MY MA HET ALZHEIMER SE SIEKTE, MAAR ONS VIND NOG STEEDS MANIERE OM AAN TE SLUIT - GEHEUE
Selfs nadat my ma opgehou het om my te herken, het ek nooit ophou soek na maniere om kontak te maak nie
Hoof / Geheue
Toe my ma, Doris, gediagnoseer is Alzheimer siekte in 2006, op 77 jaar oud, was dit so 'n skok. Almal sê dit, maar vir my gesin was dit regtig so. Ons het geen genetiese geskiedenis van Alzheimer se. My oumagrootjie het op die ouderdom van 100 nog vir haarself gekook!
Ek en my ma was nog altyd so na aan mekaar. Ons is die Washington-generasie van die vyfde generasie, en ek het na die kollege en nagraadse skool gegaan in DC, so ons het altyd naby mekaar gewoon en elke verjaardag en vakansie saam deurgebring. Maar sy het my laat beloof dat ek haar nie by my sou laat intrek as sy oud of siek was nie. Sy wou nooit 'n las op my of my suster wees nie, en sy het my selfs die belofte op skrif gestel. Toe sy 24 uur per dag sorg benodig, het ons 'n wonderlike groep vir haar gevind.
Alhoewel ons altyd alles gedeel het, was my ma nog nooit 'n besonder emosionele persoon nie, so ek kon nie regtig weet hoe sy gevoel het toe sy die eerste keer die Alzheimer -diagnose gekry het nie. Toe die dokter vir haar sê sy het demensie , die enigste ding wat sy gesê het, was: Ag, dit is nou erg, nie waar nie? Ek het vir haar gesê dit maak nie saak wat gebeur het nie, want ek sal altyd daar wees vir haar. En dit is 'n belofte wat ek nagekom het.
'N manier om aan te sluit - letterlik
Namate my ma minder mondelings begin raak het, het ek gevind dat een manier om haar te laat oopmaak en met my te kommunikeer, 'n boks Legos was. Die boustene was nog altyd deel van my lewe: ek is te vroeg gebore en het baie allergieë gehad, so ek kon nie baie buite in die somer gaan nie. My ma het vir my Legos begin koop om mee te speel - nie dié wat die kinders nou het met ruimtetuie en karakters nie, net die ou stene. Ek en my suster sou die hele dag sit en saam met hulle bou en kreatief wees, en my ma het vir ons gesê dat ons alles kan wees wat ons wil wees.
Ek het nooit van die Legos ontslae geraak nie - ek gebruik dit selfs in my werk om sekuriteitsbestuurders op te lei om aan te toon hoe dinge soos ontruimingsoefeninge en oefeninge gedoen word. So toe my ma gediagnoseer is, het ek hulle na die groep se huis begin bring. Sy sou regtig stil begin, maar sodra ek die stene op die eettafel uitgegooi het en ons daarmee begin bou het, het sy begin praat oor hoe sy voel. Sy het vir my gesê sy is bekommerd dat sy dit nie kan doen nie onthou dinge , en ons sou regtig konnekteer terwyl ons bou. Ek sou ook raaisels met groot stukke saambring om mee te speel, en sy het daarvan gehou, maar sy het regtig opgehelder toe ons met die Legos speel. Ek het selfs 'n grys hare in die huise wat ons gebou het, geplaas, en sy sou sê: Kyk, ek is daar!
Die moeilikste oomblik vir my was ongeveer ses jaar gelede, toe Ma ophou om my te herken. Op my 55steop haar verjaardag, het haar huis vir my 'n partytjie gehou en sy het nie geweet wat aan die gang was nie, maar was ontsteld en gooi haar koek op die vloer. Ek het net daarna in my motor gesit en snik. Maar ek het geweet dat ek haar nog op een of ander manier kon bereik. Sy kon my naam nie onthou nie - of dat ek haar dogter is - maar sodra ek die Legos uitbring, sou sy sê: Dit is lekker, jy is 'n baie gawe mens. Ek wil dus grap dat my naam verander het van Loretta na 'n baie gawe persoon.
Daar is ook ander maniere waarop ek met ma kan skakel. Sy eet nog steeds graag koek, en ek bring haar kalenders met foto's en tydskrifte met baie foto's, veral reis- en natuurtydskrifte. 'N Ander manier waarop ons kommunikeer sonder om te praat, is deur na my vakansiefoto's te kyk. Ek en my man het baie gereis voordat hy in 2016 oorlede is en baie foto's geneem het. Ma wou altyd reis, maar het nooit die kans gekry nie, en sy het net deur ons geleef. Ek hou daarvan om die vreugde in haar gesig te sien as sy na die foto's kyk, al weet sy nie wie die mense op die foto's is nie.
Die afgelope paar jaar het my ma se Alzheimer se siekte gevorder tot 'n punt dat sy glad nie veel praat nie, en sy kan nie meer die Legos manipuleer nie. Ek het 'n paar toebehore saam met hulle gemaak, soos fidget -draaiers, en sy hou daarvan. Toe kom die pandemie natuurlik, en dit was so moeilik. Die eerste inperking was die ergste 99 dae van my lewe; Ek was so ellendig, en dit was die langste wat ek ooit van my ma geskei het.
Ek het met my beste vriendin van 40 jaar gepraat, en ek het net gehuil en gehuil oor hoe baie ek my ma gemis het, en sy het net na my geluister, en 'n paar weke later kom 'n boks by my deur. Sy het twee kussings gemaak - een vir my met 'n foto van my en ma, en die ander vir my ma met 'n foto van haar, ek en my kleindogter. Ek het die groep huis toe gebel en gevra of ek dit kan kom aflaai, en hulle het ja gesê. Toe ek aankom, het hulle die deur oopgehou sodat ek kon sien hoe hulle my ma die kussing gee, en sy kyk net daarna en lag en sê: Dit is ek! Toe omhels sy dit en omhels dit, en ek omhels myne nou as ek neerslagtig voel.
Vind klein oomblikke van vreugde
As u 'n versorger is van iemand met demensie, kan dit emosioneel uitputtend wees, dus moet u moeite doen om vreugde in die klein dingetjies te vind. Aan die begin van die inperking sou ek lang wandelinge in my omgewing gemaak het, want dit is al wat u kan doen. Gewoonlik, as ek buite is, stuur ek 'n SMS of luister ek na musiek, maar gee nie regtig aandag nie.
Maar eendag loop ek en ek sien hierdie kersieblomboom. Ek woon al 30 jaar hier en dit was die eerste keer dat ek hierdie boom opgemerk het. Dit het klein knoppies daarop, en ek het net daarna gestaar en begin foto's neem, en ek het gesien hoe die ander dame foto's neem, so ons het begin praat, en so het ek 'n nuwe buurman ontmoet en geniet die skoonheid van hierdie boom wat ek gehad het het soveel keer voorheen verbygeloop. U moet dinge omhels en dit op die oomblik geniet, net soos my ma.
Al ken sy nie my naam nie, sal ons altyd 'n manier vind om met mekaar in verbinding te tree.
Dit is lankal sedert my ma my omhels het of weet wie ek is, maar 'n paar dae voor Kersfees het ek vir haar 'n paar koekies afgelaai. En net toe die versorger omdraai om terug te stap na die sitkamer, draai my ma om en waai vir my. Net op daardie oomblik, daardie erkenning, het dit gevoel asof ek die lotery getref het. Dit was die beste ding ooit.
Die afgelope Maart is my ma na die noodkamer gestuur met akute lewerversaking. Ek het spesiale toestemming gekry om by haar in die hospitaal te bly, en al kon sy nie met my praat nie, het ons na musiek geluister - gospel, jazz en oldies - en ek het haar kos gegee en hardop vir haar gelees. Ek het selfs die spyskaart van die hospitaal in 'n laai gevind, en sy het dit gehou en oor en oor gelees, asof dit die mees fassinerende ding ter wêreld was. Ons neurie en lag saam, en dit was so kosbaar om so te konnekteer.
Toe die dokter die volgende oggend inkom, het hy gesê dit is duidelik dat my ma daarop reageer dat ek in die kamer was. Alhoewel sy nie my naam ken nie, weet ek dat sy van my hou, en ek is lief vir haar, en ons sal altyd 'n manier vind om met mekaar kontak te maak solank sy weg is.