deon-lewis: January 2013
Posted by Muruti at 1/22/2013 02:03:00 PM No comments:
Die Bybel leer ons dat ons soos kinders moet glo. Vir baie mense is dit, veral in die tye waarin ons leef maar moeilik. Ons voel almal geleerd en daar is so baie dinge om ons wat ons "slimmer" as kinders laat voel.
Maar, as jy self kinders het, besef jy vinnig dat kinders nie sommer alles soos soetkoek opeet nie. Hulle glo jou nie as jy se dat hulle hulle pampoen moet eet om hulle hare te laat krul nie. Kinders daag jou uit en vat nie alles wat jy se sommer net so nie, dit moet aan hulle verduidelik word.
So, wat beteken dit dan om soos 'n kind te glo. Vir my beteken dit in die eerste plek onvoorwaardelike liefde. Om te weet en met jou hart te glo dat jou Vader in die hemel jou liefhet en vir jou net die beste soek. Jou ouers is mense wat altyd daar is, maak nie saak wat jy doen nie. Dit is om te glo soos 'n kind.
Maar beteken dit dat ons nie verder moet dink oor God nie? Beslis nie, net soos 'n kind groei en grootword binne die veilige hawe van 'n gesin en hulle ouers se liefde, kan hulle vlerke ontwikkel om die wereld te gaan verken.
Ek kan en mag verder oor God dink, spekuleer en groei slegs wanneer ek hierdie veilige wete het. Daar is soveel meer aan die God wat ons liefhet, dat ek elke dag 'n nuwe dimensie van God kan en mag ontdek. Dit is tog 'n verhouding waar ek die mens saam met my uitvra en uitvind om nader aan hulle te beweeg.
Ons het so verander in ons leefwereld waar mense net vir hulleself leef en mekaar verwoes vir eie gewin. Mense word gebruiksartikels en ons soek nie meer na 'n sieledeling nie. So kommersialiseer ons God baie keer en "misbruik" Hom vir ons eie gewin.
Ons glo en ons bid, wanneer dit ons pas. Wanneer dit sleg gaan het ek God nodig, maar as dit beter gaan vergeet ek die God wat my uit die gate red. Ek huil saam met God, maar in selfsug hou ek die lag vir myself. Daar is nie groei in die verhouding nie.
Niks mooi word gebore in negatiwiteit nie. Daar is 'n proses van balans wat eers moet plaasvind. Die negatief en positief moet saam-gom om balans te skep in enige verhouding. Niks kan sonder balans in die lewe funksioneer nie. So ook nie my verhouding met God nie, want ek moet die seer en die lag met Hom kan deel.
Daar is slegs een God, en soms voel dit asof ons nie daarmee wil vrede maak nie. Ons soek, soos verbruiksartikels, 'n ander God wanneer die lewe nie uitloop soos dit my pas nie. Soos ons heen en weer huweliiksmaats weggooi en altyd beter soek, doen ons soms met God. Ons verloen Hom in bekwalikking van ons lewe en gaan soek ander dinge wat ons doel beter bedien.
Soms moet ons soos die verlore seun op ons kniee moet teruggaan na God en smeek om vergiffenis. So moet ons die dinge los wat skeiding maak tussen ons en God, en teruggaan in die kinderlike wete dat Hy ons altyd wil terugvat en teen sy bors wil vasdruk.
Posted by Muruti at 1/04/2013 11:50:00 AM No comments:
Ons kamp hier heerlik in die Weskus, oorkant die Muisbosskerm by Lambertsbaai. Almal weet dat die weskus maar 'n plek is waar die wind redelik sterk waai. Nou, met 'n tent is die wind nie jou maat nie, maak nie saak wat jy doen nie.
Jy slaan penne in dat dit klap, maar die wind kry maar altyd die oorhand.
Die Bybel vertel dat ons ook tentbewoners is op aarde, want die lewe is nie permanent nie. Daar is deurentyd wind wat waai in ons lewe, pyn, hartseer, verlange, opbreek en dood. Maar, dit is nie permanent nie, net soos kamp nie vir altyd is nie. Die ongemak van 'n tent kan 'n mens dra, want op 'n stadium gaan jy weer huistoe.
As ek nou die hele tyd kerm en kla oor die wind en stoei met die seile, vergeet ek maklik dat ek by die see is. Ek kan so verstrengel raak in my probleme en in vrees en angs in my tentjie le en die vakansie omwens. Of ek kan my tent so vas slaan soos ek kan, en liewers positief uitkyk op die wonderlike dinge en mense om my.
Ek kan ook die hele tyd in my tentjie le en lugkastele in my kop bou oor hoe lekker dit daar buite is, maar nooit my tone in die sand druk nie. Of ek kan my windjakker aantrek en lekker op die strand gaan baljaar.
Een ding weet ek seker, en dit is dat ek vertroue moet hê in my toerusting. Ek moet my penne diep inslaan en glo dat God die standvastigheid gee wat my wankeltent kan vashou. So lees ek vanoggend in Jesaja 43 van die God wat my so kies, sodat ek nie nodig het om te twyfel nie.
Die toue van my vriende en familie trek aan al die kante sodat hulle my kan regop hou.
Hierdie vertroue gee my die geleentheid om heerlik te gaan baljaar en in rustigheid te kan gaan slaap.
Soms kan ek om my kyk na die weeldewaens van die geharde kampers en toerusting wat my jaloers maak en ons dink dat ander soveel gemakliker lewens as ons het. Maar gaan sit by hulle dan kom jy agter dat hulle ook maar wapper in die wind. Niemand kan vir die winde wegkruip nie.
Soms gebeur dit ook dat jou kamp so uitrafel dat jy moet alles afslaan en van voor begin. Dit is moeilik en pynlik, veral in die wind en veral ook as jy alleen is. Dit is jou kans om weer vaste grond in God te soek en jou toue sterker vas te maak. Dit kan 'n nuwe avontuur word wat ek met 'n glimlag kan doen, en soms my swaarkry met lekkerkry kan klaarkry.
Soms word jou tent onder jou uitgesteel en dan voel jy kaal, eensaam en alleen. Kampplekke kan ook maar onveilig wees en jy moet maar jou kosbare dingetjies mooi oppas en verkieslik toesluit. Dit wat jy goedkoop laat rondle, raak makliker weg, so moenie dit hanteer asof dit onbelangrik is nie.
So, gaan toets jou penne, ingeslaan in God. Maak vas die bande van jou familie en vriende. Gaan druk jou tone in die sand en gaan trotseer die wind. Klim uit daai hoekie van jou tent en gaan beleef die avontuur wat die lewe is!