1997 Beaver Patriot Series Brandywine (330hp) Prices and Used Values | NADAguides
1997 BeaverPatriot Series Brandywine (330hp) PressReader - Huisgenoot: 2017-11-16 - Maak ge­luk­ki­ge kin­ders groot
Maak ge­luk­ki­ge kin­ders groot
Ne­der­land­se kin­ders is blyk­baar die ge­luk­kig­ste en mees te­vre­de ter wêreld. Twee ekspat-ma’s het ge­won­der hoe­kom dit so is. Hul­le deel hul be­vin­dings in ’n on­lang­se boek
Huisgenoot - 2017-11-16 - Inhould - (Blaai om)
AS BUITELANDERS wat in Ne­der­land woon en hul jong kin­ders daar groot­maak, was Ri­na Mae A­costa en Mi­che­le Hut­chi­son in­ge­no­me en ook nuus­kie­rig toe die Ver­e­nig­de Na­sies se Kin­der­fonds (U­ni­cef) in 2013 in ’n on­der­soek be­vind Ne­der­land­se kin­ders is die ge­luk­kig­ste ter wêreld.
Ri­na, ’n A­sie­se A­me­ri­ka­ner, het ge­trou met ’n Ne­der­lan­der, Bram, en daar­na in Ne­der­land gaan woon. Hul­le het twee seuns. Mi­che­le, ’n B­rit, wou nie haar werk by ’n uit­ge­wer in Lon­den laat vaar na­dat sy met Mar­ti­jn, ’n Ne­der­lan­der, ge­troud is nie, en het ge­dink sy sou hul kin­ders in Lon­den groot­maak ter­wyl hy na­we­ke uit Am­ster­dam daar­heen pen­del. Maar hoe meer tyd sy in Ne­der­land deur­ge­bring het, hoe meer het sy van die Ne­der­land­se ge­sins­le­we ge­hou.
Die twee ma’s, wat me­kaar deur me­de­bui­te­lan­ders ont­moet het, het be­sef die Ne­der­land­se ou­er­skap­styl ver­skil baie van dié waar­aan hul­le ge­woond is. Die be­vin­ding van die U­ni­cef-on­der­soek – dat Ne­der­land­se kin­ders die ge­luk­kig­ste en mees te­vre­de ter wêreld is – het hul be­lang­stel­ling ge­prik­kel.
B­rit­tan­je was 16de op die lys van 29 “ryk lan­de’’ en Amerika 26ste. (SuidA­fri­ka ver­skyn nie op die lys nie.) Ri­na en Mi­che­le wou ver­staan waar­om die Ne­der­land­se kin­ders so ge­luk­kig is. Toe praat hul­le met na­vor­sers, a­ka­de­mi­ci, siel­kun­di­ges, on­der­wy­sers, me­de­ou­ers en kin­ders, en skryf saam ’n boek ge­ti­teld Hap­piest Kids in the Wor­ld: B­rin­ging Up C­hild­ren the Dutch Way.
Hul­le er­ken pro­ble­me soos mis­daad, on­der­wys en kin­der­sorg is baie an­ders in Ne­der­land as in hul va­der­land. Tog meen hul­le ou­ers o­ral kan van die din­ge toe­pas wat hul­le daar ge­leer het.
In hier­die ge­re­di­geer­de uit­trek­sel uit hul boek ver­tel hul­le van die Ne­der­land­se be­na­de­ring tot ou­er­skap:
TWEE kleu­ters het me­kaar pas tot heel bo op ’n klim­raam ge­jaag en stoei om eer­ste by die gly­baan af te gaan ter­wyl hul ma’s lek­ker op ’n park­ban­kie daar na­by sit en gesels. ’n Groep ou­er kin­ders in sweet­pak­ke kom met die fiets­pad aan­ge­jaag, al lag­gend met hok­kie­stok­ke wat ge­vaar­lik na­by hul wie­le swaai. Hul­le steek ’n jong ma op ’n fiets ver­by wat ’n ba­ba in ’n voor­ste sit­plek ba­lan­seer en ’n k­leu­ter ag­ter­op. ’n En­tjie ver­der ver­vol­maak ’n paar seuns hul skaats­plank­vaar­dig­he­de.
Dis geen ge­luk­ki­ge to­neel uit ’n rol­prent nie, maar ’n ge­wo­ne Woens­dag­mid­dag in die len­te in ’n park in Am­ster­dam. In die U­ni­cef-on­der­soek het 95% van Ne­der­land­se kin­ders hul­self as ge­luk­kig be­skryf. Soos wat die to­neel in die park ge­tuig, ge­niet hul­le vry­he­de wat kin­ders in baie an­der lan­de ont­sê word.
Ne­der­land­se kin­ders het self­ver­troue, lê gou i­ni­si­a­tief aan die dag en eis nie voort­du­rend groot­men­se se aan­dag op nie. Hul­le weet hoe om hul­self be­sig te hou. Dit is die soort ge­luk wat kin­ders er­vaar wan­neer hul ou­ers na hul­le luis­ter en hul me­ning re­spek­teer.
B­rit­se en A­me­ri­kaan­se ou­ers is dees­dae baie meer by hul kin­ders be­trok­ke as wat hul ou­ers was en glo hul­le moet ’n wa­ken­de oog hou oor al­les wat ’n kind doen. He­den­daag­se ou­ers in B­rit­tan­je en Amerika word deur angs ge­ken­merk: Hul­le sloof hul­le af – el­ke be­sluit wat hul­le as ou­ers neem, is vol twy­fel, be­den­kings en skuld­ge­voel.
Hoe­kom gaan Ne­der­land­se ou­ers nie
on­der hier­die angs ge­buk nie? Hoe­kom toon hul­le nie die­self­de oor­angs­ti­ge “he­li­kop­ter­ge­drag” wat el­ders al­ge­meen voor­kom nie?
Die Ne­der­lan­ders het die angs, stres en ver­wag­tings van he­den­daag­se ou­er­skap hok­ge­slaan en die be­te­ke­nis van suk­ses en wel­stand her­de­fi­ni­eer. Vir hul­le be­gin suk­ses by ge­luk – dié van hul kin­ders en hul­self. l­self.
KIN­DERS WORD NIE OORBESKERM NIE
Ne­der­land­se kin­ders ry fiets skool toe, speel in die stra­te en gaan kui­er ná skool by vrien­de, al­les op hul eie. Ne­der­land se eie “Ge­luks­pro­fes­sor”, Ruut Veen­ho­ven van die Eras­mus-u­ni­ver­si­teit in Rot­ter­dam, noem dit “on­af­hank­lik­heids­af­rig­ting”. Dis ver­keerd om kin­ders te veel aan ban­de te lê en te be­skerm, sê hy.
“As hul­le nooit val nie, leer hul­le dit nooit ver­my nie,” sê Ruut, wat ja­re lank na­vor­sing oor ge­luk ge­doen het. Dit is ook be­lang­rik dat ou­ers hul­le toe­laat om ver­veeld te wees. Ou­ers se taak is nie om hul­le ge­du­rig te ver­maak nie; kin­ders moet ma­nie­re vind om hul­self be­sig te hou. Dit sal hul kre­a­ti­wi­teit en vin­ding­ryk­heid sti­mu­leer.
Dit is waar dat kin­ders in die be­dry­wi­ge stads­kerns in Ne­der­land ál meer be­skerm word. Maar dit kom nie na­by die oor­be­sker­men­de angs wat ’n mens in B­rit­tan­je of Amerika aan­tref nie.
GOEIE BALANS TUS­SEN WERK EN PERSOONLIKE LE­WE
Die Ne­der­land­se sa­me­le­wing het vir ’n be­ny­dens­waar­di­ge werk-leef-balans ge­veg en dit ge­kry. Deel­tyd­se werk het die norm ge­word; dit be­te­ken ge­sin­ne het meer tyd om din­ge saam te doen. As die groot voor­stan­ders van deel­tyd­se werk in Eu­ro­pa werk die Ne­der­lan­ders ge­mid­deld 29 uur per week. Hul­le wy min­stens een dag per week daar­aan om tyd saam met hul kin­ders deur te bring. ’n Mens sal nie ’n Ne­der­land­se ma hoor h sê sy voel af­ge­skeep oor o die tyd wat sy saam met haar kin­ders deur­bring deu nie – sy sal sorg so dat sy ook tyd vir haar­self h in­ruim.
PA’S BRING HUL KANT
In Ne­der­land het die v ver­de­ling van werk tu tus­sen ma’s en pa’s in­gry gry­pend ver­an­der. Al neem Ne­der­land­se vroue steeds g gro­ter ver­ant­woor­de­lik­heid vir kin­der­sorg en die huis­hou­ding as hul man, is din­ge dui­de­lik aan die ver­an­der. Vol­gens sy­fers van die Ne­der­land­se Sen­tra­le S­ta­tis­tiek­bu­ro maak mans ns nou meer kos en huis skoon, ter­wyl vroue min­der tyd daar­aan be­stee. Vir baie Ne­der­land­se pa’s is dit net so be­lang­rik om kin­der­sorg en huis­hou­de­li­ke ta­ke te deel as om ’n loop­baan te hê. Hul­le ver­staan hoe be­lang­rik dit is om ’n ak­tie­wer rol by die huis te speel en is ge­luk­kig om werk­ge­wers te hê wat dit ver­staan en on­der­steun.
GEEN STREWE NA VOLMAAKTHEID NIE
Hul­le het ’n re­a­lis­tie­se be­skou­ing van ou­er­skap en ver­staan dat hul­le (en hul kin­ders) ver van vol­maak is. Hul­le ver­geef hul­self mak­li­ker vir hul eie on­vol­maakt-
GEEN DRUK OP SKOOL NIE
he­de en te­kort­ko­mings; daar­om kan hul­le ou­er­skap ge­niet.
Die Ne­der­lan­ders mik bloot daar­na om as ou­ers “goed genoeg” te wees. Hul uit­gangs­punt is een­vou­dig: Bly kalm. Dit is genoeg om jou bes te doen.
Daar is niks van die me­de­din­ging of skuld­ge­voe­lens wat ’n mens in B­rit­tan­je en Amerika on­der ma’s sien nie. Hul eie on­re­a­lis­tie­se ver­wag­tings en an­der se me­nings laat B­rit­se en A­me­ri­kaan­se ou­ers ge­du­rig uit­ge­daag en ver­ward voel. Daar word aan­vaar dat kin­ders al die tyd, geld, hulp­bron­ne en aan­dag no­dig het wat ’n ou­er kan bied om hul­le ’n voor­sprong in die le­we te gee. Die mees­te skool­kin­ders kry geen huis­werk ter­wyl hul­le op la­er­skool is nie. S­peel­tyd en pret word as be­lang­ri­ker be­skou as om a­ka­de­mies te vor­der.
Mi­che­le ver­tel hoe sy die Ne­der­land­se skool­stel­sel leer ken: “My seun Ben is be­sig met die oor­gang van la­er- tot ho­ër­skool en skryf bin­ne­kort ek­sa­men. In Ne­der­land is daar nie iets soos slaag of druip nie.
“Pleks daar­van word kin­ders se a­ka­de­mie­se ver­mo­ëns in die fi­na­le ek­sa­men op la­er­skool ge­meet om te be­paal in wat­ter van ’n groot ver­skei­den­heid stro­me hul­le op ho­ër­skool ge­plaas moet word – van a­ka­de­mies tot teg­nies, vak­ge­rig of hand­vaar­dig. Hier­die ek­sa­men kan daar­om die res van ’n kind se le­we en hul loop­baan­keu­se be­ïn­vloed.
“As dit van my af­ge­hang het, sou ek saam met hom her­sie­ning daar­voor ge­doen het, soos ek in B­rit­tan­je sou ge­maak het. Maar sy on­der­wy­se­res het my
Ou­ers­se taak­isnie om­hul­le­ge­du­rig­te ver­maak nie;kin­ders moet ma­nie­re­vind om hul­self­be­sig te­hou
ge­vra om dit nie te doen nie. ‘Jy wil hom nie on­der e­ni­ge druk plaas nie,’ het sy ge­maan, as­of dit die erg­ste ding is wat ’n ou­er kan doen.
“Die eer­ste keer toe Ben (toe 4) met ’n skool­rap­port huis toe kom, was ek ge­skok. Daar was geen per­sen­ta­sies nie, geen pun­te uit 10 nie, geen A’s, B’s of C’s nie. Dit het glad nie ge­lyk soos rap­por­te wat ek op la­er­skool ge­kry het nie, kom­pleet met pun­te uit 20 en my po­si­sie in die klas.
“Pleks daar­van was daar ’n ry van vyf kol­le vir el­ke ka­te­go­rie wat Ben se ont­wik­ke­ling aan­toon. Daar­on­der tel sorg vir die om­ge­wing, wat in ag neem of hul werk net­jies en hul les­se­naar skoon en or­de­lik is.
“Hul ver­hou­ding met die on­der­wy­ser is nog ’n ka­te­go­rie – die i­de­a­le leer­ders is hulp­vaar­dig, nuus­kie­rig, be­leef, aan­dagt ig en be­reid om reg­ge­help te word as hul­le ’n fout maak. Die kind se ver­hou­ding met an­der kin­ders word ook be­oor­deel: Hul­le word aan­ge­moe­dig om saam te werk, be­dag­saam te wees en goed te luis­ter.”
GE­SIN­NE EET SAAM
Om voor skool en die werk­dag as ’n ge­sin saam aan ta­fel te sit en eet is deel van die roe­ti­ne in die Ne­der­land­se ge­sins­le­we. In geen an­der land eet ge­sin­ne so ge­reeld saam ont­byt soos in Ne­der­land nie. Dit is ook nie al­ge­meen dat Ne­der­land­se ou­ers vrien­de vir aand­e­te nooi nie. Jy word dalk vir vroeë dran­kies of kof­fie ge­nooi, maar daar word ver­wag dat jy voor aand­e­te sal ver­trek, want dit is ge­sins­tyd. Aan die e­tens­ta­fel leer kin­ders om hul eie me­ning te vorm en dit uit te spreek, en hier­die ge­sprek­ke is ’n we­sen­li­ke deel van die ge­sins­di­na­mi­ka. “Ons glo dit is al­ler­be­lang­rik om die tyd in te ruim om saam ont­byt en aand­e­te te eet so­dat ons na me­kaar kan luis­ter, ons er­va­rings kan deel, praat oor wat in die wêreld aan­gaan en dit in ’n bre­ër kon­teks plaas,” sê ’n Ne­der­land­se pa van twee.
Jy­word­dalk vi­r­vroeë dran-k ie­sof kof­fi ge-nooi, maar­daar e word­ver­wag da­tjy­voor aand­e­te­sal ver­trek
Die Ne­der­lan­ders het ma­nie­re ge­vind om min­der tyd by die werk deur te bring. Hul­le werk ge­mid­deld 29 uur per week; daar­om het ge­sin­ne meer tyd om din­ge saam te doen. Ou­ers ruim ook meer tyd in vir hul­self.
Ne­der­land­se pa’s is glad nie bang om hand­jie by te sit in el­ke as­pek van kin­der­sorg nie.
Die ge­woon­te om maal­tye saam te eet, ver­al ont­byt, staan sen­traal tot die Ne­der­land­se ge­sins­le­we.
’n Uit­trek­sel uit The Hap­piest Kids in the Wor­ld: B­rin­ging Up C­hild­ren the Dutch Way deur Ri­na Mae A­costa en Mi­che­le Hut­chi­son, R205 (sag­te­band) of R299 (har­de­band) by ta­ke­a­lot.com.