Hy sleep sy vaal vrou en hul tweeling na ’n ewe vaal Londen, maar wie weet wat oranje aan ’n mens kan doen?
Stella neem die bus stad toe omdat sy nie kans sien vir die verkeer nie. Sy het net ’n paar uur om ’n swart nommertjie vir Stefan-hulle se skemerpartytjie te koop.
“Hier’s vir jou geld,” het hy vanoggend ’n stapeltjie ponde op die bedkassie gelaat toe hy donkertyd kantoor toe is. Sy kon sien hoe moeilik dit vir hom was om dit vir haar te gee. Stefan is ’n man wat sy beursie dig toe hou en haar daagliks daaraan herinner dat hulle ’n enkelinkomstehuishouding is.
So asof sy hom in die skande sou steek. Of dalk het sy al en kan sy dit nie meer onthou nie. Sy was immers 11 jaar gelede laas by een van sy werkgeleenthede toe hulle nog in Suid-Afrika gewoon het.
Nee wat, sy is seker sy het hom nog nooit laat skaam kry nie. Waar sou sy die geleentheid gekry het? Sy was dan altyd net die tweeling se tuisblyma. Die meeste van sy kollegas weet waarskynlik nie eens hy het ’n vrou en kinders nie.
Terwyl sy deur die bus se ruit op die grou dag uitkyk, onthou sy die keer toe sy en die kinders onverwags by sy kantoor opgedaag het nadat hulle by die pediater in Sandton was. “Jy doen dit nooit weer nie,” het hy haar ferm aan die elmboog tot by die hyser begelei.
Sy het gedink hy was geïrriteerd omdat sy uitgevind het hy stal nie die kinders se foto’s op sy lessenaar uit nie; foto’s wat sy elke ses maande getrou laat raam het.
“Hoe was jou dag?” het sy dikwels gevra, net om ál meer te verdwaal in die onverstaanbare finansiële terminologie van sy onbetrokke antwoorde. Tevergeefs sou sy wag dat hy uitvra oor haar dag met die kinders.
Die enkele keer dat sy werk nie hul jaarlikse vakansie in die wiele gery het nie, het hy die tweeling se name aanhou omruil. “Ek het geweet dis ’n slegte idee dat jy hulle sulke eenderse name gee,” het hy die skuld verplaas.
“Ek sal ophou om hulle dieselfde aan te trek,” het sy die skuld soos ’n gewillige spons opgeslurp. Dis toe dat sy die foto’s saam werk toe begin stuur het. Stefan was met tye so oorstuur dat sy bang was hy sou sy dogters heeltemal vergeet; daarom het sy hul name op die foto’s laat druk: Janneke en Janet.
“Ek kan nie na jou geneul oor die kinders luister nie,” het hy gesê terwyl hy mansjetknopies uitsoek wat by die volgende oggend se hemp en das vir ’n belangrike vergadering pas.
“Ek het nie bedoel om te neul nie, Stefan. Ek sê bloot die dokter dink hulle mangels moet uit,” het sy verduidelik.
“Dit voel vir my jy verstaan nie hoe moeg ek saans is ná ’n stresvolle dag op kantoor nie,” het hy gesê en in die bed neergeplof.
“Moeg van verveling, ja. Miskien moet jy vir ’n slag iets doen wat jou regtig bang maak,” het hy gesê. Hy het begin snork voor sy in haar vaal dop kon terugdeins vir die lemme van sy woorde.
Wanneer laas kon sy die luukse van verveling ervaar? Sy het ’n woede in haar voel opwel, maar tyd om haar woordwonde te verbind was daar nie. Janneke se koors was 40 grade en Janet was ook huilerig. Dis ’n wonderwerk dat sy enigsins in die nag kon soek na ’n antwoord: Wat maak haar die bangste?
“Ek dog dan jy sê die twee is siek,” het Stefan haar sesuur in die kinders se kamer kom piksoen toe hy ry. “Hier lê julle al drie so uit soos ’n kers.”
Sy het opgestaan en sterk koffie gaan maak, wetend dat kafeïen haar deur die dag sou moes dra. “Vandag bel ek ’n prokureur, Stefan Malan,” het sy by die venster geprewel terwyl sy kyk hoe hy na sy volkleurlewe wegry. “Want die ding wat my verreweg die bangste maak, is om met twee klein kindertjies oor te begin.”
“Bevorder tot wat?” het sy gevra terwyl sy die blomme in ’n inmaakfles druk omdat sy die blomvase lank reeds in ’n krat in die motorhuis gebêre het. Sy kon nie dink aan iets wat hy beroepsgewys nog nie bereik het nie.
Dit het Stella veel banger gemaak as die egskeiding wat sy daardie oggend oorweeg het. “Wanneer moet ons aan die ander kant wees?” het sy gevra sonder dat hy die naakte vrees in haar stem kon hoor.
Dis die luukse van ’n Bondstraatwinkel, besef sy toe haar skoene diep in die tapyt wegsak. Stefan sal stuipe kry as hy weet waar sy nou is. Die hopie swaarverdiende note wat hy haar die oggend gegee het, sal beslis niks hier kan koop nie. Nee wat, sy geld beperk haar tot die kettingwinkels in Oxfordstraat.
Hy hoef hom nie te bekommer nie; sy gaan immers altyd heel oordeelkundig te werk met sy geld. Sy kan net sowel gou deur die ontwerpersklere kyk tot die ergste reën bedaar. Sy is nou hier. Die winkel ruik na hout en lemoenbloeisels. Die klassieke melodieë pas by die mense se hoflike, gedempte stemme.
Sy bel huis toe en praat met Janet. “Bestel vanaand vir julle ’n kerrie; ek is nog in die stad. Ek gaan direk van hier af na pappa se werkgeleentheid toe.”
Sy kyk een laaste keer vir haarself in die spieël: Nooit in haar wildste drome sou sy kon dink dat oranje haar so goed sou pas nie. “Watter skoene sou jy by hierdie rokkie aanbeveel?” vra sy vir die verkoopsdame.
Jimmy Choos, natuurlik. Speels in swart, oranje en rooi. Sy stry nie toe die verkoopsdame ook ’n bypassende handsakkie voorstel nie.
VAN reën is daar nie sprake toe die nuwe Stella uitstap op die sypaadjie nie. Die laatmiddagson speel in ougoud teen die winkelvensters oorkant die pad. Sonder om te aarsel wink sy ’n taxi nader – ’n swarte, nogal.
Hy wag persoonlik die gaste in by die deur en skud elkeen se hand asof hy die hartlike soort is. “Good e- . . . Stella?” sêvra hy toe sy voor hom staan. Sy sien hoe sy nek rooi word terwyl sy glimlag verstyf. “Jy lyk . . . liewe hemel, vrou, hoeveel geld het jy uitgegee?”
Stella wikkel haar los uit sy greep. “Ons kan later daaroor praat,” glimlag sy. “Verskoon my net ’n oomblik.”
Daarna neem sy ’n glas sjampanje by een van die kelners en stap uit na die partytjie op die stoep. Koppe draai na die helderoranje hibiskus-lag. Stella kan nie dink dat sy ooit bang was nie.