“Dis ‘n bindende faktor. Dit help met die oorgang na nuwe dinge. Soos met die geboorte van ‘n kind – dink net hoe spesiaal is die saamkom van vroue om die koms van ‘n baba te vier. Of die hele ritueel rondom die dood. Dis belangrik en gesond, want dis deel van die begin van die rouproses, die hele gemeenskap wat aanvanklik saam met jou rou.
“Dan doen ek glad nie my eie tekenwerk nie, sy duld nie gedeelde aandag nie! Ons teken sáám. Eers besluit ons wat ons gaan teken. Dikwels is dit diere – sy is mal oor diere – gewoonlik met klere aan. Soos ons vorder, gee ons oor en weer ons tekeninge vir mekaar aan vir bespreking. Of soms teken ek en sy versier of kleur in. Dis ‘n hele proses”.
“My tuintjie is posseël klein en sonder sprinkelbesproeiing. Ek verkies dit so, want my gemoed het die natlei dikwels nog nodiger as my plante. Ek draai die kraan tot so by twee uur – dan spuit die water teen net die regte seënsterkte. Nie versukkeld nie, ook nie vernietigend nie. Net reg. En dan vat ek die tuin – van die pienk rankrosie uit Citrusdal en die pers Petria in die hoek, verby die lekkerruik Buffelsbaaibossies al langs die sitkamermuur op. Ek staan ‘n rukkie stil by elke roosboompie, want elkeen van hulle dra die naam van ‘n mens wat ek liefhet. Dan laaf ek die jasmyn. Dan om die hoek: Die heuningblommetjies en die heide, die potplante, die suurlemoenboom en die Clivias in sy skaduwee. Die tolbos en die nagblomme, die lavenders, die daisies en die Christ Thorn – al om tot by die pot met die grasuie en die tiemie. Dit is sieltyd, bidtyd, dinktyd, droomtyd – alles in een. ‘n Kosbare uur wat my gelykertyd vasbind aan die aarde en aan die hemel. ‘’