Hy oortuig jou d.m.v. bonatuurlike ervaringe soos val in die gees en ander gawes dat God met jou is en dat sy krag jou oorskadu. Solank as wat mens sukkel om ‘n smaak vir die onrealistiese te hê, so lank gaan mens sukkel om wat (moet/sou moes) gebeur (het) in die gesig te staar, want wat gebeur is nie mooi nie, maar daar is gelukkig ook dodelike snaakse voorbeelde (as jy noukeurig genoeg kan lees, oftewel bereid is om te sien wat jy lees en te lees wat sien) wat mens kan wys hoekom mens moet ligloop – soos ‘n “Vrou op duifpote” à la Stockenström in ‘Die stomme aarde’? – om die nie-snaakse voorbeelde te kan vermy. In hierdie verband bevind Du Plessis hom, wat poëtiese gehalte betref, in gewigtige geselskap: T.T. Cloete, Breyten Breytenbach, Marlene van Niekerk, Charl-Pierre Naudé, ensovoorts. Uiteindelik staan drie dinge vir my uit, wat nie noodwendig verband hou met klavier- of vioolspeel nie. En dit is miskien hoekom hierdie boek my lewe tog op ’n manier verander het(al is dit nou nie Hawking se nuutste nie, wat besig is om deel te raak van my stapel moet-eendag- klaarlees-titels).