Tant Breggie van Vaalwater | Mossel Bay Advertiser
Tant Breggie van Vaalwater
Cornelle Carstens | 27 March 2020
Teen die tyd dat jy hierdie woorde behoort te lees, sal ek dalk al 24h lank afgesonder wees saam met my dierbare, halstarrige tienerseun en my Koekemoerman wat gewoonlik net twee weke op 'n slag elke drie maande tuis is.
Dit gaan so aangaan vir 'n klein ewigheid onder die Staat se aangekondigde 21 dae van inperking vanweë die Covid-19-pandemie.
Die gesegde be careful what you wish for, you may receive it, kom by my op. Dit klínk dalk idillies om die ratwerk van 'n uiters gejaagde lewe tot stilstand te forseer. Maar dié wat sê dit gáán idillies wees, is soos daardie ma's wat beweer hulle babas slaap deur op drie weke oud. Hulle lieg pleinweg.
Een-en-twintig dae ingeperk op 'n stukkie aarde van 500m2 op 'n afgeleë kusdorpie met dieselfde twee gesigte as geselskap, kan 'n reuse uitdaging word. Amper so groot soos om nie die virus te kry nie.
Geskok? Ek is net eerlik. En dit is 'n essensiële byproduk van buitengewone omstandighede. Daar is baie dinge waaroor ons met onsself kan eerlik wees gedurende die volgende 21 dae, dalk goed wat ons jare lank al uitstel om te oordink.
Toe my broer in Switserland vandeesweek 'n YouTube-skakel van Nana Mouskouri se The White Rose of Athens stuur, het ek my eerste dosis gehad van hoe eerlik die koronavirus 'n mens kan maak. In Lugano, teen die Italiaanse grens is Covid-19 etlike weke lank reeds 'n skokkende realiteit. Sestig duisend Italianers wat daar werk, het eensklaps uit die stad verdwyn. My linkerbreinbroer verlang brandend huis toe.
In 1994, had dié einste broer eienaardige vriende. Hulle het 'n donker prentjie gesien wat die oorgang na demokrasie betref. Vrees het hulle laat bully beef en baked beans opgaar. Ogiesdraad is voor die vensters gespan om petrolbomaanvalle te stuit. Rondom huise is gruis gegooi sodat bekruipende boosdoeners van ver af gehoor kon word.
So kuier my broer en die Van Jaarsvelds by Tant Breggie op Vaalwater. Later vertel hy van dié ou bitterbek wat in die wintersonnetjie op 'n tuinstoel sit en die een Vogue Luxury Slim na die ander opsteek. Haar selfopgelegde taak was om die werf dop te hou vir foute. So stil het sy daar sit en bespied dat mens haar maklik vir 'n tuindwerg sou misgis.
Na 'n jaguitstappie, glip my broer van die bakkie af en sny koek na die plaasopstal toe vir 'n behoefte. Toe Tant Breggie hom gewaar, is sy soos 'n landmyn wat ontplof: "Seun, moenie op die gravel loop nie!"
Foto: Katie Manning, Unsplash
In my jeug, met die laaste stuiptrekkings van apartheid, is daar 'n noodtoestand aangekondig. As kinders het ons min daarvan verstaan, maar aan die grootmense se praat besef dat dit 'n big deal is. Die noodtoestand het gekom en gegaan. Tant Breggie ook, sonder dat die vyand van wie dit verwag is, almal uitgedelg het.
In 2020, nog vóór ons 'n derde van die jaar bereik het, is nie net 'n ramptoestand nie, maar boonop 'n skrikwekkende 21 dae van inperking aangekondig. En dít, teen 'n onsigbare vyand, 'n virus wat onder 'n mikroskoop lyk soos daardie kleurvolle, rubberagtige balletjies met die sagte stekels wat mense elke jaar by die Diasfees se stalletjies vir hulle kleingoed koop.
In 1994 het ons vrese Suid-Afrikaners verdeel. In 2020, mag dit ons dalk verenig.
En ek? Ek gaan soos Tant Breggie myself vir 21 dae op 'n stoel sitmaak en my werf bespied, so ook my innerlike landskap en eerlik wees. Veral oor wie en wat die vyand nou eintlik is.