lady Bulmer), wat as een van die leiers van die pelgrimstog van genade beskou is, is op 25 Mei 1537 op Smithfield se brandstapel verbrand. (11)
Koningin Anne Boleyn het sterk menings oor politiek en godsdiens gehad. Retha M. Warnicke, die skrywer van Die opkoms en ondergang van Anne Boleyn (1989), stel voor dat sy hierdie aangeleenthede met Henry VIII bespreek het. Hulle was dit egter nie eens oor die noodsaaklikheid van 'n Engelse vertaling van die Bybel nie: "Alhoewel die koning bereid was om die moontlikheid te ondersoek om die Skrif in Engels te vertaal, was hy huiwerig om sy vakke, selfs universiteitsgeleerdes, toe te laat om kettersboeke te lees". (12)
Dit lyk asof Boleyn boeke van godsdienstige hervormers gehad het, soos Simon Fish en William Tyndale. Volgens haar biograaf, Eric William Ives, het sy die loopbane van hervormers soos Thomas Cranmer, Hugh Latimer, Nicholas Shaxton en Matthew Parker gehelp. Anne se broer, George Boleyn, is gereeld op diplomatieke missies gestuur. Hy gebruik sy diplomatieke sak om godsdienstige boeke wat in Frankryk sowel as Engeland verbied is, te smokkel. Die kapelaan van Anne Boleyn, William Latymer, het ook godsdienstige boeke vir haar uit Europa versamel. (13)
Kardinaal Jean du Bellay beweer dat die meerderheid vroue teen die reformistiese idees van Anne Boleyn gekant was. Lodovico Falier het aan koning Charles V gerapporteer dat 'n poging aangewend is om Anne Boleyn dood te maak: 'Daar word gesê dat meer as sewe weke gelede 'n skare van sewe tot agtduisend vroue in Londen uit die stad gegaan het om die dogter van Boleyn te gryp. sy het ontsnap deur die rivier in 'n boot oor te steek. Die vroue was van plan om haar dood te maak, en onder die skare was baie mans, vermom as vroue. Daar is ook geen groot demonstrasie hieroor gemaak nie, omdat dit deur vroue gedoen is. " (14)
'N Groep mense in Norfolk is op 25 Mei 1537 skuldig bevind aan verraad en gevonnis om op te hang, te teken, te onthoof en om te sny. Daar word beweer dat hulle aktief was in en om Walsingham. Hul misdade sluit in die verspreiding van gerugte oor Anne Boleyn. In die komende dae het Nigel Mileham, die sub-prior van Walsingham Priory, John Semble, 'n messelaar, Ralph Rogerson, 'n boer, William Guisborough, 'n handelaar, George Guisborough, 'n jongboer, Thomas Howse, 'n boer, Thomas Manne, 'n timmerman, Andrew Pax, 'n gemeenteklerk, John Pecock, 'n priester, John Sellers, 'n kleremaker en Richard Henley, 'n loodgieter, is tereggestel. (15)
Richard Southwell het aan Thomas Cromwell gerapporteer dat al die mans die misdaad erken het. (16) Hulle het ook getuienis gelewer teen 'n mede -samesweerder, Elizabeth Wood van Aylsham. Southwell beweer dat Wood 'n winkel van John Dix besoek het en steun uitgespreek het vir die mans wat skuldig bevind is aan verraad in Walsingham. Volgens haar het sy op die winkelvensters van John Dix gerus toe sy oor hierdie sake praat. Blykbaar het sy gesê: "Dit was jammer dat hierdie Walsingham -manne ontdek is, want ons sal nooit 'n goeie wêreld hê voordat ons by die ore val nie, en met knuppels en skitterende skyn/sal die dade gedoen word, want ons het nog nooit 'n goeie wêreld gehad nie hierdie koning het regeer. Dit is jammer dat hy meer as een het. " Wood is op 26 Julie aan verraad skuldig bevind en kort daarna tereggestel. (17)
Koningin Catherine Parr trou op 12 Julie 1543 met Henry VIII. Sy het sterk standpunte oor politieke en godsdienstige aangeleenthede. Sy het verskeie boeke oor godsdienstige aangeleenthede geskryf. Daar is daarop gewys dat Catherine een van slegs agt vroue was wat boeke laat publiseer het in die sestigjarige jare van die regering van Henry VII en Henry VIII. Hierdie boeke het getoon dat sy 'n voorstander van Protestantisme was. In die boek beskryf The Lamentation of a Sinner Catherine Henry as 'godvresend en geleerd' en 'ons Moses' wat ons 'uit die gevangenskap en slawerny van Farao (Rome) verlos het'; terwyl die "biskop van Rome" veroordeel word vir "sy tirannie".
Soos David Loades, die skrywer van, daarop gewys het: Die ses vroue van Henry VIII (2007): "Die koningin het intussen voortgegaan om teologie, vroomheid en die regte gebruik van die bybel te bespreek, beide met haar vriende en ook met haar man. Dit was 'n praktyk wat sy in die vroeë dae van hul huwelik vasgestel het, en Henry het haar altyd 'n groot mate van ruimte gebied, deur haar te verdra, is gesê, menings wat niemand anders durf uitspreek nie. (18)
Catherine Parr het ook kritiek op wetgewing wat in Mei 1543 uitgevaardig is, verklaar dat die 'laer soort' nie baat by die bestudering van die Bybel in Engels nie. Die Wet op die Bevordering van die Ware Godsdiens lui dat "geen vroue of kunsmatige mense, reisigers, dienende manne van die graad jongmanne of onder huiseienaars of arbeiders" die Bybel in die toekoms "privaat of openlik" kon lees nie. Later is 'n klousule bygevoeg wat 'n edele of sagmoedige vrou in staat gestel het om die Bybel te lees; hierdie aktiwiteit moet plaasvind "alleen vir hulleself en nie vir ander nie". Catherine het dit geïgnoreer "deur studie te hou onder haar dames vir die Skrif en na preke van evangeliese aard te luister". (19)
In Februarie 1546 het konserwatiewes, onder leiding van Stephen Gardiner, biskop van Winchester, begin beplan om koningin Catherine Parr te vernietig. Gardiner het 'n reputasie vir hom in die buiteland en in die buiteland as verdediger van ortodoksie teen die Reformasie gevestig. Op 24 Mei beveel Gardiner die arrestasie van Anne Askew en Sir Anthony Kingston, die konstabel van die toring van Londen, beveel om Askew te martel in 'n poging om haar te dwing om Catherine en ander vooraanstaande protestante te noem. (20)
Die Lord Chancellor Thomas Wriothesley en sy assistent, Richard Rich, het die bestuur van die rek oorgeneem, nadat Kingston gekla het dat hy 'n vrou moes martel. Ondanks 'n lang tydperk op die rek, het Askew geweier om diegene te noem wat haar godsdienstige sienings deel. Volgens Askew: 'Toe sit hulle my op die rak, omdat ek geen dames of here bely het nie, volgens my ... die kanselier en meester Rich het moeite gedoen om my met hul eie hande te rek, totdat ek amper was Ek was flou ... en toe het hulle my weer teruggekry. Daarna het ek twee ure lank met die Lord Chancellor op die kaal vloer gesit en stry ... Met baie vleiende woorde het hy my probeer oorreed om my mening te verlaat. . Ek het gesê dat ek eerder sou sterf as om my geloof te breek. " (21) Op 16 Julie 1546 is Askew "nog steeds verskriklik verlam deur haar marteling, maar sonder herroeping, verbrand weens dwaalleer".
Biskop Stephen Gardiner het 'n ontmoeting met Henry VIII gehad en het kommer uitgespreek oor die godsdienstige oortuigings van Catherine. Henry, wat baie pyn gehad het met sy ulkusbeen en aanvanklik was hy nie geïnteresseerd in Gardiner se klagtes nie. Uiteindelik het Gardiner egter Henry se ooreenkoms gekry om Catherine en haar drie toonaangewende dames, "Herbert, Lane en Tyrwhit", wat betrokke was by die lees en bespreking van die Bybel, in hegtenis te neem. Die volgende dag het kanselier Thomas Wriothesley met 'n groep soldate opgedaag om Catherine Parr te arresteer. Henry het vir hom gesê dat hy van plan verander het en die mans weggestuur het. (22)
Susan Brigden, die skrywer van Londen en die Reformasie (1989) voer aan dat 'n groot aantal vroue by die hervormingsbeweging in Londen betrokke was. "Vroue was nie stil in hierdie gemeentes nie en het nie net, en selfs nie, hul mans gevolg nie. Die owerhede het inderdaad ontsteld geraak oor die ywer waarmee Londense vroue die oorsake ondersteun het ... getel… (23)
(1) Sharon L. Jansen, Gevaarlike praatjies en vreemde gedrag: Vroue en volksweerstand teen die hervormings van Henry VIII (1996) bladsy 107
(2) Charles Wriothesley, dagboekinskrywing (Mei 1517)
(3) Francesco Chieregato, brief aan pous Leo X (19 Mei 1517)
(4) Edward Thwaites, 'N Wonderlike werk wat laat in Court-of-Street gedoen is (1527)
(5) Aartsbiskop William Warham, brief aan kardinaal Thomas Wolsey (1 Oktober 1528)
(6) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 68
(7) Aartsbiskop Thomas Cranmer, brief aan Hugh Jenkyns (Desember 1533)
(8) Peter Ackroyd, Tudors (2012) bladsy 76
(9) J. P. D. Cooper, Gertrude Courtenay: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(10) Geoffrey Moorhouse, Die pelgrimstog van genade (2002) bladsy 26
(11) Charles Wriothesley, dagboekinskrywing (25 Mei 1537)
(12) Retha M. Warnicke, Die opkoms en ondergang van Anne Boleyn (1989) bladsy 110
(13) Eric William Ives, Anne Boleyn: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(14) Lodovico Falier, verslag aan koning Charles V (24 November 1531)
(15) Sharon L. Jansen, Gevaarlike praatjies en vreemde gedrag: Vroue en volksweerstand teen die hervormings van Henry VIII (1996) bladsy 80
(16) Richard Southwell, brief aan Thomas Cromwell (29 Mei 1537)
(17) Sharon L. Jansen, Gevaarlike praatjies en vreemde gedrag: Vroue en volksweerstand teen die hervormings van Henry VIII (1996) bladsy 80
(18) David Loades, Die ses vroue van Henry VIII (2007) bladsy 140
(19) Antonia Fraser, Die ses vroue van Henry VIII (1992) bladsy 380
(20) C. C. Armstrong, Stephan Gardiner: Oxford Dictionary of National Biography (2004-2014)
(21) Anne Askew, brief aan haar vriende uitgesmokkel (29 Junie 1546)
(22) John Foxe, Boek van Martelare (1563) bladsy 553
(23) Susan Brigden, Londen en die Reformasie (1989) bladsy 413
Vir hoeveel teregstellings was Henry VIII verantwoordelik?
Na raming is daar tussen 57 000 en 72 000 mense tereggestel tydens Henry se 37 jaar se bewind, maar dit is waarskynlik 'n oordrywing.
Henry se breuk met die pouslike gesag en sy tweede huwelik - wat nie deur die pous goedgekeur is nie - het 'n breuk veroorsaak tussen Henry en sekere persone by die hof, van wie hy baie goed geken het, en in sommige gevalle naby was.
Diegene wat óf geweier het om sy Erfreg te volg, of diegene wat as ketters beskou word, is tereggestel, maar Henry het ook talle potensiële mededingers op die troon tereggestel twee vroue en hul vermeende liefhebbers leiers van die Pelgrimstog van Genade, en sy betroubare adviseur, Thomas Cromwell .
Lauren Mackay is die skrywer van Binne die Tudor -hof: Henry VIII en sy ses vroue deur die lewe en geskrifte van die Spaanse ambassadeur, Eustace Chapuys (Amberley Publishing).
Klik hier vir meer brandende historiese vrae en antwoorde oor die Tudors, antieke Rome, die Eerste Wêreldoorlog en antieke Egipte.
Henry VIII het nie dieselfde benadering tot die regering gehad as Henry VII nie. Henry VII was baie graag 'n persoon wat hom by die daaglikse bestuur van die regering wou betrek-byna uit vrees dat hy beheer oor die regering sou verloor as hy nie soveel beheer gehad het as wat moontlik was in die dae van beperkte kommunikasie nie. . Henry VIII het 'n heel ander benadering gevolg. Hy het geglo dat die regering aan vertroude mans oorgelaat kan word, wat eers sou weet dat die koning se wense dit sou uitvoer. Alhoewel Henry VIII nie te veel by die regering betrokke was nie, het sy manne eintlik sy beleid uitgevoer. Henry het geglo dat sy manne eerbaar was en dat lojaliteit hul leidende ster sou wees. Daarom hoef hy hom nie by die regering te betrek nie, aangesien sy vertroude en lojale predikante dit vir hom sou doen. Sukses sal waarskynlik beloon word. Die meeste, indien nie almal nie, het geweet wat mislukking beteken.
Henry se predikante het geweet dat daar slegs twee keer op 'n dag Henry moontlik beskikbaar sou wees om beleid te bespreek - ongeveer elke dag wat hy die mis was en na die ete. Selfs dan kon geen tyd gewaarborg word nie, veral laasgenoemde. Henry was baie goed in die vinnig verstaan ​​van kwessies wat beantwoord moes word. Alhoewel die geskiedenis geneig is om sy ses vroue en berugte humeur te onthou, is dit geneig om te vergeet dat Henry 'n intelligente man was, maar waarskynlik nie so intelligent soos hy gedink het nie. Hy was ook nie die 'universele genie' wat Erasmus hom genoem het nie. Daar is egter min twyfel dat Henry in die beginjare van sy bewind maklik inligting kon verteer wanneer dit sy doel pas. Keith Randall beskryf Henry as 'n "slim politikus".
Henry het wel 'n aantal bekwame predikante aangestel wat hul merk op die geskiedenis van Tudor gemaak het. Kardinaal Wolsey, Thomas More en Thomas Cromwell is die bekendste. Die hertog van Norfolk, die man wat aangestel is om die pelgrimstog van genade neer te sit, was egter ook 'n skrander, indien minder bekende, operateur. Al hierdie manne het geweet hoe om Henry tydens besprekings die beste te hanteer - skynbaar heeltemal saam te stem en te ondersteun wat die koning gesê het, maar ook om te verseker dat hul siening, as dit wesenlik van die koning verskil, goed uitgesaai is, maar op 'n gepaste uitstel.
Henry het moontlik 'n beeld van 'n regerings -tiran agtergelaat. As hy nie byna dadelik sy sin kry nie, het diegene wat kwessies met hom bespreek, gevaar vir hul eie welstand. Dit was miskien meer akkuraat namate hy ouer geword het - daar is geen twyfel dat hy iets gehaat het wat in sy laaste jare op 'n afstand teenstander was nie. Dit is egter nie waar toe hy 'n jonger man was nie. Alhoewel hy sy eie sin wou kry, was Henry altyd bereid om deel te neem aan 'n ordentlike akademiese argument oor watter kwessie ook al bespreek word. Dit het nie net in sy gedagtes bevestig dat hy 'n intellektueel was nie, maar dit het sy predikante ook 'n beter geleentheid gegee om hul gedagtes duidelik te maak - maar het dit in die akademie gehad.
Henry was bly om alle regeringsbesluite rondom een ​​geloof te baseer. God het Henry in hierdie posisie as koning geplaas. Daarom moes almal ooreenstem met wat Henry wou, want as hulle dit nie gedoen het nie, het hulle nie net God se luitenant op aarde uitgedaag nie, maar ook God self. Die plig van alle onderdane was om die koning te eer en te gehoorsaam, selfs al stem hulle nie saam met wat hy gedoen het nie. Daar was niks unieks hieraan nie, soos dieselfde in Spanje, Frankryk en die Heilige Romeinse Ryk sou gedink het. Vir baie was die wet die wet van die koning en hy was bo dit en nie daardeur beheer nie. Daarom het regeringsbesluite tot 'n mate die aura van onfeilbaar geword, aangesien dit gekom het van 'n man wat deur God aangestel is om namens Hom op aarde op te tree wat bo die wet was. As regeringsbesluite gebrekkig was, was dit slegs op die manier waarop dit uitgevoer is - dit was die mislukking van ander in teenstelling met die koning.
Daar was baie wat hierdie siening ten volle ondersteun het, aangesien dit die land gespaar het van die een ding wat baie gevrees het - anargie. As die land in anargie verval omdat die normale lewensorde uitgedaag word, sal baie daaronder ly. Daarom ondersteun die grootste deel van die bevolking in Engeland die manier waarop dinge gedoen word, aangesien die plaasvervanger te veel was om na te dink. Duisende mans was verhuurders en hulle het verwag dat huurgeld byvoorbeeld betaal sou word. Henry se beleid verseker dat die orde van die dag gehandhaaf word - en dit pas by die grootste deel van die bevolking. 'N Logiese uitbreiding hiervan was die verandering in die definisie van hoogverraad in die 1530's. Dit is so verfyn dat enige kritiek op die koning, hetsy skriftelik of mondelings, as hoogverraad beskou word. Die straf alleen hiervoor sou genoeg gewees het om die meeste mense stil te maak.
In sy artikel 'Ken ons die ware Henry VIII?'Skrywer John Matusiak beoordeel die situasie bondig met betrekking tot die tradisionele geskiedskrywing van koning Henry VIII. Die huidige skrywer sou die verwysing na Nero in die opstel se titel ingesluit het, maar John het dit korrek en ietwat moedig as sy boektitel gebruik Henry VIII: The Life and Rule of England's Nero.
Akademiese historici van die dominante Whig -skool het tot relatief onlangs geslagte van geleerdes beïnvloed. Sulke vooraanstaande historici soos sir Geoffrey Elton, dr David Starkey en AG Dickens het Henry VIII onvermydelik as die stigter van die moderne Engeland beskou. Die monarg wat die buitelandse 'tirannie' van die pousdom gekant het, het die moed gehad om 'n broodnodige godsdienstige hervorming te implementeer en 'n rewolusie in die regering gemaak. Volgens hierdie siening was Henry VIII 'n kolossale figuur en belangrike speler op die Europese politieke verhoog, terwyl hy tegelyk die ideale gekweekte, geleerde, humanistiese Renaissance -prins toon.
Gewilde historici het geneig om Henry deur die prisma van sy kleurvolle huweliksverstrengelinge te ondersoek en meer gefokus op elke ongelukkige vrou wat die koningin se draaiende troon beklee. Hierdie genre het aanleiding gegee tot 'n kompetisie, soortgelyk aan 'n gewildheidswedstryd, of 'n vroeg-moderne 'reality show' waarin elkeen van die vroue uitgebeeld word. Hierdie troepe het hom ook as 'Bluff King Hal' uitgebeeld - 'n goedaardige figuur wat hom geniet in sy hedonistiese leefstyl en die liefde van sy onderdane beoefen. Die noodlot en omstandighede het 'n sameswering teen hom gehad en sy temperament radikaal verander. Sommige het selfs probeer om 'n mediese speurder te speel en van buite die graf te diagnoseer. Die koning val in Januarie 1536 van sy perd af en was 'n paar uur bewusteloos. Dit was verantwoordelik vir so 'n dramatiese persoonlikheidsverandering, en by implikasie kan sy daaropvolgende gedrag verduidelik en / of verskoon word. Diegene van ons van 'n sekere ouderdom sal dit 'n bietjie te herinner aan die tekenprentkarakter, 'The Incredible Hulk'!
Historiese romanskrywers was miskien die ernstigste saboteurs van pogings om die waarheid vas te stel oor beide Henry en diegene in sy baan. Soos die professionele historikus, G.W Bernard, opgemerk het, gebruik historiese romanskrywers hul verbeelding om die enorme leemtes in ons kennis in te vul en 'waag hulle die beste om fantasieë en in die ergste geval vals te maak'. 
In 'n soortgelyke trant kom skrywers en bloggers na die kwessie van die gebrek aan primêre bronne deur baie spekulasies en onnodige 'opvulling' te gebruik om te kompenseer vir die gebrek aan harde bewyse. Dit is regtig redelik onverantwoordelik en versterk mites en stereotipes in die gewilde persepsie.
Bewyse vir Henry VIII se bewind gedurende die tydperk van Thomas Cromwell se opkoms is egter volop, danksy laasgenoemde se organisatoriese vaardighede en ywerige rekordhouding. Dit is as gevolg hiervan dat 'n studie van die grootste van alle Tudor -rebellies, The Pilgrimage of Grace, in meer diepte ondersoek kan word deur die gebruik van primêre bronne. Hierdie opstand was net so 'n opkoms teen Cromwell self as die van die koning en het baie debat onder professionele historici gehad.
30 000 mans het in die herfs van 1536 die wapen teen Henry aangevat en die potensiaal gehad om sy greep op die troon te bedreig. Die manier waarop Henry dit vermy en deur hierdie belediging na sy waardigheid gelei het, word ondersoek Opstand: HenryVIII, Thomas Cromwell en die pelgrimstog van genade. Die gevolge vir die protagoniste en die impak op die noordelike samelewing in die nadraai word ook bespreek deur die noukeurige ondersoek van kontemporêre bronne.
Henry se gedrag tydens die rebellie was tipies van sy karakter, 'n karakter wat skerp saamgevat is deur die Franse ambassadeur, Marillac in die titel hierbo. Van die koning het hy gesê dat Henry se drie oorheersende karaktereienskappe 'gierigheid, verdagte aard en onbestendigheid' was. 
Gereelde voorbeelde is volop om Marillac se beoordeling gedurende die koning se bewind te ondersteun en word beklemtoon in hierdie mees onlangse studie oor die pelgrimstog van genade.
Deur dr Susan Loughlin
 G.W Bernard, Anne Boleyn: noodlottige besienswaardighede, Yale University Press, 2011, Voorwoord.
 Eric Ives 'Henry VIII: the Political Perspective' in Die bewind van Henry VIII: politiek, beleid en vroomheid, Diarmuid MacCulloch (red.), 1995, p.31.
Baie beskou Henry as 'n dilettante koning, wat sy predikante die land laat bestuur het terwyl hy op 'n hert jag. In werklikheid was hy aktief betrokke by die besonderhede van alles wat hy as belangrik geag het. Henry het geëis dat die feite tot die essensie daarvan teruggekeer word. Dan luister hy na die kwessies en neem 'n vinnige besluit, dikwels in die tyd wat dit hom neem om van sy perd af te klim.
Die belangrikste besluit van sy regering het hy egter jare lank mee gesukkel. Maar sodra hy sy koers bepaal het, het hy dit gevolg met 'n vlaag besluite wat sy land vir altyd verander het.
Eerste volledige Hebreeuse Ou Testament
'N Voorspoedige begin
Henry is gebore as die tweede seun van Henry VII. Hy was intelligent, aantreklik, fisies kragtig, talentvol in musiek en 'n ywerige jagter en sportman. Hy was die enigste heerser van Engeland en op 18 -jarige ouderdom die rykste man ter wêreld.
Om die bondgenootskap van Engeland met Spanje te sluit, trou Henry met die tante van die Spaanse koning, Catherine van Aragon (ook die weduwee van sy broer). Toe Henry Frankryk en Skotland in opeenvolgende gevegte verslaan, het sy gewildheid toegeneem. Gedurende die volgende dekade het Henry vredesverdragte aangegaan en verbreek, verkiesbaar geword as die Heilige Romeinse keiser, betrokke by die magspolitiek van Europa en sy aandag gevestig op godsdiens.
Henry was nog altyd 'n godsdienstige man. Hy het vyf keer per dag massa gehoor, tensy hy gejag het (toe kon hy net drie hoor). Hy was ook baie geïnteresseerd in teologiese geskille. In 1521, met Lutheranisme wat die Engelse universiteite besmet het, skryf Henry Defense of the Seven Sacraments against Luther. 'N Beklame en dankbare pous beloon hom met die titel & quotDefender of the Faith. & Quot
Vervaardiging van 'n erfgenaam
Teen 1526 begin Henry maniere soek om sy huwelik met Catherine te beëindig. Die alliansie met Spanje het sy internasionale intrige beperk, hy was verlief op die 19-jarige Anne Boleyn, en die belangrikste was dat Catherine hom nie 'n manlike erfgenaam gegee het nie (sy het 'n dogter, Mary, gebaar). Engeland het onlangs 'n bloedige en duur burgeroorlog oorleef. Henry het 'n manlike erfgenaam nodig gehad om 'n vreedsame opvolging by sy dood te verseker.
Dit was redelik maklik om 'n nietigverklaring in die sestiende eeu te kry, en albei partye wou een hê. Maar Catherine was onwillig en soek die ondersteuning van haar neef, keiser Charles V. Die keiser wou nie sien dat sy tante in die skande kom nie en die troepe van die pous afstuur. Pous Clement, toe hy die telling sien, het geen ander keuse gehad as om Henry die nietigverklaring te weier nie.
Toe Anne in 1532 swanger raak, beweeg Henry op sy eie. Hy het die predikante reeds gedwing om hom in alle kerklike aangeleenthede aan sy oppergesag te onderwerp. Nou trou hy met Anne in die geheim, laat sy nuwe aartsbiskop van Canterbury, Thomas Cranmer, sy huwelik met Catherine ongeldig verklaar en kroon Anne in 1533. Henry en die kerk kronkel op die rand van skeuring.
'N Stryd om beheer
Toe die pous met die verbod dreig, val Henry vooruit. Hy het een handeling uitgevaardig en almal gedwing om die kinders van sy nuwe huwelik as erfgename van die troon te erken. Daarna het hy 'n ander een verbygesteek, wat hom die & quot; hoogste hoof & quot; van die kerk in Engeland gemaak het. Hy ontbind kloosters en herverdeel hul eiendom aan sy edeles om hul lojaliteit te versterk. Monnike wat verset het, is tereggestel, en die geld uit hul skatkamers het in sy kas gegaan.
Tog, in 'n era van Reformasie, was sy kerkhervormings konserwatief. Dit wil voorkom asof hy 'n Katolieke kerk wil hê wat altyd lojaal aan hom en Engeland was. & quot Ek kies niemand om dit in sy mag te hê om my te beveel nie, en ek sal dit ook nooit ly nie, & quot het hy eenkeer gesê. Terwyl hy van Rome af weg is, het hy egter voortgegaan om die transsubstansiasie te handhaaf en eis om geestelike selibaatheid.
Intussen is Henry moeg vir Anne omdat sy net 'n meisie en mdashElizabeth gebore het. Hy het aanklagte van ontrouheid teen haar opgemaak, haar laat onthoof en daarna met Jane Seymour getrou. Nadat sy 'n seun (Edward) gebaar het, is sy dood. Henry trou nog drie keer voordat hy sterf.
Die wegbreek van Henry uit Rome was basies die beheer van die Engelse kerk. Alhoewel hy tydens sy bewind 'n paar protestantse maatreëls ingestel het (soos om Engelse Bybels in al die kerke te plaas), en alhoewel hy altyd sy protestantseunende aartsbiskop van Canterbury, Cranmer, ondersteun het, het Henry hom by Rome aangesluit oor belangrike kwessies van leer en praktyk.
Maar die gebeure wat hy aan die gang gesit het, sal Engeland nie in staat stel om terug te keer na die verlede nie. Tydens die bewind van sy seun, Edward VI (1547 en ndash53), het Engeland standvastig Protestant geword. Na 'n kort terugkeer na die Katolisisme onder Maria I (1553 en ndash1558), het sy dogter Elizabeth I Engeland op 'n permanente Protestantse koers gesit.
Henry VIII Misdaad- en straffeite oor verskillende sosiale klasse
Gedurende die Tudor -periode was daar eenvoudig twee sosiale klasse, die adel en dan almal. Vir die adel die minste wat hulle in die vorm van 'n straf kon verwag, was die konfiskering van hul lande en titels,
Aan die uiterste punt van die skaal is die dood op een van verskeie maniere onthoofd, op die brandstapel verbrand of gehang, getrek en in kwarte gesny. Die metode van teregstelling word bepaal deur die omvang en erns van die misdaad.
Alhoewel baie van die misdade wat deur die edele klasse gepleeg is, gekoppel was aan politieke doelwitte en die strewe na mag, was die misdade wat deur die laer klasse gepleeg is, byna altyd deur desperaatheid gepleeg.
Moord, verraad (kleinlik en hoogverraad), rebellie en dwaalleer was algemene aanklagte vir beide klasse. Die misdade wat die meeste deur die swak gepleeg is, sluit diefstal, bedelary, stropery, skuld, bedrog en egbreuk in.
Sluit rokke in wat vroue van koning Henry VIII gedra het.
Hierdie inligting oor Tudor-kostuumgeskiedenis bestaan ​​uit bladsye 247-273 van die hoofstuk oor die vroeë tot middel-eeuse 16de-eeuse rok in die 38 JAAR REIGN-era van Henry The Agtste 1509-1547 en uit Engelse kostuum geneem deur Dion Clayton Calthrop.
Die afdeling van 36 bladsye bestaan ​​uit 'n tekseks van die boek ENGELSE KOSTUUM GESKIL & BESKRYF DEUR DION CLAYTON CALTHROP. Beeldmateriaal, tekeninge en geverfde modeborde in die boek het 'n eie sjarme en word te midde van die teks vertoon. Die boek dek sowel die manlike as die vroulike rokgeskiedenis van meer as 700 jaar wat oor die era 1066-1830 strek.
Hierdie bladsy handel oor Tudor-rok in die bewind van koning Henry VIII 1509-1547.
Vir die inleiding tot hierdie boek, sien hierdie inleiding wat geskryf is deur Dion Clayton Calthrop. Ek het die beelde aangepas sodat dit gebruik kan word vir die inkleur van werkblaaie waar leerlinge 'n paar kostuums/samelewingsfeite byvoeg.
My kommentaar is kursief.
HENRY DIE Agtste Regeer agt en dertig jaar: 1509-1547. Gebore, 1491.
1509, Katharine van Aragon 1532, Anne Boleyn 1536, Jane Seymour
1540, Anne van Cleves 1540, Katharine Howard 1548, Katherine Parr.
'N MAN VAN DIE TYD VAN HENRY VIII - 1509-1547
Die kostuumbord toon 'n man wat die klubskoene van die era dra en 'n wit hemp geborduur in swart sy - Blackwork. Die skouers is goed gevul en die plat pet is 'n kenmerk van die modieuse rok van Henry VIII.
VERSE DEUR HENRY DIE Agtste in lof van konstansie
'Terwyl die heilige gegroet alleen saam met ivie grene
Wie se blommetjies nie gesien kan word nie, en die groot heffings weg is,
Nou aan my dame, belowe vir haar wat ek maak
Van al die ander net vir haar, neem ek my toe
Wie my hart getwyfel het, moet dit verseker wees.
Dus, met liedjies en musiek van sy eie komposisie, kom die rykste man in Europa op die troon van Engeland. Homoseksueel, dapper, lank, hoogmoedig in eie krag, Henry, 'n koning, 'n Tudor, 'n aantreklike man, oorvloedig in uitnemendheid van kunsvlyt en kuns, die erfenis van sy vader en moeder, is in ons toernooi 'n ware simbool van die Renaissance in Engeland.
Hy het, in gemeen met die wonderlike karakters van die Springtime of History, die vinnige intelligensie en al die persoonlike sjarme wat die eeu in oorvloed teweeggebring het. In sy bewind het die opgehoopte breinmassa oor die hele wêreld gebloei en geblom die tyd het ons 'n opeenvolging van die merkwaardigste mense in enige historiese tydperk gegee, en dit is een van die triomfe van valse redenasies om dit in Engeland te bewys was die gevolg van die skeiding van die Katolieke Kerk.
Die Kerk het eeue lank die grond georganiseer en voorberei waarop hierdie boom van die wêreld se kennis geplant is, die boom gesnoei, gekap, verpleeg totdat dit geleidelik geblom het, sy takke oor die Christelike Europa versprei het, en toe die blomtak hang Engeland het die eerste vrugte gegee, die manne wat van die vrugte geëet het en die skaduwee bevoordeel het, was die eerste om met die tuiniers te twis.
MAN VAN DIE TYD VAN KONING HENRY VIII KOSTUUM - 1509-1547
In hierdie dae het daar geleef en gesterf Botticelli, Leonardo da Vinci, Raphael, Dürer, Erasmus, Holbein, Copernicus, Luther, Rabelais en Michael Angelo, om 'n paar manne van elke denkwyse te noem, en in hierdie goeie tyd het Henry op die Engelse troon gekom, om by sy dood te vertrek in plaas van die vaste vooruitgang van orde ingestel deur sy vader, 'n bankrot land met 'n baie ryk regering .
Op die latere foto's van sy heerskappy kan u 'n groot opblaasmassa sien, met lopende ulkusse op sy bene en die bloed van vroue en mense op sy hande, wat in sy bekende houding oor die krotende krotbuurte wat sy heerskappy opgelewer het, stry. Londen. Harry, Genade à Dieu!
Die verstandelike beeld vanuit ons - kostuum - oogpunt is baie anders as die van die vorige bewind. Ons sien nie meer kappies en kappies, bruin, grys, wit en swart in die strate nie, nie meer die skare van fyn vakmanne, van kerksnywerkers, vergulders, borduurwerkers, kersmakers, verligters, missielmakers nie, al hierdie dien maar om die geledere van die werkloses op te swel en veroorsaak 'n nuwe probleem vir Engeland, wat nog nooit opgelos is nie, van die bekwame armes sonder werk. Die hospitale was gesluit - wat 'n prentjie in u oë sou bring - waar die strate vol was van dokters van armes en rykes in hul gewoontes, was daar geen monnike of lekebroers te sien nie.
Die siekes, blindes en kranksinniges het geen tuiste gehad nie, maar die agterste gate waar die vuilste siektes kan ophoop en warm beddens opspring, terwyl Harry Tudor in die hoofstrate na sy beertjie gedra word, 'n trillende massa van juwele wat skud oor sy korrupte liggaam, op sy duim daardie wonderlike diamant die Regale of France, wat deur hom uit die ontheiligde heiligdom van St. Thomas à Becket gesteel is.
Daar is twee verskillende modeklasse, die Duits-Switserse mode en die Engelse mode, 'n natuurlike evolusie van die nasionale drag.
Die Duitse mode is die gesnyde, uitspattige uitstraling wat ons so goed ken uit die tekeninge van Albert Dürer en die meer Duitse ontwerpe van Holbein.
Die kledingstukke wat bekend staan ​​as 'geblaseerde' klere, is 'n oormatige groei in die uitspattigste ontwerpe van die Henry VII -datum.
Die hemp is laag in die nek gesny, en met 'n swart borduurwerk die klein onderbaadjie wat by die middellyf eindig, vasgesny en reguit van skouer tot skouer vasgemaak, vasgemaak met leerriem of gekleurde veters aan die broek, wat 'n gaping laat wat die hemp wys universele sak op die broek, dikwels hoogs versier en versier.
Op die lyntekeninge sal u sien dat die moue en broeke elke vorm aanneem, in verskillende variëteite kleure was, gesny, gepof en oral gespat is, sodat die hemp deur die gate gestoot kan word, inderdaad 'blisterig' . '
Tudor Footwear - stewels en skoene
Die skoene het baie vorms, soos ek getoon het, en stem slegs in een punt ooreen - dat die tone baie breed, dikwels inderdaad, redelik vierkantig moet gesny word.
Kort of hangende hare, albei was die mode, en klein plat pette met tussenposes van die rand, of die groot plat hoede van die vorige bewind, bedek met vere en vreemd gesny, is met hierdie kostuums gedra.
Kamerjas soos mantels
Mantels, soos u mag sien, is oor die rok gedra, en ook die jasse wat baie soos die moderne kamerjas lyk.
Dit is uit hierdie 'geblaseerde' gevulde broek dat ons die stamme van die volgende bewind verkry, die snitte wat in lang lintagtige splete gegroei het, die slang op die knie opgeblaas is.
Afsonderlike pare moue is gedra met die onderbaadjies, of met die petti-kote, 'n gunsteling mouversiering is breë fluweelbande.
Die uitvinding het, soos gewoonlik, uit noodsaaklikheid, uit ydelheid tot gewoonte ontstaan. In 1477 slaan en swaai die Switserse die hertog van Bourgondië na Nantes, en die soldate wie se klere in lappe was, sny en skeur sy sytente, sy baniere, al die materiaal wat hulle kon vind, en maak vir hulle klere van hierdie vreemde stukke - klere nog so geskeur en geskeur dat hul hemde uit elke gat en huurgeld gespring het.
Die aankoms van die seëvierende weermag het veroorsaak dat al die nie-vegters hierdie nuuskierige frats in klere kopieer, en die hofdienaars het die geleentheid verewig deur blase as die mode te verklaar.
Die ander en meer gewone mode spruit uit die gewoonte van klere in die verlede.
Nek met 'n hemp word 'n Tudor -kraag
Laat ons eers die hemp A. neem. Daar sal gesien word hoe die neiging van die hemp in hierdie tydperk om die nek was.
Die vorige heerskappy het ons in die reël getoon dat 'n hemp baie laag in die nek gesny is, met die soom saamgetrek met veters, wat hierdie veters styfder aan mekaar getrek is, wat die materiaal dus in hegtere bymekaargemaak het, sodat die hemp se snit verander is en gemaak sodat die soom om die nek gevou het - eintlik 'n kraag.
Dat hierdie kraag onder sekere beperkinge alle vorme aanneem, sal ook opgemerk word, ook dat menere met 'n dik nek - Henry dit self moes uitgevind het - die kraag van die hemp afgedraai en met linne toutjies vasgemaak het.
Diep Tudor -manchetten
Die boeie van die hemp, soos dit by die pols verskyn, is dikwels, net soos die kraag, toegewerk met uitgebreide ontwerpe in swart draad of sy.
Nou neem ons die onderbaadjie B. Soos u op die tekening kan sien, wat die Duitse kleredrag toon, hierdie onderbaadjie was regtig 'n petti-cote, 'n onderbaadjie met moue.
Hierdie onderbaadjie was oor die algemeen van ryklik versierde materiaal (Henry in pers satyn, geborduur met sy voorletters en die Tudor rose Henry in brokaat bedek met posies gemaak van letters van fyn goudgoud).
Die materiaal is gesny en opgeblase of glad, en hang af van die effek daarvan op die rykdom van sy borduurwerk of die ontwerp van die stof. Dit is in of in die meeste gevalle met of sonder moue gedra.
Die jas C. Hierdie jas is gemaak met voetstukke soos 'n jas, 'n rok, eintlik is die materiaal wat gewoonlik gebruik is, van fluweel, fyn lap, sy of satyn.
Die variëteite sny was talryk en word in die tekeninge getoon -
oop tot by die middel,
heeltemal voor oop,
naby die nek - in alle opsigte
waar die jas voor oop was, het dit gewoonlik geskei om die bragetto of juwelende sak te wys.
Dit was 'n saak van keuse -geeste om te besluit of hulle moue aan hul jasse moet dra, of om die moue van hul onderbaadjies te wys. Ongetwyfeld het Madame Fashion gesorg dat die veranderinge voldoende gemaak word om hooi te maak terwyl die son skyn op uitspattige smake. Die jas is om die middel gehou met 'n sylyn wat in 'n boog vasgemaak is met kort ente.
Teen die einde van die regering, wat die Elizabethaanse jerkin of baadjie voorspel, het die gebruik meer universeel geword van die jas met moue en hoë nekDie voetstukke is korter gesny om die volle stamme aan te toon, en die onderbaadjie is byna heeltemal afgehandel, die kraag het in verhouding toegeneem en soos die stert van 'n kwaai kalkoen in ruffle en gevoude plooi om die man se nek gesprei.
Dit is die uiterste Duits-Engelse mode. In Duitsland en Switserland is dit tot meer lengte gedra.
Die oorjas D is die toga van die vorige heerskappy, vir die dandy, in 'n korter aangeleentheid, wat nie ver onder die knie reik vir die grafman nie, dit bly lank, maar die kraag het verander na 'n wye omhulsel wat goed oor die skouers gestrek het. Dit was gemaak van hierdie kraag, van dinge soos die mantel, miskien van bont of van satyn, van sy of van gouddoek.
Die geweldige voue van hierdie jasse het aan die mense daarin 'n gevoel van glans en waardigheid gegee, die kort moue van die modieuse jasse, opgeblase en geswel, versier met ryk appliqué -ontwerpe of bontstawe, wat net tot by die elmboog strek, om daar te eindig 'n bontsoom of 'n paar ryk goed, die kraag so breed soos hierdie opgestopte skouers, alles in werklikheid as kledingstukke wat 'n wonderlike welstand en rykdom aan hul eienaar gee.
Ek veronderstel natuurlik dat die moue in elke opsig uiteenlopend was: lank, kort, vol, medium vol, na smaak. Soms was die oorjasse mouloos.
Koffers - broekies - slangmodes
Onder hierdie kledingstukke was die boomstamme gedra - los broekies wat in die Duitse styl in oneindige variëteite ingepak, gepof, gerol en in stukkies gesny is. Let op dat die sny van strepies amper nooit 'n reguit spleet was nie, maar in die kromme van 'n langwerpige S of 'n dubbele S -kromme.
Ander snypunte is bo en onder in die vierkant gesit.
Alle mans het 'n stywe slang aangehad, in sommige gevalle was die knieë inderdaad opgeblase, omdat die sak, sak en die slang gesny het, die afsonderlike broek of slange van die slang voorgestel het.
Die skoene was baie breed en is soms in 'n hopie by die tone gestop, met edelgesteentes toegewerk, en ook gesny en met sy gepof.
Die klein platdop sal in al die variëteite in die tekeninge gesien word.
Die Iere is deur die wet verbied om 'n hemp, rok, kerchor, bendel, neckerchor, mocket ('n sakdoek) of linnekap te dra wat met saffraan gekleur is of in hemde of rokke bo sewe meter lap gedra is.
Om swart genet te dra, moet jy koninklik wees om swartwitpense te dra, jy moet bo 'n viscount staan ​​om martin te dra (marter) of fluweelversiering moet u meer as tweehonderd mark per jaar werd wees. Kort hare het omstreeks 1521 mode geword.
Sir Philip Calthrop en John Drakes, die skoenmaker van Norwich
So goed bekend is die verhaal van sir Philip Calthrop en John Drakes, die skoenmaker van Norwich, wat die mode probeer aap het, dat ek hier moet verwys na hierdie voorouer van my wat die eerste van die bekende dandies was, onder persone wat nie van die koninklike bloed.
Die verhaal self, wat in elke kostuumgeskiedenis oorvertel word, is in hierdie opsig: Drakes, die skoenmaker, siende dat die graafskap van sir Philip se klere gepraat het, bestel 'n toga van dieselfde kleermaker. Dit bereik die ore van sir Philip, wat toe beveel dat sy toga so vol snye gesny word as wat die skêr dit kan maak. Die lapruïne het die skoenmaker so wankel dat hy belowe het om in die toekoms op sy eie nederige manier te bly.
Ongetwyfeld is die sny van sir Philip op 'n listige manier geborduur, en die japon is ryk en sprankelend met die saadpêrels wat baie gebruik word. Die man se seun, ook sir Philip, trou met Amy, dogter van sir William Boleyn, uit Blickling, Norfolk. Sy was tante vir koningin Anne Boleyn.
[Ons gaan nou van die kostuum van koning Henry die agt na die Tudor -rok vir dames.]
'N VROU VAN DIE TYD VAN HENRY VIII - 1509-1547
Die vrou dra 'n gewone, maar ryk rok en op haar kop 'n eienaardige hoofrok met 'n systeun voor om dit van die voorkop af te hou. Die halfmoue is duidelik sigbaar.
U kan nie foto's van hierdie tyd in gedagte hou sonder om in die eerste plek die vorm van Henry skerp voor ons te sien opstaan ​​nie, gevolg deur sy geselskap van vroue. Die vet, onheilspellende reus kom regs voor in die prentjie, hy domineer die ouderdom op 'n prentjie, en as 'n gepaste agtergrond sien 'n mens die ses vroue wat op die politieke altaar geoffer is om na sy nietigheid te dring.
Katherine van Aragon - die fyn en edele dame - 'n instrument van politieke begeertes, wat afgeweer is nadat Henry sy kosbare gewete deursoek het, na agtien jaar getroude lewe, om vas te stel dat hy probleme het met betrekking tot die spiritualiteit van die huwelik.
Anne Boleyn, besmet met die lewe van die hof, 'n jammerlike figuur, ondanks al haar gruwelike misdade, hoe gereeld moet 'n spook in 'n swart satyn nagrok met swart fluweel die koninklike drome agtervolg. En die res van hulle het om die ydele koning gekluster, terwyl op die agtergrond die groot figure van die tyd geweldig opdoem terwyl hulle met die bekroonde poppe speel.
Die noot van die tyd, terwyl ons daarna kyk met die oog op die prentjie, is die finale evolusie van die kap.
Stukkie vir stukkie, duim vir duim, het die gewone stof verryk, elke volgende stap in die uitwerking van die eenvoudige vorm die rand langs die gesig word teruggedraai, dan is die enjinkap bekleed met fyn goed en die omset toon dit met voordeel, dan word die kante gesplit en word die agterkant meer vol dan word 'n etiket aan die kante vasgewerk, waardeur die snykant kan van die skouers vasgemaak word.
Die voorkant is nou styf gemaak en skuins gevorm, hierdie voorkant is met juwele toegewerk, en namate die hoek 'n gaping tussen die voorkop en die punt van die enjinkap vorm, word 'n kussing bygevoeg om die leë ruimte in te vul.
Diamantvormige Tudor -hooftooisel
Uiteindelik kom 'n mens by die diamantvormige koprok gedra in hierdie regering, en in hierdie regering, op elke manier uitgewerk, in werklikheid uit die bestaan ​​uitgewerk.
Om die hoofrok in sy toestand van 1509 te maak u moet die wit voering met 'n juweelomset as 'n aparte pet maak. Ek dink egter dat die tekeninge duideliker vir hulself spreek as wat ek kan skryf.
Elke toestel om juwele saam te druk, is gebruik, kruis-kruis, in groepe van klein getalle, in groot massas.
Hangers is gedra, gehang aan 'n juweelkettings wat twee keer om die nek gewikkel het, een keer naby die nek, die tweede lus los en in die reël onder die grasperkverskuiwing geslaag het.
Groot borsspelde het die lyfies versier, borsspelde met druppelornamente, die liggaam van die borsspeld van fyn goudafwerking, baie daarvan in Italië.
Die skof, fyn geborduur met swart sy, het dikwels 'n juweliersware opgehad, en hierdie skuif was vierkantig volgens die vorm van die lyfie.
Die lyfie van die toga was vierkantig en baie verstyf tot 'n boksagtige vorm.
VROU VAN DIE TYD VAN HENRY VIII - 1509-1547
Let op die wye boeie wat met 'n goue netwerk bedek is, en die ryk paneel van die onderrok. Klassieke vrouekostuum van Henry VIII.
Tudor toga moue
Die moue van die toga was smal by die skouers, en nadat hulle die arm ongeveer ses sentimeter van die skouers af gepas het, het hulle geleidelik vergroot totdat hulle net onder die elmboog vierkantig en vol geword het op hierdie manier dat hulle die valse onderkant wys. mou.
Tudor onder die moue
Hierdie ondermou was oor die algemeen gemaak van 'n fyn sypatroon of brokaat met 'n fyn patroon, dieselfde materiaal wat die ondermantel gevorm het, was 'n bindmiddel vir die baie vol grasperk of cambric-mou wat in 'n rits by die pols verskyn het. poffertjies onder die voorarm.
Die ondermou was regtig meer soos 'n handskoenAangesien dit gewoonlik deur knoppies vasgemaak is, is dit met ander gekleurde sy opgeblaas, om die verskuiwing te wys, of dit kan duidelik wees.
Nou is die mou van die toga baie verander.
Dit was, soos ek beskryf het, baie vierkantig en vol by die elmboog, en hieroor het 'n paar dames 'n valse mou van goudnet gedra - jy kan jou voorstel hoe lank die net gaan, bestudeer met juwele, op baie maniere gekruis, in patrone gedraai, in skuins lyne aan die mou vasgewerk - maar daarbenewens is die mou teruggedraai om 'n diep vierkantige manchet te vorm wat dikwels van swart of gekleurde fluweel of bont gemaak is.
In dit alles neem ek geen rekening met die Duitse modes nie, wat ek afsonderlik moet beskryf. Kyk na die tekeninge wat ek van die Duitse mode gemaak het. Ek vind dat hulle my stom laat - die blote man het maar 'n beperkte woordeskat as dit oor klere kom - en hierdie rokke wat soos sypampoene lyk, geblaseer en opgeblase en gesny, in ribbes toegewerk, geswel en heeltemal so vreemd, is verby die woedende strepies wat my pen by die waarheid en in die fabriek maak.
Die kostuums van die mense van hierdie ouderdom het in die gedagtes van die meeste kunstenaars opgegroei as onafskeidbaar van die tekeninge van Holbein en Dürer.
Sekerlik, sê ek vir myself, die meeste mense wat dit sal lees, sal hul Holbein en Dürer ken, tussen wie daar 'n groot verskil is, maar wie tussen hulle wys die een, die landgoed van Engeland en die ander, die mees Duitse modes wat so 'n kragtige invloed op ons eie gehad het.
Beide hierdie manne toon die oorvloed van rykdom, die uitspattige dwaashede van die rok van hulle tyd, hoe om die woorde van Plinius te gebruik: 'Ons dring in die ingewande van die aarde, grawe are van goud en silwer en erts van koper en lood soek ons ​​ook vir juwele en sekere klippies. Deur galerye die dieptes in te trek, trek ons ​​die ingewande van die aarde uit, sodat die juwele wat ons soek, aan die vinger gedra kan word.
Hoeveel hande word vermors sodat 'n enkele gewrig kan skitter! As daar 'n hel was, was dit verseker nou al onthul deur die verveling van gierigheid en weelde! '
Of in die geskrifte van Tertullianus, genoem deur Sigismund Feyerabendt, burger en drukker van Frankfort, 'n 'strengste sensuur wat vroue die ernstigste blameer:' 'Kom nou', sê Tertullianus, 'as van die eerste af het die Milesiane skape geskeer, en die Chinese draai van die boom af, en die Tiriërs het geverf en die Frigiërs geborduur, en die Babiloniërs het ingeweef en as pêrels skyn en robyne flits, as goud self ook uit die aarde opkom met die begeerte daarna en as dit nou ook sou wees, nie gelieg nie, maar die spieël is toegelaat, Eva, sou ek vermoed het, sou hierdie dinge begeer het toe sy uit die Paradys verdwyn het, en as sy geestelik dood was. '
Duitse growwe goudnette
'N Mens sien op die gemartelde en verdraaide Duitse manier dat die hare gevleg is, en so, in krommes en kronkels, in growwe goue-nette val, in webnette gedruk word met fluweelsakke, sodat die hare agter in 'n groot knop, of aan die kant in twee uitsteeksels oor 'n pet soos die man, maar dat dit oneindig meer geveder en juweel was.
Kappers of baardagtige linnedoeke
Dan het hulle weer die afskuwelike kappies of baardagtige linnedoeke oor die ken gedra en 'n oneindige verskeidenheid doppe linne op hul koppe - pette wat altyd die vorm van die kop daaronder toon.
Net soos die mans, was hul jasse en mantels omvangryk, en dit moes so wees as die groot moue daarin gestop moes word, bontbande of sybande, met omhulsel, omgerol om min of groot uitgestrekhede hiervan te wys materiaal.
Hier, om te wys watter sierlike wesens ons damesvoorouers was, om te wys uit watter beesvleis en bloed en been ons kom, gee ek u (hou u intussen die wonderlike rokke in oënskou) die daaglikse vergoeding van 'n Maid of Honor.
Daaglikse kosgeld van 'n Tudor Maid of Honor
Elke oggend by die ontbyt, 'n sny beesvleis uit die kombuis, 'n chete -brood en 'n maunchet by die spenskroeg en 'n liter bier by die botterige kroeg.
Vir aandete 'n stuk beesvleis, 'n slag gebraai en 'n beloning uit die kombuis.'N Kaste chete -brood uit die spensbalk en 'n liter bier by die botterige kroeg.
Middag - as hulle honger ly - 'n maaltyd brood uit die spensbalk en 'n liter bier by die botterige kroeg.
Aandete, 'n warboel pottas, 'n stuk skaapvleis en 'n beloning uit die kombuis. 'N Kaste chete -brood uit die spensbalk en 'n liter bier by die botterige kroeg.
Na ete - om 'n goeie nagrus te verseker - 'n chete -brood en 'n maunchet uit die spensbalk en 'n halwe liter bier uit die bar van die verkoper.
Vier en 'n half liter bier! Ek wonder of hulle dit alles self gedrink het? Dit alles, en in die oggende in fluweels en sy, met gesigte so vars soos primrose.
Dit is die lot van alle kledingstukke of versierings, natuurlik vasgemaak of gedraai, of gevou en vasgemaak deur die mode -aanhangers, om na 'n rukkie opgemaak, gereed gemaak te word in die vorms wat voor sommige van die eienaar se bui en persoonlikheid daaroor.
Hierdie kappies wat die vroue gedra het, hierdie wye moue tot die toga, hierdie hangmoue ​​vir die jasse, die fluweelrok van onderrok, het alles op hul tyd vervals tot klaargemaakte artikels. Met die kappies kan u self sien hoe hulle deur hul vorm aangepas word na persoonlike smaak; hulle is klaar toegewerk waar penne gebruik is, die fluweelplooie aan die agterkant was stewig, die krimp van die wit linne was bepaal, die hoek van die syflap wat deur die een of ander ongeskrewe moduswet beheer word.
Mary Queen of Scots hoofrok
Uiteindelik, deur 'n evolusieproses, verdwyn die diamantvorm en word die pet verder op die kop geplaas, terwyl die kontoer sirkelvormig was waar dit voorheen gewys is. Die fluweel hangstuk het agter in die kop gebly, maar was in een stuk kleiner en was nooit vasgemaak nie, en die hele vorm het geleidelik verander na, en uiteindelik, na die bekende Mary Queen of Scots hoofrok , waarmee elke leser vertroud moet wees.
By die skryf van hierdie boek het ek gereeld by my opgekom dat die absolute geskiedenis van so 'n hoofrok meer sou help as hierdie afgesonderde opmerkings, wat net laat vaar word om in 'n ander bewind opgevolg te word, maar ek het gevoel dat: Die rangskikking is immers die beste soos dit is, want as ons wil, kan ons die volledige klerekas van die een in die volgende volg, sonder om die twee te meng.
Dit is moeilik om twee belangstellings saam te hou, maar ek het self by die lees van ander werke oor die onderwerp gevoel dat die manier waarop die verskillende kledingstukke deurmekaar is, meer ontstellend is as bruikbaar.
Die wye mou by die toga, wat vroeër 'n deel van die toga was, is uiteindelik daarvan losgemaak - as 'n boord wat meer as 'n mou is wat natuurlik groter word - en in die volgende bewind, een van die modieusste, heeltemal weggelaat.
Die boonste deel van die rok, wat eens laag en vierkantig gesny was om die onderrok, of 'n baadjie van ander goed, te wys, is nou teen die einde van die regering gemaak met 'n vals bokant van ander goed, sodat die onder- aantrek.
Vetsnoer is tot uiterstes gedra, sodat die liggaam vasgeknyp was in die harde rolagtige voorkoms wat altyd met hierdie tyd geïdentifiseer is, aan die ander kant, baie wyser vroue, sou ek sê, was dit die plek vir sedes, verkies om los te snoer, en toon onder die veters die kleur van die onderrok.
Baie was die variëteite van gordel en gordel, van gewone syramme met kwaspunte tot ryk juwelekettinggordels wat eindig in swaar ornamente.
Vir detail kan 'n mens niks beter doen as om na Holbein, die meester van detail, te gaan nie, en vandag, as foto's van foto's so goedkoop is, en die lewens van skilders, uitgebreid geïllustreer, so maklik bereikbaar is teen lae pryse, is dit die beste opvoeding, nie net in skilderkuns nie, maar in die Tudor -atmosfeer en in kleredrag, om dadelik die meester te bestudeer - die meester wat sonder opset die moraal van sy ouderdom aangeraak het toe hy 'n miniatuur van die Salige Thomas More agterkant van 'n speelkaart.
Falstaff sal nie growwe dowlashemde dra nie, dandies vra vir volstruisvere, dames moet blou rokke van Coventry en Italiaanse vlagvormige waaiers hê, almal is in die mode, van melkmeisies tot dames van die hof, elkeen so goed as wat hulle dit kan regkry. Die Jood beweeg in die lang strate in sy lang gaberdine en sy geel pet, die dame loop in haar groot bobbe oor haar tuin, en die heer gaan sit so goed as moontlik in sy gebombardeerde broek en rook Herbe de la Reine in 'n pyp klei, en die plattelandse vrou loop in haar rooi onderrok met swart lyf vasgemaak, of ry verby die mark in haar rokke.
Laat ons ons by wyse van 'n prentjie van die tyd die koningin in haar bed onder die hande van haar vermoeiende vroue voorstel: Sy sit voor 'n spieël in haar geborduurde chemise van fyn Raynes-linne, in haar onderlinne-onderrok en haar sykouse met die goue draadhorlosies. Daaroor dra sy 'n ryk omhulsel. Pantoffels is op haar voete.
Voor haar, op 'n tafel, is rouge en kryt en 'n stuk watte-reeds het sy haar gesig opgemaak, en haar helder voëlagtige oë skyn in 'n geverfde masker, haar sterk gesig, haar havikagtige neus en haar uitdrukkinglose mond weerkaats terug na haar vanuit die spieël. Langs die rouge -pot is 'n Neurenberg -eierhorlosie wat stil in sy kristalkas tik.
Een van die vroue bring 'n aantal klere van vals hare, goud en rooi na vore, en hieruit kies die koningin een. Dit is 'n nabye periwig van stywe rooi krulle, waaronder pêrels en stukke verbrande metaal skitter. Met groot sorg word hierdie pruik aan die koningin se kop vasgemaak, en sy kyk na die proses met haar blink oë en is nog steeds in die groot spieël.
As hierdie pruik in haar gedagtes gevestig is, staan ​​sy op en word sy gehelp in die privaat laag bene en bokram, wat styf vasgemaak is deur die vroue agter haar. Nou kom die oomblik dat hulle op die punt is om op haar walvisbeen die heupe vas te maak - waaroor haar lywige onderrokke en rompe sal val. Die wiel van die been is met lintjies om haar middel vasgemaak en stewig vasgemaak. Na 'n bietjie vertraging met die keuse van 'n onderrok, trek sy verskeie linne onderrokke aan, een oor die ander, om die vereiste volheid aan haar figuur te gee en dan kom die styf geborduurde onderrok-in hierdie geval maar 'n onderrok met linne lyfie sonder moue.
HENRY DIE AGSTE KOSTUUM Regeer agt en dertig jaar: 1509-1547. Gebore, 1491.
Vroue van koning Henry VIII:-
Hierdie inligting oor die Tudor-kostuumgeskiedenis hierbo bestaan ​​uit bladsye 247-273 van die hoofstuk oor die vroeë tot middel-eeuse 16de-eeuse rok in die 38 JAAR REIGN-era van Henry The Agtste 1509-1547 en geneem uit die Engelse kostuum deur Dion Clayton Calthrop.
Hierdie bladsy handel oor die kostuum van koning Henry VIII 1509-1547 - Tudor -dinastie.
Brodie, ND 2014, ' Beoordeling van 27 Henry VIII, c.25 en Tudor -welsyn: veranderinge en kontinuïteite in konteks ', Parergon, vol. 31, nee. 1, pp. 111-136.
Hatt, C 2012, ' Die gesprek aanhou: Fisher & More en Henry VIII se intellektuele tirannie ', Moreana, vol. 49, nee. 189-190, pp. 127-139.
Jones, N 2007, ' The King 's Reformation: Henry VIII and the remaking of the English church ', Tydskrif vir Interdissiplinêre Geskiedenis, vol. 38, nee. 2, pp. 268-270.
MacCulloch, D 1995, Die bewind van Henry VIII: politiek, beleid en vroomheid, St Martin 's Press, New York, NY.
Petrakos, C 2015, ' " Hierdie tye kan die verhaal vertel ": The Anglican Reformation, Henry VIII 's Succession Statutes, and England 's uitsluitingskrisis, 1679-1681 ', Anglikaanse en biskoplike geskiedenis, vol. 84, nee. 4, pp. 393-415.
Hendrik VIII word as 'n vroom Katoliek grootgemaak. Voordat hy koning geword het, het hy in sy besit 'n gebedsrol met beligtings van die Drie -eenheid, die gekruisigde Christus, die instrumente van die passie en verskeie gemartelde heiliges. Latynse gebede is aan elke kant van die beelde geplaas, tesame met Engelse rubrieke (instruksies) wat verduidelik hoe die gebede beskerming kan bied teen aardse gevare of die vergifnis van tyd in die vagevuur. Hierdie soort heilige tekste was algemeen as deel van die toegewyde praktyke van laat-Middeleeuse Engeland. Eienaars van die boekrolle het die gebede voorgelees, die beelde bepeins en die materiële voorwerp aangeraak om nader aan die goddelike te kom en hemelse beloning in die hiernamaals te verdien. Henry & rsquos -opskrif op die gebedsrol dui daarop dat hy dit vir hierdie heilige doeleindes gebruik het en die teologiese leerstellings wat daaragter lê, aanvaar het.
Hendrik VIII se gebedsrol
Henry VIII & rsquos gebedsrol. Hierdie rol, van meer as drie meter lank, bevat gebede in Latyn en Engels en veertien verligte beelde, waaronder martelaars, heilige George wat die draak doodmaak en Christus & rsquos -passie.
Publieke domein in die meeste ander lande as die Verenigde Koninkryk.
Henry & rsquos Katolieke aanbidding was tipies van die era. Saam met die gebedsrol het hy ook vasgehou aan die oortuiging dat die aankoop van pouslike aflate sonde kan vergewe en die tyd in die vagevuur, 'n destydse gewilde gebruik, kon verkort. In 1521 het hy en Katherine van Aragon 'n vierkante toegewing van pous Clemens VII ontvang, wat 'n jaarlikse pelgrimstog na 'n groot heiligdom was. Toe Martin Luther & rsquos protes teen die verkoop van aflate die Duitse Hervorming tot gevolg gehad het, verdedig Henry die gebruik in sy weerlegging, & lsquoDefence of the Seven Sacraments & rsquo.
Die Britse biblioteek bevat ook nog 'n teks wat 'n lig op Henry & rsquos piety a Book of Hours skyn wat geheime boodskappe uitruil tussen Henry en Anne Boleyn wat in die kantlyn geskryf is. Ureboeke was algemene heilige tekste vir leke en vir rsquos. As 'n samestelling van gebede en toegewyde tekste, het die boeke in die kern die & lsquo -kantoor van die Maagd Maria & rsquo, gebede opgestel wat aan die Moeder van Christus gerig is en daagliks op agt vaste ure voorgelees is. Daar word gehoop dat Maria as voorbidder tussen die eienaar en God sou optree. Die bladsye is dikwels pragtig geïllustreer deur die beste kunstenaars van die dag. Diegene vir die adel is ryklik verlig met edelgoud blaar en lapis lazuli. Maar omstreeks 1528 gebruik Anne en Henry sy boek vir minder geestelike doeleindes. Aan die voet van die folio wat die man van smarte wys, skryf Henry 'n minnaar en rsquos -boodskap vir Anne in Frans: & lsquo As jy my liefde in jou gebede so sterk onthou as wat ek jou aanbid, sal ek amper nie vergeet word nie, want ek is joune. Henry R. vir ewig. & Rsquo Anne het gekies om haar reaksie op 'n bladsy met die aankondiging te pen, wat haar wens en mag voorstel om die koning 'n seun te gee. Sy het in Engels geskryf: & lsquoBe daly prove you shalle me fynde to be to you bothe lovynge and kynde & rsquo.
Book of Hours het eens behoort aan Anne Boleyn, Henry VIII en rsquos se tweede vrou. Met 'n unieke historiese belang, is hierdie manuskrip 'n seldsame voorbeeld van liefhebbers wat 'n godsdienstige boek gebruik om flirterige boodskappe uit te ruil.
Wanneer was die breek van die Rooms -Katolieke Kerk?
Die gebede in hierdie laat-Middeleeuse heilige boeke en boekrolle was dikwels in Latyn om aan te dui dat alle Westerse Christene deel was van die Rooms-Katolieke Kerk. Henry breek egter formeel met die pous en die Roomse kerk nadat pous Clemens VII geweier het om hom 'n nietigverklaring van sy huwelik met Katherine van Aragon toe te staan ​​sodat hy met Anne kon trou. Sy beroep om nietigverklaring was omdat die vereniging die Skrif oortree het, met verwysing na Levitikus 20. 21, wat 'n man verbied om met sy broer en weduwee te trou.
In 1533 het die Engelse parlement die wet in beperking van appèlle goedgekeur, wat pouslike jurisdiksie in Engeland ontken en appèlle van hofsake na Rome beëindig het. Die 1534 Act of Supremacy erken die koning toe as die opperhoof van die kerk in Engeland met alle mag en gesag tot die instelling en alle foute en dwaalleer. Henry en sy nuut aangestelde & lsquoVice Gerent in Spiritual Affairs & rsquo, Thomas Cromwell, het onmiddellik 'n hervormingsprogram begin. Cromwell & rsquos Injunctions van 1536, en 1538 val afgodery, pelgrimstogte en ander quosuperstitions & rsquo aan. Die mindere kloosters is in 1536 gesluit en die oorblywende kloosters is in die komende jare ontbind. Die mans en vroue wat die sluiting teëgestaan ​​het, is opgesluit of gehang.
Alhoewel Henry Martin Luther se teologie van regverdiging deur geloof alleen verwerp het, aanvaar hy die Duitse hervormer en aandring op die oppergesag van die Skrif. Die & lsquoWord of God & rsquo (Leviticus 20.21) het immers die nietigheid van sy eerste huwelik geregverdig. Gevolglik het Henry, aangemoedig deur Cromwell en aartsbiskop Thomas Cranmer van Canterbury, 'n Engelse Bybel gemagtig wat deur die leke sowel as deur die geestelikes gelees kon word. Op hierdie tydstip was die beste gedrukte vertaling van die Nuwe Testament in Engels deur William Tyndale, 'n Lutherse wat in 1536 in Antwerpen verbrand is. . In plaas daarvan het twee ander Bybels 'n koninklike lisensie ontvang.
'N Kopie van 1535 van Miles Coverdale & rsquos -vertaling van die Bybel, 'n groot lessenaargrootte, met die Ou en Nuwe Testament sowel as die Apokriewe.
Die eerste was 'n vertaling van die volledige Bybel deur Miles Coverdale & ndash die eerste in sy soort en ndash wat oorspronklik in 1535 in die buiteland gedruk is. Koning David en St Paul, wat die Bybel aan 'n biskop oorhandig. Die tweede vertaling is ook in die buiteland gedruk. Die verantwoordelike man was vermoedelik een & lsquoThomas Matthew & rsquo, en so het die teks bekend geword as die & lsquoMatthew Bible & rsquo. Trouens, Thomas Matthew & rsquo was 'n skuilnaam wat geneem is uit die name van twee van Jesus se dissipels. Hierdie Bybel is eintlik vervaardig deur een van Tyndale & rsquos -medewerkers, John Rogers. Na sy vriend en sy dood, het Rogers 'n nuwe teks saamgestel op grond van Tyndale & rsquos gedrukte Nuwe Testament en manuskripte van die Ou Testament Coverdale & rsquos vertaling is gebruik om die leemtes te vul.
Matteus se Bybel
'N Kopie van 1537 van & lsquoMatthew & rsquos Bible & rsquo, gedruk in Antwerpen.
Nie een van die Bybel was heeltemal bevredigend nie. In 1538 het Cranmer en Cromwell Coverdale opdrag gegee om die & lsquoMatthew Bible & rsquo te hersien en 'n beter vertaling te lewer. Die nuwe werk was bedoel om die enkele gesaghebbende ryk van die ryk te wees. In ooreenstemming met Cromwell & rsquos 1538 Injunctions, is beveel dat dit in katedrale en parochiekerke aan predikante vasgeketting moet word vir gemeenskaplike en openbare lees deur sowel geestelikes as gemeentelede. Vanweë die groot omvang daarvan het die boek bekend gestaan ​​as die & lsquoGreat Bible & rsquo. Die titelblad van die houtsny het die koninklike oppergesag visueel gekommunikeer. Deur die Woord direk van God te ontvang, gee die troon koning aan die bokant van die bladsy die heilige teks van die Bybel oor aan sy geestelike here aan sy regterkant en lê heersers aan sy linkerkant. Van daar af het die verbum dei ('Woord van God') daal neer om aan die plaaslike gemeentegemeente voorgelees te word en selfs om gevangenes in die tronk te bereik.
Die Groot Bybel, waarskynlik Henry VIII se eie eksemplaar
Henry VIII & rsquos & lsquo Groot Bybel & rsquo, gebaseer op 'n vorige weergawe wat onwettig deur William Tyndale begin is en in 1535 deur Miles Coverdale aangepas is.
Nuwe Bybel, ou leerstellings
Die Groot Bybel is in 1539 gedruk. Dieselfde jaar verklaar Henry die oortuigings van sy kerk in 'n Wet op die opheffing van diversiteit in menings, beter bekend as & lsquoThe Act of Six Articles & rsquo. Hierdie statuut het Henry & rsquos se standpunt neergelê oor sommige van die belangrikste kwessies wat konserwatiewes en evangeliste in Engeland verdeel. Alhoewel hy probeer het om 'n weg te vind tussen die uiterstes van die Rooms -Katolisisme en Lutheranisme deur te volg wat hy as 'n balansbeleid beskou het, het die koning 'n konserwatiewe standpunt ingeneem oor feitlik al die omstrede punte. Op die mis bevestig die wet transsubstansiasie en verduidelik dat daar na die inwyding geen brood of wyn of 'n ander stof is nie, behalwe die stof van Christus, God en die mens. Ander klousules het ontken dat gemeenskap in beide soorte nodig was, geestelike selibaat handhaaf, privaat massas (wat slegs deur 'n priester gevier is) toegelaat het en dat aurikulêre belydenis nodig was. 'N Paar jaar later het Henry sy posisie ietwat verander. Die 1543 & lsquoNecessary Doctrine and Erudition for Any Christian Man & rsquo, bekend as die & lsquoKing & rsquos Book & rsquo (nog 'n geloofsformulier), het sy onderdane & lsquoto opgehou om die naam van Vagevuur & te onthou en die doeltreffendheid van gebede vir die dooies bevraagteken. Die boek het nietemin ondubbelsinnig regverdiging deur geloof alleen verwerp en herbevestig transubstansiering, twee standpunte wat Luther se leerstellings weerspreek. Toe die koning in Januarie 1547 sterf, was Engeland dus doktrinies Katoliek ondanks die verwerping van pouslike oppergesag. Wat Henry & rsquos se persoonlike oortuigings betref, het hy konvensioneel gebly. Hy het sy privaat toewyding in Latyn voortgesit, een van die laaste boeke wat hy opgedra het, was 'n pragtige Latynse psalter, geskryf en verlig deur die Franse en eacutemigr & eacute Jean Mallard. Vier beligtings beeld Henry uit, een van hulle wys hoe hy die boek in sy bed lees terwyl 'n ander hom wys hoe David op die harp speel (soos in I Samuel 16.14-23). Klaarblyklik identifiseer hy hom met die Ou -Testamentiese teokratiese koning. Soos gewoonlik, skryf Henry aantekeninge in die boek. Sommige van hulle ondersoek temas soos die kontras tussen die salige en die goddelose, goddelike oordeel, koningskap en die nietigheid van wêreldse goedere.
Hendrik VIII se Psalter
In opdrag van koning Henry VIII gee hierdie Psalter (Psalmboek) 'n insig in die selfversekering van die koning en rsquos as goddelike heerser van Engeland.
Engelse toegewyde manuskripte
Terwyl Henry voortgegaan het om Latyn te verkies vir sy heilige tekste, het sommige van sy onderdane hulle in Engels toegewy vir hul toewyding. In 1539 'n Engelse uitgawe van Wolfgang Capito & rsquos Precationes Christian & aelig ad Imitationem Psalmorum is in Londen gedruk.Die vertaler was Richard Taverner, wat gedurende die 1530's vir Cromwell gewerk en werke van sowel Erasmus as Lutherane vertaal het. 'N Manuskrip met 'n verskeidenheid psalms en gebede uit die vertaalde Voorwaardes was in besit van Anne, gravin van Hertford, wat die tweede vrou was van Henry & rsquos swaer Edward Seymour (wat gestig is as die eerste hertog van Somerset en Lord Protector by Henry se dood). Die klein boek, bekend as & lsquoTaverner & rsquos-gebedsboek, is op elke bladsy ryklik versier met 'n volbladrand in kleure en goud, terwyl klein verligte voorletters die begin van elke gebed en psalm aandui. Uittreksels uit Taverner & rsquos-vertaling is ook saamgevoeg in 'n gebedsboek van die manuskrip wat besit word deur Henry & rsquos grootniggie, Lady Jane Gray, wat tydens die volgende bewind bekend geword het vir haar protestantse vroomheid. Die gebede bevestig egter geen spesifieke belydenisposisie nie. Sommige tradisionalistiese gebede is ingesluit, maar in geeneen daarvan word na die vagevuur verwys nie.
Hierdie klein, ryklik versierde boek van Psalms en gebede in Engels is heel waarskynlik gemaak vir die edelvrou en literêre beskermheer Anne Seymour (n & eacutee Stanhope), gravin van Hertford en later hertogin van Somerset (c. 1510 & ndash1587).
Lady Jane Grey se gebedsboek
Hierdie klein boek van gebede, in Engels geskryf, is waarskynlik dié wat Lady Jane Gray op die stellasie tydens haar teregstelling in 1554 gebruik het.
Henry & rsquos se laaste vrou, Katherine Parr, het die reformistiese neigings van haar vriendin, die gravin van Hertford, gedeel. Sy het byna beslis 'n geestelike invloed op beide die koningin en die jonger dogter Elizabeth en Lady Jane Gray gehad toe hulle elkeen tyd in haar huishouding deurgebring het. Katherine het verskeie toewydingswerke geskryf terwyl sy koningin was. Haar herwerking van Thomas en agrave Kempis & rsquo De Imitatione Christi (uit 'n Engelse uitgawe) is in 1545 onder haar eie naam gedruk (die eerste boek gedruk onder die naam van 'n vrou in Engels). Ter kompliment aan haar stiefma, gee die twaalfjarige Elizabeth die koning haar eie drietalige vertaling (Latyn, Frans en Italiaans) van die werk as 'n Nuwejaars- en rsquosdaggeskenk vir 1546.
Gebedeboek van prinses Elizabeth
In Desember 1545 word hierdie noukeurig geborduurde bundel aan koning Henry VIII as 'n nuwe jaar en geskenk gegee. Die gebedeboek is saamgestel deur sy twaalfjarige dogter, Elizabeth, wat self in 1558 na die troon sou klim.
Die weg baan vir Protestantisme
Henry VIII & rsquos Reformation het 'n aanval op heilige voorwerpe begin, soos oorblyfsels van heiliges en heiligdomme. Sommige heilige tekste is ook beskadig of vernietig, veral die wat pouse vereer het of St Thomas Becket, wat teenoor koning Henry II opgestaan ​​het. Baie manuskripte en boeke in kloosterbiblioteke is tydens die ontbinding weggegooi of versprei, hoewel die antikwariër John Leland daarin geslaag het om 'n groot aantal vir die koning te versamel en te bewaar. Desondanks het heilige tekste 'n belangrike deel van die Engelse godsdienstige kultuur gebly. Meer van hulle het inderdaad in Engels begin verskyn, en natuurlik het verskeie Engelse Bybels in omloop gekom. Vir diegene wat evangelies of protestante was, bevat die werke egter geen melding van die vagevuur nie en word dit nie as heilige voorwerpe op sigself hanteer nie. Die grond word gelê vir die volslae protestantisme wat deur aartsbiskop Cranmer en Lord Protector Somerset op Henry & rsquos se dood ingevoer is.
Susan Doran FRHS is professor in vroeë moderne geskiedenis aan die Universiteit van Oxford en senior navorsingsgenoot aan Jesus College, Oxford, en St Benet's Hall, Oxford. Sy spesialiseer in die hoë politiek, godsdiens en kultuur van die 16de en vroeë 17de eeu. Sy het die katalogus van die British Library -uitstalling geredigeer Henry VIII: Man en monarg in 2009, en haar boek Elizabeth I en haar kring verskyn die eerste keer in 2015. Sedertdien werk sy aan die beginjare van James I se bewind.
Die bewind van Henry VIII: Persoonlikhede en politiek
Dit is beslis nie die boek vir almal wat nie die chronologie van Henry VIII se bewind ken nie, of vir iemand wat net die verhaal van die ses vroue wil hê, of eintlik baie oor die Engelse Reformasie. Dit is ook nie veel van 'n biografie van die ou monster self nie.
Waar dit 'n hoë telling behaal, is om uit te vind waarom faksie so 'n deurslaggewende element in die politiek van die regering was en hoe verskillende mense verskillende ampte en posisies in die hof gebruik het van 'n paranoïese tiran wat in wese 'n lafaard was om persoonlike en politieke agendas te bevorder verskillende tye. Die eb en vloed is fassinerend as uitputtend om te lees.
Anders as 'n ander beoordelaar, is die indruk wat ek weggeneem het dat Thomas Cromwell Anne Boleyn vernietig het omdat hy geweet het die koning wou van haar ontslae raak en die proses moes beheer, sodat die edele/konserwatiewe faksie haar ondergang nie sou gebruik om hom en sy hele program weg te dra nie met haar. Hy was nie meer genadeloos of bloedbevlek as enigiemand anders in die bloedbad van die 1530's nie, net vaardiger. Nie dat dit hom gered het toe sy eie tyd gekom het nie.
Ek dink Starkey sou moontlik meer gedoen het om te verduidelik waarom die heerskappy van Hendrik VIII, uniek onder alle ouderdomme, 'n tyd was waarin 'n verlies by die politiek byna altyd die dood beteken.
Tydens die regering, volgens my telling, is 23 hofdienaars of predikante tereggestel weens verraad. Hiervan was slegs biskop John Fisher (wat 'n beroep op Spanje gedoen het om Engeland binne te val) beslis beskuldig, en volgens die standaard van die dag kan Catherine Howard, haar geliefdes en Lady Rochford wat haar gehelp het, op die lys gevoeg word. Waarom moes vyf tasbaar onskuldige mans sterf om van Anne Boleyn ontslae te raak? Selfs op die mees siniese lesing, sou 'n mens dit sekerlik gedoen het. En wat het die psige van hofdienaars in hierdie wêreld gedoen? Dit sou nou 'n interessante boek wees.
Henry VIII deur David Starkey (1/1 mense vind dit nuttig)
Ek geniet die skrywer se TV -programme oor die lewens van die Engelse Kings and Queens. Ek het gedink ek sal sy boeke probeer, aangesien daar meer inligting in is as wat op 'n kort program geplaas kan word. Ek was reg. Daar is baie inligting oor die koning van geboorte tot dood, en alles is op dieselfde manier geskryf, en u kan hom hoor praat soos op TV. Aanvanklik 'n bietjie vreemd om sy stem in u gedagtes te lees en te hoor, maar dan is hy baie luisterbaar op TV, baie maklik om sy geskrewe woord te lees.
Dit lyk asof dit goed ondersoek is, logies aangebied, maar tog maklik om die gewone man dit te laat lees en te geniet. Ek sal hierdie boek aanbeveel vir almal wat van sy TV -programme hou of 'n geskiedenis wil lees wat lekker is om te lees en baie feite om die dag op te kikker. Al die drama van sy lewe word vasgelê. Dit is moeilik om te dink hoeveel sy lewe alles beïnvloed het waarin ons vandag doen en waarin ons glo, maar tog is dit alles om te sien. David Starkey het ook 'n aantal foto's ingesluit om die boek te verbeter. Ek sal dit aanbeveel vir almal met belangstelling in die onderwerp en ek sal die skrywer aanbeveel aangesien ek sy veel langer werk oor Elizabeth gelees het.
Groot oorsig van die politiek van Henry VIII se bewind (44/45 mense het dit nuttig gevind)
'The Reign of Henry VIII: Personalities and Politics' is 'n kort ondersoek na die verskillende invloedryke persone en faksies wat die politiek van Henry VIII se bewind gevorm het.
Die boek lyk aanvanklik taamlik kort, slegs 145 bladsye lank. Tog is Starkey in staat om die opkoms en agteruitgang van verskillende noemenswaardige figure in Henry se bewind en die groepe wat hul idees probeer uitoefen het op die koning en in die amptelike beleid.
Starkey ondersoek die situasie eers vroeg in Henry se bewind, waar hy 'n jong koning voorstel wat meer verslind is in beeld en in tydverdrywe eerder as om in die noukeurige bestuur van die staat opgeneem te word. 'N Vergelyking word getref tussen Henry en sy vader Henry VII, wat in teenstelling met sy seun die krag van sy adel wou bekamp eerder as om hom te veel met hulle te assosieer. Hendrik VIII het die geselskap van aristokrate geniet en word gou naby 'n groep jong edelkoppe. Daarteenoor het sy pa, wat altyd versigtig was om te afhanklik van iemand te wees, verkies om saam met burokrate te werk. Pa en seun kon nie meer anders wees nie.
Starkey se ondersoek van Henry VIII se 'intimiteite' is uitstekend, veral sy fokus op hoe Thomas Wolsey probeer het om hul mag te beperk. Henry het dit geniet om saam met sy manlike vriende te jag en om te jaag, en hoewel hy beslis die intellektuele vermoëns gehad het om staatsaangeleenthede te voer, vind hy dit onaantreklik. Thomas Wolsey, Henry se voorste minister en Lord Chancellor van Engeland tot 1529, het Henry aangemoedig in sy strewe en het maklik die regering aangeneem. Terselfdertyd het hy voortdurend 'n oog gehou oor hoe Henry se vriende hom beïnvloed. Vyandigheid het toegeneem tussen Wolsey en die intieme, of 'trawante' soos Starkey hulle noem, en Wolsey het probeer om hulle uit die Privy Chamber te verdryf. Soms slaag hy daarin om sy vyande tydelik weg te jaag en die liefde van die koning te behou. Maar soos Starkey opgemerk het, het die opkoms van die Boleyn -faksie in die laat 1520's die einde van Wolsey beteken.
Soos die titel van die boek suggereer, fokus 'n groot deel van die werk op persoonlikhede wat Henry se bewind gevorm het. Dit is verbasend dat drie hoofstukke voorbehou is aan drie merkwaardige individue Thomas Wolsey, Anne Boleyn en Thomas Cromwell. Elkeen het 'n belangrike rol gespeel in hul onderskeie faksies. Starkey dek dit goed en verwys dikwels na ander opmerklike historici se sienings oor elke individu en/of situasie. Anne Boleyn se vlak van invloed en deelname binne haar eie faksie en teen haar vyande word goed ondersoek. En Cromwell word op 'n redelik gebalanseerde manier aangebied, aan die een kant kon hy homself briljant voorstel as die opvolger van Wolsey, die lojaliteit van verskeie verwerf, daarin slaag om die ondergang van verskeie konserwatiewes in 1539 te orkestreer terwyl hy terselfdertyd sy hervormingsvoorkeure vorentoe stoot. Tog was hy ook genadeloos, veral in sy betrokkenheid by die bloedige staatsgreep van April- Mei 1536, wat die val van Anne Boleyn en diegene wat nou verbonde was aan haar val.
Een van die teleurstellende aspekte is dat Anne Boleyn se ondergang redelik vinnig behandel word, alhoewel hierdie kwessie een van die omstrede debatte onder verskeie historici is. Daar is iets wat nie heeltemal pas by die bewering dat Cromwell Anne wou omverwerp vanweë haar buitelandse beleidsvoorkeure nie. Ek dink dit was beslis sy verskoning vir ander mense, maar Anne se pro-Franse houding was maande voor haar dood nie so duidelik nie. Toe die Anglo-Spaanse gesprekke in 1535 hernu word, het sy geen openbare protes oor sulke optrede gemaak nie, en word selfs gesê dat sy in die openbaar 'n verklaring afgelê het teen die Franse. Tog dui Starkey aan dat Cromwell gelukkig was om Anne te sien val op die gronde dat sy pro-Frans was en dat hy meer geneig was tot Spanje, en haar negatiewe houding ten opsigte van die Franse heeltemal ignoreer. Terwyl hy Cromwell se betrokkenheid by Anne se ondergang goed aanspreek, is sy redes waarom Cromwell dit gedoen het, aanvegbaar.
Vir 'n groot deel van Henry se bewind was daar hewige konflik tussen twee hooffaksies, die reformiste en die konserwatiewes. Soos hul titels suggereer, was elke faksie gemoeid met godsdiens. Konserwatiewes het aangedring op die voortsetting van tradisionele elemente en gebruike van die Katolieke Kerk, en sommige hierin wou selfs terugkeer na Rome, terwyl hervormers versot was op die nuwe idees uit Duitsland en toegewy was aan die hervorming van die kerk van popiese elemente. Gedurende die 1540's het elke groep gestyg en beïnvloed en Starkey kan die vordering van elke faksie op 'n begryplike wyse in kaart bring. Uiteindelik sien ons die opkoms van 'n konserwatiewe Raad en 'n hervormende Privy Chamber en Starkey beskryf uitstekend hoe die situasie kan verander, so teen 1547 was die koning omring deur hervormers wat voordeel kon trek deur in te meng met sy wil en hul idees uit te oefen in die volgende bewind.
Oor die algemeen is Starkey se werk oor die politiek en persoonlikhede van Henry VIII se regering 'n fantastiese studie. Hierdie boek is ideaal vir diegene met min kennis oor Henry se bewind, aangesien dit op 'n toeganklike manier geskryf is. Vir diegene wat reeds 'n goeie kennis van hierdie era het, sal u waarskynlik niks nuuts leer nie, maar daar word verskeie interessante teorieë voorgestel wat die moeite werd is om na te kyk. Dit is nie 'n biografie oor Henry VIII of sy ses vroue nie, en as u veral geïnteresseerd is in die lewens van hierdie vroue, beveel ek Starkey se ander werk daaroor sterk aan. Dit fokus eerder op die veranderende struktuur van die Henriciaanse hof en die politiek.
Wat jou laat dink, is Starkey se laaste vergelyking tussen die testament van Henry VIII, wat deur sy raadslede bemoei is en met sy bewind. Was hy 'n man met so 'n mag dat hy mense ryk en magtig kon maak met die doel om hierdie mag te beheer en hulle te verwyder as hulle magtig word? Of was hy 'n monarg wat vir altyd deur ander beïnvloed is en hy kon nooit hierdie verwarrende situasie beheer nie? Dit word regdeur die boek duidelik dat geen van die idees heeltemal verwerp kan word nie. Wat die ongemaklike idee agterlaat as Henry af en toe deur ander beïnvloed word en sy heerskappy deur ander persoonlikhede en faksies gevorm word, kan hy dan nog steeds as hierdie magtige tiran beskou word? En met inagneming van die enorme vlak van rugsteek wat gedurende die jare 1509-1547 plaasgevind het, wie by die hof was eintlik die booswigte en die slagoffers? Die groot spel van Tudor -politiek was uiters gevaarlik en troebel.