The Battle of the Coral Sea: The Debut of Aircraft Carriers - History - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die volgende artikel oor die Battle of the Coral Sea is 'n uittreksel uit Barrett Tillman se boek On Wave and Wing: The 100 Year Quest to Perfect the Aircraft Carrier.
Die Slag van die Koraalsee was die wêreld se eerste vlootgeveg waarin vliegtuigvervoerders mekaar betrek het. Japanese en geallieerde magte het mekaar betrek en hul stukke op die enorme skaakbord van die Stille Oseaan geplaas.
Na die Doolittle-aanval in 1942, waarin Amerikaanse magte Tokio met die dood van Pearl Harbor gebombardeer het, het die Japannese hoë kommando oortuig geraak dat die Amerikaanse vaartuie van die Stille Oseaan vernietig moes word. 'N Plan het vinnig ontwikkel om hulle tot 'n beslissende stryd teen die beste kanse in die Hawaiiese waters te dwing.
Intussen het die Japannese vroeg in Mei 'n konvooi na troepe in Port Moresby, Nieu-Guinee gestuur, waar langafstandbomaanvallers die kommunikasie met die noorde van Australië kon uitdeel, en die verdedigende omtrek van Japan se belangrikste basis in Rabaul, Nieu-Brittanje, kon uitbrei. Amerikaanse kodebrekers het geleer van "Operation MO" en het Admiraal Nimitz van genoeg intelligensie voorsien. Hy het teëgestaan ​​met twee taakmagte wat rondom gebou is Lexington en Yorktown. Hornet en onderneming nie beskikbaar was nie, is pas terug van die Doolittle-aanval.
Nimitz het 'n goeie idee gehad van die Japannese magte. Die Moresby-konvooi het bestaan ​​uit 'n dosyn vervoer met begeleiders, waaronder 'n ligte vragmotor, terwyl 'n bedekkingsmag die vyfde vragmotorafdeling van die twee vlaktes ingesluit het. 'N Afsonderlike eenheid gemik op Tulagi, met 'n ankerplek net noord van Guadalcanal, die grootste van die Salomonseilande.
In die aanloop tot die Slag van die Koraalsee het die Amerikaners besluit om Tulagi te staak voordat hulle hulself teen die dreigement van die draer wou keer. Daar is egter probleme met kommunikasie verhoed YorktownDie taakmag Sewentien onder agterste admiraal Frank Jack Fletcher van koördinering met LexingtonDie taakmag elf onder Agter Admiraal Aubrey Fitch. Nietemin het Fletcher op 4 Mei voortgegaan om stakings teen Tulagi te loods. In drie golwe het "Old Yorky" se luggroep die ankerplek opgeswem en 'n verwoester en drie myneveërs gesink terwyl hy ander vaartuie beskadig het. Die koste was drie vliegtuie met al vier vlieers gered. 'N Uitbundige nuusberig het 'n groot oorwinning geëis, met veertien Japanese skepe gesink. Die Japannese is op die oomblik gedwonge buite balans.
Weet die voordeel van die massa in die militêre vergelyking, het Fletcher op 6 Mei die Task Force Seventeen saamgesmelt met die eenheid van Fitch en die Task Force Forty-Four, 'n oppervlakte van Amerikaanse en Australiese oorlogskepe. Sy gesamentlike krag was twee karweiers, agt kruisers, en dertien verwoesters, plus twee lewensbelangrike vlootoliers. Benewens ongeveer 130 vragmotors het hy baat gevind by langafstandpatrollie-bomwerpers in Australië.
Die Japannese het, op tipies ingewikkelde wyse, vyf vlootmagte ontplooi. Hulle het 'n bedekkingsgroep met die ligdraer ingesluit Shoho en vyf begeleiders, en vise-admiraal Takeo Takagi se treffende arm: Carrier Division Five met swaargewigte Shokaku en Zuikaku vertoon deur agt begeleiders. Gesamentlike Japannese lugsterkte by die Slag van die Koraalsee was 141, met 127 onder Takagi en veertien in Shoho.
Gedagtig aan die Moresby-gebonde mag, op die oggend van 7 Mei, het Fletcher die Task Force Veertig-en-veertig losgemaak om na die gang van die oostelike punt van Nieu-Guinee te kyk. Terselfdertyd het Amerikaanse en Japanse vervoermagte lugwaardige vliegtuie opgehef en mekaar gesoek. Ongeveer 7:30 het verskeie Japannese soekers, beide van die skip en van die land, verskeie waarnemings gerapporteer. Op daardie stadium het die situasie verdwyn in die onvermydelike mis van oorlog.
A Shokaku soeker berig 'n ongeïdentifiseerde vragmotor met begeleiders amper tweehonderd kilometer suid van Takagi se posisie. Met geoefende doeltreffendheid, Shokaku en Zuikaku het vyftien minute agt-en-sewentig vliegtuie van stapel gestuur. Die vliegtuie het onbewustelik op die Amerikaanse aanvullingseenheid, oiler, gerig Neosho en 'n vernietiger.
'N Uur na die aanvanklike Japanse waarneming, het hul skip-gebaseerde vliegtuie Fletcher gevind. Binne enkele minute was dit die Amerikaners se beurt as 'n Yorktown verkenner het die mag gesien wat die Moresby-inval konvooi vertoon het. Die vlieënier van die Dauntless het begaan deur sy kontakverslag as twee draers en begeleiers te kodeer - 'n vroeë les in die belangrikheid van die stuur van belangrike inligting "in die openbaar." Fletcher het, sonder enige rede om te twyfel aan die intelligensie, op sy skoot geskiet. Albei luggroepe het hul dekke skoongemaak, met drie-en-negentig vliegtuie wat na buite uitvlieg net enkele minute voordat die SBD-vlieënier 'n reggemaakte, akkurate beoordeling lewer. Ongeveer daardie tyd het die B-17's die invalsmag gevind waaronder Shoho. Fletcher het sy stakeleiers uitgestuur om voort te gaan na die posisie wat deur die leërmaglede uitgesoek is.
In die verre stryd het albei kante begin slaan. Imperial Navy-verkenners het besef dat die klein oliemag verkeerdelik aangemeld is en die woord geslaag het. Tog het die taktiese prentjie vertroebel gebly, en nadat hy nie die Amerikaanse draers gevind het nie, rig Takagi 'n aanval op die olienet-eenheid. Die twee Amerikaanse skepe is geswem deur drie dosyn Aichi-duikbomaanvallers, wat tien houe behaal het, en die vernietiger onmiddellik laat sink Sims en dodelik gewond Neosho.
Intussen, sestig myl na die noorde, Lexington en Yorktown eskaders raakgesien Shoho. Haar paar Mitsubishi A5M- en A6M-vegters kon nie 'n vasberade aanval verhoed nie. Gelei deur kommandant William B. Ault het die "Lady Lex's" -vlieëniers die klein platblad met half ton bomme en torpedo's gepommel. Volgende stap die Yorktowners binne en red die teiken amper dood in die water. Met soveel as dertien bomme en sewe torpedo's het sy geslaan met 630 van haar 834-man-bemanning. Luidens kommandant Robert Dixon is volgens berigte op pad LexingtonDie verkenners, wat uitgestraal is, "krap een platblad!" - hoewel sy taal miskien souter was.
Die nege en negentig oorblywende Amerikaanse vliegtuie het na die taakmag teruggekeer en drade vasgekeer op die twee oorwinnende vragmotors terwyl Fletcher oor sy opsies besin het.
Die Japannese invalmag, ontneem van lugdekking, het die roer omgekeer om op gebeure te wag.
Die middag het meer kommunikasiekomplikasies ontstaan. Japanese soekers het berig Task Force Forty-Four, wat verwar geraak het met die Amerikaanse draers. Shokaku en Zuikaku het sewe-en-twintig duik- en torpedobommenwerpers na Fletcher gestuur. Maar die Amerikaanse radar was 'n groot voordeel deur die inkomende stropers uit te stel. 'N Bestry-lugpatrollie (CAP) van Grumman Wildcats het vir 'n hoogte gekloof en met dodelike gevolge op die soekende Japannese geslaan. Nege bomwerpers het afgegaan, net soos drie F4F's. Sommige van die oorlewende Japanse oorvleuel-taakmag Sewentien het in die maal van die skemering van die skemering ontstaan. 'N Paar het binnegekom Yorktown'n verkeerspatroon, maar die verbaasde Amerikaners ontkom. Die agtien oorblywende Japannese bomwerpers het 120 myl na hul eie dekke gevaar en aan die einde van 'n lang, verwarrende dag herstel.
Teen sononder op 7 Mei 1942, vir die eerste keer in duisendjarige vlootgevegte, is 'n vlootbetrokkenheid buite die visier van die matrose gevoer.
Die volgende dag was daar meer aksie.
SLAG VAN DIE KORALE SEE EN JAPAANSE TORPEDOE
Kaptein Kamero Sonokawa was 'n vegvliegtuig en personeellid gedurende die hele Stille Oseaanoorlog. Ondervra vir die Amerikaanse strategiese bomaanval in 1945, het hy berig:
Alhoewel die departement van verordeninge beweer het dat die torpedo's op 'n hoogte van 500 meter afgelaai kon word, het ons ondervind dat slegs 10 persent behoorlik op 200 meter en 50 persent op 100 meter sou hardloop. Gevolglik is pogings aangewend om van 20 tot 50 meter te daal. Aangesien die torpedo van die vliegtuig op kort afstand afgelaai is, het die lae hoogte ook beskerming verleen weens die neerdrukkende limiet van AA-gewere. Vlieëniers is opdrag gegee om die torpedo op so 'n manier te laat val dat dit die skip tref nadat dit op vasgestelde diepte gelykgemaak het. Uiteraard het die toestande gewissel, maar 'n standaardval was van 600 tot 400 meter, met 'n snelheid van 160 tot 170 knope en op 'n hoogte van 20 tot 50 meter. Die torpedo van die vliegtuig was gewapen onmiddellik nadat hy die water getref het. Dit het 800 kg geweeg. 1760 pond en het 'n 145 kg gehad. Oorhoofse hoof van 320 pond. Bogenoemde taktieke is gebruik deur ons vliegtuie teen u Lexington. Na die slag van die Koraalsee is die grootte van die oorlogshoof tot 220 kg vergroot. 485 pond.
SLAG VAN DIE KORALE SEE: DAG TWEE
Soos vroeër, het die Japanese vliegtuig- en landvliegtuie die dag begin met die Amerikaanse mag. Amper gelyktydig het die Amerikaners agttien verkenners op 'n soeke van twee honderd myl opgeslaan. Binne minute van 08:20 het albei kante die ander een se ligging geleer, met byna 250 statute kilometers van mekaar af. Alhoewel die Japannese vliegtuie die Amerikaners oortref het, het albei magte hulself beywer om in te gryp.
Shokaku en Zuikaku gekombineer om een-en-vyftig duik- en torpedo-bomwerpers te vertoon wat deur agtien Zeroes vertoon is. In kontras, Lexington en Yorktown afsonderlike stakingsgroepe gestuur met altesaam sestig aanvallers met vyftien Wildcat-begeleiers. Dit was 'n noue wedren, aangesien albei partye binne tien minute van mekaar begin het.
Die Yorktowners het eerste opgedaag en die vyandelike mag gevind wat gedeeltelik deur wolke versteek is. Die stakingleier, kommandant William Burch, het om sy Dauntlesses wentel om die Devastators toe te laat om te kom vir 'n gekombineerde bombardement-torpedo-aanval. Die SBD's het kort voor 11:00 in hul duikslae ingepak, teengestaan ​​deur sestien Zeros. Zuikaku is deur wolke verduister, sodat die Dauntlesses konsentreer Shokaku, wat groot skade aan die vliegdek en voorspelling veroorsaak. Twee SBD's het afgegaan, waaronder luitenant Joseph J. Powers wat belowe het om 'een op die vliegdek te lê' - en dit gedoen het. Twee nulle het ook gespat, maar die oorblywende TBD's het hul nege torpedo's misgeloop en vertrek Shokaku beskadig maar bedrywig.
Lexington Air Group was dertig minute agter. Teen daardie tyd Zuikaku was sigbaar, en 'n paar Lex SBD's het hul aanval verdeel en nog 'n treffer bygevoeg Shokaku. Wolkdekking het die verdedigers egter bevoordeel, en min Dauntlesses het 'n teiken gevind. Die TBD's was weereens ondoeltreffend en het met hul elf torpedo's geen treffers behaal nie. Die Zeroes het so 'n oorwinning behaal en drie Wildcats gespat sonder verdere verliese.
Voordat die laaste Amerikaanse vliegtuie die gebied vertrek het, het hul eie skepe bomme en torpedo's ontwyk. Om 11:00 kom Lex se radar-geverfde vyandige vliegtuie in die noorde in, 'n afstand van vyf en sewentig kilometer - goeie prestasie vir die toerusting. Dit het die verdedigers vyf en twintig minute gegee om te reageer.
Die Japannese het albei vervoerders met 'n afstand van ongeveer een en 'n half kilometer van mekaar geteiken, met die meeste aanvallers wat bo die GLB ingekom het. Yorktown ontduik die "vis" wat op haar gerig is, maar Lexington, groter en minder rats, het twee torpedo-treffers geneem. Aanhangers van die boord het vier aanvallers neergesit voordat addisionele skade aangerig kon word.
Aichi-duikbomaanvallers het toe albei platplate verswem. Hulle val van veertien duisend voet aan en pleeg negentien op Lexington en veertien teen Yorktown. "Lady Lex" het twee treffers geneem en brande begin wat dodelik was. YorktownDie aanvallers het 'n ernstige treffer in die sentrum behaal, en miskien twaalf gerammel naby mis wat die plate gespring het.
Die Japanese verlaat die gebied en ontmoet die Wildcats en Dauntlesses wat op 'n 'binnenshuise lugpatrollie' gebruik is. Die SBD's kon nie meeding met vinnige, ratse Zeroes nie; drie Dauntlesses het in die water geval, en drie Wildcats het ook afgegaan. Japannese verliese aan Amerikaanse vlae en vegters het drie en twintig vliegtuie beloop, maar Zuikaku het ook 'n dosyn wat erg beskadig is of die ruimte vir vliegtuie huisves, oorboord gestoot.
Takties het die Japannese gewen, as Lexington was baie meer waardevol as Shoho, maar strategies was die geveg 'n oorwinning vir die Geallieerdes: die landing van Port Moresby is gekanselleer.
Die Slag van die Koraalsee het bewys dat oorlogvoering 'n hoë prys opgelê het. Elke kant verloor 'n platblad. Die Amerikaanse vloot het sewe-en-sestig vliegtuie verloor, en Japan het minstens nege-en-sestig verloor asook 'n paar patrollievliegtuie. Dus het die eerste vervoerstryd aangedui dat een van die twee kan verwag om die helfte van die vliegtuie wat hy onderneem het, te verloor om te veg, ongelukke en vermorsing.
Die Amerikaanse Navy 611 mans van skeepsvennote en vyf-en-dertig vliegtuie het die stryd om die Koraalsee gekos.
A Lexington SBD-vlieënier, luitenant (jg) William E. Hall, het op 8 Mei die binnelandse lugpatrollie oorleef om die medalje van eer te ontvang, terwyl YorktownJoe Powers en luitenant Milton Ricketts, a Yorktown ingenieur, is postuum versier.
Erg beskadig, Shokaku is uit die gebied gedwing op pad na herstel in Japan. Zuikaku geen wesenlike skade opgedoen nie, maar haar luggroep is uitgeput en het effektief Admiraal Isoroku Yamamoto se CarDiv Five uit die volgende belangrike operasie verwyder. Die negentig voorskot-vliegtuie wat gesterf het tydens die Slag van die Koraalsee, het 'n stadige bloeding vir die Japannese begin wat nie kon versper word nie.
Hierdie artikel oor die Battle of the Coral Sea is 'n uittreksel uit Barrett Tillman se boek On Wave and Wing: The 100 Year Quest to Perfect the Aircraft Carrier.
Kyk die video: The Battle of the Coral Sea 1942: The First Aircraft Carrier Battle in History (Mei 2021).
Copyright 2021 \ Die hele geskiedenis van die mensdom op een webwerf \ The Battle of the Coral Sea: The Debut of Aircraft Carriers