Die laaste keer dat oom Herrie ’n aardskudding beleef het, was toe die uitgelate honde nie hul draai om die huis se hoek kon kry nie en oom Herrie se pale gelig het. Doef!
Hoekom oom Herrie vandag weer aan aardskuddings dink, is die manier waarop oom Herrie vanoggend opgestaan het. Dit was nog donker, en gebruiklikerwys mik oom Herrie arms na vore na die ligskakelaar. Maar iemand het deur die loop van die nag die huis met omtrent 45 grade gedraai. In plaas van die tree skakelaar toe tref oom Herrie die deurkosyn ’n hele ent daarvandaan en trap ’n hond in die gang raak.
Die val en ruimtelike disoriëntering het natuurlik ’n oorsaak. Dit hou verband met die vreemde sensasie wat mense wat chemo gekry het, en diabete soms het. Dis ’n toestand wat die gewrigte op die periferie aantas. Oom Herrie het juis gister weer ’n kramp in die regterhand gekry toe hy ’n flessie wou oopdraai, en mev. Herrie moet maar gereeld inspring en proppe oopdraai wat oom Herrie nie eens geroer kry nie.
Bedags, by die skool, het dit die kinders ’n goeie rede gegee om kamer te verlaat, want ’n mens het die dreuning vooraf hoor aankom. Soms was ’n vragmotor se gedreun genoeg om die onnie binne sekondes met ’n leë klaskamer te laat.