Hoe reis my verwoes het - Versamelings
Een van die dinge waarvoor ek baie lief is, is om aan te pas by die kulturele norme van 'n plek. Ek hou daarvan om bewus te wees van, en 'n deel van, situasies wat in die buiteland sosiaal aanvaarbaar is teenoor dit waarmee u tuis kan (of nie kan nie) wegkom.
Ek het al so baie gereis dat ek bederf voel oor sekere vryhede, tot die punt dat die lewe ietwat ontmoedigend raak as ek terugkom na my basis en besef: 'Damn, ek is nie meer in land X nie. volg reëls yo. "
Hier is 'n paar maniere waarop reis my verwoes het:
Ek kan nie net 'n bier in die strate rondloop of dronk word in die park nie.
In Engeland sou ek 2 liter-plastiekbottels Strongbow Cider na Millennium Park neem en op 'n Dinsdagmiddag heeltemal kak onder die London Eye wees. Hulle het op die meeste plekke nie 'n oop houerwette nie, en niemand gee regtig om as u in die openbaar drink nie, solank u hulle nie pla nie.
Toe kom ek terug huis toe en stap buite met 'n bottel bier op 'n vriend se partytjie. 'O, MY GOD SAL TERUGKOM IN DIE HUIS, U SAL AANGESPREEK WORD!' skree die partytjie-gasvrou na my. Nou gebruik ek hobo-taktiek en sug alkohol binne die veiligheid van 'n papiersak. Ernstig? So taai.
Ek kan nie na goedkoop kyk nie.
Ek kan nie in Sears ingaan en vir 'n kassier sê: 'Ek sal jou $ 7 vir hierdie hemp betaal nie. 20 is heeltemal te duur. " Net so kan ek nie na 'n restaurant gaan en vir die kelner sê: 'Ek sien dat jou kreeffricasse $ 53 is nie, maar ek voel net lus vir jou om 25 te betaal. Klink dit soos 'n deal? Geen? Is daar afslag as ek die kreef plus 'n keuse van twee kante bestel? Komaan ou, jy maak nog steeds wins! " Vlooimarkte is nie eens so mildelik nie - die beste wat ek gedoen het, is miskien 'n afslag van 10% op een of ander rommel wat ek nie eens wou hê nie.
Haggling is meer as net onderneming, dit is 'n kulturele uitruil. Ek wil net teruggaan na die dae waar ek met kunsvlytige Peruaanse vrouens oor kunsvlyt gesoek het, wat my uiteindelik na hul huise genooi het vir 'n gesinsmaal ...
Ek kan nêrens skree wat ek wil nie.
Okay, so ek is nie 'n dier nie en neem nie net stortings waar nie, maar toe ek in Ghana was en iemand die badkamer moes gebruik, sal ons net aan die kant van die pad stap en gaan. U sal 'n bossie of 'n grasagtige knop vind, en u biz-nass doen.
Maar ek kan dit nie regtig in die voorstad van Long Island doen nie - daar is baie min beskutte gebiede buite die publiek, en die meeste besighede laat jou nie eers aan die deur van hul toilet raak sonder om eers iets te koop nie. Om huis toe te gaan terwyl ek Indiese kos verteer, het 'n vreeslike nagmerrie geword van: "Gaan ek myself vandag afskerp, want die plaaslike laerskool is die naaste plek om langs die pad te sit?" Ek sal waarskynlik ook gearresteer word.
Ek kan nie 'n sewe-uur werksdag hê met 'n middagslapie van twee uur nie.
Man, hoe mis ek sestas. Dit is sinvol om dit te hê - jy werk hard, jy het rus nodig en jy moet weer laai. As u oop bly en 'n klant nie binnekom nie, word geld gemors. En slap laat jou gelukkiger voel, en dikwels meer produktief.
Natuurlik het plekke soos Spanje massiewe ekonomiese probleme, maar ek is baie positief as gevolg van swak finansiële bestuur, en nie rus terwyl u werk nie. Maar ek word beskuldig dat ek een minuut geneem het oor my middagete van 30 minute; Ek dink my kantoor sou ontplof as ek 'n twee uur lange dutjie by my lessenaar neem.
Ek kan nie eet wat ek wil sonder dat iemand my kritiseer nie.
Die slegste boelie wat ek ooit in die buiteland gehad het, was: 'Jy moet eet meer - hier, nog 'n porsie! Ek maak wonderlike spanakopita, ja? " Baie plekke in die VSA, soos die South Lowcountry, is trots op hul koskultuur en vier die kuns van hul kombuis. Maar as ek by die huis kom, het almal 'n mening oor hoe en wat ek moet eet.
'Moenie suiwel eet nie, jy hoef nie soveel kalsium te benodig nie.' 'U moet 'n veganist word, want al die hormone wat die samelewing in ons vleis ingooi, maak u dood.' 'Ek eet die hele dag niks behalwe 'n appel en 'n snaarkaas nie, en ek het sewe pond verloor!'
Bruto. Almal hou stil en laat my eet net wat ek wil, want ons gaan almal eendag sterf en waarskynlik aan iets wat ons geëet het (en ja, verstik aan jou glutenvrye kolwyntjie).
Ek kan nie net naak wees nie.
Baie mense wat ek oor die hele wêreld ontmoet het, is buitengewoon gemaklik om in hul babas te hang, of om nie 'n hemp aan te trek nie, soms om heeltemal broeke te verlaat ... nie omdat dit 'n vreemde fetisj is of dat hulle heeltyd geil is nie, maar omdat hulle ' voel gemaklik met hul liggame om nie 'n bietjie naaktheid in die pad van hul alledaagse lewenstyl te laat beland nie.
My Tsjeggiese vriende kuier die naweek in hul skivvies - dit is gemaklik, veral in die somer. Maar hulle begin nie daarvan nie - as hulle seks wil hê, staan ​​hulle op en gaan na 'n ander kamer en doen dit privaat. Soos normale mense.
Nou raak mense egter bang as my kortbroek te kort is, of ek dra nie 'n bra onder my tenk nie. Hoe is dit anders as om in 'n badpak rond te loop? Soms voel ek nie lus om 'n broek aan te trek nie - hoekom is dit nie in orde nie?