Geskryf deur Cian O'Driscoll
Die Tyne Cot-begraafplaas in België is die grootste begraafplaas van die Oorlogsgrafekommissie van die Statebond ter wêreld en is die rusplek van meer as 11,900 dienspligtiges uit die Britse Ryk uit die Eerste Wêreldoorlog. Shutterstock / Wim Demortier
Koerdiese magte het in Januarie 2015 in Januarie XNUMX beheer oor die Siriese stad Kobani gekry ná 'n vier maande lange stryd met vegters van die Islamitiese Staat. Beeldmateriaal van hul triomf word oor die hele wêreld oorgedra. 'N Wêreldwye gehoor het gesien hoe Koerdiese troepe hulself aan skrikwekkende vieringe vier hul vlag gelig op die heuwel wat eens die IS-swart vaandel gevlieg het.
En so het dit gekom as iets van 'n skok toe president Donald Trump in Oktober 2019 Turkye toegestaan ​​het carte blanche om beslag te lê op grond wat deur die Koerde gehou word. Gevolglik het dit wat voorheen 'n nadruklike oorwinning vir die Koerde gelyk het, neergedaal na nog 'n slegte nederlaag.
Dit is nie 'n ongewone verhaal nie. Oorwinnings is ook in die onlangse oorloë in Irak, Afghanistan en Libië verklaar, net om geweld onverminderd voort te sit.
Die spook van hierdie oënskynlik eindelose oorloë laat ons oorweeg of die idee van 'oorwinning' enige aankoop of betekenis het ten opsigte van kontemporêre oorlogvoering. Nadat ek die beste deel van die afgelope dekade deurgebring het oor hierdie vraag, het ek geglo dat die idee van oorwinning in die moderne oorlog niks anders is as 'n mite nie, al is dit 'n blywende gevaar.
Soos ek in my argumenteer nuwe boek, dit is hoog tyd dat ons weer, en meer diepgaande as wat ons al voorheen gedoen het, moet nadink oor wat die oorwinning in oorlog vandag beteken.
Die uitsig vanaf Washington
Die drie mees onlangse insittendes van die Withuis bied baie verskillende sienings oor die kwessie van oorwinning. President Trump het dit die hoeksteen van sy retoriek sowel as die gasheer van die Amerikaanse buitelandse en veiligheidsbeleid gemaak. 'Jy gaan so trots wees op jou land,' verseker hy die gehoor tydens 'n veldtog-byeenkoms in 2016:
Ons gaan weer begin wen: ons gaan op elke vlak wen, ons sal ekonomies wen […] en ons sal militêr wen […] met elke faset, ons gaan soveel wen, jy kan selfs moeg word om te wen, en jy sal sê 'asseblief, asseblief, dit is te veel wen, ons kan dit nie meer vat nie'. En ek sal sê: 'nee, dit is nie'. Ons moet aanhou wen, ons moet meer wen, ons gaan meer wen.
Trump begin die 'wen soveel' deel van die toespraak op 50 minute.
Oorwinnings was ook groot in die uitsprake van president George W. Bush oor wêreldpolitiek. Lewer a toespraak tydens die Irak-oorlog in 2005, gebruik Bush byvoorbeeld die woord “oorwinning” 15 keer terwyl hy voor 'n bord staan ​​wat 'Plan for Victory' lees en 'n dokument met die titel 'Our National Strategy for Victory in Irak' voorlê.
President Barack Obama, tussen president Bush en Trump, is 'n heel ander siening. Hy was oortuig daarvan dat die oorwinning-idioom 'n terugvloeiende manier was om te praat oor hoe moderne oorloë eindig, en probeer om dit uit die strategiese gesprek van die VSA te gebruik. Die term 'oorwinning' is nie nuttig nie, het hy verduidelik, want dit ontlok ru-assosiasies met verowering en triomfisme.
Die onenigheid tussen Trump en Bush aan die een kant en Obama aan die ander kant loop dieper as bloot 'n verskil in retoriese styl (of 'n gebrek daaraan). Dit weerspieël diepgaande onsekerhede oor die toepaslikheid van die taal van oorwinning vir die moderne oorlog.
Sedert die vroeë 20ste eeu het die siening geblyk dat niemand, wanneer dit kom by die gemeganiseerde massa-slagting van moderne oorlogvoering, wen nie. As Aristide Briand - premier van Frankryk vir periodes weerskante van die eerste wêreldoorlog - plaas dit: 'In die moderne oorlog is daar geen oorwinnaar nie. Nederlaag reik sy swaar hand uit na die uithoeke van die aarde en lê sy laste op oorwinnaar sowel as oorwinnaar. '
Bao Ninh, 'n veteraan van die Noord-Viëtnamese leër en die skrywer van een van die mees ontroerende oorlogsromans van die 20de eeu, Die Oorlog van Oorlog, het baie dieselfde argument gemaak, maar in eenvoudiger terme: 'In oorlog wen niemand of verloor hy nie. Daar is net vernietiging. '
Oorwinning is dood ...
Ongeag wat president Bush en Trump mag glo, is dit beslis aanloklik om te sê dat daar nie iets soos 'n oorwinning in die moderne oorlog bestaan ​​nie. Dit is maklik om te glo dat oorlog so gruwelik en so vernietigend is dat dit nooit tot 'n oorwinning kan lei nie. Enige suksesse wat op die slagveld behaal word, kan beweer word, is waarskynlik albei so vaag en gekoop teen so 'n bloedige koste dat die blote idee om hulle 'oorwinnings' te noem, ironies blyk te wees.
Maar dit kan slegs deel uitmaak van die verhaal. Dit is te skynbaar om die oorwinning in die moderne oorlog as 'n onhoudbare stelling te verklaar op grond daarvan dat dit slegs teen 'n vreeslike koste in menslike lewens en lyding aangekoop kan word. Die waarde van 'n oorwinning kan verminder word deur 'n skerp prysetiket, maar nie heeltemal daardeur ontken word nie.
Terwyl die Tweede Wêreldoorlog byvoorbeeld 'n ware barbaarse liggaamstelling opgelewer het en die koue oorlog tussen sy nalatenskappe spog, het dit ook die Nazisme in sy spore gestuit. Dit moet vanselfsprekend vir iets tel. Meer onlangs, terwyl die Golfoorlog in 1991 waarskynlik meer probleme opgelewer het as wat dit opgelos is, het dit ook die Irakse aggressie in Koeweit suksesvol gekeer.
My punt hier is eenvoudig: alhoewel die oorwinning aaklig duur kan wees in die moderne oorlog, en dit altyd veel minder bereik as wat dit bedoel is om te bereik, is dit nie 'n heeltemal vakante konsep nie.
Dit bring ons by die eerste van drie kinkels in ons verhaal. Wat hier verouderd is, is nie eintlik die algemene konsep van oorwinning nie, maar die idee dat oorwinning die produk is van beslissende gevegte. Die aard van moderne oorlogvoering is nie bevorderlik vir duidelike eindes nie. In plaas daarvan om 'n nadruklike oorwinning vir die een kant te behaal, en omgekeerd, 'n onomkeerbare nederlaag vir die ander, is moderne gewapende konflikte geneig om na langdurige, uitgerekte eindpeletjies uit te kom.
Dit kan dus soms moeilik wees om nie net te bepaal watter kant 'n gegewe oorlog gewen het nie, maar of die oorlog in die eerste plek oorweeg kan word. Die woorde van Phil Klay, 'n skrywer wat in Irak gedien het 'n paar jaar nadat president Bush reeds verklaar het dat hy "missie voltrek" het, het iets van hierdie verwarring:
Sukses was 'n kwessie van perspektief. In Irak moes dit so wees. Daar was geen Omaha-strand, geen Vicksburg-veldtog, nie eens 'n Alamo om 'n duidelike nederlaag te kenne te gee nie. Die naaste wat ons gekom het, was die omgekeerde standbeelde van Saddam, maar dit was jare gelede.
Wat dit suggereer, is dat oorwinnings nie meer die vorm aanneem wat van hulle verwag word nie, of wat hulle in die verlede aangeneem het nie. As oorwinning histories gekoppel is aan die nederlaag van die teëstander in 'n klimaktiese veldslag, is hierdie visie nou 'n relikwie uit 'n vervloë era. Dit is nie hoe oorloë in die 21ste eeu eindig nie.
Was die oorwinning ooit lewendig?
Daar is dus heelwat bewyse om die siening te ondersteun dat, as daar gepraat word oor die beslissendheid wat bereik word deur sukses in 'n geslaagde geveg, die oorwinning weinig relevansie het vir kontemporêre gewapende konflik.
Maar dit is waar ons die tweede draai in ons verhaal teëkom. Sommige geleerdes beweer dat die visie van oorwinning wat verband hou met 'n beslissende stryd nie skielik problematies geraak het met die koms van die 'oorlog teen terreur' nie, en ook nie met die ontstaan ​​van moderne oorlogvoering nie. Inteendeel, hulle redeneer, dit het wel altyd problematies gewees.
Die historikus Russell F. Weigley is die toonaangewende voorstander van hierdie siening. Hy beweer dat die idee van beslissende oorwinning deur 'n geveg 'n romantiese trop is wat oorgebly het vanaf die enigste tyd in die geskiedenis toe oorloë gereeld deur 'n enkele botsing van wapens beslis is: die lang eeu wat deur die gevegte van Breitenfeld (1631) en Waterloo (1815) geboekstaaf is ).
The Battle of Waterloo, 1815, deur William Sadler. Wikipedia
Weuglik, maar ook uniek aan hierdie tydperk van die geskiedenis, het die gevestigde veldslae van hierdie era, beweer Weigley, 'n verwringende invloed gehad op hoe oorlog sedertdien verstaan ​​word. Die pomp en drama van hierdie botsings was van so 'n aard dat dit die verbeelding van die militêre geskiedkundiges sowel as die algemene publiek betower het. As 'n mens nie die feit ignoreer dat daardie slagting, aanval en beleëring eerder as groot gevegte histories die belangrikste manier was waarop oorloë gevoer is nie, kan geskiedkundiges (en hul lesers) 'n soort koopkrag (en voortbestaan) van 'n soort Hollywood-visie van oorlog wat 'n uitsondering op die norm vergis.
Hierdie buitensporige gevegsentriese begrip van oorlogvoering het wortel geskiet in die gewilde verbeelding. Die meeste hedendaagse voorstellings van oorlog - in literatuur, media, kuns en film - beskou dit as 'n reeks gevegte wat lei tot en kulmineer in 'n beslissende botsing van die stuk, soos die beeldmateriaal van Kobani oënskynlik vasgelê is. Dit weerspieël 'n verdraaiing van die historiese rekord. In werklikheid het baie min oorloë deur die eeue heen op die veldslae gewikkel. Die meeste het gehang aan teëspoed, maneuvering en die weiering van toegang tot belangrike hulpbronne. Vir sover ons dit nie sien nie, is 'n neiging tot die 'geskiedenis van die seun' die skuld.
Die idee van beslissende oorwinning, gebaseer op sukses in die geveg, is bloot 'n historiese kurio wat eenkant toe gesit het, maar selde baie relevant was vir die materiële realiteite van oorlog.
Lank lewe oorwinning!
Moet dit dus die einde van die saak wees? Dit lyk asof Obama en al die ander kritici van oorwinning bevestig is. Dit is nie net dat die oorwinning, wat toegerus is met betrekking tot beslissendheid en geïndekseer tot sukses in 'n opgehoopte geveg, weinig relevansie het vir die geeste van kontemporêre oorlogvoering nie, maar dit is (een periode rondom die 17de eeu ter syde) nooit het enige oplettendheid gehad.
Dit bring ons by die derde en laaste draai in ons verhaal. Alhoewel dit waar is dat die idee van beslissende oorwinnings wat behaal is deur 'n veldslag, as 'n produk van lui geskiedskrywing beskou kan word, moet dit nie beteken dat dit van geen belang is vir die manier waarop oorlogvoering verstaan ​​en beoefen word nie. Al is dit net 'n mite, dra die idee van oorwinning deur 'n beslissende stryd steeds 'n groot rol. Alhoewel dit ook chimêr is, funksioneer dit steeds as 'n soort regulerende ideaal, wat mense se begrip lei, nie soseer hoe oorloë eindig nie, maar ook hoe hulle behoort om te eindig.
Beslissende oorwinnings is histories gesproke 'n seldsame dier, maar hulle word ook wyd geposisioneer as die doelwit waarna alle militêre stryde moet streef. Hierdie argument kan afgelei word uit die geskrifte van onder andere die omstrede historikus Victor Davis Hanson.
Hanson, wie se meeste onlangse boek is 'n brief van steun vir die Trump-presidentskap, is beter bekend vir skryf verskeie werke daarop gewys dat die idee van beslissende oorwinning deur die stryd steeds morele gewig dra in die Westerse politieke kultuur, al is daar 'n lang tyd sedert dit in militêre sin Duits was.
Hanson spoor die idee van beslissende oorwinning deur middel van stryd na die klassieke Griekse beskawing en argumenteer dat dit die jare lange oortuiging weerspieël dat die beste manier vir gemeenskappe om ondeurdringbare geskille te besleg, is om burgermagte te stuur om mekaar oor 'n oop slagveld te sien en daar te veg. Deur mekaar te konfronteer in 'n dood-of-word-vermoor-scenario, verbind gemeenskappe hulself tot die toets, nie net hul dapperheid en militêre bekwaamheid nie, maar ook die waardes waarvoor hulle veg in die smeltkroes. Enige uitkomste wat uit sodanige kompetisies voortspruit, moet gevolglik eerbiedig word as die uitspraak van die stryd.
Daar is genoeg bewyse om hierdie siening te ondersteun. Die geskiedenis van die Westerse denke oor oorlog van die klassieke wêreld tot vandag, word gekenmerk deur sowel 'n afkeer vir die aanvaarding van taktieke wat die geleentheid om 'n geveg op te slaan, as 'n bereidwilligheid om te bespot oor enige oorwinnings wat op hierdie manier gewen word as een of ander manier minder waardig is .
In die antieke Griekeland is Odysseus met 'n bespotting van sy voorliefde om sy vyande te oorwin deur bedrieër eerder as deur hand-aan-hand gevegte. In Persië was koning Kores dieselfde lambasted omdat hy op kunswerk vertrou om sy vyande te oorkom “eerder as om hulle met geweld in die geveg te verower”. In die vierde eeu vC het Alexander die Grote gewaardeerde oorwinnings gewen deur direkte konfrontasie in veldslae. hy het met minagting gereageer toe sy adviseur, Parmenio, voorstel om 'n hinderlaag teen hul vyande te begin: 'Die beleid wat u voorstel, is een van bandiete en diewe ... Ek is besluit om openlik en daglig aan te val. Ek kies om my geluk te berou eerder as om my te skaam vir my oorwinning. ”
Buiten die klassieke wêreld, sou ridders in die middeleeue nie hul oorwinnings verbrand deur die belangrikheid van gevegte te oordryf nie, en die rol wat die meerderheid van oorlogvoering (soos die aanval) gespeel het, verminder het. Hierdie sienings word ook oorgedra in die kanon van moderne strategiese denke.
Slag van Crécy tussen die Engelse en die Franse in die Honderdjarige Oorlog. Wikimedia Commons
Die oorlewing van hierdie denkwyse in die huidige era blyk duidelik uit die goedkeuring van die gebruik van daardie gevegsmetodes (soos die gebruik van guerilla-taktieke, terrorisme en drones) wat die finaliteit van 'n beslissende oorwinning op die slagveld verhinder. deur beide kante bereik word. Dit weerspieël, volgens my, 'n blywende gevoel dat enige wyse van onverstandigheid wat nie daarop gemik is om 'n oorwinning te lewer nie, deur die soort billike geveg wat 'n geveg van 'n slagveldkompetisie veronderstel is, in 'n sekere sin moreel problematies moet wees.
En alhoewel die ideaal van beslissende oorwinning die beste as niks meer as 'n mite verstaan ​​kan word nie, is dit steeds belangrik. Dit vorm steeds hoe ons oorlog verstaan, nadink en inderdaad benader. As sodanig lei dit ons denke oor wat oorlog kan bewerkstellig, wanneer dit aangewend moet word, hoe dit gedoen moet word en hoe en wanneer dit afgehandel moet word. Om ons voor te stel dat dit bloot uit ons woordeskat getref kan word, soos Obama blykbaar aanvaar het, is net so naïef soos dwaas. Maar as u dit erken, ontbloot dit ook 'n paar ontstellende realiteite.
'Sny die grasperk'
Die ideaal van beslissende oorwinning is dan ook 'n mite, hoewel 'n blywende magtige een wat aanhou om te vorm hoe ons oor oorlog dink. En hierdie mite hou gevare in.
Dit is 'n mite wat ons aanlok om te dink dat oorlog nog steeds 'n beslissende manier kan wees om geskille tussen samelewings op te los. Dit nooi ons uit om te glo dat samelewings hul konflik kan oplos deur hulle bloot uit te baken, met die wenner wat almal neem en die verlies eerlik aanvaar dat sy nederlaag as die uitspraak van die stryd is. Die probleem met hierdie visie is natuurlik dat dit te veel beloof. Oorlog is 'n te stomp instrument om so 'n skoon einde te lewer. Op 'n manier verkoop hierdie geloof ons 'n valse goedere - een wat bloed en skat kosbaar maak. 'N Mens hoef slegs na die nood van die Koerde in Kobani te kyk as bewys hiervan.
Tot ons nadeel blyk dit dat ons vasgevang is in die oorwinningstaal en vasgevang is.
Die Israelse strategiese leerstelling wat bekend staan ​​as “die sny van die grasperk” bied 'n interessante kontrapunt hiertoe. Terwyl Israeliese strateë tradisioneel gefokus het op die verkryging van beslissende oorwinnings op die slagveld teen mededingende leërs van die staat, het die onlangse ervarings in Gaza daartoe gelei dat hulle 'n ander benadering gebruik het.
In plaas daarvan om te dink dat die Israeliese Weermag (IDF) ten doel het om sy vyande eens en vir altyd in die direkte geveg te oorwin, is dit gerig op die nastrewing van meer beskeie, voorwaardelike doelstellings. Die leerstelling bepaal dat die IDF die bedreiging van Israel se vyande moet behandel op dieselfde manier as wat 'n tuinier die sny van hul grasperk benader: dit wil sê as 'n herhalende taak wat nooit volledig voltooi kan word nie, maar met gereelde tussenposes terugbesorg moet word.
As sodanig weerspieël dit 'n harde aanvaarding van die feit dat Israel nie binnekort 'n finale oorwinning oor sy vyande sal behaal nie. In sy plek stel hy voor dat die beste wat Israel kan hoop op voorlopige winste - naamlik die agteruitgang en korttermyn-insluiting van sy vyande - wat konstante en herhalende konsolidasie verg.
Daar is duidelik baie ernstige probleme met hierdie posisie - probleme waaruit ek nie wil weglei of op enige manier verminder nie, maar dit bied wel interessante moontlikhede vir die oorweging van die oorwinning. Spesifiek, dit laat ons nadink oor hoe die oorwinning kan lyk as ons ophou om dit te indekseer na gedagtes en beslissing.
Hoe kan ons ons begrip van oorwinning herkonfigureer sodat dit gekoppel word aan voorlopige eerder as finale uitkomste? Dit sou waarskynlik behels dat dit gedeeltelik en kontensieël eerder as omvattend beskou word. Daarvoor is nog baie te sê. Maar bowenal sal dit weer verbind hoe ons oorwinning oorweeg met die realiteite van moderne oorlogvoering en 'n nugtere beoordeling van die soort goedere wat dit kan lewer.
My punt is nie om state te oorreed om Israel se strategiese houding te ondersteun nie. Dit is eerder om besinning aan te moedig oor die onstuimigheid wat die oorwinning in die moderne oorlog inhou.
Wat beteken wen vandag?
Om oor die hedendaagse gewapende konflik in terme van oorwinning te dink, is problematies omdat moderne oorlogvoering nie so opgestel is dat dit wat ons as 'n duidelike oorwinning vir die een kant beskou, en 'n nadruk vir die ander een kan wees nie. Op hierdie manier beskou die oorwinning meer mities as real.
Maar selfs al is dit 'n mite, verkleur dit hoe ons hedendaagse gewapende konflik benader, en versoek ons ​​ons om te glo dat skoon eindes steeds 'n moontlikheid is - wanneer dit blykbaar nie is nie. Oorwinning is in hierdie sin 'n rooi haring.
Een oplossing vir hierdie konfrontasie is om die oorwinning uit ons woordeskat te behaal. Dit wil sê om eenvoudig nie meer daaroor of in terme daarvan te praat nie. Tog is dit makliker gesê as gedaan. Soos president Obama ontdek het, is die oorwinningstaal baie moeilik omseil of te ontduik. Net as u dink dat dit dood is, kom dit met 'n groter krag daaragter.
Die dilemma is dus duidelik. Oorwinning: kan nie daarmee saamleef nie, kan nie daarsonder leef nie. Die uitdaging wat hieruit voortvloei, is om na te dink wat ons met die oorwinning bedoel. As, soos die historikus Christopher Hill een keer geskryf, moet elke generasie sy geskiedenis opnuut herskryf, die voortdurend veranderende aard van oorlog eis dat elke generasie ook sy begrip van militêre oorwinning moet heroorweeg.
Cian O'Driscoll, professor in politiek, Universiteit van Glasgow
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > vyandelikhede > Kan oorloë nie langer gewen word nie?