Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 17 Julie 2005 (oggend)
Sing vooraf: Psalm 68:8, 16
Lofpsalm 145:1, 4, 12
Na die wet sing ons van die verlossing uit ons sondes: die versoening en redding deur die almagtige God met Ps. 98:1, 2.
Psalm 98:1, 2
Psalm 138:1, 3
Skriflesing: Esegiël 43
Teks: Esegiël 43:4, 7
En die heerlikheid van die Here het in die huis ingetrek deur die poort waarvan die voorkant na die ooste lê. (Esegiël 43:4 AFR53)
En Hy het vir my gesê: Mensekind, dit is die plek van my troon en die plek van my voetsole waar Ek vir ewig sal woon onder die kinders van Israel; . . . (Esegiël 43:7 AFR53)
Vir die Ou-Testamentiese verbondsvolk was Jerusalem en die tempel baie belangrik.
Hulle het gedink dat dit inderwaarheid die Here se hoofstad is. Daarom lees ons in Jeremia 3:17
In dié tyd sal hulle Jerusalem noem die troon van die Here; en al die nasies sal daarheen saamkom vanweë die Naam van die Here in Jerusalem; en hulle sal nie meer wandel na die verharding van hul bose hart nie. (Jeremia 3:17 AFR53)
Dis natuurlik nie so eenvoudig nie, want ons weet, en hulle het toe ook al geweet dat God alomteenwoordig is.
Maar wat wel waar is, is dat hulle gelewe het in die tyd toe die Here met hulle as volk en met hulle stad gesimboliseer het dat Hy vir Hom ’n volk uitverkies in die geskiedenis, en dat Hy uiteindelik op die nuwe aarde onder hulle sal woon.
Eeue later stel die boek Openbaring dit so dat daar op die nuwe aarde ’n stad sal wees met die naam Jerusalem, wat die stad van God sal wees, waar Hy onder sy uitverkorenes sal woon tot in ewigheid.
Wat verder waar is in hierdie gedagte, is dat dit baie suiwer en korrek is om God te sien as die werklike Koning en Regeerder van elke volk. ’n Regeerder wat sulke groot genade aan sy volk betoon dat Hy hulle suiwer van hulle onreinheid, en hulle dan deurspoel met sy heiligheid.
Hierdie hoofstuk se agtergrond begin al in die tyd van koning Salomo.
Dit gaan daaroor dat die Here van hierdie volk verwag het om geestelik en liggaamlik rein te lewe.
Daarmee saam het die Here van hulle verwag dat hulle dit uiterlik sou bewys:
Hulle moes die tempel as gebou en ook alles rondom die tempel respekteer.
Miskien sit hierin ’n waarskuwing ook aan ons om nie die uiterlike dinge van ons godsdiens, soos die Jode van toe, te gering te skat nie.
Salomo het toe gegaan en aan die suidekant van die tempelkompleks sy paleis gaan bou.
Daar was toe net ’n muur wat die koning se paleis en die kerkgebou van mekaar geskei het.
Hierdie saak het nie juis aanklank by God self gevind nie.
Die redes daarvoor was heeltemal verstaanbaar!
U moet onthou dat al die konings nie gelowiges was nie. Die afgodskultusse wat in die koning se huis aangegaan het, was letterlik in ’n dodelike kontras met die tempel van God.
Daar was van die konings wat in hierdie paleis gebly het wat hulleself met baie ydelhede besig gehou het.
Wanneer daar nou partytjies aan die gang was, het die mense nie net op die paleiserf gebly nie, maar ook op die erf waarop die tempel staan rondgeslinger.
Dit was skandelik en ontheiligend, net soos wat dit vandag nog skandelik en ongewens is.
Die saak het verder vererger onder konings soos Agas wat heidense afgodsbeelde in die tempel self ingevoer het.
Die Here gebruik in hierdie hoofstuk ’n versamelnaam om al die sondes wat die volk begaan het, te benoem: hoerery.
Daarom wyk sy heiligheid uit die tempel uit. Esegiël sien dit in ’n visioen.
Die Here wyt dit self aan al die sondes van die volk.
So word die oordeel van God geteken.
Die werklike Koning gee pad met sy heiligheid van sy volk af.
Sy volk word aan Babel onderwerp, en word gestraf.
Hulle word weggevoer, en moet oënskynlik sonder God aangejaag word na ’n vreemde land. Daar is vir hulle geen beskerming nie.
Maar dit teken nie net Israel nie.
Dit teken die wêreldgeskiedenis.
Dit teken die geskiedenis van Godsverlating, en godsdienstroueloosheid.
Dit teken die heerlikheid van God wat van sy verlaters afwyk.
Maar gelukkig is dit nie al wat geskryf word nie. God herstel sy tempel.
Hy maak ’n nuwe hemel en ’n nuwe aarde waar Hy met sy volk bly.
Israel keer weer terug uit ballingskap, en woon met die seën van die Here in hulle land.
’n Nuwe tempel word gebou.
Hierdie tempel is afgesonder van alle onheiligheid en onreinheid.
Hier trek God in met sy heiligheid. Die ligtende heerlikheid van God kom uit die Ooste na die tempel toe.
Alles is so geweldig dat Esegiël nie op sy voete kan bly staan nie; hy stort inmekaar op sy gesig.
Dis nie vir hom onbekend om so met die Here kennis te maak nie.
In hoofstuk 8 tot 11 het hy die Here ook so gesien kom, maar toe was dit om die stad te verdelg.
Toe het die koms van God ook vir hom geklink soos baie waters wat oor ’n diep afgrond stort.
Nou is alles weer presies so – maar daar is een baie belangrike verskil:
Toe het die Here gekom om te oordeel.
Nou sien hy net die ligglans van God se heerlikheid wat oor die aarde straal: Net genade.
Die Here trek weer terug onder sy volk in!
Dit is die plek van my troon!
Dis die plek van my voetsole!
Hier wil Ek vir ewig staan!
So trek die heerlikheid van die Here onder sy volk in sy tempel in!
Die genade gaan nie weer verby nie.
Dit bly tot in ewigheid.
Dit is ondeurgrondelik en ewig.
Dis so groot dat Esegiël deur die krag van God se heerlikheid op sy gesig neerval!
Wanneer die Here intrek onder sy volk, dan verander die Here sy volk. Nou sal hulle die Here en sy Naam nooit weer kan verontreinig nie.
Die Here herinner Esegiël dan aan die sondes van die verlede:
Hulle het die Here se Naam verontreinig.
Hulle het die Here se Naam verontreinig met die lyke van hulle konings. Manasse en Ammon is mos op die tempelterrein, in die tuin van die paleis, begrawe. En dit het God nie aangestaan nie.
Die Here verwyt hulle dat die koning se huis sommer so teen syne gebou staan, en dat hulle alles verontreinig het met die gruwels wat hulle bedryf het.
Maar wat belangrik is, is dat die Here nie meer verwyt nie, want Hy was klaar toornig.
. . . sodat Ek hulle in my toorn verteer het. (Esegiël 43:8 AFR53)
. . . en Ek sal vir ewig onder hulle woon. (Esegiël 43:9 AFR53)
Dis die hoogtepunt van die geskiedenis – wanneer ons met God herenig word. Ons ontsporings van ons verlede word uitgewis, en God maak self seker dat dit nie weer kan gebeur nie.
Kom ons pas die gedeelte toe. Wat was die eerste fout wat hulle gemaak het?
Hulle het die kerk en die wêreld gelykgeskakel, deurdat hulle die paleis so gebou het, dat die kerk in sy tuin gestaan het.
Die simboliese betekenis daarvan is dat die leiding uit die koning se huis uitgegaan het en dat die Here maar net by die genade en onder die reg van die aardse koning mog bestaan!
Waak daarteen. Die eise van God mag nooit naas dié van die wêreld geplaas word nie, en ook nie afgeweeg word teen dié van die wêreld nie.
Prakties gaan dit net so werk dat ons nooit ons beginsels gaan prysgee nie.
Die Nuwe Testament is baie duidelik: die tempel van God is jou liggaam!
Al kry ons hoeveel voordeel ook al uit die lewe duskant die graf as ons dit doen, dan wyk die heiligheid van God van jou in die lewe hierna.
Daar moet in jou hele lewe ’n volstrekte skeiding wees tussen wat vir God heilig is, en wat van die wêreld is.
Dan sal ons geeneen van die res van die foute maak wat Israel gemaak het nie.
Dan sal ons geen onrein partytjie hou waarop die tempel van God geskend word nie.
Ons kan met groot dankbaarheid na hierdie preek luister, omdat God met hierdie selfde heerlikheid reeds by ons ingetrek het.
Eers het God die straf oor ons versoen deur sy Seun, Jesus Christus, in ons plek te straf.
Hy is gebore en moes lewe en uiteindelik sterf.
Hy moes geweldig smarte verduur – soos die Jode in ballingskap.
Maar hulle lyding was onvoldoende, want hulle kon terugkeer na hulle land toe omdat die kruisverdienste van Jesus Christus, wat eers later sou wees, dit vanweë die krag daarvan reeds vooruit moontlik gemaak het.
Uiteindelik het die Here Jesus aan die kruis gesterf sodat ons sondes heeltemal versoen is.
Hy het die afskuwelikheid van die Satan se werking oor ons verbreek, sodat God en sy heiligheid in ons intrek kan neem.
Daarna word die Heilige Gees uitgestort – oor die kerk.
Maar daar is tog dié verskil – die gebou is dié keer die gelowiges, nie weer ’n gebou van klip nie.
Ons is die kerk van die Here.
In ons woon en werk die Heilige Gees tot in ewigheid.
Hy lei ons voetval totdat ons voor die troon van God staan in Jerusalem – die Nuwe Jerusalem.
Dan is die uitspraak van ons teks finaal vervul.
Dan is vers 4 vir ons ook waar :
Nou staan Hy met sy voetsole in sy kerk.
Nou woon Hy vir ewig onder ons!
Broeders en susters, kom ons lewe in die krag en die teenwoordigheid van die ewige God.
Wie gaan ons keer as ons God van harte wil dien?!
Wie kan ons dwing om verkeerd te raak en nie te waak dan teen die sondes waarteen God ons vermaan nie?!
Mag ons hele gemeente – en elkeen van ons afsonderlik ook – God elke oomblik aanbid en verheerlik. Want sy heerlikheid is oor ons!
Skrifberyming 2-4:1-3 (33:1-3)
Datum: 17 Julie 2005 (oggend)