Lê-jou-eier: Vir wat is jy bang? | Spokie sny Spoor
October 3, 2017 VerrassendNuut	17 Comments
Ek weet nie of ek hieroor moet lag of huil nie. Maar daar is niks soos 'n parmantige hoenderhaan met blou-pers stertvere wat my nekhare laat kriewel en my lyf vol sweet laat uitslaan nie. Manlief het my al gespot hieroor. Indien 'n haan wel my pad kruis sal ek ongemerk 'n ander pad kies, sonder dat iemand anders of die haan dit agter kom.
Waar kom hierdie fobie vandaan? Dis iets vanuit my "kan dit net-net-onthou" jare:
Die vorige dag was alles nog rustig op die plaaswerf. Die jakkals onder die doringbos het gelê en loer na die kuikens, die patriarg-haan het oor sy familie gepronk, die veghane in die hok het mekaar gekoggel, die skroppende henne het rond gekloek tussen die gras- en kampferbossies en die tjierpende kuikens het kort-kort veilig onder ma se donskombers ingeduik.
Op hierdie spogplaas, tussen Duiwelskloof se bergpieke en spookagtige misslierte, het ouers en kinders laer opgeslaan vir 'n kerkkamp naweek. Hul was opsoek na 'n Redder.
Want waar pa is, is altyd kerk. Dan het die kinders die plaas ingevaar, ouers geglimlag en sommige my aangegluur met dié woorde: "Hier is daardie wilde pastoriekind al weer!"
Dan sou die grootmense kerk hou, ure aanmekaar. Pa tokkel die trekklavier, ma en die susters bid dat die kranse antwoord gee en pa preek dat die spoeg spat en as die Gees begin werk was daar selfs gekoordans.
Die groter kinders het kleilatgooi, rotse-spring, watervalduik en piesangstoor-vry, gedoen. Ons snotkoppies mag nie deelneem nie en karring maar agter die grootkinders aan.
Skielik sweef 'n onheilspellende donker skaduwee oor die plaaswerf. Dit word doodstil. Maar dan spat alles uitmekaar!
Die Haan kraai-skree na veiligheid. Kuikens skiet uitmekaar. Die henne vlieg orent en soek hul kuikens. Die veghane in die hok staak hul gekoggel. Die jakkals spring op – nou is sy kans!
Chaos tril deur my 4-jarige lyf. Wat nou!? Ek word bewus van 'n atmosfeer gelont met adrenalien.
Toe skraap die jakkals die kuikens, die henne pik en spat agterna, die haan jaag die henne op 'n hoop en ek duik die jakkalshond. Alles remoer.
Eensklaps is alles oor. Die oomblik verby. Die skaduwee het gewyk. Die jakkalshond kruip druipstert onder die doringbos in, die haan skuur vlerk en pa se preekstem warrel vanuit die sitkamervenster oor die werf.
Ek vries. My ore tel 'n groot benoudheid op. Dis die smeekgebede van 'n hen in nood – haar kuikens het deurgekruip tot binne in die veghane se hok en is die parteie wreed geskei.
Haar oë smeek verbouereerd na my terwyl haar kop woes en wild deur die ogiesdraad pluk, net om vas te sit dat die vere waai. Dan hardloop sy teen die draad op en af met die kuikens aan die oorkant agterna, dog bly hul geskei, vir ewig. Ek voel hoe my moedershart inskop. Siestog. Hoe wreed!
Sy is opsoek na 'n Redder.
My 4-jarige wilde-lyfie wurm onderdeur drade, spook bo-oor voerbakke maar bly gefokus op die kuikens wat vlerk-klappend om hulp gil. Uiteindelik bereik ek die eerstes en keer hul in die hoek vas.
Die volgende oomblik skop iets teen my kop en 'n skerp nael sny regor my slaap. Die kuiken spat uit my handjies. Ek stol. Dis die veghaan – iemand het sy gebied oortree en hy is woedend! Weer storm hy.
Oorlewing gryp in ek ek voel hoe hierdie wilde dogtertjie se voet vorentoe skiet. Die haan se borsvere voel glad onder my voet. Hy huiwer – maar storm weer. Ek skop weer. Langs my kop streep 'n straaltjie bloed. Ek begin hardop gil …
"Pa, pa! Help help!" Die huis se agterdeur bars oop. Pa storm uit.
Want die wilde dogtertjie het 'n Redder nodig.
Ek sien hoe pa oor die hek spring. Die haan koes eenkant toe. Pa was 'n man van min woorde. Daardie dag het hy niks voor sy gemeentelede gesê nie maar ek dink sy vloekwoorde was iets soos:
"Doen dit weer aan my kind en … "
Copy & Paste die volgende paragraaf onderaan jou blog:
Previous PostGeelkoppie word groenNext PostWat is jou superpower?
17 thoughts on "Lê-jou-eier: Vir wat is jy bang?"
Begin hiermee jou eerste kinderboek. Skitterend.
Ek kon nie kommentaar lewer toe ek hierdie een die eerste keer gelees het nie, maar Akismet het my uit die spambox gehaal en ek wou net kom sê – dit was 'n heerlike bydrae. Ek dink so 'n skrik in jou kinderdae kan jy nooit weer uit jou gemoed kry nie.
Pingback: Ek is 'n tier en skrik vir niks – Abrie dink hardop – jy is wat jy dink
Dit was nou ń lekker lees storie, siestog baie empatie met daardie dapper dogtertjie wat haar eie veiligheid op die spel geplaas het om redder te wees. Stem saam travel460, jou storie is die beste.
Lekker vertelling. Wonder of 'n mens ooit weer daardie vrees kan oorkom?
Sjoe nou sal ek eers een of ander middel moet inkry om my hartklop te stabiliseer na hierdie spanningsverhaal! Baie lekker gelees wat beteken dat jy baie mooi geskryf het.
Dankie Abrie, ja die hoenderhaan storie was omtrent traumaties vir my. Dankie vir die inloer.
Dis so oulik. En die kuikentjies neem ek aan is ook gered?
Hi Dromer, ja ek glo dat die grootmense sou die kuikentjies gehelp het, want ek het deur my trane aan hul verduidelik hoekom ek dan in die hok moes inklim.
Vreeslik dankie vir jou inloer. Ek waardeer.
Hehehehe … ek is seker jy loop nou nog draaie om enige haan. E wonder net oor die veghane …
October 4, 2017 at 7:03 am
Ja, ek loop nog steeds draaie om enige haan. Terwyl jy nou praat van "veghane", ek dink dis 'n wrede sport. Hul pik en skop mekaar dood. Wreed …
Ek haat dit ook
Het ek nou lekker gelees! Net vier jaartjies oud en so dapper!
Dankie vir die lees oor my hoenderhaan Frannie, waardeer jou. Ja, gelukkig was ek as "wild" beskou en kon dapper optree, ons 5 kinders moes maar vir onsself veg en sorg in ons plaas-kinderjare.
Wat 'n WONDERLIKE storie! Die beskrywings is uitstekend.
Jinne Anne, dankie dat jy my haan storie geniet het. Dit gee my moed om weer te probeer. Waardeer baie.
As hierdie ñ kompetisie was, het jy, volgens my, loshande met die goue stêr weggeloop! Jy het pragtig geskryf, wens net jy wil dit meer hier op die blog wêreld doen.