Fanie Os Oppie Jas: Oor sigare en die fanfare rondom ‘n Meconium-doek
Dis ‘n soel somersaand in Londen. In my miniatuurtuintjie, waar selfs ‘n Bonsai soos ‘n uitgegroeide kremetartboom vertoon, sit ek lustig en teug aan ‘n sigaar wat flussies nog in ‘n blou strikkie toegevou was. Een van ‘n omvangryke arsenaal diesulkes wat ek nie eers met die hulp van die A-team se Hannibal in ‘n […]
Dis ‘n soel somersaand in Londen. In my miniatuurtuintjie, waar selfs ‘n Bonsai soos ‘n uitgegroeide kremetartboom vertoon, sit ek lustig en teug aan ‘n sigaar wat flussies nog in ‘n blou strikkie toegevou was. Een van ‘n omvangryke arsenaal diesulkes wat ek nie eers met die hulp van die A-team se Hannibal in ‘n leeftyd sal kan oprook nie. Met my kop in die (rook)wolke sit ek peinsend en herkou aan die eerste paar holderstebolder dae saam met ons nuwe huismaatjie, Ben.
Paraatheid was die eerste aand die wagwoord. Elke steungeluidjie uit die krippie by ons voetenend het ons vervaard laat opvlieg om seker te maak dat die dagoue kreatuurtjie in sy oorgrote babygrow nog met ‘n hartklop kon spog. Na die sÃ³veelste angstige oorreaksie op ‘n vals alarm, het ek besluit om my langs hom neer te plak en hom met ‘n valkoog te bewaak.
Om na ‘n slapende baba te staar is weliswaar net ‘n breukdeel van ‘n persentasiepunt meer opwindend as om te kyk hoe verf verdroog, maar ten minste het dit my uiteindelik die geleentheid gebied om vir Ben na behore te betrag. Teen die verwagting in het hy toe eintlik heel mooi gekom — fynbesnede gelaatstrekkies (ma se kind), ledemate wat iewers in die baarmoeder ‘n turbo boost gekry het (pa se kind), bekoorlike kuiltjies hier bo teen sy wangetjies (ma se kind) en ‘n buite verhouding lywige jy-weet-wat (baie beslis pa se kind).
Na diÃ© omvattende observering, het ek maar die ‘Koester Jou Baba’ nadergesleep en my daarin begin verdiep. Tussen die Aktief-Ontvanklike staat op bladsy 18 en die Kalm-Ontvanklike staat op bladsy 20 het ek die lomerige staat ingegly en na ‘n onwillekeurige kopknik of drie alte salig my pad na Droomland gevind.
‘n Luide plofgeluid het my plotseling uit die slaap geruk. Verskrik en steeds onder die invloed van my middernagtelike beneweldheid, het ek opgespring om ondersoek in te stel na die oorsprong van die lawaai. My soektog het sommer by die eerste verdagte geÃ«indig, want voor my het Ben gelÃª met met ‘n euforiese uitdrukking op sy klein gesiggie en ‘n doek wat behoorlik bÃ³l gestaan het. O die trots! My seun se dikderm was in ‘n werkende toestand!
Ek het sy doek met onderdrukte baldadigheid verwyder, maar my entoesiasme het vinnig plek gemaak vir ‘n grillende afkeer in wat ek aanskou het. Die What To Expect When You’re Expecting hÃ©t my probeer voorberei op die eerste Meconium-doek, maar die Marmite-agtige drekspul waarmee daai doek deurdrenk was, was eenvoudig een te veel vir my.
En toe verskyn Michelle soos ‘n engel langs my. Sonder ‘n sweempie verwyt het sy met moederlike deugde die watte en warm water nader getrek en is my rol summier genegeer tot diÃ© van fotograaf.
Behalwe dat ek so klein bietjie in my mond opgegooi het, het ek geen blywende letsels van diÃ© episode oorgehou nie. En die belangrikste resultaat was dat ek uiteindelik verstaan het waarom ‘n baba ‘n pa Ã©n ‘n ma nodig het.