In hierdie artikel word daar geargumenteer dat Miskruier (2005) deur Jaco Botha hoofsaaklik as ’n kritiese distopie beskou kan word as gevolg van die wyse waarop die verlede hanteer word in die roman. Volgens Baccolini (2003:116) speel die herwinning van die geskiedenis ’n deurslaggewende rol in sowel die narratiewe struktuur van die kritiese distopie as die protagonis se missie. Die hoofkarakter, die joernalis Braam Fourie, beland in die moeilikheid oor ’n artikel wat in die koerant waarvoor hy werk, verskyn. Wanneer twee lede van die veiligheidspolisie by sy huis inbreek, skiet Braam hulle dood. Hy word gedwing om te vlug en word uiteindelik in hegtenis geneem. Voor, maar veral ook tydens sy vlug, dink Braam onderskeidelik terug aan sy kinderjare en aan sy studentejare. Die herinneringe aan sy kinderjare is dikwels nostalgies van aard en dien gewoonlik as ’n ontvlugtingsmeganisme. Deur die loop van die roman begin hy egter sy kennis van die verlede te gebruik om sin binne die distopie te skep. Miskruier speel hoofsaaklik in drie ruimtes af: Johannesburg, Seepunt in die Kaap en die Nuwe Overbergse Sentrum vir Rehabilitasie naby Swellendam. Die ruimte van die stad en tronk funksioneer op verskillende wyses as distopiese ruimtes. In die roman word dié ruimtes gekoppel aan Suid-Afrika se apartheids- en koloniale verlede. In die bespreking word daar gewys dat die verwysings na Braam se persoonlike verlede, asook die Suid-Afrikaanse geskiedenis, in die roman kenmerkend is van die kritiese distopie. Die element van hoop binne die kritiese distopie word versterk deur die beeld van die miskruier in die roman, wat in die Egiptiese mitologie dui op vernuwing en hergeboorte.