Die stryd om die grensstate: Missouri - Inligting - 2022
Die stryd om die grensstate: Missouri
Ver van die Ooskus en die destydse hart van die land, wat grens aan die Verre Weste, die Missouri Dit is nie minder hoofsaaklik geraak deur die opkomende burgeroorlog nie. In werklikheid bevind dit hom in 'n soortgelyke situasie as die van Kentucky: die toestand van 'n staat van net minder as 1,2 miljoen mense, insluitend 'n relatief klein deel slawe, wat albei aan die suidelike kultuur en sy teenwoordigheid binne die Unie.
'N Komplekse situasie
Missouri was reeds die kern van die debat oor slawerny, nog voordat dit 'n separatistiese dimensie aangeneem het, aangesien die integrasie daarvan in die Unie aanleiding gegee het tot die "kompromie van 1820", wat tot stand gekom het die noordelike grens van die praktyk van slawerny op parallel 36 ° 30 '. Die spesifieke instelling van die Suide is derhalwe tyd gegee om daar te ontwikkel, hoofsaaklik in die landelike gebiede aan die suidelike oewer van die Missouri-rivier, rondom die hoofstad Jefferson City.
Slawerny was nog lank nie van toepassing op alle Missouriërs nie, maar diegene wat daaraan vasgeheg was. Militêre slawe het dus 'n sentrale rol gespeel in die probleme van 'bloedige Kansas' vanaf 1854. Dit was hulle wat die groot verkiesingsbedrog uitgevoer het wat die eerste jare van Kansas se bestaan ​​geïllustreer het deur die grens oor te steek om verkies te word, onwettig slawe-afgevaardigdes na die grondwetlike vergadering van Kansas. Omdat hulle nie intimidasie minag nie, het hulle af en toe op die afskaffers geskiet en agtervolg 'n tradisie van geweld (ingehuldig ten opsigte van die Indiërs, toe later die Mormone in die jare 1830-40) wat die burgeroorlog net sou versterk.
Maar die 1850's was ook 'n era van verandering hoofvak vir Missouri demografie en samelewing. Die golf van Europese immigrasie van vorige jare het 'n massiewe toestroming van boere van Duitse en Ierse afkoms gehad, en verkies om hul geluk wes van die Mississippi te probeer eerder as om te plant in die armoede van die groot stede aan die Ooskus. Hierdie migrante het weinig geheg aan die suidelike kultuur en sy diensbare gevolge, en verkies ver - en met goeie rede - afskaffing en die ideologie van die 'vrye land'. Verstedeliking het steeds gegroei, veral vir St. Louis, die groot metropool aan die samevloeiing van die riviere Missouri en Mississippi, wat in 1860 160 000 inwoners gehad het.
Hierdie transformasies die staat verdeelen eindig in die uitslag van die presidentsverkiesing in 1860. Missouri is naelskraap verwyder deur die Noord-Demokraat Stephen Douglas, wat John Bell met net 'n paar honderd stemme aangerand het - 'n tweestryd wat wys hoe verdeeld Missouri-kiesers tussen hul gehegtheid was. na die Suide en die Unie. Seksioniste was goed verteenwoordig, met Breckinridge die steun van een uit elke vyf kiesers. Wat Lincoln betref, hoewel hy wyd verslaan is, het hy steeds 10% van die stemme gekry, verreweg sy beste telling in die grensstate.
Soos in Kentucky, het die Missouriese politieke klas gesukkel om 'n kompromie te vind wat aanvaarbaar was vir die meerderheid van hul kiesers ten opsigte van die winterkrisis van 1860-61. Sy Unionistiese goewerneur, Robert Stewart, het baie vroeg 'n beleid van gewapende neutraliteit, oorgeneem deur sy opvolger, die afskeidster Claiborne Jackson, vanaf Januarie 1861. Nadat die afstigting twee keer verwerp het, het die staatswetgewer sy burgermag gemobiliseer en onder die bevele van 'n voormalige ondersteuner van John Bell, Sterling Price. Terselfdertyd het goewerneur Jackson Lincoln se oproep tot vrywilligers ten sterkste verwerp.
Kaart van Missouri in 1861, geannoteer deur die skrywer.
Kamp Jackson en die bloedbad in St.
In die staat Missouri was destyds twee militêre installasies: 'n klein arsenaal in Liberty, naby sy grens met Kansas, en 'n groter in St. Louis, waar ook die hoofkwartier van die Westerse Militêre Departement was, onder bevel van brigadegeneraal William Harney. Laasgenoemde, wat toe die jongste (in elk geval 61 jaar oud) generaal van die gereelde weermag was, was lojaal aan die Unie, maar het te make gehad met wantroue in die regering van Lincoln. Hy was 'n gewelddadige man met 'n swaelagtige reputasie, wat een keer gedagvaar is omdat hy een van sy slawe doodgeslaan het omdat sy haar sleutels verloor het, en waarvan die Republikeinse regering veral gretig was om ontslae te raak sonder om moed op te gee. jy kan net sowel die risiko loop om hom van kant te laat verander.
Op 20 April 1861 het Militêrs in Missouri die Liberty-arsenaal beset en beslag gelê op 1 000 gewere en vier kanonne. Gekonfronteer met hierdie sukses het Jackson 'n soortgelyke operasie ingestel om die van St. Louis te benut. Hy het in die geheim om hulp gevra van die Konfederasie, wat wapens aan hom oorhandig het, en beveel 'n paar honderd militante om 'n oefenkamp op te rig 'n paar kilometer vanaf St. Louis, wat die inwoners vinnig ' kamp Jackson ". Dit sou dien as die basis vir die vaslegging van die arsenaal.
Die federale regering reageer ook daarop. Hy het gebruik gemaak van Harney se kortstondige afwesigheid om tussentydse hoof van die Westelike Departement as die bevelvoerder van die St. Hierdie junior offisier, die kaptein Nathaniel Lyon, moes vir hom sterk afskaffend wees en kontak in die mees radikale Republikeinse kringe hê. Ambisieus en kragtig, het hy vinnig opgetree en militante wat aan die Unie lojaal was, met 'n deel van die arsenaal bewapen en die res dan rustig na veiligheid in Illinois, regoor die Mississippi, vervoer.
Die Unioniste van St. Louis het Lyon gou ingelig oor wat in Camp Jackson aangaan. Op 10 Mei hergroepeer hy sy magte en laat dit omring. Verras, die militêr het oorgegee sonder om te veg, en 669 van hulle is na die arsenaal geneem om op parool vrygelaat te word. In hierdie lang kolom van gevangenes wat deur die strate van die stad marsjeer, 'n vernedering aanhangers van die suidelike saak opgelê, het afskeidingsburgers vinnig op sy roete vergader en die onvoorwaardelike vrylating van die gevangenes geëis.
Die meerderheid van die Unionistiese vrywilligers wat hulle begelei het, was onlangse Duitse immigrante. By politieke teenstrydighede is gou xenofobie gevoeg, en die soldate is deur die skare op die spel geneem. Soos in Baltimore drie weke tevore, het die situasie toegeneem. Skote het geskiet, en omdat hulle glo dat hulle onder aanval was, het die Noordelikes gou weer teruggeskiet. Aan die einde van die dag is 28 mense dood en 'n paar dosyne beseer, wat nie die geweld teen burgers van Duitse afkoms in die volgende dae getel het nie.
Die Camp Jackson-saak en die St. Louis-slagting (of oproer, afhangende van u standpunt) het ernstige gevolge gehad. Sy het baie Missouriërs aangespoor om hul kant te kies, begin met Price wat, voorheen verbonde aan die Unie, 'n afskeidster geword het. Hy en Jackson het die burgermag herorganiseer tot 'n 'staatswag' (Missouri-staatswag), gevorm op 'n permanente voet. Missouri het so gestaan gereed om die noordelike troepe in die gesig te staar.
Op sy beurt het Harney na St-Louis teruggekeer en weer die bevel in Lyon hervat. Hy is angstig om die geweld te onderdruk en kontak met Price en onderteken 'n wapenstilstand 21 Mei. Hierdie dokument bevestig die noordelike beheer van St. Louis sonder om die vorming van die staatswag in twyfel te trek. Hy het die Unioniste in Missouri woedend gemaak, en hulle het Harney afgedank, met die goedkeuring van 'n Lincoln-regering te bly om op hierdie manier van die lywige generaal ontslae te raak. Op 30 Mei is laasgenoemde vervang as hoof van die Westerse Militêre Departement deur John Frémont, terwyl Lyon bevorder is tot brigadier-generaal van die vrywilligers en belas is met die effektiewe bevel oor die troepe in die veld.
Die nuwe noordelike bevelvoerder het sy troepe voorberei om na die middestad van die staat te marsjeer. Goewerneur Jackson het op 11 Junie met hom vergader om te probeer onderhandel oor 'n nuwe wapenstilstand, maar Lyon het vasbeslote gebly en die vergadering het op niks uitgeloop nie. Hy het Jefferson City op 15 Junie beset terwyl Jackson, Price en 'n twintig afskeidende Missouriese adjunkte die saak van die Konfederasie opgeneem en die hoofstad verlaat het. In hul afwesigheid het die Missouri Unionists, onder leiding van Francis Blair Jr., hulle vervang deur 'n regering wat lojaal aan die federale regering was, en Missouri het in die Unie gebly.
Die Missouri-staatswag, wat baie onderbeman was, was minder as die Noordelikes, maar kon skaars die soldate van Lyon die hoof bied. Laasgenoemde het onmiddellik van stapel gestuur in die strewe na die vlugtelinge om te verhoed dat hulle dit doen sluit aan by die konfederale magte wat in Noordwes Arkansas bymekaargekom het om hulle te hulp te kom. Die eerste skermutseling in Boonville op 17 Junie bevestig die noordelike meerderwaardigheid. 'N Ander skermutseling by Cole Camp twee dae later het die Missouriërs egter in staat gestel om 'n geïsoleerde Unionistiese afstamming te verslaan en sodoende 'n veilige toevlug te gee.
Die gevorderde elemente van Lyon, 'n bietjie meer as 1000 man onder bevel van 'n voormalige weermagoffisier van die Groothertogdom Baden (Duitse immigrant dus), kolonel Franz Sigel, het Jackson agtervolg tot by die suidwestelike grense van die Missouri. Op 5 Julie staan ​​goewerneur Jackson, wat die staatswag persoonlik beveel het in die afwesigheid van 'n siek Price, in Carthage teen hom. Die Noordelike aanval is kortgeknip toe Sigel sien dat die vyandelike magte, vier keer soveel as syne, probeer om hom te flankeer. Hy het in goeie orde getrek, ondanks die feit dat slegs die helfte van die Missouriërs gewapen was.
Hierdie verbintenis het 'n tydelike einde gemaak aan die noordelike vooruitgang in die streek. Lyon het sy magte, ongeveer 6 000 man, in die stad Lyon versamel Springfield, die hoofagglomerasie van hierdie sektor. Price, herstel, kampeer sy troepe 120 kilometer verder in die suidwestelike punt van Missouri. Dit is gou daar versterk deur 'n afstigting van die militêr in Arkansas onder Bart Pearce, en deur 'n brigade van gekonfedereerde vrywilligers onder Benjamin McCulloch. Hierdie mag het 12 000 man getel, maar wapens en ammunisie het ontbreek, en die klein leër, nou gelei deur McCulloch, het nie samehorigheid gehad nie.
Lyon was nie van plan om die inisiatief aan hul opponente oor te laat nie en het op 1 die aanval geneemer Augustus. Die eerste skermutselings het hom egter die volgende dag vertel dat hy nou twee tot een minder is. Toe hy sy voorskot kanselleer, trek hy terug na Springfield, wat hy bereid is om te ontruim om hom in Rolla te vestig, nader aan sy voorraadbasis in St. Voordat hy dit gedoen het, wou hy die onvermydelike strewe na Suid-Afrika vertraag 'n onverwagse gesig. Hy en Sigel het 'n verrassende plan uitgebeeld waarin Lyon 'n frontaanval sou lei terwyl Sigel met sy brigade die vyand flankeer. Dit was 'n oortreding van 'n basiese militêre beginsel, om te verhoed dat 'n mens sy magte verdeel in die teenoorgestelde van 'n teëstander.
In die suidelike kamp was die opdrag verdeeld. Price wou die Federale Weermag so gou moontlik aanval om dit uit te wis deur gebruik te maak van sy numeriese minderwaardigheid, maar McCulloch het min vertroue in die Missouriërs gehad, en hy was bang vir die gebrek aan ammunisie : hy beraam dat hy nie meer as 20 patrone per man het nie. McCulloch het uiteindelik op die advies van Price saamgedrom en 'n aanval beveel, maar dit het amper dadelik begin reën. Aangesien die Suidlanders meestal nie met waterdigte patrone toegerus was nie, het hulle gewaag om hul ammunisie pap en onbruikbaar te sien; McCulloch het dus sy bevel herroep.
Dit het die twee magte gered om in die donker en storm oor mekaar te struikel, aangesien Lyon reeds aan die gang gesit het. In ag genome die lae vlak van opleiding van sy troepe, is die manoeuvre briljant uitgevoer, want hy en Sigel het die Konfederale kampe tegelykertyd omstreeks 05:30 op 10 Augustus 186 getref. Die eerste buiteposte kon maklik verwyder word en Lyon het vinnig 'n posisie beklee. heuwel met uitsig oor die Wilson's Creek, die riviertjie aan die oewer waarvan die Suidlanders gekamp het. Sigel het op sy beurt deur die opponerende militêre regiment van Arkansas gebreek en die suidelike agterkant bedreig deur voort te gaan met sy optog.
Lyon het toe op sy regtervleuel gedruk teen die Missourians van Price wat gou herstel het. Die noordelike opmars het homself die slagoffer van sy eie posisie gevind, want een keer verby die randlyn het die federale infanterie hul blootgestel aan suidelike artillerievuur: elke opmars is geblokkeer deur dodelike uitbarstings van druiwekaste. Die daaropvolgende teenaanvalle van Missouria is op hul beurt aan die hange van die heuwel gestop, wat in hierdie bloedige botsings die bynaam Bloody Hill verdien het. Lyon het probeer om die gety te draai deur homself aan die hoof van 'n nuwe lading te plaas, wat amper aan die voet van die 'bloedige heuwel' gekom het. Maar die Missouriërs se posisie was stewig, sy regterflank was vas geanker op Wilson's Creek, en Lyon is in die bors geskiet. Hy het net tyd gehad om af te klim voordat hy uitasem.
Slag van die Wilson-spruit, kaart wat deur die outeur vanaf 1865 geannoteer is. Noordelike posisies en bewegings in blou, suidelikes in rooi.
Aan die ander kant, twee regimente - een van die Huiswag Missourian Unionist, en die ander uit die gereelde leër - het die linkerflank van Lyon se magte bedek. McCulloch het daarin geslaag om hulle te stop en hulle toe terug te dryf met 'n regiment uit Louisiana en 'n ander uit Arkansas. Met die grootste beweeglikheid van sy magte (die helfte van sy manskappe was te perd), draai hy hierdie twee regimente om en gooi dit teen Sigel. Laasgenoemde, wat opgemerk het dat dit lyk asof die gevegte op Bloody Hill in intensiteit afgeneem het, het geglo dat Lyon deur die vyandelike linies gebreek het en hom sou ontmoet. Hy het eers sy fout besef toe die Bondslande op sy troepe losgebrand en sy artillerie aangekla het. Sy soldate paniekbevange en het gevlug en byna 300 dood, gewondes en gevangenes uit net meer as 1000 man en 5 van hul ses gewere op die grond gelaat.
Van toe af is die uitslag van die geveg beslis. In Lyon volg Thomas Sweeny op, wat op sy beurt in die been geskiet is en die bevel aan majoor Samuel Sturgis afgestaan ​​het. Laasgenoemde het aangehou en drie suidelike aanvalle op Bloody Hill afgeweer, maar sodoende het hy sy ammunisie amper uitgeput. Hy het geen ander keuse gehad as om op Springfield terug te val nie, en om 13:30 was die bloedige geveg van Wilson's Creek verby. Die totale verliese was meer as 2 500 man (insluitend 535 gesneuweldes) uit 'n aantal betrokke 17,500 stryders, 'n persentasie wat selde daarna bereik word.
'N Onseker stryd
Die nederlaag het die Noordelikes genoop om Springfield aan die gekonfedereerde troepe oor te gee en op Rolla terug te val. Terwyl McCulloch, van wie die leër afhanklik was van voorrade vanaf afgeleë basisse wat slegs op swak paaie bedien is, versigtig in die verdediging gebly het, het Price probeer om weer beheer oor Wes-Missouri te kry. Na 'n reeks skermutselings is dit geblokkeer deur die versterkte posisies wat deur 'n klein noordelike mag in Lexington, wes van Jefferson City. Na 'n week van beleg het hy dit op 20 September aangegryp, danksy die sluheid van een van sy ondergeskiktes, wie se soldate die aanranding gemonteer het en agter die hennepballe skuil.
Lexington se oorwinning het 3 500 gevangenes in die hande van die Missouriërs gelaat, en hulle beide toegelaat om die westelike Missouri-vallei te beheer en om nuwe troepe uit die omliggende gebiede te werf. Hierdie sukses het ook belangrike politieke gevolge gehad. Die afgesette goewerneur, Claiborne Jackson, en sy metgeselle pro-konfederate het van die geleentheid gebruik gemaak om in Neosho, in die suidweste van die staat, te vergader en die afstigting van Missouri te verkondig. Op 31 Oktober het die Konfederasie laasgenoemde tot sy midde toegelaat.
Die pro-Gekonfedereerde regering van Missouri sou egter nie lank uitgebreide beheer geniet nie. Na Lyon se dood het sy hiërargiese hoof die direkte "leër van die Weste" aangeneem. John Fremont was niemand minder nie as die eerste Republikeinse presidentskandidaat (in 1856), die beroemde ontdekkingsreisiger van die Rocky Mountains, die belangrikste argitek van die verowering van Kalifornië tydens die oorlog teen Mexiko, en berugte afskaffer. Hy het twee maande lank sy leër versterk voordat hy dit op 7 Oktober in die suidweste gemarsjeer het. Hy herwin Springfield op die 26ste, sonder dat hy 'n groot stryd moes voer.
Gekonfronteer met die verlies van hul hoof Missouriaanse basis, het die Gekonfedereerdes na Arkansas teruggetrek, aangesien verskillende skermutselings die Noordelikes geleidelik nominale beheer oor die staat gegee het gedurende die herfs van 1861 en die volgende winter. Frémont het egter 'n politieke fout begaan wat hom verhinder het om sy sukses te benut: nadat hy einde Augustus 'n proklamasie gepubliseer het wat die Missouriese slawe wat tot die partisane van die rebellie sou behoort, bevry het, het hy geweier om dit te kanselleer ondanks die herhaalde eise van Abraham Lincoln. , wat gevrees het dat so 'n bevel die Missoriaanse openbare mening na die suidelike kamp sou lei. Frémont was uiteindelik ontslaan 2 November 1861 en na Wes-Virginia gestuur.
'N Suidelike poging om die inisiatief in Missouri te herwin, sou tot 'n einde kom na die Feds se oorwinning in Ertjierif (7-8 Maart 1862), en die staat vir altyd in Noordelike hande gelaat sodra die laaste konfederale posisies in die suidooste langs die Mississippi ingeneem is. Sterling Price sou in 1864 weer probeer om "sy" staat te herwin, maar sy klopjag, gewaagd soos dit was, was nietemin suksesvol en het in 'n ramp geëindig.
Die vinnige Noord-oorwinning vir die beheer van Missouri sou egter nie die einde van die geveg vir daardie staat beteken nie, inteendeel. Nêrens anders as in Missouri het die slegte aspekte van die burgeroorlog. Vanaf die einde van 1861 het 'n genadelose guerrilla, wat dikwels vererger word deur konflik tussen bure of gesinne, teëgestaan ​​voor Suid-Afrikaners (Bosklappers) Unie troepe en lojaliste Missourians, die Jayhawkers. Hierdie stryd is beklee met summiere teregstellings en misbruik teen die burgerlike bevolking, en eindig nie met die einde van die burgeroorlog nie, 'n aantal Bosklappers om net net soos broers Frank en Jesse James hoofwegmanne te word, om maar net 'n paar te noem.
Die Verenigde State in 1863. In blou, die Unie; in rooi, Konfederasie. In geel, state wat amptelik in die Unie gebly het, maar ook 'n minderheidsbondsregering het.
Legende van die state: MD - Maryland; VA - Virginia; WV - Wes-Virginia; KY - Kentucky; MO - Missouri.