Tuinery | Boendoe se blog argief
Posts Tagged 'Tuinery
My Lief se kleur is groen
Tags: Angola, Herrinerings, Liefde, Tuinery
Dis nou amper eenuur in die oggend, en as mens nie hierdie aand bytel nie, is dit nog vyf slapies voor ek weer my man sien! Op die oomblik haal ek net asem en wag vir die dae om verby te gaan. Nie veel kan my nou ontstel nie, want die lig aan die einde van die tonnel word groter en groter. Selfs die feit dat ek my twee oudstes hier moet agter los, kan nie die opwinding demp nie. In elk geval sien hulle uit na tyd sonder my. Of so word ek vertel.
Die verlange het nou haas te erg geword. Dis 'n fisiese pyn in my hart. Ek mis my Lief se blou oë (al vertel hy my dis eintlik groen), sy breë hande vol eelte en die rustigheid wat hy is. Ek wil weer saam met hom my eerste oggendkoffie drink en deur die tuin gaan stap. Die bakkie pak en die vreemde inneuk. Rooiwyn drink en diep dinge gesels. Saam lag vir Die Seuntjie se lawwighede.
Op ons eerste tog na Namibe, het ek 'n plant uitgehaal wat ek darem op die ou einde 'n naam voor kon gee: cyphostemma uter. Ongelukkig het hy nie ons nat somer oorleef nie, en ons is in April terug om nog een te gaan uithaal. Hierdie keer het ek seker gemaak ek plant hom in genoeg sand en klippies sodat hy nie weer te lank met sy voetjies in die water staan nie. Dit was 'n kleinerige specimen, en hy het vir lank net gestaan en my laat wonder oor sy lus vir oorlewing. Laasweek kry ek dié foto:
Hy het sy eerste groenigheid begin opstoot, en sy pensie lyk baie ronder as toe ek hom laat gesien het. Vir my is daar simboliek in. Na vier maande van skynbare onwilligheid, begin hy nou tekens van lewe toon. Is dit omdat ek huistoe kom?
As tuinmaak jou 'n koue sweet gee…
6 Mar 2008 03:43
Ek geniet tuinwerk baie. Wat is daar om nie van te hou nie? Die warm son op jou vel, die sweet wat teen jou voorkop en neus afbiegel, jou T-shirt wat nat aan jou vasklou, swart naels…ag, dis hemels!
Ek het gou agtergekom dat my huidige fiksheidstoestand my nie toelaat om sekere takies te verrig nie. Skoffel vir langer as 10 minute is uit. Grassny vir langer as 'n uur, uit. Daar het nie veel van die nitty-gritty werkies oorgebly nie, en ek wou graag my spannetjie wys dat die senõra ook murg in haar pype het.
Ek neem toe vrywillig die taak van snoeiwerk oor. Die blombeddinkies voor die huisies is nie groot nie, en ek het regtig gedink dit behoort ek te kan baasraak. By nadere betragting sien ek toe dat dit heeltemal oorgroei is met twee tipes grondbedekkers. Een met 'n ronde blaartjie, rooi aan die onderkant. Die enetjie is nie te agressief nie, en ek snip-snap die balhorige blaartjies sommer tjoef-tjaf af.
Die ander grondbedekker ken ek van my Pietersburg-dae. Die Singapore Daisy. Lieflik op die oog af, maar draai jou rug en daai ding rank dat hy sommer die huis van sy fondament af lig. Dit maak lang lote (2 – 3 m) en uit die lote kom daar dan die parmantige steeltjies met stupid geel blommetjies. (Dit word as 'n indringerplant in Australië beskou!)
Dis ook nogal nie 'n dun stingel om af te knip nie, jy moet dus heelwat effort insit om die skêr daardie knipaksie te laat uitvoer. So sit ek en swoeg. Die klein beddinkie lyk ewe skielik nie meer so klein nie. Ek belowe myself, maak net nog 'n meter klaar, dan kan jy gaan vir 'n smokebreak.
Ek werk toevallig by Frans se huis. Die kom daar aan en lyk besonder happy dat ek sy tuin bietjie trim. "Nee, Ma, ek los hom die tuin nou vir djou." En ek voel chuffed! Hy dink ek gaan die battle wen! "Satterdag ek wou hom biedgie skonmaak, toe daar kom sjo dik slang daar uit." En hy wys 'n redelik groot sirkel met sy duim en middelvinger.
Wel, dit het die res van die dag vir my geruineer. Ek kry juis so swaar om die verdomde lote almal by te kom, maar om dit te doen terwyl jy in 'n paraatheidsposisie is, maak dit nog moeiliker. Nie meer houtgerus op my hurke nie. Nee, altwee voete stewig op die grond, reg om te hardloop as die situasie dit vereis. Ek gryp ook nie meer die lote vas en KNIP nie. Van toe af is dit net mik-en-knip. Die afgeknipte koppies vee-vee ek met die snoeiskêr uit die bedding terwyl my oë die donker dieptes tussen die lote fynkam.
Gelukkig is al die beddings nou gedoen sonder enige ontmoeting met enige reptiele. Kleinboet kon net nie verstaan hoekom sy ma die heel tyd vir hom skree om op die stoep te staan nie! En ek het besluit dat daai welige grondbedekkers gaan waai. Gee net kans! .