Wat het dit beteken dat Italië 'n Ryk was? - Inligting
Die onderskrif van 'n foto hier sê dat "die sitting van die Groot Raad van 9 Mei 1936, waar die Ryk uitgeroep is". Wat het dit in die praktyk beteken dat Italië as 'Ryk' uitgeroep is?
Volgens die onduidelike bron, Wikipedia, is koning Victor Emmanuel III van Italië op 9 Mei 1936 tot keiser van Ethiopië uitgeroep. https://en.wikipedia.org/wiki/Victor_Emmanuel_III_of_Italy1
Ek vermoed dus dat die enigste ryk wat die Fascistiese regering van Italië op 9 Mei 1936 verkondig het, die Italiaanse Ryk van Ethiopië was. Dit is onwaarskynlik dat die fasciste op dieselfde dag 2 ryke sou verkondig. En ek het nog nooit van enige formele ryk van Italië gelees in plaas van bloot informele beskrywings van Italiaanse koloniale besittings as 'n ryk nie.
Hier is die titel van Victor Emmanuel III van 1936 tot 1939:
Koning van Italië;
Keiser van Ethiopië;
Die Italianers verower die Ryk van Ethiopië (1936).
(Junie 1936) [4: n ° 146; 25 giugno 1936; Dok.# 1143]
< Victor-Emmanuel III (+1947), King of Italy [1900-1946], of Albania [1939-1943]; Emperor of Ethiopia [1936-1943] >
Vittorio Emanuele III per grazia di Dio e per volontà della Nazione Re d'Italia
En hier is sy titel van 1939 tot 1943:
Koning van Italië, Albanië;
Die Italianers verower die koninkryk Albanië (1939).
(Junie 1939) [4: n ° 203; 31 agosto 1939; Dok.# 1229]
1943]; Keiser van Ethiopië [1936-1943]>
e di Albanië
So sien ons dat koning Victor Emmanuel III in 1936 die titel van keiser van Ethiopië geneem het en dit tot 1943 gebruik het, en dat hy nie in 1936 die titel van keiser van Italië geneem het nie.
Wat beteken dit in die praktyk dat Noord -Korea homself die 'Demokratiese Volksrepubliek Korea' noem?
Dit is 'n titel, 'n betekenislose verkondiging, maar weinig anders. Die fascistiese regerings van daardie era het natuurlik besef dat inspirerende drome om die glorie van die verlede terug te wen, vir 'n land se burgers saak maak, en dat die verkondiging deel was van die Mussolini -regering se mening oor die herwinning van Italië se gloriedae van die Romeinse Ryk, maar dit was werklik die omvang daarvan. Dit was niks anders as openbare betrekkinge of propaganda, of hoe jy dit ook al wil noem nie.
Watter rol het Italië in die Tweede Wêreldoorlog gespeel?
Italië het in 1940 by die Tweede Wêreldoorlog aangesluit as bondgenoot van Duitsland, in opdrag van sy fascistiese premier, Benito Mussolini, wat die geografiese omvang van die oorlog aansienlik uitgebrei het. Die Italiaanse veldtogte in Noord -Afrika en Griekeland het verander in moeras wat Duitsland se ingryping vereis het. In 1943, gedeeltelik as gevolg van die geallieerdes wat Sicilië oorgeneem het, het die Italianers Mussolini afgesit en 'n vredesverdrag met die Geallieerdes onderteken.
Benito Mussolini het sy eie territoriale en imperiale ambisies gehad en het bondgenootskap met Duitsland gesien as 'n kans om sy doelwitte te bereik. Toe Italië by die oorlog aansluit, het die grootste deel van die gevegte tussen Duitsland en die Geallieerdes reeds te ver noordwaarts beweeg om die Italianers te help. Maar die ingang van Italië het die oorlog na die Middellandse See -gebied gebring. Italië het Noord-Afrika wat deur die Britte beset is, binnegeval, toe Griekeland binnegeval sonder om Duitsland in kennis te stel, wat uiteindelik gedwing was om in beide veldtogte met troepe in te gryp dat dit elders broodnodig was. Duitsland het Joegoslavië in 1941 oorgeneem om na Griekeland te kom om die Italianers te help. Nadat die Geallieerdes Sicilië oorgeneem het, verwyder die ander Italiaanse leiers Mussolini uit sy amp. Daarna het hulle hulle aan die alliansie met Duitsland onttrek en 'n vredesverdrag met die geallieerde lande onderteken. Van 1943 tot 1945 het die Geallieerdes 'n uitmergelende veldtog gehad om die Duitse troepe uit Italië te dwing.
Vroeë Moderne Italië
In 1792 het die Franse die Italiaanse Skiereiland geannekseer en alle ou vestigings en oorblyfsels van feodale heerskappy verwyder. Hierdie anneksasie het baie van die Italiaanse state saamgesmelt en 'n republikeinse heerskappy opgelê wat slegs 'n kort tydperk geduur het totdat die Franse deur Oostenryk in 1796 uitgedwing is. Die Napoleontiese oorloë wat in 1796 begin het, het egter tot die vereniging van Italië in die Italiaanse gelei Republiek, wat later onder die Franse Republiek die Koninkryk Italië genoem is. Die Napoleontiese era eindig na die nederlaag van Napoleon in 1814 en die verdeling van die koninkryk in agt streke onder vreemde heerskappy.
Wat beteken Romeinse SPQR – Oorsprong en betekenis
As u Rome, die hoofstad van Italië, besoek, kan u die letters SPQR sien wat wyd gebruik word in moderne en antieke kontekste. Wat beteken hierdie letters wat soos 'n simbool gebruik word, en waarvoor staan ​​dit? Laat ons uitvind.
As u Rome, die hoofstad van Italië, besoek, kan u die letters SPQR sien wat wyd gebruik word in moderne sowel as antieke kontekste. Wat beteken hierdie letters wat soos 'n simbool gebruik word, en waarvoor staan ​​dit? Laat ons uitvind.
Alhoewel Latyn verouderd geraak het, is baie woorde en frases opgeneem in Engels en ander moderne tale. Terwyl baie van hierdie frases soos semper anticus (altyd vorentoe) maak die meeste van die dag (gebruik die dag) word hoofsaaklik in Engelssprekende lande gebruik; SPQR is een van 'n paar sulke frases wat wyd in die land van oorsprong gebruik word.
Betekenis van SPQR
Die letters SPQR is die afkorting van die Latynse frase Senatus Populusque Romanus, wat vertaal word na ' Die senaat en mense van Rome '.
Oorsprong van SPQR
Die SPQR -simbool is die eerste keer deur die Romeinse senaat gebruik toe die nasie omstreeks 80 vC in 'n republiek verander het, nadat die mense die laaste Romeinse keiser Tarquin verslaan het. In antieke Rome dui hierdie simbool die verskil aan tussen die gewone mens en die bestuursgesag van die senaat, en word dit as propaganda gebruik om die senaat te bevorder. Sowel die mense as die regering het 'n aansienlike invloed op verskillende aspekte van die vordering van die land gehad. Alhoewel gewone mense komitees saamgestel het en die mag gehad het om plaaslike aangeleenthede te beïnvloed, het die senaat groot gesag gehad oor die bewegings van gewapende magte en diplomate. Die teken het die mense daaraan herinner dat hulle deel was van 'n jong republiek, en om trots te wees daarop dat hulle nie meer deur 'n monarg regeer is nie.
Doel van SPQR
In antieke Rome
Die SPQR -simbool was die amptelike embleem van die gemeente Rome. Dit was 'n belangrike simbool in die Romeinse geskiedenis, aangesien dit op alle regeringsartikels soos munt, openbare kennisgewings, tydens die voorbereiding van monumente en ook op die uniforms van Romeinse soldate en offisiere ingeskryf was. Die keiser word beskou as 'n verteenwoordiger van die mense, alhoewel dit die keiser was wat al die bevele van die senaat besluit het. Hierdie konsep het ontstaan ​​omdat die Romeine van daardie tydperk geglo het dat die ware mag en gesag van 'n nasie van sy mense afkomstig is.
SPQR het ook deur die jare 'n paar vals en absurde betekenisse gekry. Inwoners wat ontevrede was met die invloed wat die pousdom gehad het op die gebied met die naam SPQR as 'soli preti qui rregneno', wat beteken het dat slegs priesters hier regeer '. Nie-Romeine sou die simbool noem as 'sono pazzi, questi Romani ', wat beteken dat hulle 'mal' is, hierdie Romeine.
Deesdae word die akroniem nog steeds gebruik as 'n munisipale simbool van die stad Rome. U kan hierdie bord vind op alle eiendomme van die munisipaliteite van die stad, of op enige projek wat die beheerliggaam onderneem, soos monumente, riooldeksels, vullisdromme, straatligte, ens. Die simbool is ook op ander moderne strukture aangebring, soos soos Hamburg Rathaus in Duitsland, en St. George 's Hall in Liverpool. Dit word ook in 'n algemene gesprek gebruik om te praat oor alles wat met antieke Rome verband hou.
Alhoewel die SPQR -akroniem deur die ou Romeine geskep is, inspireer die gebruik daarvan as 'n simbool mense van regoor die wêreld tot vrye denke en vooruitgang. Dit is en sal altyd 'n kragtige herinnering aan bemagtiging wees.
Die Orsini -gesin
Die Orsini -familie was een van die mees gevierde prinsgesinne in die Middeleeuse Italië en die renaissance -Rome.
Lede van die Orsini sluit pouse in,
Nikolaas III (1277-1280)
Benedictus XIII (1724-1730),
… en talle condottieri en ander relevante politieke en godsdienstige figure.
Volgens hul gesinsleer stam die Orsini af van die Julio-Claudiaanse familie van antieke Rome.
Dit is wonderlik, sowel as die beweerde verbinding met die Duitse gesinne Anhalt, Baden en Rosenberg met dieselfde naam. Die Orsini het ook 'n politieke vete met die Colonna -familie gevoer totdat dit deur die pouslike bul in 1511 in 1571 gestop is, en die stamhoofde van beide gesinne met die niggies van pous Sixtus V. getroud is.
Die Orsini was verwant aan die Boboni -familie wat in die 11de eeu in Rome bestaan ​​het.
Die eerste lede het eintlik altyd die naam van Boboni-Orsini verdubbel. Hierdie eerste bekende lede is een Bobone, in die vroeë 11de eeu, vader van Pietro, op sy beurt vader van Giacinto dei Boboni (1110-1198), wat in 1191 pous geword het as Celestine III.
Een van die eerste groot nepotiste -pouse, hy het twee van sy neefs kardinale geskep en sy neef Giovanni Gaetano (Giangaetano, oorlede 1232) toegelaat om die leentjies van Vicovaro, Licenza, Roccagiovine en Nettuno te koop, wat die kern vorm van die toekomstige territoriale mag van die gesin.
Die Boboni -van het verlore geraak saam met sy kinders, wat de domo filiorum Ursi genoem is. Twee van hulle, Napoleone en Matteo Rosso die Grote (1178-1246) het die aansien van die gesin aansienlik verhoog.
Eersgenoemde was die stigter van die eerste suidelike lyn, wat saam met Camillo Pardo in 1553 verdwyn het. Hy het die stad Manoppello, later 'n graafskap, verkry en was pouslike gonfaloniere.
Matteo Rosso, die Grote genoem, was die effektiewe heer van Rome vanaf 1241, toe hy die keiserlike troepe tot 1243 verslaan het, met die titel Senator. Twee van sy seuns en Napoleone was ook senatore.
Matteo het die tradisionele mededingers, die Colonna, uit Rome verdryf en die Orsini -gebiede suidwaarts uitgebrei tot by Avellino en noordwaarts tot by Pitigliano.
Gedurende sy lewe het die gesin stewig deelgeneem aan die Guelph -partytjie. Hy het ongeveer tien seuns gehad, wat die leen na sy dood verdeel het: Gentile (oorlede 1246) het sy oorsprong in die Pitigliano -lyn en die tweede suidelike lyn, Rinaldo dié van Monterotondo, Napoleone (oorlede 1267) dié van Bracciano en 'n ander Matteo Rosso dié van Montegiordano, uit die naam van die distrik in Rome wat die vesting van die gesin huisves.
Die bekendste van sy seuns was egter Giovanni Gaetano (oorlede 1280): as pous as Nikolaas III verkies, noem hy die neef Bertoldo (oorlede 1289) as graaf van Romagna en het twee neefs en 'n broer het kardinale geskep.
Die tweede suidelike lyn
Die opkoms van die Orsini het nie opgehou na die dood van Nicholas nie.
Die seun van Bertoldo, Gentile II (1250-1318), was twee keer senator van Rome, die boonste voet van Viterbo en vanaf 1314 Gran Giustiziere ("Great Justicer ") van die Koninkryk Napels.
Hy trou met Clarice Ruffo, dogter van die grawe van Catanzaro, en sluit 'n alliansie aan van die magtigste Calabriese dinastie. Sy seun Romano (1268-1327), genaamd Romanello, was in 1326 koninklike predikant van Rome en erf die graafskap van Soana deur sy huwelik met Anastace de Montfort. Die standpunt van Romano was duidelik Guelph.
Na sy dood het sy twee seuns sy leue verdeel en die Pitigliano en die tweede suidelike lyn gevorm.
Roberto (1295-1345), die oudste seun van Gentile II, getroud met Sibilla del Balzo, dogter van die Groot Senechal van die Koninkryk Napels.
Onder sy seuns is Giacomo (oorlede 1379) in 1371 deur Gregorius XI kardinaal geskep, terwyl Nicola (27 Augustus 1331 14 Februarie 1399) die graafskappe Ariano en Celano verkry het. Laasgenoemde was ook senator van Rome en het die gesinsgebiede in Lazio en Toskane vergroot.
Sy tweede seun, Raimondello Orsini del Balzo, ondersteun Charles III ' coup d 'état in Napels teen koningin Joan II.
Onder koning Ladislas was hy een van die min Napolitaanse feudatarisse wat hul territoriale mag kon behou ná die koninklike oorlog teen hulle.
By sy dood in 1406 is die suidelike Orsini -leentes egter gekonfiskeer. Die verhouding met die koninklike familie het onder Joan II egter koud gebly, toe Raimondello se seun Giannantonio (1386-1453) sy troepe stuur om haar te help teen die usurpasie-poging van James van Bourbon, ontvang hy in ruil die Prinsdom Taranto.
Die bande met die hof het verder toegeneem onder Sergianni Caracciolo, Joan 's minnaar en Great Senechal.
'N Jonger broer van Giannantonio, een van die dogters van Sergianni. Die Orsini het egter van kant verander toe Alfonso V van Aragon sy verowering van die koninkryk van Napels begin het. Giannantonio is bekroon met die hertogdom Bari, die posisie van Great Connestable en 'n appanage van 100,000 ducati. Giannantonio het getrou gebly aan die erfgenaam van Alfonso, Ferdinand I, maar is dood tydens 'n opstand van edeles.
Nadat hy met u wettige seuns gesterf het, is baie van hom in die koninklike kamer opgeneem.
Hierdie lyn is geïnisieer deur Guido Orsini, tweede seun van Romano, wat die graafskap Soana geërf het.
Hy en sy nageslag regeer oor die leentes van Soana, Pitigliano en Nola, maar in die vroeë 15de eeu het oorloë teen die Republiek Siena en die Colonnas van verskeie gebiede verlore gegaan. Bertoldo (oorlede 1417) het daarin geslaag om slegs Pitigliano te behou, terwyl sy kleinseun Orso (oorlede op 5 Julie 1479) graaf van Nola was en as condottiero geveg het onder die hertog van Milaan en die Republiek van Venesië.
Later het hy oorgegaan tot diens van Ferdinand I van Napels, maar nadat hy nie deelgeneem het aan die beswering van Barons nie, is hy beloon met die leen van Ascoli en Atripalda. Hy het deelgeneem aan die Aragonese veldtog in Toskane en is dood tydens die beleg van Viterbo.
Die mees uitstaande lid van die Pitigliano -lyn was Niccola, een van die belangrikste condottieri van die tyd.
Sy seun Ludovico (oorlede 27 Januarie 1534) en sy neef Enrico (oorlede 1528) het aan die Italiaanse oorloë deelgeneem in diens van sowel Frankryk as Spanje, wat dikwels van kant verander het met die tipiese gemak van die Italiaanse militêre leiers van die tyd.
Twee van Ludovico se dogter is getroud met relevante figure: Geronima met Pier Luigi Farnese, buite -egtelike seun van pous Paul III, en Marzia met Gian Giacomo Medici van Marignano, 'n belangrike generaal van die Spaanse leër.
Die lyn het begin verval na die verlies van Nola deur Ludovico, wat ook gedwing is om die Senese -heerskappy oor Pitigliano te aanvaar. Onder sy seun Giovan Francesco (oorlede op 8 Mei 1567) betree die graafskap die baan van die groothertog van Toskane.
Later is die poging van Alessandro (oorlede op 9 Februarie 1604) om die titel Monterotondo te verkry, deur pous Gregorius XIII in die wiele gery. Sy seun Giannantonio (25 Maart 1569 – 1613) verkoop beslis Pitigliano aan Toskane, in ruil vir die mark van Monte San Savino.
Die lyn het in 1640 met die dood van Alessandro uitgesterf.
Hierdie lyn is gestig deur Rinaldo, derde seun van Matteo Rosso die Grote.
Hulle was dikwels betrokke by die baronale stryd van die laat Middeleeue in Rome, terwyl ten minste drie lede van die gesin as senatore verkies is, terwyl ander as condottieri gesukkel het.
Francesco neem in 1370 deel aan die oorlog van Florence teen die Visconti van Milaan. Orso (oorlede op 24 Julie 1424) het gesterf vir die koning van Napels in die Slag van Zagonara teen die Milanese. Sy seuns Giacomo (oorlede 1482) en Lorenzo (1452) veg vir die pouslike state, Napels en Florence. Een van Giacomo se dogters, Clarice (1453-30 Julie 1488), het Lorenzo de Medici se vrou geword.
Franciotto Orsini is in 1517 deur Leo X geskep.
Die belangrikste lid van die Monterotondo Orsinis was Giovani Battista Orsini, wat onder Sixtus IV (1483) kardinaal geword het. Hy was waarskynlik een van die promotors van die mislukte komplot teen Cesare Borgia in 1502, en word vermoor as vergelding, saam met talle familielede.
Die lyn het verval sedert die laat 16de eeu, toe verskeie lede om verskeie redes vermoor of hul grond verloor het.
Sy laaste verteenwoordigers Enrico (oorlede 12 September 1643) en Francesco (1592 – 21 September 1650) het Monterotondo in 1641 aan die Barberini verkoop.
Die toring van Raimondello Orsini
Napoleone, nog 'n seun van Matteo Rosso die Grote, het Bracciano, Nerola en ander lande in die huidige noordelike Lazio ontvang.
In 1259 was hy senator van Rome. Danksy die strategiese posisies van hul leenhuise en hul beroemde kasteel wat in 1426 in Bracciano gebou is, was dit die kragtigste Orsini -lyn in die Lazio.
Graaf Carlo (oorlede na 1485), seun van 'n ander Napoleon (oorlede 3 Oktober 1480), was pouslike Gonfaloniere.
Deur sy huwelik met 'n Francesca Orsini van Monterotondo is die heidense Virginio Orsini gebore, een van die mees relevante figure van die Italiaanse politiek in die laat 15de eeu. Na die dood van Carlo, vergroot hy die ampstermyn van die gesin met lande wat sy vrou, 'n ander Orsini uit Salerno, geërf het, en veral onder die gunstelinge van Ferdinand I van Napels, wat hom aangestel het as Great Connestable of Naples.
Saam met sy neef, die kardinaal Giovanni Battista, was hy een van die felste teenstanders van pouse Innocentius VIII en Alexander VI. In 1492 het Gentile Virginio die graafskap Anguillara van Franceschetto Cybo gekoop.
Tydens die afdaling van Charles VIII van Frankryk na Italië, het hy daarin geslaag om Bracciano te behou deur te veg sonder om te veel teen hom te baklei. Ferdinand II se besittings is gekonfiskeer en gevange geneem in Castel dell 'Ovo, waar hy in 1497 vergiftig is.
Die gesin het hierdie terugslag onder die vriendeliker Medici -pouse van die vroeë 16de eeu herstel. Sy seun Giangiordano was prins -assistent van die pouslike troon. Sy seun, Virginio, was 'n beroemde admiraal vir die pouslike state en Frankryk, maar in 1539 het hy sy leërs onder die beskuldiging van verraad laat konfiskeer.
Paolo Giordano is in 1560 eerste hertog van Bracciano geskep. Hy was 'n bekwame condottiero, maar was ook 'n genadelose figuur wat sy vrou Isabella de ' Medici laat vermoor het. Vir hierdie en ander moorde moes hy na Noord -Italië vlug.
Hy word opgevolg deur Virginio, wie se erfgenaam Paolo Giordano II met die prinses van Piombino getroud is en tot prins van die Heilige Romeinse Ryk geskep is.
Sy broer Alessandro was kardinaal en pouslik erfenis, en 'n ander broer, Ferdinando (oorlede op 4 Maart 1660), het die bates van die ander lyn van San Gemini verkry. In die 17de eeu het die hertogte van Bracciano hul woonplek na Rome verhuis.
Dit, tesame met 'n algemene ekonomiese dekadensie, het die hertogdom beskadig, en laaste hertog en prins, Flavio (4 Maart 1620 - 5 April 1698) is deur die groot skuld gedwing om dit aan die Odescalchi en ander te verkoop.
Die lyn van Gravina, uit die naam van die gelyknamige stad in Apulië, is die enigste bestaande lyn van die Orsini.
Dit kom af van Francesco (oorlede 1456), 'n seun van graaf Carlo van Bracciano. Die grootste deel van sy leër was in die noorde van Lazio geleë, maar hy het in die Napolitaanse wentelbaan ingegaan toe hy in 1418 deur Sergianni Caracciolo ontbied is om te veg teen die Angevine -troepe wat hy verslaan het.
Deur die huwelik verwerf hy die titel van graaf van Gravina. Hy is hertog van Gravina gemaak deur koning Alfonso, die titel wat beslis aan sy seun Giacomo (oorlede 1472) toegeken is, waarby die provinsies Conversano, Campagna en Copertino toegevoeg is.
Twee van die seuns van Francesco, Marino (oorlede 1471) en Giovanni Battista (oorlede op 8 Junie 1476), was onderskeidelik aartsbiskop van Taranto en grootmeester van die ridders van Rhodes.
Die vierde hertog, Francesco, is in 1503 deur Cesare Borgia verwurg.
Een van sy broerskinders, Flavio Orsini, is in 1565 kardinaal geskep. Die vyfde hertog, Ferdinando (oorlede op 6 Desember 1549), het al sy leentjies deur die Spanjaarde gekonfiskeer, maar het dit na 'n 40 000 betaling teruggekry.
Na die erflose dood van hertog Michele Antonio (26 Januarie 1627), het sy grond oorgegaan na sy neef Pietro Orsini, graaf van Muro Lucano (oorlede 1641). Laasgenoemde neef Pier Francesco, wat afstand gedoen het van die opvolging ten gunste van sy broer Domenico om 'n Dominikaan te word, is later tot pous verkies met die naam Benedictus XIII.
Sy opvolger het die neef van Benedictus XIII ', prins Beroaldo Orsini, grootgemaak tot die waardigheid van prinsassistente by die pouslike troon (titel gehou tot 1958), nadat die keiser Charles VI hom reeds in 1724 'n prins van die Heilige Romeinse Ryk gemaak het . Die laaste kardinaal uit die familie was Domenico.
Die gesin verhuis na Rome in die 18de eeu, waar hertog Domenico (23 November 1790? 28 April 1874) in 1823 met Maria Luisa Torlonia trou. In 1850 was hy minister van oorlog en generaal -luitenant van die pouslike leërs, en senator van Rome ook.
Die afstammelinge van die gesin woon in Rome, Torino, Singapoer en in die Verenigde State. In die VSA is daar 'n paar mense met die van Orazine, die naam is verander toe familielede na die Verenigde State geëmigreer het weens vertaalprobleme.
Baie lede van die bloedlyn woon aan die ooskus van die Verenigde State, en sommige handhaaf nog steeds die regte Orsini -naam.
Afgesien van die Bracciano -kasteel, sluit ander noemenswaardige geboue en strukture in verband met die Orsini in:
Die Bomarzo-tuin, 'n laat-renaissance-maniëristiese galery van bisarre beeldhouwerke en argitektuur wat in die 16de eeu in opdrag van Vicino Orsini gemaak is. Dit bevat ook 'n paleis, ontwerp deur Baldassarre Peruzzi, begin in 1525 deur Gian Corrado Orsini en voltooi deur sy seun Vicino.
Die Orsini -paleis in Rome, insluitend die teater van Marcellus.
Palazzo Orsini Pio Righetti, ook in Rome.
Santo Angelo Romano (15de eeu)
Soriano nel Cimino (gebou deur Nicholas III in 1278)
Vasanello (12de eeu)
Bronne – Rendina, Claudio (2004). Le grandi famiglie di Roma. Rome: Newton Compton.
Gerolama Orsini, Pier Luigi se vrou.
Die Orsini -kasteel in Nerola.
Clarice Orsini van Jacopo.
Wat later met Lorenzo de Medici getroud is
Pepe Orsini van die Romeinse Maximus -stam.
Hy is die grys pous en is die koning van die Heilige Romeinse pouslike bloedlyne. Bo die Rothschilds en Rockefellers, maar in lyn en van dieselfde grootte as die Breakspear, Aldobrandini en ander pouslike bloedlyne …
Ridder van Malta, skenk Tom Cruise aan die Optimum Population Trust van Manchester, Engeland. Hy en sy pa is groot ontvolkingiste. Albei is gekoppel aan die pouslike bloedlyn Orsini -familie, 'n magtigste gesin wat die sameswering heeltemal onder beheer het. Pepe Orsini is die grys pous wat saam met sy swart pous in sy Society Of Jesus werk.
Die Orsini (Maximus/Orso) familie is die Zoroastrianistiese skaduhiërargie van die Jesuïete Orde.
Die "Illuminati " is slegs een van die ses huidige koppe waaruit die dier bestaan ​​en daar is 'n kop na daardie dier en 'n vrou wat op die dier ry, die euwel Koningin Hephzibah (die matriarg waarvan gesê word dat dit die reïnkarnasie van Semaramis is).
U sal nooit 'n artikel oor haar lees nie; sy is 'n Nephilim-baster, 'n agterkleindogter van Lucifer self, en sy is die moeder van die Anti-Christus, en die koningin, die Pindar, en ander is almal bang vir haar.
Soos die vorige plakkaat gesê het, ja, daar is ander waarvan u nooit hoor nie en dat alle inligting vernietig is voordat dit kan uitkom. Ek kon hierdie inligting nie verstrek as ek nie iemand was wat deur die elite gevrees word nie. Die regte mense in beheer, jy het nog nooit van hulle gehoor nie.
Mense neem kennis en onthou …
Buiteleer = wat hulle aan ons toelaat of ons toelaat om te weet, selfs al is dit vermoedelik Back Channel – COSMIC Level Info.
Innerleer = Die manier waarop dit werklik is en dit is slegs tussen hulle bekend.
dit wil sê,
Ons = Vader / Seun / Gees.
Hulle = Vader / Moeder / Seun.
Name het mag oor, of met betrekking tot, daardie wesens wat met die regte naam genoem word. Om hierdie rede en alleen hiervoor is die name wat ons in die hoofstroom algemeen ken, slegs die naam van baie ouer en kragtiger name.
Die oorspronklike name is meestal net aan hulle bekend, en glo my dat dit 'n baie uitgesoekte groep is.
Die regte 13 Zoroastriese bloedlyne van The Illuminati
Ptolemaïese pouslike bloedlyne:
Almal beheer deur die Jesuïete Orde en hul Knights of Malta en Teutonic Knights, almal gebaseer op 'n raket, beskermde Borgo Santo Spirito in Rome.
Pepe Orsini – Italië
Dit is uiteindelik die ware krag.
Dit is die Guelph en die Ghibelline se mag oor die mensdom.
Die Cecil -familie is beheer deur die magtige Jesuïete -familie, bekend as die Pallavicini.
Maria Camilla Pallavicini is baie magtiger as koningin Elizabeth II.
Die koningin en prins Philip is heeltemal ondergeskik aan die pouslike bloedlyn van die Breakspear -gesin en hul Jesuïete UKHQ in Mount Street 114.
Gaan studeer asb wat Elizabeth I befonds het daardie astronomiese bedrag geld om die Spanjaarde te beveg, ja Pallavicini.
Die magtigste man op die oomblik in die sameswering oor hierdie wêreld is 'n Romein met die naam PEPE ORSINI van die magtige Romeinse pouslike bloedlyn die Orsini, ook bekend as Orso en die ou Maximus -familie.
Daar is niemand meer kragtig as hierdie figuur wat werklik is nie die Grys Pous.
Die pouslike bloedlyne is die geheime skaduhiërargie van die Jesuïete Orde, selfs agter die swart pous wat op die nommer 1 aangewys is.
Hierdie kragtige bloedlyne is die,
U sal opmerk David Rothschild trou in die Aldobrandini met die mooi prinses Olimpia Aldobrandini.
'N Ander ware hoof hiervan is Henry Breakspear wat nou in Macau in China woon. Baie van die koppe van die pouslike bloedlyn woon nou in Asië en Indië. Wat sê dit vir jou?
Die huidige swart pous, Adolfo Nicholas is teruggekoop vir die pos as gevolg van die Jesuïete wat Asië tot stand gebring het as die volgende kragspeler op die agenda. Beide hierdie swart pous en die wit pous is nie die pouslike bloedlyn nie, hulle is albei gewone mense.
Ek het die magtigste gesinne op die planeet aangewys. Ek het die grys pous die een tussen die wit en swart genoem, maar onsigbaar.
Huis van Orsini
Hierdie Heersers van die Egiptiese Ptolemaïese dinastie is in volle beheer van die,
Geselskap van Jesus
die Swart Pous
Hier is 'n paar goeie inligting oor die Swart Pous:
Die 'Black Pope ', Superior Jesuit General (The President of the World), spreek by Loyola 'Military Fortress ' University in sy ongeratifiseerde 14de Amendement 'Little Rome ' DC United States Corporation.
'N Korporasie ingevolge die International Maritime Admiralty Law (Uniform Commercial Code) gebaseer op die Vatikaanse Canon -wet en vervolmaak deur die Romeinse Ryk.
Hy lieg oor sy mag, hy is oor die pous vanaf 1814. Hy dien en werk slegs met die skadu -Jesuïete wat die pouslike bloedlyn Orsini, Breakspear, Aldobrandini, Farnese, Somalgia, Somalië is.
Adolfo is nie van die pouslike bloedlyn nie, sommige Black Pope was al.
Die volgende aan bewind onder die Jesuïete is die Bourbon, koning Juan Carlos van Spanje. Die Romeinse monarg van die wêreld, die koning van Jerusalem en SMOM Military Navigator.
Dit is tans die ware kragstelsel van die wêreld. Adolfo dien as 'n militêre generaal wat die Zoroathrianism en Mithraism -raaiselskole beskerm. Die Jesuïete is geskep deur die pouslike bloedlyn Farnese tydens die bewind van Farnese pous Paul III.
Loyola is in opdrag van Alessandro kardinaal Farnese.
Die misdaadfamilie van Borgia het die Jesuïete geskep!
Na die verskriklike heerskappy van pous Alexander VI, was die Romeine 'n afsku van die Spanjaarde en beloof dat daar nooit weer 'n Spaanse pous sou wees nie.
Hierdie vyandigheid teenoor die Spaanse is verder vererger deur die Sak van Rome in 1527 om die egskeiding van Henry VIII van Catherine van Aragon te voorkom.
Die Borgia -antwoord op hierdie Spaanse vyandigheid was die totstandkoming van die orde van Jesuïete, 'n quasi godsdienstige/militêre strydmag wie se lede heeltemal toegewy was aan hul Spaanse leier wat die militêre titel van generaal gedra het.
Soos die Wit Pous, word die generaal lewenslank verkies en is die Jesuïet-dinastie 'n parallelle of pseudo-Pausdom … Natuurlik is die generaal tevrede om die vertoning agter die skerms uit te voer om nie die eeue-oue Italiaanse haat te wek nie die Spaanse.
Daar word na die Jesuïete -generaal verwys as die ' "Black " Pous by die Vatikaan omdat hy altyd swart aantrek.
Die Jesuïete is amptelik in 1540 deur pous Paulus III gestig. Ignatius LIEola het hul eerste generaal geword.
Don Francis Borgia was die agterkleinseun van pous Alexander VI, en medestigter van die Jesuïete. Aan sy moeder se kant was hy afstammelinge van koning Ferdinand van Aragon.
Die Spaanse beheer die Vatikaan deur die Jesuïete.
Die Spaanse Inkwisisie het die afgelope 500 jaar die Vatikaan beheer deur middel van die Jesuïete. Al die Jesuïete antwoord op hul generaal in Rome, en hy is op sy beurt tevrede om die vertoning agter die skerms uit te voer, sonder publisiteit of publieke lof, om nie die eeue oue Italiaanse vyandigheid teenoor die Spaanse te wek nie.
Vaticanus is dan 'n kombinasie van Vatic + anus, net soos Romanus 'n kombinasie van Rome + anus is.
Daarom beteken vaticanus collis of vaticanus mons die profetiese heuwel of berg, wat as die heuwel of berg van profesie herformuleer kan word. Die woord Vatikaan is slegs 'n verkorte vorm van die woord Vaticanus, net soos Claudian 'n verkorte vorm van Claudianus is, soos hierbo getoon.
Hierdie assosiasie van die Vatikaan met profesie word selfs bevestig deur hierdie onlangse Katolieke boek:
Waar kom die woord "Vatican " vandaan en wat beteken dit? Die woord is afgelei van die Latynse vates, wat '#vertellers van die toekoms' beteken. "
Hierdie naam was die naam wat aan 'n heuwel aan die westelike oewer van die Tiberrivier in Rome gegee is, want daaglikse opstellings van waarsêers het hul verbygangers op straat daar gesmokkel.
In die veertiende eeu, toe die pousdom van Avignon (Frankryk) na Rome teruggekeer het, het die huidige Vatikaan die tuiste van die pouse geword, en die woord het verwys na die enklawe in die middel van Rome wat die setel geword het die Rooms -Katolieke Kerk.
Bron: Ongelooflike boek van die feite van die Vatikaan en pouslike nuuskierighede, deur Nino Lo Bello – 1998
Hier is 'n vers uit die Latynse Vulgaat -Bybel en King James as 'n voorbeeld van die gebruik van vatic (klem lê op my):
Ons kan ook nie meer 'n foutiewe e -pos in ons e -posadres hê nie.
En kyk, ek het besef dat God hom nie gestuur het nie, maar dat hy hierdie profesie teen my uitgespreek het, want Tobía en Sanballat het hom gehuur.
Let nou op die volgende munte wat in die Vatikaanstad van 1955 tot 1965 onder drie pouse geslaan is.
Die inskripsie aan die agterkant van die muntstuk lui in Italiaans "CITTÁ DEL VATICANO ", wat, soos ons nou kan sien, Stad van Profesie beteken.
Pous Pius die 12de – 1958
Pous Johannes die 23ste en#8211 1959
Pous Paulus die 6de – 1963
En die vrou wat jy gesien het, is die groot stad wat heers oor die konings van die aarde.
Daar is ook 'n vrou aan die agterkant, en aan haar voete is haar titel, FIDES, wat geloof beteken. Hierdie vrou is simbolies van die Rooms -Katolieke geloof, of Rooms -Katolieke Kerk.
Interessant genoeg beteken die woord anus in Latyn ook 'n ou vrou ", dus is Vaticanus 'n kombinasie van twee woorde wat ook lei tot The Old Woman of Prophecy, wat hierdie vrou simbolies is van die Katolieke Kerk.
Hierbo is 'n pouslike medalje wat deur Pius XI in 1929 geslaan is ter herdenking van beide die Lateraanse Verdrag, wat die pouslike soewereiniteit herstel het en Vatikaanstad 'n onafhanklike staat gemaak het, en die 50ste jubileum van sy priesterskap.
Die sonplank van die nagmaal verskyn in die lug bo die Lateraanse en Sint -Pietersbasilieke, oor die beker van die mis.
Hier is 'n foto van dieselfde simbologie van die beker en wafergas van die Katolieke mis, gebruik in die venster van die kerk Dominus Flevit op die Olyfberg, met uitsig op die tempelberg van Jerusalem, aanlyn by Christus Rex. Let op die golwende sonstralingspatroon rondom die beker.
FIDES, die Katolieke geloof, met die goue beker van die mis, uitgebeeld deur Lorenzo Sabbatini en sy assistente van 1573 -1576 op die gewelf van die First Sala dei Foconi, die Vatikaan.
Oor sy leringe gepraat, Jesus Christus gesê:
MATTHEUS 9:17 Ook gooi mense nie nuwe wyn in ou bottels nie; anders breek die bottels en loop die wyn weg en gaan die bottels om; maar hulle gooi nuwe wyn in nuwe bottels, en albei word bewaar.
FIDES, die Katolieke geloof,
hou die goue beker van die mis,
uitgebeeld deur Lorenzo Sabbatini en sy assistente
op die gewelf van die Eerste Sala dei Foconi, die Vatikaan.
Dus die suiwer leringe van Jesus word gesimboliseer deur nuwe wyn (nie-alkoholiese druiwesap), maar die goue beker wyn in die hand van die vrou van Openbaring 17 is vol gruwels en die vuilheid van haar hoerery, wat afvallige leer voorstel, bedorwe bedorwe dogma, die gebooie (voorskrifte) van mans, waardeur sy al die nasies dronk gemaak het.
Plafonpaneelverf van FIDES deur Francesco Podesti,
Onberispelike ontvangs kamer van die Borgia -toring, die Vatikaan.
Openb 17: 2 Met wie die konings van die aarde gehoereer het en die bewoners van die aarde dronk geword het van die wyn van haar hoerery. …
Openb 17: 4 En die vrou was bekleed met pers en skarlakenrooi, en versierd met goud en edelgesteentes en pêrels, met 'n goue beker in haar hand vol gruwels en vuilheid van haar hoerery;
Die Katolieke geloof word weer in hierdie skilderye voorgestel as 'n vrou wat 'n goue koppie wyn met die ronde wafel van die nagmaal vashou.
FIDES uitgebeeld op die kansel van die Benediktynse Melk -klooster aan die Donau in Oostenryk, wat vroeg in die 18de eeu gebou is.
In FIDES ' is die linkerhand die goue beker (voor die kruis), en agter haar regterskouer is die heidense sonbrandbeeld.
Dit is die titelblad van a Rooms -Katolieke missaal, gepubliseer in 1779, wat 'n bekerhouer FIDES uitbeeld.
Die Missal bevat die gebede wat deur die priester by die altaar gesê is, sowel as alles wat amptelik gelees of gesing word in verband met die offer van die Heilige Misoffer gedurende die kerklike jaar, volgens die Catholic Encyclopedia.
Kan dit duideliker wees dat die Katolieke Kerk inderdaad die simbologie aangeneem het van 'n vrou wat 'n goue beker vashou, presies soos beskryf, en ter vervulling van die profesie van Openbaring 17?
Inderdaad, en dit wil voorkom asof geen ander Christelike denominasie behalwe die Katolieke Kerk homself op hierdie manier uitgebeeld het nie.
Pouslike Rome se simboliek van FIDES het blykbaar sy oorsprong in die antieke heidense Rome. Links is 'n opvallend soortgelyke Romeinse Denarius, met FIDES wat militêre standaarde het, 'n algemene tema oor muntstukke uit antieke Rome, wat 'n militêr uitbeeld wat getrou is aan die regerende keiser.
Soos hierbo so onder
Hier is nog 'n beeld van FIDES, getiteld The Triumph of Faith over Idolatry deur Théodon Jean Baptiste, in Chiesa del Gesù, die Jesuïete Kerk van Rome. Hierdie beeld is aan die linkerkant van die graf van Ignatius Loyola, die stigter van die Jesuïete.
Openb 12: 3 En daar verskyn nog 'n wonder in die hemel en daar was 'n groot rooi draak met sewe koppe en tien horings en sewe krone op sy koppe.
Rev 12: 4 En sy stert trek die derde deel van die sterre van die hemel en gooi dit op die aarde; .
Openb 12: 9 En die groot draak is uitgewerp, die ou slang, die duiwel genoem, en Satan, wat die hele wêreld mislei;
Bogenoemde verse maak dit duidelik, selfs in oppervlakkige lees, dat die Groot Rooi Draak Satan is.
Maar daar is 'n ander verhouding wat nie so duidelik blyk nie. Vers 4 verwys na die geboorte van Jesus, en Satan probeer om die baba Jesus dood te maak. Satan het egter nie self hierdie moord gepleeg nie. Hy het sy poging aangewend deur die krag van een man op aarde.
MATTHEUS 2:13 En toe hulle vertrek, kyk, verskyn die engel van die Here in 'n droom aan Josef en sê: Staan op, neem die jong kind en sy moeder en vlug na Egipte, en wees daar totdat ek u bring woord: want Herodes sal die jong kind soek om hom te vernietig.
Herodes die Grote, die Koning van Judea en Palestina was die agent wat Satan gebruik het in sy poging om die baba Jesus dood te maak.
Dit is opmerklik dat Herodes sy amp van die Romeinse Ryk ontvang het. In 37 v.C. Herodes die Grote verower Jerusalem met die hulp van Romeinse leërs en maak homself koning.
Let nou weer op in Openbaring 12: 3 dat Satan beskryf word as sewe koppe, tien horings en sewe krone.
Dit is belangrik, want dit is 'n sleutel om Satan en sy agente elders in Openbaring te identifiseer:
Rev 13: 1 En ek het op die sand van die see gaan staan ​​en 'n dier uit die see sien opstaan ​​met sewe koppe en tien horings, en op sy horings tien krone en op sy koppe die naam van godslastering.
Rev 13: 2 En die dier wat ek gesien het, was soos 'n luiperd, en sy voete was soos die voete van 'n beer, en sy bek soos die bek van 'n leeu; en die draak het hom sy krag gegee en sy sitplek en groot gesag.
Hier kan 'n ander agent van Satan gevind word.
Alhoewel dit byna identies is in die beskrywing, is dit nie Satan nie, want vers 2 sê dat hierdie dierlike mag sy krag van die draak kry en 'n duidelike verwysing na Satan. Soos ons in Matteus gesien het, Satangebruik die mag van die antieke Romeinse Ryk om die moord op Jesus. Die draak en Rome het met dieselfde verstand na dieselfde doel gewerk.
In Openb 13: 2 kan ons dus vervang Rome vir die woord Draak.
Die wapen van Gregorius XIII wat hier getoon word, is een van twee wat bo die deure in die galery van kaarte in die Vatikaan gevind kan word.
Openbaring 12 vertel ons dit duidelik die draak is simbolies van Satan, so hoekom het 'n pous dit as sy simbool gebruik?
In 1582, by dekreet van Gregorius XIII (Inter Gravissimas), is 10 dae van die kalender verwyder, en 'n nuwe stelsel van skrikkeljare is ingehuldig.
Zion – Sion – Sun
Vir die meeste mense is " Zion " die naam vir Jerusalem sowel as vir die nasie Israel (Isis-Ra-El).
Meer spesifiek "Sion " is die naam wat gegee word aan 'n heuwel van Judea waarop die stad Jerusalem gebou is. In werklikheid verwys die naam "Zion " na "Sion ", wat beteken "Sun ".
Daarom verwys die naam " Zionisme " eintlik na die sonkultus, die Babiloniese kultus, en f.i. het betrekking op geheime samelewings soos die " Priore de Sion " of "Priory of Sion " (wat beteken: priory of the Sun "), wat 'n deel van sy geheimhouding verloor het weens die feit dat die Rennes le Chateau -raaisel het so gewild geword onder sekere kringe.
The Priory of Sion is 'n geheime genootskap wat rondom die Merovingiese bloedlyn geskep is (wie se voorouers [word beweer] ook teruggevoer kan word na die koninklikes van Sumer, Troy en die Griekse 'Gods ') en ook verband hou met die Tempeliers as die Illuminati. "
Dit is veral vanweë die ware betekenis van "Zion ", dat die heuwel in Jerusalem so genoem is.
Wat die sonkultus-kundiges betref, simboliseer heuwels die manier om nader aan hulle te kom God, vanweë die feit dat 'n mens bo -op hulle nader aan die son is, wat hulle simboliseer God.
Vandaar "mount Sion " of "Sun mountain ".
Die keiserlike adel van Italië
H.E. Graaf / Graf Don Francisco Acedo Fernández Pereira,
de jure hertog van Candia en hertog van Kreta,
Graaf van Dominè, graaf van Bergamin,
Graaf Wetter-Tegerfelden, Patriciër van Napels,
Edel van Paternò, Hidalgo van Navarra en Castille.
H.E. Graaf / Graf Don Manuel Santiago Acedo Fernández
Patrisiër van Napels, edel van Paternò,
Hidalgo van Navarra en Castille.
(Graaf van die Heilige Romeinse Ryk)
H.E. Gravin / Graefin Donna Matilde Antonia Fernández del Amo
(Gravin van die Heilige Romeinse Ryk)
H.E. Graaf / Graf Antonia Clemente Alberti di Poja.
H.E. Markies / markgraaf Don Camillo Aldobrandini.
(Markies van die Heilige Romeinse Ryk)
PRINCIEEL HUIS VAN ALLIATA
H.S.H. Prins / Furst Don Gabriele Alliata di Villafranca.
(Prins van die Heilige Romeinse Ryk)
PRINSIEEL HUIS VAN ALONZO DI ANCONA
Kyk: graaf en baron von Reinheim en
Baron von Steffenberg, Senior lyn*
H.S.H. Prins / Furst Don Aaron Alonzo di Ancona,
Hertog / Herzog van Filottrano en van Monte Conero,
Markies / markgraaf van Apiro, graaf / graf van Visso,
Edele en Patrisiër van Rome en Ancona.
(Prins, hertog, markies en graaf van die Heilige Romeinse Ryk)
H.S.H. Prinses / Furstin Donna Arianna Alonzo di Ancona,
Hertogin van Filottrano en Monte Conero,
Maartse van Apiro, gravin van Visso.
(Prinses van die Heilige Romeinse Ryk)
H.S.H. Prinses / Furstin Donna Alyssandria Alonzo di Ancona,
(Edel van die Heilige Romeinse Ryk)
PRINCELY HUIS VAN d 'AQUINO
H.S.H. Prins / Furst Don Alessandro d 'Aquino.
ATTEMS of ATTIMIS
H.E. Graaf / Graf Federico Cristiano Attems.
PRINCELY HUIS VAN d 'AVALOS
H.S.H. Prins / Furst Don Francesco d 'Avalos.
BARBIANNO DI BELGIOIOSO D 'ESTE
H.S.H. Prince / Furst Barbianno di Belgioioso D 'Este.
H.E. Graaf / Graf Guido Barbianno di Belgioioso.
H.E. Graaf / Graf Ferrante Mercurino Benvenuti.
Ridder / Ritter Bonacolsa Bonacossi.
(Ridder van die Heilige Romeinse Ryk)
PRINSELLE HUIS VAN BONCOMPAGNI LUDOVISI
H.S.H. Prins / Furst Don Nicolo Francesco Boncompagni Ludovisi.
PRINCIEEL HUIS VAN BONIFAZI DI STATTE
de jure Prins van Tournai,
Graaf van die Heilige Romeinse Ryk,
Graaf van Statte, Baron van Ardgour.
(Graaf van die Heilige Romann -ryk)
de jure Prinses van Tournai,
Gravin van die Heilige Romeinse Ryk,
Gravin van Statte, barones van Ardgour.
(Gravin van die Heilige Romannryk)
H.E. Graaf / Graf Frederico Bossi Fedigrotti.
(Baron van die Heilige Romeinse Ryk)
H.E. Graaf / Graf Neri Capponi.
PRINCIEEL HUIS VAN CARACCIOLO
H.S.H. Prins / Furst Don Francesco Caracciolo.
PRINCIEEL HUIS VAN CARAFA DELLA SPINA
H.S.H. Prins / Furst Don Gregorio Carafa Della Spina.
H.E. Baron / Freiherr Giuseppe Compagnino.
H.E. Graaf / Furst Carlo Castelbarco Albani Visconti Simonetta.
H.E. Graaf / Furst Castracane Degli Antelminelli.
PRINCIEEL HUIS VAN CHIGI ALBANI DELLA ROVERE
H.S.H. Prins / Furst Don Agostino Chigi Albani Della Rovere.
H.E. Graaf / Graf Oscar Cigala.
D 'ANTONINICH / BARONY VON DEM CHERSO
(Huis van Steinhurst von der Steinhorst, (*Senior reël)
Kyk: Princely County en Barony von der Steinhorst,
Baronie van Dromcummer, *Senior Line.
Koninkryk van Wesfale, Prins Elektorskap van Wesfale
Prinsdom Fulda, markies van Auvergne, *Cadet Line.
H.Ill.H. Graaf / Graf Nelson Keith Steinhurst von der Steinhorst,
Baron / Freiherr von dem Cherso.
H.Ill.H. Gravin / Graefin Diana Elaine Antoninich-Steinhurst von der Steinhorst,
Barones / Freifrau von dem Cherso.
(Barones van die Heilige Romeinse Ryk)
H.R.H. Prins Keith Patrick Steinhurst van Westfalen,
(Sien: Koninkryk van Westfalen, *Cadet Line)
H.Ill.H. Gravin / graefin Joanna Nicole Steinhurst von der Steinhorst,
H.E. Graaf / Graf Giovanni di Collalto.
H.E. Graaf / Graf Antonio Vicardo Colloredo Mels.
H.E. Gravin / Graefin Gisella de Conti.
H.E. Graaf / Graf Kyrill di Gerasa,
Conte di Gerasa, biskop van Aurora en Illinois.
PRINCELY HUIS VAN DORIA PAMPHILJ LANDJ
H.S.H. Don Prince / Furst Jonathan Paul Andrea Doria Pamphilj Landj.
H.E. Markies / Markgraaf Giorgio Doria,
Graaf / Graf van Montaldeo.
KONINKRIJK VAN ETRURIA IN DIE HEILIGE ROMANSE RYK
(Sien: Hertogdom Florence en Prinsdom Santa Croce)
H.R.H. Prins Ralph van Etruria,
Hertog van Florence, de jure koning van Etruria,
Keiserlike visekanselier van Italië.
(Koninkryk in die Heilige Romeinse Ryk)
H.R.H. Prinses Marianne van Etruria,
Hertogin van Florence, de jure koningin van Etruria.
H.R.H. Prins Rutherford van Etruria,
Oorerflike Prins van Etruria,
Hertog van Florence.
Hertogdom van Florence
(Sien: Koninkryk van Etruria en Prinsdom Santa Croce)
Hertog / Herzog van Florence,
(Hertog van die Heilige Romeinse Ryk)
Hertogin / Herzogin van Florence,
(Hertogin van die Heilige Romeinse Ryk)
Oorerflike hertog / Herzog van Florence,
H.E. Graaf / Graf Antonio Sciortino.
H.E. Graaf / Graf Alessandro dalla Fratta Pasini.
H.E. Graaf / Graf Walfredo della Gherardesca.
H.E. Graaf / Graf Don Alberto Carlo Giovanelli.
PRINSELE HUIS VAN GONZAGA
H.S.H. Prins / Furst Don Maurizio Gonzage.
Ridder / Ritter Gian Andrea Gropplero di Troppenburg.
PRINCIES HUIS VAN GUASCO GALLARATE of GALLARATI
H.S.H. Prins / Furst Don Francesco Guasco Gallarate.
PRINCIEEL HUIS VAN HERCOLANI
PRINSIEEL HUIS VAN LANDI
H.S.H. Prins / Furst Landi van Valditaro,
Prins van Valditaro.
PRINS KIESERSKAP VAN LOMBARDIE
Sy keiserlike en koninklike hoogheid
Prins Karl Friedrich van Duitsland,
Keiserlike keurvors van Lombardije,
Hertog en Prins van Lombardy,
de jure Koning van Lombardy.
(Prinsverkieser van die Heilige Romeinse Ryk)
KONINKRIJK VAN ITALIË / LOMBARDIE
H.I. & amp.R.H. Prins Karl Friedrich von Deutschland,
de jure Karel VIII I.R. ,
de jure Koning van Italië / Lombardy.
(Koning in die Heilige Romeinse Ryk)
Hertogdom van Lombardije
de jure Karel VIII I.R.
Hertog / Herzog van Lombardy.
HOOF VAN LOMBARDIE
Prins / Furst van Lombardy.
Hertogdom van LUCCA
Keer terug na die keiserlike kroon.
Hertog / Herzog van Lucca.
H.E. Markies Don Marco Lupis Macedonio Palermo,
13de hertog van San Donato, 12de hertog van Grottolelle,
14de markies van Tortora, 11de markies van Ruggiano,
10de markies van Oliveto, 8de markies van Capriglia,
Graaf / Graf en Ridder / Ritter van die Heilige Romeinse Ryk.
(Graaf en ridder van die Heilige Romeinse Ryk)
H.E. Markies / markgraaf Antonio Maresca.
H.S.H. Prins / Furst Marulli Di San Cesario.
H.E. Graaf / Graf Marulli.
HUISHUIS VAN MASSA EN CARRARA
Hertog en markies van Massa en Carrara.
(Hertog en markies van die Heilige Romeinse Ryk)
Teruggekeer na die keiserlike kroon en keiser,
Hertog van / Herzog von Modena.
(Soewereine Hertogdom van die Heilige Romeinse Ryk)
HOOF DI SANTA CROCE
(Sien: Koninkryk Etruria en Hertogdom Florence)
Prince di Santa Croce, Prince del Monte Titano,
Duke di Santa Croce, Duke del Monte Titano,
Marquis del Monte Titano, graaf van Valais,
Graaf del Monte Titano, graaf en baron Johnson,
Rykskrywer van die Heilige Romeinse Ryk,
Edel van Rome en Patrisiër van Rome.
Princess di Santa Croce, Princess del Monte Titano,
Hertogin van Santa Croce, hertogin van Monte Titano,
Marchioness del Monte Titano, gravin van Valais,
Gravin del Monte Titano, gravin en barones Johnson
Oorerflike Prince di Santa Croce,
Hertog del Monte Titano, markies del Monte Titano.
HUIS VAN JOHNSON DI SANTA CROCE
H.E. Graaf / graf Charles Daniel II Johnson di Santa Croce,
Baron / Freiherr di Santa Croce.
(Graaf en baron van die Heilige Romeinse Ryk)
H.E. Gravin / graefin Rebecca Johnson di Santa Croce,
Barones / Freifrau di Santa Croce,
(Gravin en barones van die Heilige Romeinse Ryk)
H.E. Graaf / graf Charles Daniel III Johnson di Santa Croce,
H.E. Gravin / graefin Jennifer Johnson van Santa Croce,
Barones / Freifrau di Santa Croce, (mev. Anderson).
H.E. Graaf / Graf Andrew Johnson di Santa Croce,
PRINSIEEL HUIS VAN MELI LUPI
H.S.H. Prins / Furst Don Bonifazio Meli Lupi.
Hertogdom van MILAAN
Deel van die keiserlike erfdeel van die keiser.
Hertog van / Herzog von Milan.
PRINCIEEL HUIS VAN MILANO D 'ARAGONA
H.S.H. Prins / Furst Don Pietro Milano Franco D 'Aragona.
Hertogdom en graafskap FRIULI
Hertog / Herzog en graaf / Graf van Friuli.
(Hertog en graaf van die Heilige Romeinse Ryk)
H.E. Graaf / Graf Montecuccoli Degli Erri.
H.E. Graaf / Graf Montecuccoli-Laderchi.
Hertog / Herzog van Napels.
(Hertogdom van die Heilige Romeinse Ryk)
PRINCIEEL HUIS VAN ODESCALCHI
H.S.H. Prins / Furst Don Ladislao Odescalchi.
PRINCIEEL HUIS VAN ORSINI
H.S.H. Prins / Furst Heinrich von Orsini und Rosenberg.
PRINCIEEL HUIS VAN PALLAVICINI
H.S.H. Prins / Furst Don Giulio Pallavicini.
H.S.H. Prinses / Furstin Donna Elvina Pallavicini.
PALLAVICINI – PALLAVICINO
H.E. Markies / markgraaf Adalberto Pallavicini.
H.E. Graaf / Graf Luciano Pavarotti di Modena
H.E. Graaf / Graf Francesco Pecori Giraldi.
H.E. Markies / markgraaf Bernardo Pianetti.
PRINCIEEL HUIS VAN PIGNATELLI ARAGONA CORTES
H.S.H. Prins / Furst Don Nicola Pignatelli Aragona Cortes.
H.S.H. Prins / Furst Don Mario Pignatelli Aragona Cortes.
H.E. Graaf / Graf Alessandro Pontoglio-Bino.
PRINCELY HUIS VAN di PORCIA e BRUGNERA
(Prins en graaf van die Heilige Romeinse Ryk)
RAVIGNANI DE 'PIACENTINI
Gianluigi Ravignani de 'Piacentini.
PRINSELLE HUIS VAN ROSPIGLIOSI
H.E. Graaf / Graf Auselmo Sarchi.
KONINKRIJK VAN ITALIË / KONINKLIKE HUIS VAN SAVOY
H.R.H. Prins Vittoria Emanuele van Savoye, prins van Napels.
H.R.H. Prinses Marina van Savoye, prinses van Napels.
H.R.H. Prins Emanuele Filiberto van Savoye,
Prins van Venesië en Piemonte.
H.R.H. Prinses Clotilde Marie van Savoye,
Prinses van Venesië en Piemonte.
H.R.H. Prinses Vittoria van Savoye.
H.R.H. Prinses Luisa van Savoye.
H.R.H. Prinses Maria Pia van Savoye.
H.R.H. Prinses Maria Gabriella van Savoye.
H.R.H. Prinses Maria Beatrice van Savoye.
H.R.H. Prins Amedeo van Savoye, 5de hertog van Aosta.
H.R.H. Priness Silvia van Savoye, hertogin van Aosta.
H.R.H. Prinses Bianca van Savoye.
H.R.H. Prins Aimone van Savoie, hertog van Apulië.
H.R.H. Prinses Mafalda van Savoye.
H.R.H. Prinses Isabella van Savoye.
H.M.S.H. Prins / Furst Giorgio I van Seborga,
(Soewereine Prins van die Heilige Romeinse Ryk)
H.E. Graaf / Graf Pieralvise di Serego Alighieri.
H.E. Graaf / Graf Fausto Solaro.
Ridder / Ritter Camillo Stanchina.
H.E. Graaf / Graf Giovan Battista Strassoldo.
H.E. Graaf / Graf Don Federico Tomasella,
Graaf en baron Tomasella, edel van Rome.
H.E. Gravin / graefin Donna Carmen Alicia Dotti-Tomasella,
Dowager -gravin en barones Tomasella.
H.R.H. Prinses Alicia Gabriela van Westfalen,
(geb.: H.E. gravin Donna Alicia Gabriela Tomasella)
Gravin en barones Tomasella.
(Sien: The Kingdom of Westphalia).
Markgraaf van Toskane.
(Markgraad van die Heilige Romeinse Ryk)
GROOTHERTOGDOM VAN TUSKANIE
H.I. & amp.R.H. Aartshertog Sigismund von Habsburg van Oostenryk,
Prins van Toskane, Hoof van die Groothertoglike Huis van Toskane.
(Prins, hertog en graaf van die Heilige Romeinse Ryk)
Hertogdom en graafskap van Turyn
Hertog / Herzog en graaf / graf van Turyn.
(Soewereine hertog en graaf van die Heilige Romeinse Ryk)
H.E. Graaf / Graf Ettore Valvasone.
H.E. Graaf / Graf Ludovico dal Verme.
MARGRAVIAAT EN HOOF VAN VERONA
Margrave en Prince / Furst van Verona.
(Markgraaf en Prins van die Heilige Romeinse Ryk)
H.E. Graaf / Graf Mariano Ugo Windisch-Graetz
Wat het dit beteken dat Italië 'n Ryk was? - Geskiedenis
Variante van die term "Moor" word sedert antieke tye deur baie Europeërs gebruik as 'n algemene beskrywing vir inheemse Afrikane. In teenstelling met die algemene opvatting, is die term nie sinoniem met 'Islamitiese' of 'n spesifieke Arabiese of Afrikaanse godsdiens, beskawing of etnisiteit nie.
Die kunstenaar, Christopher Wren (1632-1723), het hierdie skildery spesifiek getiteld "Le Maure", Frans vir "The Moor"
Die oorsprong van die Engelse term, "Moor", is die Griekse woord "& mu & alpha & upsilon & rho & omicron" of "mavro" wat letterlik "swart, swart of verkool" beteken en al lank gebruik word om swart of baie donker dinge te beskryf, soos "Mavri" Thalassa "wat verwys na die Swart See of" mavri spilia "wat" swart grot "beteken. Antieke Grieke het die term gebruik om die gelaat van Afrikane te beskryf en (selfs vandag gebruik sommige Grieke 'mavro' om na Afrikane te verwys, alhoewel op 'n pejoratiewe manier).
U hoef nie 'n taalkundige te wees om die evolusie van die woord van die Griekse "mavro" na die Latynse woord "mavrvs" (eintlik "mavro" in die ablatiewe, enkelvoudige, manlike Latynse vorm) te sien nie. Die Engelse transliterasie is "Maurus" en die meervoudsvorm is "Mauri", wat spesifiek deur antieke Romeine gebruik word met verwysing na swart Afrikane. Skrywers in beide Grieks en Latyn het die term spesifiek as 'n rasse -identiteit gebruik. In die Epitome de Caesaribus (390's na Christus), leer ons dat Aemilianus ''n Moor van ras was'. Procopius van Caesarea (500-565 nC), 'n Bisantynse geleerde wat in Grieks geskryf het, het in sy Die geskiedenis van die oorloë, "verder is daar mans wat nie swart is nie, soos die Moors."
Selfs deur die Middeleeue word die term (sowel as die Spaanse, "moro", die Duitse "mohr", die Nederlandse "moor", ens.) Steeds gebruik om te verwys na swart Afrikane. Byvoorbeeld, in een van die oudste Nederlandse tekste, Lancelot-Compilatie (1300 nC), is 'n Moor spesifiek beskryf as 'swart'.
'N Beeld getiteld "Habit of a Moor of Arabia" uit Thomas Jefferys se 'N Versameling rokke van verskillende nasies (1757-1772)
Verdere bewys van die ware definisie van die Latynse term "Maurus" kan gevind word in vroeë Engels-Latynse woordeboeke:
- "Maurus" was sinoniem met "Moor", "neger" en "Aethiops" in John Etick's 'N Nuwe Engels-Latynse woordeboek (1783)
- In 'N Nuwe Latyns-Engelse woordeboek deur William Young (1810), "Maurus" is 'n "swart Moor"
- Volgens die Ainsworth's Latin Dictionary, die afkorting van Morell deur Alexander Jamieson, Robert Ainsworth (1828), beteken "Maurus" "swart Moor"
Die Engelse term "Moor" beteken ook "swart" in Engelse woordeboeke en ensiklopedieë voor die 20ste eeu:
"Moor" beteken "neger" of "swart-a-moor" in 'N Woordeboek van die Engelse taal (1768) deur Samuel Johnson
- Die Encyclopaedia Londinensis (1817) deur John Wilkes noem "moor" soos volg: "[maurus, Lat. & Mu & alpha & upsilon & rho & omicron, Gr., Black.] A negro a blackamoor."
- van John Olgilvie Die Imperial Dictionary of the English Language (1882), 'n Moor was 'n "swart man of neger"
Selfs die Britse nasionale argief stem saam met hierdie beoordeling:
'In Brittanje word dit dikwels gebruik om na te verwys ENIGE swart persoon (veral Moslems). Die woord 'Moor' verskyn in die Shakespeare -literatuur. Dit is op verskillende maniere gespel (soos 'meer', 'moir', 'moorse' 'moris' 'moryen') en word dikwels gekombineer met 'swart' of 'blak', soos in 'swart moor', 'blackamoor' 'en' swart meer '. 'Blackamoor' is ook in die 15de, 16de en 17de eeu as 'n sinoniem vir 'negroe' gebruik. "
In die afgelope jaar het 'n aantal revisioniste (insluitend wikipedia -redakteurs) egter besluit om doelbewus te doen wanvoorstel die woorde "Maurus" en "Moor" beteken bloot Arabies, Moslems en/of Berbers-'n ernstige kontras met die historiese presedent.
Wanopvattings oor Etimologie
In teenstelling met wat algemeen geglo word, is die Engelse woord "moor" wel nie kom af van "Almoravid", die naam van die dinastie wat 'n groot deel van die huidige Marokko, Mauritanië en Suid-Spanje beheer het van 1040 tot 1147 nC. Almoravid is eintlik die verengelsde weergawe van die Arabiese naam, Al-Murabitan, wat ongeveer beteken "diegene wat gereed is om te verdedig." Soos hierbo genoem, is die Latynse en Griekse weergawes van die woord "moor" etlike eeue voor die bestaan ​​van die Almoravid -dinastie gebruik. Volgens Arabiese historici tydens die regering van die dinastie, was die Almoravids nie eers in Afrika nie, maar uit Arabië.
Moors in die antieke en middeleeuse Europese geskiedenis
Die oudste voorstelling van St. Maurice in die katedraal van Magdeburg, Duitsland
Die eertydse Romeine het die lewens van inheemse Afrikane deeglik gedokumenteer na wie hulle gewoonlik die Moere genoem het. Teen die 4de eeu nC het die Romeinse leër Moere swaar gewerf vir hul besonderse vaardigheid in die geveg. Een so 'n Moorse generaal, Aemilianus (207-253 nC) soos beskryf in Epitome de Caesaribus (390's na Christus), was so vaardig dat hy keiser gemaak is in die Romeinse provinsie Moesia (Balkan -skiereiland), al was dit slegs vir 4 maande.
Ander bekwame Afrikane is Katolieke beskermheiliges gemaak, soos die gewilde St. Maurice of Mauritius in Latyn, soos beskryf in die Passio Martyrum Acaunensium (Die passie van die martelare van Agaunum) deur die Franse biskop St. Eucherius (434-450 nC). Volgens die teks het St. Maurice omstreeks 286 nC geleef en word vermoedelik deel uitgemaak van die Thebaanse legioen van Egiptiese Christene wat onder sy bevel in die Romeinse leër gedien het. St Maurice se brigade is vermoedelik gedemineer omdat hy ongehoorsaam was aan bevele om Christene in Roman Helvetia (Switserland) dood te maak. Die oudste fisiese voorstelling van hom is egter eers in 1281 nC geskep ('n gedetailleerde standbeeld wat nou in die katedraal van Magdeburg, Duitsland, regs getoon word).
'N Afskrif van Tabula Peutingeriana, die oudste bekende Romeinse kaart van Noordwes -Afrika (300 nC)
Nie Aemilianus of St. Maurice was afkomstig van die sogenaamde "Mauretania" (Latyn: Mavritania), wat verkeerdelik die naam is van 'n antieke Romeinse provinsie langs die noordwestelike kus van Afrika. Hierdie spesifieke gebied is in enige bekende antieke literêre teks nie 'Mauretanië' genoem nie, en is nie vernoem na die sogenaamde 'Mauri-stam', soos baie moderne historici glo. "Mauri" is bloot die meervoudsvorm van die Latynse transliterasie, "Maurus", soos hierbo genoem. Die oudste bekende kaart van die streek (regs getoon) toon sy naam was Tingi (of Tingitana in die letterkunde). In plaas daarvan het Rooms-Katolieke skrywers van die 5de-9de eeu nC 'Mauretanië' sinoniem met die hele Afrika gebruik, nie 'n spesifieke streek nie.
St. Zeno van Verona (onbevestigde datum, maar waarskynlik in die Renaissance -era), met vergunning van David Monniaux
'N Bekende Katolieke heilige uit Afrika was Victor Maurus of Sint Victor die Moor, 'n martelaar wat vermoedelik omstreeks 303 nC geleef het (die datum van die oudste bekende voorstelling van hom is moontlik nie betroubaar nie, aangesien die kerk waarin dit voorkom, die Basiliek van Saint Victor naby Milaan, is verskeie kere gerekonstrueer en toe amper vernietig in die Tweede Wêreldoorlog). Die lewe van 'n ander Afrika -Katolieke martelaar, St. Zeno van Verona, is die eerste keer vertel deur die Italiaanse skrywer van die 7de eeu, Coronato, wat bevestig het dat Zeno 'n inwoner van Afrika was.
Teen 470 nC, na die val van die Romeinse ryk, het Afrikaners Suid-Europa stadig begin herbevolk, en teen 711 nC het generaal Tarik ibn Ziyad al-Gibral (of Tariq bin Abdullah bin Wanamu al-Zanati) 'n Islamitiese Afrikaan gebore, waarvandaan die naam gekom het. , "Gibraltar", is afgelei, het 'n groot inval verder as dieselfde skiereiland gelei. Dit is duidelik dat Tarik Afrikaans was. Al Idrisi (1099-1161 nC), 'n kartograaf en Egiptoloog wat in Sicilië gewoon het (sy familie stam af van die Arabiese Idrisids wat Marokko en Suid-Spanje in 788 nC verower het), verwys na hom as Tariq bin Abd 'Allah bin Wanamu al-Zanati. Die 'al-Zanati' verwys na die Zenata-mense van Noordwes-Afrika.
Tarik se vesting (hieronder getoon) is die vroegste bekende middeleeuse kasteel in Europa, wat eeue voor die Loire -vallei in Frankryk gebou is. Soos die legende dit sê, kom die frase "Dank die hemel vir 711" uit die oorweldigende gevoel van verligting wat ervaar is toe die Moorse beskawing die Iberiese skiereiland (Spanje, Portugal en Andorra) en Suid -Frankryk deurdring het en die primitiewe Visagotiese feodale diensbaarheid vervang het. Vir meer as 750 jaar sou die More Spanje in 'n ongekende era van vryheid van assosiasie, godsdiens, onderwys en onderneming lei.
'Moorse' kasteel met uitsig op Gibraltar (700s AD)
'N Uitbeelding van Moorse edelmanne wat die bordspel speel, algemeen bekend as skaak en een wat 'n harp speel in Alfonso X's Libro de los Juegos ("Spelboek", 1283 nC)
Die Slag van Roncevaux (778 nC) tussen Roland (links) en koning Marsile (regs) in die Lied van Roland, die oudste Franse boek wat in die Franse nasionale biblioteek gehou word
Teen 800 nC het die Franke begin met die pogings om die verspreiding van die Moorse samelewing na die suide van die Pyreneeënberge te beperk. 'N Groot deel van die literatuur, kuns en kuns wat daarop gevolg het, fokus op die pogings van die Franke om die More te verslaan. Byvoorbeeld, die Lied van Roland (Frans, La Chanson de Roland, 1140-1170 AD), die oudste bekende Franse literêre werk, beskryf die Frankiese Karel die Grote (742-814 nC) se lang veldtog in Suid-Frankryk. Die teksvers van 'n Moorse leier met die naam Marsile is soos volg:
"Hoewel Marsile gevlug het, bly sy oom Marganice, hy wat regeer oor Kartago, Alfrere, Garmalie en Ethiopië, 'n vervloekte land. Hy het die swart mense onder sy bevel, hul neuse is groot en hul ore breed, saam tel hulle meer as vyftig duisend. Hulle ry kwaai en woedend, dan skreeu hulle die heidense slagkreet. "
Dan word 'n ander Afrikaanse generaal wat die Franke Abisme genoem het, soos volg beskryf: "In die voorpunt ry 'n Saracen, Abisme. Hy is so swart soos gesmelte veld."
"Wild Men and Moors", 'n wandtapijt (1350-1400 nC) wat die heersende Moorse Strasbourgois van Frankryk/Duitsland uitbeeld (Boston Museum of Fine Arts)
'N Moor in Spanje, uitgebeeld in 'n Cantiga (1200's AD)
Een van die oudste beelde van die bekroonde "Freising Moor" c. 1316 nC
Daar was ook verskeie verslae van die Moors in Noord- en Sentraal-Europa, waaronder die van die sogenaamde "Freising Moor". Die oudste bekende gebruik van sy beeld op enige wapen is omstreeks 1300 nC geskep deur biskop Emicho van Wittelsbach in Skofja Loka, Slowenië. Die stad Freising, die oudste bekende wapen van Duitsland, dateer uit 1362, wat die hoof van die Moor insluit saam met die beer wat hy vermoedelik verslaan het terwyl hy saam met biskop Abraham van Freising gereis het. Die legende sê dat Freising's Moor 'n dienskneg was, maar die kroon op sy kop kan die legende weerlê. Die aartsbisdom München, pous Benedictus XVI, en verskeie Beierse munisipaliteite gebruik steeds afbeeldings van die "Freising Moor" op hul amptelike wapens, 'n bewys van die teenwoordigheid en gesag van Afrikane in die Middeleeuse Europa.
Sir Morien van die Lancelot-Compilatie c. 1320 nC
"Maurus" (in die vorm van Maurice, Moritz en Morien, ensovoorts) het sinoniem geword met nie net bogenoemde nie, maar ook talle swartes met groot aansien. Sir Morien (ook Moriaan of Moriaen) was byvoorbeeld 'n ridder wat deeglik in die historiese verslag beskryf is, Lancelot-samestelling (die Haagse Lancelot -samestelling), die Nederlandse weergawe van Lancelot (1300 nC) as "heeltemal swart. Sy kop, sy lyf en sy hande was almal swart en red slegs sy tande." Morien is die seun van sir Agloval en 'n Moorse prinses wat Agloval in Afrika ontmoet het tydens sy soeke na die heilige graal. Sir Morien word ook beskryf as 'n 'dapper ridder' wat rassisme ondervind terwyl hy vervoer oorsee soek om met sy pa te herenig en sê: 'Niemand sal my oor die water neem nie, aangesien ek 'n Moor is'.
In die 1490's na Christus het Katolieke heersers begin om die Iberiese Skiereiland van 'n groot deel van die groot Islamitiese Moorse bevolking (sowel as ander mense wat nie-Christelike godsdienste soos Judaïsme beoefen het) te bevry. Na 'n lang oorlog teen Granada het Spanje se Ferdinand V en Isabella I in 1492 die gebied oorgeneem en belowe om godsdiensvryheid te behou. Kardinaal Francisco Jimenez Cisneros het egter in 1499 'n grootskaalse inkwisisie begin, waaronder massa-bedekkings vir die Christendom, vervolgings, boekverbrandings en die sluiting van moskees en sinagoges, en teen 1502 het Ferdinand en Isabella alle nie-Christene verdryf, waaronder baie Moere (maar nie noodwendig gekerstende Moors nie).
Koning Manuel van Portugal het ook nie-Christene, waarvan baie Moere was, by koninklike besluit in 1496 verdryf. Die gevolg was dat sommige na ander dele van Europa verhuis het waar hulle hooggeplaaste adel geword het, aangesien hul kennis en vaardigheid steeds hoog op prys gestel word. Alhoewel die meeste Moorse adelsgesinne (die oorsprong van die term "Swart adel") met Europeërs trou, het hul vanne steeds verband gehou met hul Afrika -erfenis. Familiename soos Moore, Morris, Morrison, Morse, Black, Schwarz (die Duitse woord vir "swart"), Morandi, Morese, Negri, ens., Dra almal taalkundige verwysing na hul Afrikaanse afkoms. Byvoorbeeld, die oudste Swarz -familiewapens beeld selfs die beeld van 'n Afrikaan, of "Schwarzkopf", ("swart kop" in Duits) uit. Ander gesinne en munisipaliteite het soortgelyke wapens aangeneem wat in een of ander vorm bestaan, wat die belangrike rol toon wat Afrikaners in die Europese geskiedenis gespeel het.
Persoonlikheid en belange
Italië is 'n vrolike, energieke man, wat van die familielid van antieke Rome gegaan het, tot 'n onverantwoordelike huil. Hy hou van pasta, pizza, gelato en kaas. Alhoewel hy baie op Duitsland staatmaak, luister Italië nie regtig na wat hy sê nie, maar dagdroom of dwaal. Sy stokperdjies sluit in kook, siesta, skilder, sing en flirt ook met enige oulike meisie wat hy sien.
In die webkomedie en die eerste drama -CD word opgemerk dat hy gereeld maagpyn kry as gevolg van te veel inname van gelato. Daar word getoon dat Italië gedwing is om al sy klere uit te trek vir sy daaglikse 15:00 "siestas", en vergeet gewoonlik om sy broek weer aan te trek nadat hy wakker geword het (wat veroorsaak dat Duitsland vir hom 'n eie moet leen) . Sy openbare naaktheid is berug genoeg om te weet waar Switserland op hom sal afvuur as hy hom in sy vaderland sien streel.
Hy het ook die verbale woord om 'n 'Ve' -klank te maak (regtig gesê deur Italianers, veral in Emilia-Romagna, terwyl u 'n 'Be' in ander Italiaanse streke kon hoor, wat 'n afkorting van 'bene', 'goed' is) ", en dit het dieselfde funksie as die Engelse tussenwerpsel" goed "aan die begin van 'n sin), hoewel hy in die anime -aanpassing ook ander onomatopoese klanke maak, waarvan 'n meer opvallende gesang 'Herahera' is ('n Japannese onomatopee wat beteken "dwaas optree" of "ligsinnig").
Alhoewel hy as kind relatief swak en skugter was, kon hy Turkye op 'n stadium eiehandig aanvat.
Namate die Romeinse Republiek uitgebrei het, bereik dit 'n punt waar die sentrale regering in Rome nie die verre provinsies effektief kon regeer nie.Kommunikasie en vervoer was veral problematies gegewe die groot omvang van die Ryk. Nuus van inval, opstand, natuurrampe of epidemie -uitbraak is per skip of berigende posdiens gebring, wat dikwels baie tyd nodig het om Rome te bereik en om die bevele van Rome terug te gee en op te tree. Daarom het provinsiale goewerneurs de facto outonomie gehad in die naam van die Romeinse Republiek. Goewerneurs het verskeie pligte gehad, waaronder die bevel oor leërs, die hantering van die belasting van die provinsie en die hoofregters van die provinsie. 
Voordat die Ryk gestig is, is die gebiede van die Romeinse Republiek in 43 vC verdeel tussen die lede van die Tweede Triumviraat: Markus Antonius, Octavianus en Marcus Aemilius Lepidus. Antony ontvang die provinsies in die Ooste: Achaea, Masedonië en Epirus (ongeveer moderne Griekeland, Albanië en die kus van Kroasië), Bithynië, Pontus en Asië (ongeveer moderne Turkye), Sirië, Ciprus en Cyrenaica.  Hierdie lande is voorheen deur Alexander die Grote verower, dus 'n groot deel van die aristokrasie was van Griekse oorsprong. Die hele streek, veral die groot stede, is grootliks opgeneem in die Griekse kultuur, en Grieks was dikwels die lingua franca. 
Octavianus verkry die Romeinse provinsies van die Weste: Italia (moderne Italië), Gallië (moderne Frankryk), Gallia Belgica (dele van die moderne België, Nederland en Luxemburg) en Hispania (moderne Spanje en Portugal).  Hierdie lande het ook Griekse en Kartago -kolonies in die kusgebiede ingesluit, hoewel Keltiese stamme soos Galliërs en Celtiberiërs kultureel oorheersend was. Lepidus het die klein provinsie van Afrika (ongeveer moderne Tunisië) ontvang. Octavianus het Afrika gou van Lepidus geneem, terwyl hy Sicilia (moderne Sicilië) by sy besittings gevoeg het. 
By die nederlaag van Markus Antonius het 'n seëvierende Octavianus 'n verenigde Romeinse Ryk beheer. Die Ryk het baie verskillende kulture, almal geleidelik beleef Romanisering.  Terwyl die oorwegend Griekse kultuur van die Ooste en die oorwegend Latynse kultuur van die Weste effektief as 'n geïntegreerde geheel gefunksioneer het, sou politieke en militêre ontwikkelings uiteindelik die Ryk volgens hierdie kulturele en taalkundige lyne verander. Griekse en Latynse praktyke (en tot 'n mate die tale self) word meer dikwels gekombineer op gebiede soos geskiedenis (bv. Dié van Cato die Ouere), filosofie en retoriek.   
Rebellies en politieke ontwikkelings Redigeer
Geringe opstand en opstande was redelik algemene gebeurtenisse in die hele Ryk. Verowerde stamme of onderdrukte stede sou in opstand kom, en die legioene sou losgemaak word om die opstand te verpletter. Alhoewel hierdie proses in vredestyd eenvoudig was, kan dit in oorlogstyd aansienlik ingewikkelder wees. In 'n volwaardige militêre veldtog was die legioene baie meer-soos byvoorbeeld dié wat Vespasianus in die Eerste Joods-Romeinse Oorlog gelei het. Om die lojaliteit van 'n bevelvoerder te verseker, kan 'n pragmatiese keiser sommige lede van die generaal se familie as gyselaar hou. Vir hierdie doel het Nero Domitianus en Quintus Petillius Cerialis, goewerneur van Ostia, wat onderskeidelik die jongste seun en swaer van Vespasian was, effektief aangehou. Nero se bewind is beëindig deur 'n opstand van die Praetorian Guard, wat omgekoop is in die naam van Galba. Die Praetorian Guard, 'n figuurlike 'swaard van Damocles', word dikwels as twyfelagtig getrou beskou, hoofsaaklik as gevolg van sy rol in hofintrige en om verskeie keisers, waaronder Pertinax en Aurelian, omver te werp.   Na hul voorbeeld het die legioene aan die grense toenemend aan burgeroorloë deelgeneem. Byvoorbeeld, sou legioene wat in Egipte en die oostelike provinsies gestasioneer was, aansienlike deelname hê aan die burgeroorlog van 218 tussen keiser Macrinus en Elagabalus. 
Namate die Ryk uitgebrei het, het twee belangrike grense hulself geopenbaar. In die Weste, agter die riviere Ryn en Donau, was Germaanse stamme 'n belangrike vyand. Augustus, die eerste keiser, het probeer om hulle te verower, maar het teruggetrek na die rampspoedige Slag van die Teutoburg -woud.  Alhoewel die Germaanse stamme formidabele vyande was, het die Partiese Ryk in die Ooste die grootste bedreiging vir die Ryk ingehou. Die Partiërs was te afgeleë en magtig om oorwin te word, en daar was 'n konstante bedreiging van inval in Parth. Die Partiërs het verskeie Romeinse invalle afgeweer, en selfs na suksesvolle veroweringsoorloë, soos dié wat deur Trajanus of Septimius Severus geïmplementeer is, is die verowerde gebiede verlaat in pogings om 'n blywende vrede met die Partiërs te verseker. Die Partiese Ryk sou opgevolg word deur die Sasaniese Ryk, wat vyandelikhede met die Romeinse Ryk voortgesit het. 
Dit was redelik maklik om die westelike grens van Rome te beheer omdat dit relatief naby Rome self was en ook as gevolg van die onenigheid onder die Duitsers. Dit was egter moeilik om beide grense gelyktydig te beheer gedurende oorlogstyd. As die keiser naby die grens in die Ooste was, was die kans groot dat 'n ambisieuse generaal in die Weste sou rebelleer en omgekeerd. Hierdie oorlogstydse opportunisme het baie regerende keisers geteister en het inderdaad die pad na die mag gebaan vir verskeie toekomstige keisers. Teen die tyd van die Krisis van die Derde Eeu het usurpasie 'n algemene opvolgingsmetode geword: Filippus die Arabier, Trebonianus Gallus en Aemilianus was almal besig om generaals te draai wat keisers geword het, wie se heerskappy sou eindig met onsurpasie deur 'n ander magtige generaal.   
Krisis van die derde eeu Redigeer
Met die sluipmoord op keiser Alexander Severus op 18 Maart 235, het die Romeinse Ryk gesink in 'n periode van 50 jaar burgeroorlog, nou bekend as die Crisis of the Third Century. Die opkoms van die Sassaniese Ryk in die plek van Parthia het 'n groot bedreiging vir Rome in die ooste ingehou, soos blyk uit Shapur I se inname van keiser Valeriaan in 259. Valeriaan se oudste seun en erfgenaam, Gallienus, het hom opgevolg en die stryd aangeneem. aan die oostelike grens. Gallienus se seun, Saloninus, en die Praetorian Prefect Silvanus was in Colonia Agrippina (moderne Keulen) woonagtig om die lojaliteit van die plaaslike legioene te versterk. Nietemin het Marcus Cassianius Latinius Postumus - die plaaslike goewerneur van die Duitse provinsies - in opstand gekom teen sy aanval op Colonia Agrippina, wat die dood van Saloninus en die prefek tot gevolg gehad het. In die verwarring wat daarop gevolg het, ontstaan ​​'n onafhanklike staat wat in die moderne historiografie bekend staan ​​as die Galliese Ryk. 
Die hoofstad was Augusta Treverorum (moderne Trier), en dit het vinnig sy beheer oor die Duitse en Galliese provinsies, almal in Hispania en Britannia, uitgebrei. Dit het sy eie senaat, en 'n gedeeltelike lys van sy konsuls bestaan ​​nog steeds. Dit het die Romeinse godsdiens, taal en kultuur gehandhaaf, en was veel meer besorg oor die stryd teen die Germaanse stamme, die afweer van Germaanse invalle en die herstel van die veiligheid wat die Galliese provinsies in die verlede geniet het, as om die Romeinse sentrale regering uit te daag.  In die bewind van Claudius Gothicus (268 tot 270) is groot uitgestrekte gebiede van die Galliese Ryk egter herstel tot die Romeinse heerskappy. Ongeveer dieselfde tyd het verskeie oostelike provinsies afgeskei om die Palmyrene -ryk te vorm, onder die bewind van koningin Zenobia. 
In 272 het keiser Aurelianus uiteindelik daarin geslaag om Palmyra en sy gebied vir die ryk terug te neem. Met die veiligheid van die Ooste, vestig sy aandag op die Weste en val die Galliese Ryk 'n jaar later binne. Aurelianus het Tetricus I beslissend in die Slag van Châlons verslaan en Tetricus en sy seun Tetricus II gou gevange geneem. Sowel Zenobia as die Tetrici is begenadig, hoewel hulle eers in 'n triomf geparadeer is.  
Diocletianus was die eerste keiser wat die Romeinse Ryk in 'n Tetrarchie verdeel het. In 286 verhef hy Maximianus tot die rang van Augustus (keiser) en het hom beheer oor die Westerse Ryk gegee terwyl hy self die Ooste regeer het.    In 293 is Galerius en Constantius Chlorus as hul ondergeskiktes (keisers) aangestel, wat die Eerste Tetrarchie geskep het. Hierdie stelsel het die Ryk effektief in vier groot streke verdeel as 'n manier om die burgerlike onrus wat die 3de eeu gemerk het, te vermy. In die Weste het Maximian Mediolanum (nou Milaan) sy hoofstad gemaak, en Constantius het Trier syne gemaak. In die Ooste het Galerius sy hoofstad Sirmium gemaak en Diocletianus het Nicomedia syne gemaak. Op 1 Mei 305 het Diocletianus en Maximianus abdikeer, vervang deur Galerius en Constantius, wat onderskeidelik Maximinus II en Valerius Severus as hul keisers aangestel het, wat die Tweede Tetrarchie geskep het. 
Die Tetrarchy stort in duie na die onverwagte dood van Constantius in 306. Sy seun, Konstantyn die Grote, word deur die Britse legioene tot Westerse keiser verklaar,    , maar verskeie ander eisers het opgestaan ​​en probeer om die Westerse Ryk. In 308 hou Galerius 'n vergadering in Carnuntum, waar hy die Tetrarchy laat herleef deur die Westerse Ryk tussen Konstantyn en Licinius te verdeel.  Konstantyn was egter meer geïnteresseerd in die verowering van die hele ryk as in die stabiliteit van die Tetrarchy, en teen 314 het hy teen Licinius begin meeding. Konstantyn verslaan Licinius in 324 in die Slag van Chrysopolis, waar Licinius gevange geneem word en later vermoor word.  Nadat Konstantyn die ryk verenig het, herbou hy die stad Bisantium in die huidige Turkye as Nova Roma ("Nuwe Rome"), later Konstantinopel genoem, en dit die hoofstad van die Romeinse Ryk gemaak het.  Die Tetrarchy is beëindig, hoewel die konsep van die fisiese verdeling van die Romeinse Ryk tussen twee keisers bestaan. Alhoewel verskeie magtige keisers beide dele van die ryk verenig het, het dit oor die algemeen teruggekeer in 'n ryk wat in hul ooste en weste verdeel is, soos wat gebeur het na die dood van Konstantyn en Theodosius I.  
Verdere afdelings Redigeer
Die Romeinse Ryk was onder die heerskappy van 'n enkele keiser, maar met die dood van Konstantyn in 337 is die ryk verdeel tussen sy oorlewende manlike erfgename.  Constantius, sy derde seun en die tweede deur sy vrou Fausta (Maximianus se dogter)  ontvang die oostelike provinsies, waaronder Constantinopel, Thracië, Klein -Asië, Sirië, Egipte en Cyrenaica Constantine II ontvang Britannia, Gallië, Hispania, en Mauretanië en Constans, aanvanklik onder toesig van Konstantyn II, het Italië, Afrika, Illyricum, Pannonia, Masedonië en Achaea ontvang. Die provinsies Thracië, Achaea en Masedonië is kortliks beheer deur Dalmatius, neef van Konstantyn I en 'n keiser, nie 'n Augustus, tot sy moord deur sy eie soldate in 337.  Die Weste is in 340 verenig onder Constans, wat in 350 vermoor is onder bevel van die usurpator Magnentius. Nadat Magnentius die Slag van Mursa Major verloor en selfmoord gepleeg het, het 'n volledige hereniging van die hele Ryk plaasgevind onder Constantius in 353. 
Constantius II fokus die grootste deel van sy mag in die Ooste. Onder sy bewind is die stad Bisantium-eers onlangs herbou as Konstantinopel-ten volle ontwikkel as 'n hoofstad. By Konstantinopel sou die politieke, ekonomiese en militêre beheer oor die hulpbronne van die Oos -Ryk nog eeue lank veilig bly. Die stad was goed versterk en geleë op die kruispad van verskeie groot handels- en militêre roetes. Die webwerf is reeds meer as 'n eeu tevore deur keisers Septimius Severus en Caracalla erken vir sy strategiese belangrikheid. 
In 361 word Constantius II siek en sterf, en die kleinseun van Constantius Chlorus, Julian, wat as keiser van Constantius II gedien het, het die mag oorgeneem. Julian is in 363 dood in die Slag van Samarra teen die Persiese Ryk en is opgevolg deur Jovian, wat slegs nege maande lank regeer het.  Na die dood van Jovian tree Valentinianus I as keiser in 364 op. Hy verdeel die Ryk onmiddellik weer en gee die oostelike helfte aan sy broer Valens. Stabiliteit is in beide helftes nie lank bereik nie, aangesien die konflikte met buitemagte (barbaarse stamme) verskerp het. In 376 is die Visigote, wat voor die Ostrogote gevlug het, wat op hul beurt voor die Huns gevlug het, toegelaat om die Donau te oorsteek en hulle deur die Oosterse regering op die Balkan te vestig. Mishandeling het 'n grootskaalse opstand veroorsaak, en in 378 het hulle die Oos-Romeinse veldleër 'n verlammende nederlaag toegedien in die Slag van Adrianopel, waarin keiser Valens ook gesterf het. Die nederlaag by Adrianopel was skokkend vir die Romeine en het hulle gedwing om te onderhandel met die Visigote binne die grense van die Ryk, waar hulle onder hul eie leiers semi-onafhanklike foederati sou word. 
Meer as in die Ooste was daar ook teenkanting teen die kersteningbeleid van die keisers in die westelike deel van die Ryk. In 379 wou Valentinianus I se seun en opvolger Gratianus nie die mantel van Pontifex Maximus dra nie, en in 382 het hy die regte van heidense priesters ingetrek en die altaar van oorwinning van die Romeinse Curia verwyder, 'n besluit wat ontevredenheid veroorsaak het onder die tradisioneel heidense aristokrasie van Rome.  Theodosius I het later die Edik van Tessalonika bepaal, wat alle godsdienste behalwe die Christendom verbied het. 
Die politieke situasie was onstabiel. In 383 neem 'n magtige en gewilde generaal genaamd Magnus Maximus die bewind in die Weste oor en dwing Gratianus se halfbroer Valentinianus II om na die Ooste te vlug vir hulp in 'n vernietigende burgeroorlog wat die Oos-keiser Theodosius I hom aan die bewind herstel het.  In 392 was die Franken en heidene magister militum Arbogast vermoor Valentinianus II en verklaar 'n obskure senator met die naam Eugenius as keiser. In 394 bots die magte van die twee helftes van die Ryk weer met groot lewensverlies. Weer wen Theodosius I, en hy regeer kortliks 'n verenigde Ryk tot sy dood in 395. Hy was die laaste keiser wat beide dele van die Romeinse Ryk regeer het voordat die Weste gefragmenteer en in duie gestort het. 
Die ouer seun van Theodosius I, Arcadius, het die oostelike helfte geërf terwyl die jonger Honorius die westelike helfte gekry het. Albei was nog minderjarig en kon nie effektief regeer nie. Honorius is onder die toesig van die half-Romein/half-barbaar geplaas magister militum Flavius ​​Stilicho,  terwyl Rufinus die mag agter die troon in die ooste geword het. Rufinus en Stilicho was mededingers, en hulle meningsverskille sou uitgebuit word deur die Gotiese leier Alaric I wat in 408 weer in opstand gekom het na die slagting deur Romeinse legioene van duisende barbaarse gesinne wat probeer om in die Romeinse ryk te assimileer. 
Nie die helfte van die Ryk kon genoegsame magte oprig om Alaric se manne te onderwerp nie, en albei het probeer om Alaric teen die ander helfte te gebruik. Alaric het self probeer om 'n langtermyn territoriale en amptelike basis te vestig, maar kon dit nooit doen nie. Stilicho het probeer om Italië te verdedig en die invallende Gote onder beheer te bring, maar om dit te doen, het hy die grens van die Ryn van troepe gestroop en die Vandale, Alans en Suevi het Gallië in groot getalle binnegedring in 406. Stilicho het 'n slagoffer van hofintrige geword en is dood in 408. Terwyl die Ooste met 'n stadige herstel en konsolidasie begin het, het die Weste heeltemal in duie gestort. Alaric se manne ontslaan Rome in 410. 
Regering van Honorius Edit
Honorius, die jongste seun van Theodosius I, is verklaar Augustus (en as sodanig mede-keiser saam met sy vader) op 23 Januarie in 393. By die dood van Theodosius het Honorius op die ouderdom van tien die troon van die Weste geërf terwyl sy ouer broer Arcadius die Ooste geërf het. Die westelike hoofstad was aanvanklik Mediolanum, soos tydens vorige afdelings, maar dit is in 402 na Ravenna verskuif by die toetrede van die Visigotiese koning Alaric I na Italië. Ravenna, beskerm deur oorvloedige moerasse en sterk versterkings, was baie makliker om te verdedig en het maklike toegang tot die keiserlike vloot van die Oos -Ryk gehad, maar dit het dit moeiliker gemaak vir die Romeinse weermag om die sentrale dele van Italië teen gereelde barbaarse invalle te verdedig.  Ravenna sou 74 jaar lank die westelike hoofstad bly tot die afsetting van Romulus Augustulus en sou later die hoofstad van beide die Ostrogotiese Koninkryk en die eksargaat van Ravenna wees.  
Ondanks die verplaasde kapitaal, was die ekonomiese mag steeds gefokus op Rome en die ryk senatoriale aristokrasie wat veral in veral Italië en Afrika oorheers het. Nadat keiser Gallienus senatore in die middel van die 3de eeu verbied het om weermagopdragte te kry, verloor die senatoriale elite alle ervaring van-en belangstelling in-militêre lewe.  In die vroeë 5de eeu het die welgestelde landbesit -elite van die Romeinse senaat sy huurders grotendeels van militêre diens belet, maar hy het ook geweier om voldoende finansiering goed te keur om 'n voldoende kragtige huursoldaat te onderhou om die hele Westerse Ryk te verdedig. Die belangrikste militêre gebied van die Weste was Noord -Gallië en die Ryn -grens in die 4de eeu, toe Trier gereeld as 'n militêre hoofstad vir die Ryk gedien het. Baie vooraanstaande Westerse generaals was barbare. 
Die bewind van Honorius was, selfs volgens Wes -Romeinse standaarde, chaoties en geteister deur interne en eksterne stryd. Die Visigotiese foederati onder Alaric, magister militum in Illyricum, rebelleer in 395. Gildo, die Kom Africae en Magister utriusque militiae per Africam, het in 397 in opstand gekom en die Gildoniese Oorlog begin. Stilicho het daarin geslaag om Gildo te onderwerp, maar het 'n veldtog in Raetia gevoer toe die Visigote Italië in 402 binnegekom het.  Stilicho, wat haastig was om hulp te verleen om Italië te verdedig, het legioene in Gallië en Brittanje ontbied waarmee hy daarin geslaag het om Alaric twee keer te verslaan voordat hy ingestem het om hom toe te laat terug te keer na Illyria. 
Die verswakking van die grense in Brittanje en Gallië het ernstige gevolge vir die Ryk gehad. Aangesien die keiserlike regering nie die militêre beskerming bied wat die noordelike provinsies verwag en nodig gehad het nie, het talle usurpers in Brittanje ontstaan, waaronder Marcus (406–407), Gratian (407) en Konstantyn III wat Gallië in 407 binnegeval het.  Brittanje was effektief deur die ryk teen 410 laat vaar weens die gebrek aan hulpbronne en die noodsaaklikheid om na meer belangrike grense om te sien. Die verswakking van die Ryn -grens het meegebring dat verskeie barbaarse stamme, waaronder die Vandale, Alans en Suebi, die rivier kon oorsteek en die Romeinse gebied in 406 kon binnegaan. 
Honorius was deur die minister Olympius oortuig dat Stilicho saamgesweer het om hom omver te werp, en het Stilicho in 408 gearresteer en tereggestel.  Olympius was aan die hoof van 'n sameswering wat die dood van sleutelpersone wat verband hou met die faksie van Stilicho, insluitend sy seun en die families van baie van sy federale troepe. Dit het daartoe gelei dat baie van die soldate eerder by Alaric aangesluit het, wat in 409 na Italië teruggekeer het en weinig opposisie teëgekom het. Ondanks pogings van Honorius om 'n skikking te bereik en ses legioene Oos -Romeinse soldate gestuur om hom te ondersteun,  breek die onderhandelinge tussen Alaric en Honorius in 410 en Alaric ontslaan die stad Rome.Alhoewel die sak relatief sag was en Rome nie meer die hoofstad van selfs die Westerse Ryk was nie, het die gebeurtenis mense in albei helftes van die Ryk geskok, aangesien dit die eerste keer was dat Rome (ten minste as die simboliese hart van die Ryk beskou) geval het aan 'n vreemde vyand sedert die Galliese invalle van die 4de eeu vC. Die Oos -Romeinse keiser Theodosius II, die opvolger van Arcadius, verklaar drie dae van rou in Konstantinopel. 
Sonder Stilicho en na die sak van Rome, het Honorius se heerskappy meer chaoties geword. Die woekeraar Konstantyn III het Romeinse Brittanje van sy verdediging ontneem toe hy in 407 na Gallië oorgegaan het, en die geromaniseerde bevolking aan invalle onderworpe gelaat het, eers deur die Pikte en daarna deur die Sakse, Angli en die Jute wat permanent begin vestig het vanaf ongeveer 440 verder. Nadat Honorius Konstantyn as mede-keiser aanvaar het, het Konstantyn se generaal in Hispania, Gerontius, Maximus tot keiser uitgeroep. Met die hulp van generaal Constantius het Honorius in 411 Gerontius en Maximus verslaan en kort daarna Konstantyn III gevange geneem en tereggestel. Met Constantius terug in Italië, het die Gallo-Romeinse senator Jovinus in opstand gekom nadat hy homself tot keiser uitgeroep het, met die steun van die Galliese adel en die barbaarse Boergondiërs en Alane. Honorius wend hom tot die Visigote onder koning Athaulf vir ondersteuning.  Athaulf het Jovinus en sy geproklameerde mede-keiser Sebastianus in 413 verslaan en tereggestel, ongeveer dieselfde tyd as wat 'n ander usurpator in Afrika ontstaan ​​het, Heraclianus. Heraclianus het probeer om Italië binne te val, maar het misluk en teruggetrek na Kartago, waar hy vermoor is. 
Met die terugtrekking van die Romeinse legioene, het Noord -Gallië toenemend onderwerp geword aan Frankiese invloed, en die Franke het natuurlik 'n leidende rol in die streek aangeneem. In 418 verleen Honorius die suidwestelike Gallië (Gallia Aquitania) aan die Visigote as 'n vasaalfederasie. Honorius verwyder die plaaslike keiserlike goewerneurs, en laat die Visigote en die provinsiale Romeinse inwoners toe om hul eie sake te voer. As sodanig is die eerste van die "barbaarse koninkryke", die Visigotiese koninkryk, gevorm. 
Eskalerende barbaarse konflikte Wysig
Honorius se dood in 423 is gevolg deur onrus totdat die Oos -Romeinse regering Valentinianus III as wapenkeiser in Ravenna geïnstalleer het, met Galla Placidia as regent tydens die minderheid van haar seun. Theodosius II, die Oos -keiser, het gehuiwer om die dood van Honorius aan te kondig en in die daaropvolgende interregnum is Joannes aangewys as Westerse keiser. Joannes se "heerskappy" was kort en die magte van die Ooste het hom in 425 verslaan en tereggestel. 
Na 'n gewelddadige stryd met verskeie mededingers, en teen Placidia se wens, het Aetius die rang van magister militum. Aetius kon die militêre situasie van die Westelike Ryk ietwat stabiliseer deur sterk op sy Hunniese bondgenote te vertrou. Met hul hulp het Aetius uitgebreide veldtogte in Gallië onderneem en die Visigote in 437 en 438 verslaan, maar self 'n nederlaag in 439, wat die konflik in 'n status quo ante met 'n verdrag beëindig het. 
Intussen het die druk van die Visigote en 'n rebellie deur Bonifacius, die goewerneur van Afrika, die Vandale onder koning Gaiseric veroorsaak om van Spanje na Tingitana te gaan in wat nou Marokko is in 429. Hulle het in 435 tydelik in Numidia gestop voordat hulle ooswaarts verhuis het. Omdat Aetius in Gallië beset was, kon die Wes -Romeinse regering niks doen om te verhoed dat die Vandale die ryk Afrika -provinsies verower nie, wat 'n hoogtepunt bereik het in die val van Kartago op 19 Oktober 439 en die vestiging van die Vandaalryk. Teen die 400's was Italië en Rome self afhanklik van die belasting en voedsel uit hierdie provinsies, wat tot 'n ekonomiese krisis gelei het. Aangesien die vloot van Vandal 'n toenemende gevaar geword het vir die Romeinse seevaart en die kuste en eilande van die westelike en sentrale Middellandse See, het Aetius in 440 'n teenaanval teen die Vandale gekoördineer en 'n groot leër op Sicilië gereël. 
Die planne om Afrika weer in te neem, moes egter laat vaar word weens die onmiddellike behoefte om die indringende Huns te bestry, wat in 444 verenig was onder hul ambisieuse koning Attila. In teenstelling met hul voormalige bondgenoot, het die Huns 'n formidabele bedreiging vir die Ryk geword. Aetius het sy magte na die Donau oorgeplaas,  alhoewel Attila hom daarop toegespits het om die Oos -Romeinse provinsies op die Balkan oor te val, wat die Westelike Ryk tydelik verlig het. In 449 ontvang Attila 'n boodskap van Honoria, Valentinianus III se suster, wat hom die helfte van die westelike ryk bied as hy haar sou red uit 'n ongewenste huwelik waarin haar broer haar gedwing het. Met 'n voorwendsel om die Weste binne te val, verseker Attila vrede met die Oostelike hof en steek die Ryn vroeg in 451 oor.  Met Attila wat verwoesting in Gallië veroorsaak, versamel Aetius 'n koalisie van Romeinse en Germaanse magte, waaronder Visigote en Bourgondiërs, en verhoed dat die Huns om die stad Aurelianum in te neem en hulle terug te dwing.  By die Slag van die Catalaunian Plains het die Romeins-Germaanse koalisie die Hunniese magte ontmoet en verslaan, alhoewel Attila ontsnap het. 
Attila hergroepeer en val Italië binne 452 in. Aetius het nie genoeg magte gehad om hom aan te val nie, maar die pad na Rome was oop. Valentinianus het pous Leo I en twee vooraanstaande senatore gestuur om met Attila te onderhandel. Hierdie ambassade, gekombineer met 'n plaag onder die troepe van Attila, die bedreiging van hongersnood en nuus dat die Oos -keiser Marcian 'n aanval op die Hun -tuislande langs die Donau geloods het, het Attila genoop om terug te keer en Italië te verlaat. Toe Attila onverwags in 453 sterf, het die magstryd wat tussen sy seuns ontstaan ​​het, 'n einde gemaak aan die bedreiging van die Huns. 
Interne onrus en Majorian Edit
Valentinianus III is deur Aetius geïntimideer en is deur die Romeinse senator Petronius Maximus en die kamerheer Heraclius aangemoedig om hom te vermoor. Toe Aetius in die hof in Ravenna 'n finansiële rekening aflê, spring Valentinian skielik uit sy stoel en verklaar dat hy nie meer die slagoffer van Aetius se dronk verdorwenhede sal wees nie. Aetius het probeer om homself te verdedig teen die aanklagte, maar Valentinianus het sy swaard getrek en die wapenlose Aetius op die kop geslaan en hom ter plaatse doodgemaak.  Op 16 Maart die volgende jaar word Valentinianus self vermoor deur ondersteuners van die dooie generaal, moontlik vir Petronius Maximus. Met die einde van die Theodosiaanse dinastie het Petronius Maximus homself as keiser uitgeroep tydens die daaropvolgende tydperk van onrus. 
Petronius kon nie die beduidende verswakte en onstabiele ryk effektief beheer neem nie. Hy verbreek die verloofde tussen Huneric, seun van die Vandaalse koning Gaiseric, en Eudocia, dogter van Valentinianus III. Dit word beskou as 'n regverdige oorsaak van oorlog deur koning Gaiseric, wat vaar om Rome aan te val. Petronius en sy ondersteuners het probeer om uit die stad te vlug by die aanskoue van die Vandale, net om deur 'n Romeinse skare doodgemaak te word. Petronius het slegs 11 weke regeer.  Met die Vandale by die hekke, het pous Leo I versoek dat die koning die ou stad nie vernietig of die inwoners daarvan vermoor nie, waarop Gaiseric ingestem het en die stadspoorte vir hom oopgemaak is. Alhoewel hy sy belofte gestand gedoen het, plunder Gaiseric groot hoeveelhede skat en beskadig voorwerpe van kulturele betekenis, soos die tempel van Jupiter Optimus Maximus. Die erns van die Vandal -sak van 455 word betwis, hoewel die Vandale die stad vir veertien dae geplunder het in teenstelling met die Visigotiese sak van 410, waar die Visigote slegs drie dae in die stad was, was dit waarskynlik meer deeglik. 
Avitus, 'n prominente generaal onder Petronius, is deur die Visigotiese koning Theodoric II tot keiser uitgeroep en deur die Romeinse senaat as sodanig aanvaar. Alhoewel dit ondersteun word deur die Galliese provinsies en die Visigote, het Avitus hom in Italië ontstel as gevolg van voortdurende voedseltekorte wat veroorsaak word deur die beheer van handelsroetes deur Vandale en die gebruik van 'n Visigotiese keiserlike wag. Hy het sy wag ontbind weens volksdruk, en die Suebiese generaal Ricimer het van die geleentheid gebruik gemaak om Avitus af te sit, met 'n groot ontevredenheid. Na die afsetting van Avitus het die oostelike keiser Leo I nie 'n nuwe western gekies nie Augustus. Die prominente generaal -majoor verslaan 'n indringermag van Alemanni en word daarna deur die leër tot Westelike keiser uitgeroep en uiteindelik deur Leo so aanvaar. 
Majorian was die laaste Westerse keiser wat probeer het om die Westerse Ryk met sy eie militêre magte te herstel. Ter voorbereiding het Majorian die Wes -Romeinse leër aansienlik versterk deur 'n groot aantal barbaarse huursoldate te werf, waaronder die Gepids, Ostrogote, Rugii, Boergondiërs, Huns, Bastarnae, Suebi, Skithiërs en Alans, en twee vloote gebou, een by Ravenna, om te bestry die sterk Vandaliese vloot. Majorian het die leër persoonlik gelei om oorlog te voer in Gallië, en Ricimer in Italië agtergelaat. Die Galliese provinsies en die Visigotiese koninkryk het in opstand gekom ná die afsetting van Avitus en geweier om Majorian as wettige keiser te erken. In die Slag van Arelate verslaan Majorian die Visigote beslis onder Theoderic II en dwing hulle om hul groot verowerings in Hispania prys te gee en terug te keer na foederati status. Majorian het daarna die Rhône -vallei binnegegaan, waar hy die Bourgondiërs verslaan en die rebelse stad Lugdunum verower het. Toe Gallië weer onder Romeinse beheer was, het Majorian sy oë op die Vandale en Afrika gerig. Die Vandale het nie net 'n konstante gevaar vir die kus Italië en die handel in die Middellandse See ingehou nie, maar die provinsie wat hulle regeer het, was ekonomies noodsaaklik vir die voortbestaan ​​van die Weste. Majorian het 'n veldtog begin om Hispania ten volle te herower om dit as basis vir die herowering van Afrika te gebruik. Gedurende 459 voer Majorian veldtog teen die Suebi in die noordweste van Hispania. 
Die Vandale het toenemend begin vrees vir 'n Romeinse inval. Koning Gaiseric het probeer om 'n vrede te onderhandel met Majorian, wat die voorstel verwerp het. In die nasleep hiervan verwoes Gaiseric Mauretanië, deel van sy eie koninkryk, uit vrees dat die Romeinse leër daar sou land. Nadat hy beheer oor Hispania herwin het, wou Majorian sy vloot by Carthaginiensis gebruik om die Vandale aan te val. Voordat hy kon, is die vloot vernietig, na bewering deur verraaiers wat deur die Vandale betaal is. Ontneem van sy vloot, moes Majorian sy aanval op die Vandale kanselleer en 'n vrede met Gaiseric sluit. Met die ontbinding van sy barbaarse magte, was Majorian van plan om na Rome terug te keer en hervormings uit te voer, terwyl hy onderweg by Arelate stop. Hier het Ricimer hom in 461 afgesit en gearresteer, nadat hy aansienlike aristokratiese opposisie teen Majorian gekry het. Na vyf dae van slae en marteling, is Majorian onthoof naby die rivier Iria. 
Vou wysig in
Die finale ineenstorting van die Ryk in die Weste word gekenmerk deur toenemend ondoeltreffende marionette. magister militums. Die mees uitgesproke voorbeeld hiervan is Ricimer, wat effektief 'n 'skadu -keiser' geword het na die neerslae van Avitus en Majorian. As gevolg van sy barbaarse erfenis, kon hy nie die troon neem nie, het Ricimer 'n reeks marionetkeisers aangestel wat min kon doen om die ineenstorting van die Romeinse gesag en die verlies van die gebiede wat Majorian verower het, te stuit.  Die eerste van hierdie marionetkeisers, Libius Severus, het geen erkenning gehad buite Italië nie, met die oostelike keiser Leo I en provinsiale goewerneurs in Gallië en Illyria wat almal geweier het om hom te herken. 
Severus sterf in 465 en Leo I, met toestemming van Ricimer, stel die bekwame Oosterse generaal Anthemius as Westerse keiser aan na 'n interregnum van agtien maande. Die verhouding tussen Anthemius en die Ooste was goed, Anthemius is die laaste Westerse keiser wat in 'n Oosterse wet opgeteken is, en die twee howe het 'n gesamentlike operasie uitgevoer om Afrika van die Vandale terug te neem, wat uitloop op die rampspoedige Slag van Cape Bon in 468. Boonop Anthemius het mislukte veldtogte teen die Visigote gevoer in die hoop om hul uitbreiding te stuit. 
Die verhoor en daaropvolgende teregstelling van Romanus, 'n Italiaanse senator en vriend van Ricimer, op grond van verraad in 470 het Ricimer vyandig teenoor Anthemius gemaak. Na twee jaar van 'n slegte gevoel, het Ricimer Anthemius in 472 afgesit en vermoor en Olybrius tot die Westerse troon verhef.  Tydens die kort bewind van Olybrius sterf Ricimer en sy neef Gundobad volg hom op as magister militum. Na slegs sewe maande se heerskappy sterf Olybrius aan slapeloosheid. Gundobad verhef Glycerius tot Westerse keiser. Die Oos -Ryk het Olybrius verwerp en ook Glycerius verwerp, in plaas daarvan om 'n eie kandidaat, Julius Nepos, te ondersteun magister militum in Dalmatië. Met die steun van die Oosterse keisers Leo II en Zeno, steek Julius Nepos in die lente van 474 die Adriatiese See oor om Glycerius te ontslaan. By die aankoms van Nepos in Italië, abdikeer Glycerius sonder 'n geveg en mag hy sy lewe as die biskop van Salona uitleef. 
Die kort bewind van Nepos in Italië eindig in 475 toe Orestes, 'n voormalige sekretaris van Attila en die magister militum van Julius Nepos, neem beheer oor Ravenna en dwing Nepos om per skip na Dalmatië te vlug. Later in dieselfde jaar het Orestes sy eie jong seun as Wes -keiser onder die naam Romulus Augustus gekroon. Romulus Augustus is nie deur die Oostelike Hof as Westerse keiser erken nie, wat beweer dat Nepos die enigste wettige Westerse keiser was wat in ballingskap uit Dalmatië regeer het. 
Op 4 September 476 het Odoacer, leier van die Germaans foederati in Italië, het Ravenna gevange geneem, Orestes doodgemaak en Romulus afgesit. Alhoewel Romulus afgesit is, het Nepos nie na Italië teruggekeer nie en het hy steeds as Westerse keiser uit Dalmatië regeer, met steun van Konstantinopel. Odoacer verklaar homself as heerser van Italië en begin onderhandel met die oostelike keiser Zeno. Zeno verleen uiteindelik die patrisierstatus van Odoacer as erkenning van sy gesag en aanvaar hom as sy onderkoning van Italië. Zeno het egter daarop aangedring dat Odoacer hulde moes bring aan Julius Nepos as die keiser van die Westerse Ryk. Odoacer het hierdie voorwaarde aanvaar en muntstukke uitgereik in die naam van Julius Nepos in die hele Italië. Dit was egter hoofsaaklik 'n leë politieke gebaar, aangesien Odoacer nooit 'n werklike mag of gebied aan Nepos terugbesorg het nie. Die moord op Nepos in 480 het Odoacer daartoe gelei om Dalmatië binne te val en dit aan sy Koninkryk Italië te annekseer. 
Val van die Ryk Bewerk
Volgens konvensie word geag dat die Wes -Romeinse Ryk op 4 September 476 geëindig het toe Odoacer Romulus Augustus afgesit het, maar die historiese verslag stel hierdie bepaling in twyfel. Die neerslag van Romulus Augustus het in die huidige tyd baie min aandag gekry. Romulus was 'n usurpator in die oë van die Oos -Romeinse Ryk en die oorblywende gebiede van Wes -Romeinse beheer buite Italië, terwyl die vorige keiser Julius Nepos nog geleef het en beweer het dat hy die Westerse Ryk in Dalmatië sou regeer. Verder het die Westerse hof 'n gebrek aan ware mag gehad en was dit dekades lank onderworpe aan Germaanse aristokrate, met die grootste deel van sy regsgebied onder beheer van verskillende barbaarse koninkryke. Omdat Odoacer Julius Nepos, en later die oostelike keiser Zeno, as sy soewerein erken het, het die nominale Romeinse beheer in Italië voortgegaan.  Syagrius, wat daarin geslaag het om die Romeinse soewereiniteit te bewaar in 'n eksklaaf in die noorde van Gallië ('n koninkryk wat vandag bekend staan ​​as die domein van Soissons) het Nepos ook erken as sy soewerein en die wettige Westerse keiser. 
Die gesag van Julius Nepos as keiser is nie net deur Odoacer in Italië aanvaar nie, maar deur die Oosterse Ryk en Syagrius in Gallië (wat Romulus Augustulus nie herken het nie). Nepos is in 480 deur sy eie soldate vermoor, 'n komplot wat 'n kenmerk is van Odoacer of die vorige, afgesette keiser Glycerius,  en die oostelike keiser Zeno het verkies om nie 'n nuwe westerse keiser aan te stel nie. Zeno, wat erken dat daar geen ware Romeinse beheer oor die gebiede is wat wettig deur die Westerse hof beheer word nie, het verkies om die juridiese verdeling van die posisie van keiser af te skaf en homself die enigste keiser van die Romeinse Ryk te verklaar. Zeno het die eerste enigste Romeinse keiser geword sedert die afdeling ná Theodosius I, 85 jaar tevore, en die posisie sou nooit weer verdeel word nie. As sodanig is die (oostelike) Romeinse keisers na 480 die opvolgers van die westerse, hoewel slegs in juridiese sin.  Hierdie keisers sou voortgaan om die Romeinse Ryk te regeer tot die val van Konstantinopel in 1453, byna duisend jaar later.  Aangesien 480 die einde maak van die juridiese verdeling van die ryk in twee keiserlike howe, verwys sommige historici na die dood van Nepos en die afskaffing van die Westerse Ryk deur Zeno as die einde van die Wes -Romeinse Ryk.  
Ten spyte van die val of afskaffing van die Westerse Ryk, het baie van die nuwe konings van Wes -Europa steeds binne 'n Romeinse administratiewe raamwerk stewig opereer. Dit geld veral in die geval van die Ostrogote, wat na Odoacer oor Italië kom regeer het. Hulle het voortgegaan om die administratiewe stelsels van Odoacer se koninkryk te gebruik, in wese dié van die Wes -Romeinse Ryk, en administratiewe poste is steeds uitsluitlik deur Romeine beman. Die senaat het voortgegaan om te funksioneer soos altyd, en die wette van die Ryk is erken as die heersers van die Romeinse bevolking, alhoewel die Gote deur hul eie tradisionele wette beheer is.  Wes-Romeinse administratiewe instellings, veral dié van Italië, word dus steeds gebruik tydens die "barbaarse" bewind en nadat die magte van die Oos-Romeinse ryk sommige van die voorheen keiserlike gebiede weer verower het. Sommige historici verwys dus na die herorganisasies van Italië en die afskaffing van die ou en aparte Wes -Romeinse administratiewe eenhede, soos die Praetoriaanse prefektuur van Italië, gedurende die sesde eeu as die 'ware' val van die Wes -Romeinse Ryk. 
Romeinse kultuurtradisies het lank na die verdwyning op die hele gebied van die Westerse Ryk voortgeduur, en 'n onlangse skool vir interpretasie beweer dat die groot politieke veranderinge meer akkuraat beskryf kan word as 'n komplekse kulturele transformasie, eerder as 'n val. 
Hoe Italië verslaan is In Oos -Afrika In 1941
In Oktober 1935 het Italiaanse troepe Ethiopië - toe ook bekend as Abessinië - binnegeval en die land se keiser, Haile Selassie, in ballingskap gedwing. Die Italiaanse diktator Benito Mussolini het protes uit die Volkebond geïgnoreer en het 'n nuwe Italiaanse ryk in Oos-Afrika uitgeroep, bestaande uit Ethiopië en die reeds bestaande gebiede Italiaans Somaliland en Eritrea.
Na vroeë suksesse deur die bondgenoot van Italië, Duitsland, in die Tweede Wêreldoorlog, verklaar Mussolini in Junie 1940 oorlog teen Brittanje. Dit het beteken dat Britse besittings in Oos-Afrika, sowel as die Britse beheer Egipte en die lewensbelangrike toevoerroete van die Suezkanaal, is nou bedreig.
Die Italianers het grensposte in Kenia en Soedan aangeval en Britse Somaliland in Augustus gevange geneem. Die Italiaanse onderkoning, die hertog van Aosta, het toe sy troepe beveel om te stop, sodat die inisiatief aan die Britte oorgedra kon word.
Generaal Archibald Wavell, Britse opperbevelhebber in die Midde-Ooste, het 'n drieledige teenaanval beplan om die Oos-Afrikaanse Ryk van Italië af te breek. Sy mag was in die minderheid, maar hy het lugsteun van die Royal Air Force (RAF) gekry.
In Januarie 1941 het luitenant -generaal William Platt magte uit Soedan na Eritrea gelei. Die Italianers het vinnig teruggetrek en in Maart het Indiese en Britse troepe 'n belangrike oorwinning op Keren behaal.
Gedurende 'n groot deel van die geskiedenis van Italië het gewone mense baie anders geëet as die rykes, met vertroue op plaasbone en korrels, 'n paar tuisgemaakte groente, of versierde groente en kruie. Toskane, wat nou as 'n plek vir kulinêre pelgrimstogte beskou word, was lank bekend as die land van die boontjievreters. Maar hierdie Italiaanse tradisie om seisoenaal te kook en te vertrou op die varsste, soms eenvoudigste bestanddele, is nou 'n wêreldwye passie. Klassieke Italiaanse bestanddele, soos olyfolie, balsamiese asyn, pasta en kruie soos basiliekruid en roosmaryn, is nou oral spens - selfs farro, die antieke Romeinse graan, maak 'n plons in die kookkuns.