Image deur Tri Le
Daar is nooit tyd om ons laaste woord te sê nie
- die laaste woord van ons liefde of berou.
Dit is een ding om te lees (of skryf) oor die opvoeding van kinders, en nog 'n ander om dit regtig te doen. Woorde is maklik om te kom; so is anekdotes en voorstelle. Tog, sonder dade, is die beste opvoedkundige teorie nutteloos, net soos die betroubaarste ouerinstink. Wanneer alles gesê en gedoen word, moet ons ons boeke weggooi en uitgaan om die kinders te vind wat ons liefde nodig het.
In ons land alleen is daar duisende, moontlik miljoene, kinders wat nog nooit die sagtheid wat elke kind verdien het, gevoel het nie; wat honger en alleen en koud gaan slaap; wie, hoewel gehuisves deur die ouers wat hulle verwek het, min van die liefde van ware ouerskap ken. Voeg daarby die getallose kinders vir wie so 'n liefde nooit werklikheid kan word nie, al is dit wenslik, omdat die wrede siklus van armoede en misdaad vader of moeder of albei agter tralies geland het. Tog kan ons nie wanhoop nie.
As slegs 'n fraksie van ons wat hulpbronne gewillig was om ons energie en tyd te pleeg om een ​​bedreigde kind, selfs ons eie kind, te help, kan baie gered word. En selfs al is ons vriendelikheid die vorm van die kleinste, mees verwaarloosbare daad, sal dit, soos elke daad van liefde, nooit vermors word nie. Onsienbaar, aangesien dit op sy eie kan wees, sal dit steeds betekenis hê; saam met ander mag dit die wêreld verander.
Sulke beloftes kan hol wees, maar dit is nie omdat hulle leeg is nie. Dit is omdat ons vergeet het dat die das wat een generasie tot die volgende bind, veel meer beteken as die deel van bloed. As die mens se oudste en sterkste band is die liefde tussen 'n ouer en 'n kind 'n geskenk vir die toekoms - 'n erfenis vir die nageslag.
Ongelukkig lei die wrak wat so dikwels vir die gesinslewe verbygaan, sommige mense fatalisties oor die manier waarop dit is. Maar hoekom moet hierdie pessimiste die laaste woord hê? Dorothy Day skryf:
Die gevoel van nutteloosheid is een van die grootste euwels van die dag. Mense sê: "Wat kan een mens doen? Wat is die gevoel van ons klein poging?" Hulle kan nie sien dat ons net een baksteen op een slag kan lê nie, een stap op 'n keer neem; ons kan slegs verantwoordelik wees vir die een aksie van die huidige oomblik.
Hierdie wysheid - die belangrikheid van die lewe in die hede - is nog een van die baie lesse wat kinders ons kan leer, as ons bereid was om ons volwasse "oplossings" lank genoeg te hou om hulle te hoor. As Assata Shakur het 'n skare aktiviste toegespreek oor die verandering van die wêreld:
Ons moet kinders insluit, ruimte maak vir hulle, sodat hulle deel van die sosiale transformasie kan wees. Kinders is die belangrikste bron van optimisme op hierdie planeet. Maar ons het geneig om nie na hulle te luister nie, nie om te wys op die wysheid wat uit hulle mond kom nie.
Daar word dikwels gesê dat kinders "ons toekoms is" of dat ons hulle "vir die toekoms" moet oplei. Terwyl die sentiment verstaanbaar is, is dit ook 'n beperkende een. Daar is niks soos die vreugde van afwagting nie: om te kyk hoe kinders se kinders groei, die ontwikkeling van hul persoonlikhede nasien, en wonder en wag om te sien wat hulle sal word. Maar solank ons ​​kinders aan ons sorg toevertrou het, kan ons nie vergeet dat die eise wat hulle aan ons gestel het in die hede beantwoord moet word nie.
Daar is altyd 'n môre, maar hoe kan ons seker wees dat dit ons s'n sal wees? Daar is altyd nuwe kanse, maar hoeveel sal ons geleenthede en spytte wat gemis word, laat misloop? Ter wille van 'n kind, is ons gereed om alles te laat val - nie begrudgingly nie, maar met vreugde? As ons hierdie vrae nie kan beantwoord nie, het ons dalk nie die belangrikste les van almal geleer nie: dit wat 'n kind nodig het in die pad van leiding, sekuriteit en liefde, het hy nou nodig.
Baie dinge kan wag. Kinders kan nie.
Vandag word hul bene gevorm, hulle bloed
word gemaak, hul sintuie word ontwikkel.
Vir hulle kan ons nie môre sê nie.
Hul naam is vandag.
As ons kinders ooit volwassenes gaan wees, het hulle 'n omgewing nodig waarin hulle kinders kan wees. Maar hoe kan ons, met die dringende eise van die lewe, tyd en ruimte vir ons kinders inruim? Hoe kan ons hulle beskerm teen die aanslag van invloede en druk wat hulle van hul onskuld beroof? Dit is 'n dilemma wat elke moeder of vader wat omgee, ken.
'Bedreigde' daag elke ouer, grootouer, onderwyser en beleidmaker uit om die kosbaarheid van kinderjare te herontdek en te verdedig. As ons bereid is om dit eerste te stel, kan ons kinders ons uiteindelik iets groter gee as wat ons dit ooit sou kon gee.
Onlangse boek deur hierdie skrywer: Hul Naam Is Vandag: Herwin Kinderjare In 'n Vyandige Wêreld
Johann Christoph Arnold, 'n pa van agt met meer as dertig jaar ondervinding as 'n familieberader, trek 'n rykdom ondervinding op van 'n leeftyd in die Bruderhof, 'n gemeenskapsbeweging toegewy aan die voorsiening van kinders met 'n omgewing waar hulle vry is om kinders te wees. Arnold het 'n uitgesproke sosiale kritikus aangevoer namens kinders en tieners regoor die wêreld, van Bagdad en Havana na Littleton en New York. Hy was 'n gas op meer as 100 praatskoue, en 'n spreker by baie kolleges en hoërskole. sy talle boeke oor seks, huwelik, ouerskap, vergewe, sterf en vrede vind, het meer as 200,000 XNUMX eksemplare in Engels verkoop en is dit in agt vreemde tale vertaal.