In die liefde val met die land van die elwe - Reisverhale - 2020
Terwyl ons na die lug staar, verander die kolle van neon en donkergroen tot ligpienk en terug na groen. Hulle kom uit nêrens uit, hang soos gordyne op onsigbare hangers en dans 'n duet na 'n ongehoorde simfonie. Hulle sal verskyn, verdwyn en weer oor die lug verskyn. My metgeselle, Lulu en Germaine (twee vriende uit Frankryk het die week deur Ysland gery), en ek het staar geraak toe die noordelike ligte bo ons gedans het. Dit was die eerste keer dat ons dit gesien het, en hoewel dit bitter koud was en ons te lig geklee was, het ons uitgebly en die uur lank die natuur se briljante ballet gekyk.
Elke aand voor dit, sal ons buite hardloop en dan terugval in die nederlaag, want dit was te bewolkt dat die ligte gesien word. Maar op hierdie nag was die lug duidelik, die sterre het om ons geskyn en die natuur laat ons uiteindelik die mythiese vertoning sien.
Ek het hoë verwagtinge vir my besoek aan Ysland gehad. Ek het flieks en prente gesien in tydskrifte van land met kronkelende bergpieke, vulkane met verlate lavavelde, rollende heuwels met weidende skape, en gletsers wat vir myl gestrek het. Ek het gedink 'n utopiese land waar vriendelike inwoners in ooreenstemming met die natuur 'n majestueuse landskap gehad het.
Ten spyte van die gretigheid om Ysland te besoek, het hierdie beelde veroorsaak, het ek hierdie reis oor die jare uitgestel. Iets het altyd opgedaag. Hierdie jaar het ek besluit om uiteindelik 'n kaartjie in Junie te bespreek en 'n kaartjie te bespreek. En toe die vliegtuig verlede maand in Reykjavik neergedaal het, het ek gewonder: "Kan die sprokiebeeld in my gedagtes tot homself lei?"
Dit kan in werklikheid dit oorskry.
En dit het dadelik gebeur.
Vanaf die oomblik dat ek geland het, is ek verwelkom en gehelp deur soort vreemdelinge. Daar was Bragi, 'n Couchsurfer-toergids wat my om die Goue Sirkel gery het. En Paulina, die slim kollege-student wat my op haar rusbank laat slaap het, het my na 'n IJslandse toneelstuk en haar familie se plaas geneem, het 'n geheime "inwoner-enigste" swemgat geopenbaar en het ver ver van my gekom om my in die ooste te laat val Vik stad om 'n bus makliker te maak. En Paulina se vriend, Alga, wat ook my bank aan die einde van die reis oopgemaak het. En Maria en Marta, wat bewys het dat Reykjavik se naglewe is baie meer gek as wat enigiets wat New York bied. Toe was daar die Couch Surfing-gasheer in Akureyri wat vir my en sy ander gaste ete gaar het, en die blogleser (wat 'n hoë amptenaar geword het) en haar man wat my voorgestel het op hul tradisionele kreefsoep (lekker!) .
Elke stap van die manier waarop ek teëgekom het, was nuttig en opgewonde Yslanders wat probeer het om die beste van hul land te wys. Hulle het die natuur liefgehad, hardhartige oortuigings in elwe en sprokies gehou (meer as 50% van die IJslanders glo in elwe) en waardeer 'n goeie pint.
Nadat ek my nuwe vriende in Reykjavik afskeid geneem het, het ek met die Lulu en Germaine langs die Ringweg (Yslands hoofweg) gery nadat hulle in Vik met hulle getuig het. Bosse het in fjorden en veergetalle ontvou in moonscape-agtige lavavelde.
Oor die volgende 10 dae het my liefde vir Ysland 'n obsessie geword, aangesien ek voortdurend behandel word oor verwarrende landskappe en hulpvaardige inwoners. Vir so 'n klein eiland het Ysland 'n verskeidenheid landskappe en mikro-ekosisteme. En toe ons gereis het, gewag en gretig gewag het op die noordelike ligte, kon ek nie help om die stilte te sien nie. Met bykans niemand of enige diere om nie, lyk die land so stil.
En dit was die stilte wat my die meeste geraak het. Vanuit NYC, ek ken geen wêreld sonder geluid nie. My dag begin en eindig met motors wat hul horings buite my slaapkamervenster afsonder. In Ysland bestaan ​​daar skaars geluid, en daardie stilte help jou om die lewe te waardeer.
Op 'n pragtige dag in die noorde het 'n plaaslike gids my verken Speletjie van trone film plekke (ja dit is 'n ding!). Aangesien niemand anders op die toer was nie, het die gids my op die veld geneem. Ons het uit die motor geklim en 'n rotsagtige berg geklim. Onder ons het die grond oopgemaak in 'n reeks diep splete. Om ons was daar niks anders as 'n leë plato nie. Ysland het in alle rigtings rondom ons uitgebrei, met vulkane en berge in die verte. Daar was geen teken van beskawing nie. Ek het gaan sit. Die gids gaan sit. Ons was stil. Al wat ons kon hoor, was die geluid van die wind wat om ons koppe slaan. Toe dit dood is, bly niks anders as 'n onheilspellende, maar vreedsame stilte nie.
Alles was nog.
My gids en ek het nie na mekaar gekyk nie. Ek vermoed hy was so tevrede soos ek was. Deur die dag het ek die gevoel gehad dat hy 'n diep liefde vir die natuur gehad het en waarskynlik gelukkig was om net daar te sit.
Daarna het ek in die warmwaterbronne naby Myvatn geslaap, en voordat ek dit geweet het, was my besoek van twee uur op. Ek het reggekom om te vertrek, dink dat die tyd te vinnig gegaan het. Dit vat my reis na Ysland op: dit het te vinnig gegaan. Die 11 dae wat ek daar uitgegee het, was eenvoudig nie genoeg nie.
Terwyl ons daardie dag huis toe gery het, het my gids gesteentes soos 'n boot gewys. "Dis 'n trollboot," het hy gesê. "Jare gelede is die meer oorvol met 'n trollie, sodat die inwoners ekstra laat gebly het, wat die trolie laat vergeet het wat die uur was. Skielik, toe die son opgestaan ​​het, het die trol terug na haar grot gery, sodat sy nie na die klip sou draai nie. Langs die pad het sy haar boot laat sak. Iewers daar buite is die trol, maar ons het haar nie gevind nie. "
"Dink jy regtig trollies en elwe bestaan?" Het ek gevra.
"Ek dink hierdie stories leer ons om die natuur te respekteer. Ysland is 'n moeilike omgewing, en dit is maklik om die land te bederf of in gevaar te kom. Hierdie stories leer ons oor balans. Maar dan kan ek nie bewys dat hierdie wesens nie bestaan ​​nie, weet jy? Hierdie land is spesiaal, "het hy geantwoord.
Hy het, soos die ander IJslanders, ontmoet wie oor die land gepraat het, reg: daar is iets misties en spesiaal oor hierdie plek.