Dit is Wêreld Lupus dag. Twee jaar gelede was daar ’n meisie wat opgewonde haar manuskrip-baba by ’n Postnet afgelewer het en ’n pragtige foto op Facebook geplaas het. ’n Jaar gelede het dieselfde meisie met vuur en vreugde haar manuskrip afgerond vir publikasie en het blinkoog die tweede boek klaargeskryf. Dis sy wat ook amper arrogant verklaar het dat sy die meisie is wie Lupus, oftewel die Wolf, se gat gaan skop. Hoekom het hierdie dag soveel betekenis? En waar is die meisie vandag ’n jaar later? Ernstig besig om te wonder wie, wie se gat op die oomblik skop. My vermoede is dat ou Wolfie voorloop met punte terwyl ek iewers in ’n bolletjie sit en wegkruip.
Nee, maar wat ek wel vanoggend besef het, is dat die Stryd teen Lupus nie ’n eenmalige boksgeveg is nie. Nee, dit is ’n bloedige oorlog met moordadige veldslae. (Ek wil net noem dat ek ’n ekspert is op oorloë: Game of thrones, Lord of the Rings, Star Wars…) Watter stories het net een veldslag? Presies. Mens onthou hulle nie. Mens onthou die hele oorlog in sy totaliteit, gekenmerk deur veldslae wat alles uit al die helde tap en hulle tot op hulle laaste reserwes toets. En ’n goeie storie maak dit glad nie maklik vir die goeie ouens om te wen nie. Inteendeel, daar moet eers intense verliese gely word, hulle moet eers die laaste van hulle kragte en magte bymekaarskraap voordat hulle weer die vyand ontmoet.
Kan ’n held altyd die hele tyd veg? Nee, want selfs Wonderwoman moet soms tyd vir haarself neem. En rus is ook ’n manier om strategies te dink oor die oorlog so ver en hoe om die vyand, op ’n slim manier, by die volgende veldslag uit te oorlê.
Dalk iets in hierdie lyn: Vanoggend was ek die meisie wat net wou wegkruip. Vanmiddag is ek die meisie wat besef dat RUS ’n essensiële strategie is in die lewenslange stryd teen ’n gedugte oponent.