Herinnering - in die sielkunde, die betekenis van die woord, kinderjare herinneringe - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
geheue - dit is die herstel van die geheue van vorige beelde wat geestelik geassosieer word met sekere tydelike-ruimtelike gebeurtenisse. Die geheue is arbitrêr, met behulp van die toegepaste pogings van die wil, sowel as onwillekeurig, met die spontane opkoms van beelde in die bewussyn van die individu. Op die oomblik van willekeurige herinnering van gebeurtenisse in die verlede ontstaan ​​'n individu se persoonlike verhouding tot die verlede, wat 'n sekere emosionele punt het.
Geheue is 'n geheue proses waarin beelde van die verre verlede opgespoor word, dit is 'n geestelike herstel van lewensgebeure. Met die hulp word 'n voortdurende verband tussen vroeë kinderjare en ou persoonlikheid geskep.
Die herinnering van vorige ervaring is selde gedetailleerd. Die vlak van so 'n verskil tussen herinneringe en gebeurtenisse hou verband met die mate van persoonlike ontwikkeling. Die gehalte van die geheue is direk afhanklik van die individuele vermoëns van die individu, op die voorwaardes vir die memorisering van gebeurtenisse en sy persoonlike betekenis vir die individu.
Wat is 'n herinnering?
Dit is deel van 'n komplekse verstandelike proses. Die betekenis van die woord herinnering kom uit die Engelse taal uit die woord reminisensie en vertaal letterlik as voortplanting en word beskou as die herstel van beelde van die herinnering van vorige ervaring.
Die rol van geheue in die lewe van 'n individu is dat hierdie geestelike meganisme 'n bewuste herwerking van beelde van geheue bied. As gevolg van die emosionele houding teenoor die verlede tydens hul geestelike herstel, word 'n geestelike en morele persepsie van die individu in die samelewing gevorm.
Geheue is in die sielkunde die proses om inligting uit die geheue te onttrek. Die meganisme is taamlik ingewikkeld as ons die sterk verband tussen mnemiese aksies en die onontbeerlike voorkoms van sekere emosionele ervarings in ag neem.
'N Geheue is 'n voorstelling wat ongeveer presies 'n sekere lewens gebeurtenis vertoon. Hierdie faset van geheue is nou gekoppel aan die algehele ontwikkeling van die individu. Met sy hulp het die individu 'n onafskeidbare idee van sy verlede en hede. Dit is die historiese eenheid van 'n persoon se persoonlikheid, wat hom onderskei van die verteenwoordigers van die dierewêreld en daarom veroorsaak baie geestesiektes die voorkoms van geheueverlies, die omgekeerde van die herroepingsproses.
Die beeld wat uit die verlede ervaar het, kan 'n herinnering genoem word. Sy resultaat is 'n voorstelling, dit is dieselfde beeld van die verlede, maar het reeds in herinnering gespeel. Dit is 'n komplekse werk van geheueprosesse. Dit word uitgevoer in die teenwoordigheid van 'n min of meer hoë vlak van intelligensie, wat nie inherent is aan die diere wêreld en in gevalle van 'n paar geestesversteurings. Maar dit is juis hierdie dubbele werk op beeldverwerking wat 'n persoon in staat stel om bewus te wees van die feit van gebeurtenisse in die verlede en om geestelik verbygebeure van gebeure te skei. Sommige van die wetenskaplikes het hierdie verskynsel die "historiese geheue" van 'n persoon genoem, want tydens die verstandelike voortplanting van gebeurtenisse in die verlede word hulle chronologiese volgorde bewaar.
Geheue, as 'n meganisme, ontstaan, afhangende van die sosiale betrokkenheid van die individu. Trouens, die meeste gebeurtenisse in die lewe van 'n individu word dikwels geskep met die deelname van 'n noue of kollektiewe omgewing. En hoe meer 'n persoon betrokke is by die sosiale lewe, hoe meer voorwaardes vir die produktiewe herstel van die verlede. As lid van die kollektiewe lewe is 'n persoon verplig om sy herinneringe te bewaar en te verfyn, omdat dit 'n ondersteuning is vir die herinneringe van ander lede van die samelewing.
Herinneringe in sielkunde
'N Beter ingewikkelde verskynsel is die probleem van kinderherinnerings. Dit behels die begrip van die ontwikkeling van die geheue proses by kinders, naamlik in die memorisering van beelde. Aan die begin van die lewenspad (eerste jaar) onthou die kind net wat hy meestal oogkontak maak. Dit is meestal nabye familie. Maar aangesien die hersteltydperk in die geheue van hierdie beelde te kort is, is hul herproduksie in die geheue baie wankelrig en dus is die geheuemeganisme byna onmoontlik. In die toekoms verhoog die aantal gememoriseerde beelde en verhoog die tydperk van bewaring van hierdie beelde in die geheue. Dit gebeur rondom die tweede jaar van die baba se lewe.
Oor drie jaar het die proses van memorisering 'n taamlike sterk emosionele kleur en is reeds vir 'n lang tydperk tot 'n jaar vasgestel. Terselfdertyd word selfs geïsoleerde situasies onthou, veral as hulle vergesel word van sterk emosionele indrukke.
Kinders se herinneringe wat in die kinderjare verwerf word, word in die geheue vasgestel wanneer hulle 'n ketting beelde vorm wat hulself versterk. Hierdie feit kan in die krummels gesien word in die tydperk van 'n jaar tot twee. Maar tot dusver is dit net onwillekeurige herinneringe. Die vorming van so 'n kant van kinders se geheue, as willekeur word uitgevoer met die hulp van volwassenes wat uitdagende vrae vra. Die soeke na antwoorde op hulle stimuleer kinders om te onthou. Ter herinnering aan krummels kom assosiatiewe reekse na aanleiding van die antwoord op 'n vraag. Dit sluit in die noodsaaklikheid om presies te onthou hoe om hierdie of daardie taak te verrig om die gewenste resultaat te kry. So is die fiksasie van herinneringe. Op hierdie ouderdom is die proses van speel 'n baie effektiewe manier om die reeks kinderherinnerings uit te brei. Deur sekere woorde en aksies te herhaal, voeg die kind by tot die aantal gememoriseerde beelde. En aangesien dit ook met positiewe emosies geassosieer word, groei die waarskynlikheid van 'n beter ontwikkeling van geheue in die krummels.
Net die voorskoolse ouderdom nader, begin die baba willekeur in die voortplanting van beelde. Dit word geassosieer met toenemende eise van volwassenes - ouers, kleuterskoolonderwyser. As gevolg van 'n effense afname in die nuwigheid van die emosionele reaksie op die situasie in die lewe van die kind, beweeg die krummel na die volgende fase om die herinneringe vas te stel - memorisering. Vanaf hierdie stadium begin kinderherinnerings 'n deurlopende, konsekwente karakter aan te neem. In die toekoms word die ontwikkeling van die memoriseringsmeganisme meer kompleks en kan dit afhang van verskillende soorte stimuli: herinneringe kan geassosieer word met geure, kleure, mense, situasies, sensasies, kuns, ens.
Die nuwe betekenis van die woord "geheue" verkry wanneer ons die verbeelding van die herinnering onthou. Die verskynsel wat nuwe fasette in die prosesse van geheue oopmaak. Soos reeds bekend, word die meeste gebeurtenisse in die lewe van 'n individu vergesel van 'n verskeidenheid emosies. Sommige van hierdie ervarings is so sterk wanneer hulle die persepsie van 'n persoon raak wat hulle die kwaliteit van gememoriseerde inligting kan verander. Byvoorbeeld, 'n relatief bekende feit is die verhaal van 'n akteur van een van die teaters. Aan die einde van die toneel in die toneelstuk, waar hy in 'n geveg betrokke was, het hy 'n hematoom op sy gesig gevind. En hulle het haar gevind in die plek waar hy na bewering getref is. Hierdie verskynsel is meer vatbaar vir hoogs sensitiewe individue.
Die verbeelding van die geheue bestaan ​​uit die feit dat, onder die invloed van affektiewe ervarings in die geval van enige voorval, 'n persoon dit in absolute besonderhede teenoor die werklikheid kan onthou. Kan voorkom in 'n situasie wat stresvol is vir 'n persoon vir wie hy nie voorbereid was nie. Die indruk van die gebeurtenis is so sterk dat die gewysigde feite in die geheue volkome werklik vir die persoon lyk. Geheue in die sielkunde word nie ten volle verstaan ​​nie en is 'n omstrede probleem onder wetenskaplikes.
Die rol van herinneringe in die lewe van 'n individu word die belangrikste in die tydperk van volwassenheid en selfbeskikking in die samelewing. Byvoorbeeld, wanneer 'n persoonlikheid deur die algemene lewenservaring verbygaan en probeer om homself te verbind tot een of ander kollektiewe status, word 'n algemene subjektiewe beeld van die persoonlikheid opgestel. In hierdie geval kan die herinnering aan vorige gebeure beide die groei van die persoonlikheid ondersteun en dit opskort. Wanneer ons ons voorstel as kind, was 'n individu 'n getuie of 'n deelnemer aan traumatiese situasies. Herinneringe hiervan op 'n voldoende bewuste ouderdom word dikwels op die onderbewuste vlak geblokkeer. Hierdie soort beskerming werk om re-traumatisering van die individu te voorkom. Terselfdertyd laat die verdedigingsreaksie van die psige nie dieselfde persoonlikheid verder toe nie, aangesien persoonlike groei die uitwerking van onsuksesvolle lewenservaring veronderstel. Dit is dikwels verweef met ervarings, en in geval van trauma is daar 'n moontlikheid dat hulle gevaarlik kan wees. Daarom, die psige blokke hulle om balans te handhaaf.