Johannes 20:19-25 Onthou.
Jy is hier: Tuis So aanbid ons Preke So aanbid ons Preke Hoop Johannes 20:19-25 Onthou.
| | Trefslae: 5167
Waaraan het hulle gedink toe hulle daar gesit het? Ons kan maar net raai. Miskien was voorop in hulle gedagtes al die beloftes wat hulle aan die Here gemaak het, maar toe sou maklik verbreek het. Ja, het hulle dalk besef: al hulle spoggery, al hulle bravade, al hulle verklarings van toewyding het nou stukkend eb verstrooi by die hek van die Getsemane-tuin gelê. Wat toe die soldate vir Jesus gevat het, het hulle gemaak dat hulle wegkom.
Ons weet nie, broers en susters, waarheen hulle gevlug het nie, maar ons weet wat hulle met hulle saamgevat het: 'n herinnering. 'n Ontstellende herinnering van 'n Man wat Homself nie minder as God in die vlees genoem het nie, 'n Man wie hulle eenvoudig net nie uit hulle gedagtes kon kry nie, maak nie saak hoe hulle probeer het nie. Want elke keer as hulle 'n melaatse man gesien het, het hulle aan hierdie Man se barmhartigheid gedink, as hulle 'n storm gesien het, het hulle gedink aan die keer toe Hy een stilgemaak het, as hulle 'n kind op straat gesien het (een van die baie wat in hulle tyd uit die huis gegooi is), het hulle gedink aan die dag toe Hy een vasgehou het. Ja, elke keer as hulle die dominees van die tyd op die straathoeke sien bid het, het hulle gedink aan die Man wat nie geskroom het om skynheiligheid en oneerlik van reg van voor af aan te vat nie.
Onder hulle is goeie mense, moenie 'n fout maak nie. Met baie idees, en goeie voornemens. Met baie woorde en baie beloftes aan God. Maar terwyl dit bestaan, bly die dure gesluit, en die evangelie soms nêrens sigbaar waar hulle woon en werk nie. Hulle draai nie hulle rug op Christus nie, maar draai eintlik ook nie na Hom toe nie. Hulle vloek nie sy naam nie, maar loof en prys dit eintlik ook nie met hulle lewens nie. Hulle wil iets vir die Here doen, maar is nie seker wat nie.
Hoe kort is ons geheues egter nie, geliefdes? Hoe vinnig vergeet ons soms nie? Soveel gebeur met ons deur die jare. Soveel dinge verander binne onsself. Soveel dinge verander rondom os. En êrens langs die pad verlaat ons Hom. So subtiel, dat ons dit dikwels nie eers agterkom nie. Ja, ons draai nie weg van Hom af nie, ons neem Hom egter net nie saam met ons nie. Opdragte kom. Bevorderings kom. Begrotings word opgetrek. My werk word meer. Kinders word gebore. En Christus? Hy word vergeet.