Moses: mite, fiksie of geskiedenis? - Inligting
Moses: mite, fiksie of geskiedenis?
In die vroeë dae van die Bybelse argeologie was daar baie optimisme dat die nuwe wetenskap die bestaan ​​van Moses kon verifieer deur te bewys dat daar inderdaad 'n groot trek was van mense uit Egipte wat uiteindelik Kanaän verower en gevestig het. Hierdie voortydige optimisme is deur die skerp werklikheid van die daaropvolgende opgrawings geknou.
In Die Bybel opgegrawe , Israeliese argeoloë Israel Finkelstein en Neil Asher Silberman het enige illusies uit die weg geruim dat hul grawe die verhaal van die Uittog: "Die proses wat ons hier beskryf, is in werklikheid die teenoorgestelde van wat ons in die Bybel het: die ontstaan ​​van vroeë Israel was 'n gevolg van die ineenstorting van die Kanaänitiese kultuur, nie die oorsaak daarvan nie. En die meeste van die Israeliete het nie van buite Kanaän gekom nie - hulle het daaruit gekom. Daar was geen massa -uittog uit Egipte nie. Daar was geen gewelddadige verowering van Kanaän nie. Die meeste mense wat die vroeë Israel gevorm het, was plaaslike mense - dieselfde mense as wat ons in die hooglande gedurende die brons- en ystertydperk sien. Die vroeë Israeliete was - ironies genoeg ironies - self oorspronklik Kanaäniete! " (Finkelstein & Silberman Die Bybel opgegrawe, 118) [ Kursief bygevoeg]
The Book of Exodus: "Vertrek van die Israeliete", deur David Roberts, 1829 ( Wikipedia)
Hulle gevolgtrekking was 'n ernstige slag vir diegene wat geglo het dat Moses 'n regte persoon was. Maar die vraag oor die bestaan ​​van die profeet-of hy inderdaad 'n gebrekkige vlees-en-bloedman was of 'n fiktiewe karakter wat gedwing is om deur die skeppers se hoepels te spring, is 'n netelige; nie maklik ontslaan of beantwoord word nie. Die Bybelse verhaal van die groot man is vol teenstrydighede en raaisels. Anders as die verhaal van Josef met 'n waarneembare begin, middel en einde, is die verhaal van Moses verstrooi en uiteenlopend. Eers word ons aangeneem dat hy 'n eerste kind is; net om later aan die lig te kom dat hy ouer broers en susters het. Ons word vertel dat hy deur 'n Egiptiese prinses aangeneem is, maar geen besonderhede van sy kinderjare word aangebied nie. Die enigste verslag van sy dood is op die minste, skelm, en niemand weet waar een van die belangrikste figure in die geskiedenis begrawe word nie. Hierdie onrusbarende raaisels het sommige geleerdes laat twyfel aan sy bestaan.
The Finding of Moses, deur Edwin Long, 1886 (Wikipedia)
Ons glo dat Moses 'n werklike persoon was wie se stamboom die Levi se nageslag aanstoot gegee het, die Levitiese skrifgeleerdes wat die Torah vir hul eie doelwitte geredigeer het. Die skrifgeleerdes kon nie die Egiptiese opvoeding, voorkoms en aksent van Moses verduidelik nie, maar was verplig om sy stamboom te verbloem. As die waarheid dat Moses ooit aan die huis van Josef behoort, uitgelek sou word, kan die skrifgeleerdes van hul belangrike priesterlike regte en voordele geskei word. Dit was noodsaaklik dat die groot profeet nie net uit hul eie huis van Levi was nie, maar ook uit die huis gesien daaruit te kom. In hul desperate, selfbedienende peutery met die nagedagtenis aan Moses, sou die skrifgeleerdes nooit kon raai dat eendag die flouerige biografie van die profeet wat hulle saamgesnoer het, geleerdes sou oortuig dat hy niks anders as 'n mite was nie.
In ons heropbou is die kinders van Israel uit Egipte verdryf weens die moord op Josef. Moses is gebore uit die weduwee van Josef, Asenath, en grootgemaak as priester in die tempel van Heliopolis, waar die farao Akhenaten baie jare tevore monoteïsme geskep het. Gebore ná die uitsetting, was Moses die enigste Israeliet wat in Egipte gewoon het. Het hierdie gevoel van eienaardigheid 'n sielkundige neiging tot Egiptiese monoteïsme by hom geplant?
Ons het gesien dat die Egiptiese historikus, Manetho, geglo het dat Moses met gevaarlike oortuigings geassosieer word. Die Egiptenare het monoteïsme as 'n groot bedreiging ervaar; 'n godsdiens wat beloof het om hulle baie gode te vernietig. Het Moses sy geloof in 'n enkele God ontvang van die priesters van Heliopolis of van Reuel se god, Yahweh? Die Leviete het vir Yahweh gestem. Freud bevoordeel Heliopolis. Ons stem saam met Freud.
Ons weet dat Moses 'n Egiptiese priester/towenaar was, maar anders as Reuel, wat ook in dieselfde kunste opgelei het, het Moses geen beperkings op sy opvoeding gehad nie. Die monoteïsme van Akhenaten is nie iets wat die priesters van Heliopolis waarskynlik aan Reuel sou openbaar nie. Hoe talentvol hy ook al was - hy was nog steeds 'n buitelander. Daarteenoor was Moses die kleinseun van die hoëpriester.
Gedurende hierdie tyd, miskien twintig jaar of meer, het Moses se Hebreeuse familie in die oase van Midian gewoon onder die bewind van sy hoëpriester, Reuel. Moses het geen kontak met hulle gehad nie. Dit was eers nadat hy volwasse was, 'n generaal in die farao se leër geword het en Ethiopië suksesvol herwin het, dat Moses Egipte verlaat het. Die rede vir sy vertrek was heel moontlik die opkoms van 'n nuwe Farao wat 'Josef nie geken het nie'. Eksodus 1: 8
Net soos Freud glo ons dat daar twee mans was wat die naam Moses aangeneem het. Die eerste Moses is in Heliopolis grootgemaak deur sy ma, Asenath, en haar vader, die hoëpriester. Die tweede persoon was die towenaar Reuel wat die motief, die middele en die geleentheid gehad het om die oorspronklike profeet suksesvol dood te maak, sy identiteit te steel en terug te eis wat volgens hom sy regmatige plek as leier van die Jode was.
Hierdie artikel is 'n uittreksel uit die nuwe boek van Rand & Rose Flem-Ath, MOOI MOES .
Voorgestelde foto: Detail - Moses en die wetstabelle, deur José de Ribera. ( Wikipedia)
Deur Rand Flem-Ath
Jeanne Liedtka oor die & quotMoses Myth & quot van Innovation
Vandag gaan ons voort met ons week lange funksie van die oplossing van probleme met ontwerpdenke: tien verhale oor wat werk, deur Jeanne Liedtka, Andrew King en Kevin Bennett en uitgegee deur Columbia Business School Publishing. (En moenie vergeet om ons boek -weggee in te skryf vir die kans om 'n GRATIS eksemplaar van die boek te wen nie!)
In 'n September 2013 Bloomberg Businessweek -artikel betwis Jeanne Liedtka die 'The Moses Myth' wat daarop dui dat 'innovasie die wonder is wat ontstaan ​​as 'n spesiale persoon sy of haar hande na die hemel en die Rooi See -dele, of die iPod (AAPL) opsteek gebore word. " Liedtka beweer dat ondernemings nie moet wag dat so 'n wonderman die innovasie moontlik maak nie en dat alle bestuurders met die regte leiding ingeskerp kan word om sulke 'wonderwerke' te produseer en innovasie in hul ondernemings teweeg te bring.
Dit is waar Liedtka spring in die konsep van ontwerpdenke, en ontwerpdenke gee ons die geleentheid om dit presies te doen in die vorm van 'n betroubare stel prosesse en gereedskap. Alhoewel dit geheimsinnig klink, is ontwerpdenke maar net 'n ander benadering tot probleemoplossing, veral effektief as innovasie jou doel is. "
Sy ondersteun hierdie sentrale idee deur 'n paar voorbeelde aan te bied van hoe ontwerpdenke innovasie ondersteun, en oplossings bied vir hul sakebehoeftes en probleme:
IBM (IBM) hervat die uitdaging om sy beursstalletjies te omskep van tradisionele glans in Las Vegas-styl-eenrigting-monoloë waarmee ondernemings hul ware by die deelnemers uitruil-na 'n omgewing wat 'n dialoog met potensiële kliënte bevorder. Om dit te bereik, het die onderneming insigte verkry uit gesprekke met 'n uiteenlopende stel kundiges van buite (van die stigter van Montessori tot neurowetenskaplikes) en daarna die nuwe konsepte getoets tydens 'n skou met finansiële dienste. Die resultaat: veel dieper betrokkenheid by kliënte wat lei tot aansienlik meer 'hot leads' en 'n hoër inkomste -generasie.
Suncorp (SUN: AU), een van Australië se grootste finansiëledienstemaatskappye, kon die integrasie van twee baie verskillende kulture in die versekeringsbedryf versnel. Hulle het dit gedoen deur die metafoor van 'n bloeiende stad te gebruik en werknemers uit te nooi om hul eie woonbuurte daarin te ontwerp. Klink mal? Ja, maar die oefening het 'n toename in die begrip en eienaarskap van die nuwe strategie met meer as 60 persent veroorsaak.
Liedtka sluit af deur aan te dui dat so 'n benadering 'n merkwaardige verskil kan maak in die manier waarop ons sake doen, veral omdat dit handel oor die spesifieke stelle gereedskap en konsepte wat ontwerpers gereeld gebruik, maar nie baie bekend is as 'n middel tot innovasie deur die onderneming nie. bestuurders: "Hierdie instrumente beklemtoon die aandag op die ontwikkeling van diepgaande gebruikersgedrewe insigte as die basis vir die voorstelling van nuwe moontlikhede, om 'n breër groep belanghebbendes by medeskepping aan te pak, en dan hipotetiese oplossings te prototipeer en dit in kleinskaalse eksperimente te toets."
Israel in die geskiedenis: die argeologiese bewyse
Die geskiedenis van Israel begin met die aartsvaders Abraham, Isak en Jakob. Die algemene omgewing vir hul lewens is die beste geplaas in die vroeë tweede millennium vC. Die oorspronklike tekste (daar was verskeie) wat bestaan ​​uit wat ons vandag Genesis noem, is eers omstreeks die sewende eeu vC geskryf. Wat ons oor hierdie aartsvaders het, is gevolglik 'n versameling legendes met 'n millenniuminterval tussen die gebeure en die geskrewe verslae. Dit sal moeilik wees om hier iets te vind wat werklike geskiedenis genoem kan word.
As ons nader aan die hede kom, word die prentjie duideliker, hoewel dit nie noodwendig die Bybel as bron bekragtig nie. Die afkoms van Jakob en sy twaalf seuns na Egipte om aan 'n hongersnood in Kanaän te ontsnap, resoneer wel met 'n goed gedokumenteerde tydperk (in die sewentiende en sestiende eeu v.G.J.) waarin Egipte regeer is deur die Hyksos, Semitiese "vreemde konings" wat vandaan kom die noordooste. Maar ook hier is dit baie moeilik om die Bybelse verslag (byna duisend jaar later weer geskryf) met die Egiptiese dokumente te versoen. Hulle beeld die Hyksos nie as slawe uit nie, maar as heersers, 'n Egiptiese koninglys bevat een "Yaqub" - identies aan "Jakob". 1 Hulle het nie gevlug vir 'n tiranniese farao nie, maar is deur die Egiptenare self weggegooi - 'n byna volledige ommekeer van die Bybelse verslag.
Wat die vlug van die Israel na die land Kanaän betref, om dit te ontvlug aan hul Egiptiese taakmeesters, is dit ook moeilik om te aanvaar, want in die tydperk waarin dit veronderstel was om te gebeur - die dertiende eeu vC - was Kanaän 'n Egiptiese provinsie, volledig met goewerneurs en forte en garnisoene. Egipte sou tot ongeveer 1160 vC beheer oor Kanaän behou.
Trouens, die eerste vermelding van Israel in enige kontemporêre teks kom uit 'n stele uit die bewind van Farao Merneptah, die seun van Rameses II (dikwels uitgebeeld as die farao van die uittog), en dateer uit 1207 VHJ. Dit vertel van 'n Egiptiese veldtog na Kanaän, en daarin spog Merneptah: "Israel is verwoes, sy saad nie." 2 Dit is duidelik 'n oordrywing, maar dit dui daarop dat die volk van Israel in hierdie tyd 'n reeds gevestigde bevolking was in 'n tyd toe Farao nog oor die land regeer het.
Geleerdes is dit algemeen eens dat daar geen verowering van Kanaän deur die Israeliete was soos beskryf in die boek Josua nie. Hoe het Israel dan ontstaan? Om dit te verstaan, moet ons iets begryp oor die geografie van Palestina. Die land kan rofweg in drie noord-suid stroke verdeel word. Die eerste is 'n vrugbare kusvlakte parallel aan die Middellandse See. Die tweede is 'n groep heuwel oos van die vlakte. Die derde en oostelikste is die Jordaanriviervallei. Dit was die tweede van hierdie streke, die heuwel, wat die tuisland van Israel was. In die Laat Bronstydperk (1500-1200 VHJ) was dit yl bevolk. Maar aan die begin van die ystertydperk in die dertiende eeu het die bevolking dramaties gestyg. En dit is hierdie nedersettings uit die Ystertydperk wat volgens geleerdes die tuiste was van die proto-Israeliete. Daar was baie min in hul materiële kultuur (alfabet, aardewerk, ensovoorts) wat hulle van die Kanaäniete van die kusvlakte onderskei het, behalwe dat die proto-Israeliete se kultuur meer primitief was-die pottebakkery was kru en swak versier, byvoorbeeld - en vreemd genoeg is die bene van varke byna heeltemal afwesig van die dierereste wat op hierdie terreine gevind word, wat daarop dui dat hierdie mense, wie hulle ook al was, selfs in die vroegste tye 'n taboe gehad het om varkvleis te eet.
Waar kom hierdie heuwelmense vandaan? Geleerdes stem nie heeltemal saam nie, maar hulle is min of meer eenstemmig om te verklaar dat die meeste van hulle wel was nie vrygemaakte slawe wat uit Egipte opkom. Na alle waarskynlikheid was dit mense wat vlug vir die sosiale ineenstorting in die Bronstydperk -kultuur van die Palestynse kusvlakte - self slegs 'n gelokaliseerde weergawe van die einde van die Bronstydperk -beskawing wat oral in die oostelike Middellandse See plaasgevind het. Hulle is waarskynlik aangevul deur 'n klein aantal nomades wat 'n sittende lewenswyse aangeneem het. Hierdie heuwelmense was nie stadsbewoners nie; hulle sosiale eenhede was uitgebreide gesinne wat self in stamme georganiseer was, wat weer 'n los konfederasie gevorm het wat lyk soos dié wat in die boek Rigters beskryf word.
Moses: mite, fiksie of geskiedenis? - Geskiedenis
Lewe en tye van Moses Helm: mite en geskiedenis
MOSES HELM en PADE in BEDFORD COUNTY VIRGINIA
23 Desember 1754: Moses Hellum, Wm: Moore, Thomas Franklin, John Bollings Tiths, William Rutherford, James Murphy, James Wheeler, John Gallaway, Archibald Campbell, James Machvenals, Edm: Fair, Nicholas Hays, Lewis Franklin, Edmond Franklin, John Thompson, John Pleasants Tiths, Nathn: Paterson, Hugh Bowles en John Carson beveel om te werk op die pad waarvan John Beard opsiener is. 1
Die eerste dokumentasie van Moses Helm wat in Virginia woon, is in die Bedford County Court Book op 23 Desember 1754. Moses Hellum, 'n fonetiese spelling van Moses Helm, word beveel om te werk aan die pad waar John Beard opsiener is. Alle daaropvolgende spellings van Moses Helm in Bedford County word gespel soos ons Helm sou spel.
In teenstelling met verskillende familietradisies wat gebaseer was op 'n verkeerde lees en 'n misverstand van hierdie hofrekord, het Moses Helm nie 'n kontrak gehad om 'n nuwe pad in Bedford County Virginia te ondersoek en te bou nie. Hierdie dokument vertel ons egter dat Moses Helm gedurende 1754 in die Bedford -distrik gewoon het, en hy het iewers in die omgewing van die pad waar John Beard die opsiener was, gewoon.
Waar was die pad waar John Beard die opsiener was?
LUNENBURG COUNTY ROAD ORDERS 1746-1764 pdf 93-r17
Die vestiging en instandhouding van openbare paaie was een van die belangrikste funksies van die County Court gedurende die koloniale tydperk in Virginia. Elke pad is geopen en onderhou deur 'n opsiener van snelweë wat jaarliks ​​deur die heerregters aangestel is. Vir hierdie doel het hy gewoonlik al die mannetjies wat op of naby die pad woon, opgedra. Hierdie individue het toe al hul eie gereedskap, waens en spanne ingerig en moes ses dae per jaar op die paaie werk.
Die padopdragte in hierdie bundel dek die periode vanaf 1746, toe die provinsiale regering van Lunenburg die eerste keer in werking getree het, deur die oprigting van Halifax in 1752 en Bedford in 1754, tot die skepping van Charlotte en Mecklenburg daaruit in 1765. As sodanig het hulle Dit is die belangrikste bewyse oor die vroeë ontwikkeling van paaie oor 'n groot gebied in die suide van Virginia, wat tot in die skaduwees van die Blue Ridge strek, insluitend Pittsylvania, Henry, Franklin en Patrick, sowel as groot gedeeltes van die provinsies Appomattox, Bedford en Campbell.
Lunenburg het die moderne graafskappe Lunenburg, Mecklenburg, Charlotte, Halifax, Pittsylvania, Henry, Patrick en Franklin, asook gedeeltes van die distrikte Bedford, Campbell en Appomattox ingesluit.
2 Junie 1746 Old Style, bladsy 13
John Beard word aangestel as opsiener van dieselfde pad van die populierbron tot by sy pad aan die hoof van die Appomattox -rivier. En daar word beveel dat al die manne wat arbei in die tiende werk, help om dit op te ruim. 2
Het beveel dat 'n pad skoongemaak moet word van Beardsweg op die rif tussen Appomattox en Willis? Daniel Low Edmond Grey en John Childers met hul manlike tiendes doen duidelik dieselfde John Childers opsiener./. 3
Die antwoord op die vraag is, John Beard was die opsiener van verskeie paaie en spesifiek vir waar Moses Helm gewoon het, daar twee: John Beard was die opsiener van 'n pad wat in Lunenburg County was, en 'n pad wat in Albemarle County was , wat albei in 1754 in Bedford County was.
Die Lunenburg -bevel is 'n voorbeeld van 'n hofbevel vir 'n pad wat gemaak word, en beide die Albemarle- en die Lunenburg -bevel, albei in 1746, is voorbeelde van 'n bestaande pad wat as verwysingspunt gebruik word vir die maak van nuwe paaie.
In 1753 het die gedeelte van Lunenburg met die pad tussen Poplar Spring en John Beard's Road aan die hoof van die Appomattoxrivier deel van Bedford County geword. In een van Moses Helm se dade word na hierdie pad verwys as die ou baard van die baard.
In 1754, toe 'n gedeelte van Albemarle County by Bedford County gevoeg is, het Beard's Road op die rif tussen Appomattox en Willis deel geword van Bedford County. In Goochland -rekords, voor die vorming van Albemarle County, word na die ligging van hierdie pad verwys, en in een van Moses Helm se dade word hierdie pad die landweg genoem.
Saam strek hierdie paaie vanaf die seewater van die Willisrivier naby Willis Mountain, in die huidige Buckingham County Virginia, oor wat nou Appomattox County is, en tot Poplar Spring naby Long Mountain, in die huidige Campbell County.
Ons vind baat by die feit dat die name van die persone in hierdie padorder verskyn. Die meeste padbestellings sê bloot alle tiendes.
Die tiende lyste, van alle mans ouer as 16 jaar wat in 'n gegewe gebied woon, moes teen 6 Junie geregistreer word, en die lys is gedurende die daaropvolgende jaar deur die howe gebruik. 4
Die padorder vertel ons nie waar Moses Helm in 1754 in Bedford Count gewoon het nie, of dit op een van die twee eiendomme was wat hy later sou besit het. Een van die eiendomme was op die landweg tussen die hoofwater van die Appomattox- en Willisrivier, en was in Albemarle County. En die ander eiendom was in Lunenburg County op 'n ou baard. Moses kon ook op 'n ander eiendom gewoon het waarvoor daar nie dokumente gevind is nie. Hoe dan ook, ons kan weet dat Moses in 1754 in Bedford County gewoon het.
DIE OORLOG IN VIRGINIA TYDENS MOSES HELM SE LEWENSDAG
1754 - 1763 Franse Indiese oorlog: Bedford County is tydens die Franse en Indiese oorlog deur verskeie groepe Indiërs aangeval.
Moses Helm het nie die beste tyd gekies om sy gesin na Bedford County Virginia te verhuis nie. In 1756 dring aanvalle in Virginia deur in Bedford, Halifax en Albemarle County. "Setlaars het 'n gebied verlaat van die Delaware -rivier tot by die Roanoke -rivier, 'n afstand van byna vierhonderd myl lank en tussen vyftig en honderd myl breed. Die bevolking van Augusta County, Virginia, het van 1754 tot 1758 met byna die helfte gedaal. " 5
In die middel van Julie  val 'n klopjag in die suide van Augusta County, wat diep in Bedford County, Halifax en selfs Lunenburg County ingedring het. 6
Aanvalpartye het in April  op die grens van Virginia neergedaal en 'n groot gebied verwoes en meer as sestig setlaars in die provinsies Augusta, Bedford, Halifax en Albemarle doodgemaak of gevange geneem. Nog honderde vlug paniekbevange. Hulle paniek het toegeneem toe die opvallers op 27 April die Upper Tract Fort vernietig en die volgende dag op Fort Seybert neerdaal. In die oortuiging dat hulle toegelaat sou word om na Virginia terug te keer, het die garnisoen oorgegee. Die Indiane het egter die garnisoen in beslag geneem, sestien doodgemaak en die oorblywende twintig – vier in ballingskap geneem. 7
1759 tot 1761 Die Cherokee -oorlog
Terwyl Britte en koloniste geseëvier het in die oorwinning in Kanada, het die agtergrond van Virginia gewelddadig gebly, aangesien die Anglo-Cherokee-verhoudings verbrokkel het en 'n nuwe grensoorlog tot gevolg gehad het. Die Cherokee -oorlog wat van 1759 tot 1761 op die agterland van die Carolinas en die suidweste van Virginia neergedaal het, het baie van sy oorsprong in die diplomasie van die Sewejarige Oorlog gehad. …. Shawnee-aanvalle in Bedford en Halifax Counties, langs die roetes wat deur Cherokee-krygers geloop is, het die verhouding tussen Anglo-Cherokee verder ingewikkeld. Plaaslike inwoners kon nie onderskei tussen Cherokee -bondgenote en Shawnee -vyande nie en behandel alle Indiërs met soortgelyke vyandskap. 8
Vrede was uiteindelik gesluit, maar in Virginia het die Cherokee -oorlog 'n erfenis van diepe gewilde wrok gelaat. Terwyl die grootste deel van die verwoesting wat deur die oorlog veroorsaak is, aan die grens van Carolina was, het Augusta, Halifax en Bedford County in die suidweste van Virginia almal gely onder Cherokee -aanvalle en veral groot aanvalle op Halifax County in die lente van 1758 en op die Augusta- en Halifax -graafskappe. in Mei en Junie 1760. 9
1776-1782 Amerikaanse Revolusie:
Moses Helm se twee seuns, drie skoonseuns en een kleinseun wat tydens die rewolusionêre oorlog as offisiere gedien het:
1. Seun: Thomas Helm, kaptein, gesny in Virginia, Suid -Carolina en Noord -Carolina van ten minste 1778 tot sy dood in 1781. Kaptein Thomas Helm is dood as gevolg van wonde wat tydens die geveg by Guilford Courthouse opgedoen is
2. Seun: John Helm, Tweede Lt Bedford -burgermag
3. Skoonseun: Alexander Steel getroud met Elizabeth Helm (Virginia Militia Deel 3 bl 188) First Lt, S Nov 22 1779
4. Skoonseun: James Dixon getroud met Susannah Helm. Kpt. James Dixon is gewond in die geveg van Guilford Court House (per Long Obstinate and Bloody), en Gabriel Duncan pensioen S-10588, meld dat hy in die lente van 1777 gedien het onder kol James Dixon)
5. Skoonseun: James Dinwiddie getroud met Sarah Jameson Helm (John Pribble-pensioen S5951 verklaar dat hy gedien het onder kapt Thos Helm en luitenant James Dinwiddie [swaer van Thomas Helm], en vaandel John Steele [neef van Thomas Helm] ).
6. Kleinseun: John Steele, seun van Alexander en Elizabeth (Helm) Steele Ensign John Steele wat diens gedoen het in (sy oom) kaptein Thomas Helm se geselskap in Lynch's Bedford Riflemen, tydens die Slag van Guilford Courthouse.
Dokumentasie in 1757 en 1760 bevestig dat die eiendom van Moses Helm op beide plekke besit is: op Fishpond Creek, tussen die seewater of die Appomattoxrivier en Willisrivier, met die landweg langsaan. Dit was moontlik Beardsweg, wat later bekend staan ​​as die ou Richmondweg. En Moses se eiendom op Reedy Creek word gelys as 'n verbinding met Beards Path.
Huidige kaarte toon dat Reedy Creek aan die suidekant van Pilot Mountain is. Die belangrikheid om dit te weet, is dat alle Helm -eiendomme verwys na Reedy Creek aan die noordekant van Pilot Mountain, en kaarte toon vandag hierdie spruit met die naam Phebie Creek. Daar is ook 'n plaaslike kampterrein in die omgewing wat die spruit aan die noordekant van Pilot Mountain, Reedy Creek, noem.
13 Junie 1757: Thomas Leerwood verkry, met toestemming onderteken deur Rob Dinwiddie, 'n eiendom van 154 hektaar in Lunenburg County Virginia. Hierdie eiendom word op 24 September 1757 deur Thomas Heler, in Bedford County Virginia, by Thomas Leerwood gekoop. ".. 154 hektaar aan Thomas Leerwood .. in die graafskap Lunenburg .. aan die hooftakke van Reedy Creek aan die noordekant van Pilot Mountain en begrens vanaf die Watkens Corner op die ou baard." Hier is 'n aantekening werd dat die eiendom waarvoor Leerwood 'n toelae gekry het, nie in 1757 in Lunenburg County geleë is nie. In 1753 het dit deel geword van Bedford County toe Bedford in 1753 gestig is, en in 1754 is 'n deel van Albemarlel County by Bedford County gevoeg. 10
Weet u dat vir verskillende doeleindes goeie redes en oorwegings, maar meer spesifiek vir en met inagneming van die som van vyftien sjielings goeie en wettige geld vir ons gebruik, betaal aan ons ontvanger -generaal van ons Roven -gebruike in hierdie ons kolonie en heerskappy van Virginia en Bevestig en hierdeur verhinder dit vir ons ons erfgename en opvolgers Gee aan Thomas Leerwood een toekenning en bevestig 'n sekere stuk of stuk grond met honderd -en -vyftig akker wat in die graafskap Lunenburg op die takke van Reedy Creek lê die noordekant van die Pilotberg en
begrens soos volg, te wete, Begin by Watkins Corner wenke op Beards ou pad daarvandaan nuwe lyne Noord sestig grade Oos honderd vier en dertig pole tot 'n Hicory Noord vyf en tagtig grade Oos sewentig pole na 'n Hicory Noord vyf en sestig grade Oos dertig ses pole tot 'n wit Oak Noord vyftien grade oos dertig pole na 'n wit eik suid vyf en sestig grade oos honderd en twintig pale tot drie wit eike suid twintig grade oos vier en veertig pole na 'n Chesnut suid vyf en sewentig grade Wes sewentig pale tot 'n wit Oak Noord drie en tagtig grade Wes agt en dertig pale na 'n Hicory Suid sewentig grade Wes tagtig pole na 'n wit Oak Noord tagtig grade Wes honderd en veertig pale na 'n wit Oak Suid vyftien grade Wes veertig pale na 'n Spaanse eik in Watkins lyn en vandaar langs sy lyn Noord -agt -en -twintig grade Wes -vyftig pale na die eerste Station With All
Getuig van ons getroue en geliefde Robert Dinwiddie Esquire, ons luitenant -goewerneur en opperbevelhebber van ons genoemde kolonie en heerskappy in Williamsburg onder die seël van ons kolonie op die dertiende dag van Junie duisend sewehonderd sewe en vyftig in die dertigste jaar van ons regering . Rob: Dinwiddie
24 September 1757, Bedford Akteboek 1 pp 139-142. Die daad van Moses Helm is aansienlik langer as die van Thomas Leerwood, en teen 'n koste aansienlik hoër as dié wat Thomas Leerwood vir die toekenning betaal het, drie maande tevore. 11
Leerwood to Helm 154 Acres: Thomas Leerwood, Elizabeth Leerwood Moses Helm
Hierdie indenture het hierdie vierde -en -twintigste dag van September gemaak in die jaar van onse Here Christus op Duisend sewe honderd en sewentig tussen Thomas Leerwood en Elizabeth Leerwood sy vrou van die graafskap Prins Edward van die een deel en Moses Helm van die graafskap Bedford Getuie dat die genoemde Thomas Leerwood_Elizabeth sy vrou vir en met inagneming van die bedrag ^ vyf en vyftig pond huidige geld van Virginia aan hom in die hand betaal deur die genoemde Moses Helm die
Ontvangs waarvan hulle hiermee erken het gegee verleen Bargained verkoop Alien'd Enfeoff & amp Bevestig en deur hierdie Presents verleen Bargain verkoop Alien Enfe af en bevestig aan genoemde Moses Helm & amp aan sy erfgename en ken ewig toe, een sekere traktaat of stuk grond & amp lê en lê in die graafskap Bedford aan die hooftakke van Reedy Creek met honderd vier en vyftig hektaar en is soos volg afgesluit Beginnend by Waltkens voormalige aanwysers op baard ou pad daarvandaan nuwe lyn noord sestig grade oos honderd en dertig ^vier pole na 'n Hickory, Noord -agt -en -vyftig grade oos -sewentig tot 'n Hickory, noord -sestig grade oos -en -dertig pole tot 'n wit eik, noord vyftien grade oos dertig pole na 'n wit eik, noord vyftien grade oos dertig pole tot 'n Wit eik, Suid -vyf -en -sestig grade oos honderd en twintig pale tot drie wit eike, suid twintig grade oos veertig pole tot kastaiing, suid sewentig vyf grade wes dertig agt Pole na 'n Hickory, Suid sewentig Dregrees West tagtig Pole na 'n Wit eik, Noord tagtig grade Wes honderd en veertig pole na 'n wit eik, Suid vyftien grade Wes veertig pole na 'n Spaanse eik in Watkens Line en vandaar langs sy lyn Noord agt -en -twintig grade Wes -vyftig pole na die eerste stasie. Saam met al die huise, vrugteboorde, tuin, heinings, waters & amp; waterbane, hout en onderhout,  van die voordele daarvan en alle ander toebehore wat tot dieselfde hoort of in enige opsig verband hou met die besit en om die voormelde honderd te hou vyftig hektaar grond, tesame met die hierbo genoemde grondbeginsels en elke traktaat en pakkie daarvan met hierdie en al hul toebehore aan die genoemde Moses Helm, sy erfgename en ken ewig toe, en die genoemde Thomas Leerwood en Elizabeth sy vrou, hul erfgename, eksekuteurs en administrateurs Verbond Gee en stem saam  met die genoemde Moses Helm sy erfgename en gee aan dat hulle die genoemde Thomas Leerwood en Elizabeth sy vrou en hul erfgename Ye^a Bogenoemde grond en ampseiendomme is by hul en en al hulle aanhangings by die genoemde Moses Roer en van sy erfgename en vir ewig, vir die enigste behoorlike gebruik en Behoof van hom die genoemde Moses Hoolm en sy erfgename vir altyd teen hom en hulle sê Thomas Leerwood en Elizab  vrou hul erfgename eksekuteurs en administrateur  .. Thomas Leerwood en Elizabeth sy vrou het hier hul hande vasgemaak en hul seël die dag en jaar eerste bo  aangebring. Thomas Leerwood sy merk Elizabeth Leerwood haar merk Getuies teenwoordig Nathanael Peterson, Joseph McAlistery, James Patterson Memorandum dat op die vierde en twintigste dag van September Eenduisend sewehonderd -en -sewentig Quit & amp Peacable Posision and Siszing of the Land & amp. Deur die Watken genaamd Thomas Leerwood en Elizabeth sy vrou en deur hulle afgelewer by die Witkin Moses Helm volgens die vorm & amp Effect of the Wlkin Written Decd Thomas W Leerwood mark Elizabeth W Leerwood mark In the Presence of Nathanael Patterson, Joseph McAlistery, James Patterson Vervolgens opgetel van Moses Helm die  som van 25 pond huidige geld van Virginia, dit is ten volle die vergoedingsgeld in hierdie akte van my genoem. Thomas W Leerwood mark By 'n hof wat in Bedford County in September gehou is, is die  This Indenture and Memorandum  .. verskaf deur die eed van Nathaniel Patterson, Joseph McAlistery en James Patterson Getuies daarby en amp Orderd om opgeteken te word
Teste Benjamin Howard CBC
15 Julie 1760: Moses Helm ontvang die toelae vir 300 hektaar in Albemarle County Virginia, weerskante van Fish Pond Creek, aan die Appomattoxrivier, en die toelae word onderteken deur Fran. Fauquier. Die toekenning toon Fish Pond Creek in 'n magnetiese noord tot suid oriëntasie, en daar is slegs een plek waar Fish Pond Creek Noord-Suid loop. Hierdie ligging plaas hierdie eiendom in Appomattox County. Die toekenning beskryf 'n ietwat driehoekige gebied, in die omgewing van die huidige Appomattox-Buckingham State Forest, en tussen State Route 24 naby die westekant van die eiendom, die ou Richmond Road naby die suidekant van die eiendom en Fish Pond Creek naby die oostekant van die eiendom. Volgens die toekenning van 1760 is die eiendom in Albemarle County.
Die ligging van die eiendom, in 1760, as deel van Albemarle County, skep 'n vraag oor wanneer Moses die eis op die eiendom op Fish Pond Creek ingedien het. In 1744 was die eiendom in Albemarle County. In 1754 word die ligging deel van Bedford County, en in 1758 word die eiendom deel van Buckingham County. Toe, in 1760, het Fran. Fauquier het die toekenning vir die eiendom onderteken in Albemarle County.
As hierdie eiendom in Albemarle County was toe Moses Helm begin het met die verkryging van die toelae op die eiendom, het Moses Helm tussen 1744 en 1754 op die eiendom gewoon. Hierdie eiendom is op "Beard's Road", wat dit moontlik maak in die 1754 Bedford County Road Order, wat dit die eerste Moses Helm -eiendom in Virginia maak.
George die Tweede: Aan almal: Weet julle dat vir uiteenlopende goeie oorsake en oorwegings, maar meer veral vir en teen die bedrag van dertig sjiel goed en wettig geld vir ons gebruik betaal aan ons ontvanger -generaal van ons inkomste in hierdie kolonie en Die heerskappy van Virginia het ons toegestaan ​​en bevestig, en deur dit verhinder ons erfgename en opvolgers vir ons 'n sekere stuk grond wat driehonderd hektaar in die graafskap Albermarle aan weerskante van Fish Pond Creek, 'n tak van die Appomatoxrivier, omring soos volg grade oos honderd twee en veertig pale wat die graafskap se pad oorsteek na 'n denn -noord -sialy vir grade oos honderd -ses -en -sewentig pale wat verskeie kere 'n tak oorsteek en Fishpond Creek na rigtings naby die pad dig noord, sestien grade wes honderd en vier pale wat die pad oorsteek na rigtings daarvandaan twee honderd vier en dertig pale wat die spruit verskeie kere oorsteek na die eerste stasie, terwyl almal vasgehou moet word, terwyl hulle betaal word . Getuig van ons getroue en geliefde Francis Fauquier Esquire, ons luitenant -goewerneur en opperbevelhebber van ons genoemde kolonie en heerskappy te Williansburgh onder die seël van ons kolonie op die vyftiende dag van Julie Eenduisend sewehonderd en sestig in die vier en dertigste jaar van ons regering.
10 Maart 1767 Bedford County Surveyors Record Book 1 bladsy 93 en Surveyors Record Book 2 bladsy 91: Moses Helm het veertig hektaar noord van Pilot Mountain, aangrensend aan die eiendom wat hy by Leerwood gekoop het, ondersoek. Hierdie eiendom word eers aangeteken as dit as 'n toelae ontvang is, onderteken deur Thomas Jefferson op 1 September 1780. 12
19 Maart 1767 Opgemerk vir Moses Helm 40 Acres Land in Bedford County aan die noordekant van die Pilot Maonatin, en begrens soos volg, nl. Begin by sy eie Corner Spanish Oak op Watken's Line, by A, vandaar van A tot B langs Watken's Line S28E, 24 Pole na 'n struikwit Eik op sy lyn B tot C, af, N67E, 58 Pole na 'n klein Red Oak: C tot D, S78E, 44 Pole na 'n Red Oak: D tot E, N60E, 48 pale na 'n dubbele Red Oak: E tot F, N23E, 80 pale na 'n Black Jack op 'n Ivy -heuwel F tot G, N42E 30 pale na wysers op sy eie lyn: vandaar langs sy eie lyne, G tot H, [email protected], 24 pale na sy hoek hikorie: H tot I, S70W, 80 pale na sy hoek wit eik I tot K, N80W, 140 pale na sy hoek wit eik: en K tot A, S15W, 40 pale na die eerste stasie. Deur Richard Stith Sur.
1 September 1780, bladsy 357: Dit was eers in 1780 dat Moses Helm 'n toelae ontvang het vir 40 hektaar noord van Pilotberg wat in 1767 ondervra is.
Hierdie eiendom grens aan sy eiendom wat in 1757 by Thomas Leerwood gekoop is. Dit sluit ook aan by die eiendom wat Thomas Helm in 1780 ontvang het, wat Pilot Mountain insluit.
Moses Helm 1 September 1780 40 hektaar aan die noordekant van Pilot Mountain
Thomas Jefferson Esquire, goewerneur van die Statebond van Virginia, aan almal aan wie hierdie geskenke sal kom groet, weet u dat met inagneming van die antieke samestelling van vyf sjielings sterling wat in die skatkis van hierdie Statebond betaal is, Moses Helm deur die gemenebestuur aan die genoemde toegestaan ​​word. Moses Helm 'n sekere stuk stuk grond met 'n opname van veertig hektaar met datum op die negentiende dag van Maart een duisend sewe honderd sewe en sestig sewe wat in die graafskap Bedford aan die noordekant van die Pilotberg lê en omring word as volg om te begin Begin by sy eie hoek Spaanse Eik op Walthenslyn daarvandaan langs Walhenslyn suid agt en twintig grade Oos twintig vier pole tot 'n struik wit eik dig van noord noord sewe en sestig grade oos vyftig agt pale tot 'n klein rooi eik suid agt en sewentig grade oos veertig vier pole tot 'n rooi eik noord sestig grade oos agt en veertig pole tot 'n dubbele rooi eik noord noord drie en tagtig grade oos tagtig pole t oa swart jack op 'n klimop heuwel noord twee en veertig grade oos dertig pole na rigtings op sy eie lyn dig langs sy lyne noord tagtig drie grade wes vier en twintig pale na sy hoek hickory suid sewentig grade wes tagtig pole na sy eie hoek wit eik noord tagtig grade wes honderd en veertig pale tot by sy hoek wit eikebome en suid vyftien graad wes veertig pale na die eerste stasie met sy toebehore om die genoemde stuk of stuk grond met sy toebehore vir ewig aan die genoemde Moses Helm en sy erfgename te hou en te hou . Ter getuienis van die genoemde Thomas Jefferson, goewerneur van die Statebond van Virginia, sy hand hierby gesit het en die seël van genoemde Statebond op Richmond aangebring het op die eerste dag van September in die jaar van ons Here Duisend sewehonderd en tagtig en van die Statebond die vyfde. Thomas Jefferson
In 1782 is Bedford County verdeel, en die Helm -eiendomme naby Pilot Mountain het deel geword van Campbell County, waarvan gedeeltes na 1845 moontlik deel van Appomattox County geword het. 13
'N Deel van die 1757, 1767 en 1780 opmetingslyne in die eiendomme Moses Helm en Thomas Helm word vandag nog gebruik en is sigbaar op satellietfoto's.
In 1789 verkoop John Helm 300 hektaar in Buckingham County Virginia aan Edward Petteson. Hierdie eiendom was moontlik die 300 hektaar Moses Helm wat in 1760 per toekenning verkry is, aangesien die eiendom in Buckingham County was, wat later deel van Appomattox County sou word. 14
In 1800 verkoop John Helm 194 hektaar aan die seewater van Reedy Creek aan James Helm. Dit sou die 154 hektaar groot wees wat Moses Helm in 1757 by Thomas Leerwood gekoop het en die eiendom van 40 hektaar wat in 1767 ondersoek is en in 1780 toegestaan ​​is.
Die familiemite is dat John hierdie eiendom aan sy seun James verkoop het, terwyl John die eiendom in werklikheid aan Thomas se seun, James, verkoop het, wat bewys is deur die feit dat James en Sarah, nie James en Mary nie, later 'n deel van die eiendom van John se suster Jane verkoop het, en 'n ander deel van die eiendom aan Thomas Gordon.
Hierdie indenture het hierdie dertiende dag van Mei in die jaar van ons Here Christus duisend -en -agthonderd gemaak tussen John Helm en Mary Helm, sy vrou uit die een deel van die graafskap Campbell en gemeenskaplike rykdom van Virginia en James Helm van die genoemde County en gemeenskaplike welvaart van die ander deel, getuig dat genoemde John Helm en Mary sy vrou vir en in ag genome die bedrag van tweehonderd dollar huidige geld van Virginia aan hulle in die hand betaal deur die genoemde James Helm die ontvangs daarvan wat hulle hiermee erken en erken het daarom gegewe beding en verkoop van vervreemde enfeoffed verleen en bevestig en deur hierdie geskenke verleen u bagain en verkoop uitheemse enfe en bevestig hy aan die genoemde James Helm sy erfgename en kenmerke vir ewig een sekere traktaat of stuk grond wat in die graafskap Campbell lê en lê op die hooftakke van Reedy Creek met honderd vier en negentig hektaar dieselfde, min of meer honderd vier en vyftig hektaar waarvan grond van Thomas L gekoop is eerwood deur Moses Helm in die jaar duisend sewehonderd sewentig sewe eerste dag van September in die jaar duisend sewehonderd -en -tagtig die voorgenoemde honderd -en -negentig hektaar grond word soos volg opgebou, Begin op 'n plek wat voorheen bekend was as Watkens Hoekwysers op baarde ou pad daarvandaan Nuwe lyne Noord sestig vyf grade oos honderd vier en dertig pole na 'n hickory noord agt en vyftig grade oos sewentig pole na hickory noord vyf en sestig grade oos ses en dertig pole tot wit eik noord vyftien grade oos dertig pole na wit eike suid vyf en sestig grade oos honderd en twintig pale tot drie wit eike suid twintig grade oos vier en veertig pole tot chesnut suid vyf en sewentig grade westes sewentig pole tot wit eikehout noord eig hty drie grade West veertien pole tot wysers & amp; dit is die plek waar die lyn van die ingang van veertig hektaar die lyne van die ou opname sny, daarvandaan langs die lyn van die Entry South twee en veertig grade West dertig pale is 'n swart Jack op Ivy Hill vandaar sestig -en -drie grade Wes tagtig pole tot dubbel rooi eikehout vandaar suid sestig grade Wes agt en veertig pole tot rooi eikeboom daarvandaan Noord -agt -sewentig grade Wes -veertig -pole tot klein rooi eikehout Vandaar suid -sestig grade Wes -vyftigtal pale tot struik wit eik op Watkens ou lyn daarvandaan noord agt en twintig grade Wes -twintig pale tot by 'n Spaanse eik. En vandaar langs sy lyn Noord -agt -twintig grade Wes -vyftig pale tot by die eerste Stasie Saam met alle huise boorde tuine heinings water en waterlope wasys bosse en onder bos winste kommoditeitsvoordele en alle ander toebehore hoegenaamd tot dieselfde behoort of in enige opsig Om die voormelde honderd vier en negentig hektaar grond te besit en te hou saam met die voorgenoemde voordragte en elke deel en stuk daarvan saam met hulle en altyd elkeen - hul toebehore aan die genoemde James Helm, sy erfgename en toewysers vir ewig en die genoemde Johannes Helm en sy vrou Maria vir hulself hul erfgename Eksekuteurs en administrateurs sluit 'n verbond en stem saam met en met genoemde James Helm sy erfgename en ken toe aan dat hulle die genoemde John Helm en Maria sy vrou hulle erfgename en amp met bogenoemde gronde en persele met hul en elke van hulle toebehore aan die genoemde James Helm, sy erfgename en ken ewig aan sê James Helm en van sy erfgename vir ewig teen hom en hulle die genoemde John Helm en Maria sy vrou, hul erfgename Eksekuteurs en Administrateurs en teen alle ander persone wat hulle sal beskerm en vir ewig sal verdedig. As getuienis hiervan moet genoemde John Helm en Maria sy vrou hier die hande en die seëls aangebring het, die dae en jaar wat hierbo genoem is
Onderteken verseël en afgelewer John Helm Mary Helm In die bewaring van 'n hof gehou in Campbell County, 9 Junie 1800. CCC het [me] RB Clayton gestuur
Sommige skryf hierdie verkoop toe aan James Helm, die seun van John, maar dit kon ook verkoop gewees het aan James Helm, die seun van Thomas Helm, nadat Thomas in 1780 toelae vir die aangrensende eiendom gekry het. James, die seun van Thomas Helm, is getroud Sarah Watkins gedurende 1797 in Campbell County. Sy was die dogter van Moses Watkins, 'n nabye buurman van die Helm -gesin. Die uitgebreide Watkins -gesin, waaronder James en Sarah, verhuis uit Virginia, iewers tussen 1806 nadat James en Sarah -seun Moses Watkins Helm in Virginia gebore is en 1808 toe hul dogter Patsy in Clarke County Georgia gebore is, en later na Tennessee. James, die seun van John Helm, verhuis ook na Kentucky en later na Tennessee.
Hierdie indenture het hierdie agtste dag van Oktober in die jaar van ons Here Christus duisend agthonderd een gemaak tussen James Helm en Sarah Helm, sy vrou van die County Campbell van die een deel en Jane Helm van die genoemde County en staat van die ander deel getuig dat genoemde James Helm en Sarah sy vrou vir en met inagneming van die som sewe en dertig pond huidige geld van Virginia aan hulle in die hand betaal deur die genoemde Jane helm die ontvangs daarvan wat hulle hiermee erken en ook dat hulle 'n gegewe onderhandeling gegee het vervreem enfeoffed en bevestig en verkoop teen hierdie onderhandeling vreemdeling enfeoff en bevestig aan genoemde Jane Helm en erfgename en voorwerpe vir ewig een sekere traktaat of stuk grond wat in die graafskap Campbell voorheen op die takke van Reedy Creek lê en is wat ongeveer sestig hektaar bevat, is meer of minder dieselfde en word soos volg begrens, met die begin van 'n swart eik en eikehout op of naby die lyn wat die lande van genoemde James Helm verdeel en David Ross hardloop dan deur 'n lyn wat gemaak is en ooreengekom het tussen James Helm en Sarah, sy vrou aan die een kant en en die voormelde Jean Helm aan die ander kant, ongeveer suid Twintig of dertig grade oos deur verskeie gemerkte bome na 'n ou veld dan deur die ou veld byna dieselfde koers na 'n hickory -boom by die vurk van 'n tak, dan die mees oostelike tak van die bra aan die oostekant, byna 'n suidelike baan deur gemerkte bome tot by 'n groot tandvleis naby James Robertsons -lyn, ensovoorts totdat dit die lyn sny en dan die lyne van die genoemde James Helm aan die westekant van die genoemde skeidingslyn na die eerste stasie volg om al die deel van sy landstuk wat aan die westekant van die land lê, op te neem die skeidingslyn aan die westekant van sy plantasie, tesame met al die huise, boorde tuine, maak waters en waterlope bedrywe vir bos en onderhout om goedere en alle ander toebehore hoegenaamd tot dieselfde eiendom of in enige wyse wat verband hou Om die voormelde traktaat of stuk grond te besit en te hou, tesame met die voorgenoemde uitsprake en elke deel en pakkie daarvan met hul en elkeen van hulle toebehore aan die genoemde Jean Helm, haar erfgename en ewiges vir ewig en genoemde James Helm en Sarah sy vrou self hul erfgename Eksekuteurs administrateurs en sluit 'n verbond met en met genoemde Jane Helm haar erfgename en dui daarop dat hulle die genoemde James Helm en Sarah sy vrou en hul erfgename en ampc die bogenoemde lande en uitgangspunte met hul en al hul toebehore het aan die genoemde Jane Helm haar erfgename en gee vir ewig toe aan die enigste behoorlike gebruik en boef van haar genoemde Jane Helm en van haar erfgename vir ewig teen hom en hulle genoemde James Helm en Sarah sy vrou, hul erfgename eksekuteurs en administrateurs en teen alle ander persone wat ook al sal en sal waarborg en vir ewig deur hierdie geskenke verdedig  waarvan die genoemde James Helm en sy vrou Sarah hiertoe hul hande gesit het en hul seëls vasgemaak die dag en jaar eerste hierbo geskryf James Helm Sarah x Helm haar punt By 'n hof gehou in Campbell County 12 Oktober 1801 Hierdie indent is erken deur James Helm en Sarah sy vrou. opgeneem word Teste Re Alexander CCC
Roer aan Gordon, 1802, 135 hektaar
Hierdie indenture het hierdie negentiende dag van Junie in die jaar van onse Here Christus duisend agthonderd twee gemaak tussen James Helm en Sarah Helm, sy vrou van die graafskap Campbell en die staat Virginia van die een deel  Thomas Gordon van hte County of Prins Edward en staat voor  van die ander deel getuig dat die genoemde James Helm en sy vrou Sarah vir en met inagneming van die bedrag honderd en twintig pond Virginia geld aan hulle in die hand betaal deur die genoemde Thomas Gordon die kwitansie waarvan hulle dit doen erken en gee dus 'n veronderstelde onderhandelde verkoop deur 'n onderhandelde verkoop van vreemde enfioff en bevestig sy erfgename aan die genoemde Thomas Gorden vir ewig 'n sekere stuk stuk grond wat in die graafskap Campbell lê en woon op die hoofkante van Reedy Creek met honderd vyf en dertig hektaar is min of meer dieselfde en begrens soos volg, tot in die eerste plek by 'n swart Jack op Ivy Hill In 'n hoekboom van 'n stuk grond van veertig hektaar, wat vir Moses Helum Surv op die negentiende dag van Maart ondervra is, duisend sewehonderd sewe en sestig loop daarvandaan Suid -agt grade Wes -tagtig pole na 'n ander hoek van die bogenoemde landopmeting hoek was 'n dubbele rooi eik, maar word daarvandaan vernietig Suid -sewentig -sewe -grade Wes -een -en -dertig pole tot by Jean Helm -lyn daarvandaan langs haar lyn Noord -vyf grade Wes Sestig -ses pale na 'n hoek hickory aan die vurk van 'n tak dan noord veertig grade noord vierde grade Wes drie -en -vyftig pale na 'n nuwe hoek, dan noord en sestig grade oos langs die lyn van Helms ou Opmeting tien pale tot waar daar 'n hoek hickory gestaan ​​het, maar word daarvandaan vernietig noord noord en tagtig grade Oos sewentig pale tot 'n hoek hickory op dieselfde ou lyn, maar word vernietig en vandaar noord elf grade Oos dertig pole tot waar daar 'n hoek eikehout gestaan ​​het wat vernietig is dan Suid nege en sestig grade Oos honderd twintig twee pale tot drie hoek wit eike dan suid vier en twintig grade oos ses en veertig pale na 'n hoek chesnut dan Suid een en sewentig grade Wes tagtig pale tot by 'n hoek wit eikehout dan noord sewe en tagtig grade Wes veertien pale na wenke op dieselfde ou lyn op die plek waar ^die lyn van Helm se opname van veertig hektaar Sny die ander kant af langs die lyn van die nuwe opmeting van veertig hektaar Suid -nege en dertig grade Wes -dertig twee pole na die eerste stasie. Geteken Verseël en afgelewer James Helm Sarah + Helm haar merk In die teenwoordigheid van Zachariah Hargrove William Hargrove Wm Hargrove By 'n hof wat gehou is in Campbell County 11 Oktober 1802. aan die wet en beveel om opgeneem te word Teste Ro Alexander CCC
Roer, 18, 60 hektaar te koop op 'n openbare veiling
CONCORD PRESBYTERIANSE KERK
1757, een van die mondelinge familietradisies, is dat Moses Helm eiendom gegee het vir die bou van die (Ou) Concord Presbyterian Church, en die vroegste begraafplase van die kerk was op die eiendom wat Moses Helm gegee het.
Old Concord Presbyterian Church berig 'n vroeëre datum 1735 vir die stigting daarvan. Die datum is ook die datum waarop Hat Creek Presbyterian Church, wat die vroegste Presbiteriaanse Kerk in Virginia is, gestig is.
Teen die vroeë 1800's was enkele familielede van die Helm -familie lede van die (Ou) Concord Presbyterian Church
ANDER INLIGTING OOR MOSES HELM
Moses Helm: Gebore vroeg in die 1700's (ongeveer 1711 of voor) Oorlede laat in die 1700's (na 1781, voor 1789). Getroud met Sarah Jamison (Jameson) c. 1739 of voor Sarah gebore is c.1711 en sterf c.1812.
Die kinders van Moses Helm en Sarah Jamison Helm is: Elizabeth Helm, gebore op 15 November 1739 sy is oorlede voor 1786. John Helm: gebore 14 Augustus 1741 hy is dood 20 April 1826. Mary Helm: gebore 23 Oktober 1743 sy is oorlede Februarie 18, 1837. William Helm: gebore 11 September 1745 is hy oorlede c.1768. Thomas Helm: gebore 22 Julie 1748 hy sterf 15 Maart 1781. Susannah Helm: gebore 15 Junie 1750 sy sterf c1836. Jane Helm: gebore 25 Mei 1752 sy sterf April 1825. Sarah Helm: gebore 8 Oktober 1755 sy sterf 11 Januarie 1843.
1738: 'n Moses Helm en Thomas Helm getuie onderteken 'n dokument in Belfast Ierland vir William Lin van Basking Ridge (NJ) om as volmag vir weduwee te dien.
Ann Drennan van Donogore, weduwee van County Antrim, stel as haar prokureur William Linn van Baskingridge NJ, wewer, aan om skuld te verhaal weens die rekening van haar man Gilbert Drennan, laat van Cecil County, oorlede, skoolmeester. Ann Drennan alias McMurtry van Donegore het 'n eed afgelê dat sy ongeveer 20 jaar voor April 1729 getroud was met die genoemde Gilbert Drennan toe hy homself na Amerika vervoer en dat sy meegedeel is dat haar man die afgelope tyd in Cecil Co oorlede is en dat William Forster van die plek het administrasiebriewe gekry oor die gevolge van haar man sonder haar goedkeuring of toestemming. Sy wil hê dat die bates en gevolge daarvan vir haar gebruik in die bewaring van William Linn gebêre moet word. Gemaak en getuig tot 24 Julie 1738 in Belfast deur Margotson Saunders. Wit. Moses Helm, Thomas Helm. Ackn in Cecil Co 6 Jan 1740 deur Thomas Helm wat in Belfast Ierland teenwoordig was en gesien het hoe Ann Drennan hierdie volmag onderteken en verseël. JP Wm Ramsey. Rek. 24 Jan 1740 Wm Knight Clerk. 16
Daar woon 'n Christopher Helm in Basking Ridge. Sy graf en ander grafte van sy vrou en ander familielede word begrawe in die Basking Ridge Presbyterian Church begraafplaas. Christoper is in 1648 gebore, en die ouderdomme van ander familielede wat daar begrawe is, gee die indruk dat hulle meer waarskynlik sy kleinkinders is. As daar 'n verband tussen Christopher Helm en Moses Helm is, is dit nie gevind nie. 17
Tradisie is dat Moses Helm omstreeks 1738 na die kolonies gemigreer het.
15 November 1739, Elizabeth Helm word gebore aan Moses en Sarah Helm.
1740: in Baltimore MD het Thomas Helm die bogenoemde dokument geregistreer, wat hy en Moses Helm in Belfast onderteken het. 18
1740: 'n Moses Hellim koop eiendom in Piscataway Middlesex (NJ) van. Moses Helm was 'n wewer. . 19
Matthias Smock House is 'n nasionale monument in Piscataway, gebou omstreeks 1720. 20
14 Augustus 1741: John Helm word gebore aan Moses en Sarah Helm.
23 Oktober 1743: Mary Helm word gebore aan Moses en Sarah Helm.
1744: [geverifieer] Moses Hellim het baie in Winchester Virginia besit.
In die Frederick County Virginia -omgewing woon 'n Joseph Helm in Strasburg en Gorge Helm (Duitser) wat in Winchester gewoon het. Daar word gesê dat die grafsteen van Gorge Helm die oudste bekende merker in die omgewing is, en dit is in die Gereformeerde Lutherse begraafplaas.
Ander verwysings om te bevestig:
Frederick County Akte Boek 1 bladsye 112-113, Stephens City 16 Mei 1762
Fredericks County Will Book 3 bladsy 479, Winchester, 25 Februarie 1769.
11 September 1745: William Helm word gebore aan Moses en Sarah Helm.
22 Julie 1748: Thomas Helm word gebore aan Moses en Sarah Helm.
17 Junie 1750: Susannah Helm word gebore aan Moses en Sarah Helm.
25 Mei 1752: Jane Helm word gebore aan Moses en Sarah Helm.
1754: Briewe vir Moses Helm en Christopher Helm word in (NJ) se poskantoor gelys. 21
8 Oktober 1755: Sarah Helm word gebore aan Moses Helm en Sarah Helm.
1757: Briewe vir 'n Moses Helm word in die (NJ) poskantoor gelys. 22
15 Mei 1758: Elizabeth Helm word gebore aan Moses en Sarah Helm.
Sarah Helm, vrou van Moses Helm, is in 1812 oorlede.
1 Bedford County Court Book 1 bladsy 23
2 Virginia Department of Transportation, History of Roads in Virginia, LUNENBURG COUNTY ROAD ORDERS 1746-1764 pdf 93-r17
3 Virginia Department of Transportation, History of Roads in Virginia, Albemarle COUNTY ROAD ORDERS
4 Virginia Library -webwerf, 'n beskrywing van wie tiendes was
5 Breaking the Backcountry: The Seven Years War in Virginia and Pennsylvania, 1754 - 1765 Matthew C. Ward, University of Pittsburg Press, Pittsburg, PA 15260, 2003, bladsy 71.
6 Ibid, bladsy 148
7 Ibid, bladsy 166
8 Ibid, bladsye 195-196
9 Ibid, bladsy 199
11 Bedford Akteboek 1 pp 139-142
12 Bedford County Surveyors Record Book 1 bladsy 93, en Surveyors Record Book 2 bladsy 91
13 40 hektaar
14 Helm to, 17, 300 Acres in Buckingham County, Burnt County Records herstel
15 En uiteenlopende verslae van ringvergaderings, insluitend vergaderings van ou Concord wat dateer uit c. 1735 http://books.google.com
16 Abstracts of Cecil County Maryland Land Record 1673-1751, June D. Brown, bladsy 218
19 Piscataway -akte
20 Matthias Smock House is 'n nasionale baken
21 NJ Koerante
22 NJ Koerante
Kopiereg en kopie 1999-2021 GaryHelm.Net
GaryHelm.Net - Uitrusting vir inligtingstegnologie
Bedien Cumming Georgia, Forsyth County, Lake Lanier, Midway, Ball Ground, Free Home, Johns Creek, Milton, Sugar Hill, Dawsonville, Gainesville, Noord -Georgia, plus "oral waar u op die internet kan kom".
Was Moses werklik?
As Moses vandag bestaan, dink Christian Bale, die akteur wat die Bybelse figuur speel in die komende blockbuster van Ridley Scott, "sou drones na hom gestuur word." Volgens Bale was die kampioen van die slawe van Israel uit die ou Egipte 'n gevaarlike revolusionêr.
"[Hy is] absoluut gesien as 'n vryheidsvegter vir die Hebreërs, maar 'n terroris in terme van die Egiptiese ryk," het die akteur verlede maand aan ABC se Nightline gesê.
Hierdie onnoselheid pas waarskynlik by die film - kyk net na die sleepwa hierbo vir "Exodus: Gods and Kings", wat Vrydag in die Verenigde State open. Dit word ook vererger deur Scott se skrikwekkende regverdiging om wit akteurs in hoofrolle te rol, eerder as mense wat meer sou lyk soos diegene wat in die huidige Egipte en die Levant woon. (Scott het volgehou dat sy Moses nie deur "Mohammad so-en-so uit so-en-so" gespeel kan word nie, want dan sal niemand sy film finansier nie.)
Die figuur van Moses is bekend: hy is die onderwerp van generasies van 'n Hollywood-skouspel en 'n heilige man wat deur al drie die gelowe van die boek vereer word. In die nasleep van sy legende is 'n klomp gebooie, bloedstrome, plae van paddas en 'n see wat skei.
Tog, buite die Bybelse skrif, is daar bykans geen bewyse in die argeologiese en historiese verslag van Moses se bestaan ​​nie. Daar is geen presiese tydsraamwerk wanneer die gebeure van Exodus moontlik plaasgevind het nie - met wetenskaplike veronderstellings wat oor meer as 'n half millennium strek.Ons weet ook nie die identiteit van die boosaardige farao in die Bybel nie, wat herhaaldelik in rolprente as Ramses II gegooi word. Die farao is bekend vir sy verowerings en bouprojekte. Maar in hul opgrawings en voorlesings van inskripsies en papirus, het historici tydens Ramesses se bewind geen spoor van Moses gevind nie.
Hulle raaisel ook oor die seismiese omgewingsgebeurtenis wat die skeiding van die Rooi See is. Daar is verskillende wetenskaplike teorieë oor wat kon gebeur het. By Wonkblog het my kollega Chris Mooney gekyk na een model wat sterk winde deur 'n brak strandmeer in die Nyldelta gesien het (nie die werklike Rooi See nie), wat 'n kanaal skep waardeur weghol -Israeliete kon vlug.
1 En die hele aarde was uit een taal en uit een spraak.
2 En terwyl hulle uit die ooste trek, vind hulle 'n vlakte in die land Sinear, en hulle woon daar.
3 En hulle sê vir mekaar: Gaan, laat ons baksteen maak en dit heeltemal verbrand. En hulle het baksteen vir klip, en slyk vir morter.
5 En die GOD kom af om die stad en die toring te sien, wat die mensekinders gebou het.
6 En die GOD sê: Kyk, die volk is een, en hulle het almal een taal, en dit begin hulle doen;
7 Gaan na, laat ons afklim en hulle taal daar verwar, sodat hulle mekaar se toespraak nie verstaan ​​nie.
8 Toe versprei die GOD hulle daarvandaan oor die hele aarde; en hulle het opgehou om die stad te bou.
9 Daarom word die naam daarvan Babel genoem, omdat die ORD daar die taal van die hele aarde verwar het; en daarvandaan het die LORD hulle versprei oor die hele aarde.
Die verhaal van die toring van Babel Genesis 11: 1-9 is 'n etiologie of verklaring van 'n verskynsel. Etiologieë is narratiewe wat die oorsprong van 'n gebruik, ritueel, geografiese kenmerk, naam of ander verskynsel verklaar. : 426 Die verhaal van die Toring van Babel verduidelik die oorsprong van die veelheid van tale. God was bekommerd dat mense gelaster het deur die toring te bou om 'n tweede vloed te vermy, sodat God verskeie tale tot stand gebring het. : 51 Die mens is dus in taalgroepe verdeel, wat mekaar nie kon verstaan ​​nie.
Die verhaal se tema van mededinging tussen God en mense verskyn elders in Genesis, in die verhaal van Adam en Eva in die tuin van Eden.  Die 1ste-eeuse Joodse interpretasie wat in Flavius ​​Josephus gevind word, verduidelik die bou van die toring as 'n hubristiese daad van verset teen God wat deur die arrogante tiran Nimrod beveel is. Daar was egter 'n paar kontemporêre uitdagings vir hierdie klassieke interpretasie, met klem gelê op die eksplisiete motief van kulturele en taalkundige homogeniteit wat in die narratief genoem word (vers 1, 4, 6).  Hierdie lees van die teks beskou God se optrede nie as 'n straf vir trots nie, maar as 'n etiologie van kulturele verskille, wat Babel as die wieg van die beskawing voorstel.
Outeurskap en bronkritiek
Joodse en Christelike tradisie skryf die samestelling van die hele Pentateug, wat die verhaal van die Toring van Babel insluit, aan Moses toe. Moderne Bybelwetenskap verwerp Mosaïese outeurskap van die Pentateug, maar is verdeeld oor die vraag na die outeur daarvan. Baie geleerdes onderskryf die een of ander vorm van die dokumentêre hipotese, wat beweer dat die Pentateug bestaan ​​uit veelvuldige 'bronne' wat later saamgevoeg is. Geleerdes wat hierdie hipotese bevoordeel, soos Richard Elliot Friedman, is geneig om die Genesis 11: 1-9 te sien as saamgestel deur die bron J of Jahwist/Yahwist.  Michael Coogan dui op die opsetlike woordspel oor die stad Babel, en die geraas van die "gebabbel" van die mense word so maklik in die Hebreeuse woorde gevind as in Engels, word as tipies van die Yahwist -bron beskou. : 51 John Van Seters, wat aansienlike wysigings aan die hipotese aangebring het, dui daarop dat hierdie verse deel uitmaak van wat hy 'n 'Pre-Yahwistiese stadium' noem.  Ander geleerdes verwerp die dokumentêre hipotese saam. Die 'minimalistiese' geleerdes is geneig om die boeke Genesis tot en met 2 Konings te sien soos geskryf deur 'n enkele anonieme skrywer gedurende die Hellenistiese tydperk. Philippe Wajdenbaum stel voor dat die verhaal van die toring van Babel 'n bewys is dat hierdie skrywer bekend was met die werke van Herodotus en Plato. 
Sumeriese en Assiriese parallel
Daar is 'n Sumeriese mite soortgelyk aan dié van die Toring van Babel, genoem Enmerkar en die Here van Aratta,  waar Enmerkar van Uruk 'n massiewe ziggurat in Eridu bou en 'n huldeblyk kosbare materiaal van Aratta eis vir die bou daarvan, op 'n stadium 'n beswering wat die god Enki smeek om die (of in Kramer -vertaling te ontwrig) om die taalkundige eenheid van die bewoonde streke-met die naam Shubur, Hamazi, Sumer, Uri-ki (Akkad) en die Martu-land, "die hele heelal, die goed bewaakte mense-mag hulle almal saam Enlil in 'n enkele taal aanspreek." 
Boonop dra 'n verdere Assiriese mite wat dateer uit die 8ste eeu vC tydens die Neo-Assiriese Ryk (911–605 vC) 'n aantal ooreenkomste met die later geskrewe Bybelse verhaal. 
In die Griekse mitologie, waarvan die meeste deur die Romeine aangeneem is, is daar 'n mite waarna verwys word as die Gigantomachy, die stryd tussen die reuse en die Olympiese gode om die oppergesag van die kosmos. In die vertelling van Ovidius oor die mite, probeer die reuse om die gode in die hemel te bereik deur berge te stapel, maar word deur Jupiter se donderweer afgeweer. A.S. Kline vertaal Metamorphoses 1.151-155 as:
"Hulle gee die hoogtes van die hemel nie veiliger as die aarde nie, en sê dat die reuse probeer het om die hemelse koninkryk te neem en berge op te stapel na die verre sterre. Toe gooi die almagtige vader van die gode sy weerligstraal, breek Olympus en gooi Berg Pelion af vanaf Ossa onder. " 
Die Bybelgeleerde Philippe Wajdenbaum stel voor dat die skrywer van Genesis vertroud was met die Gigantomachy -mite en dit gebruik het om die verhaal van die toring van Babel saam te stel. 
Verskeie tradisies soortgelyk aan dié van die toring van Babel kom in Sentraal -Amerika voor. Sommige skrywers [ who? ] verbind die Groot Piramide van Cholula met die Toring van Babel. Die Dominikaanse monnik Diego Durán (1537–1588) het berig dat hy 'n verslag oor die piramide gehoor het van 'n honderdjarige priester in Cholula, kort na die verowering van Mexiko. Hy het geskryf dat hy meegedeel is toe die lig van die son die eerste keer op die land verskyn, reuse verskyn en vertrek op soek na die son. Omdat hulle dit nie gevind het nie, het hulle 'n toring gebou om die lug te bereik. 'N Woedende God van die hemele het die inwoners van die hemel opgeroep wat die toring vernietig en die inwoners verstrooi het. Die verhaal hou nie verband met óf 'n vloed óf die verwarring van tale nie, alhoewel Frazer die konstruksie en die verstrooiing van die reuse met die Toring van Babel verbind. 
'N Ander verhaal, wat deur die inheemse historikus Fernando de Alva Cortés Ixtlilxóchitl (ongeveer 1565–1648) toegeskryf word aan die ou Tolteke, lui dat nadat mans vermeerder het na 'n groot stortvloed, 'n lang zacuali of toring, om hulself te bewaar in die geval van 'n tweede stortvloed. Hulle tale was egter in die war en het na verskillende dele van die aarde gegaan. 
Nog 'n ander verhaal, toegeskryf aan die Tohono O'odham -mense, beweer dat Montezuma aan 'n groot vloed ontsnap het, daarna goddeloos geword het en probeer het om 'n huis te bou wat tot in die hemel reik, maar die Groot Gees het dit met donderstorms vernietig.  
Een weergawe van die Cherokee -oorsprongsverhaal wat in 1896 weergegee is, bevat 'n toring- en 'n vloedvertelling: "Toe ons buite die groot waters geleef het, was daar twaalf stamme wat aan die Cherokee -stam behoort. En terug in die ou land waarin ons die land gewoon het. was onderhewig aan groot oorstromings. So mettertyd het ons 'n raad gehou en besluit om 'n pakhuis te bou wat na die hemel reik. En ons het begin om 'n groot struktuur te bou, en toe dit in een van die hoogste hemele uittroon, vernietig die groot moondhede die toppunt en sny dit tot ongeveer die helfte van sy hoogte af, maar toe die stam vasbeslote was om na die hemel te bou vir veiligheid is hulle nie ontmoedig nie, maar het begin om die skade wat deur die gode aangerig is, te herstel. Uiteindelik het hulle die verhewe struktuur voltooi en hulle beskou hulle as veilig teen die oorstromings. Maar nadat dit voltooi is, het die gode die hoë deel vernietig, agai n, en toe hulle besluit om die skade te herstel, het hulle gevind dat die taal van die stam verwar of vernietig is. " 
Spore van 'n ietwat soortgelyke verhaal is ook gerapporteer onder die Tharu van Nepal en Noord -Indië.  [ verdere verduideliking nodig ]
Volgens David Livingstone het die mense wat hy in 1849 naby die Ngami -meer ontmoet het, so 'n tradisie gehad, maar die bouers se koppe het 'gekraak' deur die val van die steierwerk '. 
In sy boek uit 1918, Folklore in die Ou Testament, Het die Skotse sosiale antropoloog sir James George Frazer ooreenkomste tussen Ou -Testamentiese verhale, soos die vloed, en inheemse legendes regoor die wêreld gedokumenteer. Hy het die verhaal van Livingston geïdentifiseer met 'n verhaal uit die Lozi-mitologie, waarin die goddelose manne 'n toring mast bou om die Skepper-God, Nyambe, wat op 'n spinnerak na die hemel gevlug het, na te jaag, maar die mans vergaan wanneer die maste ineenstort. Hy vertel verder soortgelyke verhale van die Ashanti wat 'n stapel pap stamper deur die mast vervang. Frazer noem ook sulke legendes onder die Kongo -mense, sowel as in Tanzanië, waar die manne pale of bome stapel in 'n mislukte poging om die maan te bereik.  Hy het verder gesê dat die Karbi- en Kuki -mense van Assam 'n soortgelyke verhaal het. Die tradisies van die Karen -mense in Myanmar, wat Frazer beskou het as 'n duidelike 'Abrahamitiese' invloed, het ook te kenne gegee dat hul voorouers daarheen migreer het nadat 'n groot pagode in die land van die Karenni 30 geslagte van Adam, toe die tale verwar is, laat vaar het en die Karen het van die Karenni geskei. Hy merk nog 'n weergawe op wat op die Admiraliteits -eilande voorkom, waar die tale van die mensdom deurmekaar is na 'n mislukte poging om huise te bou wat tot in die hemel reik.
Bybelgeleerdes beskou die boek Genesis as mitologies en nie as 'n historiese weergawe van gebeure nie.  Genesis word beskryf as begin met gehistoriseerde mite en eindig met mitiese geskiedenis.  Tog kan die verhaal van Babel geïnterpreteer word in terme van die konteks daarvan.
Genesis 10:10 sê dat Babel (LXX: Βαβυλών) deel uitgemaak het van Nimrod se koninkryk. Die Bybel noem nie spesifiek dat Nimrod die bou van die toring beveel het nie, maar baie ander bronne het die konstruksie daarvan met Nimrod geassosieer. 
Genesis 11: 9 skryf die Hebreeuse weergawe van die naam toe, Babel, na die werkwoord balaal, wat beteken verwar of verwar in Hebreeus. Die Romeins-Joodse skrywer Flavius ​​Josephus uit die eerste eeu het ook verduidelik dat die naam van die Hebreeuse woord afgelei is Babel (בבל), wat "verwarring" beteken. 
Die verslag in Genesis maak geen melding van die vernietiging van die toring nie. Die mense wie se tale in die war kom, is eenvoudig daarvandaan oor die aarde versprei en het opgehou om hul stad te bou. In ander bronne, soos die Jubelboek (hoofstuk 10 v.18–27), Cornelius Alexander (frag. 10), Abydenus (frags. 5 en 6), Josephus (Oudhede 1.4.3), en die Sibylline Oracles (iii. 117–129), gooi God die toring om met 'n groot wind. In die Talmoed het dit gesê dat die bokant van die toring verbrand is, die onderkant ingesluk is en dat die middel mettertyd laat staan ​​om te erodeer (Sanhedrin 109a).
Etemenanki (Sumeries: "tempel van die fondament van hemel en aarde") was die naam van 'n ziggurat gewy aan Marduk in die stad Babilon. Dit is beroemd herbou deur die heersers van die Neo-Babiloniese dinastie Nabopolassar en Nebukadnesar II van die 6de eeu vC, maar het ten tye van Alexander se verowerings in verval geraak. Hy het daarin geslaag om die teëls van die toring na 'n ander plek te verskuif, maar sy dood het die heropbou stopgesit, en dit is gesloop tydens die bewind van sy opvolger Antiochus Soter. Die Griekse historikus Herodotus (ongeveer 484 - ongeveer 425 v.C.) het 'n verslag van die ziggurat in sy geskiedenis geskryf, wat hy die "tempel van Zeus Belus" genoem het. 
Volgens moderne geleerdes is die Bybelse verhaal van die Toring van Babel waarskynlik deur Etemenanki beïnvloed. Stephen L. Harris het voorgestel dat dit tydens die Babiloniese ballingskap plaasgevind het.  Isaac Asimov bespiegel dat die skrywers van Genesis 11: 1–9 geïnspireer is deur die bestaan ​​van 'n skynbaar onvolledige ziggurat in Babilon, en deur die fonologiese ooreenkoms tussen Babiloniese Bab-ilu, wat "poort van God" beteken, en die Hebreeuse woord balaal, wat "gemeng", "verward" of "verwar" beteken.  Philippe Wajdenbaum stel voor dat Genesis 11: 3 direk verwys na Herodotus se beskrywing van die konstruksieprosesse wat in Babylon en Etemenanki in die boek I 179 en 181 in Histories gebruik is, en is daarom in die Hellenistiese tydperk geskryf. 
Boek van die Jubileums
Die Jubileumboek bevat een van die mees gedetailleerde verslae wat oral op die toring gevind is.
En hulle het begin bou, en in die vierde week het hulle baksteen met vuur gemaak, en die stene het hulle as klip gedien, en die klei waarmee hulle dit saamgesementeer het, was asfalt wat uit die see kom en uit die fonteine ​​van water in die land Shinar. En hulle het dit gebou: drie en veertig jaar lank het hulle dit gebou; sy breedte was 203 stene, en die hoogte [van 'n baksteen] was die derde van een; sy hoogte was 5433 el en 2 palms, en [die omvang van een muur was ] dertien stades [en van die ander dertig stades]. (Jubilee 10: 20–21, Charles se vertaling uit 1913)
In Pseudo-Philo word die rigting van die gebou nie net toegeskryf aan Nimrod nie, wat tot prins van die Hamiete gemaak word, maar ook aan Joktan, as prins van die Semiete, en aan Fenek seun van Dodanim, as prins van die Japhetiete. Twaalf mans word gearresteer omdat hulle geweier het om stene te bring, waaronder Abraham, Lot, Nahor en verskeie seuns van Joktan. Joktan red egter uiteindelik die twaalf uit die toorn van die ander twee prinse. 
Josephus ' Oudhede van die Jode
Die Joods-Romeinse historikus Flavius ​​Josephus, in sy Oudhede van die Jode (omstreeks 94 nC), die geskiedenis vertel soos in die Hebreeuse Bybel gevind en die Toring van Babel genoem. Hy het geskryf dat dit Nimrod was wat die toring laat bou het en dat Nimrod 'n tiran was wat probeer het om die mense van God af te keer. In hierdie verslag het God die mense verwar eerder as om hulle te vernietig omdat uitwissing met 'n vloed hulle nie geleer het om godvrugtig te wees nie.
Nou was dit Nimrod wat hulle opgewonde gemaak het tot so 'n belediging en minagting van God. Hy was die kleinseun van Gam, die seun van Noag, 'n vrymoedige man en baie sterk. Hy het hulle oorreed om dit nie aan God toe te skryf asof hulle gelukkig was nie, maar om te glo dat dit hul eie moed was wat daardie geluk besorg het. Hy verander ook geleidelik die regering in tirannie, en sien geen ander manier om mense van die vrees van God af te weer nie, maar om hulle voortdurend afhanklik te maak van sy mag. Nou was die menigte baie gereed om die vasberadenheid van Nimrod te volg en dit 'n stuk lafhartigheid te ag om hulle aan God te onderwerp, en hulle bou 'n toring, sonder om pyne te bespaar of in enige mate nalatig te wees oor die werk: en, vanweë die menigte hande wat daarin gebruik is, het dit baie hoog gegroei, vroeër as wat 'n mens kon verwag, maar die dikte daarvan was so groot en dit was so sterk gebou dat die groot hoogte daardeur na die uitsig minder gelyk het dit was regtig. Dit is gebou van gebrande baksteen, saam met mortel, wat van bitumen gemaak is, sodat dit nie water kan toelaat nie. Toe God sien dat hulle so waansinnig optree, het hy nie besluit om hulle heeltemal te vernietig nie, omdat hulle nie wyser geword het deur die vernietiging van die voormalige sondaars [in die Vloed] nie, maar hy het 'n oproer onder hulle veroorsaak deur verskillende tale in hulle te produseer , en veroorsaak dat hulle deur die menigte van die tale mekaar nie moet kan verstaan ​​nie. Die plek waar hulle die toring gebou het, word nou Babilon genoem, vanweë die verwarring van die taal wat hulle voorheen maklik verstaan ​​het vir die Hebreërs bedoel met die woord Babel, verwarring. Die Sibyl maak ook melding van hierdie toring en van die verwarring van die taal, as sy so sê: - "Toe alle mense uit een taal was, het sommige van hulle 'n hoë toring gebou, asof hulle daardeur opklim na die hemel, maar die gode het windstorms gestuur en die toring omvergewerp en aan almal 'n eienaardige taal gegee, en daarom het die stad Babilon genoem. "
Griekse apokalips van Baruch
Derde Apokalips van Baruch (of 3 Baruch, ongeveer 2de eeu), een van die pseudepigrapha, beskryf die regverdige belonings van sondaars en regverdiges in die hiernamaals.  Onder die sondaars is diegene wat die Toring van Babel aangestel het. In die verslag word Baruch eers (in 'n visioen) geneem om die rusplek van die siele te sien van "diegene wat die toring van twis teen God gebou het, en die Here hulle verban het." Daarna word 'n ander plek vir hom gewys, en daar, in die vorm van honde,
Diegene wat raad gegee het om die toring te bou, want hulle wat u gesien het, het menigte mans en vroue verdryf, om stene te maak onder wie 'n vrou wat stene maak, nie toegelaat word om vry te laat tydens die geboorte nie, maar gebore word terwyl sy bakstene maak en haar kind in haar voorskoot gedra het, en sy bly stene maak. En die Here verskyn aan hulle en verwar hulle spraak, toe hulle die toring gebou het tot vierhonderd drie en sestig el. En hulle neem 'n gimlet en probeer die hemel deurboor en sê: Laat ons sien of die hemel van klei of van koper of van yster is. Toe God dit sien, het Hy hulle nie toegelaat nie, maar hulle met blindheid en verwarring van spraak geslaan en dit weergegee soos jy sien. (Griekse apokalips van Barug, 3: 5-8)
Rabbynse literatuur bied baie uiteenlopende weergawes van ander oorsake vir die bou van die Toring van Babel en die voornemens van die bouers daarvan.Volgens een midrash het die bouers van die toring, wat in die Joodse bronne 'die generasie van afstigting' genoem word, gesê: 'God het geen reg om die boonste wêreld vir Homself te kies nie, en om die onderste wêreld aan ons oor te laat, daarom bou ons ons 'n toring met 'n afgod bo -op met 'n swaard, sodat dit kan lyk asof dit van plan is om met God te veg "(Gen. R. xxxviii. 7 Tan., red. Buber, Noah, xxvii. en volg) .
Die bou van die toring was bedoel om nie net God te weerstaan ​​nie, maar ook Abraham, wat die bouers tot eerbied aangespoor het. Die gedeelte noem dat die bouers skerp woorde teen God spreek en sê dat die hemel een maal elke 1,656 jaar wankel sodat die water op die aarde stort, daarom ondersteun hulle dit met kolomme sodat daar nie weer 'n stortvloed kan plaasvind nie (Gen. R. lc Tan. lc insgelyks Josephus, "Ant." i. 4, § 2).
Sommige onder daardie geslag wou selfs in die hemel teen God veg (Talmoed Sanhedrin 109a). Hulle is aangemoedig in hierdie onderneming deur die idee dat pyle wat hulle in die lug geskiet het, drup van bloed terugval, sodat die mense werklik geglo het dat hulle oorlog kon voer teen die bewoners van die hemele (Sefer ha-Yashar, Hoofstuk 9:12 –36). Volgens Josephus en Midrash Pirke R. El. xxiv., was dit veral Nimrod wat sy tydgenote oorreed het om die toring te bou, terwyl ander rabbynse bronne inteendeel beweer dat Nimrod van die bouers geskei het. 
Volgens 'n ander midrashiese verslag is 'n derde van die toringbouers gestraf deur omskep te word in semi-demoniese wesens en in drie parallelle dimensies verban te word, wat nou deur hul afstammelinge bewoon word. 
Alhoewel dit nie by die naam genoem word nie, het die Koran 'n verhaal met ooreenkomste met die Bybelse verhaal van die Toring van Babel, alhoewel dit in die Egipte van Moses afspeel: Farao vra Haman om vir hom 'n klip (of klei) toring te bou sodat hy kan opstaan hemel toe en konfronteer die God van Moses. 
'N Ander verhaal in Sura 2: 102 noem die naam van Babil, maar vertel van toe die twee engele Harut en Marut vir sommige mense in Babilon towerkuns geleer het en hulle gewaarsku het dat towerkuns 'n sonde is en dat hulle hulle magies leer, 'n toets van geloof is.  'n Verhaal oor Babil verskyn meer volledig in die geskrifte van Yaqut (i, 448 f.) En die Lisān al-ʿArab [ar] (xiii. 72), maar sonder die toring: die mensdom is deur winde saamgevee na die vlakte wat daarna "Babil" genoem is, waar hulle deur God hul aparte tale toegeken is, en daarna weer op dieselfde manier versprei is. In die Geskiedenis van die profete en konings deur die Moslem-teoloog al-Tabari uit die 9de eeu word 'n vollediger weergawe gegee: Nimrod laat die toring in Babil bou, God vernietig dit, en die taal van die mensdom, voorheen Siries, word dan in 72 tale verwar. 'N Ander Moslemhistorikus van die 13de eeu, Abu al-Fida, vertel dieselfde verhaal en voeg by dat die aartsvader Eber ('n voorouer van Abraham) die oorspronklike taal, Hebreeus in hierdie geval, mag behou omdat hy nie aan die gebou sou deelneem nie. 
Alhoewel variasies soortgelyk aan die Bybelse verhaal van die Toring van Babel binne die Islamitiese tradisie bestaan, is die sentrale tema van God wat die mens op grond van taal skei, vreemd aan Islam volgens die skrywer Yahiya Emerick. Volgens die Islamitiese oortuiging, het hy gesê, het God nasies geskep om mekaar te ken en nie geskei te word nie. 
In die Boek van Mormon vra 'n man met die naam Jared en sy gesin vir God dat hulle taal nie in die tyd van die 'groot toring' verwar moet word nie. Vanweë hul gebede bewaar God hul taal en lei hulle na die Nimrod -vallei. Van daar af reis hulle oor die see na die Amerikas. 
Ondanks die feit dat die Toring van Babel nie in die oorspronklike teks van die Boek van Mormon genoem word nie, beweer sommige leiers in The Church of Jesus Christ of Latter -day Saints dat die 'groot toring' inderdaad die Toring van Babel was - soos in die inleiding van 1981 na die Boek van Mormon - ten spyte van die chronologie van die Boek van Ether wat nouer aansluit by die 21ste eeu vC Sumeriese toring tempelmite van Enmerkar en die Here van Aratta met die godin Innana.  Kerkverskonings ondersteun ook hierdie verband en voer die werklikheid van die Toring van Babel aan: "Hoewel daar in ons tyd baie is wat die verslae van die Vloed en die toring van Babel as fiksie beskou, bevestig die Heiliges van die Laaste Dae hul werklikheid . "  In beide gevalle glo die kerk vas in die feitelike aard van ten minste een 'groot toring' wat in die omgewing van antieke Sumerië/Assirië/Babilonië gebou is.
Die verwarring van tale (confusio linguarum) is die oorsprongsmite vir die fragmentasie van mensetale wat in Genesis 11: 1–9 beskryf word, as gevolg van die bou van die Toring van Babel. Voor hierdie gebeurtenis is gesê dat die mensdom 'n enkele taal praat. In die voorafgaande Genesis 10: 5 word gesê dat die afstammelinge van Jafet, Gomer en Javan 'met hul eie tonge' versprei het, wat 'n skynbare teenstrydigheid veroorsaak het. Geleerdes het al eeue lank hierdie oënskynlike teenstrydigheid bespreek of verduidelik. 
Gedurende die Middeleeue is die Hebreeuse taal algemeen beskou as die taal wat God gebruik het om Adam in die Paradys aan te spreek, en deur Adam as wetgewer (die Adamiese taal) deur verskillende Joodse, Christelike en Moslem -geleerdes.
Dante Alighieri spreek die onderwerp in sy De vulgari eloquentia (1302-1305). Hy voer aan dat die Adamiese taal van goddelike oorsprong is en dus onveranderlik is.  Hy merk ook op dat die eerste toespraak volgens Genesis die gevolg is van Eva, wat die slang aanspreek, en nie van Adam nie. 
In sy Goddelike komedie (c. 1308–1320), verander Dante egter sy siening na 'n ander wat die Adamiese taal as die produk van Adam behandel.  Dit het tot gevolg gehad dat dit nie meer as onveranderlik beskou kon word nie, en daarom kon Hebreeus nie as identies met die taal van die Paradys beskou word nie. Dante sluit af (Paradiso XXVI) dat Hebreeus 'n afgeleide van die taal van Adam is. In die besonder, die belangrikste Hebreeuse naam vir God in die skolastiese tradisie, El, moet afgelei word van 'n ander Adamiese naam vir God, wat Dante as Ek. 
Voor die aanvaarding van die Indo-Europese taalfamilie, is hierdie tale deur sommige outeurs as 'Japhetite' beskou (bv. Rasmus Rask in 1815, kyk na Indo-Europese studies). Vanaf die Renaissance -Europa is voorrang bo Hebreeus geëis vir die beweerde Japhetiese tale, wat vermoedelik nooit beskadig is nie omdat hul sprekers nie deelgeneem het aan die bou van die Toring van Babel nie. Onder die kandidate vir 'n lewende afstammeling van die Adamiese taal was: Gaelies (sien Auraicept na n-Éces) Toskaans (Giovanni Battista Gelli, 1542, Piero Francesco Giambullari, 1564) Nederlands (Goropius Becanus, 1569, Abraham Mylius, 1612) Sweeds (Olaus Rudbeck, 1675) Duits (Georg Philipp Harsdörffer, 1641, Schottel, 1641). Die Sweedse geneesheer Andreas Kempe het in 1688 'n satiriese traktaat geskryf, waar hy die wedstryd tussen die Europese nasionaliste bespot het om hul moedertaal as die Adamiese taal aan te dui. Kempe skryf die pogings van die Sweed Olaus Rudbeck om Sweeds as die oorspronklike taal van die mensdom uit te spreek, en skryf 'n skerp parodie waar Adam Deens praat, God Sweeds en die slang Frans. 
Die voorrang van Hebreeus is nog deur sommige outeurs verdedig tot die opkoms van moderne taalkunde in die tweede helfte van die 18de eeu, bv. deur Pierre Besnier [fr] (1648–1705) in 'N Filosofiese opstel vir die hereniging van die tale, of die kuns om alles te weet deur die bemeestering van een (1675) en deur Gottfried Hensel (1687–1767) in sy Synopsis Universae Philologiae (1741).
Historiese taalkunde het lank gesukkel met die idee van 'n enkele oorspronklike taal. In die Middeleeue, en tot in die 17de eeu, is gepoog om 'n lewende afstammeling van die Adamiese taal te identifiseer.
Vermenigvuldiging van tale
Die letterlike oortuiging dat die taalkundige variëteit ter wêreld met die toring van Babel ontstaan ​​het, is pseudolinguistiek en is in stryd met die bekende feite oor die oorsprong en geskiedenis van tale. 
In die Bybelse inleiding van die Tower of Babel-verslag, in Genesis 11: 1, word gesê dat almal op aarde dieselfde taal gepraat het, maar dit strook nie met die Bybelse beskrywing van die post-Noagiese wêreld wat in Genesis 10: 5 beskryf word nie, waar daar gesê word dat die afstammelinge van Sem, Gam en Jafet aanleiding gegee het tot verskillende nasies, elk met hul eie taal. : 26
Daar was ook 'n aantal tradisies regoor die wêreld wat 'n goddelike verwarring van die oorspronklike taal in verskeie beskryf, hoewel sonder toring. Afgesien van die antieke Griekse mite dat Hermes die tale verwar het en Zeus sy troon aan Phoroneus gegee het, noem Frazer sulke berigte spesifiek onder die Wasania van Kenia, die Kacha Naga -mense van Assam, die inwoners van Encounter Bay in Australië, die Maidu van Kalifornië, die Tlingit van Alaska, en die K'iche 'Maya van Guatemala. 
Die Estse mite van "die kook van tale"  is ook vergelyk.
Opsomming van verspreide tale
Daar is verskeie middeleeuse historiografiese verslae wat poog om 'n opsomming te maak van die tale wat by die Toring van Babel versprei is. Omdat 'n telling van al die afstammelinge van Noag wat in hoofstuk 10 van Genesis (LXX) by name genoem word, 15 name vir Jafet se nageslag gee, 30 vir Gam en 27 vir Sem, het hierdie syfers gevestig geword as die 72 tale wat voortspruit uit die verwarring by Babel - alhoewel die presiese lys van hierdie tale mettertyd verander het. (Die LXX -Bybel het twee bykomende name, Elisa en Cainan, wat nie in die Masoretiese teks van hierdie hoofstuk voorkom nie, so vroeë rabbynse tradisies, soos die Mishna, praat in plaas van "70 tale".) Sommige van die vroegste bronne vir 72 (soms 73) tale is die 2de-eeuse Christelike skrywers Clement van Alexandrië (Stromata I, 21) en Hippolytus van Rome (Oor die Psalms 9) dit word in die Siriese boek herhaal Skategrot (ongeveer 350 nC), Epiphanius van Salamis ' Panarion (c. 375) en Sint Augustinus Die Stad van God 16.6 (c. 410). Die kronieke wat aan Hippolytus (ongeveer 234) toegeskryf word, bevat een van die eerste pogings om elkeen van die 72 mense wat vermoedelik hierdie tale gepraat het, te lys.
Isidore van Sevilla in syne Etymologiae (c. 600) noem die getal 72, maar sy lys met name uit die Bybel laat die seuns van Joktan val en vervang die seuns van Abraham en Lot, wat lei tot slegs ongeveer 56 name en voeg dan 'n lys by van 'n paar van die nasies bekend in sy eie tyd, soos die Longobards en die Franken. Hierdie lys sou nogal invloedryk wees op latere verslae wat die Langobarde en Franken self afstammelinge gemaak het van gelyknamige kleinseuns van Japheth, bv. die Historia Brittonum (c. 833), Die weide van goud deur al Masudi (c. 947) en Boek van paaie en koninkryke deur al-Bakri (1068), die 11de eeu Lebor Gabála Érenn, en die midrashiese samestellings Yosippon (c. 950), Kronieke van Jeragmeël, en Verwys haYashar.
Ander bronne wat 72 (of 70) tale noem wat uit Babel versprei is, is die Ou -Ierse gedig Cu cen wiskunde deur Luccreth moccu Chiara (ongeveer 600) die Ierse kloosterwerk Auraicept na n-Éces Geskiedenis van die profete en konings deur die Persiese historikus Muhammad ibn Jarir al-Tabari (c. 915) die Angelsaksiese dialoog Salomo en Saturnus die Rus Primêre kroniek (c. 1113) die Joodse Kabbalistiese werk Bahir (1174) die Prosa Edda van Snorri Sturluson (c. 1200) die Siriër Boek van die by (c. 1221) die Gesta Hunnorum et Hungarorum (c. 1284 noem 22 vir Sem, 31 vir Ham en 17 vir Japheth vir 'n totaal van 70) Villani se 1300 rekening en die rabbynse Midrash ha-Gadol (14de eeu). Villani voeg by dat dit "700 jaar na die vloed begin is, en daar was 2,354 jaar vanaf die begin van die wêreld tot die verwarring van die toring van Babel. En ons vind dat hulle 107 jaar daaraan gewerk het en dat mense lank daar gelewe het tye ". Volgens die Gesta Hunnorum et Hungarorumdie projek is egter eers 200 jaar na die sondvloed begin.
Die tradisie van 72 tale het tot in later tye voortgeduur. Beide José de Acosta in sy 1576 -verhandeling De procuranda indorum saluut, en António Vieira 'n eeu later in syne Sermão da Epifania, het verbasing uitgespreek oor hoeveel hierdie 'aantal tale' oortref kan word, daar is honderde onderling onverstaanbare tale inheems in Peru en Brasilië.
Die boek Genesis noem nie hoe hoog die toring was nie. Die frase wat gebruik is om die toring te beskryf, "sy top in die lug" (v.4), was 'n idioom vir indrukwekkende hoogte eerder as om arrogansie te impliseer, dit was bloot 'n cliché vir hoogte. : 37
The Book of Jubilees noem die hoogte van die toring as 5.433 el en 2 handpalms, of 2,484 m (8,150 voet), ongeveer drie keer die hoogte van Burj Khalifa, of ongeveer 1,6 myl hoog. Die Derde Apokalips van Baruch noem dat die 'toring van 'n stryd' 'n hoogte van 463 el of 211,8 m (695 voet) bereik het, hoër as enige struktuur wat in die geskiedenis van die mens gebou is tot die bou van die Eiffeltoring in 1889, wat 324 m hoog is (1,063 voet) hoog.
Gregory van Tours skryf c. 594, haal die vroeëre historikus Orosius (c. 417) aan dat die toring "vierkantig uitgelê is op 'n baie gelyke vlakte. Sy muur, gemaak van gebakte baksteen wat met pik gesementeer is, is vyftig el breed, tweehonderd hoog en vierhonderd en sewentig stades in omtrek 'n Stade was 'n antieke Griekse lengte-eenheid, gebaseer op die omtrek van 'n tipiese sportstadion van die tyd wat ongeveer 176 meter lank was.  Vyf en twintig hekke is aan elke kant geleë Die deure van hierdie poorte wat van wonderlike grootte is, is in brons gegiet. is verower en vernietig. '"
'N Tipiese middeleeuse verslag word deur Giovanni Villani (1300) gegee: Hy vertel dat "dit 130 km lank was, en dit was reeds 4000 tree hoog, of 5,92 km (1,68 myl) en 1000 tree dik, en elke pas is drie van ons voete. "  Die reisiger John Mandeville uit die 14de eeu bevat ook 'n verslag van die toring en berig dat die hoogte volgens die plaaslike inwoners 64 lang was, oftewel 13 km (8 myl).
Die 17de-eeuse historikus Verstegan gee nog 'n ander figuur-met die aanhaling van Isidore, sê hy dat die toring 5,164 tree hoog was, of 7,6 km (4,7 myl), en dat Josefus aanhaal dat die toring wyer was as wat dit hoog was, meer soos 'n berg as 'n toring. Hy haal ook ongenoemde skrywers aan wat sê dat die spiraalpad so wyd was dat dit huisvesting vir werkers en diere bevat, en ander skrywers wat beweer dat die pad breed genoeg was om graan te verbou vir die diere wat in die konstruksie gebruik is.
In sy boek, Strukture: Of waarom dinge nie val nie (Pelican 1978–1984), beskou professor J.E. Gordon die hoogte van die Toring van Babel. Hy het geskryf: "baksteen en klip weeg ongeveer 2 000 kg per kubieke voet (2000 kg per kubieke meter) en die breeksterkte van hierdie materiale is oor die algemeen eerder beter as 6 000 pond per vierkante duim of 40 megapascal. Elementêre rekenkunde toon aan dat 'n toring met parallelle mure kon tot 'n hoogte van 2,1 km (1,3 myl) gebou gewees het voordat die bakstene onderaan vergruis is, maar deur die mure na bo te laat taps, kon hulle op 'n hoogte gebou word waar die manne van Shinnar sou suurstof ontbreek en het asemhaling gehad voordat die baksteenmure onder sy eie gewig verpletter het. "
Pieter Brueghel se invloedryke vertolking is gebaseer op die Colosseum in Rome, terwyl latere koniese afbeeldings van die toring (soos uitgebeeld in Doré se illustrasie) baie later lyk as Moslemtorings wat deur 19de-eeuse ontdekkingsreisigers in die gebied waargeneem is, veral die Minaret van Samarra. M.C. Escher beeld 'n meer gestileerde geometriese struktuur uit in sy houtsny wat die verhaal voorstel.
Die komponis Anton Rubinstein het 'n opera geskryf wat gebaseer is op die verhaal Der Thurm zu Babel.
Die Amerikaanse choreograaf Adam Darius het 'n meertalige teaterinterpretasie van Die Toring van Babel in 1993 by die ICA in Londen.
Fritz Lang se film uit 1927 MetropolisIn 'n terugblik speel dit oor temas van gebrek aan kommunikasie tussen die ontwerpers van die toring en die werkers wat dit bou. Die kort toneel beskryf hoe die woorde wat deur die ontwerpers gebruik is om die bou van die toring te verheerlik, totaal verskillende onderdrukkende betekenisse vir die werkers gekry het. Dit het tot sy vernietiging gelei toe hulle teen die ontwerpers opstaan ​​weens die ondraaglike werksomstandighede. Die voorkoms van die toring is gemaak na Brueghel se skildery van 1563. 
Die politieke filosoof Michael Oakeshott ondersoek historiese variasies van die Toring van Babel in verskillende kulture  en lewer 'n moderne hervertelling in sy boek uit 1983, Oor Geskiedenis.  In sy hervertelling spreek Oakeshott minagting uit vir die menslike bereidheid om individualiteit, kultuur en lewenskwaliteit op te offer vir grootse kollektiewe projekte. Hy skryf hierdie gedrag toe aan fassinasie met nuwigheid, aanhoudende ontevredenheid, hebsug en gebrek aan selfrefleksie. 
A.S. Byatt se roman Babel -toring (1996) handel oor die vraag "of taal gedeel kan word, of, as dit 'n illusie blyk te wees, hoe individue, in gesprek met mekaar, nie daarin slaag om mekaar te verstaan ​​nie". 
Die progressiewe orkes Soul Secret het 'n konsepalbum geskryf met die naam BABEL, gebaseer op 'n gemoderniseerde weergawe van die mite.
Die wetenskapfiksieskrywer Ted Chiang het 'n verhaal met die naam "Toring van Babilon" geskryf wat 'n mynwerker voorgestel het dat hy die toring klim tot bo, waar hy die gewelf van die hemel ontmoet. 
Die fantasie -romanskrywer Josiah Bancroft het 'n reeks Die Boeke van Babel, wat met boek IV in 2021 moet eindig.
Hierdie Bybelse episode word gedramatiseer in die Indiese televisiereeks Bybel Ki Kahaniyan, wat vanaf 1992 op DD National uitgesaai is. 
In die Japanse televisie -anime uit 1990 Nadia: Die geheim van blou water, word die Toring van Babel deur die Atlantiërs gebruik as 'n interstellêre kommunikasietoestel.  Later in die reeks herbou die Neo -Atlantiërs die Toring van Babel en gebruik sy kommunikasiebalk as 'n wapen van massavernietiging. Beide die oorspronklike en die herboude toring lyk soos die skildery Toring van Babel deur kunstenaar Pieter Bruegel die Ouer.
In die videospeletjie Prince of Persia: The Two Thrones die laaste stadiums van die spel en die laaste baasgeveg vind in die toring plaas.
In die webgebaseerde spel Smeed van ryke die toring van Babel is 'n beskikbare 'Groot gebou'.
Die Argentynse skrywer Jorge Luis Borges het 'n verhaal geskryf met die naam "The Library of Babel".
Die toring van Babel verskyn as 'n belangrike plek in die Babiloniese verhaalboog van die Japanese shōjo -manga Helmteken van die koninklike familie.
In die videospeletjie -reeks Doom, verskyn die toring van Babel verskeie kere. In Doom (1993), word die vlak "E2M8" genoem en vind plaas by die "Toring van Babel". In Doom Eternal die veldtogvlak "Nekravol" bevat die Toring van Babel, maar in plaas van sy Bybelse doel, funksioneer dit as 'n verwerkingslyn vir die lyding van menslike siele. In die spel word dit 'The Citadel' genoem, maar die konsepkuns vir Doom Eternal (Die ewige kuns van ondergang kunsboek en die Steam Trading Card) verwys daarna as die "Tower Babel".
Die historiese probleem
Min historiese figure het sulke uiteenlopende interpretasies veroorsaak soos Moses. Vroeë Joodse en Christelike tradisies beskou hom as die outeur van die Torah ("Wet" of "Onderrig"), ook genoem die Pentateug ("Vyf boeke"), wat uit die eerste vyf boeke van die Bybel bestaan, en sommige konserwatiewe groepe glo nog steeds in Mosaïese outeurskap.
Hierteenoor staan ​​die teorie van die Duitse geleerde Martin Noth, wat, hoewel hy toegegee het dat Moses moontlik iets te doen gehad het met die voorbereidings vir die verowering van Kanaän, baie skepties was oor die rolle wat die tradisie aan hom toeskryf. Alhoewel Noth 'n historiese kern onder die tradisies van Exodus en Sinai erken, het Noth geglo dat twee verskillende groepe hierdie gebeure beleef en die verhale onafhanklik van mekaar oorgedra het. Hy het beweer dat die Bybelse verhaal wat die Hebreërs van Egipte na Kanaän opgespoor het, die gevolg was van 'n redakteur se afwyking van aparte temas en tradisies rondom 'n hoofkarakter Moses, eintlik 'n duistere persoon uit Moab.
Hierdie artikel, na aanleiding van die Bybelse argeoloog en historikus W.F. Albright bied 'n standpunt aan wat tussen hierdie twee uiterstes val. Alhoewel die essensie van die Bybelse verhaal (wat tussen Exodus 1: 8 en Deuteronomium 34:12 vertel word) aanvaar word, word erken dat die verslag gedurende die eeue van mondelinge en skriftelike oordrag lae van versamelings verkry het. Die rekonstruksie van die dokumentêre bronne van die Pentateug deur literêre kritici word as geldig beskou, maar die bronne word beskou as verskillende weergawes van een reeks gebeurtenisse (kyk Bybelse literatuur: The Torah [Law, Pentateuch, of Five Books of Moses]). Ander kritiese metodes (die bestudering van die Bybelse teks uit die oogpunt van literêre vorm, mondelinge tradisie, styl, redaksie en argeologie) is ewe geldig. Die mees akkurate antwoord op 'n kritieke probleem kom dus waarskynlik uit die konvergensie van verskillende bewyse. Nietemin, met behulp van kritiese geleerdheid, is die bronne so skraal dat die man Moses slegs in breë trekke uitgebeeld kan word.
Psigoanalise van mite 4
In Moses en Monoteïsme, wat in 1939 gepubliseer is, dieselfde jaar as Freud gesterf het, herhaal hy sy teorie met vrymoedigheid van Totem en Taboo, hoewel hy aansienlike kritiek daarvoor gekry het gedurende die kwarteeu sedert hy dit aangebied het. As dit iets is, verkondig hy dit met nog minder voorbehoud:
Hierdie oortuiging het ek 'n kwarteeu gelede gekry toe ek my boek oor Totem en Taboe (in 1912) geskryf het, en dit het sedertdien net sterker geword. Van toe af het ek nog nooit getwyfel dat godsdienstige verskynsels slegs verstaan ​​moet word op die model van die neurotiese simptome van die individu, wat ons so bekend is nie, as 'n terugkeer na die vergete belangrike gebeurtenisse in die oergeskiedenis van die mens. familie, dat hulle hul obsessiewe karakter aan die einste oorsprong te danke het en daarom hul effek op die mensdom kan put uit die historiese waarheid wat hulle bevat.
Hy gee 'n vertelde opsommingsvorm van die oorspronklike gebeurtenis van die vadermoord, meer presies en tot die punt as in sy vorige boek, en begin dit met die volgende voorbehoud, wat vaagder in Totem en Taboe geïmpliseer was:
Die verhaal word op 'n baie saamgevatte manier vertel, asof wat in werklikheid eeue geneem het om te bereik, en gedurende die lang tyd herhaaldelik herhaal is, slegs een keer gebeur het.
Dit het beslis die smaak en kenmerke van 'n verhaal, of 'n mite. Vanweë die duidelike duidelikheid, die bykomende besonderhede van sy weergawe in Totem en Taboo en die ooreenkoms met baie mites, kan ek nie weerstaan ​​om dit in sy geheel te herhaal nie:
Die sterk mannetjie was die meester en vader van die hele horde, onbeperk in sy krag, wat hy wreed gebruik het. Alle wyfies was sy eiendom, die vroue en dogters in sy eie horde sowel as miskien ook dié wat uit ander hordes gesteel is. Die lot van die seuns was moeilik as hulle hul pa se jaloesie opgewonde maak dat hulle vermoor of gekastreer of verdryf is. Hulle is gedwing om in klein gemeenskappe te woon en hulself te voorsien van vroue deur hulle van ander te steel. Die een of die ander seun kan daarin slaag om 'n soortgelyke situasie as die van die vader in die oorspronklike horde te bereik. 'N Begunstigde posisie het op 'n natuurlike manier tot stand gekom: dit was die van die jongste seun, wat, beskerm deur die liefde van sy moeder, voordeel kon trek uit sy pa se vooruitgang en hom na sy dood kon vervang. 'N Weerklank van die uitdrywing van die oudste seun, sowel as van die gunsteling posisie van die jongste, lyk in baie mites en sprokies.
Die volgende beslissende stap in die rigting van die verandering van hierdie eerste soort "sosiale" organisasie lê in die volgende voorstel: die broers wat uitgedryf is en saam in 'n gemeenskap saamgekuier het, die vader oorwin het en - volgens die gewoonte van daardie tye - alles het aan sy liggaam deelgeneem.
Kain maak Abel dood. Bybelillustrasie deur Gustave Dor , 1866.
In Moses en Monoteïsme brei Freud uit en verduidelik sy teorie ietwat. Hy spesifiseer die stadiums wat die mensdom as geheel ondergaan het, in vergelyking met die individuele neurotiese stadiums van "vroeë trauma - verdediging - latensie - uitbraak van die neurose - gedeeltelike terugkeer van die onderdrukte materiaal." Die analogie maak ekstra sin, aangesien hy beweer dat: "die ontstaan ​​van die neurose altyd terugkeer na baie vroeë indrukke in die kinderjare." Ook vir die mensdom het die vadermoord vermoedelik in 'n vroeë stadium plaasgevind, 'n soort kinderjare, van die ontwikkeling daarvan. Hy beskryf die proses:
Die mensdom as 'n geheel het ook deurgeloop onder konflikte van seksueel aggressiewe aard, wat permanente spore nagelaat het, maar wat grotendeels afgeweer en vergeet is, later na 'n lang vertraging weer lewendig geword en verskynsels met 'n soortgelyke struktuur geskep het en neiging tot neurotiese simptome.
Die genoemde latensie, wat in die individu sowel as in die kollektief bestaan, is 'n soort geestelike periode van inkubasie, waar die traumatiese gebeurtenis vergeet word vir die bewuste verstand, maar onbewustelik bly en krag kry, sodat wanneer dit uitbars, dit baie is sterker as wat dit was ten tyde van die traumatiese gebeurtenis:
Dit is veral opmerklik dat elke herinnering wat uit die vergete verlede terugkeer, dit met groot krag doen, 'n onvergelyklike sterk invloed op die massa van die mensdom uitoefen en 'n onweerstaanbare bewering maak om te glo, waarteen alle logiese besware kragteloos bly - baie baie soos die credo quia absurdum.
Hy vergelyk hierdie verskynsel met die waan van 'n psigotiese, met 'n lang vergete kern van waarheid wat by herbeginsel verdraai en kompulsief raak.
As gevolg van hierdie vertraging moet Freud verduidelik hoe iets wat vergete is, deur geslagte heen kan bly, om by mense na vore te kom as 'n baie lewendige en kragtige herinnering. In Totem en Taboe veronderstel hy nie om die vadermoord te vergeet nie, aan die ander kant het hy nie gespesifiseer dat die geheue deur die generasies bewaar word nie. Wat geïmpliseer is, was 'n gevestigde totemisme wat die trauma van die vadermoord bevat en steeds gehoorsaam word, lank nadat die werklike gebeurtenis vergete was. In Moses en Monoteïsme stel hy latensie bekend, die onderdrukte geheue wat weer kan opkom, en moet daarom hierdie proses verduidelik. Deur dit te doen, kom hy opvallend naby Carl Jung se teorieë oor die kollektiewe onbewuste en die argetipes.
Freud sê baie duidelik dat mense wel van die aanvanklike gebeurtenis vergeet het:
In die loop van duisende eeue het dit beslis vergeet dat daar 'n oervader was met die eienskappe wat ek genoem het, en watter lot hy teëgekom het.
Hy gebruik die analogie met die individu, wie se traumatiese geheue onderdruk word, diep in die onbewuste begrawe is, maar nie verdwyn het nie, daarom kan dit na vore kom, en wanneer dit gebeur, het die intensiteit hierbo beskryf. Sowel die individu as die kollektief het hierdie vermoë:
Ek meen dat die ooreenstemming tussen die individu en die massa op hierdie punt byna volledig is. Ook die massas behou 'n indruk van die verlede in onbewuste geheuespore.
Sulke onderdrukte herinneringe kan in sekere omstandighede na vore kom. Met kollektiewe herinneringe gebeur dit heel waarskynlik as gevolg van onlangse gebeure, soortgelyk aan dié wat onderdruk is.
Nou bespiegel Freud dat die individu nie net persoonlike herinneringe in die onbewuste het nie, maar ook: "wat hy by geboorte saamgebring het, fragmente van filogenetiese oorsprong, 'n argaïese erfenis." Hy probeer nie verduidelik hoe so 'n geheue deur die generasies bewaar en vervoer kan word nie, maar vind ondersteuning daarvoor by waarnemings van pasiënte. As hulle reageer op vroeë traumata, as 'n Oedipus- of kastrasiekompleks ondersoek word, blyk dit anders as suiwer persoonlike ervarings. Dit maak meer sin as dit beskou word as een of ander manier geërf van vorige generasies. Freud glo dat dit deel is van wat hy die argaïese erfenis noem.
Cronus kastreer Uranus, deur Giorgio Vasari, 16de eeu.
Hy gebruik ook die argument van 'die universaliteit van spraaksimboliek', die vermoë om een ​​voorwerp simbolies deur 'n ander te laat vervang, veral sterk by kinders. Hierdie simboliek werk ook in drome, en Freud beskou dit as 'n vermoë wat geërf is sedert die spraak ontwikkel het. Hy is hier redelik diffus, aangesien hy geen voorbeelde gee van watter soort voorwerpe en simbole hy verwys nie.
Hy gee wel toe dat die biologie -wetenskap geen verworwe vermoëns na afstammelinge kan oordra nie, maar stel vrymoedig: "Ek kan my nie voorstel dat biologiese ontwikkeling verloop sonder om hierdie faktor in ag te neem nie." Hy vergelyk ook met diere, wat hy in hierdie opsig as fundamenteel nie baie van die mens beskou nie - die argaïese erfenis van die 'menslike dier' ​​kan in omvang en karakter verskil, maar 'stem ooreen met die instinkte van diere'.
Wat 'n herinnering die argaïese erfenis laat binnedring, is as dit belangrik genoeg is of genoeg keer herhaal word, of albei. Met betrekking tot die oervader -moord, is hy baie seker:
Mans het altyd geweet - op hierdie spesifieke manier - dat hulle eens 'n oervader gehad het en hom vermoor het.
Hierdie teorieë het 'n opvallende ooreenkoms met Jung se idees oor die kollektiewe onbewuste en die argetipes. Hulle gebruik selfs soortgelyke maniere om vir hul teorieë te argumenteer. Tog maak Freud geen melding van Jung nie, en geen vergelyking met sy modelle nie. Hulle was natuurlik al dekades lank gedistansieerd en nie op sprekende terme nie - maar dit is hoogs onwaarskynlik dat Freud nie bewus was van Jung se teorieë, wat goed ontwikkel en algemeen bekend was in die tyd van Moses en Monoteïsme nie. Dit is ook heel onwaarskynlik dat Freud nie die ooreenkomste sou herken en daaroor nadink nie.
Dan verbeel Freud hom die lot van Moses, soortgelyk aan dié van die oer -tiranvader:
Die Jode, wat selfs volgens die Bybel hardkoppig en oproerig teenoor hul wetgewer en leier was, het uiteindelik in opstand gekom, hom doodgemaak en die opgelegde Aton-godsdiens verwerp soos die Egiptenare voor hulle gedoen het.
Die idee dat Moses deur die Joodse stam vermoor word, erken Freud dat hy uit 'n 1922-teks van die Duitse teoloog en Bybelse argeoloog Ernst Sellin (1867-1935) opgetel het.
Later het Freud hierdie Joodse stam ontmoet en by 'n ander aangesluit, en as deel van die kompromie tussen hulle het hulle die aanbidding van 'n vulkaangod Jahve aangepas, beïnvloed deur die Arabiese Midianiete. In 'n poging om hulself vry te laat van die skuld vir die dood van Moses, het die stam daarop aangedring om hom die vader van hierdie nuwe monoteïstiese godsdiens te maak. Op hierdie manier het hulle amper die vaderaanbidding bewerkstellig, wat Freud die basis van sy teorie oor die oorsprong van godsdiens maak. 'N Ander gevolg was:
Mettertyd het Jahve sy eie karakter verloor en meer en meer soos die ou God van Moses, Aton, gelyk.
'N Seun van God, self onskuldig, het homself opgeoffer en daardeur die skuld van die wêreld oorgeneem.
Die aanbidding van die herders, deur Rembrandt 1646.
Jesus, uitgeroep tot die seun van god, dit wil sê die simboliese voorste seun van die vermoorde vader, die leier van die opstand, dra die verantwoordelikheid vir die vader se dood en ly die gelykwaardige straf daarvoor. So kan die ander seuns, die res van die mensdom, in hulle gedagtes deur die vader vergewe voel. Dit is 'n proses wat herinner aan die Griekse konsep van katarsis, 'n reiniging wat verligting bring. Freud sien dit nader en onvermydelik, want "'n groeiende skuldgevoel het die Joodse volk - en miskien die hele beskawing op daardie tydstip - aangegryp as 'n voorloper van die terugkeer van die onderdrukte materiaal." Vir Freud is die oorspronklike vadermoord die ware 'erfsonde'. En natuurlik sien hy die Nagmaal as 'n voorbeeld van die totemfees, waar die totemdier ritueel verteer is.
Freud vind 'n beduidende verskil in die lotgevalle van Moses en Jesus - die eersgenoemde is 'n vaderfiguur, laasgenoemde die van 'n seun. Daarom beskou hy die Mosaïese godsdiens as in wese gerig op die vader, terwyl die Christendom op die seun gerig is:
Die ou God, die Vader, het die tweede plek ingeneem Christus, die Seun, het in sy plek gestaan, net soos in die donker tye wat elke seun wou begeer.
Aan die ander kant is dit ook maklik om mites en godsdienste te vind met min of geen spoor van so 'n begin nie. Freud se gevolgtrekking lyk meer waarskynlik op die gebied van die Joods-Christelike godsdiens, met die enigste hoë god van manlike eienskappe wat aanbid word. In godsdienste wat wemel van gode van beide geslagte - soos die Indiërs en die Japannese - maak die gevolgtrekking baie minder sin. Freud se godsdiens is 'n manlike, wat hy maklik in Totem en Taboo erken:
In hierdie evolusie is ek nie in staat om die plek aan te dui van die groot moedergode wat miskien oral die vaderlike gode voorafgegaan het nie.
Dit lyk asof hy dink dat moedergode voor die moord op die vader oorheers het, maar dat dit deur 'n hoë vader god vervang is. Die samelewing as geheel het om dieselfde rede tot patriargie ontwikkel:
Met die instelling van vaderlike gode het die vaderlose samelewing geleidelik verander in 'n patriargale. Die gesin was 'n rekonstruksie van die voormalige oerkudde en het ook 'n groot deel van hul vorige regte aan die vaders herstel. Nou was daar weer aartsvaders, maar die sosiale prestasies van die broer -stam was nie prysgegee nie en die werklike verskil tussen die nuwe familie -aartsvaders en die onbeperkte oervader was groot genoeg om die voortsetting van die godsdienstige behoefte, die behoud van die onbevredigde verlange te verseker vir die pa.
Weereens, hierdie ketting van gebeure lyk meer waarskynlik in 'n samelewing met 'n duidelik monoteïstiese godsdiens, soos die Joods-Christelike sfeer.
In Moses en Monoteïsme het hy sy siening oor 'n moedergodin en 'n matriargaat effens verander, soos hierbo genoem.
Die sondeval, deur Michelangelo 1512.
Skuld is ook baie meer teenwoordig in die Joods-Christelike godsdiens as in baie ander. Hierdie deel van sy teorie is baie swakker as die oor 'n werklike stryd tussen vader en seuns. Die Bybel het geen probleem met skuldgevoelens wat deur geslagte heen gestraf en gestraf word nie, en die bourgeoisie -Europa van die eeuwisseling wat Freud gehad het - en in 'n tyd ver voor die Bybel en plekke ver van Europa af, het ons min om dit te bevestig sulke volharding en oorheersing van daardie emosie. In plaas daarvan vertel die geskiedenis ons dat mense nie soveel moeite gehad het om hulself skuldig te maak nie, selfs as hulle erger optree as om 'n tiranvader te vermoor. Daar is beslis emosies wat alle lede van ons spesie pynig en heers oor baie van ons optrede - maar Freud bewys nie dat skuld een daarvan is nie, buite sy eie naaste verwysingsraamwerk.
Die sosiale perspektief
Freud se perspektief op godsdiens, ritueel en mite het verbasend min bygedra tot navorsing op hierdie terreine. Dit lyk asof dit 'n doodloopstraat is. Of die aanbidding van 'n god voortspruit uit 'n soort wreedaardige herstel of nie, die teorie gee min hulpmiddels om dit verder te verstaan. In literatuur oor die onderwerp word dit behandel as niks meer as 'n haak, in die verbygaan genoem as 'n eienaardigheid wat vergeet sou gewees het as dit die werk was van 'n minder bekende figuur as die vader van die psigoanalise.
Ek is nie seker dat Freud se siening bykomende oorwegings onwaardig is nie. Wat ons godsdiens noem, was so ver as wat ons kan sien 'n geïntegreerde deel van die menslike lewe, en die rol wat dit gespeel het, kan baie nodig wees om hulpmiddels soos Freud te verstaan. Die dinamika van die 'kudde' of die stam of kudde, in die eerste plek, is iets meer kompleks as die werking van genetika en instink - die instrumente van sielkunde en sosiologie moet ook toegepas word.
Een waardevolle bestanddeel in Freud se teorie is dat dit fokus op die sosiale perspektief, nie net op die individu nie - veel meer as die van Jung. Freud se sielkunde plaas die individu reg in die middel van die groep, van die samelewing. Die meeste - indien nie almal - van die sielkunde van die individu word verduidelik as 'n dinamiese en dikwels lastige verhouding tot die ander van die groep. Oor die algemeen handel Freud se sielkunde oor die frustrasie van die individu om by die groep aan te pas.
In Moses en Monoteïsme maak hy die duidelike onderskeid tussen die individuele en die kollektiewe perspektief, dat die psigopatologie van menslike neurose tot die individuele sielkunde behoort, "terwyl godsdienstige verskynsels natuurlik as deel van die massasielkunde beskou moet word." Dit is ook duidelik in die struktuur en praktyk van die meeste godsdienste: dit reguleer hoe die individu moet optree om aan die behoeftes van die groep te voldoen. Op hierdie manier is godsdienste sosiale wette wat aanspraak maak op 'n hoër regverdiging. Hulle is ook, met hul rituele en mites, instrumente waarmee die individu hulp verleen om daarby aan te pas.
Hierdie funksie van godsdiens, waarvoor Freud geen vreemdeling is nie, kan deur sy metode benader word, en 'n voortgesette ontwikkeling daarvan. Dit vind egter minder waarskynlik plaas op die gebied van sielkunde as in byvoorbeeld sosiale antropologie, wat handel oor die mens se gedrag in 'n meer konkrete omgewing.
Nagas en Lamias
'N Ander mitiese tipe slangmense is die nagas en lamias, hoewel hulle baie soortgelyk is aan Medusas en meer as menseslange lyk. Gewoonlik uitgebeeld met 'n mens se kop, arms en bolyf en 'n slang se onderlyf, is dit basies die reptiele ekwivalent van centaurs.Vroulike nagas en lamias is gewoonlik bonatuurlik mooi.
Die oorsprong van hierdie wesens kan natuurlik teruggevoer word na folklore. In die tradisionele verhale was Lamia 'n Libiese koningin wat kinders geëet het, maar daar word vermoed dat die gewilde beeld van haar ondermyn is deur John Keats, wat Lamia moontlik sou kon kombineer met Lilith, Adam se eerste vrou, wat met die slang in die tuin van Eden.
Nagas kom intussen uit Indië. As u die Harry Potter -reeks gelees het, onthou u Nagini, Voldemort se slang. Sy neem haar naam uit die term vir 'n vroulike naga, en manlike nagas word gewoonlik nagin genoem. Nagas wys hul Hindoe -wortels omdat hulle dikwels met meer as een paar arms uitgebeeld word. Soms het hulle selfs veelvuldige koppe.
7 biljoen mense en tel
In 2002 het Carl Haub, 'n demograaf by die Population Reference Bureau, 'n nieregeringsorganisasie in Washington, DC, sy vroeëre skatting van die aantal mense wat ooit bestaan ​​het, bygewerk. Om dit te bereken, bestudeer hy die beskikbare bevolkingsdata om die menslike bevolkingsgroeikoerse gedurende verskillende historiese periodes te bepaal, en gebruik dit om die aantal mense wat ooit gebore is, te bepaal.
Vir die grootste deel van die geskiedenis het die bevolking, indien enigsins, stadig toegeneem. Volgens die Verenigde Nasies se bepalers en gevolge van bevolkingsneigings, was die eerste Homo sapiens het ongeveer 50 000 jaar gelede verskyn, alhoewel hierdie syfer betwisbaar is. Min is bekend oor hierdie verre verlede en hoeveel van ons daar kon wees, maar teen die tyd van die landbourevolusie in die Midde -Ooste in 9000 v.C. het die aarde na raming ongeveer vyf miljoen mense gehou.
Tussen die opkoms van die boerdery en die hoogtepunt van die Romeinse heerskappy was die bevolkingsgroei traag met minder as 'n tiende van 'n persentasie per jaar; dit kruip na ongeveer 300 miljoen na AD 1. Toe daal die totaal toe plae groot dele mense uitwis. (Die "swart dood" in die 14de eeu het ten minste 75 miljoen uitgewis.) As gevolg hiervan het die wêreldbevolking teen 1650 net tot ongeveer 500 miljoen toegeneem. Teen 1800 het dit danksy verbeterde landbou en sanitasie verdubbel tot meer as een miljard. En in 2002 toe Haub hierdie berekenings laas gemaak het, het die bevolking van die planeet ontplof en 6,2 miljard bereik.
Om te bereken hoeveel mense ooit geleef het, volg Haub 'n minimalistiese benadering, begin met twee mense in 50000 v.C. en mdashhis Adam en Eva. Met sy historiese groeikoerse en bevolkingsmaatstawwe het hy beraam dat daar ooit meer as 106 miljard mense gebore is. Van hulle bestaan ​​mense wat vandag lewe slegs 6 persent, nie naastenby 75 persent nie. "[Dit is] feitlik ware mense wat vandag lewe, is 'n klein fraksie van [alle] mense," sê Joel Cohen, 'n professor in bevolkingsgroepe aan die Rockefeller- en Columbia -universiteite in New York.
Om hierdie mite ooit geldig te hou, sou meer as 100 miljard mense op aarde moes woon. 'Hoe gesellig,' sê Cohen. 'Dit lyk eenvoudig nie aanneemlik nie,' voeg hy by.
Volgens die ramings van die Verenigde Nasies loop daar vandag meer as 6,5 miljard mense op aarde. Onlangs het die bevolking elke jaar met ongeveer 1,2 persent toegeneem, vergeleke met die hoogtepunt van die laat 1960's van 'n jaarlikse groeikoers van 2,1 persent. Sommige geïndustrialiseerde lande, veral Frankryk en Japan, het 'n baie lae geboortesyfer en hul bevolking neem eintlik af, sê Haub. In ontwikkelende lande groei die bevolking steeds, maar sommige lande, soos Indië, ervaar 'n verlangsaming in hul groeikoers.