Gee eerder aandag aan seksualiteitsopvoeding by tersiêre instellingsArgieffoto. Deur Marga Botha Suid-Afrika het een van die hoogste persentasie tienerswangerskappe, hoogste seksuele misdaadsyfer asook die hoogste MIV/VIGS-persentasie ter wêreld (UNAIDS, 2016). Met dit in gedagte kan mens verstaan waarom die onderwysdepartement die seksualiteitsopvoeding binne die skoolkurrikulum wil opskerp. Leerders moet geleer word wat seksualiteit is, wat hul houdings, waardes en oortuigings rakende die onderwerp, insluit. Hulle moet bygestaan word om hul houdings teenoor seksualiteit te verstaan en om beheer te neem van hul seksuele gedrag. Skoolgebaseerde seksualiteitsopvoedingsprogramme is ’n effektiewe wyse om leerders se seksuele gesondheid te verbeter deur die ontwikkeling van seksuele bekwaamheid en bewustheid. Daar is egter heelwat rooi ligte wat flikker wanneer onlangse beriggewing in ag geneem word. Wanneer daar oor ’n sensitiewe onderwerp soos seksualiteitsopvoeding besluit word, moet alle rolspelers in ag geneem word. Dit is te verstane dat ouers ontstoke is oor die allerlei gerugte van die nuwe lewensoriëntering-kurrikulum. Suid-Afrika is ’n demokratiese land met 86,6% van die bevolking wat hulself vereenselwig met die Christen-geloof (Statistiek SA, 2016). Dit is dan vanselfsprekend dat die waardes van die geloof een van die kernriglyne moet wees wanneer so ’n kurrikulum aangepas word. Verder moet daar beslis insette van die ouerkorps geïnkorporeer word en natuurlik ook hoër onderwysinstellings wat onderwysers oplei om seksualiteitsopvoeding aan te bied. Om bloot ’n bygewerkte kurrikulum te skryf, sonder om alle gevolge en rolspelers in ag te neem, kan katastrofies van aard wees. Dieper navorsing moet deur die onderwysdepartement gedoen word, spesifiek met die klem op die bekwaamheid van lewensoriëntering-onderwysers op die gebied van seksualiteitsopvoeding. Die doeltreffendheid van hierdie programme hang grootliks af van hoe gemaklik en vol selfvertroue die onderwyser met seksuele leerinhoud is. Lewensoriëntering-onderwysers word nie gedurende opleiding toegerus om seksualiteitsopvoeding met selfvertroue aan te bied nie en dít kan die doeltreffendheid van die programme beïnvloed. Wanneer die bogenoemde aangebied word, sal die onderwyser die vertroue van die ouers asook die breër gemeenskap geniet. Dit sal lei tot die sukses van seksualiteitsopvoeding asook die gerusstelling dat die inhoud waardegedrewe en gepas vir die relevante graad sal wees. Dit word algemeen erken dat daar nie genoeg aandag aan seksualiteitsopvoeding by tersiêre instellings gegee word nie. Dit is as gevolg van die afwesigheid van ’n mandaat vir ŉ nasionale kurrikulum wat seksualiteitsopvoeding insluit. Elke tersiêre instelling besluit tot watter mate hy seksualiteitsopvoeding in sy voordiensopleiding-kurrikulum wil insluit. Wanneer seksualiteitsopvoeding deur ’n gekwalifiseerde lewensoriëntering-onderwyser gedoen word, sal alle partye daarby baat vind. Leerders sal bemagtig word om verantwoordelike besluite te neem binne hul geloofsraamwerk, ouers sal meer gemaklik voel wanneer dié sensitiewe onderwerpe behandel word en die nabye gemeenskap se seksuele misdaadsyfers behoort ook mettertyd af te neem. Seksualiteitsopvoeding is broodnodig, maar slegs wanneer dit op ’n gepaste manier en deur ’n opgeleide persoon gedoen word.