Category Archives: Sommer net
Posted on January 31, 2013 by Vincent du Plessis
Vanoggend het ek tot 'n besef gekom. Ek het nog altyd gedink ek weet hierdie dinge. 'n Mens sou dink dat ek dit teen die tyd al sou uitgefigure het. Na al die geswoeg en gesweet, moeilke tye en lang gesprekke met kopdokters en vriende en ooms en tannies en wie weet wie nog almal, sou mens dink dat: "Shit, ek is seker hy weet waarheen hy oppad is?!"
Maar nee, dit is nie so maklike nie. Die besef waartoe ek gekom het is dat ek het nie eintlik 'n rede oftewel 'n doel om na te strewe nie. Daar is nie 'n rede waarom ek opstaan in die oggend en my tande borsel en my yuppie hempie aantrek en werk toe gaan nie.
Ek moet erken die laaste tyd was nogal stresvol. Nuwe werk, nuwe mense, disgruntled former boss. O, julle! Daai vrou is de moer in vir my! Wel ek sou seker ook gewees het as een van my werknemers my oor 'n Desember vakansie met 'n epos laat weet het hy kom nie weer terug werk toe nie. Maar dis 'n storie vir 'n ander keer.
Alles het begin met 'n droom wat ek die ander aand gehad het. Wel dit was 'n baie vreemde droom. Dit was oor my skool crush/boelie. Ek was altyd skytbang vir hom, hy was hierdie breed geskouerde, witkop met 'n gesonde rooi blos op sy wange. Intimiderende jong man, hy was daai tipe wat jou sommer in die verby loop aan die ballas of die nippel gegryp het. Maar afgesien daarvan het ek hom aanbid vir sy vreesloosheid, sy kapokhaantjie houding het hom net meer aantreklik gemaak.
Wel in elk geval so droom ek hy daag voor my deur op in 'n poeierblou Hilux double cab, met 'n tape speler en alles! Hy gryp my vas soen my en verklaar sy hunkerende liefde net daar en dan aan my. Ek het nog nooit so soen ervaar nie, ek kan die nou nog voel terwyl wakker hier sit. En vir die van julle wat wonder, nee die droom het nie verder as dit gegaan nie – wel dit was nie nodig nie, op daardie oomblik was het sielsgelukkig.
Volgende oggend gaan soek ek die man toe op Facebook op. Ek was baie teleurgesteld met die feit dat hy nou 'n oorgewig, bles, baarddraende, verloofde voorman is. Maar nog steeds kan sy soen voel en proe…
Dit sit my toe aan die dink – waarheen is ek dan nou oppad. Hoekom het ek nie iemand aan my sy wat die pad draagliker maak nie, wat sorg vir daardie sielsgelukkige oomblikke nie. Nou lewe ek om die blerrie skuld aan die einde van die maand te betaal en dit is dit. Elke aand gaan ek na 'n lee woonstel terug. Nie dat nou sit en myself jammer kry nie, ek wonder maar net…is daar werklik waar iewers daar buite nog 'n doel 'n "iets" om voor te lewe? Professioneel, in die liefde of in die leegte.
"Ek loop die pad al lank, my lam, so kaalvoet deur die kou. Van doerie kant se doringveld en kyk hoe lyk ek nou. Ek loop die pad so sonder hoed, deur son en wind en grou. So kaalvoet op die slingerpad, en kyk hoe lyk ek nou…" – Amanda Strydom.
Posted in Sommer net | 5 Replies
In Antwoord…op die Bieradvertensie
Posted on November 17, 2012 by Vincent du Plessis
Gisteraand was ek nukkerig na 'n lang week van laat werk en die konstante uitputting van wonder of ek teen volgende jaar nog werk gaan hê. So gisteraand se inskrywing was dalk effens drasties vir party lesers. So noudat ek 'n dag ouer en dus ook 'n dag wyser is, laat my toe om my saak met meer duidelikheid te stel.
Wel die 'oorlog' ding het baie mense ietwat ontstel, maar kom ek verduidelik my stelling. Vir dekades reeds is daar 'n onderlangse, onderlinge rasse haat wat dreig om te ontplof. Elke keer, stop die moeilikheid net voordat dit ontaard in 'n volskaalse burgeroorlog. Maak nie saak hoeveel bieradvertensies met Toto liedjies en wit en swart maatjies om 'n braaivleisvuur met 'n boereworsie op die weber, SAB nog gaan vervaardig nie, die feit bly, daar is steeds 'n dreigende onmin van albei kante van die kleurgrens.
Ten spyte van alles waar deur die land is, die grens oorlog, die riots, die waarheids en versoenings kommissie, Madiba se vergifnis, BEE en die vet weet wat nog, ten spyte van dit alles waar sit ons nou? Die ANC se opswepery om die Wes-Kaap ungovernable te maak! Werklik?! Weet julle ek het self baie lank in die wynindustrie gewerk en ek weet hoe swaar dit eintlik finansieel op baie plase gaan. Om die waarheid te sê ek en my goeie vriendinne Dudu het onlangs selfs oorweeg om saam 'n aansoek by die Departement van Landbou in te handig om 'n wynplaas te koop. Die plaas wat die beste af was, van die wat ons oorweeg het, was in die rooi met R17 miljoen. Gelukkig het ons albei ons gatte af geskrik en die plan laat vaar.
Maar nou dink ek net hoeveel skade het die stakers aan Suid-Afrika en sy Wynindustrie aangerig. Nie net fisiese skade in terme van wingerde afbrand en asblikke om gooi nie, die skade aan die beeld is soveel erger. Besef hierdie mense nie, dat daar nou wêreldwyd 'n donker wolk om die woorde "Suid-Afrikaanse wyn" (en ander landbou produkte) gaan hang nie. besef hulle nie dat die Europese verbruiker eerder 'n Australiese wyn van die rak gaan afhaal al is dit 'n paar euro's duurder. Dat Suid-Afrikaanse boere nou nog swaarder gaan kry en hulle nog minder sal kan bekostig om ontevrede werkers aan te hou nie.
Mense, ons is reeds besig met 'n oorlog. Ons is besig om teen ons self te baklei. Ons is besig om ons eie mense dood te maak, ons eie land te wurg. Ons kap mense se koppe oop met pangas (soos op my suster se grusame foto wat ek van my vorige inskrywing verwyder het), ons sny hulle ore letterlik af, ons brand karre en bande in die strate uit, ons brand wingerde en winkels af en dan… wel en dan gaan sit ons oogklappe op en dink die wêreld sal ons weer vergewe, want ons het mos mooi gemaak toe apartheid 'afgeskaf' is. Huh?
In al hierdie jare, het ons skaars een tree vorentoe gegee. 'n Drastiese ommeswaai is nodig of ons moet die ding uitbaklei en klaarkry. Of ons moet ophou om mekaar te blameer of ons moet besluit om die score te settle. Maar something's gotta give! Na dekades, dans ons steeds in die straat as ons de moer in is? Na dekades gooi ons steeds klippe.
Klippe…"We can throw stones, complain about them, stumble on them, climb over them…or build them." – William Arthur Ward.
Posted in Sommer net | 8 Replies
Jammer mense! Jammer mense!
Vir die van julle wat die foto gesien het voor die waarskuwing – ek vra om verskoning. Ek het nie besef dit wys op die hoofblad nie.
Posted in Sommer net | 6 Replies
Posted in Sommer net | 9 Replies
Voltaire se braai in Pretoria
Posted on November 1, 2012 by Vincent du Plessis
Luister ek is nou nie een wat met 'n drol in my handsak rondloop nie (ja toemaar, daar kom 'n 'maar')… maar, in 'n land soos Suid-Afrika het mens nou nie veel van 'n keuse om van tyd tot tyd half warm onder die belt te raak nie.
Ander môre ry ek werk toe in my ou bakkiekie. Rustig, maar nie vir lank nie. Dit is nou te gekompliseerd om in detail te beskryf hoe die hele ding gekom, maar die uiteinde van die saak was dat ek myself laat skrik het… vir myself. Sien daar is hierdie een stuk pad waar mens vir 'n goeie 20-30 minute moet sit om op Jan Smuts te kom. Die regulars kom voorberei, party lees boeke, koerante, sit grimering op, praat op fone noem dit. Dit is 'n onderwerp vir 'n storie op sy eie.
Daar sit ek toe nou en groove op James Brown en wonder hoe ek nog 'n dag in daardie kantoor gaan oorleef. So kom dit toe dat die taxi-drywer vir my by sy venster uit 'voetsek!' skree met so 'n vermakerige grinnik op sy bakkies. En dié onnodigheid alles net sodat hy voor my kan indruk, waar daar nie ingedruk kan word nie, toe strip hierdie moffie sy moer. Ek het uit my bakkiekie geklim (as my pa sien ek sê bakkiekie het hy vir baie vinnig reggehelp en gesê 'n hond eet uit bakkie uit!), reguit na die man toe gestorm, hom deur sy venster voor die bors gegryp en geblaf: "Ek is nie 'n bliksemse hond nie!" Iemand het my op sy beurt weer van agter aan die kraag gegryp – Mnr. The Star in die wit 3-reeks – en my probeer paai. Maar nou moet ek ook bysê, dat as Mnr. Sanlam Verkoopsman in die rooi Renault in sy kar kon staan, het ek 'n sonder twyfel 'n staande ovasie gekry.
Weet, ek het hierdie Zoeloe vriend gehad en hy het altyd gesê daar is twee tipe mense in hierdie wêreld wat jy nie wil ontstel nie: 'n Zoeloe-vrou, en 'n moffie. Ongelukkig het ons vriendskap op die rotse geloop toe ek uit die kas geklim het. Ek het altyd gedink hy spot net, want ek was 'n kalm moffie. Behalwe die keer toe ek my dronk roomie met 'n vurk in die bors gesteek het (toemaar ek is in die clear, die polisie het my kant gekies). Maar behalwe vir daardie aand was ek nog nooit so kwaad dat ek tot aksie oorgegaan het nie – ek is nie een vir geweld nie, ek is genoeg in die matriek-badkamer gemoer omdat ek nie rugby gespeel het nie. So om die minste te sê ek was geskok in myself. Ek en konfrontasie se verhouding was nog altyd vergelykbaar met my ouma se verhouding met Jehovah getuies: ons kruip eerder onder die bed weg voor ons die deur oopmaak en hulle innooi.
Maar ek is nou nie hier om oor my anger issues te chat nie. So van die politieke os op die sosiale jas word ek na 'n verjaardag okkasie in Pretoria genooi. Nou in Pretoria moet 'n moffie maar versigtig wees, of ten minste ek is. Jy sien die manne daar herinner my nogal aan die Pampoen Boere van Potchefstroom. As jy op hulle speelgrond is en jy lyk nie vir hulle so lekker nie, stap jy weg met 'n gebreekte neus. Die gasvrou waarsku my vroegtydig, dat haar een les-vriendin 'n kind by 'n Swazi het. Teen my beter wete vra ek toe of dit die Swazi is wat haar laat draai het. Maar blykbaar nie. Maar dit nou daar gelaat.
So speel die kindertjies nou daar langs die Staatsteater se workshop en hier kom 'n blonde dogtertjie aangehardloop. "Mamma, Mamma, daar is 'n vreemde bruin dogtertjie en ons weet nie waar haar mamma is nie! Ons dink nie sy mag hier wees nie." Mamma verduidelik toe maar dat daardie tannie daar oorkant haar mamma is en dat sy hier mag wees. "Maar sy is dan wit!" Wel toe gaan haal ek my cowboy hoed met die frieskoei print en fluffy stuff om die rand en liggies uit die bakkie uit. Die ys was gebreek.
Maar ek praat nou deurmekaar. Wat ek eintlik wil sê is so mooi deur Voltaire opgesom: "Optimism is the madness of insisting that all is well when we are miserable." Ja, die Afrikaner volk is een miserabele klomp siele. Jammer om te sê, maar ons is. Verbeel ons alles is nou okay, as ons net aanhou om jammer te sê sal alles weggaan. Nee vriende, het julle onlangs koerant gelees, vra maar vir Mnr. The Star in die wit 3-reeks. Al die jammer in die wêreld is steeds die verkeerde besem om hierdie gemors op te vee. Dit is reeds in elke krakie van die samelewing soos kokkerotte in 'n vis-en-tjips-kafee se kombuis. Waarvan praat ek? Ek weet nie, dit is net daar. Dalk is dit omdat na byna 20 jaar, ek deur die recruitment tannie gevra word watter kleur ek is voordat sy my aansoek om werk sal verwerk. Sy het so baie aansoeke ontvang en sy wil nie vir haarself onnodig werk maak nie. Miskien is dit Julius Malema wat Gandhi (een van die groter rassiste in die geskiedenis van Suid-Afrika) aanhaal en hom prys vir sy wysheid. (terloops ek hoor Google is deesdae gewild in sekere kringe, veral onder die bevoorregte blanke myneienaars.) Dalk is dit 'n moerige moffie in die verkeer, dalk is dit 'n verwarde blondekop dogtertjie. Ek weet nie, maar iets is aan die broei.
My eie klein straatmeid
Posted on October 23, 2012 by Vincent du Plessis
"Pa, ek het groot nuus! Ek moet trou!"
"Trou! Met wat?!" Daar was 'n tikkie opgewondenheid in sy stem, selfs verligting, afwagting dat ek dalk die antwoord gaan gee waarvoor hy hoop. Ek het net geglimlag en Ma se stem in die agtergrond gehoor : "Jy kan nie vir die kind so vra nie!"
Dit was miskien 'n bietjie van 'n wrede grappie om oor die foon te maak, maar vir die oomblik het ek gedink dit is snaaks. Hulle was by die kerkbasaar en dit het dit effens snaakser gemaak. Ja hulle het reeds geweet ek is gay, so ek het gedog dit sou vir hulle ook snaaks wees, maar Pa se reaksie het my aan die dink gesit.
Ouers het drome en wense vir hulle klein bondeltjies vreugde as hulle soos engeltjies in Ouma se pastelkleurige gehekelde pakkies met bypassend booties lê en slaap. So, loop die lewe nou maar ongelukkig nie altyd soos wat mens droom en wens nie. Dis maar 'n wrede ou plek met huispaaiemente, broers met drank probleme en behoede jou siel, gay kinders.
Vanoggend het ek wakker geword en die eerste ding wat ek sien is die tuinman wat in die tuin spit en sy klein seuntjie, miskien vier, wat al rondom hom in die tuin huppel. Ek het vinnig die gordyn toegetrek, want ek slaap nou nie eintlik in 'n gewaad wat skaflik is vir 'n openbare verskyning nie. Die seuntjie het my herinner aan my en my huishulp se gesprek gistermiddag.
Ek het die kantoor vir 'n slag op tyd verlaat en toe ek by die huis kom was sy nog besig om te stryk. Ek het solank van die wasgoed begin weg pak en ons het aan die gesels geraak. Later het ek op die bank gaan sit en ek het haar begin uitvra oor haar lewe terwyl sy stryk. Om die minste te sê ek was geskok om te hoor waarmee sy op 'n daaglikse basis moet deal. Haar suster, skaars dertig is HIV+ en is onlangs met TB en baarmoeder kanker gediagnoseer. Ruth, my huishulp, het nog 'n suster en 'n broer. Die ander suster is getroud en het ses kinders, vier by een man en twee by haar huidige man. Haar huidige man wil nie die ander vier kinders aanvaar nie en die vorige man is tsotsi en nou in die tronk vir 15 jaar. Hulle broer werk nie en Ruth onderhou hom, haar siek suster, die vier unwanted kinders van die ander suster en Ruth se eie agtienjarige seun en vierjarige dogtertjie. Ruth se ouers is lank reeds oorlede.
Haar gesig het sommer opgehelder to sy van Nadia, haar vierjarige begin praat. "She's a wise-ass and a straat-meid!" Vir 'n oomblik was die wind so bietjie uit my seile, maar ek lag toe vra hoekom sy so sê. Nee deel Ruth my mee dat sy net wil dans en praat en in die straat speel. Nadia het haar ook gevra of wit mense byt. Dit is toe my beurt om te deel en vertel hoe ek as kind gedink het swart mense was te lank in die son ek het gebrand. Dat ek gedog het mens kan die swart afkrap soos ouma die brandsel van die roosterbrood met 'n mes in die wasbak afgekrap het. Ons het lekker gelag en later het sy klaar gestryk en ek het vir ons 'n koppie koffie gemaak en ons het op die bank gaan sit en vêrder gesels.
Maar dis nie eintlik waaroor ek wil gesels nie. Waaroor ek eintlik wil gesels is dat ek as gay man moelik 'n straat-meid of huppelende klein seuntjie van my eie sal kan kry. Hulle val nie sommer net uit die lug nie. Vir ons is dit moeilik: wil jy aanneem moet jy soveel papier invul en jy word gebackground check en sielkundige evaluasies moet ondergaan word, surrogaat ma's kom ook nie goedkoop nie. So as jy nie straight best friend met die regte onderdele het nie is jy geskroef en selfs dan is niks gewaarborg nie.
Maar waarom word straight mense nie deur al hierdie prosesse gesit voor hulle mag kinders kry nie. Vir hulle lyk my val dit sommer maklik uit die lug uit. Een aand se dronk passie en die dingetjie kom die lewe in met 'n ma wat nog elke aand wil paartie en 'n pa wat of verdwyn het of 'n pa wat elke maand net 'n paar duisend rand in mamma se rekening in betaal en so dan en wan kom inloer. Selfs getroude paartjies foeter rond. Vat my neef byvoorbeeld; hy en sy vrou en twee kinders bly in sy ma-hulle sy buitekamer. Hy het besluit om nie skool klaar te maak nie, hy het nie 'n kar nie, hy werk by myn as 'n helper vir R3000.00 'n maand, sy vrou is sny hare in die garage vir doekgeld. Kyk ek is nie een om te oordeel nie, maar ek kyk net na hulle twee kinders en ek besef met watter agterstand hulle groot word. Die oudste, 'n dogtertjie is vier en sy kan nie woord praat nie, kan nie eens pappa of mamma sê nie. Die ou asempie stink van die vrot tande in haar mondjie.
Dit is dan wanneer ek kwaad raak, want ek weet daardie kind kry byna geen stimulasie nie; sy soek konstant aandag. Sy is so 'n liefdevolle kind, altyd 'n drukkie en soentjie. Ek moet sê ek is nou nie mal oor die soentjie met die asempie en al nie, maar 'n mens haal maar diep asem en kry dit oor en verby. Ek weet nie of maak dit my meer kwaad of meer hartseer nie, dit is so onregverdig. Ek weet ek sou vir daardie kinders 'n beter lewe kon gee, nie noodwendig net in finansiële terme nie, maar…
Daar kom tye wat ek selfs oorweeg om my gay-geit onder die maatemmer weg te steek, vrou te vat en voort te plant. Ja ek weet dit is ook nie die regte manier nie, maar wat dan…? Selfs al besluit ek om myself te verneder en die aanneem proses aan te pak (ja, ek sien dit as 'n vernedering, wat hier moet ek my vuil wasgoed op 'n tafel kom uitgooi, sodat iemand anders kan besluit of ek bevoeg genoeg is om 'n kind te kry en dan nog tien teen een my aansoek gaan afkeur omdat ek 'n enkellopende gay man is) is dit steeds nie my bloed nie. Noem my nou maar 'n gay chauvinis of 'n lesbiër of anti-establishment of net wat jy wil, maar ek dink dit is 'n ingebore behoefte van elke man om sy eie bloed te sien groot word. Net soos elke vrou die ingebore behoefte het om 'n ma te wees, so het elke man ook die behoefte om met sy laaitie op die gras te speel of met sy klein prinsessie 'n tee partytjie te hou.