In Frankryk, regs presidensiële kandidaat Marine Le Pen het haar veldtog geloods deur te sê: "Die verdeling is nie meer tussen links en regs nie, maar tussen die patriotte en die globaliste."
Enthousiasme vir innerlike, proteksionistiese ekonomiese agendas is oor die hele Europa besig om te verlaat xenofobiese haat in sy nasleep.
Dit is duidelik dat die ervaring van die afgelope drie dekades van globalisering groot ontevredenheid opgelewer het: soveel dat naïewe, misplaaste en dikwels skrikwekkende maatreëls gesien word as ware oplossings deur groot dele van die kiesers in die rykste lande van die wêreld.
Stygende ongelykheid, wat die globalisering vergesel het, het as 'n sleutelbekommernis onder ekonome, politici en die publiek in die vooruitsig gestel. Die nuutste Verslag deur Oxfam hierdie styging gedokumenteer en die figure was skokkend, selfs vir diegene van ons wat dalk reeds oortuig is van die erns van die probleem: net agt mans hou soveel rykdom as die onderste helfte van die wêreldbevolking.
Wat gevra moet word is die volgende: hoekom is die wêreld ekonomie by hierdie slaag? Is dit 'n arbeid-versus-arbeidsprobleem? Sal grense heers, lei tot groter gelykheid van inkomste binne lande? Sou die armes en werkersklas in ontwikkelde lande wat die werkloosheids hitte voel, depressiewe lone en onseker toekoms kry, hul (meestal verbeelde) vroeëre glorie terugkry as hul lande hul grense afsluit?
Of is dit die geval dat winste van globalisering, in plaas van af te dompel, tot 'n klein elite opgewek is, wat 'n ryk ryk minderheid selfs ryker maak? En dat hierdie elite binne, nie buite, hul lande woon nie?
In September 2016 was ek deel van 'n groep 13-ekonome, saam met die Nobelpryswenner Joseph Stiglitz en drie ander hoofekonome van die Wêreldbank wat in Saltsjobaden, naby Stockholm, vergader het om die hoof uitdagings wat die globale ekonomie in die gesig staar, te beraadslaag. Stel 'n kort dokument op wat sommige sleutelkwessies aandui.
Hierdie konsensusdokument, die Stockholm Verklaring, is uitgereik na intensiewe besprekings binne hierdie klein groep. Ons idee was om die stelling kort en gefokus op die belangrikste kwessies te hou.
Een van ons grootste bekommernisse was die verskynsel van stygende ongelykheid oor die afgelope drie dekades. Die koms van gevorderde tegnologie het daartoe gelei dat werksgeleenthede uitgekontrakteer kan word, ook 'n punt uitgelig deur Donald Trump.
Alhoewel dit 'n uitbreiding van geleenthede vir werkers in die algemeen beteken het, beskou die werkers in ontwikkelde lande dit dikwels, of word dit as sodanig beskou, teen hulle belangstelling. Hulle word daarop gewys dat werk wat regmatig van hulle is, weggeneem is deur werkers in ander lande, of deur immigrante wat bereid is om te werk vir lae lone.
Dit is 'n probleem van arbeid-teenoor-kapitaal- of arbeid-versus-tegnologie. Automation het beteken dat selfs periodes van hoë ekonomiese groei nie tydperke van hoë groei van werkgeleenthede was nie. In periodes van lae groei of resessie, soos ons sedert die 2008-finansiële krisis in die VSA en Europa gesien het, word die alom somber prentjie selfs bleker.
Terwyl werk en lone stadiger gegroei het in vergelyking met die nasionale inkomste, het salarisse bo-op nie net tred gehou nie, maar hul groeikoers kan selfs hoër wees. Dus, die gaping tussen salarisse van uitvoerende hoofde en top posisie bestuurders en werkers binne maatskappye het toegeneem. Die Oxfam-verslag aanhalings Uit Thomas Piketty se nuwe navorsing toon dat die groei in die inkomste van die onderste 30% in die VSA, in die afgelope 50 jaar, nul was, terwyl die groei in die inkomste van die top 1% 300% was.
Dus, die werklike rede vir depressiewe inkomste en werkloosheid van die arbeidersklasse in ontwikkelde lande is nie dat werkers uit ander lande werk kry nie.
Die twee hoof skuldiges is die stadige koers van die skepping van nuwe werksgeleenthede, en die toenemende ongelykheid in die deel van arbeid (lone) en kapitaal (winste) in hul eie lande.
Op grond van hierdie analise het ons drie belangrike beleidsreaksies voorgestel.
Eerstens moet ons in mensekapitaal belê, toenemende vaardighede tesame met die ontwikkeling van nuwe tegnologie. Dit sal die arbeidsinkomste verhoog namate tegnologie verbeter.
Tweedens, regerings moet wetgewing instel om inkomste binne lande te oordra. Dit beteken nuwe belasting, en die deel van winste. Die opkoms van tegnologie hoef nie die einde van werkersregte te beteken nie; spesifieke arbeidswetgewing moet in plek gestel word om dit te verseker.
Tenslotte moet ons beleid bevorder wat grensoverschrijdend oor gaan. Dit beteken internasionale organisasie soos die VN en die Wêreldbank moet beleidsharmonisering tussen nasies aanmoedig. Hierdie beleide moet nie net ryk, geïndustrialiseerde nasies gun nie, maar ook die ontluikende ekonomieë moet 'n stem in die debat gee.
'N Nuwe sosiale kontrak
Die feit dat die beraadslaging vir die Stockholm-verklaring in Saltsjobaden plaasgevind het, is beduidend. Dit was hier in 1938 dat die sosiale kontrak tussen arbeid en kapitaal in Swede, wat later uitgebrei is om die regering in te sluit, was verseël.
Die kontrak het die proses van kollektiewe bedinging en bestuur bepaal, en die fokus was op onderhandeling en konsultasie, eerder as vyandigheid. Beide die proses en inhoud van die historiese Saltsjobaden-ooreenkoms hou lesse vir die bestuur van ons moeilike tye.
Ons optimisme vir die toekoms kan lyk asof dit 'n mirage is in die lig van onlangse politieke gebeure.
Maar net soos die kollektiewe stem van die meerderheid vandag 'n vinnige oplossing bied, nie-oplossing vir stygende ongelykheid, is ons hoop dat 'n artikulasie van die werklike redes vir die toenemende ongelykheid en die aandrang op 'n beredeneerde, gebalanseerde beleidsrespons die werklike oplossings nodig om die toenemende gaping tussen ryk en arm aan te spreek.
Ashwini Deshpande, Professor, Departement Ekonomie, Universiteit van Delhi
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > ekonomie > Ongelykheid > Hoekom die afsluiting van grense is nie die antwoord op werk en ongelykheid nie