Dit was eers by die huis dat Tes haarself toegelaat het om weer te kyk. Vanuit die prentjie het die jong man in ’n swembroek direk vir die lens gelag. Nie ’n gemodelleerde foto nie; dit moes as deel van ’n artikel verskyn het. Donker hare en oë.
“Die foto’s, ma, die pakkie wittebroodsfoto’s wat ma in die bruin koevert bêre?” Sy het te vinnig verduidelik.
Sandra glimlag en diep die koevert uit onder ’n stapel ou skoolrapporte van haar enigste, hul wonderkind. Hoe graag wou hulle nie nog enetjie gehad het nie; hoe het sy nie gesmag om Erick met ’n seun, ’n erfgenaam vir Waalvlei, te seën nie!
Sy onthou die obsessie, die pyn, selfverwyt en verwyt – en later aanvaarding – waardeur hulle moes worstel.
Tes weet waar sy haar pa sal kry. Die man wat vir haar en haar ma ’n hemel geskep het hier op Waalvlei, ’n spogwynlandgoed knus teen die Cederberge.
Hoe het hy nie probeer om sy dogter vir die wynmaakkuns lief te maak nie! Van kleintyd af het hy haar saamgeneem: boorde in met pluktyd, parstyd op die eikevate sitgemaak en vertel van die wonder van die druif.
Maar Erick het vroeg besef sy dromerkind se hart lê nie in die druiwe nie; sy sal nie by hom oorneem nie.
Koorsagtig het sy daarheen gejaag en deur die stapel geblaai. Dit het soos ’n ewigheid gevoel voor sy dit gekry het.
Derick! weerklink dit in haar kop. Daar was geen naam by die foto nie. Die artikel was ’n kortetjie oor diepseeduik en ’n onderhoud met die eienaar van die duikskool waar die foto’s geneem is. “Derick is ’n ruk gelede al Atlantis Divers toe. Slim Engelsmannetjie daai gewees; ’n goeie sakekop.”
“Ek het gehoor hy het verlede jaar verdrink, arme Derick. Kyk net in die boek: Atlantis Divers; hulle sal jou nog kan vertel. Is jy ’n joernalis? Dan kan jy ’n storie oor ons kom doen.”
Erick kyk na sy weerkaatsing in die spieël. Hoe lank gelede was dit? Twee, drie en twintig jaar? Nooit het sy liefde vir Sandra gewankel nie.
Haar rots aan wie sy nog altyd kon glo, op wie sy altyd kon vertrou . . . ’n Onheilsgevoel hang oor Waalvlei.
Dalk moes sy die verlede met rus gelaat het. Maar Tes het geweet dit is onmoontlik; sy moes meer weet. En toe moes sy dit wat sy oopgekrap het, gaan regstel. Die groot houthut op die strand is ’n deurmekaarspul van gasbottels, pype en duikpakke.
Derick sien die foto’s wat sy na hom uithou. Die uitknipsel ken hy; onthou die dag nog goed. Hy neem die ander een stadig uit haar hand; versteen ’n oomblik lank totaal. Uit die ou foto staar hy terug na homself. Die kuiltjie, die oë, die mond.
Derick kyk op na Tes; sien iets van homself. Toe verstaan hy: Sy aanneemouers wou of kon nooit enige inligting gee nie. Hy het altyd gewonder en gehoop. Sy woorde kom in ’n swaar Engelse aksent. “My pa?”
Derick Brown sit langs Sandra op die rusbank, tuis hier in die huis waar sy ma jare gelede kortstondig liefgehad het. Asof hy hier hoort. Sy pa staan op, stap nader en vryf oor die jong man se donker krulle.
“Jy sal ordentlik Afrikaans moet leer praat, soutie. ’n Engelse De Waal hier op Waalvlei sal nie deug nie,” skerts Erick en knipoog vir Tes. Toe buk hy oor Sandra en soen sy vrou saggies op haar voorkop.
Die dosent lees weer die laaste deel, die einde effens stroperig teenoor die traumatiese storielyn. Hy het op ’n sterker slot gehoop.
Toe onthou hy sy opdrag aan die studente. “’n Gelukkige einde, asseblief, mense; ons soek nie trane nie!” Almal het gelag.