Alkoholisme (alkoholverslawing): tekens, gevolge, hulp
Alkoholisme is 'n ernstige geestesongesteldheid. Die ontwikkeling van verbruik tot misbruik tot afhanklikheid is verraderlik. Kenmerkend van die verslawing is onder meer 'n sterk begeerte na alkohol, toenemende verbruik en die voorkoms van onttrekkingsimptome. Lees alles oor die tekens en gevolge van alkoholisme en hoe om van verslawing ontslae te raak.
Alkohol kan maklik 'n luukse dwelmmiddel word vir 'n baie gevaarlike middel. Die oorgang na 'n verslawing is nie 'n eenrigtingstraat nie. Beslissend is 'n streng onttrekking en die regte voorkoming van terugval.
tekens: Sterk begeerte na alkohol, verlies aan beheer, toename in volume, onttrekkingsimptome, verwaarlosing van belangstellings en kontak, voortgesette verbruik ten spyte van negatiewe gevolge
volg: Skade aan lewer, pankreas, maag en ingewande, kardiovaskulêre stelsel, kognitiewe tekorte, angs, depressie, selfmoordgedagtes, werkverlies, vernietiging van sosiale verhoudings
veroorsaak: Genetiese geneigdheid, spanning, geestelike stres, emosionele vermoëns, problematiese hantering van alkohol in familie en vriendekring
diagnose: Opmerkings van verwante persone, vraelys, bloedtoets (lewerwaardes), ondersoek na moontlike tipiese komplikasies van alkoholverslawing
terapie: Binnen- of buitepasiënt, kognitiewe gedragsterapie, individuele terapie, groepsterapie, mindfulness-opleiding, opleiding van stresbestuur, terapeutiese doel: onthouding
voorspel: Verslawing is lewenslank, met insig en behandeling van die siekte is daar goeie kanse op onthouding, selfs in geïsoleerde terugvalle, onbehandelde ernstige gevolge, verkorte leeftyd
Alkoholafhanklikheid (ook: Äthylismus, dronkenskap) is nie 'n karakterswakheid nie, maar 'n ernstige geestesongesteldheid. Dit kan almal ontmoet: mense van alle vlakke van die samelewing, jonk en oud, sowel vrouens as mans. In Duitsland verbruik byna alle volwassenes min of meer alkohol. Sommige drink gevaarlik groot hoeveelhede, maar is steeds nie afhanklik nie. Op watter punt begin die verslawing?
Wanneer is jy 'n alkoholis?
Die ses belangrikste tekens van verslawing is ook vir alkoholiste. As drie van hulle binne een jaar vergader, word die betrokkene as verslaaf aan alkoholisme beskou.
Die sentrale simptoom van alkoholverslawing is 'n skaars beheerbare drang na alkohol. Dit kan 'n permanente toestand wees of die persoon wat geraak word, skielik aanval.
verlies van beheer
Alkoholiste verloor beheer oor wanneer en hoeveel hulle drink. Verlies aan beheer is 'n belangrike aanduiding van alkoholverslawing. Na die eerste glas stop daar vir baie mense nie totdat hulle baie bedwelm is nie. In teenstelling met beter kennis, drink hulle ook in situasies waarin dit onvanpas of gevaarlik is – byvoorbeeld gedurende werksure of wanneer hulle nog moet ry.
ontwikkeling van verdraagsaamheid
Oormatige verbruik veroorsaak dat die liggaam mettertyd verdraagsaamheid vir alkohol ontwikkel. Die geaffekteerde benodig dan steeds groter hoeveelhede om die gewenste effek te voel. 'N Alkoholisme-aanwyser is dus dat dit lyk asof lyers aansienlik meer alkohol verdra as nie-afhanklike verbruikers. Dit beteken nie dat die groter hoeveelheid drink u liggaam minder benadeel nie.
As 'n alkoholis met fisieke afhanklikheid minder of geen alkohol drink nie, verskyn onttrekkingsimptome. Dit sluit in bewing, sweet, slaapstoornisse, angs en depressiewe bui. Slegs 'n nuwe dosis alkohol kan die onttrekkingsimptome aanvanklik verlig. Hierdie bose kringloop is moeilik om te breek.
Gevrees vir die onttrekking is die sogenaamde delirium. Dit kan geassosieer word met hallusinasies. Delirium kan lewensgevaarlike bloedsomloopprobleme veroorsaak.
Verwaarlosing van ander belange
Die konstante konsentrasie van gedagtes oor die aankoop en verbruik van alkohol en die tyd wat spandeer word aan drank en bedwelming laat alkoholiste hul take en belangstellings verwaarloos. Vriende en familie beweeg ook al hoe verder op die agtergrond.
Konsekwente verbruik ten spyte van skadelike gevolge
Alkohollyers hou nie op met drink nie, selfs al het die verbruik reeds skadelike fisiese, geestelike of sosiale gevolge. Hulle drink ondanks dreigende werkverlies, skeiding van die maat of 'n siek lewer.
'N Gebrek aan insig in die siekte
Alkoholiste drink nie meer tot genot nie, maar uit 'n innerlike dwang of selfs 'n fisiese behoefte. Daarom misluk pogings om verbruik te verminder gereeld.
Nietemin is die meeste alkoholiste aanvanklik daarvan oortuig dat u enige tyd kan ophou. Dikwels slaag hulle oor dae of weke. Dit versterk hul geloof dat hulle nie afhanklik is nie.
Maar sodra hulle na die glas reik, is die volgende terugval met verlies aan beheer gewoonlik onvermydelik. Haar mislukking verhoog haar frustrasie en laat haar 'n bietjie langer drink.
Ondanks hul voor die hand liggende probleme, is die meeste alkoholiste nie meer aan alkohol verslaaf nie. Die rede hiervoor kan die uiterste stigmatisering wees wat mense met alkoholprobleme tref. Die ooreenstemmende vooroordele deel dikwels die alkoholiste self ("ek is nie 'n bum" nie).
Daarby is die vrees vir die nodige gevolge, naamlik om alkohol op te gee. Baie mense met alkoholisme drink meer en meer in die geheim as die omgewing hulle aanspreek vir die probleem.
Afhangend van u drankgewoontes, kan u onderskei tussen verskillende soorte alkoholverslawing.
Die sogenaamde Spiegeltrinker verbruik nogal klein hoeveelhede alkohol, maar deurlopend deur die dag. Hierdie tipe handhaaf 'n sekere konsentrasie alkohol in die bloed om geen onttrekkingsimptome te ervaar nie.
In teenstelling daarmee is daar die bedwelmende drinker wat sy drinkgedrag nie kan beheer nie en elke keer verdrink tot die sterk bedwelming. Hy raak gewoond aan 'n toenemende hoeveelheid alkohol. Hierdie vorm van chroniese alkoholmisbruik (chroniese alkoholmisbruik) kom die meeste voor.
Die konflikdrinker is baie skaars, wat slegs oormatig drink as probleme of konflik opduik. Hierdie tipe gebruik alkohol om probleme te oorkom.
Die episodiese drinker verbruik alkohol in fases te veel en bly dan 'n paar weke lank onthou. Daar word ook na hierdie drankgedrag verwys as dipsomania.
'N Alkoholsiekte is nie altyd voor die hand liggend nie. Sommige lyers verberg hul alkoholisme vir jare so slim dat niemand dit raaksien nie. Baie slaag daarin om selfs veeleisende take te verrig.
Bepaal gevaarlike alkoholverbruik
'N Alkoholverslawing ontwikkel stadig. Die volgende tekens dui aan dat u 'n alkoholverslawing ontwikkel. Dan moet hulle advies inwin om nie afhanklikheid van die saak te maak nie.
Hulle drink meer en meer gereeld.
Hulle drink toenemend groter hoeveelhede.
Hulle hou daarvan om alleen te drink.
U drink meer as wat u beplan het.
Hulle drink soveel dat geheuegapings voorkom.
Hulle bly aanhou drink ondanks negatiewe gevolge.
Hulle verberg hoeveel jy drink.
Hulle word deur ander aangespreek oor hul drankgedrag.
Alkoholisme – die gevolge
Die verbruik van alkohol het sowel akute as langtermyngevolge. Langtermyn bedreig ernstige orgaanbeskadiging en geestesongesteldheid. Boonop word elke lewensarea beïnvloed deur alkoholisme: werk, familie, vriende en ontspanning.
Effekte van alkoholmisbruik
Alkohol beskadig byna alle organe as dit oormatig verbruik word
Korttermyngevolge van alkohol
Alkohol kan op kort termyn die stemming verhoog en die remming verminder. Maar sommige maak hom traan, ander aggressief. Afhangend van die hoeveelheid en tipe alkoholiese drank, die liggaamsgewig en drinkgewoontes, sal vroeë of later alkoholverbruik lei tot kognitiewe afwykings en koördinasieprobleme.
Alkohol versprei vinnig deur die bloed na die brein. Selfs diegene wat baie verdra sonder om dronk te wees, doen skade aan hul organe. Omdat die lewer slegs ongeveer 15 gram alkohol per uur kan afbreek. Alles wat verder gaan as wat aanvanklik in die bloed bly. Afbreking van alkohol veroorsaak ook gifstowwe wat u gesondheid permanent beïnvloed.
Fisiese gevolge van alkohol op lang termyn
Alkohol en die afbreekprodukte daarvan is giftig. Op lang termyn beskadig dit alle liggaamsorgane.
Die lewer, wat sy swaar werk met gereelde drinkers moet doen, bêre meer vet, vergroot en skakel die sogenaamde vetterige lewer om. Dit is dikwels lank ongemerk omdat die lewer self geen pyn kan ervaar nie. Dit word egter soms opgemerk deur 'n gevoel van druk in die boonste buik. Pyn ontwikkel eers as die lewer ontsteek word.
Na 'n geruime tyd sterf die lewerselle: Dit ontwikkel 'n lewersirrose (krimpende lewer). Dit is 'n geleidelik progressiewe, lewensgevaarlike siekte. Die risiko van lewerkanker neem ook toe.
Effekte op die brein
Die brein ly ook swaar. Breinselle verloor met elke sluk alkohol (breinatrofie).
Dus verdwyn die risiko ook vir ander vorme van demensie, soos Alzheimers en vaskulêre demensie, wat ook vroeër as gewoonlik gebruik word.
By ernstige alkoholiste kan breinskade ook alkoholiese demensie veroorsaak wat Korsakoff-sindroom veroorsaak. Die aangetaste persone ly dan aan disoriëntasie en geheueverlies. Korsakoff-sindroom word veroorsaak deur 'n tekort aan vitamien B1. Omdat alkoholiste dikwels nie genoeg voed nie. Alkoholiese drankies bevat baie kalorieë, maar nie die nodige voedingstowwe nie.
Aangesien alkohol deur die hele spysverteringskanaal beweeg, veroorsaak dit skade oral. Dit sluit in verhoogde gingivitis, refluks (sooibrand), gastritis en maagsere, skade aan die dunderm en die kolonlymvlies.
Spysverteringsprobleme soos braking, diarree en eetlus is ander episodes van alkoholisme.
Swaar alkoholverbruik kan inflammasie in die pankreas (pankreatitis) veroorsaak. Die akute vorm is baie pynlik en kan lewensgevaarlik wees, 'n chroniese kursus met diarree verswak die liggaam.
Varices van die slukderm
Deur die lewer te vernietig, moet die bloed van die buik 'n nuwe weg na die hart vind. 'N Deel word nie meer deur die portaar oorgedra nie, maar via are langs die slukderm na die hart. Hierdie verwyte morbied (slukderm variasies) en kan bars. Die sogenaamde slukderm spatare bloeding in die slukderm kan lei tot lewensgevaarlike bloedverlies.
Episodes oor langtermyn-verslawing aan alkohol is ook kardiovaskulêre siektes. Die alkohol beskadig die hartspier en die vate. Hoë bloeddruk, hartaritmieë en miokardiale siektes kom meer gereeld voor by alkoholiste. Vaatveranderings word onder meer uitgedruk in die tipiese rooi kleur van die alkoholiste en die sogenaamde drinkneus.
Op die langtermyn verhoog alkohol ook die risiko vir kanker. Benewens lewerkanker, bedreig dit ook gewasse in die mond, keel en slukderm en maag. By vroue is daar 'n aansienlik groter risiko vir borskanker.
Die lewensverwagting van alkoholiste word met 10 tot 15 jaar verminder.
Psigososiale gevolge op lang termyn
Probleme in die werk en privaat lewe
Die gevolge van alkohol beïnvloed nie net die gesondheid nie: die omskrewe fisiese en emosionele gevolge het omgewingsprobleme.
Alkoholiste kan uiteindelik nie hul daaglikse take verrig nie. Hoe dieper hulle in alkoholverslawing gly, hoe meer waarskynlik is die verlies aan werk. Dit beïnvloed nie net die finansiële nie, maar ook die interpersoonlike situasie.
Byvoorbeeld, verhoudings met lewensmaats, kinders of vriende verbreek dikwels alkoholisme.
Familielede ly dikwels net soveel as die persoon wat geraak word, familie, vriende en stokperdjies word verwaarloos. Die pasiënt word 'n las van die vriend, lewensmaat en ouer, en die verslawing word 'n verskriklike fokuspunt vir almal wat betrokke is. Familielede ontwikkel dikwels 'n sogenaamde mede-afhanklikheid.
Wat gaan daarmee aan en hoe jy daaraan kan ontsnap, lees jy in die teks mede-afhanklikheid.
Simptome van geestelike alkoholisme
Alkohol verander die persoonlikheid. Onder die invloed van alkohol word sommige gedemp of verwyt, ander gedra hulle aggressief of selfs gewelddadig. Die aggressie kan op vreemdelinge sowel as 'n mens se gesin gerig word. Baie misdade vind plaas onder die invloed van alkohol.
Alkohollyers het ook gereeld buierigheid en depressie. In ernstige gevalle kom hallusinasies en waanbeelde voor. Alkoholiste ly dikwels aan slaapstoornisse en erge angs. Ook skuldgevoelens en minderwaardigheid vergesel die alkoholverslawing.
Alkoholverslawing en ander geestesiektes
In baie gevalle kom die alkoholverslawing nie alleen voor nie, maar gaan dit gepaard met 'n ander geestesversteuring (comorbiditeit). Die algemeenste is angsversteurings, soos paniekversteurings of fobies. Baie alkoholiste ly ook aan depressie. Alkoholiste is ook algemeen onder skisofreniese pasiënte.
Dit is dikwels moeilik om vas te stel of 'n geestesversteuring tot alkoholverslawing gelei het, of dat sielkundige sielkundige probleme veroorsaak of vererger het. In kombinasie met 'n geestesversteuring verhoog die risiko van selfmoord by alkoholiste. Daarom moet albei siektes so vinnig as moontlik behandel word.
Alkohol tydens swangerskap
Alkohol is veral gevaarlik vir die ongebore kind. Want as die moeder alkohol tydens swangerskap drink, beïnvloed dit die liggaamlike en geestelike ontwikkeling van die fetus. Die skade is onomkeerbaar en vergesel die kind lewenslank.
In fetale alkoholsindroom toon die kinders onder andere gedrag en geestelike en fisieke gestremdhede wat baie ernstig kan wees.
Selfs klein hoeveelhede alkohol kan die kind benadeel. Vroue moet dus tydens swangerskap heeltemal van alkohol onthou.
Lees meer oor die gevolge van alkohol op die ongebore kind in die teks fetale alkoholsindroom.
Alkoholverslawing: oorsake en risikofaktore
Die meeste mense in Duitsland drink alkohol, baie ook in skadelike hoeveelhede. Alkoholafhanklik is egter slegs 'n deel daarvan, naamlik ongeveer twee miljoen.
Hoe 'n alkoholafhanklikheid ontstaan, is nog nie volledig uiteengesit nie. Maar daar is altyd verskillende faktore saam. Beide genetiese en psigososiale invloede speel 'n belangrike rol.
Is alkoholisme oorgeërf? Studies in familie- en tweelingnavorsing toon dat daar 'n genetiese risiko vir alkoholverslawing bestaan. Identiese tweeling het 'n aansienlik groter risiko om alkoholis te word as 'n tweeling aangetas word. As albei ouers aan alkohol verslaaf is, ontwikkel ongeveer 30 persent van die kinders ook later alkoholverslawing.
Verbruikersgedrag in die gesin
Benewens die gene van ouers, speel hul verhouding met alkohol ook 'n rol. As kinders leer dat baie snaaks is, of selfs bewondering drink, of dat alkohol gebruik word om probleme aan te pak, maak dit dit gou 'n slegte rolmodel. As daar later in u eie vriendekring dronk is, word die effek versterk.
Wortels in die kinderjare
Traumatiese of stresvolle ervarings vorm dikwels die basis vir die ontwikkeling van verslawing. Die meeste kwesbaar is mense wat mishandeling of verlies in die kinderjare ervaar het, soos die dood van 'n ouer. Die beslissing vir die verdere ontwikkeling van die kind is ook die gehegtheid aan die moeder. Kinders wie se moeders nie aan hul behoeftes reageer nie, of kinders sonder 'n permanente versorger, is later meer vatbaar vir alkoholisme.
Alkohol onder vriende
Veral tydens puberteit word 'n ander faktor bygevoeg: groepsdruk. Puberteit is 'n ingewikkelde periode waarin die jongmense probeer om persoonlikheid en selfbeeld te ontwikkel en om eweknieverhoudings te vind. Portuurdruk kan die aanleiding gee tot drink. Wie nie drink nie, loop die risiko om uitgesluit te word van die groep.
Tieners beoordeel die alkohol gereeld. Om te "drink" word as 'n teken van krag beskou. Persone wat hierdie eiendom saambring en wat alkohol goed verdra, loop egter nog meer die risiko om aan alkohol verslaaf te word as diegene wat min verdra. Omdat laasgenoemde outomaties minder drink.
Alkohol as lewensafrigter
'N Ander risiko vir alkoholmisbruik is die aanvanklik voordelige gevolge van verbruik. Onder invloed van alkoholinhibisies word die vrees op kort termyn verminder. Vir meer onveilige mense of mense in moeilike lewensfases neem die risiko van alkoholmisbruik daarom toe.
Alkohol as fortuinmiddel
Die prosesse in die brein speel ook 'n belangrike rol in die ontwikkeling van alkoholverslawing. Omdat alkohol die vrystelling van die neutrondopamien verhoog, wat die beloningstelsel in die brein aktiveer. Dopamien skep geluk. Dit word byvoorbeeld ook versprei as ons iets eet.
Maar alkohol aktiveer die dopamienreseptore selfs meer as voedsel. Alkohol drink word beloon met geluk. Mense wat dit te gereeld gebruik, raak minder vatbaar vir dopamien – hulle benodig groter hoeveelhede. As hulle minder of geen alkohol drink nie, ontwikkel hulle 'n hunkering. Dit word ook drang genoem.
Alkoholverslawing: ondersoeke en diagnose
Skadelike gebruik of alkoholverslawing? Op grond van sekere kriteria kan die dokter of terapeut besluit wat op 'n persoon van toepassing is en die behandeling dienooreenkomstig beplan. Die eerste kontakpersoon sal u help met die huisdokter.
Ondersoeke na alkoholverslawing
As 'n alkoholverslawing vermoed word, sal die dokter eers 'n gedetailleerde gesprek met die persoon voer. Die huisdokter kan die volgende vrae in 'n eerste onderhoud vra:
Voel u gereeld dat u alkohol moet drink?
Hoeveel alkohol drink jy per dag / week?
Het u die indruk dat u gereeld oor alkohol moet nadink?
Het u al ooit probeer om u alkoholinname te verminder?
Watter positiewe of negatiewe gevolge het alkohol op u?
Eksterne onttrekkingsimptome, soos sweet, bewe of rooiheid, kan 'n teken van alkoholverslawing wees. Met behulp van 'n bloedtoets kan die dokter meer bewyse vind van verhoogde alkoholverbruik. Die bloedtelling gee ook inligting oor die toestand van die lewer. Daarbenewens sal die dokter 'n uitgebreide fisiese ondersoek uitvoer om vas te stel of enige verdere skade moontlik is.
Diagnose: misbruik of afhanklikheid van alkohol (ICD-10)
As die vermoede van alkoholverslawing blyk, sal die huisdokter u na buitespesialiste of 'n kliniek verwys. Dit voer 'n akkurate diagnose uit en skep 'n geïndividualiseerde behandelingsplan om alkoholverslawing te bekamp.
Diagnostiese kriteria vir alkoholisme
In die reël word die kriteria van die Internasionale Statistiese Klassifikasie van Siektes en verwante gesondheidsprobleme (ICD-10) gebruik om alkoholverslawing te diagnoseer.
Daar word onderskei tussen die skadelike gebruik van alkohol, waarna verwys word as alkoholmisbruik of alkoholmisbruik, en alkoholafhanklikheid. Volgens die ICD-10 vir alkoholverslawing moet ten minste drie van die volgende kriteria gelyktydig in een jaar voorkom:
Daar is 'n sterk begeerte om alkohol te drink.
Diegene wat geraak word, het geen beheer oor wanneer of hoeveel hulle drink nie.
As alkoholinname verminder of gestaak word, is onttrekkingsimptome (soos sweet of bewe) die gevolg.
Dit skep 'n verdraagsaamheid teenoor die alkohol, sodat die hoeveelheid meer en meer verhoog moet word om 'n effek te hê.
Om alkohol te hanteer neem baie tyd in beslag en lei tot verwaarlosing van ander belange.
Alhoewel alkoholverbruik negatiewe gevolge het, hou diegene wat geraak word nie op om te drink nie.
Alkoholverslawing: onttrekking van alkohol
In die geval van fisieke afhanklikheid, moet 'n ontgifting eers uitgevoer word. Voor die behandeling van alkoholisme moet diegene wat geraak word, 'n medies-gekontroleerde alkoholonttrekking doen, 'n sogenaamde ontgifting. Die onttrekking van alkohol kan gepaard gaan met ligte tot ernstige fisieke onttrekkingsimptome. Met ernstige verslawing kan onttrekking selfs lewensgevaarlik wees. Daarom moet hy altyd na 'n dokter omsien. Eers na die fisiese onttrekking volg die werklike speenterapie.
Onttrekking van buitepasiënte
In makliker gevalle is dit op buitepasiënt-basis moontlik. Die pasiënt verskyn dan daagliks vir asemhaling vir alkohol gedurende 'n periode van tyd. Daarbenewens ondersoek 'n dokter die onttrekkingsimptome soos bewing, sweet, konsentrasieprobleme en hoë bloeddruk. Dit kan ook die einde van 'n urinetoets wees, die alkohol kan baie langer bewys.
Onttrekking van die binnekant
In ernstige gevalle moet u ontgiftig word in die hospitaal. Aan die een kant kom pasiënte wat nie daarin slaag om hul eie alkohol af te sien nie, nie hierheen nie. Aan die ander kant kan die gevreesde delirium tremens ook voorkom tydens onttrekking. Dit kan geassosieer word met angs, verwarring en hallusinasies.
Die gevaarlike fisieke simptome soos epileptiese aanvalle, verhoogde bloeddruk, polsgras kan hier beter beheer word. Onder medies toesig kan delirium betyds onderskep en behandel word.
Lees meer oor hierdie onderwerp in die artikel Alkoholonttrekking.
Alhoewel afhanklike mense nie meer hul alkoholisme kan onderdruk nie, soek min mense hulp met alkoholverslawing. Vir een is die skande baie groot. Aan die ander kant is die idee om alkohol op te gee nie vir baie ondenkbaar nie.
Maar alkoholisme is 'n lewensbedreigende siekte. Dit kan selde alleen bemeester word. Moet dus nie huiwer om hulp met alkoholverslawing te soek as u bang is om te veel te drink nie.
Onthouding of verminderde drink?
Diegene wat nog nie van alkohol afhanklik is nie, het 'n goeie kans om hul verbruik weer te verminder – verkieslik onder toesig.
Maar sodra die verslawing ontwikkel het, word dit 'n lewenslange metgesel. Die doel van 'n speenterapie is gewoonlik 'n volledige onthouding van alkohol. Baie alkoholiste kan hulle egter nie 'n volledige afstand doen van alkohol nie (ten minste aanvanklik). In die verlede het hulle gewoonlik uit die netwerk van hulpprogramme geval.
Intussen het soekkenners hul houding verander. Die riglyne oor alkoholterapie het sedert 2015 ook 'n moontlike behandelingsteiken vir alkoholiste wat nie daarin slaag om 'n onthouding te bereik nie, aanbeveel.
In sommige gevalle kan die pasiënt met verloop van tyd in staat wees om sonder – of selfs makliker as om te drink – te doen. Omdat die konstante selfbeheersing van die hoeveelheid drink nie maklik is nie. Die drang na meer bly.
Vir die meeste aanbiedings vir die staking van alkohol is onthouding steeds die basiese vereiste.
Brandpunte in alkoholisme
Eerste kontak is gewoonlik die huisarts. Verdere hulp met alkoholverslawing word verleen deur psigiaters en terapeute, sowel as openbare organisasies, verenigings en beradingsentrums wat alkoholisme hanteer.
Om uit die verslawing aan alkohol te kom, moet u van nuuts af opstel. Dit is belangrik om ou gewoontes weg te doen, die oorsake van verslawing te ontdek en nuwe maniere te vind om probleme en stres te hanteer of om positiewe gevoelens te skep.
'N Speenterapie bestaan ​​altyd uit verskillende boustene wat die verskillende aspekte van verslawing en die versterkers daarvan aanspreek: gekombineer met individuele besprekings en groepsterapie. Daarbenewens word elemente soos streshantering, mindfulness-opleiding bygevoeg.
'N Verslawingbehandeling is gewoonlik gebaseer op 'n kognitiewe gedragsterapie. In die individuele terapie het die terapeut intensief met die pasiënt saamgewerk om nuwe denk- en gedragspatrone te ontwikkel.
Die noodsaaklike stap is om die persoonlike redes vir die gebruik van alkohol te ontdek. Om te onthou, moet die pasiënt met die terapeut saamwerk om nuwe streshanteringstrategieë vir die verslawende situasies te ontwikkel. Hy leer om weg te kom van die outomatiese greep op die bottel en nuwe bronne van positiewe emosies te vind.
Groepterapie is die tweede sleutelkomponent van verslawingbehandeling. Die ervaring om ander te ontmoet, mense wat die verslawing aan hul eie liggaam ervaar het, help om gevoelens van skaamte te verminder. In onderlinge uitruil kan pasiënte voordeel trek uit ander se wenke en strategieë vir die hantering van mekaar en mekaar aanmoedig en ondersteun.
Die senior terapeut spreek dikwels ook sentrale lewensprobleme aan wat 'n rol speel in verslawing: lewensdoelwitte, verhoudings, verhoudings met ouers, verliese of vrese.
Gesins- of sistemiese terapie
Dikwels het die verslawing die verhouding met vriende en familie al skade berokken. Dikwels is daar 'n sogenaamde mede-afhanklikheid van alkoholisme: die familielid help die pasiënt na bewering, byvoorbeeld deur hom met buitestaanders te bedek of sy gedrag te verdra.
Maar dit kan ook gesinsprobleme hê wat tot alkoholverslawing bydra. Albei kan as deel van 'n gesinsterapie behandel word.
Die fokus is gewoonlik 'n oop, eerbiedige kommunikasiegedrag sonder enige skuld. Dit maak dit vir beide kante makliker om mekaar weer te nader. Die familielede leer hoe om die pasiënt te ondersteun, maar ook om hulself te isoleer.
In mindfulness-oefeninge soos die "body scan" gee die pasiënt die volle aandag aan die hier en nou. Hy leer om sy gevoelens, positief en negatief, duidelik te sien, maar ook om dit as iets tydelik te aanvaar. Op hierdie manier kan 'n onmiddellike terugval byvoorbeeld vroeg opgespoor word, sodat die pasiënt betyds kan teenwerk. Met die tegnieke, maar kan ook die druk op 'n sterk verslawing hanteer.
Stres is 'n sentrale oorsaak by die meeste alkoholiste – en telkens weer 'n sneller van terugval. In terapie leer die pasiënt hoe om minder te stres of ekstern te stres. Volgens Jacobson is ook die leer van 'n ontspanningsmetode soos outogene opleiding of progressiewe spierspanning nuttig.
Medisyne teen die begeerte
Vir mense wat nie alleen psigoterapie kan onthou nie, kan bykomende middels vir alkoholverslawing help:
Die aktiewe bestanddeel naltrexon verminder die positiewe effekte van alkohol. By alkoholiese verslaafdes word hierdie tablette dikwels teen alkoholverslawing gebruik as 'n terugvalprofyakse.
Die aktiewe stof disulfiram veroorsaak 'n sterk onverdraagsaamheid van alkohol. Die slagoffer ly dan aan alkohol, hoofpyn, kortasem, rooiheid in die gesig, naarheid en braking.
Binnen- of buitepasiënt?
Inpatient behandeling: Om van alkohol ontslae te raak, is moeilik. Dikwels werk dit beter in 'n kliniek wat spesialiseer in verslawing. Vir een ding word 'n mens nie gekonfronteer met die drink van medemens nie en is dit moeilik om alkohol te kry.
Vir baie pasiënte is dit egter belangrik om uit hul gewone omgewing te kom en op hulself te fokus en die siekte te oorkom.
Daarbenewens het pasiënte wat ernstig siek is en wat jare lank aan siekte ly, nie meer 'n werk nie en het hulle, benewens hul drinkroetines, skaars 'n daaglikse struktuur. By die kliniek kry hulle die geleentheid om gewoond te raak aan 'n gereelde roetine, om nuwe belangstellings te ontwikkel en te leer om verantwoordelikheid vir kleiner take te aanvaar. Die behandeling van binnepasiënte duur gewoonlik tussen drie en ses maande.
Ambulerende speen: Vir pasiënte wat minder ernstig siek is, byvoorbeeld nog steeds 'n werk het en sosiaal betrokke is, kan polikliniese behandeling nuttig wees. Dit kan, maar hoef nie buite-beroep te wees nie.
Die voordeel is dat pasiënte die lewe sonder alkohol reg in die natuur beoefen. Hulle leer om alkoholiese drankies in gesellige rondtes te weier, moenie in die versoeking kom deur die bier-, snacks- of wynaanbod as hulle inkopies doen of stresvolle situasies sonder alkohol hanteer nie. Polikliniese behandeling duur gewoonlik nege tot twaalf maande.
Alkoholisme word sedert 1968 as 'n siekte erken. Daarom word die behandeling ook deur die gesondheidsversekering oorgeneem, later deur die pensioenverskaffer, byvoorbeeld die Federale Versekeringsinstituut vir witboordjiewerkers. Private gesondheidsversekeringsmaatskappye dek nie altyd die koste volledig nie. Die terugbetaling hang af van die kontrak.
Om terugvalle te hanteer
Alkoholisme kan nie "uitgewis" word nie. Enigiemand wat eens van alkohol afhanklik was, moet ook na die suksesvolle voltooiing van die alkoholterapie weer en weer teen die alkohol besluit. Elke glas kan 'n ernstige terugval veroorsaak. Al lyk dit asof die eerste alkoholiese drank na 'n lang tyd geen gevolge het nie, is die verbruik gewoonlik binne 'n baie kort tyd terug na sy ou vlak.
Selbsthilfegruppen leisten im Anschluss an die Therapie einen wesentlichen Beitrag, stabil zu bleiben. Durch die regelmäßigen Treffen bleibt das Thema Alkoholabhängigkeit präsent. Das schützt vor Rückfällen. In der Gruppe findet der Betroffenen Rückhalt und ein Verständnis, das Nichtbetroffene nicht aufbringen können. Manche vereinbaren persönliche Mentoren, die sie im Notfall kontaktieren können.
Unbehandelt bliebt Alkoholismus meist ein ständiger Lebensbegleiter bis zum – oft verfrühten Tod. Alkoholismus im Alter wird allerdings oft nicht erkannt. Stürze oder kognitive Ausfallerscheinungen werden dann schnell dem hohen Lebensalter zugeschrieben, statt der Suchterkrankung.
Leitlinie "Screening, Diagnose und Behandlung alkoholbezogener Störungen" der Deutsche Gesellschaft für Suchtforschung und Suchttherapie e.V. (2016)