Cláudio Souza Voormalige Straat Dweller Met MIV leef daar 1 / 4 of Century
Jy is in Inisiasie => Getuigskrifte van mense wat met vigs => Cláudio Souza: Voormalige inwoner van Rua - EX-DJ
by Cláudio Souza 1 / 4 van die eeu wat met MIV leef 18 18America / Sao_Paulo Maart 18America / Sao_Paulo 2019 18 18America / Sao_Paulo Maart 18America / Sao_Paulo 2019 3 2285
Cláudio Souza. Ex-Resident of Street - Drie keer - Ex-DJ (Dit bestaan ​​nie)
"Claudio Souza Straat Oudinwoner Verwerp deur sy ma en stiefpa en sonder die ondersteuning van aanrandings van sy vader gevlug die huis nie onder klop om te sterf, was hulle gevolg aanrandings van aanrandings, Claudio Souza het die strate hul nuwe tuiste. Tussen die koue, die honger en die oorgawe, het dit vinnig geryp. Hy het die hel en dan die hemel geken. Dit was deur Fatima se hande dat hy uit die modder gekom het. Hy het 'n paar klere, 'n paar skoene, 'n dak, en die skoolhoof 'n werk. Terwyl ek groot was by die werk, het ek die tyd verloor wat verdwyn het.
Vir Claudius was VIGS 'n probleem van ander, dit sou nooit met hom gebeur nie. Van 18 tot 30 jaar gelede, "hardloop na besering"; Ek het elke dag saam met 'n meisie uitgegaan. Wat vigs betref, word vasgevang, word vasgevang, het hy gesê. Hy het sy werk verloor, sy huis, sy vriende ... Maar hy het sy kop opgehef en die waardigheid en waarde van die lewe herontdek nadat hy 'n MIV-positief geword het ... "
5 se foto Anos de Cláudio Souza
Die foto is van 1969 toe ek vyf was. Ek weet nie hoekom nie, maar ek het die indruk dat die voorkoms van daardie kind, wat in waarheid was wat ek ooit kon, een of ander manier, sien, op die horison, die groot storm wat sobrebre jy eendag sal verhoog ...
My storie is volgens my baie algemeen. Die feit is dat ek sommige mense ken wat dieselfde pad geslaag het en daar buite die lewe raak. Ek was tuis toe ek 'n kind was, twaalf jaar oud, nie die geweld van my pa kon dra nie; Ek het my ma, wat twee jaar gelede van die huis af weggeloop het, gevind ná 'n avontuur, iets minder gely as die lewe met haar man dat sy geneem is om getroud te wees om nie na 'n weeshuis terug te keer nie.
'N Sordige storie wat begin met 'n "man" wat op die altaar wag en wag vir die bruid ... (sy moes ten minste 'n voorman gehad het - nog steeds goed vir haar)
Miskien 'n Visie van my eie toekoms, soos DJ Cláudio Souza? Nee: "Dreamweaver"
Miskien die visie van 'n gees wat haar liefgehad het en die regte besluit geneem het deur die huwelik te ontduik, miskien om 'n moontlike moontlikheid van geluk op 'n tyd te bereik die huwelik was werklik 'n drakoniese kontrak van nakoming van 'n lewe waarin hy altyd die minderwaardige figuur sou wees.
Onwaardig van aandag, verdien en die gelofte was altyd dieselfde as dié van haar man.
Maar ... Apera van alles, Claudio Souza, 'n dwaas
Dit was vir my natuurlik om haar te soek, haar toevlug, haar skoot, haar liefde, haar beskerming ...
Maar ek onthou goed dat my moontlike stiefpa (beampte) gesê het (ek het wakker geword) wat sy nie in sy huis sou aanvaar nie.
Seun van 'n seun van 'n teef nee ... My ma (dit word aanvaar dat sy die hoer sal wees ...).
En sy, altyd nederig van karakter, het dit aanvaar met die voorlegging wat altyd haar eie was toe iets vir haar gerieflik was.
En hy het my na die strate gelei, waar ek vyf jaar lank tussen koue, honger, misdaad, diskriminasie, misbruik van elke bestelling geleef het.
Jy, wat nou lees. Hou op en dink, sonder baie drie-lees, in 'n afskuwelike ding om aan 'n mens te doen. Dit is amper seker dat ek dit deurgemaak het
Tot 'n punt wat eenvoudig surrealisties was en dat niemand kon glo nie ...
Liefde ... Wat is? ... Baie tye, Fuck None. En Absoluut Alles In Baie Omstandighede!
Ek sal nie vertel nie elke winter, elke dag en elke uur; elkeen stel vir homself voor wat die lewe op die strate is.
Maar ek verseker jou dat niemand sonder die hulp van 'n ander gaan nie.
Niemand ontsnap uit die hel alleen nie, sonder hulp.
U mag selfs onbepaald in die hel oorleef, alleen, maar om daar uit te kom, sal u ongetwyfeld hulp nodig hê.
Dit is 'n bose kringloop waar jy nie die dinge kan kry wat jy nodig het nie, want jy doen nie. Hy het geen huis omdat hy geen werk het nie; hy het geen werk omdat hy nie stort nie; hy stort nie, want hy het nie 'n huis nie en so gaan hy, soos 'n motorfiets.
Maar vir my was daar iemand. My iemand, my engel, was 'n vrou.
Hiervan noem die afwesigheid van gewilde wysheid "vrou van die lewe" of "vrou van die maklike lewe" (gaan daar leef hierdie lewe en jy sal weet hoe maklik dit is).
Hy het my 'n plek gegee om te slaap, om te stort, twee broeke, drie hemde en 'n paar stewige skoene (ek sal nooit die spanning van daardie skoene en die vreugde waarmee ek hulle gedra het) vergeet wat hy in 'n gebruikte winkel gekoop het nie.
En die belangrikste ding: hy het my 'n skottelgoed by 'n nagklub in Sao Paulo - die Louvre - wat hy al tien jaar lank gesluit het.
Ek weet nie watter soort suur ek nooit omgegee het om te weet hoekom nie.
Ek weet die skade was goed, en 'n persoon wat leef deur sy gunste te verkoop, moet mooi wees, moet aantreklik wees.
'N Swart vlek wat 50% van haar gesig en deel van een van haar borste dek, het nie veel gehelp nie en alles was vir haar baie moeilik. Fatima het probleme ondervind, selfs 'n epilepsie wat volgens haar die gevolg was van die aanval wat sy ondergaan het.
En hy het baie vernederings, van kliënte en van diens kollegas gekonfronteer.
Hierdie engel het gekom en soos bliksem uit my lewe uitgegaan. Drie of vier maande. Hy het verdwyn sonder om totsiens te sê en sonder om my die geleentheid te gee om hom te bedank.
Hy het die wasgoedbrief gelos en 'n maand se wasgoed aan 'n sekere hotel in die asblik gewas.
Ek dank u hier en hoop dat u vir my sal lees, my onthou en weet dat ek u dankbaar is, dat ek u nooit vergeet het nie en dat ek u nooit sal vergeet nie, en ook nie.
Ek weet nie eers of sy naam eintlik Fatima was of of dit 'n fiktiewe naam was nie.
Dit het my soektogte altyd vir haar gemaak.
Baie moeilik en sonder tasbare resultate.
Die Ewige Vraag
Ek het nog nooit tot 'n definitiewe gevolgtrekking hieroor gekom nie.
Maar dit maak nie saak nie. Dit interesseer wat sy gedoen het.
Die feit is dat ek, nadat ek my waardigheid herwin het, die bewussyn herwin het.
En dit het my laat dink.
Dink, ek het my ma gehaat met al die krag van my wese.
Vir die sensitiefste siele wat bots met hierdie stelling, bied ek my vyf jaar van duisternis, vrees, koue en honger as 'n redeneringsparameter aan. Miskien moet dit genoeg wees.
As dit nie genoeg is nie, bied ek die stampe aan en skop ek het dikwels verander om 'n toebroodjie te verseker.
Baie jare het so gegaan, sonder om te bekommer of my biologiese ma gewoon het of nie, of sy reg of verkeerd was, ek het min vir haar lot versorg.
Dit was 'n kwessie van wederkerigheid:
Haar onverskilligheid teenoor die myn.
Dit lyk regverdig vir my. Baie regverdig. Die meeste net. José Wilker (in memorandum).
By die nagklub was dit nie lank voordat sy vriende geword het nie.
Binne 'n jaar was ek die huisklankman.
Eintlik, die slaaphulphelper (is wat hulle vandag DJ noem).
Baie vriendinne, elke dag 'n ander, het ek nog nooit opgemerk nie.
Ek dink ek het sekerlik probeer om te vergoed vir die verlore tyd, die gebrek aan liefde en liefde, die verlore jare van my adolessensie.
Ek het in hierdie waansin verpak en nooit gestop nie. Tussen 18 en 30 jaar oud.
Al wat ek gedoen het, was "jaag na besering".
Ek het geweet, ek het altyd geweet, oor die bestaan ​​van vigs. Hy het gesien dat sommige mense "van dit" sterf, heeltemal uitgesluit van die groep waaraan hulle behoort het.
Maar ek het gedink dit was 'n probleem van ander en dit sou nooit met my gebeur nie, maar daar was een ding waaroor ek gedink het: as ek "fucked up" was. Fok jou.
Wel, ek het net so geëindig, fucked up ... (...).
Let op dat ek dit van my na my en van my kan sê.
As jy probeer om dit te sê van my ontdek dat ek veel erger as enigiets wat ek geleef kan word wanneer na myself, mense en dinge wat ek is lief vir verdedig, en uiteindelik om respek te eis.
Maar voordat ek seergemaak het, het ek pret gehad en ek was gelukkig (op 'n manier, ek is nog steeds!).
Ek het my vriendin elke dag, en soms meer as een keer per dag, verander.
En vir diegene van julle wat dink dat ek "goosberry" tel, is die man met die vreemde kleurkamerais my jaarliks ​​in 'n 25-weergawe toe ek by die posisie van 'n radiostasie kom, wat op 'n Persportefeulje geregtig is.
In hierdie video is daar 'n persoon wat ek as ouer liefgehad het en op 'n manier was hy dit vir my.
Deur die fondamente van die konsepte moraliteit en etiek, verantwoordelikheid en respek te vestig.
Wat ek eers eers in my lewe kon vestig ná die MIV-diagnose.
Ek het my pad tot die diagnose gestamp soos 'n gekke hardloop, waar ek die bordjie verontagsaam het totdat ek alles in 'n muur gebreek het, en nadat die muur 'n teken gehad het wat só geskryf is:
Ons het deur middel van 'n muur hier gekry ...
Ek het van hom af weggedraai toe ek die absolute en onherstelbare sekerheid gehad het dat hy vir my skaam was.
Dit is omdat ek my draerstatus en MIV aanvaar en daardeur is baie dinge wat kan help om dit te verbeter, nie gedoen nie.
Dit is omdat hy bid vir die boekie wat leer dat pasiënte mislukking verteenwoordig.
My meisies, My slagoffers
Simone, Flavia, dayse, Cassia, Paula, Ana Claudia, Claudia Vieira, Laura ( 'n spesiale geval), Rachel, Deborah, Teresa (Moeder van my dogters - twee-, Potira (Indië selfs buite die Xingu), Flower ( die heel eerste in die nag). elkeen van hulle liefgehad het vurig en, glo ek, is geliefd deur hulle so veel as kan liefgehad 'n man wat, volgens hulle, nooit behoort net aan 'n vrou.
Dis nie haar nie. Dit is 'n bleek weergawe
Omdat ek haastig was.
Maar ek het die lewe vorentoe gespeel, aanhou luister na my rekords, my balle vermaak, my meisies gesoen, geniet die lewe saam met my vriende, soms in die dag tot byna middag.
'N mal lewe vol op en af, liefdes en afkeure, hartstogte en ontevredenhede, geboue en ruïnes.
Maar ek was ontnugter met die nag, wat nie meer aangebied het waarvoor ek daarvan gewoond was nie.
Die nag het verander, opgehou om 'n romantiese ding te wees en het 'n banale handel in liggame en dwelms geword. Dit het my hartseer gemaak.
Dit was nie wat ek uit die lewe wou hê nie. Miskien was dit nie die nag wat verander het nie.
Miskien was dit my wat die manier verander het hoe ek die nag gesien het.
Die virus installeer
virus op 'n blou agtergrond
Op die eerste keer gediagnoseer griep. Ek het probeer om as griep gedurende 28 dae. Dit was 'n virale meningitis. Entry Dei-hospitaal Bandeirantes tussen lewe en dood en het die hospitaal 'n goeie tyd daar. Die dokter, ek kan nie die naam onthou nie, het my gevra om toestemming om die MIV-toets te doen. In daardie Staat, magtig ek enigiets en toe ek wakker word op November 13 1994 by 15h43 my die resultaat wat ek verwag het:
Ek, Claudio Souza, doen asof ek nie verouder nie, in 'n jeanshemp met spieëlde "vlieënier" -bril, waarvoor ek twee dollar betaal het. KKKKKKK
Ek het onthou dat ek kort voor my 'n meisie gehad het, ons het nooit 'n kondoom gebruik nie (Simone). Ek het gedink ek het haar doodgemaak, dit was my skuld en myne alleen.
Dit het nie vir my gebeur dat dit die vrou kon wees wat die siekte aan my oorgedra het nie. Dit was 'n tasbare hipotese, maar ek het dit nie gesien nie.
Hy het geweet hy moet met haar praat, waarsku haar, gee haar die geleentheid om te weet en voor te berei vir haar beste.
Dit was baie naby aan Kersfees en ek het besluit om te wag tot die jaar verby was. Dit was 'n harde bar om so lank te wag.
Hierdie tyd het 'n kruippunt gemaak.
Ek het geweet ek het 'n verpligting gehad, 'n morele plig om haar te waarsku vir dieselfde geleenthede wat ek moes hanteer en vir my lewe moes veg. Maar daar was die vrees vir haar reaksie, van wat ek van haar sou hoor, 'n mens so lief, so lief.
Na hierdie vakansie het ek nie die moed gehad om te praat nie.
Ek het elke dag 'n nuwe verskoning vir myself gemaak en dit vir môre aangepak. 'N Vriend, 'n liewe vriend, het dit vir my gedoen in reaksie op 'n versoek van my. Hy het my vertel dat hy spyt was toe hy aan haar onthul het wat met my gebeur het, dat dit moeilik was om haar te kalmeer en haar op die as te hou.
Maar hy het die eksamens gedoen en het keer op keer negatiewe resultate opgelewer.
Dit was 'n groot verligting vir my om te weet dat ek die virus nie aan haar oorgedra het nie.
Ek dink nie ek kon daardie skuld gedra het nie.
Sy het verdwyn, sy verkies om my te ignoreer en te vergeet.
Al wat hy sedertdien gedoen het, was om vir my 'n brief te skryf waarin hy gesê het dat hy die dae en nagte wat ons saam deurgebring het, sal behou ...
IAZUL (alles gaan oor)
Hy het ook melding gemaak van die voorneme om elke maand 'n basiese mandjie te skenk aan die ondersteuningshuis waar ek gekom het om te woon.
Tot die hel met haar en die basiese mandjie.
Hy was baie aanstootlik, maar vandag is dit verby, alles gaan selfs na onverskilligheid.
Die kanker wat geskeur en sy het seker gemaak om te behandel omdat die Here sal genees (Dit genees, maar nie die verpligting van dokters en die offer van chemoterapie vrylating) versprei en is beslag wat oorbly van sy lewe , as dit nog nie klaar is met alles nie.
Uit die positiewe diagnose het ek 'n enorme minagting vir myself en die lewe wat ek tot dusver geleef het, gevoel. Ek het besluit om weer te begin. Ek het probeer om 'n bietjie meer oor rekenaarwetenskap te leer om middele te hê (ek skuld dit aan Simone). Ek het genoeg geleer om die masjiene wat ek gebruik, te kan bymekaarmaak en van tyd tot tyd 'n mate van instandhouding te doen en 'n bietjie verandering te kry. Vandag doen ek selfs 'n paar sitesDaar is 'n baie ... maar ek sal neem. Ek het groter projekte, maar ek gebrek aan hulpbronne.
Die ondersteuningshuis. 'N klooster
Toe hy by die hospitaal aankom, het hy hom in 'n rolstoel gesit en hom na die derde verdieping geneem, waar hy in 'n bed geplaas is en intraveneuse medikasie ontvang het. Dit was die hele dag so.
Maar dit was gedurende hierdie tydperk dat ek geleer het om nie net hul lewens, maar die wêreld self te waardeer. Die wêreld het klank Dolby Surround en kleur Techni.
Elke persoon wat ek gesien het, selfs 'n vreemdeling, was vir my te belangrik om te ignoreer.
'N Voël wat 'n peep gegee het, was 'n teken dat ek lewendig was en dat ek dit kon hoor. Die lewe het vir my heilig geword, te belangrik om dit te vermors.
Elke dag het elke sekonde 'n groot belang in my manier om dinge waar te neem.
Ek was wedergebore, 'n ander aflewering, waarin 'n jong volwasse blare in 'n ou volwasse, soos 'n vlinder spring van 'n kokon, met enorme inspanning, op soek na die warmte van die son om haar vlerke te rek en styg vlugte wat jy pas .
Baie van wat ek uit die lewe geleer het, het ek dit binne-in 'n hospitaal gedoen, waar die lewe elke oomblik gesukkel het en nie altyd oorkom kon word nie.
Om nie lief te hê deur die vrees vir die dood nie, maar deur die belangrikheid van die lewe, wat ons heiligste het, die gawe van die lewe.
Jy kry altyd 'n alternatief as jy dit 'n kans gee.
So het ek besluit om elke moontlike kans op die lewe te gee, en sy het my al die opbrengs gegee wat sy my in staat stel om te ontvang.
Kom ons gaan terug na mense
Onder diegene wat ek ontmoet het, was 'n meisie genaamd Mercia wat, volgens hulle, die terminale stadium van die siekte bereik het en daarin geslaag het om terug te keer.
Dit was die gevolge van gekombineerde terapie wat lewens begin red het.
Mercia het MIV van haar man gekontrakteer en is verras deur 'n positiewe MIV-diagnose.
Dit is te danke aan 'n aantal opportunistiese infeksies wat haar man oor vyf maande aangeval en doodgemaak het. Sy was ook nie cool nie.
Ek wil nie meer leef nie
Onmiddellik verlig (...) ...
Ek het getroud met 'n meisie (wat eendag was) wat deur my aanbid is, wat nie die virus gehad het nie en dit nie tot vandag toe het nie. Elke keer as ons seks het, gebruik ons ​​'n kondoom. Ons weet dat ons lewens belangriker is as die afwesigheid van latex, ons probeer om ons te respekteer en lief te hê.
Die waarheid, wat vandag 03 / 14 / 2018 ingevoeg is, is dat ek wanhoop van haar geneem het nadat sy sulke monstrositeit gedoen het.
Eet was die persoon wat, in 'n tyd van baie lyding van my, na my verduideliking gesê het:
Wat 'n fokken siekte wat jy het. En eendag het sy gesê: "Dit maak my onrein." Fucking die hel
Om lewendig en gesond te bly, volg ek gereeld en streng my voorskrifte van soveel ure tot elke dag.
Dis 'n kroeg. Moeilik om te beheer, maar noodsaaklik.
Ek gebruik ook kalender, rekenaar en vriende my geliefde vrou (die besondere demoon) om tyd te vermors.
Ek bestuur die middels soos die een wat die suurstof in 'n gesinkte duikboot bestuur (dit is nie meer so nie)
Gefrustreerde planne, geestelike waansin
Miskien sal ek nie leef om dit te sien nie. Maar maak nie saak nie. Ek het dit nooit gekry nie. En die verlies en Amarilis het die groep ontwrig
Ons leef en ons wil lewe bly.
Claudio SS - Webmeester, 36 jaar - 'n sero positief sedert 30anos - Piracicaba / SP
Teks gepubliseer in die boek stories van moedUit Madras Editora, wat is 'n versameling met 14 getuigskrifte van mense wat met MIV of VIGS. Elke teks is hersien deur 'n media persoon, opinie outeur en wat kommentaar gelewer my tekste was die verslaggewer Marcos Uchoa
Die eerste ding wat ek na Claudio se teks moes doen, was om dit vir my drie kinders te lees.
Nie as 'n waarskuwing "Pasop vir vigs! "Bewustheid van die gevaar van hierdie siekte kan voorbarig wees vir hulle, wat tog kinders is, hoewel dit belangrik is.
Ek dink egter wat Claudio gedoen het, skryf oor dinge wat ons baie meer raak as VIGS.
Deur sy woorde te gebruik, is ons "'n meedoënlose regter, 'n hardnekkige aanklaer, 'n swak verdediger ..." van die ander, selde van onsself.
Soveel passie in aanval, so min deernis in die verdediging van ...
En op die berg 'n morele muur.
Dit maak tot 'n sekere mate die vraag:
Jy wil help?
Enigeen kan egter 'n verskil in die wêreld maak as jy wil.
Na die lees van wat Claudio geskryf het, half skaam, half opgewonde, het ek gedink,
Ek wil dit hê.
Marcos Uchoa Joernalis - Ek, Claudio Souza, kon Uchoa nooit vind nie. Uchoia, as jy dit sien, voeg my by jou ZAP
PS. Die persoon aan wie om as my geliefde vrou verwys ek, wie se naam nie grafei voor en nie grafarei nou, dit was 'n soort van bepaalde demoon wat ek gehad het, wat die hoogste punt van die woorde: bereik "Dit kak doencinha hierdie jy" !.
Ek weet dat daar na publikasie van die boek se het 'n blik op iemand met dit, aangesien ek nie haar naam gesit in die boek (alles tevergeefs, alles tevergeefs) en 'n ruk later, nie meer die ondersteuning van die slegte humeur van haar, naak oggend Saterdag het ek wakker geword en gesien haar rug, sit by die tafel, maak sy ontbyt, wou hom goeie dag twee keer en sy het my geantwoord soos volg:
Die Eekhoorn en die Hazelnoot
Ek het die geleentheid aangegryp as die eekhoring gryp die hazelnoot:
Ek het gesê dat ek en my doencinha nie meer kan staan ​​sien haar gesig op 'n wedersydse basis waar die dringendste was om die egpaar ongedaan en was so 'n week later, was ek reeds gevestigde, kwaad en vies in Sao Paulo ... die res is lewe wedrenne en jy weet net wanneer jy my boek te verlaat, herinneringe van 'n man van die nag.
[analiseer-stats metrics = "ga: gebruikers" permission_view = "administrateur"]
Meer oor my? vier nagte
22 jaar van die lewe met MIVsero positief'n MIV-positieweWat met MIV leefDeel033
Cláudio Souza 1 / 4 van die eeu wat met MIV leef 9 09America / Sao_Paulo November 09America / Sao_Paulo 2018 14 14America / Sao_Paulo Desember 14America / Sao_Paulo 2018
Cláudio Souza 1 / 4 van die eeu wat met MIV leef 16 16America / Sao_Paulo November 16America / Sao_Paulo 2016 7 07America / Sao_Paulo Januarie 07America / Sao_Paulo 2019
Cláudio Souza 1 / 4 van die eeu wat met MIV leef 13 13America / Sao_Paulo November 13America / Sao_Paulo 2016 13 13America / Sao_Paulo September 13America / Sao_Paulo 2018
Cláudio Souza 1 / 4 van die eeu wat met MIV leef 17 17America / Sao_Paulo Oktober 17America / Sao_Paulo 2016 11 11America / Sao_Paulo Desember 11America / Sao_Paulo 2018