Uncategorized | Gemeenskap vir Christelike Meditasie
Posted by Johan on July 6, 2017
Die eerste paar eeu van die kerk se geskiedenis was brutaal. Die vervolging skrikwekkend! Ek het ‘n vorige keer oor die arenas geskryf. Daar is egter so baie verhale van martelare wat hulle geloof tot die einde toe bely het. Een van die verhale vertel van ‘n legioen soldate wat van Luxor in Egipte afkomstig was. Die jaar is ongeveer 300 n.C. Keiser Diocletianus gee opdrag aan generaal Maximianus om die onrus in Frankryk onder bedwang te bring. Hy neem die spesifieke legioen uit Luxor, bekend om hulle braafheid, om Frankryk te gaan uitsorteer.
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged Antonius, Luxor, vervolging
Posted by Johan on May 25, 2017
Ons vier vandag Hemelvaart, Jesus se terugkeer na die Vader. Wat maak ons met die dag en hoe dink ons oor die Hemelvaart. My ervaring is dat ons ook nie regtig weet wat om oor die dag te sê nie. Ons worstel met sekere vrae soos bv: Wat sou die impl ikasie wees as Jesus nie opgevaar het nie?
Is daar regtig ‘n hemel, ‘n fisiese ruimte waarheen Hy vertrek het?
Op die eerste een antwoord ons gewoonlik dat die Heilige Gees dan nie uitgestort sou gewees het nie, of dat Hy dan tog êrens moes sterf soos ‘n gewone mens. Sommige het rondom Hemelvaart ook gesê dat dit bloot die afsluiting van sy bediening is. Dit is sy finale verheffing (Fil 2:9) en op grond daarvan sal almal moet bely dat Hy die Here is.
Op die tweede is ons versigtig om te antwoord. Ons wil nie graag verklaar dat daar nie ‘n fisiese ruimte is waarheen Hy sou gaan nie. Dit klink te veel na “ongeloof”.
Die vroeë kerk het hierdie gebeure op ‘n mistieke wyse geïnterpreteer. Daarom is daar ook geen spanning by hulle oor ‘n letterlike plek waar Jesus nou verkeer nie. Dit is om die rede dat daar in die liturgie klem daarop geplaas word dat in die Nagmaal die hemelse en die aardse bymekaar uitkom. Kerk en hemel word dan dieselfde plek. Dit moet beslis nie letterlik verstaan word nie. In die Misterie – die Brood en die Wyn – word die hemelse “sigbaar”.
Die teks in Hand 1:11 is vir my betekenisvol in die verband: “Dié sê toe vir hulle: “Galileërs, waarom staan julle so na die hemel en kyk? Hierdie Jesus wat van julle af na die hemel toe opgeneem is, sal net so terugkom soos julle Hom na die hemel toe sien opgaan het.” Die eerste gelowiges kan nie die hele tyd na die hemel wil staar nie. Hulle verantwoordelikheid is hier en nou. Ons kan maklik ‘n obsessiewe met die hemel ontwikkel en van die hier en nou vergeet.
Ons sou ook kon vra of die “wolk” in Hand 1:9 ‘n letterlike wolk was, of het dit dalk eerder verwys na die Ou Testamentiese “Heerlikheid” (shekinah) van God? Wanneer jy na die ikonografie van die vroeë kerk kyk, is dit ook duidelik dat dit eerder die laaste bedoeling is, as ‘n letterlike plek.
Wat het Jesus dan gedoen met sy hemelvaart? Die skeur van die voorhangsel met sy kruisiging gee reeds die aanduiding dat daar ‘n nuwe bedeling na vore tree. Hiervan praat die Hebreërskrywer in Hebr 4:16 wanneer hy sê ons kan nou met vrymoedigheid na die genadetroon gaan. Christus het met sy menslikheid na die Vader teruggegaan en ons menslikheid met die Goddelike versoen. Christus het nie sy menslike natuur agter gelaat met Sy hemelvaart nie.
Die mens kry nou die geleentheid deur die hemelvaart om deel te kry aan die goddelike natuur (2 Petr 1:4). Ons word herstel in ons gemeenskap met die Vader. Die terugkeer van Christus na die Vader is die kulminasie van die versoening wat Hy bewerk het. Sy versoening word met die terugkeer in die Vader vir ons ‘n volmaaktheid. (Ek verkies om te praat van ‘n volmaaktheid, eerder as ‘n werklikheid. Werklikheid plaas ons weer in die ruimte van die letterlike en fisiese) Paulus praat ook hiervan in Kol 3:3: “Want julle het gesterwe, en julle lewe is saam met Christus verborge in God.” Vir die vroeë kerk was hierdie volmaaktheid in die sakrament van die Eucharistie gevier.
Dalk kan jy gedurende Pinkster hieroor mediteer.
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged eucharistie, Hemelvaart
Posted by Johan on May 23, 2017
Ons vr a graag die vraag: “Hoe lewe jy?” Met hierdie vraag impliseer ons ‘n klomp sake, bv is jou gedrag van so ‘n aard dat ander Christus in jou lewe kan sien. Die Millenniuls (rofweg die generasie tussen 25-35) vra weer of jy elke geleentheid aangryp om die lewe te leef. Hier word veral bedoel dat jy moet reis en geniet. Beide die verduidelikings het meriete in. Natuurlik moet ons so lewe dat ander Christus in ons kan sien en, soos die cliché lui: “Twenty years from now you will be more disappointed by the things you didn’t do than by the ones you did do. So throw off the bowlines, sail away from the safe harbor. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream. Discover.”
Daar is egter ‘n ander vraag wat ons van wegstuur en dit is die vraag; hoe moet ek sterf? Dalk is dit ‘n vreemde vraag met medici wat ons die reg om te sterf ontneem. Dink maar aan al die (kroniese) medikasie wat jy gebruik. Terwyl ek hier skryf, lê daar ‘n lidmaat (87 jaar) nou reeds vir vyf maande in die hospitaal. Dokters hou hom aan die lewe, terwyl sy familie elke dag heen en weer pendel, want wanneer sterf hy? (Net hierdie opmerking maak die vraag na genadedood oop, maar kom ons los dit vir later.)
Hoe aanvaar ons ons eie sterflikheid? En ek bedoel dit as gelowiges wat onder alle omstandighede ‘n getuie wil wees van die lewende God. Op ‘n baie oppervlakkige noot, indien jy so seker is waarheen jy gaan wanneer jy doodgaan, waarom is jy so bang om dood te gaan? Soos Paulus dit stel (Rom 14:8) “As ons lewe, leef ons tot eer van die Here; en as ons sterwe, sterf ons tot eer van die Here. Of ons dan lewe en of ons sterwe, ons behoort aan die Here.” Om nie te wil doodgaan nie, kan later grens aan ‘n fobie vir siekte en dood. Die vroeë gelowiges was juis ook in hulle sterflikheid ‘n getuie van ‘n lewende God wat hulle beleef het as ‘n tasbare misterie.
Een van die mooi verhale is die rol wat die arena in die lewe van die mense van die Romeinse ryk gespeel het. Die doel van die arena, behalwe om te vermaak, was om te wys hoe reken Rome met oortreders af, hoe magtig is hul krygers en later, hoe deel ons met mense wat nie die keiser as god wil eer nie. Kartago in 203 n.C. was geen uitsondering nie. Die arena was die Superrugby van die dag maar ook die plek waar die hierdie waardes van die samelewing tentoongestel was. Die oortreders in die arena vlug van die diere wat hulle verniel, skree van pyn en trek in mekaar om die wrede dood te ontvlug.
Met die eerste martelare in die arena gebeur daar egter iets anders. Perputua en Felicitas, twee vroue, een ‘n slaaf en die ander welvarend en beide in die tronk omdat hulle Christus as Here en God bely het, en nou ook saam in die arena. Wanneer die diere op hulle afstorm, staan hulle en hou mekaar vas. Slaaf en adellike! Wanneer die diere hulle verniel, deins hulle nie terug nie, hulle beur met moeite en bloed orent om die skare en die dood in die oë te kyk. Naak en gestroop van alle menswaardigheid, hou hulle mekaar steeds vas en kus en bemoedig hulle mekaar. Intense liefde vir mekaar en intense liefde vir God, wat self ook moes sterf. Hierdie openbare belydenis met liggaam en vreesloosheid vir die dood, bring ‘n skuif in die gemeenskap en laat die kerk uit sy nate uit bars.
Die roep van die heidene op straat en in die arenas, was: “Vide! – Kyk!” Kyk hoe leef hulle. Nie luister hoe preek hulle nie, of kyk hoe aanbid hulle nie, maar kyk hoe lief het hulle mekaar en kyk met hoeveel vrede sterf hulle. Hoe sou jy vandag lewe en hoe sou jy vandag sterwe?
Jou dissipline van stilte kan jou met hierdie vrae help.
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged dood, sterwe
Posted by Johan on May 16, 2017
Thomas Merton skryf dat die oplossing vir die probleem van lewe, is die lewe self. Die lewe word nie verkry deur redenering en analisering nie. Die lewe word verkry deur te leef! Totdat ons nie ons onderskeidingsvermoë begin uitleef nie, het ons geen vertrekpunt waarmee ons kan werk nie. En, voordat ons nie misluk nie, het ons geen manier om ons sukses uit te werk nie.
Onthou nou dat Merton baie bewus was van die feit dat om te lewe begin by God wat in ons lewe. In Hom lewe ons, beweeg ons en bestaan ons. Sy argument is eintlik dat jy nie kan lewe, en daarby bedoel hy baie prakties, in hierdie wêreld en in hierdie lewe, as jy nie eerstens die lewe binne jou ontdek nie. Die vermoë om werklik te kan lewe begin by Hom wat binne in ons lewe. Hom ontdek ek deur stilte en inkeer na binne.
Madame Guyon sou Merton antwoord deur te verklaar dat sy saamstem en dan byvoeg, dat hierdie proses van inkeer na God, leer jou om alles hier binne af te lê en oor te gee aan God. Hierdie proses leer jou egter ook wat werklik belangrik in die lewe is en wat jy maar kan aflê in die lewe. Onnodige goed wat jou vashou (Ja, dikwels letterlike “goeters”!).
Hierdie praktiese lewe, leer Biskop Siprianus (258 n.C.) die gelowiges in Kartago wat onder geweldige vervolging deur geloop het, bestaan uit ‘n lewe van geduld. Leef geduldig met liefde en verdraagsaamheid teenoor alle mense. Hierdie verdraagsaamheid het aan die een kant ingehou dat daar volhard was met stilte, gebede en die vier van die Nagmaal. Aan die ander kant het dit ingehou dat gelowiges volhard het om alle mense te versorg, of hulle Christene was of nie. Daarom dat die ongelowiges op straat deurgaan die opmerking gemaak het: “Kyk hoe lief het hulle mekaar!”
“Religion must be defended not by killing but by dying, not by violence but by patience.” (Lactantius 240 – 320 n.C) Geduld is die ware verdediger van ons geloof.
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged geduld, Guyon, Merton
Posted by Johan on April 3, 2015
Ek is al hoe meer oortuig daarvan dat ek bitter min van die implikasie van Jesus se lewe en kruisiging verstaan. Ek is trouens doodseker ek weet nie wat dit beteken om ‘n volgeling van Jesus te wees nie. In die 21ste eeu is die boodskap van Goeie Vrydag net te ver verwyder van die kultuur waarin ons lewe. Trouens, Goeie Vrydag stroop my van ‘n klomp sekerhede. Veral die goedkoop, soetsappige evangelie van “Wat sou Jesus doen?” asof die kruis ‘n morele plig op my plaas.
Posted by Johan on February 10, 2015
I have been creating/making things for others for many years. Be it a wedding dress, a tablecloth, a Christmas gift – you name it.
I have always said that creating or making something for another person is a way to ensure that I have that person in my mind for the whole period that I am busy with whatever creation. I tend to think about our relationship, about the person’s character and good qualities and usually also about our journey together.
I have, however, started with another form of “creation” a year or so ago. I took up a form of embroidery which is called “paint by the needle”. Not in my wildest dreams did I foresee how this new hobby would take my daily discipline of meditation to a deeper level.
Painting with the needle requires focus and therefore also, in some instances, withdrawal. Although I may sit in the same room as my husband, I would be busy with my own thoughts and the ritual of manipulating the needle and thread with my hands. My thoughts shifted from the person for whom I was painting the picture to God and his creation. My key thought is: If I love the people for whom I may be making something and have the hope that they will enjoy and protect whatever I am creating, how much must God love us if He made us responsible to look after and protect his creation? The rhythm of my hands and the colours of my pictures became the tools with which I experience God, His voice and His love at a deeper level and in silence. It makes me look differently at those that I love and those that I have never loved before. It makes me experience and respect the environment and all of creation so much more than before.
I am still at the beginning of this journey – I am convinced that there is so much more to come.
I attach a copy of the picture that I am currently busy with as this may give you some understanding of the reason for my deepened meditative journey.
Leave a comment Posted in Uncategorized Tagged creation, hands, journey