38ste bombardementgroep - Artikels - 2022
Die 38ste bombardementgroep was 'n B-25-groep wat aan die lang veldtogte in Nieu-Guinee en die Marshall-eilande deelgeneem het en die inval in die Filippyne ondersteun het.
Die groep is in Januarie 1941 geaktiveer en opgelei met 'n mengsel van B-18's, B-25's en B-26's. Na die Japannese aanval op Pearl Harbor is die groep aan die Stille Oseaan -teater toegewys. Die groep se grondvlak het in Januarie-Februarie 1942 na Australië verhuis, maar die vliegtuig het 'n paar maande lank nie aangekom nie. Die lugdienste het verdere opleiding nodig gehad, en baie van hul vliegtuie is nie uitgereik nie.
Die grondpersoneel het hul tyd spandeer om vliegtuie vir ander groepe bymekaar te maak en as infanterie op te lei ter verdediging teen 'n moontlike Japanse inval in Australië. In Mei is 208 manne uit die grondvlak van die 69ste eskader na Nieu -Caledonië verskuif om die verdediging van die noodsaaklike ketting in die toevoerroete tussen Australië en die Verenigde State te verbeter.
Die lugweë van die 69ste en 70ste bombardement -eskader het Hawaii in Mei 1942 bereik, maar hulle is daar gehou en het deelgeneem aan die Slag van Midway. Hulle het nooit weer by die res van die groep aangesluit nie en in 1943 is hulle weer toegewys en in dieselfde jaar het die 822ste en 823ste eskaders by die groep aangesluit.
Die ander twee eskader se lugvlakke bereik Australië in Augustus 1942, waar hulle by die Vyfde Lugmag aansluit. Hulle B-25's was teen September gereed en in Oktober het die twee volledig toegeruste eskaders na Port Moresby verhuis (waar hulle tot in 1944 sou bly). Hul hoofdoelwitte gedurende hierdie tydperk was Japannese vliegvelde en skeepsvaart in Nieu -Guinee en die Bismarck -argipel, maar hulle het ook grondondersteuningsmissies gevlieg.
Op 18 Augustus 1943 word majoor Ralph Cheli met die erepenning bekroon. Sy vliegtuig het die 405ste eskader gelei tydens 'n aanval op 'n vliegveld op Nieu -Guinee. Dit is deur die vyand se vuur getref, maar Cheli het daarin geslaag om in die vorming te bly om die aanval te lei en na die aanval in die see neergestort.
In Oktober 1943 was die twee nuwe bombardement -eskaders (822ste en 823ste) uiteindelik gereed om by die groep aan te sluit en het dit vir die eerste keer sedert dit in die geveg begin het, weer in volle sterkte van vier eskaders teruggekeer.
Op 12 Oktober 1943 neem die oorspronklike twee eskaders deel aan die eerste reeks reeks swaar aanvalle op die Japannese basis by Rabaul. Die 38ste het Vunakanau ('n vliegveld op 'n plato net buite Rabaul) aangeval. Die groep het op 18 Oktober na Rabaul teruggekeer, en hierdie keer het hulle sestien Japannese vliegtuie op die grond by Tobera geëis. Drie eskaders was beskikbaar vir nog 'n aanval op Rabaul op 2 November, hierdie keer gerig op gestuur. Die Japannese erken die verlies van 'n 10.000 ton olietenkskip, drie handelskepe van altesaam 8.000 ton, 'n myneveër en twee kleiner bote.
Die groep is in Desember 1943 bekroon met 'n onderskeidingseenheid vir bombardemente en aanvalle op Cape Gloucester, voor die geallieerde landings daar.
Gedurende die eerste helfte van Februarie 1944 het die Vyfde Lugmag sy pogings teen Kavieng gekonsentreer om dekking te bied vir operasies op die Admiraliteit -eilande en 'n landing op Nissan -eiland. Die 38ste het op 15 Februarie aan die laaste van hierdie aanvalle deelgeneem, toe dit 'n lae vlak aanval op die stad Kavieng gedoen het.
Die Admiraliteit -eilande was ook 'n teiken gedurende hierdie tydperk, en die 38ste het op 25 Januarie en 13 Februarie aan aanvalle deelgeneem (die tweede hiervan is 'n skaars operasie op medium hoogte). Die groep het op 27 Februarie na die eilande teruggekeer voor 'n beplande inval, maar 'n beplande lugaanval om die landings op 29 Februarie te ondersteun, is erg geraak deur swak weer. In die volgende paar dae het die groep gevlieg ter ondersteuning van die invalsmagte, een toevoer -missie gevlieg en ter ondersteuning van die grondtroepe opgetree.
Op 3 April 1944 neem die groep deel aan die grootste aanval wat nog deur die Vyfde Lugmag uitgevoer is, 'n aanval op Hollandia. Die 38ste was deel van die derde aanvalgolf en het parafrag- en para -slopbomme van lae hoogte laat val.
In Mei 1944 het die groep deelgeneem aan die operasies ter ondersteuning van die invalle van Biak en Wakde. Dit het 'n reeks langafstandaanvalle op Babo ingesluit, maar die Mitchell het tot op sy verste bereik en onderhoudsprobleme het die doeltreffendheid van hierdie aanvalle verminder. Nadat die poste by Hollandia in Junie beskikbaar geword het, het die groep baie meer effektief geword. Hulle kon die troepe op Biak noukeurig ondersteun, veral nadat die Japannese teruggetrek het in 'n moeilike gebied van grotte en klowe.
Teen Junie 1944 het gevegsvermoeidheid baie begin eis, en die groep het slegs drie en twintig operasionele spanne uit 'n totaal van sewe en sestig. Ondanks hierdie perke is dit op 16 en 17 Junie 1944 'n DUC toegeken vir twee missies oor Nieu -Guinee, toe die groep vliegvelde en skeepsvaart aangeval het.
Op 26 en 27 Junie val die groep Manokwari en Ransiki aan, albei afleidingsdoelwitte wat ontwerp is om Japannese aandag af te trek van Noemfoor, die volgende invaldoelwit.
Op 27 Julie het die groep deelgeneem aan 'n groot aanval op 'n kompleks van Japannese vliegvelde op Halmahera (wes van Nieu -Guinee). Die 38ste het die vliegveld by Galela aan die noordelike punt van die eiland aangeval.
Die groep het vanaf 31 Augustus 1944 vanaf die Borokoe -vliegveld op Biak begin werk, hoewel dit eers 1 Oktober amptelik na die basis verhuis het.
Op 2 en 6 September val die groep Morotai aan, ter voorbereiding van die komende inval. Op 12 September het hulle teruggekeer om 'n moontlike radarbasis aan te val en op 13 September het hulle 'n laaste sweep gemaak oor die invalstrande. Die inval het op 15 September plaasgevind en die B-25's het teruggekeer om insekdoder te laat val oor die gebiede wat aangeval word.
Aan die begin van Oktober het die grondplank na Morotai verhuis, en die lugplase het op 17 Oktober aangekom. Die groep het vliegvelde, grondteikens, hawens en skeepsvaart in die suide van die Filippyne aangeval ter ondersteuning van die Amerikaanse inval in Leyte.
Op 9 November het 'n groot Japannese konvooi met die 26ste afdeling, Manila verlaat na Leyte. Op 10 Novembermiddag het dertig van die groep se B-25's die konvooi langs Ormocbaai aangeval. Die 38ste het 'n lae vlak aangeval, twee van drie vragskepe in die konvooi vernietig en die derde gedwing om na Manila terug te keer. Twee oorlogskepe is ook erg beskadig. Die eenheid het sy derde DUC vir hierdie aanval toegeken.
Die groep sou einde Januarie 1945 na Lingayen verhuis, maar reën het die skuif tot 2-3 Februarie vertraag. Daar aangekom ondersteun dit die grondtroepe wat op Luzon veg, industriële teikens op Formosa aanval en langs die kus van China stuur.
Op 17 Februarie het die groep deelgeneem aan 'n groot aanval op Formosa, wat 'n lae vlak aanval op Koshun uitgevoer het. Die groep het op 2 Maart na Formosa teruggekeer toe dit die Taichu -vliegveld aangeval het. Op 1 April was die Karenko -vliegveld die teiken, op die 16de was dit Osono, in die noorde van Formosa en op die 17de was dit Taito. Tussen die aanvalle op vliegvelde het die groep ook die Tsan-Bun suiker- en alkoholaanleg aangeval. In April val die groep ook sommige van die kleiner dorpe op Formosa aan, in 'n aanval op verspreide Japannese nywerhede.
Op 22 Februarie val die groep 'n konvooi van vier handelskepe en vier begeleiers aan en beweer dat hy een van die handelskepe erg beskadig het en 'n vernietiger gesink het.
Op 13 Maart het die groep langs die 42ste bombardement opereer om 'n kusuitstappie tussen Swatow en Hainan -eiland aan die suidkus van China uit te voer en 'n handelsskip op te eis. Op 'n ander kusbeurt op 20 Maart het die groep beweer dat een vragskip en een handelsskip gesink het en dat nog twee vragskepe op 21 Maart geëis word.
Op 23 Junie het die 38ste na Palawan, in die dertiende lugmaggebied, verhuis om ekstra lugondersteuning vir die Australiese landings by Balikpapan op Borneo te bied.
Die groep verhuis na Okinawa in Julie 1945, as deel van 'n vinnige beweging van USAAF -eenhede wat ontwerp is om te verseker dat die vloot nie elke vliegveld op die eiland inneem nie! Van Okinawa af val dit die nywerheid, spoor en skeepvaart in die suide van Japan aan.
Na die einde van die oorlog het die groep na Japan verhuis en in November het hy by die lugmag van die Verre Ooste aangesluit. Dit is in 1949 in die Verre Ooste geaktiveer.
1941-1942: Douglas B-18 Bolo, Noord-Amerikaanse B-25 Mitchell, Martin B-26 Marauder (opleiding)
1942-1946: Noord-Amerikaanse B-25 Mitchell (geveg)
20 November 1940 Opgestel as 38ste bombarderingsgroep (medium)
Jan-Feb 1942 Grondvlak na Australië
Mei 1942 Lugopening van twee eskaders na Hawaii
Augustus 1942 Lug na Australië en die vyfde lugmag
November 1945 Na Japan
Mei 1946 Herontwerpte 38ste bombardementgroep (lig)
1 April 1949 Inaktiveer
Lt.kol Robert D Knapp: 15 Jan 1941
Kol Fay R Upthegrove: c. 18 Jan 1942-onbekend
Lt.kol Brian O'Neill: 19 Oktober 1942
Lt.kol Lawrence Tanberg: 1 Okt 1943
Lt. -kol Carl C Lausman: Julie 1944
Maj Howard M Paquin: 18 Aug 1944
ColEdward M Gavin: 9 November 1944
Lt.kol Edwin H Hawes: 16 Maart 1945
Luitenant ColVernon D Torgerson: 9 Aug 1945
Lt ColBruce T Marston: 12 September 1945
Lt ColJoseph P Gentile: 17 Maart 1946
Lt Col John P Crocker: 16 Mei 1946
Kol C JBondley Jr: 2 Julie 1946
Kol Dale D Brannon: 12 November 1946
Kol C J Bondley jr: 13 Des 1946
Kol John J Hutchison: 25 Jan 1947
Kol Donald D Fitzgerald: 26 Februarie 1948
Kol Preston P Pender: 7 Mei 1948
Lt.kol Charles R Johnson: 18 Julie 1948-1 April 1949.
Langley Field, Va: 15 Jan 1941
Jackson AAB, Mej .: c. 5 Junie 1941-18Jan 1942
Doomben Field, Australië: 25 Februarie 1942
Ballarat, Australië: 8 Maart 1942
Amberley Field, Australië: 30 April 1942
Eagle Farms, Australië: c. 10 Junie 1942
Breddan Field, Australië: 7 Aug 1942
Townsville, Australië: 30 September 1942
PortMoresby, Nieu -Guinee: Oktober 1942
Nadzab, Nieu -Guinee: 4 Maart 1944
Biak: 1 Okt 1944
Morotai: 15 Oktober 1944
Lingayen, Luzon: c. 29 Januarie 1945
Okinawa: 25 Julie 1945
Itazuke, Japan: c. 22 November 1945
Itami, Japan: 26 Oktober 1946-1 April 1949
69ste Bombardement Eskader: 1941-1943
70ste bombardement eskader: 1941-1943
71ste Bombardement Eskader: 1941-1949; 1953-
405ste Bombardement Eskader: 1942-1949; 1953-
822ste Bombardement Eskader: 1943-1946; 1953-
823ste Bombardement Eskader: 1943-1946.
1942-1945: V Bomber Command; Vyfde Lugmag
1945-1946: V Fighter Command; Vyfde Lugmag
Militêre eenhede soortgelyk aan of soos 38th Bombardment Group
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Amerikaanse weermag se lugmag 'n reeks vliegvelde in Australië opgerig vir die gesamentlike verdediging van die land, sowel as vir die uitvoer van offensiewe operasies teen die Japanse leër en vloot. Van hierdie lughawens en vliegvelde in Australië, dat die Vyfde Lugmag in staat was om te hergroepeer, weer toe te rus en aanstootlike operasies teen die Ryk van Japan te begin na die rampe in die Filippyne en Nederlands-Oos-Indië gedurende 1942. Wikipedia
Eskader van die Amerikaanse lugmag. Opgedra aan die 1st Special Operations Wing, Air Force Special Operations Command, gestasioneer op Hurlburt Field, Florida. Wikipedia
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was 'Lingayen Airfield' geleë in die stad Lingayen, parallel met die strand wat ongeveer oos na wes langs die Lingayen -golf loop. Die vliegveld was ook bekend as "Lingayen Aerodrome" of "Lingayen Field".
Die vliegveld is voor die oorlog deur die Amerikaners (moontlik Filippynse leër) gebou. Dit is gebruik as 'n landingsveld deur Amerikaanse vlieëniers wat vertroudingsvlugte in Noord -Luzon gevlieg het. 'N Kontingent van die Filippynse weermag (waarskynlik die troepe van die 21ste afdeling) was ook in die gebied gestasioneer. Toe die Japannese Clark en Iba Fields op 8 Desember 1941 tref, het 'n paar van die USAAC-vlieëniers hul P-40's by Lingayen geland.
Die Japannese weermag het die vliegveld in beslag geneem toe hulle op 25 Desember 1941 by die Lingayen -golf geland het.
Na die Amerikaanse landing by die Lingayen -golf op 9 Januarie 1945, is hierdie gebied op die eerste dag bevry. Die vliegveld is herstel en verbeter, insluitend 'n gedeelte op die strand wat deur die 836ste Ingenieur Lugvaartbataljon gebou is, en Filippynse arbeid, met behulp van 'sawali' (geweefde palmblare) met marston -mat bo -op om die oppervlak van die aanloopbaan te vorm, om die sand af. Die herstelwerk is einde Februarie 1945 voltooi en dit is onmiddellik in gebruik geneem deur vegvliegtuie en taktiese verkenningskader, en was in staat om B-25 en groter vliegtuie te hanteer. Lingayen -vliegveld is ook gebruik as 'n noodveld vir beskadigde bomwerpers wat terugkeer van aanvalle op Formosa wat te beskadig was om Clark Field te bereik.
Met die einde van die oorlog is die aanloopbane van die vliegveld verkort, en dit het die klein plaaslike lughawe geword wat dit vandag is.
Die eenheid is gestig as 38ste bombarderingsvleuel, lig op 10 Augustus 1948 in Japan. Dit het gehelp in die lugverdediging van Japan en het deelgeneem aan taktiese oefeninge, Augustus 1948 - Maart 1949. Dit is op 1 April 1949 in die Verre Ooste gedeaktiveer. 38ste taktiese bombarderingsvleuel (38ste TBW) is op 1 Januarie 1953 heraktiveer as deel van die Amerikaanse lugmag in Europa, wat na Laon-Couvron Air Base, Frankryk, gestuur is. By aktivering het die vleuel die bates van die Air National Guard 126th Bomb Wing geabsorbeer, wat geïnaktiveer is en na die beheer van die Illinois Air National Guard teruggekeer het. Die 38ste se eskaders is aangewys as die 71ste, 405ste en 822ste bomskader. Die vleuel het die Douglas B-26 Invader gevlieg tot 1955.
In April 1955 het die 38ste bomvleuel omgeskakel na die Martin B-57 "Canberra". Die B-57 was 'n plaasvervanger vir die verouderde Douglas B-26 "Invader", en met hul aankoms is die B-26's na CONUS terugbesorg. Omdat English Electric nie aan die afleweringskedule van USAF kon voldoen nie, is die ontwerp aan Martin gelisensieer vir Amerikaanse vervaardiging. Altesaam 49 B-57B en 8 2-sitplek B-57C modelle is na Laon ontplooi.
Die missie van die B-57 was om 'n kernafskrikmiddel vir die NAVO te bied en om kernwapens teen vooraf geselekteerde doelwitte te lewer, dag of nag. Die vliegtuie by Laon is glans swart geverf. 'N Akrobatiese span is georganiseer en die naam van die Swart ridders met behulp van vyf B-57's. The Black Knights het opgetree by verskeie lugskoue in Wes -Europa, waaronder die 1957 Paris Air Show. Die Black Knights was die enigste taktiese bomwerpervertoningspan ter wêreld.
In 1958 kondig generaal De Gaulle aan dat alle kernwapens en afleweringsvliegtuie teen Julie 1958 uit Franse grond verwyder moes word.
Die 38ste TBW is op 18 Junie 1958 in Laon geïnaktiveer en herontwerp as die 38ste taktiese missielvleuel by die Hahn-vliegbasis Wes-Duitsland, met die bestuur en instandhouding van eers die TM-67A "Matador" en later die TM-76A Mace-kruisraketten. Die vleuel is in September 1966 geaktiveer.
Air Training Command [wysig | wysig bron]
Die 38ste is heraktiveer as die 38ste vliegopleidingsvleuel en vervang die 3640ste Pilot Training Wing by Laredo Air Force Base, Texas, op 1 Augustus 1972. Die operasionele eskader was die 40ste en 41ste Pilot Training Squadrons. Die vleuel het vlieëniersopleiding uitgevoer tot 28 Augustus 1973 toe Laredo AFB geïnaktiveer is.
Die 38ste Flying Training Wing is op 1 Desember 1973 na Moody AFB, Georgia, herplaas, ter vervanging van die 3550ste Pilot Training Wing. Die 38ste het loodsopleiding tot 21 November 1975 uitgevoer. Op 1 Desember 1975 het die 347ste Tactical Fighter Wing, 'n eenheid van Tactical Air Command (TAC), na Moody verplaas vanaf die Korat Royal Thai Air Force Base, Thailand en die missie van die basis het verander van vlieëniersopleiding onder ATC na 'n aktiewe taktiese vegbasis onder TAC.
Die 38ste FTW is op 1 Desember 1975 geïnaktiveer.
Kruisraketten wat deur die grond gelanseer is [wysig | wysig bron]
In April 1985 het die 38ste taktiese missielvleuel, is geaktiveer by Wueschheim AB, Wes -Duitsland. Die vleuel is toegewys aan taktiese missieloperasies, toegerus met grond-gelanseerde kruisraketten (GLCM) om die Sowjet-ballistiese missiele tussen 1986 en 1990 te bestry. Die GLCM's (en hul strategiese neefs, die Pershing II's) het 'n destabiliserende uitwerking op die Sowjetunie gehad, aangesien die NAVO se vermoë om standvastig te bly en die ontplooiings uit te voer ten spyte van senutergende Sowjet-dreigemente die Kremlin oortuig het dat die NAVO nie geïntimideer kan word nie . [ aanhaling nodig ]
Dit was hierdie besef wat gelei het tot die opening van die Intermediate-range Nuclear Forces (INF) gesprekke en 'n INF-verdrag wat uiteindelik 'n hele klas kernwapens uit die supermag-arsenale verwyder het. Die ooreenkoms met die Sowjetunie wat op 1 Junie 1988 in werking getree het, het gelei tot die inaktivering van die vleuel op 22 Augustus 1990.
Die 38ste het daarna gedien as die 38ste ingenieursinstallasievleuel vleuel van 8 November 1994 - 3 Februarie 2000 by Tinker AFB, Oklahoma, om die lugmag gesentraliseerde bestuur van wêreldwye ingenieurs- en installasie (E & ampI) hulpbronne te voorsien. Die vleuel herorganiseer die Command and Control Systems Center en word die Communications Systems Center (CSC). CSC-leiers het 'n nuwe struktuur geskep wat 'n meer effektiewe besigheidsbestuurbenadering moontlik gemaak het om aan die vereistes van kommunikasie-rekenaarsagteware van ons Air Force- en DoD-kliënte te voldoen. Die 38 EIW is in Februarie 2000 geïnaktiveer en na 'n groepvlak afgegradeer. Die oordrag van verantwoordelikhede is uitsluitlik toegewys aan die 38ste Engineering Installation Group (38 EIG) wat te Tinker geleë is.
Die 38ste gevechtsondersteuningsvleuel is in 2004 by Ramstein AB, Duitsland, geaktiveer om die ondersteuning aan die meer as 70 USAFE geografies geskeide eenhede (GSU's) en eenhede in Europa te versterk. Maar 'n resensie het bevind dat die vleuel eintlik 'n ekstra laag burokrasie geskep het en geïsoleerde eenhede sal beter daarsonder bedien word. Studies het ook getoon dat groter, naburige basisse beter ondersteuning kan bied vir vlieëniers wat oor die hele vasteland versprei is.
Die 38ste CSW is op 30 September 2007 geïnaktiveer.
Gestig as 38ste bombarderingsvleuel, lig op 10 Augustus 1948
Geaktiveer op 1 Januarie 1953
Herontwerp 38ste vliegopleidingsvleuel op 22 Maart 1972
Geaktiveer op 1 Desember 1973
Opnuut aangewys 38ste taktiese missielvleuel op 4 Desember 1984
Opnuut aangewys 38ste ingenieursinstallasievleuel op 1 November 1994
Opnuut aangewys 38ste gevechtsondersteuningsvleuel op 19 April 2004
, 10 Augustus 1948 - 1 April 1949, 1 Januarie 1953, 1 Januarie 1958, 15 November 1959 - 25 September 1966, 1 Augustus 1972 - 30 September 1973 1 Desember 1973 - 1 Desember 1975, 1 April 1985 - 22 Augustus 1990
Elektroniese stelselsentrum, 8 November 1994 - 3 Februarie 2000, 25 Mei 2004, 1 November 2005
Air Command Europe, 18 November 2005, 1 Desember 2006 - 11 September 2007
Komponente [wysig | wysig bron]
, 18 Augustus 1948 - 1 April 1949 1 Januarie 1953 - 8 Desember 1957, 18 Junie 1958 - 25 September 1962 (Bitburg Air Base, Wes -Duitsland), 18 Junie 1958 - 25 September 1962 (Hahn Air Base, Wes -Duitsland), 18 Junie 1958 - 25 September 1962 (Sembach Air Base, Wes -Duitsland)
38ste Tactical Missile Maintenance Squadron: 1 April 1985 - 22 August 1990 (80 missiles): 1 August 1972 - 30 September 1973 1 December 1973 - 1 December 1975: 18 August 1948 - 1 April 1949 1 January 1953 - 18 June 1958 25 September 1962 - 1 Oktober 1965 1 Augustus 1972 - 30 September 1973 1 Desember 1973 - 1 Desember 1975: 18 Augustus 1948 - 1 April 1949 25 September 1962 - 25 September 1966 1 April 1985 - 22 Augustus 1990: 18 Augustus 1948 - 1 April 1949 1 Januarie 1953 - 18 Junie 1958 25 September 1962 - 25 September 1966: 1 Januarie 1953 - 18 Junie 1958 25 September 1962 - 25 September 1966: 25 September 1962 - 25 September 1966: 25 September 1962 - 25 September 1966
, Japan (1948–1949), Frankryk (1953–1958), Duitsland (1958–1959), Duitsland (1959–1966), Texas (1972–1973), Georgië (1973–1975)
Wueschheim Air Station, Wes -Duitsland (1985–1990)
, Oklahoma (1994–2000), Duitsland (2004–2007)
Verspreide TM-61 Matador/TM-76 Mace-raketlokasies
Tussen 1958–1966 het die 38ste TMW agt afsonderlike lanseergeriewe onderhou.
38ste Marauders by Midway het geskiedenis gemaak
Soos ons onlangs die gedenkdag herdenk het, is dit 'n goeie tyd om na te dink oor ons Air Force -erfenis en diegene wat voor ons gevlieg en geveg het.
*** image1 *** In die wanhopige, vroeë dae van die Tweede Wêreldoorlog het American Airmen die gety van Japannese uitbreiding in die Stille Oseaan galant weerstaan. Die oorerflike voorouer van die 38ste Combat Support Wing, die 38ste Bombardement Group (Medium), was een van die groepe Airmen.
Die 38ste bomgroep wat pas in die lente van 1942, toegerus met die nuwe B-model van die hoëprestasie-Martin B-26 Marauder-medium-bomwerper, is in die lente van 1942 uit die kontinentale Verenigde State ontplooi, bestem vir diens in die Suidelike Stille Oseaan. Maar voor hy daar aangekom het, het een van die groep se eskaders, die 69ste Bom-eskader, saam met nog 'n B-26-eenheid deelgeneem aan die belangrikste Slag van Midway.
In Mei 1942 vlieg die aanvanklike elemente van die 38ste Air Echelon van die groep van die Weskus na Hawaii. Dit was die eerste mediumvliegtuigvliegvlug na Hawaii in die Tweede Wêreldoorlog, ongeveer 2200 kilometer oor die water.
In die laaste 10 dae van Mei 1942 oefen die 69ste torpedobomaanval met hul B-26's, en vroeg in Junie is die opleiding op die proef gestel. Kapt. James F. Collins, Jr. en 2de Lt. William S. Watson van die 69ste vlieg op 2 Junie met twee vliegtuie en bemannings na Midway, saam met twee ander B-26's van die 22ste BG, waar hulle hul vliegtuie gereedmaak. en wag op bevele om die Japannese vloot aan te val.
"B-26 Marauder wat lugtorpedo dra." Dit woord het vroeg op 4 Junie gekom, en die vier B-26's onder leiding van kaptein Collins het sedert 15:15 by hul vliegtuie bygestaan, kort ná 06:30 opgestyg en na die Japannese vloot gegaan. Om 07:05, in diamantvorming, het die vlug die Japannese gesien en ingetrek om op lae vlak aan te val. Dit was die eerste keer dat die B-26 in die geveg as 'n torpedobomwerper gebruik is.
Toe die vliegtuig die Japannese draers binnegaan, het hulle hewige teenkanting van vyandelike vegvliegtuie en lugafweer van die skepe ondervind. Eerstens was ses Zero-vegters, wat die Marauders aanvanklik regstreeks aanpas, wat nou tot 200 voet daal ter voorbereiding op hul aanval. Kaptein Collins draai links en regs toe hy deur die Japannese formasie beweeg en sy doelwit, die Japannese vlagskip Akagi, kies. Hy het 800 meter toegemaak voordat hy sy torpedo losgelaat het toe die karretjie hard draai om sy slag te vermy.
Die agterste B-26, genaamd "SUSIE-Q" en gevlieg deur luitenant James P. Muri van die 22ste BG, het kaptein Collins noukeurig gevolg en ontwykend gemanoeuvreer nadat hy sy torpedo by die Akagi laat val het. Om berusting te vind te midde van die maalstroom van vegters en gewere, vlieg hy laag van stam na agter direk oor die Akagi se vliegdek, en regs deur die bevelvoerder van die vloot, vise -admiraal Chuichi Nagumo, wat instinktief op die brug neersak terwyl die Marauder gestamp is hom. Toe hy uit sy aanval kom, het luitenant Muri 'n kort kykie gekry van 'n ander B-26 wat net die boonste gebou van die Akagi-eiland misgeloop het voordat hy in die see aan boord neergestort het.
Kaptein Collins en luitenant Muri het min tyd gehad om die resultate van hul aanval te beoordeel, alhoewel hulle beweer het dat drie of vier nulle op die missie vernietig is en terug is na Midway wat erg beskadig is. Kaptein Collins se skip het meer as 180 koeël-, dop- en vlokgate gehad en die skip van luitenant Muri is meer as 500 keer gesteek, insluitend skade aan alle skroefblaaie, en sy drie kanonne is gewond. Die skepe wat deur luitenant Watson en luitenant Herbert C. Mayes gevlieg is, het met almal aan boord verlore geraak. Beide oorlewende vliegtuie het teruggeval met beskadigde landingstuig by Midway en het nooit weer gevlieg nie, hoewel kaptein Collins, luitenant Muri en hul bemannings weer by hul eenhede aangesluit het en die oorlog voortgesit het.
Alhoewel die Midway Marauders geen torpedo-treffers behaal het nie, was die aanval onder leiding van kaptein Collins van die 38ste BG 'n belangrike gebeurtenis in 'n reeks lugaanvalle wat die Japannese draer se vorming en vlugbedrywighede ontwrig het en sy jagdeksel en lugafweerverdedigers afgelei het voor die beslissende staking deur SBD Dauntless-duikbomwerpers wat op die draer gebaseer is. Dit weerspieël die erfenis van vrymoedigheid en moed van die Amerikaanse lugdiens, deur dringend 'n nuwe wapensisteem aan te neem vir 'n nuwe missie, doeltreffend te oefen en in gevegte aan te wend. Die voorbeeld van die 38ste BG's Midway Marauders inspireer ons vandag in die dinamiese 21ste eeuse gesamentlike gevegsarenas waarin ons nou diens doen.
Merk: 38ste bomgroep
Byna ses-en-sewentig jaar gelede en#8211 op Woensdag 3 November 1943, 'n offisier van die 823ste Bom-eskader van die 38ste "Sunsetter" Bomb Group, het inskrywings gemaak in sy historiese rekords van die eskader oor die sentrale gebeurtenis van die dag: A staking langs die kus van Nieu -Guinee van Alexishafen na Bogadjim, om bakke, geboue aan te val en vyandelike troepe te verberg.
Die uitslag van die missie is soos volg gerapporteer:
Ons vlieëniers en bemannings het weer vertrek om die klein Jap van die kaart te slaan. Nege B-25G's het om 0713L opgestyg om bakke, moontlike groot skuilplekke en geboue uit Alexishafen suid van Bogadjim, Nieu-Guinee, te ontplof. Vegterbedekking is op 3500 voet oor Nadzab gemaak. Die vegterbegeleiding het bestaan ​​uit P-47's. Die vlugte was elk uit drie vliegtuie en is gelei deur die vlugte van die 822ste eskader. 28 x 500 lb. 4-5 sekondes vertragingsbomme is in spesifieke teikens laat val. Baie van die bomme het regstreekse treffers op skuitjies langs die kus behaal. 1 bom het veilig geval as gevolg van rekfout en 3 bomme is teruggestuur as gevolg van meganiese mislukking. 82 rondes van 75 mm is op lopies afgevuur met 'n aantal treffers en die res sonder sigbare resultate. Dorpe en skuilplekke is deeglik bestraf met 6100 x .50 kaliber en 1300 x .30 ammunisie. Foto's is geneem van die staking.
Daarna volg opmerkings oor gebeure wat deur spesifieke vliegtuie en bemannings ondervind is, met die fokus op slagskade en die verlies van B-25G 42-64850:
Die akk-ack was matig onakkuraat en swaar afkomstig van Madang, Alexishafen en Erimhafen Plantation. Vliegtuig nr. 769, bestuur deur Remshaw, het 'n gat in die bomdeur gekry van 'n fragment van 20 mm. Vliegtuig nr. 874, bestuur deur Shulich, het 'n groot gat in die linker vertikale stabiliseerder gekry van 'n onbepaalde tipe dop. Vliegtuig nr. 850, waarvan die bemanning Smith F/O -vlieënier was, Newland O.T. medevlieënier, Chapin R.D.-navigator, radioman Anagos T., Boykin J.R.-skutter het in water tussen Bili Bili-eiland en die vasteland neergestort. Oorsaak onbekend, maar vermoedelik as gevolg van kragverlies as gevolg van skade deur ack-ack. Al vyf bemanningslede wat laas in die reddingsvlot gesien is, blykbaar ongedeerd, roei na die eiland Bili Bili.
Gedurende die aanval is geen onderskepping teëgekom nie. Die oorblywende agt vliegtuie het op 1135/L by Durand geland.
Die volgende dag – 4 November – is geen gevegsendings deur die 823ste Bom -eskader gevlieg nie. Hierdie kort pouse in die operasies het die eskaderhistorikus tyd gegee om na te dink oor die lot van die vermiste bemanning; sy kort aantekeninge bevat die hoop op hul redding teen hul meer waarskynlike lot as gevangenes van die Japanners. Spesifiek:
Alle bemanningslede spreek diep hartseer uit oor die vyf bemanningslede wat laas in 'n reddingsvlot gesien is op pad na die eiland Bili Bili. Wat van hulle gaan word, weet niemand nie. Laat ons hoop dat hulle veilig is.
Vandag bly die vyf bemanningslede van B-25G #850 & #8211 Smith, Newland, Chapin, Anagos en Boykin-een van die meer as 73 000 Amerikaanse soldate wat steeds uit die Tweede Wêreldoorlog vermis is. Met die uitsondering van 'n toevallige argief of argeologiese ontdekking, sal hulle waarskynlik ooit so bly: "Missing in Action".
Die historiese rekord van die verlies van hierdie bemanning verskil egter enigsins van die oorgrote meerderheid van die berigte oor vlieëniers in die Tweede Wêreldoorlog in die Stille Oseaan of in die Europese Oorlogsteaters. Dit is omdat die Missing Air Crew -verslag oor die verlies van die bemanning en MACR 1087 van die bemanning, spesifiek, 'n foto bevat van die bemanning (al is dit van ver af gesien), soos laas deur mede -lede van die 823ste gesien Bom -eskader onderweg terug na die 38ste Bomb Group se basis in Port Moresby.
Die foto is die eerste keer ontdek toe ek MACR's nagegaan het via Fold3.com, watter databasis / webwerf baie lesers van hierdie berig waarskynlik goed ken. Die Fold3 -weergawe van hierdie prent word hieronder getoon:
In Augustus 2014 het ek tydens die besoek aan die National Archives in College Park die seldsame geleentheid gehad om die oorspronklike (?) "Fisiese" (!) MACR en die ingeslote foto te sien en te digitaliseer (sien "The Missing Photos").
Hier is die prent hierbo, soos gekopieer via 'n EpsonPerfection V600 -skandeerder.
Die "eerste" bladsy van MACR 1087, wat die verlies van B-25G 42-64850 dek, 'n skip met 'n kanon van 75 mm en#8211 word hieronder getoon:
Die volgende opmerkings is opgeneem deur die 823ste Bomb Squadron 's Statistical Officer, 2 Lt. Homer L. Cotham, en verskyn op die 'tweede' bladsy van die MACR:
(12) Vliegtuig, terwyl dit op lae hoogte bo die teiken vlieg, verloor skielik hoogte wat opval. Die vliegtuig het twee keer gestamp en toe dadelik gesink. Die hele bemanning wat in Life Raft gesien word, maak 'n eiland naby die ongeluk.
(13) Vliegtuig het vier myl suid van Madang, 'n driekwart kilometer van die oewer, in water neergestort, naby Bili Bili-eiland, N.G.
(15) Omvang van soektog: Catalina -vlieënde boot het probeer om naby die ongeluk of ongeluk in die nag van Oktober [sic] derde te kom. Weens die weer was hierdie poging onvolledig.
Die verlies van die vliegtuig is beskryf deur die eskader operasionele beampte kapt William Brandon, wat verklaar:
Terwyl ek op missie nommer 306 H, Alexishafen na Bogadjim Road Barge Sweep gevlieg het, het ek vlug nommer een gelei. Die vlugbeampte Smith vlieg nommer drie op die linkervleuel se posisie toe ek my vlug oor die teiken neem. Toe ek daarna kyk na die vliegtuie in my formasie, het ek die vliegtuigoffisier Smith se vliegtuig in die water gesien.
Omkring die vliegtuig terwyl dit sak, val ek 'n reddingsvlot. Hierdie reddingsvlot het gesink, maar die bemanning van die gesinkte vliegtuig kon veilig uit hul eie vliegtuig op die vlot klim.
Toe hulle laas gesien is, is alle lede van die bemanning aan boord van 'n reddingsvlot waargeneem in die rigting van die omgewing van Bili Bili Island, N.G., koers onbepaald.
Anders as MACR's wat die laaste bekende breedtegraad en lengtegraad van 'n vermiste vliegtuig spesifiseer, word die plek van die verlies van B-25G #850 eenvoudig in woorde weergegee: "Off Bili Bili Island."
Om u 'n verwysingsraamwerk te gee van die ligging van Bili Bili -eiland, is daar twee Google Maps en elkeen met Google Maps en 'n rooi liggingwyser op 82 Bili Bili -eiland en die ligging van die klein geografiese kenmerk.
Hierdie eerste kaart toon Nieu -Guinee en Noord -Australië, met – beweeg van wes na oos – die Arafura See, Golf van Carpentaria en Koraalsee tussen die twee landmassas. Bili Bili Island is ongeveer 360 kilometer wes-suidwes van Rabaul geleë, net aan die ooskus van Nieu-Guinee, en suid van Madang.
Op hierdie tweede kaart is die eiland Bili Bili nie sigbaar nie, maar die plekke wat in die MACR – Alexishafen en Madang – genoem word. Hierdie dorpe lê langs die westelike oewer van die Astrolababaai, en die watermassa bly ongemerk.
Van die pixels van 2017 na die koerant van 1943, bevat MACR 1087 C.I.U. (Sentrale Tolkingseenheid) Kaart nr. 36 van die Alexishafen -omgewing. Die ligging van die verlies van B-25 ', ongeveer halfpad tussen Bili Bli-eiland en die kus van Nieu-Guinee, word aangedui met 'n 'X' in 'n klein sirkel.
(Ter vergelyking, hier is die kaart soos dit op Fold3.com verskyn.)
Op 'n effens groter skaal as die C.I.U. kaart is die Google -kaart hieronder. Hierdie nadere uiteensetting toon aan dat die eiland Bili Bili ongeveer 3 myl suid van die suidelike grense van Madang en ongeveer 2,1 myl oos van die vasteland van Nieu -Guinee geleë is. Vreemd genoeg laat Google Maps die eiland sonder naam, met die aanwysing "Bil-Bil" op die oorkantste kuslyn. Is daar 'n dorp met die naam op hierdie plek?
Uiteindelik kom ons op dieselfde skaal as die vorige kaart by 'n Google Earth -uitsig van Bili Bili -eiland en Astrolabe -baai.
Pacific Wrecks beskryf duidelik die verlies van die bynaam B-25G 42-64850, met die vermoed dat die mans gevange geneem en in gevangenskap gesterf het, terwyl die Pacific Wrecks-opstel oor die lot van geallieerde krygsgevangenes in Amron, Nieu-Guinee (dood by Amron &# 8211 deur Undersea Explorer / Documentary Film-maker Walter Deas) dui daarop dat die Smith-bemanning moontlik vermoor het op die Japannese basis, 'n 'hoë berg 16 kilometer noord van Madang', wat gedien het as 'n hoofkwartier van die Japannese weermag en Kempeitai-fasiliteit.
Pacific Wrecks ' geskiedenis van die Japannese weermagbasis in Amron, wat as uitkykpunt en hoofkwartier vir die 18de leër en Kempeitai gedien het, bevat die name van elf geallieerde vlieëniers (nege Amerikaners en twee Australiërs) wat bevestig is dat hulle vermoor is by daardie plek en vyf ander wat waarskynlik dieselfde lot gely het, almal tussen Junie 1943 en April 1944.
Die lede van die Smith -bemanning is egter nie onder die sestien nie.
The Capture of the Smith Crew
Die Smith -bemanning is beslis gevang. Hierdie inligting kom uit drie bronne.
In omgekeerde chronologiese volgorde bestaan ​​dit uit die boek uit 2011 Sun Setters of the Southwest Pacific Area – From Australia to Japan: An Illustrated History of the 38th Bombardment Group (m), 5th Air Force, World War II – 1941-1946, Soos vertel en gefotografeer deur die manne wat was Daar (deur Lawrence J. Hickey, Mark M. Janko, Stuart W. Goldberg en Osamu Tagaya) koerantberigte uit 1944 in (nie geïdentifiseerde) koerante in die Buffalo-gebied, en die opvallendste is transkripsies van Engelssprekende Japannese propaganda-uitsendings na die westelike Verenigde State die vaslegging van die mens
Soos beskryf in Sonondergange: "Kapt. Bill Brandon het die 823ste eskader gelei, en toe sy vlug van drie vliegtuie Bili Bili bereik, ongeveer halfpad tussen Alexishafen en Bogadjim, gooi hy en sy vleuelmanne hul bomme tussen die plantasie van die gebied en die eiland Bili Bili, net voor die kus. Terwyl sy deure van die bom oopmaak, kyk kapt. Brandon by sy venster uit en is geskok om te sien dat die vliegtuigoffisier Richard Smith se vliegtuig in die water is.
Brandon het teruggekeer en 'n reddingsvlot na die neergeslaan bemanning laat val. Smith se vliegtuig het gesink onmiddellik nadat hy die water getref het, maar hy en sy bemanning het ontsnap en in die vlot geklim. Die mans is laas gesien roei na die eiland Bili Bili, waar hulle gevang en ondervra is deur die Kempei Tai, die Japannese geheime polisie. Majoor Nakamoto, die 18de weermag se intelligensiebeampte, het die ondervraging, wat ongeveer 'n week geduur het, gelei. Daarna is hulle 'n kilometer suidwes na 'n krygsgevangenestelsel geneem en daarna na Wewak vervoer. Daar is nooit weer van hulle gehoor nie. " (Ongelukkig is daar geen bibliografiese verwysing na die bron van hierdie inligting nie.)
Pacific Wrecks die geskiedenis van die Wewak POW Camp (Kreer POW Camp) bevat die name van drie vlieëniers (lede van kaptein William L. "Kizzy " Kizzire se bemanning, van wie meer hieroor sien) wat bevestig is dat hulle daar krygsgevangenes was. Nie hulle, of enige ander Geallieerde krygsgevangenes wat vermoedelik op daardie plek gevange gehou is - die Smith -bemanning onder hulle? – het die oorlog oorleef.
Nuusitems rakende F/O Smith van Die Buffalo Evening News.
Die eerste nuusitem noem eenvoudig Smith se status "Missing in Action".
Vlugbeampte Richard Smith
Oorsee sedert verlede Maart, het Flt. O. Smith is in Nieu -Guinee gestasioneer en het 'n bomwerper bestuur. Sy laaste brief aan sy ma is op 3 November geskryf, die dag waarop hy as vermis aangemeld is tydens 'n sending oor New Britain. Hy studeer aan District School 3, West Seneca en West Seneca High School, en was 'n draer van The Buffalo Evening News voordat hy die diens van die Bethlehem Steel Company aangaan. Hy het op 28 Junie 1941 by die lugmag aangesluit.
Nuus oor F/O Smith se opname is in Februarie of Maart 1944 gepubliseer, in die konteks van nuus oor die dood van sy neef en mede -inwoner van Buffalo, Army Private Floyd C. Smith.
OORLOGSDIENS VLAG EER 4 SMITS NOU 'N GOUDSTER
Patrolman Wayne Smith, 'n grysaard veteraan van 20 jaar diens as 'n polisieman in die Wes -Seneca, het die hartseer taak aangepak om een ​​van die vier blou sterre in die diensvlag van die gesin vandag met 'n goue ster te vervang. Hy is pas deur die oorlogsdepartement in kennis gestel dat sy seun, Pvt. Dit is bekend dat Floyd C. Smith (19), wat voorheen as vermis aangemeld is in Italië, vermoor is.
Wat die nuus nog meer tragies maak vir die Smith -gesin, is dat aan die ander kant van die wêreld vlugoffisier Richard Smith (23), 'n neef van Patrolman Smith, 'n gevangene van die Japs is. Richard is die seun van Albert Smith, 'n elektrisiën, van 17 Klass Ave, West Seneca, en is op 3 November gevange geneem toe 'n tweemotorige bomwerper wat hy gevlieg het, op 'n vlug van Nieu-Guinee na Nieu-Brittanje afgedwing is .
Twee ander lede van die Smith -gesin is in diens van die land. Die een is Pvt. Wayne Smith Jr., 21, 'n broer van Floyd, wat die afgelope weke ongehoord was en vermoedelik in die buiteland is, en die ander een is Seaman First Class Milton D. Smith (38), 'n oom van Floyd en Richard, wat nou op see. Die tuisadres van Milton is 80 Hayden St., Buffalo.
'Ek vermoed dat die oorlog die Smiths baie moeilik was,' het Patrolman Smith in sy huis by Harlem Rd 25, West Seneca, gesê. 'Maar ek dink dieselfde gebeur met die Smiths regoor die land. Ek wens ek was 'n bietjie jonger, ek sou ingaan en Floyd se plek inneem. Die laaste woord wat ons van Floyd ontvang het, was ongeveer sewe weke gelede toe hy geskryf het dat 'alles swel'. Kort daarna is hy as vermis aangemeld. Maar ons het moed opgegee totdat die tweede telegram gekom het. "
Floyd is in April 1943 in die weermag opgeneem nadat hy ongeveer vyf maande by die lughawefabriek van Curtiss-Wright Corporation gewerk het. Hy was 'n boorling van West Seneca en was in sy derde jaar aan die West Seneca High School toe hy die skool verlaat vir oorlogswerk. Hy was aan 'n infanterie -eenheid toegewys en was in Noord -Afrika voordat hy na Italië gegaan het.
Die nuus oor sy dood word van sy ouma, mev Fannie Smith, wat siek is en ook in Harlem Rd 25, West Seneca, gehou word. (1)
'N Besondere vonnis in die artikel val op: "Richard … is verlede November 3 gevange geneem toe 'n tweemotorige bomwerper wat hy gevlieg het, op 'n vlug van Nieu-Guinee na Nieu-Brittanje afgedwing is."
Hoe was dit vroeg in 1944 bekend?
Waarskynlik deur middel van Engelstalige radio-uitsendings wat vanaf Tokio gestuur is, en na die Wes-Verenigde State en Latyns-Amerika, vanaf …
November 1943 tot April 1944.
Hierdie uitsendings het die titel "Message From the Front" en het betrekking op Amerikaanse vlieëniers en#8211 lede van die Marine Corps en Army Air Force – wat tussen vroeg in 1943 en vroeg in 1944 in die Suidwes -Stille Oseaan gevange geneem is.
Afskrifte van hierdie uitsendings is een van die rekords in die National Records and Records Administration se "Records of the Foreign Broadcast Intelligence Service."
Die "Message From the Front" -uitsendings is om 0330 uur gestuur, alhoewel afskrifte van die programme nie spesifiseer of "3:30 uur" Greenwich Mean Time, die Westerse tydsone van die Verenigde State, of Tokio -tyd beteken nie. Die transkripsies word gelei deur 'n van, vermoedelik die van die persoon wat die program in real -time gemonitor en getranskribeer het soos dit ontvang en gemonitor is. Hierdie mense was Berman, Bernstein, Hanson, Keller, Litwin, Roth, Sachter, Searl en Teel.
Alhoewel die inhoud en lengte baie wissel, volg die uitsendings in die algemeen 'n soortgelyke 'skrif', alhoewel met groot variasie. Hulle begin gewoonlik met 'n inleiding wat die politieke of sosiale gevolge van die oorlog op die Amerikaanse samelewing as geheel dek. Soms word klem gelê op die kontras tussen die ontberinge wat Amerikaanse soldate en burgerlikes verduur, in teenstelling met die houding van Amerikaanse militêre en politieke leiers.
Die uitsendings fokus dan op die krygsgevangenes self.
In alle gevalle word die grootste deel van die uitsending gewy aan 'n aanbieding van gedetailleerde en baie gedetailleerde baie gedetailleerde biografiese inligting oor die Krygsgevangene, en kan onderwerpe dek soos die omstandighede waaronder hy neergeskiet en gevang is, die tipe vliegtuig wat hy vlieg en sy biografie, laasgenoemde insluitend sy opleiding en burgerlike roeping. In feitlik elke geval word die uitsending afgesluit met 'n voorlesing van hoogs persoonlike inligting oor sy naasbestaandes, wat name en adresse van familielede bevat, of vroue, ouers of broers en susters - die materiële, finansiële of emosionele uitdagings strydig met, en, ander fasette van hul lewens.
In sommige gevalle word ontstellend om te lees nog steeds ontstellend om na te dink, selfs dekades later word spesiale aandag gegee aan die fisiese, sielkundige en emosionele reaksie van die krygsgevangene op gevangenskap, soms met aanhalings van verklarings wat na bewering deur die krygsgevangene gemaak is. sy gevangenes.
Dit is 'n veronderstelling van my kant, maar ek veronderstel dat die inligting in die "Message From the Front" -uitsendings verkry is uit transkripsies van ondervragingsessies wat deur die krygsgevangenes verduur is, wat dan aan amptenare in die Japannese media verskaf is wat verantwoordelik was vir die verspreiding van propaganda. Die oorspronklike teks is in verskillende grade geredigeer vir 'n maksimum dramatiese effek.
In die sin is die konsekwente en nie -verrassende faset van die uitsendings die volledige afwesigheid van inligting oor Amerikaanse militêre tegnologie of taktiek. Nie verbasend nie, omdat die doel van die uitsendings waarskynlik sielkundige oorlogvoering was: Om die openbare mening te beïnvloed en dus by te dra tot 'n gevoel van demoralisering. As dit so was, berus dit op 'n uiters naïewe begrip van die aard van die Amerikaanse samelewing. (Ten minste, soos dit agt dekades gelede bestaan ​​het. Maar dit is 'n ander onderwerp.)
Wat die Smith -bemanning betref, het uitsendings "Message From the Front" betrekking op sers. Boykin (9 Februarie 1944), sers. Anagos (16 Februarie 1944), Lt. Chapin (8 Maart 1944) en F/O Smith (op 29 Maart 1944). Daar is geen rekord van 'n uitsending oor F/O Newland nie.
Vir die doel van hierdie pos is twee transkripsies voldoende.
Hier is die uitsending oor sersant Anagos, gestuur op 16 Februarie 1944, soos getranskribeer deur "Roth" en "Teel":
Jou onderwerp vir vandag is die Boeing -bomwerper wat sonder 'n vlieënier gevlieg het. Hallo luisteraars, Radio Tokyo bied hierdie keer 'n ooggetuieverslag van 'n lid van die Japanse weermagpers wat aan 'n sekere front in die Nieu-Guinee-sektor deelneem. Ja, dit is 'n baie vreemde verhaal. Dit is die moeite werd om in die kategorie te glo, glo dit of nie. Dit is 'n ongewone verhaal vir die buitestaanders, maar dit is 'n wonderlike nuus vir niemand anders nie as mevrou Phyllis Anagnos, wie se adres agt-vier-een-sewe North Military Avenue, Detroit, Michigan is. Sou dit gebeur dat mevrou Anagnos na hierdie uitsending luister, raai radio Tokyo hier aan om by te bly [woord]. Dit is nog lank nie goeie nuus nie, maar 'n baie neerdrukkende [twee woorde] kan gesien word. Sy voel dalk maklik dat haar man, sersant Theodore Anagnos, nie dood is nie. In plaas daarvan om sy lewe te beëindig, is hy gevange geneem deur die Japannese magte, [en 'n gevangene] van oorlog, kan hy nie na sy geliefde vrou terugkeer nie, solank Amerika nie onvoorwaardelik aan Japan oorgee nie. As mev. Anagnos haar man wil sien, moet sy 'n brief aan mev. Eleanor Roosevelt skryf om hulp te vra. Die meelewende mevrou Roosevelt sou ongetwyfeld aanvaar dat sy onder die omstandighede met die vrou van [enkele woorde] kon wees. Mevrou Roosevelt [drie woorde] het elke dag in die Withuis sel gekla voor president Roosevelt en aangedring op die vrylating van Theodore Anagnos. Wag 'n rukkie, mevrou Theodore Anagnos is nog gelukkig, want haar man geniet goeie gesondheid in 'n gevangenekamp van die Japannese leër. Op 'n dag het hy aan 'n lid van die Japanese weermag [pers] vertel dat hy by 'n sekere Amerikaanse filmvertoning [drie woorde] met Clark Gable gesien het. Hy het gesê Gable was [wonderlik]. Hy het verder gesê ek het 'n vrou, maar om die waarheid te sê, ek het [paar woorde] hoe wonderlik dit sou wees as ek [verskeie woorde] kon sien. Dit is asof ek dieselfde rol speel as wat Gable in hierdie film speel. Sersant Anagnos [paar woorde]. Mevrou Anagnos kan daarvan vertrou dat haar man nogal [joviaal] is. Radio Tokyo is nie verantwoordelik vir sy verhouding met [twee woorde] nie. Dit is 'n saak van mevrou Anagnos om persoonlik 'n kruisondervraging van haar man te doen as hy na Amerika sou terugkeer.
[Rest van kommentaar onbegryplik.]
Hier is die uitsending oor Flight Officer Smith, gestuur op 29 Maart 1944, soos getranskribeer deur "Hanson":
Weer bring ons u inligting oor die offisiere en mans [sewe onhoorbare woorde].
Radio Tokyo stel voor om u besonderhede te verstrek wat nie van enige ander bron beskikbaar is nie. Baie van die mense by die huis word nie vertel dat 'n groot aantal van hul seuns in Japan gevange gehou word nie. Hierdie seuns spandeer hul daaglikse lewe in 'n heeltemal ander gemoedstoestand en ek sê anders, in die sin dat hul lewensbeskouing in die algemeen toe hulle uit die Verenigde State uitgekom het, nie meer duidelik is nie. Nadat hulle gewoond geraak het aan hul nuwe omgewing, het hulle hul gemoedstoestand teruggekry. Ja, hulle het aarde toe gekom. Hulle is nou in staat om die werklikheid van dinge in die algemeen deur te sien. Net soos 'n ou filosoof, het hulle 'n ruim geleentheid gehad om na te dink oor die verlede en die hede stil te ontleed.
Hier is die verhaal van een van die mans wat deur 'n korrespondent van die Japannese weermag na ons toe gebring is. Sy naam is Richard Smith. Om meer bondig te wees, Richard Smith is 'n Tweede Luitenant wat deel uitmaak van die Twentieth Bomber Squadron en die Fifth Bomber Group van die United States Air Corps. Smith is vier en twintig jaar oud en kom uit Buffalo, New York. Die adres is Seventeen Klaas Avenue, Buffalo, New York. Tweede luitenant Richard Smith was 'n vlieënier ten tyde van sy gevangenskap.
Almal wat na hierdie uitsending luister, sal 'n groot guns aan Richard en sy mense doen as hy of sy die heer Albert Smith, die vader van tweede luitenant Richard Smith, in Seventeen Klaaslaan, Buffalo, New York, in kennis stel dat sy seun is in goeie hande onder die sorg van die Japannese weermagowerhede. Die oorlogsdepartement in Washington het hom moontlik as vermis gelys, soos met honderde ander. Maar wat Tweede Luitenant Richard Smith betref, word hy baie goed verantwoord en in goeie toestand as 'n krygsgevangene van Japan.
Een van die dinge wat tweede luitenant Richard Smith by ons Japannese weermagkorrespondent navraag gedoen het, is of daar ander offisiere in aktiewe diens was of nie. Terloops, ek wil byvoeg dat tweede luitenant Richard Smith 'n Annapolis -man is. Hy sou graag wou weet waarom daar nie ander Annapolis -manne in die voorste linie was nie. Die beamptes wat teëgekom het, was almal reserwe -offisiere. Tweede luitenant Smith is angstig om te weet of dit die beleid van die oorlogsdepartement in Washington is om die dienste van alle volwaardige akademiemanne te spaar. 'N Mens kan die klag van Smith dat hy op die voorste linie geplaas is, ten volle waardeer terwyl sy kollegas poste in [sulke veilige] posisies goed agterlangs kry.
'N Ander punt wat tweede luitenant Richard Smith na vore gebring het, was die feit dat daar te veel begunstiging aan die vlieëniers oor die grondtroepe gegee word. Een van sy vriende in Port Moresby was 'n lid van die gewone bemanning. Volgens Smith word die vlieëniers twee weke verlof gegee nadat hulle twee en 'n half maande op die voorste linies gedien het, terwyl die grondmagte toegelaat word, maar 'n week na vier soliede maande van inspanning.
Hier is 'n wenk van tweede luitenant Richard Smith aan die jongmanne in die Verenigde State. 'As u ooit daarop reken om die Amerikaanse lugkorps te dien, hou dan vas aan die vliegpunt en vermy die werk wat u met die vliegtuig olie en herstel, wat u nie self kan vlieg nie.' Natuurlik, soos Smith dit sou stel, waag jy kanse teen een van die moeilikste vyande, die Japanese Zero -vegter. Of jy nou wil saamstem met tweede luitenant Richard Smith of nie, die feit bly staan ​​dat daar 'n groot verskil is tussen 'n vlieënier en net een van die seuns in die grondmag.
'N Ander faktor het ons Japannese weermagkorrespondent deur tweede luitenant Smith daarop gewys dat sodra u op die [woord] front gestuur is, daar geen kans is om te weet presies wat die telling is nie. Dit is algemeen bekend dat die Amerikaanse weermag se lugkorps 'n fanatiese aanhanger is vir die 'hush hush' beleid om alles onder die dekking te hou. Ek bedoel onder die offisiere en mans self. Volgens tweede luitenant Smith ken hy die naam en rang van sy eskaderbevelvoerder, maar hy het nog nie die naam van sy groepsbevelvoerder gehoor nie. Erger nog, hy het nog nooit die gesig van sy groepsbevelvoerder gesien nie. Dit lyk nie asof een van sy kamerade dit weet nie. Waar is daar 'n leër wat nie die identiteit of die naam van sy hoër offisier ken nie? Tweede luitenant Richard Smith is ernstig, want almal kan sien dat hy nie 'n leuen vertel het nie. Hy weet regtig nie. Hier is die groot Amerikaanse raaisel van 'n offisier wat nie weet nie, of liewer, hy word nie eers vertel wie sy kamerade is nie, selfs in [sy aangrensende vesting].
Gevra waarom hy nie meer intiem met die ander offisiere kon raak nie, het tweede luitenant Richard Smith gesê dat hy deur sy meerderes gewaarsku is om nie met die ander offisiere te meng nie. Daarom het hy geen kennis gehad van die nommer of die benaming of wat van baie van die offisiere geword het nadat hulle [woord of twee] weggegaan het nie. Die vraag ontstaan ​​natuurlik: "Waarom word die Amerikaanse lugdiensbeamptes verbied om met mekaar om te gaan?" Die antwoord is eenvoudig. Dit is die beleid van geheimhouding. Die owerhede is op penne en naalde in die poging om alle inligting oor die persoonlike verliese te vermy om die ore van die mans te bereik. Enige onthulling van die werklike verliese wat die Amerikaanse weermag [verskeie woorde] gely het, sal ongetwyfeld die moraal van die rang en leerstelling in balans bring. So daar is jy. Dit is 'n magtige wyse beleid vir 'n woord wat 'n hele paar van sy waardevolle manne verloor het om die inligting onder 'n stywe lip te hou. Watter kans is daar dat die mense tuis kan weet wat van hul seuns geword het? Die mense van Tweede Luitenant Richard Smith kan ten minste hulself gelukwens met die feit dat hul seuntjie [redelik gesond] is.
Alhoewel hierdie twee "Message From the Front" -uitsendings op 16 Februarie en 29 Maart oorgedra is, beteken dit nie dat die krygsgevangenes op daardie stadium nog gelewe het nie. Sommige "Boodskap van die voorkant " uitsendings is op datums gestuur daarna die krygsgevangenes waarop hulle betrekking het, leef nie meer nie.
Byvoorbeeld, 1 Lt. Joseph W. Hill (eggenoot van Roberta Hill, van 602 Palmetto Ave., De Land, Florida) van die 70ste Fighter Squadron, 18th Fighter Group, verloor op 26 Augustus 1943 terwyl hy met P-40F 41 vlieg -19834.
Hy was op 29 April 1944 die onderwerp van 'n uitsending op Rabaul, gevange geneem en gevange gehou. Byna twee maande voor, op 4 of 5 Maart 1944, was hy een van die 32 Amerikaanse en Australiese krygsgevangenes (19 USAAF, 5 USMC, en 8 RAAF) wat tydens die "Tunnel Hill Incident" vermoor is. Hill se vliegskoolportret, een van die duisende soortgelyke beelde in die versameling van die National Archives "Photographic Prints of Air Cadets and Officers, Air Crew, and Notables in the History of Aviation-NARA RG 18-PU", verskyn hieronder:
Wat die Sunsetters betref, het slegs een lid van die groep gevangenskap oorleef. Hy was majoor Willison Madison Cox, van Knoxville, Tennessee. (3)
Wat dan van die Smith -bemanning?
Gelyk aan MACR 1423 vir die bemanning van die 7de Air Force B-24D Liberator Dogpatch Express, gedek in my vorige plasings, "Upon An Endless Sea" en "Portraits of the Fallen: The Crew of the Dogpatch Express, in Photographs", MACR 1087 (soos baie "vroeg" (en nie enigste "Vroeg") Ontbrekende Aircrew-verslae oor vliegtuie met meer plekke) bevat nie die huisadresse of die name van die bemanningslede nie.
Die mans is "anoniem", dit is bloot name en reeksnommers, sonder werklike identiteite.
Maar soortgelyk aan die bemanning van Dogpatch Express, was dit moontlik om nominale biografiese inligting oor hierdie mans te "rekonstrueer". Dit is gedoen met behulp van die War Department Buro vir Openbare Betrekkinge Persvertakkinglys op 13 Desember 1943 (uit die National Archives van die Verenigde State) en veral - veral verskeie databasisse op Ancestry.com. Deur hierdie hulpbronne te gebruik, kan die identiteit van die naasbestaandes van die mans en woonplekke in die oorlog geïdentifiseer word.
So, kortliks, is dit wie hulle was:
Loods: Smith, Richard, F/O, T-186554
Mnr en mev Albert R. [Oorlede 7 Junie 1965] en Mary (Hellinger) Smith (ouers), 17 Klass Ave., Buffalo, N.Y.
Vermeld in Buffalo Courier-Express 14 Desember 1943. Albert Smith se doodsberig verskyn op 10 Junie 1965 in dieselfde koerant.
Mede-vlieënier: Newland, Otis Terrell, F/O, T-346
Gebore 1920, in Texas
Meneer en mevrou Cam Alexander en Catherine C. Newland (ouers), Joe L. Newland (broer), Route 3, Lone Oak, Tx.
Navigator: Chapin, Robert Dudley, Jr., 2 Lt., 0-671281
Lt.Kr. en mev. Robert Dudley [20 Mei 1876 – 1945] en Sara (Newton) [1882 – 21 Augustus 1961] Chapin (ouers) Linda Chapin [1907 – 30 September 1916] (suster), Cynthia (Chapin) Taylor (suster) [1 April 1917 – 12 September 1982], 20 Huntington St., Hartford, Ct.
Bogenoemde genealogiese inligting oor die Chapin -gesin is deur FindAGrave -bydraer C. Greer, wie se gedenk- / biografiese profiel vir 2 Lt. Chapin 'n foto bevat van sy ouers se grafsteen, waarop die jonger Chapin se naam ingeskryf is.
As gevolg van onsekerheid oor outeursreg, sal ek nie die foto " hier " vertoon nie! U kan die beeld eerder by hierdie skakel.
Radio-operateur / kanonnier: Anagnos, Theodore, sers., 32503485
Gebore 1914, in Oregon
Mev Phyllis H. Anagnos (vrou), 8417 North Military Ave., Detroit, Mi.
Speros en Evangeline Anagnos (ouers), George en Peter (broers), 1301 Hart Ave., Detroit, Mi.
Gunner: Boykin, Johnnie Rayford, sers., 18121719
Gebore op 27 Mei 1922 in Swenson, Texas
Mevrou Berna Dean (Stephens) Boykin (vrou) (gebore 28 Julie 1925, Mountainair, N.M. – Oorlede November 1982)
Johnnie Dean Boykin (seun gebore 18 Augustus 1943 – oorlede 2007) Dexter, N.M.
Mnr en mev Roy Hammel en Lillian (King) Boykin (ouers), Lee Roy Boykin (broer), Hagerman, N.M. / 408 W. 6th St., Roswell, N.M.
Gebore in die 1910's en 20's, was dit, verbasend en tipies, almal 'jong' mans, saam met Sgt. Anagos gebore in 1914 - nadat hy die oudste was.
Net soos die radiooperateur Johnnie Boykin (maar anders as vlieënier Smith, medevlieënier Newland en navigator Chapin) was Anagos getroud.
Johnnie Boykin (as ek rekords op Ancestry.com reg geïnterpreteer het - wel, ek dink Ek het!) Vader geword terwyl ek oorsee was. Sy seun, Johnnie Dean Boykin, is gebore in Augustus 1943. Slegs twee en 'n half maande oud op 3 November 1943 sou pa en seun mekaar nooit ontmoet nie. Johnnie Dean is in 2007 oorlede, terwyl sy ma, Berna Dean, in 1982 oorlede is.
Alhoewel ek geen kennis dra van die aantal soorte wat deur die bemanning gevlieg word nie, het hulle geledere (die vlieënier en medevlieënier was vlugbeamptes) en die identiese militêre toekennings wat elke bemanningslid ontvang het (volgens die ABMC-webwerf, elke vlieënier bekroon Air Medal en Purple Heart) suggereer (?) Dat hulle 'n betreklik 'nuwe' bemanning was wat óf as 'n eenheid, óf individueel, nie meer as tien gevegsopdragte gevlieg het nie.
Om aan te dui dat hierdie mans meer as 'data' was, meer as blote name en reeksnommers meer as statistieke, hier is die enigste portret wat ek van 'n bemanningslid kon vind: sersant Boykin. Sy foto en biografie is onder die opnames van die Tweede Wêreldoorlog van die staat New Mexico, wat op Ancestry.com verkry kan word.
Die name van die vlieëniers word gedenk op die Walls of the Missing by die Manila American Cemetery in Luzon.
Die ABMC -webwerf gee die sterfdatum van elke man aan op 15 Desember 1945, wat waarskynlik 'n datum weerspieël wat die weermag na die sluiting van die naoorlogse ondersoek na die lot van die bemanning na willekeur bepaal het.
Maar wat van die stukrag vir hierdie pos – die foto self …?
Geskandeer met 1200 dpi, dit word hieronder getoon.
Die beeld het verskeie noemenswaardige eienskappe.
In 'n suiwer fotografiese sin bestaan ​​die prent uit drie 'elemente' wat mekaar 'balanseer':
B-25G 42-64851 vasgevang tydens vlug, in die regter sentrum. (2)
'N Glasagtige kalm see wat tot by die horison strek, 'n vae wolkvorm wat daarbo hang, in die verte.
En beide beduidend en ironies genoeg, die kleinste element in die beeld: die Smith -bemanning in hul vlot kan links in die middel gesien word, waarskynlik op pad na die eiland Bili Bili. Die silhoeët van die vlieënier aan die regterkant (dit lyk asof hy sy Mae West dra) is duidelik te onderskei teen die oppervlak van 'n merkwaardig gladde see.
Of dit nou toevallig, vaardig of albei is - ongelukkig noem die MACR nie die naam van die fotograaf nie! Die kombinasie van komposisie, fokus, beligting en perspektief is opmerklik.
Aangesien nie die vasteland of die eiland sigbaar is nie, is die 'rigting' na die horison (in teenstelling met die vliegrigting van die oorliggende B-25) waarskynlik óf noord-noordoos (dus is die eiland Bili Bili nie uit die oog nie na "regs"), of… suid-suidwes (dus is die eiland Bili Bili buite sig, links).
Hierin herinner die beeld opvallend aan en lyk dit soos 'n foto - hieronder (in Lawrence Hickey 's Warpath in die Stille Oseaan, uit die Melvin L. Best-versameling)-waarin die bemanning van kaptein William L. Kizzire bo-op die agterste romp van hul B-25D Mitchell (41-30046- Ongeduldige Maagd) nadat hul vliegtuig 'n bietjie meer as drie weke later tydens 'n laevlakaanval na Boram Strip, naby Wewak, laat vaar is: op 27 November 1943.
Soos gelys by beide Pacific Wrecks en Warpath, die mans is:
Loods: kapt William L. "Kizzy " Kizzire, 0-726787, Greybull, Wy.
Mede-vlieënier: 2 Lt. Charles G. Reynolds, 0-661563, Bridgeport, Oh.
Navigator: 1 Lt. Joseph W. Carroll, Jr., 0-665898, Dallas, Tx.
Vlugingenieur: S/Sgt. Wilfred J. Paquette, 31127441, Northampton, Ma. (Gedood terwyl POW)
Radio -operateur: S/Sgt. Roy E. Showers, Jr., 18075424, Pampa, Tx. (Gedood terwyl POW)
Gunner: S/Sgt. Fred D. Nightwine, 13085578, Slippery Rock, Pa. (Gedood terwyl POW)
Gelyk aan lede van die bemanning van F/O Smith, drie lede van Captain Kizzire se bemanning en#8211 Sergeants Nightwine, Paquette en Showers - was die onderwerp van radio -propaganda -uitsendings, waarvan transkripsies beskikbaar is by Pacific Wrecks 'Radio Tokyo Broadcasts in Engels. (4)
Eerstens, 'n prentjie van April 2010 van Astrolabe Bay – wat oos kyk na die Bismarcksee – deur Jan Messersmith, van sy blog Madang – Ples Bilong Mi: A Daily Journal of a Permanent Resident of Paradise. Miskien het die bemannings van die Sunsetters op die derde November van 1943 'n uitsonderlike voorkoms van hierdie "ongelooflike mooi" gesien.
Tweedens, om die verhaal af te sluit, alhoewel die einde daarvan waarskynlik ooit onseker sal bly, sal dit waarskynlik nooit volledig wees nie, en die Smith -bemanning in hul vlot wat tussen die vasteland van Nieu -Guinee en die eiland Bili Bili dryf.
Ek is nie in besit van individuele afgestorwe personeellêers vir lede van die Smith -bemanning nie, maar aangesien die definitiewe lot van die bemanning nog nooit vasgestel is nie, sou ek veronderstel dat hierdie dokumente min sou bied om die lot van die mans op te los.
Wel, dit kan 'n klein uitdrukking wees, maar dit is waar: die tye stap voort en dit gaan vinnig voort.
Nou 2019 is daar nog net vier-en-twintig jaar oor tot die jaar 2043. Teen daardie tyd sal 'n eeu verloop het sedert die November-dag toe bemanning van B-25G #850 in die geskiedenis gevlieg het. Dit sou net so aanmatigend wees as naïef (en waarskynlik onakkuraat, om op te laai, al sou dit intrigerend wees!) Om die aard van die 'daardie' wêreld te voorspel, vir wie in 1943 die aard van "our " kon voorspel wêreld van 2019?
Maar ondanks veranderinge in tegnologie, ekonomie en wetenskap, sal een konstante bly, en het dit altyd gebly: dié van die menslike natuur. En 'n deel van die natuur is die noodsaaklikheid, baie noodsaaklik, om die verlede en diegene wat daaraan deelgeneem het, te onthou.
(1) Pvt. Smith, 'n soldaat in die 133ste Infanterieregiment van die 34ste Infanteriedivisie, is op 28 Januarie 1944 in aksie dood. Hy word begrawe op die Amerikaanse begraafplaas in Sicilië-Rome in Nettuno, Italië, op graf 56, ry 10, plot I.
(2) Wel, vergroot, die reeksnommer van die vliegende B-25G lyk 42-64851 te wees! 'N Ondersoek van die Aviation Archeology -databasis (ongelukkig ontoeganklik vir 'n geruime tyd) en 'n jagekspedisie by DuckDuckGo onthul geen inligting oor hierdie vliegtuig nie.
Gelukkig is 'n oorsig van B-25's wat aan die 823ste Bom-eskader toegewys is, gelys in aanhangsel III van Sonondergange van die suidwestelike Stille Oseaan, onthul die volgende vir hierdie vliegtuig: "Moontlik oorsee gevlieg deur 2 Lt. George J. Maturi -bemanning. (Augustus 1943) oorgeplaas na 4th Air Depot (8 Januarie 1944), Townsville, daarna na 822ste BS. Die vliegtuig is gevolglik gelys onder die B-25's wat aan die 822ste Bom-eskader toegewys is, spesifiek op 26 Februarie 1944. Na 'n botsing tussen die lug op 1 Augustus 1944 is die vliegtuig na die 376ste Diens eskader oorgeplaas vir berging.
In hierdie 1200 dpi -skandering is die vlieënier duidelik sigbaar, terwyl die kop van die skutter binne die dorsale rewolwer gesien kan word. Ander besonderhede van die vliegtuig-soos die stertkegel van plexiglas, wat skynbaar vreemd afgekap is en oop is vir die lug, is ook duidelik.
(3) Die vlieënier van B-25D 41-30118 (Ontwykende Lizzie / Miss America, gedek in MACR 16113) Major Cox 's is neergeskiet tydens 'n sending na Madang op 5 Augustus 1943. Een lid van sy bemanning, S/Sgt. Raymond H. Zimmerman, is dood toe die vliegtuig neergestort het. Die vier oorblywende bemanningslede is gevange geneem en uiteindelik by Amron vermoor. Portrette van majoor Cox en sy navigator, luitenant Louis J. Ritacco (van Port Chester, N.Y.) word hieronder getoon. Net soos die portret van luitenant-heuwel, is hul foto's afkomstig van NARA se "Photographic Prints of Air Cadets and Officers, Air Crew, and Notables in the History of Aviation-NARA RG 18-PU".
Flight Cadet Williston Madison Cox, Jr.
Die verlies van Major Cox word opgemerk in Garrett Middlebrook se aandag Luggeveg op 20 voet, waarvan ek die voorbladkuns (eendag!) in my broerblog, WordsEnvisioned, kan vertoon, waarin ek voorblad- en binnekuns illustreer in boeke en pulp -tydskrifte uit die 40's en 50's (en nog meer …).
(4) Van die talle lede van die 345ste bomgroep - die 'Air Apaches' - waarvan bekend was dat hulle gevange geneem is, het agt die oorlog oorleef.
Gelys op datum van opname, was dit:
McGuire, James, 1 Lt., 0-674314, Pilot (Grants Pass, Or.)
Gevang op 30 Maart 1945, terwyl hy B-25J 44-29350 (500ste Bom-eskader) bestuur het, gedek met MACR 15450.
'N Opmerklike en koue foto van Lt. McGuire se B-25, aan die brand en duik na Yulin Kan Bay, aan die suidpunt van Hainan-eiland, word hieronder getoon. Hierdie beeld uit die versameling van Samuel W. Bennett (via Kevin Mahoney) verskyn in Lawrence Hickey's Warpath oor die Stille Oseaan.
Die breedte- en lengtegraadkoördinate wat vir 44-29350 se verlies gegee word, word in die 500ste Bom-eskader-sendingverslag vir die sending van 30 Maart gelys as 18-10-20 N, 109-33-00 E, maar hulle word nie ingegee nie die bemanning na die oorlog en#8220 invul- en 8221 MACR, wat op 10 April 1946 ingedien is,
As u hierdie ligging Google Maps aansluit, is die gegenereerde ligging ongeveer halfpad tussen "Shendao " en "Jinmu Corner ", net buite die punt van die land wat wes uitsteek.
Die 3D-lugfoto hieronder gee u 'n beter idee van die ongeluk, wat geïdentifiseer word deur Google Maps ' rooi wyser. Opvallend is dat die ligging (natuurlik moet die koördinate as benaderd beskou word) aan die einde van 'n golfbreker / steiger wat wes in Yulinbaai tussen Shendao en Jinmu Corner uitsteek.
Die verhoogde terrein wes van die "Yalong Bay National Tourism Holiday Resort " (die donker kleur van die terrein, in vergelyking met die ligkleurige laagliggende terrein net ten weste, kan bloot 'n artefak van beeldverwerking wees) stem ooreen met die nok wat sigbaar is agter die dalende B-25, in die foto van die Bennett-versameling hierbo.
Ten slotte, vir volledigheid, hier is 'n kaart van Hainan -eiland
Lawlis, Merritt E., kapt., 0-432168, Navigator (Indianapolis, In.)
Muller, Benjamin T., S/Sgt., 18090388, Radio Operator (El Paso, Tx.)
Gevang op 3 April 1945. Bemanningslede van 1 Lt. William P. Simpson, van B-25J 43-27888 "Pensive" (500ste Bom-eskader), gedek in MACR 14225.
Gevang op 17 Mei 1945. Bemanningslid van 2 Lt. James T. Lackey, van B-25J 44-30164 (500ste Bom Eskader), gedek in MACR 14447.
Hart, Ted U., 2 Lt., Oak Park, Il., 0-771709, Pilot (Oak Park, Il.)
Gatewood, Henry, 2 Lt., 0-812542, Co-Pilot (Holly Springs, mev.)
Ehlers, Karl L., 2 Lt., 0-1017008, Navigator (Niagara Falls, N.Y.)
Beck, Theron Kenneth, Cpl., 15364114, Radio Operator (Louisville, Ky.)
Gevang op 27 Mei 1945. Vliegtuig B-25J 44-28152 "Apache Prinses", (501ste bomskader), gedek in MACR 14524.
A Digression: Missing Air Crew Reports and the Destiny of Historical Documentation
Die historiese belangrikheid van Missing Air Crew Reports was duidelik sedert die deklassifikasie van hierdie rekords in die 1980's. Alhoewel dit duidelik van sentrale belang is om die lot van vermiste personeel van die Tweede Wêreldoorlog te vermy, strek die inligting in hierdie verslae tot gebiede soos militêre tegnologie, lugbestrydingstaktieke, lugredding, oorlewing in die buitelug (in allerhande terreine en klimate) , ontsnapping en ontduiking, die ervarings van krygsgevangenes, oorlogsmisdade, en selfs op 'n subtiele manier, miskien onvermydelik, alhoewel indirek die heropstelling van veterane en militêre ongevalle na die burgerlike lewe en genealogie.
Soos aangebied in my vorige pos, The Missing Photos: Photographic Images in Missing Air Crew Reports, was ek in 2014 baie gelukkig dat ek die geleentheid gehad het om Missing Air Crew -verslae in hul 'oorspronklike' fisiese formaat te bestudeer - uiteindelik gedruk – digitale kopieë maak van 'n klein aantal van hierdie dokumente: spesifiek die MACR's wat foto's bevat.
Nadat ek in die middel van die tagtigerjare vir die eerste keer oor MACRS geleer het, was dit 'n duidelike verandering in die manier waarop ek voorheen toegang tot hierdie dokumente gekry en bestudeer het. Die poging is eers gedoen met behulp van mikrofiche -kopieë wat by NARA gekoop is, daarna deur besoeke aan die National Archives in College Park, en laastens, in digitale formaat, via Fold3.
Deur laasgenoemde formaat het ek die grootste deel van my navorsing oor hierdie dokumente gedoen. Ironies genoeg, hoewel die nominale vermoë om toegang tot MACR's via Fold3 te verkry en te bestudeer, buitengewoon gerieflik was (en hey, minder padreise via I-95 – ugh! – na College Park) en produktief (op soek na MACR-nommer, van, of die serienommer van die vliegtuig baie nuttig is), het ek ontdek dat die potensiële waarde van gedigitaliseerde MACR's op Fold3 ernstig belemmer word deur die kwaliteit van die beelde van die MACR's, en die ontwerp van die Fold3 MACR -databasis.
Hierdie probleem is beskryf deur die lugvaarthistorikus Frank J. Olynyk in 'n pos van 2012 by die 12oclockhigh forum, wat die moeite werd is om in detail te lees.
Ek kan die opmerkings van mnr. Olynyk verifieer.
Soos hy beskryf het, is die ontbrekende Aircrew -verslae eenvoudig nie in Fold3 afwesig nie. ('N Voorbeeld: Probeer om te soek na MACR's 3500 en 3631, na B-24H 42-95064 (464ste BG, 778ste BS) onder leiding van 2 luitenant Edward J. Barres, of soek volgens die reeksnommer van die bomwerper. Lekker luuk! ...) Dit geld selfs vir verslae wat baie hoër is in die numeriese volgorde van die dokumente as die middel-3000-reeks.
Boonop is die kwaliteit van sommige skanderings, veral onder lae genommerde MACR's (en selfs onder 'n paar hoër genommerde MACR's), uiters swak-soms soveel as dat sommige gedigitaliseerde MACR's nutteloos is.
Dit is veral ironies in die lig van die geskiedenis van Fold3, wat lui: 'Die konsep vir Fold3 is gewortel in die onderneming se jarelange ervaring in die digitaliseringsbedryf as iArchives, Inc. Vanaf 1999 het iArchives historiese koerante en ander argiefinhoud gedigitaliseer vir toonaangewende universiteite, biblioteke en mediamaatskappye in die Verenigde State.
Van die begin af het die iArchives -span 'n unieke begrip ontwikkel van die waarde daarvan om 'n aanlyn bewaarplek vir die oorspronklike brondokumente ter wêreld te skep. Met behulp van die eie stelsels en gepatenteerde prosesse wat gebou is vir die digitalisering van papier-, mikrofilm- en mikrofiche -versamelings, het die bestuurspan 'n strategiese besluit geneem: Gebruik die iArchives -platform om toegang tot hierdie histories belangrike en waardevolle versamelings te bied."
Veronderstelling: Dit blyk dat hierdie probleme uit twee faktore voortspruit.
Eerstens lyk dit asof die primêre bronmateriaal die fiche -weergawe van die MACR's was, eerder as die oorspronklike dokumente self.
Tweedens, die dokumente met 'n lae nommer (er … um … bedoel ek fiche) was moontlik die begin van die leerkurwe waarmee die verwerkers (wie? Waar? Wanneer? Hoe?) Kennis gemaak het met die prosedures vir digitalisering. As dit die geval was, sodra digitalisering en data-invoer ingestel is, is enige skanderings van 'n swak kwaliteit wat voortspruit uit die aanvanklike pogings om te skandeer-van lae-genommerde MACR's – nooit vervang deur 'n 'tweede ronde' van geskikte, beter kwaliteit beelde. Net so is foute of leemtes tydens die verwerking van MACR's met 'n hoër nommer ook nie reggestel nie.
(Toegegee, vermoedens van my kant.)
Wat onseker is, is die potensiaal-wat betref die gemak van soekbaarheid en die kwaliteit van beide beelde en inligting, wat kan voortspruit uit 'n beter ontwerpte en geïmplementeerde poging om dokumente te verwerk en te skandeer. Gegewe die fisiese kwaliteit van die oorspronklike MACR's (hulle het byna agt dekades lank baie goed gehou), kon die oorspronklike dokumente (noukeurig gewetensvol) op hoë resolusie en in kleur geskandeer gewees het. In parallel hiermee kon die databasis waardeur toegang tot die MACR's verkry is, ontwerp wees met 'n heeltemal ander primêre sleutel (volgens die voorstel van mnr. Olynyk), of met verskeie primêre sleutels.
Hierin herinner ek my aan die databasis van die National Archives of Australia, of dié van die Commonwealth War Graves Commission, wat betref estetiese ontwerp, gebruiksgemak, voorstelling van resultate aan die gebruiker en kwaliteit van digitale lêers, baie, baie (baie) indrukwekkend is.
Alhoewel Fold3 se MACR-versameling uiteraard slegs een van die talle bewaarplekke van digitale dokumente is wat op die webwerf beskikbaar is (sedert 2010 in besit van Ancestry.com), maar nie 'n losstaande versameling met 'n spesiale webwerf nie, is die potensiaal vir iets baie beter.
Samevattend, hoewel hierdie digitale hulpbron beslis waardevol en nuttig is, is dit absoluut nie naastenby wat dit kon gewees het nie, wat kwaliteit, bruikbaarheid en akkuraatheid betref, as die ontwerp en die skepping van die produk werklik onderdruk was maatreëls vir denke, beplanning en kwaliteitskontrole.
Grover, Roy C., Voorvalle in die lewe van 'n B-25-vlieënier, AuthorHouse, 19 Oktober 2006
Hickey, Lawrence J. Janko, Mark M. Goldberg, Stuart W., en Tagaya, Osamu, Sun Setters of the Southwest Pacific Area – From Australia to Japan: An Illustrated History of the 38th Bombardment Group (m), 5th Air Force, World War II – 1941-1946, Soos vertel en gefotografeer deur die manne wat was Daar, International Historical Research Associates, Boulder, Co. (en) The 38th Bomb Group Association – (of) Albert A. Kennedy, Sr. (of) David Gunn, 2011
Hickey, Lawrence J., Warpath Across the Pacific: The Illustrated History of the 345th Bombardment Group Tydens die Tweede Wêreldoorlog, International Research and Publishing Corporation, Boulder, Co., 1984
Maurer Maurer, Lugmaggevegseenhede van die Tweede Wêreldoorlog, Office of Air Force History, Washington, DC (herdruk van die Amerikaanse regering se drukkantoor, 1961), 1983
Middlebrook, Garrett, Luggeveg op 20 voet - geselekteerde missies uit die dagboek van 'n straffer -vlieënier ('n outobiografie van die Tweede Wêreldoorlog), Garrett Middlebrook, Fort Worth, Tx., 1989
'Boodskap van voor' – Japannese radiouitsendings van Tokio na Wes -Verenigde State. Afskrif in rekords van die Foreign Broadcast Intelligence Service
Opgedra aan die lede van die 38ste bomgroep.
Opgedra aan die lede van die
Ligging. 39 & deg 0.96 ′ N, 104 & deg 51.299 ′ W. Marker is in United States Air Force Academy, Colorado, in El Paso County. Marker is in die United States Air Force Academy Cemetery, op Parade Loop wes van Stadium Boulevard, aan die regterkant wanneer hy wes reis. Raak vir kaart. Marker is in hierdie poskantoorgebied: USAF Academy CO 80840, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne loopafstand van hierdie merker. 5th Air Force Memorial (hier, langs hierdie merker) 345th Bombardment Group (M) (hier, langs hierdie merker) 8ste Photographic Reconnaissance Squadron (hier, langs hierdie merker) Derde en veertigste bomgroep (H) (hier, langs hierdie merker) 69ste vegter/vegvliegtuigbomwerper/taktiese vegvliegtuig (hier, langs hierdie merker) 90ste bomgroep (H) B-24 (Jolly Rogers) (hier, langs hierdie merker) na hierdie merker) 39ste vegvliegtuig (hier, langs hierdie merker). Raak aan vir 'n lys en kaart van alle merkers in die United States Air Force Academy.
1. 38ste Bomgroepvereniging. (Ingesit op 17 Desember 2020 deur William Fischer, Jr. van Scranton, Pennsylvania.)
2. 38ste bombardementgroep
Opgestel as 38ste bombardementgroep (medium) op 20 November 1940
Geaktiveer in Frankryk op 1 Januarie 1953
, 15 Jan 1941-18 Jan 1942
(Gekombineerde eenheid), 1 Aug 1942
18 Aug 1948-1 Apr 1949 1 Jan 1953-8 Des 1957
: 15 Januarie 1941 - 26 Februarie 1943: 15 Januarie 1941 - 26 Februarie 1943: 15 Januarie 1941 - 1 April 1949 1 Januarie 1953 - 8 Desember 1957: 6 Mei 1946 - 1 April 1949: Februarie 25, 1942 - 1 April 1949 1 Januarie 1953 - 8 Desember 1957: 20 April 1943 - 12 April 1946 1 Januarie 1953 - 8 Desember 1957: 20 April 1943 - 12 April 1946
, Virginia, 15 Januarie 1941, Mississippi, c. 5 Junie 1941-18 Jan 1942
, Australië, 25 Februarie 1942, Australië, 8 Maart 1942, Australië, 30 April 1942, Australië, c. 10 Junie 1942, Australië, 7 Aug 1942, Australië, 30 September 1942
, Nieu -Guinee, Okt 1942, Nieu -Guinee, 4 Maart 1944, Biak, Oos -Indië, 1 Okt 1944, Morotai, Oos -Indië, 15 Okt 1944, Luzon, Filippyne, c. 29 Jan 1945, Okinawa, 25 Julie 1945, Japan, c. 22 Nov 1945, Japan, 26 Okt 1946-1 April 1949, Frankryk 1 Jan 1953-8 Des 1957
Die 38ste bombardementgroep is op 20 November 1940 gestig en op 15 Januarie 1941 in Langley AAF, Virginia, geaktiveer. Oorspronklike operasionele eskader van die groep was die 69ste, 70ste en 71ste bomskader en die 15de verkenningskader. Die groep het etlike maande lank met die B-18 Bolo-vliegtuie by die Jackson Army Air Base, Mississippi, geoefen voordat hulle bestellings vir aflewering na die buiteland ontvang het.
Die 38ste bomgroep was een van die eerste eenhede van die Amerikaanse weermag wat na Pearl Harbor in die Pacific Theatre ontplooi is. In Januarie 1942 is die groep beveel om na die Suidelike Stille Oseaan te gaan, en die personeel het op 17, 18 en 9 Januarie 1942 in afdelings vertrek vir onderskeidelik San Francisco, Kalifornië en oorsese diens. Op 29 Januarie het die grondvlak van die 38ste groep aan boord gegaan van die Army Transport Bliss, voorheen die SS -president Cleveland. Die Bliss vertrek die 31ste in 'n konvooi uit San Francisco en arriveer op 25 Februarie 1942 in Brisbane, Australië.
Intussen het die luggroep van die 38ste groep in Fort McDowell, Kalifornië, gebly tot 8 Maart, toe die lugoffisiere en bemanningshoofde na Patterson Field naby Dayton, Ohio, vertrek het. In Mei 1942 was die 38ste groep toegerus met B-26A Marauders. Op 9 Mei het die eerste vlug van drie vliegtuie na Hamilton Field, Kalifornië, vertrek en daarna na Hawaii. Van 22 Mei tot 10 Junie het die 69ste en 70ste bomskaders 26 Martin B-26's vanaf Kalifornië na Hickam Field vervoer sonder 'n enkele ongeluk.
Hierdie twee eskaders in Hawaii het as deel van die Sewende Lugmag aan die Slag van Midway deelgeneem. Vier B-26 Marauders is aangepas om elkeen 'n Navy Mark XIII lugtorpedo op 4 Junie 1942 op te neem in 'n poging om Japannese draers aan te val. Die torpedolopies het op 800 voet hoogte begin, terwyl die B-26's onder swaar aanval van Japannese vegters tot slegs tien voet bo die water geval het. Twee van die Marauders het in hierdie aksie verlore gegaan, en die ander twee is erg beskadig. Geen treffers is op die Japannese draers gemaak nie.
Op 13 Junie het die 69ste bevele ontvang om na Nieu -Caledonië te gaan. Die 69ste Bombardement Squadron in Nieu -Caledonië was die eerste medium bombardement eskader in die Suid -Stille Oseaan, en saam met die 7th Bombardment Squadron, wat 'n week later in Fidji aangekom het, was die enigste lugmag wat beskikbaar was vir gebruik teen die Japannese vloot in die Suide Stille Oseaan. Vliegende gevegsopdragte wat gedurende 1942 losgemaak is van die 38ste bomgroep, op 22 Maart 1943, is die 69ste en 70ste eskaders met hul B-26 Marauders na die 42ste bombardementgroep oorgeplaas.
Intussen is die 38ste in Australië toegerus met die B-25C Mitchells en is nuwe eskaders (405ste, 822d, 823d) saam met die 71ste aan die groep toegewys. Die groep is aangewys by V Bomber Command, Fifth Air Force en die groep het vanaf basisse in Australië, Nieu -Guinee en Biak, September 1942 - Oktober 1944, die aanval op Japannese vliegvelde en gestuur en grondmagte in Nieu -Guinee en die Bismarck -argipel aangeval.
Majoor Ralph Cheli word op 18 Augustus 1943 met die ereprys toegeken vir aksie: terwyl hy die 405ste eskader gelei het om 'n swaar verdedigde vliegtuig op Nieu -Guinee aan te val, is sy vliegtuig erg deur vyandelike vuur getref. Cheli bly in posisie en het die aanval op die teiken gelei voordat sy bomwerper in die see neergestort het. Aanvanklik word vermoed dat hy in die ongeluk dood is, maar naoorlogse bewyse dui daarop dat hy die ongeluk oorleef het, maar in Maart 1944 deur die Japannese tereggestel is terwyl hy 'n krygsgevangene op Rabaul was. Vir sy optrede is hy postuum met die erepenning toegeken. Wat vermoedelik die oorblyfsels van majoor Cheli en ander soortgelyke teregstellings is, word nou begrawe by die Jefferson Barracks National Cemetery in St. Louis, Missouri.
Die groep is bekroon met 'n onderskeidende eenheids -aanhaling vir die bombardering en vastrap van Japannese troepe en vestings op Cape Gloucester, Nieu -Brittanje, Desember 1943, ter voorbereiding van die Geallieerde inval. Ontvang 'n tweede onderskeidingseenheid vir onderskeie eenhede vir twee missies oor Nieu -Guinee, 16 en 17 Junie 1944, teen Japannese vliegvelde, handelskepe en vlootvaartuie.
Die 38ste verhuis in Oktober 1944 na die Molukken en bombardeer vliegvelde, grondinstallasies, hawens en skeepvaart in die suide van die Filippyne ter ondersteuning van die Amerikaanse inval in Leyte. In November 1944 het 'n groot konvooi van die vyand in Ormocbaai geslaan om te verhoed dat versterkings beland het, en die groep het 'n 3d Distinguished Unit Citation ontvang vir die missie.
Nadat hulle in Januarie 1945 na die Filippyne verhuis het, het die groep Amerikaanse grondmagte op Luzon ondersteun, nywerhede op Formosa gebombardeer en die skeepsvaart langs die suidoostelike kus van China aangeval. Tydelik gestasioneer in Palawan in Junie 1945 vir deelname aan die voorinvalbomaanvalle op Japannese installasies op Borneo. In Julie 1945 na Okinawa verhuis en verskeie aanvalle op nywerhede, spoorweë en skeepvaart in die suide van Japan uitgevoer.
In November 1945 na Japan verhuis as deel van die Verre Ooste se lugmagte. Herontwerpte 38ste Bombardement Group (Light) in Mei 1946 en toegewys aan die 315th Air Division. Uitgerus met Douglas A-26 Invader vliegtuie. Die 38ste het gehelp in die lugverdediging van Japan en het van Augustus 1948 - Maart 1949 aan taktiese oefeninge deelgeneem.
Die 38ste bombardementgroep is op 1 April 1949 in die Verre Ooste gedeaktiveer.
Die 38ste Tactical Bombardment Group (38ste TBG) is op 1 Januarie 1953 heraktiveer as deel van die Amerikaanse lugmag in Europa, wat na Laon-Couvron Air Base, Frankryk, gestuur is. By aktivering het die vleuel die bates van die Air National Guard 126th Bomb Group opgeneem, wat onaktief was en weer onder die beheer van die Illinois Air National Guard was. Die 38ste se eskaders is aangewys as die 71ste, 405ste en 822ste bomskader. Die vleuel het die Douglas B-26 Invader gevlieg tot 1955.
In April 1955 het die 38ste Bomb Group oorgeskakel na die Martin B-57 "Canberra". Die B-57 was 'n plaasvervanger vir die verouderde Douglas B-26 "Invader", en met hul aankoms is die B-26's na CONUS terugbesorg. Omdat English Electric nie aan die afleweringskedule van USAF kon voldoen nie, is die ontwerp aan Martin gelisensieer vir Amerikaanse vervaardiging. Altesaam 49 B-57B en 8 2-sitplek B-57C modelle is na Laon ontplooi.
Die missie van die B-57 was om 'n kernafskrikmiddel vir die NAVO te bied en om kernwapens teen vooraf geselekteerde doelwitte te lewer, dag of nag. Die vliegtuie by Laon is glans swart geverf. 'N Akrobatiese span is georganiseer en die naam van die Blak Knights met behulp van vyf B-57's. The Black Knights het opgetree by verskeie lugskoue in Wes -Europa, waaronder die 1957 Paris Air Show. Die Black Knights was die enigste taktiese bomwerpervertoningspan ter wêreld.
Gestig as 'n Vierde Lugmag-bombardementskader in November 1940 as deel van die opbou van magte van die USAAC na die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in Europa, toegerus met B-18 Bolos en vroeë YB-17 Flying Fortress prototipes.
Die Vierde Lugmag is 'n genommerde lugmag van die Air Force Reserve Command (AFRC). Dit het sy hoofkwartier by March Air Reserve Base, Kalifornië.
Wêreldoorlog II, ook bekend as die Tweede wereld oorlog, was 'n wêreldoorlog wat van 1939 tot 1945 geduur het. Die oorgrote meerderheid van die wêreld se lande, insluitend al die groot moondhede, het uiteindelik twee opponerende militêre alliansies gevorm: die bondgenote en die as. 'N Staat van totale oorlog het ontstaan, waarby meer as 100 miljoen mense uit meer as 30 lande betrokke was. Die belangrikste deelnemers gooi hul hele ekonomiese, industriële en wetenskaplike vermoëns agter die oorlogspoging en vervaag die onderskeid tussen burgerlike en militêre hulpbronne. Die Tweede Wêreldoorlog was die dodelikste konflik in die menslike geskiedenis, gekenmerk deur 50 tot 85 miljoen sterftes, waarvan die meeste burgerlikes in die Sowjetunie en China was. Dit sluit in slagtings, die volksmoord van die Holocaust, strategiese bombardemente, voorbedagte rade weens hongersnood en siektes, en die enigste gebruik van kernwapens in oorlog.
Europa is 'n kontinent wat geheel en al in die noordelike halfrond geleë is en meestal in die oostelike halfrond. Dit word begrens deur die Arktiese Oseaan in die noorde, die Atlantiese Oseaan in die weste en die Middellandse See in die suide. Dit bestaan ​​uit die westelikste deel van Eurasië.
Ontplooi by die Derde Lugmag na die aanval op Pearl Harbor, besig met patrollies teen die duikboot oor die suidoostelike Atlantiese kuslyn. Einde Desember teruggekeer na Kalifornië, wat vlieënde patrollies teen duikbote onderneem en vervangingspersoneel met Lockheed A-29 Hudsons opgelei het. Dit het hierdie plig voortgegaan tot Oktober 1943, toe die eskader na Hawaii verskuif is om by die Sewende Lugmag aan te sluit.
Die Derde lugmag is 'n genommerde lugmag van die Amerikaanse lugmag van die Verenigde State in Europa - Air Forces Africa (USAFE -AFAFRICA). Sy hoofkwartier is die vliegbasis Ramstein, Duitsland. Dit is verantwoordelik vir alle operasies van die Amerikaanse lugmag in Europa en Afrika en ondersteuningsaktiwiteite in die Amerikaanse verantwoordelikhede van die Amerikaanse kommando en die Amerikaanse Afrika -kommando.
Die Aanval op Pearl Harbor was 'n verrassende militêre aanval deur die Imperial Japanese Navy Air Service teen die Amerikaanse vlootbasis in Pearl Harbor, Hawaii, op die oggend van 7 Desember 1941. Die aanval, ook bekend as die Slag van Pearl Harbor, het gelei tot die formele toetrede van die Verenigde State tot die Tweede Wêreldoorlog. Die Japannese militêre leierskap verwys na die aanval as die Hawaii operasie en Operasie AI, en soos Operasie Z tydens sy beplanning.
Hawaii is die 50ste en mees onlangse staat wat by die Verenigde State aangesluit het, nadat hy op 21 Augustus 1959 staatskaping gekry het. Hawaii is die enigste Amerikaanse staat in Oseanië, die enigste Amerikaanse staat buite Noord -Amerika, en die enigste wat geheel en al uit eilande bestaan . Dit is die noordelikste eilandgroep in Polinesië en beslaan die grootste deel van 'n argipel in die sentrale Stille Oseaan.
Opgelei tot vroeë LB-30-bevryders en B-25 Mitchells in Hawaii tot November, toe weer toegerus met Very Long Range (VLR) B-24-bevryders en in November 1943 na die Sentraal-Stille Oseaan ontplooi om deel te neem aan die eilandspringveldtog. Verhuis na Funafuti -vliegveld, Nanumea op die Gilbert -eilande. Bomaanvalle is uitgevoer teen vyandige installasies op die eilande. Dit het ook 'n klopjag op vliegvelde op die Marshall -eilande gedoen om te voorkom dat Japannese vliegtuie teen die amfibiese aanval op Tarawa gelanseer word.
Nanumea is die noordwestelikste atol in die Polinesiese nasie Tuvalu, 'n groep van nege koraalatolle en eilande wat oor die 640 kilometer van die Stille Oseaan geleë is, suid van die ewenaar en wes van die internasionale datumlyn. Nanumea is 4 en 160 km2 (1,5 en 160m2) met 'n bevolking van 544 mense.
Die Gilbert -eilande is 'n ketting van sestien atolle en koraal -eilande in die Stille Oseaan, ongeveer halfpad tussen Papoea -Nieu -Guinee en Hawaii. Hulle vorm die belangrikste deel van Kiribati.
Die Marshall -eilande, amptelik die Republiek van die Marshall -eilande, is 'n eilandland en 'n geassosieerde staat van die Verenigde State naby die ewenaar in die Stille Oseaan, effens wes van die Internasionale Datumlyn. Geografies is die land deel van die groter eilandgroep van Mikronesië. Die land se bevolking van 53,158 mense is versprei oor 29 koraalatolle, bestaande uit 1,156 individuele eilande en eilandjies.
Die eskader het deur die onlangs gevange Tarawa- en Makin -eilande aangeval en verskeie atolle in die Marshalls aangeval, waaronder Kwajalein. Tussen 14 November 1943 en 1 April 1944 het die eskader bombardemente oor die Marshall -eilande uitgevoer en deelgeneem aan die werklike inval in Kwajalein in Februarie 1944.
Tarawa is 'n atol en die hoofstad van die Republiek Kiribati, in die sentrale Stille Oseaan. Dit bestaan ​​uit Noord -Tarawa, wat baie gemeen het met ander, meer afgeleë eilande van die Gilberts -groep en Suid -Tarawa, wat vanaf 2010 die tuiste is van 56,284 mense en die helfte van die land se totale bevolking. Die atol is veral bekend deur buitestaanders as die plek van die Slag van Tarawa tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Makin is die naam van 'n ketting eilande wat in die eilandnasie Kiribati in die Stille Oseaan geleë is. Makin is die noordelikste van die Gilbert -eilande, met 'n bevolking van 1 798.
Namate die oorlog nader aan Japan beweeg het, het die eskader Truk aangeval. Die 38ste het ook Wake Island, Guam, Saipan gebombardeer en ander eilande in die Carolines en Marianas geteister, omseil deur Amerikaanse amfibiese magte.
Chuuk Lagoon, ook voorheen bekend as Truk Lagoon, is 'n beskutte watermassa in die sentrale Stille Oseaan. Ongeveer 1800 kilometer noord-oos van Nieu-Guinee, is dit midde-oseaan op 7 grade noord-breedtegraad geleë, en is dit deel van die staat Chuuk in die Federale State van Mikronesië. Die atol bestaan ​​uit 'n beskermende rif, 225 kilometer omring, met 'n natuurlike hawe van 79 by 50 kilometer, met 'n oppervlakte van 2 130 vierkante kilometer. Dit het 'n oppervlakte van 93,07 vierkante kilometer, met 'n bevolking van 36,158 mense en 'n maksimum hoogte van 443 160 m. Die stad Weno op die eiland Moen funksioneer as die hoofstad van die atol en ook as die hoofstad van die staat, en is die grootste stad in die FSM met sy 13.700 mense.
Wake Island is 'n koraalatol in die westelike Stille Oseaan in die noordoostelike gebied van die subregio Mikronesië, 501 myl oos van Guam, 2 298 myl wes van Honolulu, 1 991 myl suidoos van Tokio en 898 myl noord van Majuro. Die eiland is 'n ongeorganiseerde, nie -geïnkorporeerde gebied van die Verenigde State wat ook deur die Republiek van die Marshall -eilande geëis word. Wake Island is een van die mees geïsoleerde eilande ter wêreld en die naaste bewoonde eiland is Utirik Atoll in die Marshall -eilande, 592 myl na die suidooste.
Guam is 'n nie -geïnkorporeerde en georganiseerde gebied van die Verenigde State in Mikronesië in die westelike Stille Oseaan. Dit is saam met die Noordelike Mariana -eilande die oostelikste punt en gebied van die Verenigde State. Die hoofstad Guam is Hag åt ña en die mees bevolkte stad is Dededo. Die inwoners van Guam word Guamaniërs genoem, en dit is Amerikaanse burgers van geboorte. Inheemse Guamaniërs is die Chamorros, wat verwant is aan ander inboorlinge van Oos -Indonesië en die Filippyne en Taiwan.
In Augustus 1944 verhuis die eskader na East Field, Saipan in die Mariana -eilande. Gedurende die volgende ses maande het die 38ste intensiewe bomaanvalle op vliegvelde en skeepvaart op Bonin- en Vulkaaneilande, Iwo Jima, ChiChi Jima en Yap uitgevoer. Die laaste bomaanval was op 19 Februarie 1945 by Iwo Jima, dieselfde dag wat drie mariene afdelings die eiland binnegeval het.
In Maart 1945 keer die 38ste terug na Hawaii op die gewilde, maar verkeerde gerug dat dit weer toegerus sou word met B-32 Dominators. In plaas daarvan is baie van die bemannings en vliegtuie na die 11de bombardementgroep oorgeplaas en daarna bedien. Die oorblywende elemente het die oorlog ingewag met opleiding en roetine -patrollies. Ongeaktiveer op 20 Maart 1946.
March Field, Kalifornië, 15 Januarie 1941
New Orleans -lughawe, Louisiana, 3 Junie 1941
Muroc Army Airfield, Kalifornië, 24 Desember 1941
March Field, Kalifornië, 9 Februarie 1942 – 28 September 1943
Kahuku Army Airfield, Hawaii -gebied, 20 Oktober 1943
Funafuti -vliegveld, Nanumea, Gilbert -eilande, 12 November 1943
Kwajalein -vliegveld, Marshall -eilande, 13 Maart 1944
East Field, Saipan, Mariana -eilande, 4 Augustus 1944
Wheeler Field, Hawaii Territory, 17 Maart 1945
Kahuku Army Airfield, Hawaii Territory, 21 September 1945 – 20 Maart 1946.
38ste bombardementgroep - Geskiedenis
Sedert die aanwysing van adm. Chester W. Nimitz as bevelvoerder in die Stille Oseaan -gebied (CINCPOA) op 30 Maart 1942, het die Sewende Lugmag onder die beheer van die Vloot gewerk, en nie sonder moeite met die aanpassing van prosedures en leerstellings aan die eise van 'n verenigde bevel. Genl.maj Willis H. Hale, bevelvoerder oor die Sewende, en doring het as lugbeampte gedien in die personeel van luitenant -generaal Delos C. Emmons, bevelvoerende generaal van die Hawaiiaanse departement *. Sien Vol. I, 194-201, 452-62.
& doring. Generaal Hale neem op 20 Junie 1942 agtereenvolgens bevel aan Brig. Genl H.C. Davidson, wat bevel oorgeneem het na die verlies van genl.maj Clarence L. Tinker in die Slag van Midway.
en in alle aangeleenthede rakende probleme met administrasie, verskaffing en dienste, het die Sewende Lugmag as 'n ondergeskikte deel van die Hawaiiaanse departement gedien. 2 Operasionele beheer lê egter by die vloot. In die geval van VII Bomber Command, was hierdie beheer direk en volledig, want die bomwerpers het onder leiding van die vloot se Patrol Wing 2 (Patwing 2) gewerk. 3 Maar VII Fighter Command in sy bydrae tot die onmiddellike verdediging van die Hawaiiaanse eilande, wat die verantwoordelikheid van die Hawaiiaanse departement bly, het sy operasionele bevele deur generaal Emmons ontvang. 4
Ter voorbereiding op die Slag van Midway het die Sewende Lugmag kortliks 'n hoë prioriteit geniet in sy aansprake op beskikbare vliegtuie. Einde Junie 1942 het dit drie-en-sewentig swaar bomwerpers gehad, maar dit was bestem tot die hoogtepunt van sy sterkte in die kategorie tot in die herfs van 1943. 5 In Julie 1942 is die 11de bombardementgroep (H) aangewys as die Mobile Force, Central Pacific * en gestuur om 'n nuwe noodgeval in die Suidelike Stille Oseaan te ontmoet, waar dit tot Februarie 1943 opgetree het. hou tot twaalf van sy vyf-en-dertig B-17's gereed vir geveg. 7 En namate die 5de groep geleidelik sy doeltreffendheid opgebou het, het die 11de die koste van moeisame bedrywighede in die Suid -Stille Oseaan betaal. In September 1942 het die oorlogsdepartement 'n ekstra eskader van swaar bomwerpers uit Hawaii beveel om die 11de groep te ondersteun, en teen die einde van November het al die 5de groep die Suidelike Stille Oseaan ingetrek.& doring Die Hawaiiaanse departement sou dan heeltemal van alle bombardementsterkte gestroop gewees het as die 90ste bombardementgroep (H), wat op pad was na die vyfde lugmag om die oorlogsmoeë 19de groep te verlig, vir tydelike toewysing aan die sewende lug gehou is Force. 8
Die opdrag was inderdaad tydelik. Teen die middel van Oktober het die 90ste groep bevele ontvang om saam met sy B-24's na Australië te gaan, en die 307ste bombardementgroep (H) is aangewys as die plaasvervanger vir Hawaii. 9 Maar skaars het die laaste elemente van die 307ste ingekom, toe die groep in Desember aan die Dertiende Lugmag oorgedra is. 10 Alhoewel admiraal Nimitz die oordrag opgehou het totdat dit gekoördineer kon word met die terugkeer na Oahu in Februarie 1943 *. Sien hierbo, p. 28.
& doring. Die 72d -eskader verlaat Oahu op 21 September, die 23d en 31ste eskader in Oktober, en teen 21 November het die 394ste eskader die oordrag na die Fidji -eilande voltooi.
van die 11de groep vir rus en heropbou as 'n B-24-eenheid, 11 is dit duidelik gestel dat die Sewende Lugmag op 'n dubbele nadeel opereer in soverre dit aanspraak maak op swaar bomwerpersterkte. 12 Benewens die lae prioriteit wat alle magte in die Stille Oseaan teëgekom het, was die Sewende gedwing om sy eie belange te gee aan die vorige aansprake van naburige teaters. Op geen tydstip tussen die somer van 1942 en die herfs van 1943 het die Sewende Lugmag meer as 'n enkele groep swaar bombardemente gehad nie, en dit was óf 'n onervare eenheid wat elders bestem was vir diens, óf 'n oorlogsuitrusting wat dringend nodig was rus.
Dit was dus met ernstige moeite dat generaal Hale onderneem het om die verpligting na te kom om daagliks 'n minimum slagkrag van agtien bomwerpers te verskaf. Sy plan was om 'n drievoudige verdeling van hierdie mag in eenhede van ses vliegtuie elk te volg, een om op hul hoede te wees en die ander twee vir opleiding en as reserwe -eenhede, behalwe vir die waarskuwings wat dagbreek en skemer onderhou word. 13 In die huidige omstandighede kon hy net hoop dat ongevalle op pad deur Oahu as plaasvervangers vir die suidelike en suidwestelike Stille Oseaan die sterkte kan bied wat nodig is om in 'n noodgeval te kom, en hy moet tevrede wees met die gedagte dat 'n opleiding program, wat hy gekombineer het met die instandhouding van daaglikse verkenningspatrollies, sou vir generaals Harmon en Kenney nuttig wees. Slegs af en toe kon brig. Genl. Truman H. Landon, bevelvoerder van VII Bomber Command, voer 'n offensiewe missie uit. Die magte was nie net skraal nie, maar vyandelike teikens lê op uiterste afstand, Wake Island, wat op 23 Desember 1941 deur die Japannese in beslag geneem is, was ongeveer 1,194 myl wes van Oahu. Die vloot- en lugoptrede teen Midway in die daaropvolgende Junie het Wake se belangrikheid vir die vyand aansienlik verminder, behalwe vir die verdediging van die buitenste omtrek 14 en na verkenningsopdragte met een vliegtuig van 26 Junie en 31 Julie 1942 het die Sewende Lugmag geen ander aksie geneem nie teen die eiland tot Desember. 15 Toe, in die nag van 22/23 Desember, het ses-en-twintig B-24D's van die 307ste groep deur middel van Midway opgetree vir 'n staking met 135 x 500 pond GP-bomme en 21 branders. Die aanval het die vyand blykbaar verras, want daar is geen soekligte of lugvuur gevind nie, nadat die bombardement begin het. Alle vliegtuie het veilig teruggekeer, met slegs geringe skade aan twee. Die beoordeling van die skade was moeilik in die rook van ontploffings en gevolglike brande, maar die missie staan ​​eerste onder die lugaanvalle op vyandelike basisse in die sentrale Stille Oseaan. 16 Die lang oorwater
vlug wat nodig is vir die uitvoering daarvan en die gebruik van 'n opstelbasis om die taktiese radius van die B-24 te rek, is tipies van die sewende lugmagbomwerper tydens die oorlog.
Die volgende offensiewe missie het op 25 Januarie 1943 plaasgevind, toe ses B-24's van die 371ste bombardement-eskader deur Midway opgevoer het vir dagligverkenning en toevallige bombardement van Wake. Die bomwerpers het ses tot agt onderskepers gespoel, maar hul reaksie was traag en die skade aan die swaarmense gering. 17 Weereens, op 15 Mei, het sewe uit die agtien vliegtuie wat deur die 371ste en 372d -eskaders gestuur is, gedurende die dag Wake getref. Die vyand onderskep met negentien Zekes en drie Hamps, wat vier van die onderskepers verruil vir 'n B-24, die eerste B-24 wat verloor is deur vyandelike optrede deur die Sewende Lugmag. 18 Uiteindelik, op 24 en 26 Julie, het die hersaamgestelde 11de groep, wat nou met B-24's vlieg, twee missies van eskadersterkte teen die voormalige Amerikaanse buitepos gestuur. Hierdie aanvalle is afvallig van aard en is deur die vloot gelas in die hoop om die vyand te verwar oor ons bedoelings in die Stille Oseaan. Dit lyk asof die Japannese verdediging aansienlik verbeter is, maar die terugkerende bemanning beweer dat altesaam twintig onderskepers vernietig is. Een B-24 het in die see neergestort ná 'n botsing in die lug met 'n vyandige vegter wat buite beheer geraak het. 19 Wake sou eers in Maart 1944 weer deur die Sewende Lugmag getref word. Hierdie vroeë aanvalle, hoewel klein en verspreid, was oor die algemeen goed uitgevoer en effektief. 20
Deur deur Funafuti op die Ellice -eilande te klim, vir 'n totale afstand van meer as 2000 kilometer via Canton, Palmyra of Kerseilande, was dit ook moontlik om gedurende April 1943 twee keer teen vyandelike posisies in die Gilberts te slaan. die Gilberts vroeg in 1942 in beslag geneem het, het hulle 'n tweestrookvliegveld gebou en uitgebreide vestings op Tarawa. Boonop het hulle Apamama en Makin en die afgeleë atol van Nauru, in die weste, beset. Hierdie atolle het 'n moontlike bedreiging vir die Geallieerde kommunikasiekanaal wat by die Suid- en Sentraal -Stille Oseaan aansluit, en net soos met die koms van 1943 het die gesamentlike stafhoofde nadink oor die moontlikheid van 'n offensief in die Stille Oseaan, * het die eilande 'n nuwe belang gekry . Nadat hy twee verkenningsmissies in klein krag oor die Gilberts in Januarie en een in Februarie gestuur het, het 21 generaal Hale die groen lig gekry van admiraal Nimitz vir 'n vinnige een-twee stukkie by Tarawa en Nauru. Nimitz het die 371ste en 372d Bombardement Eskader vir die missie aangewys en hulle as Taakmag 12 onder *saamgesnoer. Sien hierbo, pp. 133-35.
die persoonlike bevel van generaal Hale. Die verkenning van al die Gilberts, met die doel om die potensiaal van die vliegveld vir Japan of die Geallieerdes te bepaal, moet gekombineer word met die bomwerpers. Die taakspan sou na afloop van sy missie terugkeer van sy tydelike basis in Funafuti. 22
Nadat hy twee weke voor die tyd 'n bootjie met die nodige voorraad en toerusting gestuur het, het General Hale op 18 April Funafuti met die B-24's bereik. Twee dae later, teen die middag, het twee-en-twintig van die B-24's oor Nauru gehardloop. Sedert 'n vroeë oggend opstyg, het hulle hul bomvragte meer as 'n duisend myl gedra, wat die taktiese radius van die B-24D tot die uiterste toegeneem het. Die weer oor die teiken was uitstekend vir die bombardement met 28 x 1.000 pond en 45 x 500 pond GP bomme plus 45 frag clusters. Ondanks swaar onderskep en lugvuur, is direkte treffers op die aanloopbaan, verspreidingsgebied en 'n nabygeleë fosfaataanleg behaal. 'N Oliedump aan die noordelike punt van die aanloopbaan het in vlamme opgegaan. 23 Generaal Hale, wat op die missie gegaan het, keer terug na Funafuti oor die prestasie van sy onervare bemannings. Die swaar skade wat gely is deur vyf van die B-24 se gedwonge uitstel van die Tarawa-staking, wat oorspronklik vir die 21ste geskeduleer was. Terwyl dit gebeur het, was hierdie vertraging gelukkig, want die vyand het dadelik teruggeslaan in 'n aanval op die strook by Funafuti wat die Amerikaanse bomwerpers sou vasgetrek het net toe hulle bymekaargekom het vir die opstyg. Tog het die B-24's wat langs die nou baan geparkeer was, ernstige skade opgedoen toe 'n treffer op 'n bomgelaaide vliegtuig die vernietiging daarvan en vyf ander vliegtuie beskadig het. 24
Die volgende dag het twaalf van die B-24's egter Tarawa getref, wat direkte treffers in die gasopberging en kaserne bereik het. 25 Hierdie aanval sou gevolg word deur die spesiale verkenningsopdragte, maar generaal Hale het gevoel dat hy nie sy bomwerpers nog 'n nag op die blootgestelde Funafuti -strook kan waag nie. Na 'die langste en vinnigste terugtog in die militêre geskiedenis', soos hy sy terugkeer na Arnold beskryf, bereik Hale Hawaii op die dag na die Tarawa -staking. 26 In die daaropvolgende weke het af en toe een- tot drie-vliegtuig-verkenningsmissies broodnodige inligting oor die Gilberts teruggebring. Negentien B-24's, hul bemanning onervare lede van die hersaamgestelde 11de groep, het op 27 Junie na Funafuti gegaan vir 'n ander aanval op Tarawa. Maar die eerste vliegtuig wat 'n opstyg probeer het, het neergestort, en nadat ses in die lug was, het nog 'n ander neergestort, waarna generaal Landon die oorblywende vliegtuie beveel het om op die grond te bly. Miskien was dit
Deur Thirteenth Air Force C-47
Lugontruiming van ongevalle
Deur Liaison Plane in Nieu -Guinee
Sewende lugmag: "One Damned Island After Another"
net so goed, want van die ses vliegtuie wat afgeklim het, het slegs twee die teiken gevind. 27
Sewende lugmagbomwerpers, wat op 'n uiterste afstand werk en deur die gebruik van 'n tussenliggende stadium, kon tydens die lang tydperk tussen die Slag van Midway en die aksies wat voorafgaande aan die inval in die Gilberts was, af en toe 'n slag by Wake, Tarawa, kry , of Nauru. Sulke missies het die verveling van roetine -verkenning verbreek, maar dit kon min kumulatiewe effek op die vyand se krag hê en het veral vir die bemanning waardevolle ondervinding en vir die hoofkwartier van nie minder waardevolle intelligensie voorsien nie.
Intussen het VII Fighter Command onder brig. Genl Robert W. Douglas, jr., Het plaaslike verdediging verskaf vir sentrale Stille Oseaan -basisse. Die mag van ongeveer 200 vegters in Augustus 1942 het teen die volgende Oktober 'n totaal van 319 bereik, almal P-40's behalwe een eskader P-39's en 'n ander toegerus met P-70 nagvegters. * Benewens die besetting van verskeie basisse op die Hawaiiaanse eilande, het AAF -vegters in Midway, Canton en Kersfees wag gehou. Die 73d -vegvliegtuig -eskader is in Junie op versoek van Nimitz na Midway oorgeplaas om die plek van die swaar gehawende Marine -eenheid in te neem wat tot dusver daar gestasioneer was. 28 Die eskader se vyf-en-twintig P-40E's is van Oahu af deur die vervoerder Saratoga, van wie se dek hulle ingevlieg het na die nuwe basis. Die 73d verskaf daaglikse lugpatrollies vir Midway tot Januarie 1943, toe die 78ste vegvliegtuig dit vervang het. By die oordrag het die twee eskaders 'n teaterrekord opgestel vir massa -oorwatervlugte van vegters deur te onderhandel oor die afstand wat Oahu van Midway skei. 29 Onder op Kerseiland, ongeveer 1,340 myl suid van Honolulu, en op Canton, ongeveer 1,910 myl suidwes van Oahu, het die vegterkommando elk 'n eskader onderhou. Die grootste deel van die bevel se vliegtuie het egter basisse op die Hawaiiaanse eilande beset-op Oahu, Kauai en Hawaii. 30
Die eentonigheid van daaglikse patrollie is verbreek deur opleidingsoefeninge in onderskepping, begeleiding, aanval, skietery, bomaanvalle, vuurpyle, en ondersteuning van grondtroepe. 31 Gesamentlike weermag-vlootoefeninge wat in Januarie 1942 ingestel is, het verbeterde koördinasie van alle wapens beoog vir die verdediging van Oahu. In hierdie oefeninge het die Sewende se bomwerpers gewoonlik die rol van 'n aanvallende mag gespeel; hul begeleiding word deur vloot- en mariene vegters verskaf, terwyl die VII -vegkommando sy *gekonsentreer het. Hierdie eenheid, die 6de Night Fighter Squadron, het die teater in September bereik, maar sou in Maart 1943 na die Suidelike Stille Oseaan oorgeplaas word, behalwe vir 'n eenheid.
pogings om die gesimuleerde aanval te verbreek. 32 Soos die geval was met VII Bomber Command, sou baie van die opleiding vir vegters in die naburige teaters in diens geneem word, want die Sewende Lugmag het in onbeduidende mate gedien as 'n vervangingspoel vir die Vyfde en Dertiende Lugmag. Gedurende die betrokke tydperk het die dertiende twee volle vegvliegtuie en 'n groephoofkwartier van VII Fighter Command ontvang, en die Sewende het 'n jaar voor die herfs van 1943 opgeleide vegvlieëniers aan Kenney en Twining voorsien teen 'n snelheid van ongeveer vyf en twintig n maand. 33 Die gevolglike omset in die personeel van eenhede wat in Hawaii gestasioneer was, het die geduld van verantwoordelike bevelvoerders ernstig beproef.
Die VII Lugmagdiensopdrag (VII Lugmagbasis -bevel voor 15 Oktober 1942) onder brig. Genl Walter J. Reed het ook sy spesiale probleme gehad. Dit het kwartiere, rantsoenering en verskaffing aan alle toevallige passasiers deur die teater gegee en die verantwoordelikheid gehou om hul vliegtuie gereed te maak vir geveg. 34 Dit het inderdaad sedert Pearl Harbor 'n sleutelposisie aangeneem in die logistieke organisasie van die Stille Oseaan -oorlog, en het deur die dienste van die Hawaiian Air Depot 'n onoorgaande verskaffings-, herstel- en wysigingsentrum vir magte verskaf wat van Hawaii na Australië versprei was. Met veertig pakhuise op Oahu en bykomende voorraadhope, het die depot teen die einde van 1942 duisende items in dringende behoefte deur gevegseenhede in die Suid- en Suidwes -Stille Oseaan voorsien. Die kritieke faktor in die skeepvaart, 'n faktor wat vererger word deur die groot afstande van die Stille Oseaan, dwing groot afhanklikheid van lugvervoer af vir belangrike items van die lugkorps. Ongelukkig het die Sewende Lugmag geen troepe -eenheid gehad nie en kon hulle slegs lugvrag na die Suidelike Stille Oseaan verskaf deur alle bomwerpers wat op pad was, tot die uiterste te laai. 35
Die bomwerpers is dus in diens geneem omdat vragdraers in baie gevalle by die Hawaiian Air Depot verander het. Gedurende vredestyd het die depot nie net die montering, herstel en opknapping van die vliegtuie van die Hawaiiaanse departement onderneem nie. Maar nadat Pearl Harbor, 'n groot aantal P-39's en P-40's, in kratte gejaag het vir montering, vlugtoetsing en aflewering aan gevegseenhede, het die aktiwiteit aansienlik uitgebrei. Dit is in Februarie 1942 opgevolg deur krat B-26's wat vir diens in die suidwestelike Stille Oseaan bestem was. Die Hawaiiaanse depot het nie net hierdie medium bomwerpers bymekaargemaak nie, 'n funksie wat iets nuuts was in die aktiwiteite van 'n oorsese depot, maar het veranderings aangebring om aan die vereistes van taktiese ervaring te voldoen,
wat die begin van die ontwikkeling daarvan tot 'n belangrike veranderingsentrum was. 36
Die oorgang na B-24's vir alle swaar bombardementseenhede in die Stille Oseaan, 'n oorgang wat laat in 1942 begin is, het die belangrikheid van aanpassing as depotfunksie aansienlik verhoog. Die B-24D het ongelukkig nie genoeg krag gehad nie, veral in die neus van die vliegtuig. Japannese vlieëniers het hierdie defensiewe swakheid gou ontdek, met die gevolg dat generaal Landon berig het dat ongeveer die helfte van alle vroeë vyandelike vegaanvalle op B-24's 'n bondgenoot was. 37 Nadat luitenant-kolonel Marion D. Unruh, van die VII Bomber Command, 'n neustoring ontwerp het om die swakheid reg te stel, * is dit in 1943 deur die Hawaiian Air Depot in meer as 200 B-24's geïnstalleer. 38 B-24 vuurkrag is verder verbeter deur die installering van twee .50-cal. masjiengewere in die maag en stert van die vliegtuig. Die depot het ook die navigator se posisie na die vliegdek verskuif en vlieënier- en medevlieënierblase ontwikkel om groter sigbaarheid te bied. Dit het voortgegaan om hierdie wysigings vir die teaters in die Stille Oseaan uit te voer tot die koms van die B-24J, wat die meeste veranderings ingesluit het. 39 Ander vroeë aanpassings sluit in die installering van katapult-lanseertoerusting en ontstekingsdrukstelsels op P-39's en P-40's vir die VII Fighter Command. Heelwat later sou daar brandstoftenks vir vlerkies, toerusting vir katapultlanseer en vuurpylprojektors op P-47's geïnstalleer word. 40
Net soos sy eweknieë op die vasteland, is die Hawaiian Air Depot in groot mate beman deur burgerlikes wat onder leiding van AAF -beamptes gewerk het. Probleme met werwing, behuising en personeelbestuur het dus heelwat anders geword as die probleme wat die gewone AAF -organisasie ondervind. Namate die oorlog vorder, is 'n toenemend groot aantal vroue -werknemers uit die Verenigde State gestuur. Hulle teenwoordigheid op 'n eiland in die Stille Oseaan vol soldate, matrose en mariniers-selfs een wat so hoogs veramerikaniseerd was as Oahu-het probleme so interessant as ingewikkeld gebied, en 'Hickam Housing', woonplek vir vroulike werknemers by HAD, het 'n onweerstaanbare magneet vir mans van alle geledere in al die dienste. Operasioneel word die normale probleme van 'n burgerlike personeel- en verskaffingseenheid onder leiding van die weermag beklemtoon deur die uiterste voorsorgmaatreëls *. Unruh het later bevelvoerder van die 5de Bombardement Group geword en kon nie terugkeer van 'n staking teen Rabaul op 30 Desember 1943. Benewens die ontwerp en uitvoering van sy gewone pligte, het kolonel Unruh baie lang ure gewy aan toesig oor die aanvanklike wysigings.
deur diegene wat verantwoordelik was vir die verdediging van die Hawaiiaanse eilande na die debakel van 7 Desember. Soos die depot -historikus verduidelik het:
Gedurende die eerste maande van die oorlog was die feit dat die meeste generaals altyd skree oor verspreiding, een van die grootste hoofpyne van die depot. Op een of ander manier was dit blykbaar al waaraan hulle gedink het. Hulle was bereid om alle werk tot stilstand te bring om die toerusting te versprei. 41
Maar hierdie en ander probleme raak relatief onbeduidend wanneer dit gemeet word aan die prestasies van die Hawaiian Air Depot in die verskaffing, instandhouding en aanpassing van die vliegtuie wat ons vegmagte in die Stille Oseaan gebruik.
Hierdie en ander dienste wat deur die Sewende Lugmagagentskappe aan naburige teaters gelewer word, sal voortgesit word, maar vanaf die somer van 1943 word die energie van die lugmag toenemend opgeneem in die ondersteuning van sy eie uitgebreide operasies. Die gesamentlike stafhoofde het besluit dat die Gilbert -eilande beset moet word, en met die montering van G ALVANIC, soos die operasie bekend was, het die Sewende Lugmag 'n nuwe fase van sy geskiedenis aangegaan.
Die drie-en-dertig atolle wat die Marshall-groep vorm, beslaan 'n oppervlakte van ongeveer 600 by 670 seemyl. Hulle was in 1920 aan die Japannese opgedra, en hulle het lank reeds prominent opgetree in die plan van Nippon om beheer oor die Stille Oseaan te verkry. 'N Vliegbasis en toevoergeriewe is in die 1930's ontwikkel by Kwajalein, sentraal en die belangrikste van die atolle in die groep. By die uitbreek van die oorlog het die Japannese ook lugfasiliteite op Wotje en Maloelap gevestig en 'n soortgelyke *begin. Sien hierbo, p. 135.
ontwikkeling by Mille. Jaluit het 'n watervliegtuigbasis en vlootankerplek verskaf. 43 Behalwe dat hulle hulself sterk verdedig het, was die Marshalls omring deur 'n effektiewe ring van relatief goed ontwikkelde posisies. Seshonderd myl na die noorde was Wake, met see- en landvliegtuiggeriewe. Suidwaarts lê die Gilberts, met 'n vliegveld en sterk vestings by Tarawa en minder geriewe by Makin en Apamama. Wes van die Gilberts was Nauru en Ocean, eersgenoemde bevat 'n landingsbaan sowel as die belangrikste fosfaatwerke in die Stille Oseaan. Hierdie posisies kon almal maklik deur die lug versterk word, en solank die Japannese vloot die voordeel van 'n hoofbasis by Truk geniet het, kon hy-ten minste teoreties-inmeng met enige aanval op die Marshalls.
Vlootbeplanners in die hoofkwartier van admiraal Nimitz in Pearl Harbor het die behoefte gevind aan deeglike en voortgesette fotografiese verkenning van vyandelike verdediging.44 Die naaste basisse waarvandaan verkenningsvliegtuie sou kon werk, was by Funafuti en in Canton, onderskeidelik ongeveer 1 300 en 1 600 myl vanaf Kwajalein-afstande wat verder strek as die radius van beide die sewende lugmag se B-24D's en die vloot se PBY's. Vliegtuie kon gebruik word, maar dit was nie so geskik vir fotografiese doeleindes as die landverkenningsvliegtuie wat deur die Sewende bestuur is nie. 45 Gevolglik is dit voor die aanvang van 'n aanval op die Marshalls as raadsaam geag om basisse te beveilig waaruit die nodige fotografiese verkenning uitgevoer kon word.
Die herowering van Wake bied een moontlikheid, maar die eiland het nie die natuurlike fasiliteite gehad om die aantal swaar bomwerpers te baseer wat nodig is vir die ondersteuning van operasies in die Marshalls nie. Aan die ander kant beloof 'n benadering uit die suide deur die Gilberts duidelike voordele: Amerikaanse troepe sou vorder van 'n gevestigde kommunikasielyn wat by die Sentraal- en Suid -Stille Oseaan aansluit, en die Gilbert -atolle het eilande gehad waarop 'n aantal vliegvelde reeds gebou is en wat vinnig gebou kan word, kan die omvang van die operasie waarskynlik veilig gehou word binne die beskikbare hulpbronne. Nimitz se magte het die geleentheid om hul amfibiese toerusting en metodes te toets teen randstasies voordat hulle die vermoedelik goed versterkte sentrumoperasies teen die Gilberts aanval. het die voorkant van die Solomons -operasie so verbreed dat die betrokke oppervlakkragte vir een of beide gebiede gebruik kan word en uiteindelik die beslaglegging van die
Gilberts sou Samoa en Canton beskerm terwyl hy die kommunikasielyne met die Suidwes -Stille Oseaan verkort en verbeter. 46
Gevolglik het die JCS -opdrag van 20 Julie 1943 aan CINCPOA amfibiese operasies teen die Gilberts en Nauru gelas met 'n teikendatum van 1 Desember 1943, wat op ongeveer 1 Februarie 1944 gevolg moes word met 'n aanval op die Marshalls. * Na 'n ondersoek het admiraal Nimitz beswaar aangeteken teen die aanranding op Nauru en aangevoer dat die koste die voordele sal weeg. As 'n alternatief het hy voorgestel dat Makin gevange geneem en ontwikkel word, plus kragtige optrede om die vyand se gebruik van Nauru se strook tydens die operasie te ontken. 47 Alhoewel generaal Arnold 'n paar vrae gestel het oor die raadsaamheid om 'n eiland met slegs moontlike lugbasisgeriewe te vervang vir een wat reeds 'n lugbasis bevat, het die Joint Chiefs laat in September ingestem tot die verandering. 48
Reeds die voorlopige operasies, wat hoofsaaklik bedoel was om die Amerikaanse beheer van die lugbenaderings na die Gilberts te versterk, is geloods. Vroeg in September is besettingsmagte en ingenieurs aan wal gelê op Baker Island, 350 myl noordwes van Canton en amper oos van Tarawa, vir die ontwikkeling van luggeriewe. Die operasie is gedek deur die 11de Bombardment Group, wat van 1 tot 14 September daagliks met ses vliegtuie uit Canton uitgevoer het. 49 Op 11 September het negentien P-40 "s van die 45ste vegvliegtuig van Canton na Baker gevlieg om plaaslike ingenieurs te beskerm. 50 Terselfdertyd is die ontwikkeling van lugfasiliteite op Nukufetau en Nanomea in die boonste Ellice-eilande onderneem, en om inmenging met die konstruksiespanne op die drie eilande te voorkom, is besluit om 'n draerstaking teen Tarawa in samewerking met AAF -aanvalle op te voer. met twee eskader B-24's. Een hiervan, met twaalf vliegtuie, het by die Canton Air Group aangesluit, onder bevel van generaal Landon, wat ses PBY's gehad het benewens sy eie B-24's. Die Funafuti Air Group, onder brig. genl. Harold D. Campbell, USMC, spog met twaalf B-24's, 'n gelyke aantal PBY's en tien PV-1's.
In 'n poging om die landingsbaan vir die vervoer-aksie te immobiliseer, het agtien van die vier-en-twintig B-24's wat die nag van 18 September gestuur is, die teiken bereik en uitstekende resultate behaal met frag clusters en *. Sien hierbo, p. 135. Sien hierbo, p. 135.
GP bomme. Die vliegtuie van die draers van Admiral Pownall (Belleau Woods, Princeton, Lexington), nadat hy die oggend van die 19de met slegs geringe inmenging oor die eiland gewerk het, is twintig van die B-24's tydens 'n verkennings- en finale bombarderingsmissie oor die teiken gevolg. Benewens die volledige fotografiese dekking van die eiland, het die vliegtuie dertig ton GP -bomme laat val. Die vyand het met vyftien tot twintig Zekes teruggeveg met vuurwapens en onderskep, wat een bevryder neergeskiet en tien ander beskadig het. 52 As die foto's beloof het dat dit baie nuttig sou wees in die finale beplanning, was dit ook duidelik dat Tarawa nie eens tydelik deur die lugaanvalle uitgeslaan is nie.
G ALVANIC is geskeduleer met die veronderstelling dat die Stille Oseaan -vloot die grootste deel van die lugmag het wat benodig word. 'N Belangrike argument wat die offensief in die Sentraal -Stille Oseaan bevoordeel, was die geleentheid om die groeiende draagsterkte van die vloot winsgewend te benut. Maar tog is daar ooreengekom om die sterkte van die Sewende Lugmag te versterk deur een swaar en medium bombardementgroep. 53 Hierdie versterkings, die 30ste Bombardment Group (H) en die 41ste Bombardment Group (M), het middel Oktober uit die Verenigde State aangekom. 54
Intussen het Nimitz die Central Pacific Force, United States Pacific Fleet, 'n formidabele reeks seewater-, land- en lugmag saamgestel onder die bevel van vise -adm. Raymond A. Spruance vir die uitvoering van die G ALVANIC -missie. 55 Hierdie organisasie het bestaan ​​uit 'n vinnige draermag, 'n gesamentlike ekspedisiemag vir die landings en 'n derde mag vir die operasionele beheer van vliegtuie op die wal en van die basisse waaruit hulle gewerk het. 56 Alle vliegtuie wat aan die operasie toegewy is, is ingesluit by Task Force 57, onder bevel van vise-adm. John H. Hoover. Die Sewende Lugmag sou beide bomwerpers en vegters aan admiraal Hoover voorsien-eersgenoemde sou onder die bevel van generaal Hale georganiseer word as 'n stakende groep (taakgroep 57.2), en laasgenoemde sou deel wees van die Ellice Defense and Utility Group (Taakgroep 57.4), onder bevel van brig. Genl. L. G. Merritt, USMC. 57
G ALVANIC verteenwoordig 'n nuwe vertrek in die gebruik van landvliegtuie in die sentrale Stille Oseaan. Daar was al voorheen operasies uitgevoer oor lang afstande en van gevorderde basisse, maar slegs vir 'n kort tydjie het die vooruitsig van volgehoue ​​operasies vanaf klein atolle geleë, 2000 km verder van die hoofbasis
nuwe probleme opgelewer. Baie van die oplossings waarop ooreengekom is, was noodwendig eksperimenteel en hoogs tentatief.
Die sewe eskaders van bomwerpers en drie van die vegters wat deur die Sewende Lugmag gepleeg sou word, sou vanaf vyf eilande-kanton, Funafuti, Nukufetau, Nanomea en Baker opereer. Hiervan is slegs Canton en Funafuti voor die herfs van 1943 ontwikkel. Kanton het twee saamgeperste aanloopbane van guano en koraal, 7 200 en 9 400 voet lank, en Funafuti het een strook gebreekte koraal van 6 660 voet. 58 Op die ander drie was dit nodig vir lugvaartingenieurs en Seabees om vliegbane uit die digte bedekking van kokospalms te kap. By Nukufetau, ongeveer drie-en-veertig myl noordwes van Funafuti, het 'n afskeiding van bye teen 16 Oktober 4 000 voet van die bomwerperstrook op Motolalo, die grootste van die atolle, opgeduik en vinnig gevorder op 'n vegstrook. 59 Voor D-dag sou die twee stroke verleng word tot onderskeidelik 6.100 voet en 3.500 voet, met hardstoele, opstandings en parkeerareas wat vir vyf en veertig vegters en vier en dertig bomwerpers toegerus was. Daar was 'n beheertoring, radiostasie en weerstasie, maar daar was geen beligting vir nagvlieg nie. 60 Die konstruksie van die vliegveld by Nanomea het ietwat stadiger beweeg, maar 'n bomwerper van 7000 voet en 'n gevegstrook van 3000 voet was aan die begin van G ALVANIC bruikbaar, tesame met die nodige moeilikhede, opknappings en verspreidingsgebiede. Toe basiese projekte aan die einde van November voltooi is, het Nanomea ook 'n neushangar en herstelwinkels voorsien vir die eerste instandhouding, 'n beheertoring en 'n radiostasie. Draagbare grensligte is aan die een kant van die bomwerperstrook geïnstalleer. 61 Die veld by Baker, gebou deur die 804ste Ingenieur Lugvaartbataljon van die Sewende Lugmag, het 'n baan van 5,500 voet bedek met staalmat, saam met harde kaste en parkeermat om vyf-en-twintig vegters en vier-en-twintig swaar bomwerpers te huisves. 62
By die beplanning om lugeenhede op hierdie afgeleë eilande te baseer, in sommige gevalle net 2 000 myl van die Hawaiiaanse lugdepot af, het die Sewende Lugmag moeilike probleme met diens en onderhoud ondervind. Die afsonderlike bomwerper- en vegvliegtuie kon eerste en tweede vlak -instandhouding binne hul organisasie voorsien, want die grondpersoneel sou die vlugvlakke vergesel, maar daar kon kwalik van hulle verwag word om derde en klein vierde vlakdiens te verrig. In die voorste gebied kan alles wat nader aan die standaard diensfasiliteite slegs in Canton verwag word, waar die 422d Sub-Depot en 'n losskakeling van die 17de basishoofkwartier en Air Base Squadron
was geleë na Julie 1943. 63 Om aan die behoefte op ander eilande te voldoen, het konvensionele soorte gevegsdiensagentskappe te veel op swaar toerusting geleun en het hulle nie die nodige mobiliteit gehad nie. Gevolglik het die VII Lugmagdiensbevel die lugdiensondersteuningseskader (ASSRON) bedink, 'n voorlopige eenheid wat ontwerp is "om 'n spesifieke taak op 'n gegewe plek te verrig." 64 Deur alle moontlike administratiewe oorhoofse koste uit te skakel en sodoende die totale personeel wat nodig is van 1 800 tot 822 offisiere en ingeroepte mans te verminder, en deur die swaar toerusting wat deur die standaard dienssentrum gebruik word, te vervang deur gemotoriseerde winkels en maklik vervoerbare masjinerie, het die ASSRON 'n eenheid geword wat op maat is die grootte van die eilande wat beset moet word. 65
ASSRON -funksies, soos uiteengesit deur General Reed, sluit in "aktiwiteite soos herstel, verskaffing, ontruiming, sanitasie, konstruksie, vervoer, verkeersbeheer, berging, grafregistrasie, begrafnisse, kwartiering, opleiding van dienseenhede, skatting en toesig oor fondse, en ander aktiwiteite wat nodig mag wees. " 66 Eintlik het die pligte wat deur die ASSRON's in die veld uitgevoer is, 'n baie groter omvang van die aktiwiteit omvat as wat selfs die voorafgaande sou aandui, veral wanneer hulle op basisse was wat voorheen deur die vyand beset was. In hierdie gevalle het hulle aan wal gegaan kort na die aanvalsmagte, en in noodgevalle selfs as infanterie opgetree. In sowel die Gilberts as die Marshalls is uit die ASSRONS begrafnispanne vir die beskikking van die vyandelike dooies gevorm, en hulle het die grootste deel van die stowedore -arbeid verskaf om op die strande af te laai. Hulle het ook besonderhede verskaf vir die verwydering van puin en ondergroei uit die gebiede wat bewoon moet word, en hierdie besonderhede het gehelp met die oprigting van geboue en die bou van vliegvelde. 67
Altesaam is vier ASSRONS gevorm. Die 1ste, wat op 21 September 1943 geaktiveer is, het na Baker gegaan om die 45ste vegvliegtuig te bedien en bomwerpers wat vanaf Canton die 2d deurloop, dieselfde dag geaktiveer, is gehou vir gebruik in die gevange Gilberts, die 3d het die diens van die eskaders oorgeneem in Funafuti, Nukufetau en Nanomea, en die vierde is ingerig vir latere beweging na die Marshalls toe die posisies vasgelê is. 68 Die oorspronklike konsep het voorgestel dat hierdie diens -eenhede van eiland na eiland verskuif word namate die taktiese organisasies oor die Stille Oseaan vorder, maar dit sou nooit die geval wees nie. Die idee is heeltemal by Kwajalein laat vaar. Die 4de ASSRON, wat daar aangewys is, was drie keer die grootte van enige van sy voorgangers, en het mettertyd 'n steeds meer permanente plek aanvaar
natuur. Uiteindelik is die funksies daarvan oorgeneem deur die Kwajalein-subdepot. Die 5de ASSRON, wat in Februarie 1944 geaktiveer is en bedoel is vir diens op Saipan, is laat vaar voordat dit die bloudrukstadium bereik het. 69 Teen Julie 1944 is standaard diensgroepe aangewys vir die taktiese eskaders in die sentrale Stille Oseaan. 70
Gedurende hul relatief kort bestaan ​​is die ASSRONS onder onnodige mate van kritiek blootgestel, sommige daarvan geregverdig, maar baie daarvan ongegrond. Van die begin af het hulle onder ernstige gestremdhede opereer. Onkonvensionele en haastig gevormde organisasies, het hulle bedryf sonder 'n agtergrond van presedent en regulering. Boonop is hulle op so laat 'n datum gevorm en so haastig dat daar geen geleentheid was om personeel voor die operasies op te lei nie. Aangesien die ASSRONS slegs voorlopige eenhede was, was al die personeel los van ander organisasies-en volgens tradisie in die weermag is DS 'n begraafplaas vir hoop op bevordering. Net so het baie bevelvoerders, by die seleksie van mans vir DS met die ASSRONS, die hoewige gewoonte gevolg om die geleentheid as 'n geleentheid te gebruik om hul eie eenhede van ongewenste ontslae te raak. In die QM-afdeling van die 1ste ASSRON het veertien mans uit twee-en-dertig byvoorbeeld krygsgeskiedenis of ander bewyse van swak prestasie gehad, 71 en tien krygsgerigte sake het in die eenheid ontwikkel terwyl dit op Baker Island was. 72 Ten spyte van sulke gevalle is daar egter genoegsame getuienis van behoorlike beplanning en hoogs geloofwaardige prestasie van die 1ste ASSRON: sy radar -toerusting het op die dag van landing begin werk, en die radio vyf dae later het die eenheid 600 vliegtuie versorg wat deur Baker het tussen 15 November 1943 en 10 Januarie 1944 en een van sy ordonnansersers 'n bom-laaipal bedink wat die laaityd aansienlik verminder het. 73 Later het ASSRONS, wat voordeel trek uit die ondervinding wat deur die 1ste opgedoen is, hul doeltreffendheid dienooreenkomstig verhoog.
Net so ernstig as die probleem met die diens van taktiese eenhede wat besig was met eilandoorlogs was die probleem van die aanbod, en nogmaals was baie van die prosedures eksperimenteel van aard. In gesamentlike bedrywighede, soos dié wat vir die Sentraal -Stille Oseaan voorgestel word, was die verskaffing geneig om 'n besonder delikate probleem te veroorsaak. Die behoeftes van alle dienste moes aangepas word by die beskikbare voorraad, en veral met die beskikbare afleweringsruimte. Ook op die gebied van aanbod het 'n ingewikkelde bevelstruktuur ernstige gevolge. So het die weermagdiensmagte deur USAFICPA die voorraad vir die sewende se taktiese eenhede verskaf
(Amerikaanse weermagte in die sentrale Stille Oseaan -gebied), maar is verplaas in onderdele wat deur die vloot toegeken is. Aangesien alle aktiwiteite teen verkorte termyne werk, is die moeilikheidsgeleenthede wat in so 'n ooreenkoms inherent is, voor die hand liggend. Die enigste verlossende kenmerk van die situasie was die bereidwilligheid van bykans alle betrokke persone en agentskappe om ten volle saam te werk om die taak te bereik. Byvoorbeeld, vooraf inligting van ASF het aangedui dat sekere lugmagvoorrade nie betyds beskikbaar sou wees om die sperdatum vir G ALVANIC te bereik nie, maar USAFICPA -depots het in hul voorraad ingegrawe om die tekorte te dek, met die verstandhouding dat items wat so gevorder is, by ontvangs vervang sou word van die versending van die lugmag uit die Verenigde State. Daar was weer gratis uitruil van toerusting met die vloot en mariniers om aan die behoeftes van al drie magte te voldoen. Net so was daar volle samewerking met die vloot en mariniers om die tipe bomme en ammunisie wat vir alle dienste algemeen is, te gebruik, en op elke basis is die diens met die grootste konsentrasie taktiese en dienseenhede aangewys om bomme en ammunisie vir al drie te voorsien. 74
Alle gestuur vanaf Hawaii tot by die gevorderde basisse was onder die beheer van die bevelvoerder, Fifth Amphibious Force, met prioriteite vir vragruimte bepaal deur die Joint Shipping Control wat deur CINCPOA ingestel is en wat in sy lidmaatskap verteenwoordigers van alle dienste insluit. 75 items van Air Corps -voorraad is verskaf deur die Hawaiian Air Depot, wat gedurende die operasie van G ALVANIC 5,319,818 pond Air Corps -voorraad vorentoe beweeg het. Die hantering van hierdie voorrade was baie ingewikkeld deur die feit dat feitlik al die items wat van die vasteland ontvang is, in een groot vrag by die dokke van Honolulu aangekom het en dat die verspreiding oor die hele eiland Oahu nodig was gedurende die verwerkingsperiode vir die beweging vorentoe. Lugvaart petrol, 'n toevoer wat eie is aan die behoeftes van lugoperasies, is in tenkwaens na die voorste basisse verskuif en in grootmaat-brandstofstelsels geberg onder die leiding van die Sewende se A-4. Waar beide AAF- en vlootstelsels gebruik is, soos by Makin, is dit onderling verbind en gevul uit 'n enkele duikbootpyplyn wat vasgemaak is aan 'n tenkverankering in die see. 76
Die personeeltekorte wat die Sewende Lugmag sedert Pearl Harbor geteister het, het die probleem met die voorbereiding op eilandoorlog nog meer toegeneem. Spesiale probleme het ontstaan ​​as gevolg van die feit dat die Sewende Lugmag nooit 'n aanvulling van arbeidstroepe gehad het nie. Aangesien niemand van buite die teater beskikbaar is nie, moet dit in die vroeë Stille Oseaan wees
onthou, moet met hulpbronne reeds in die teater uitgevoer word-die probleem is opgelos deur die veiligheidsbataljons van die lugbasis, as nie-noodsaaklike eenhede te ontbind, en lugvaart-eskaders saam te stel uit die beskikbare personeel, en sodoende die kritieke tekort aan arbeid te verlig en veral , wat dit vir VII AFSC moontlik maak om die G ALVANIC laai sperdatum te haal. 77 Verdere eise het ontstaan ​​uit die noodsaaklikheid om 'n gevorderde hoofkwartier vir AAF -organisasies te stig wat 2 000 myl en meer van Hickam Field geleë is. Generaal Hale het ADVON Seventh Air Force op 6 November in Funafuti gestig, waar dit sou bly totdat hy dit op 30 Desember na Tarawa verhuis het. 78 Benewens ADVON Seventh Air Force, het ADVON VII AFSC en ADVON VII Bomber Command by Funafuti onder generaals Reed en Landon gefunksioneer.
Die oorspronklike teikendatum wat vir G ALVANIC vasgestel is, was 1 Desember, maar dit is tot middel November voorgesit, en die eerste dae van die maand het die vliegtuie van die Sewende posisioneer vir die lugaanval voor die inval op die Gilberts. Die implementering aan die vooraand van die geveg was soos volg:
Hoofkwartier 11de bom. Groep Funafuti
42d bom. Eskader Funafuti
431ste bom. Eskader Funafuti
26ste bom. Eskader Nukufetau
98ste bom. Eskader Nukufetau
Hoofkwartier 30ste Bmb. Groep Nanomea
27ste bom. Eskader Nanomea
38ste bom. Eskader. Nanomea
392d bom. Eskader Kanton
531ste vegvliegtuig-eskader Kanton
46ste vegvliegtuig Kanton
45ste vegvliegtuig Baker
1ste ASSRON Baker
Afsondering 3d ASSRON Nanomea
Afsondering 3d ASSRON Nukufetau
Afdeling 17de AB -eskader Kanton
Daar sal opgemerk word dat vegvliegtuie oor die kantone en die bakker -eilande wag gehou het en dat die bomwerper -eenhede na die Ellice -eilande gestuur is om as 'n slaankrag te dien. Admiraal Hoover se hoofkwartier was aan boord van die tender van die vliegtuig Curtiss, nou geanker in die hawe by Funafuti. Direkte kommunikasie tussen die Curtiss en ADVON Seventh Air Force is onderhou deur telefoon-, teletipe- en FM -radio. 'N Radionet het alle basisse verbind. 79
Planne het vereis dat die amfibiese magte Tarawa, Makin en Apamama in beslag neem.Verreweg die belangrikste en die beste verdedigde hiervan was Tarawa, 'n driehoekige atol wat bestaan ​​uit 'n reeks eilande op 'n rif van ongeveer twee en twintig myl lank en 'n strandmeer van ongeveer sewentien myl lank en nege breed aan die suidekant insluit. minder as 'n kilometer in die noorde. Die grootste en belangrikste eiland op die atol is Betio, 'n smal strook land van ongeveer twee en 'n vierde myl lank en minder as 'n half kilometer breed. Die Japannese het die eerste keer op 10 Desember 1941 by Tarawa geland, maar die ontwikkeling daarvan vertraag tot September 1942, toe die atol onder dieselfde administrasie as die Marshall -eilande geplaas is. Daarna het Tarawa die belangrikste Japanse vliegbasis in die Gilberts geword. Sy twee aanloopbane met koraal kan verdedigend dien as 'n verkenningsbasis om groter Japannese konsentrasies in die Marshalls te ondersoek, of aanvallend as 'n gevorderde basis vir operasies teen geallieerde posisies in die Stille Oseaan. 80 Navorsing deur die lug het aan die lig gebring dat die vyand die skade wat deur die aanvalle in September veroorsaak is, herstel het en addisionele verdediging gebou het. 81
Makin en Apamama het minder moeite belowe. Daar is geen ernstige weerstand by Apamama verwag nie. 82 Bewyse dui egter aan dat die Japannese sedert 'n aanval op Makin deur die mariniers in Augustus 1942 nuwe verdedigingsinstallasies voorberei het en patrollie -operasies uitgevoer het vanaf die watervliegtuigbasis wat daar geleë was. 83 D-dag by Makin vir die 27ste Infanteriedivisie was 20 November vir die Marines by Apamama, 26 November en vir die Marines by Tarawa, 20 November. Die lugaanval het op 13 November 1943 begin (D minus 7) toe agtien B-24's van die 11de groep van Funafuti opgestyg het om Tarawa te bombardeer. Hulle het 126 x 20 pond frag clusters en 55 x 500 pond GP bomme van onderskeidelik 8.500 en 15.000 voet laat val. By die terugkeer na Funafuti kon die bemanning van 60 kilometer lank sien dat brande brand. Een vliegtuig het nie teruggekeer nie, oorsaak onbekend. 84 Gedurende die daaropvolgende week het die bevryders hul opdragte uitgevoer, met dieselfde krag as Tarawa teruggegaan op D minus 6, D minus 3 en D minus 1, die laaste keer in samewerking met die draers. Maar Tarawa en Makin (getref deur B-24's op D minus 1) het erger geraak as gevolg van die lugaanvalle op D minus 4 na D minus 1. Vir die sewende lugmagvliegtuie was die belangrike vyandelike basisse nie soveel as vir die besetting geskeduleer nie. dié waaruit vyandelike vliegtuie kan inmeng. Die vyand se basisse in die Marshalls en by Nauru kan versterk word
per vliegtuig van die Carolines, van Wake en selfs van die Japanse vaderland. Die hoof van sy basisse was Kwajalein Atoll, verdedigings- en administratiewe sentrum van die Marshalls en was reeds gemerk vir latere besetting deur Amerikaanse magte. Daar was 'n groot vliegbasis op Roi -eiland, en een in aanbou op Kwajalein -eiland. 'N Goed toegeruste watervliegtuigbasis was op die Ebeye-eiland geleë, en daar was groot konsentrasies militêre winkels van alle kategorieë op die Kwajalein-, Namur- en Bigej-eilande. 85 Ander eilande in die Marshalls wat 'n bedreiging vir G ALVANIC was, was Jaluit, Mille en Maloelap. Jaluit was die tuiste van 'n groot watervliegtuigbasis, die sentrum vir Japannese lug- en oppervlakpatrollies in die suidwestelike Marshalls, die duikbootbasis vir die gebied en 'n belangrike toevoerbasis. 86 Mille, wat 'n vliegveld met twee aanloopbane ondersteun, was die suidelike anker van die oostelike Marshalls-verdedigingsgebied. 87 Maloelap, gevorm deur meer as sestig laagliggende eilande langs 'n rif van twee en dertig myl, spog met 'n besonder goed ontwikkelde vliegbasis, geleë op Taroa en toegerus om alle soorte Japanse vliegtuie op land te hanteer. Dit was sentraal geleë aan die rand van die Marshalls en was die belangrikste vyandelike basis in die hele gebied, behalwe Roi -eiland in die Kwajalein -atol. 88 Laastens was daar Nauru, oorspronklik bestem vir besetting deur G ALVANIC -magte. Strategies gekoppel aan die Gilberts en maklik versterk deur die Carolines, was sy nuutgeboude vliegveld, benewens 'n ernstige bedreiging vir G ALVANIC, 'n basis waaruit Japanse patrollievliegtuie die gebied tussen die Gilberts en die Solomons volledig kon dek. 89 Alhoewel dit later 'n teiken geword het vir vliegtuie van die Sewende, is dit tydens die aanrandingsfase van G ALVANIC aan die Relief Carrier Group toegewys. 90
Die B-24's het Mille sowel as Tarawa op D minus 6 getref, Jaluit en Mille die volgende dag getref en D minus 4 gewy aan Kwajalein en Maloelap. Tarawa en Mille is op die 17de vir Jaluit en Maloelap vervang (D minus 3) en op die 18de ongunstige weer het die bomwerpers na Wotje gedwing om hul vragte op Mille en Tarawa te laat val. 91
Alhoewel die vyand nie daartoe in staat was om hierdie aanvalle doeltreffend te weerstaan ​​nie, het die bevryders elke keer as hulle uitgegaan het, teenstand gekry. Daar was vliegvuur, wat wissel in intensiteit en akkuraatheid, oor elke teiken bo Kwajalein, Jaluit en Maloelap was vegters gereed om die bomwerpers te ontmoet. 92 Vyandvliegtuie het bygedra tot die probleme van beide lug- en grondpersoneel deur die nag van 11 November en Funafuti op 13 en 17 November op Nanomea te val. 93 Soos dit was
In baie gevalle van die lugoorlog in die Stille Oseaan, was operasionele probleme egter ernstiger as vyandelike opposisie. Die belangrikste hiervan was die afstand van vyandelike teikens uit die wyd verspreide operasionele basisse. Daar is missies uitgevoer op afstande wat selde probeer is voor die koms van die B-29, met 'n maksimum heen- en terugreis van die basis na die teiken en 'n terugkeer van 2.408 seemyl. 94 Hierdie afstande was oor water met min of geen tussenliggende landmerke nie, en beide basisse en teikens was bloot punte wat feitlik verlore geraak het in 'n groot uitgestrekte water. Daarom is die grootste premie geplaas op akkurate navigasie. Die weer het ook moeilikheid veroorsaak. Dit was in die uiterste moeilik om toestande op 'n presiese tydstip oor 'n klein doelwit duisend myl of meer weg te voorspel, en al te gereeld vind die swaar bomwerpers hul toegewysde teikens heeltemal verberg. Die VII Bomber Command het die algemeen onbevredigende aard van die weerberigte toegeskryf aan die gebrek aan wydverspreide en doeltreffende verspreiding van inligting en die kortheid van Navy -voorspellings, waarop die Sewende oor die algemeen afhang. 95 'n Ander probleem, wat 'n direkte uitwerking op die kwaliteit van die weerberigte gehad het, was die onbevredigende manier waarop kommunikasiegeriewe funksioneer, veral by Funafuti. Die toring daar het ongepubliseerde transmissiefrekwensies gebruik, en die wisselvallige en onstabiele werking van die afstand- en huisstasies het hulle onbetroubaar gemaak as navigasiehulpmiddels. 96
Ten spyte van hierdie gestremdhede, het die Sewende se swaar bomwerpers dertien stakingsmissies voltooi vir 'n totaal van 141 uitstappies toe die mariniers op 20 November by Tarawa aan wal gegaan het. Die Liberators het 375 x 500 pond GP bomme, 455 x 100 pond GP bomme laat val, en 5,634 x 20 pond frag bomme, vyf vyandelike vliegtuie vernietig, waarskynlik vyf ander vernietig en twee beskadig. Twee B-24's het in die geveg verlore gegaan, twee is operasioneel verlore, twee is op die grond vernietig, en een het op see verlore gegaan, oorsaak onbekend. Personeelverliese sluit in ses dood, negentien gewondes en elf vermis. 97
Elke poging om die doeltreffendheid van die Sewende Lugmag in G ALVANIC te beoordeel, net soos in sy ander operasies, word bemoeilik deur die feit dat gesamentlike operasies sukses behaal deur die soort spanwerk en samewerking wat dit moeilik maak om krediet aan iemand toe te ken spesifieke element van die span vir enige enkele fase van die operasie. In G ALVANIC het die lugsterkte van vlootdraers teen baie van die teikens wat deur die vliegtuie van die Sewende Lugmag getref is, gewerk en by Tarawa is die eiland aan swaar bombardement van die oppervlak blootgestel
vaartuie ook. Die Amerikaanse mariniers, in twee-en-sewentig uur se bittere gevegte voordat die vyandelike garnisoen oorkom is, het rede gevind om te voel dat die bombardement van Tarawa voor die inval vreeslik onvoldoende was.
Daaropvolgende ontleding ondersteun die opvatting dat daar te veel staatgemaak is op oppervlakbombardeer en te min gebruik gemaak word van bombardement uit die lug. Meer as 80 persent van die brand wat op Tarawa se verdediging gerig is, is deur oppervlakteskepe gelewer, en ongeveer 10 persent elk deur die B-24's van die sewende vliegtuig. 98 Die Japannese posisies, goed ingegrawe op die plat oppervlak van die atol, bied 'n moeilike teiken vir vlootgeweer met 'n hoë snelheid en plat baan en was waarskynlik meer kwesbaar vir bombardement uit die lug. Daar word aangevoer dat die Japannese weerstand aansienlik verswak sou gewees het as meer tyd toegelaat is vir die vooraanstaande lugaanval. Die belangrikheid van verrassing, 'n tydskedule wat bepaal is om die kans op vyandelike versterking of inmenging van die Japannese vloot te verminder, en die toewysing van beskikbare bomwerpers om pogings tot neutralisering van wydverspreide vyandelike vliegvelde te voorkom, het hierdie moontlikheid uitgesluit. Dat die beste gebruik van die B-24's gemaak is, kan beslis betwyfel word. Hulle was te min om werklik sulke effektiewe neutralisering van die vyand se basisse oor sulke afstande uit te voer. 99 Miskien sou dit meer realisties gewees het om hul pogings teen Tarawa te konsentreer, met vertroue op 'n oorwig van draerkrag om die aanvalsmagte te beskerm.
Ongeag die opdragfoute wat daar mag wees, G ALVANIC is vinnig uitgevoer. Die koste vir die Tweede Mariene Afdeling was buitengewoon swaar, maar die oorlewendes, wat hul stryd gewen het, kon gedurende die laaste week in November vir rus ontruim word. Makin is binne een dag gewen. Die landing by Apamama op 26 November het geen opposisie teëgekom nie. En al die operasies het plaasgevind met 'n onbeduidende lugverset van die vyand. Voordat November sy einde bereik het, is begin met voorbereidings vir 'n voorwaartse beweging deur Amerikaanse lugmag na basisse op die Gilbert -eilande.
1 Februarie 1944. C ATCHPOLE, aangesien operasies vir die besetting van Eniwetok Atoll gekodeer is, sou drie maande later plaasvind. 100 Die gemak waarmee Kwajalein en Majuro beset was, het egter gelei tot 'n vinniger tydsberekening wat gelei het tot 'n besluit om C ATCHPOLE onmiddellik te berg, en teen 19 Februarie was Eniwetok, noordwestelik van die Marshalls, ook teen 'n ligte vyand gevange geneem. weerstand.
Wat lugoperasies betref, was die veldtogte in die Gilberts en Marshalls deurlopend. Op 21 November 1943 (D plus 1 op Tarawa) het B-24's van die 38ste Bombardement Squadron Navy PB4Y-fotovliegtuie oor Nauru begelei, terwyl bevryders van die 431ste en 42d Bombardement-eskaders dagligbomaanvalle op dieselfde teiken uitgevoer het. 101 Gedurende die res van November en die grootste deel van Desember het die Sewende Lugmagbevryders, wat deur Baker en Nanomea vanaf hul basisse in Canton en in die Ellices opgevoer het, voortgegaan om Nauru, Mille, Jaluit en Maloelap te stamp, in taktiese ondersteuning van die basis- ontwikkelingsfase van G ALVANIC en ter voorbereiding vir C ATCHPOLE. Vanaf 16 Desember het Wotje, die tuiste van 'n sterk versterkte en goed verdedigde vliegveld en uitgebreide watervliegtuiggeriewe, onder die visier van die B-24's gekom. 102
Intussen het Seabees en Sewende Lugmagingenieurs die nuut gewende posisies in die Gilberts voorberei vir gebruik. Tarawa was geskeduleer vir ontwikkeling as die belangrikste van die nuwe basisse. Die taak om twee vliegvelde voor te berei, een op Betio -eiland in die suidwestelike hoek van die atol en die ander op Buota -eiland in die suidoostelike hoek, het die verantwoordelikheid geword van die Seabees wat geland het kort nadat die geveg opgehou het. Die bouwerk het stadig verloop, en hoewel twee eskaders van die 41ste groep se B-25's sedert Oktober op Oahu op 15 Desember per skedule bereik het, was een van die twee velde eers op 23 Desember operasioneel. 103 Toe Hawkins Field op Betio voltooi was, het dit bestaan ​​uit 'n enkele koraalbaan, 'n parkeerplek van 6450 voet by 300 voet vir 72 swaar bomwerpers en hardehokke vir 100 vegters, plus diensgeriewe. Mullinix Field, op Buota, het twee aanloopbane-7 050 x 200 voet en 4 000 x 150 voet-albei saamgeperste koraal, plus verspreidingsgebiede vir 76 swaar bomwerpers en die gewone diensgeriewe. Grensligte en vloedligte is geïnstalleer vir nagvlieg. 104 Die Seabees het ook die bou van O'Hare Field in Apamama onderneem, maar die vordering was selfs stadiger as by Tarawa. Die twee
eskaders van mediums wat op 15 Desember beplan word, moet 'n maand vertraag word totdat die veld gereed is, selfs vir beperkte operasies. 105 O'Hare Field, by voltooiing, het bestaan ​​uit 'n aanloopbaan van 8 000 voet saamgeperste koraal, 'n verspreidingsgebied vir twee en sewentig swaar bomwerpers, veldligte vir nagvlieg en beperkte instandhoudings- en herstelfasiliteite. By Makin het die sewende lugmagingenieurs van die Lugmag na voltooiingsgeriewe by Starmann Field gelei, wat 'n baan van 7.000 voet insluit wat gedeeltelik bedek was met staalmat, verspreidingsgebiede vir agt-en-sewentig vegters en vier-en-twintig swaar bomwerpers, en derde instandhoudingsfasiliteite. 106
Die Sewende Lugmag het sy eenhede vorentoe in die Gilberts ontplooi so vinnig as wat die basisse beskikbaar was. Die 46ste vegvliegtuig, wie se P-39's tydens G ALVANIC vir verdedigingsdoeleindes in Canton gehou is, is versterk met nuwe vliegtuie van Oahu en het gedurende die tydperk 14-27 Desember na Makin verhuis. 'N Ander P-39-organisasie, die 72d Fighter Squadron, kom van Oahu af na Makin toe, die vlieëniers en vliegtuie wat op 14 Desember aan boord van 'n vragmotor aangekom het. Die P-40's van die 45ste vegvliegtuig, wat tydens die aanvanklike fase van G ALVANIC in die lugverdediging van Baker aangewys is, het op 28 November na Nanomea verhuis en in Januarie verdeel in 'n agterste deel wat by Apamama gestasioneer was en 'n voorwaartse vlak by Makin. Die 531ste vegvliegtuig-eskader, toegerus met A-24's, het op 22 Desember 1943 op Makin bymekaargekom uit Oahu en Kanton.
Bevryders van die 27ste bombardement -eskader, wat op 23 Desember deur Tarawa stap om vlootfoto -vliegtuie oor Kwajalein te begelei, was die eerste gebruik deur die swaar mense van die nuwe fasiliteite daar. Tarawa het tot vroeg in Januarie net meer as 'n opvangbasis gedien, toe die hoofkwartier van die 11de groep en die 26ste, 98ste en 431ste eskader Hawkins en Mullinix ingetrek het. Begin Januarie het die hoofkwartier van die 30ste groep en die 392d -eskader onderskeidelik van Nanomea en Kanton na Apamama verhuis. Die 27ste en 38ste eskader is by Nanomea behou, en die 42d keer terug van Funafuti na Hawaii. 107 Om die beweging in die Gilberts af te rond, het ADVON Sewende Lugmag en die voorste rasse van VII Bomber Command en VII AFSC gedurende die laaste week van Desember en die eerste week van Januarie van Funafuti na Tarawa verhuis. 108
Teen die middel van Januarie was die Sewende Lugmag-nog steeds 'n deel van Admiral Hoover se Task Force 57, wat op sy beurt deel van die Central Pacific Force van Admiral Spruance gebly het-in staat om sy missie in die besetting van die Marshalls. Generaal Hale bly staak
bevelvoerder, en slegs in die insluiting van vegters as deel van Hale se slagmag, verskil die taakorganisasie van die wat in G ALVANIC gebruik is. 109 In die algemeen het die Sewende se missie dieselfde gebly: soek en verkenning, die uitvoering van stakingsmissies om die vyand se gebruik van sy basisse te ontken, en pogings om sy skeepvaart te vernietig. Spesifieke teikens sluit in vyandelike luggeriewe by Mille, Jaluit, Roi, Wotje, Taroa, Kwajalein en Kusaie. Die verdediging van die Ellice- en Gilbert-eilande en die ondersteuning van die Kwajalein-indringers op D-dag het die opdragte van die Sewende afgerond. 110 Tydens die C ATCHPOLE -fase van die operasie sou die Sewende sy basisse in die Marshalls neutraliseer en voorts onderneem om vyandelike lugfasiliteite by Ponape en Wake uit te skakel in samewerking met aanvalle van Midway, soos voorgeskryf deur CINCPAC. 111
Die doelwitte-behalwe Wake, wat eintlik nie deur die sewende lugmagvliegtuie getref sou word nie, vir Tarawa, wat 'n Amerikaanse basis geword het, en vir Ponape en Kusaie in die oostelike deel van Carolines, waar vliegvelde belangrik was as 'n bedreiging vir die besetting van Eniwetok-bly dus onveranderd van dié wat tydens G ALVANIC getref is. Die primêre verskil in die nuwe operasies lê in die verhoogde lugsterkte wat nou van die meer voorwaartse basisse tot stand gebring kan word. Die swaarders hoef nie meer verantwoordelikheid te aanvaar nie, want al die teikens wat van naderby was, kon gedeeltelik aan B-25's, A-24's en vegters oorgedra word. Boonop het die verkorte afstande tussen die voorwaartse basisse en B-24-teikens (die gemiddelde B-24-sorteer verminder van 13,7 uur in Desember tot 9,6 uur in Februarie) 112 die bevryders toegelaat om swaarder vragte te dra en meer gereeld te werk, met minder moegheid vir hul span. 113
Terwyl die aanvalsmagte bymekaargekom het vir die aanval op Kwajalein (na verwagting sou Majuro sonder weerstand beset word), gooi die verkleinwoord Sewende-'Hale's Handful', alles wat hy gehad het teen die atol en teen Mille, Jaluit , Maloelap, Wotje en Nauru, met swaarmense, mediums en vegters wat die reeds gehawende basisse byna die hele dag deurdring, wat swaar en deurslaggewende stakings deur agteradministrateur Marc A. Mitscher se draers aanvul. * 114 Die ses eskaders van bevryders het die swaarste las gedra. *. Task Force Mitscher, insluitend twaalf draers, agt slagskepe, ses kruisers en ses-en-dertig vernietigers, is belas met die primêre missie om die lug in die Marshalls te bekom en te behou en lugondersteuning te bied vir die aanval en vang van Kwajalein. Dit het sy aanvalle op 29 Januarie begin en die vliegvelde by Roi, Kwajalein, Taroa en Wotje aangeval, wat tot die 30ste aangegaan het.
Nadat hulle in Desember altesaam 365 soorte uit hul basisse in Canton en in die Ellices gevlieg het, met die fokus op Mille en Maloelap, het die bevryders in Januarie Kwajalein begin versag vir die inval. Hulle het 'n totaal van 200,3 ton op die atol laat val, benewens swaar stakings teen Wotje en Maloelap. 115 Mille en Jaluit is nou na die ligte vliegtuie oorgedra, en is slegs deur die swaargewigte getref as alternatiewe of laaste doelwitte. Van D minus 3 tot D-dag is die B-24's gebruik vir die teistering van Kwajalein, Wotje en Maloelap per nag. By die uitvoering van hierdie missie was hulle van skemer tot dagbreek in klein elemente oor hul doelwitte en het 500-pond, vertraagde brandstof GP-bomme laat val. Op D-dag (1 Februarie) het ses B-24's van die 392d-eskader 'n deel van die grondsteun vir die aanvalsmagte van die VSA verskaf. 7de afdeling by Kwajalein. Met 'n afstand van 4.000 tot 4.600 voet het hulle GP's van 1000 tot 2.000 pond laat val en die eiland met 0.50-cal bestraf. masjiengewere. Toe hulle die teiken verlaat, blyk dit dat die hele noordwestelike deel van die eiland brand. 116
Met die bevryders wat op Kwajalein konsentreer, het die 41ste groep se B-25's hoofsaaklik teen die nabye Maloelap en Wotje, met Mille en Jaluit as sekondêre doelwitte, vir 'n totaal van 215 uitstappies in Januarie getref. 117 Dra 'n 75 mm. kanon in die neus, bykomend tot 'n aanvulling van .50-cal. masjiengewere, het die B-25's tydens die Marshalls-veldtog gespesialiseer in aanvalle op lae vlakke, kanonne en aanvalle op sowel skeepvaart- as walinstallasies.Dit het hulle sekere taktiese voordele gebied bo vliegtuie met behulp van medium- en hoëvlaktegnieke: vermyding van radaropsporing, bykomende akkuraatheid in bombardemente en die vermoë om hul doelwitte effektief met masjiengewere en kanonne vas te trek. 118 Maar die operasies was duur. Die 41ste groep het 'n totaal van sewentien B-25's tussen 28 Desember en 12 Februarie verloor, benewens die skade aan 114 soorte. 119 Toe die B-25's vanaf 19 Februarie oorskakel na aanvalle op medium hoogte, het die aantal vliegtuie wat vernietig en beskadig is, aansienlik verminder.
Gedurende die grootste deel van F LINTLOCK -C ATCHPOLE is neutralisering van Mille en Jaluit, die naaste aan die Marshalls, deur A-24's, P-39's en P-40's bewerkstellig. A-24's van die 531ste vegvliegtuigbom-eskader het op 18 Desember begin om installasies op Mille en Jaluit uit Makin te slaan. Gewoonlik gewapen met 2 x 500-pond GP-bomme, het die Dauntless-duikbomwerpers tussen die twee teikens tussen die datum en die inval in Kwajalein 367 treë gevlieg. 120 Behalwe vir een-en-veertig ongesorteerde uitstappies oor Mille, is die A-24's op alle missies vergesel deur
P-39's van die 46ste en 72d Fighter Squadrons, P-40's van die 45th Fighter Squadron, of F6F's van die vloot. Soms vloot SBD's (Army A-24) saam met hulle. Die Seventh's P-39's het, benewens die begeleiding van die A-24's, 'n verskeidenheid stakings- en patrollie-missies onderneem. Hulle het gereeld vegvliegtuie oor Mille gemaak, 220 myl van hul basis by Makin af, en op 6 Februarie het twaalf P-39's 'n suksesvolle vegvliegtuig oor Jaluit, 'n afstand van ongeveer 303 myl van Makin, gemaak. Gedurende hul werksperiode vanaf Makin (18 Desember-12 Februarie) het die P-39's altesaam 635 soorte gevlieg, plus 114 aborsies. Op soortgelyke wyse is die P-40's op 'n verskeidenheid missies gebruik: begeleiding, bombardement, strawing, aanvalle op gestuur en gevegspatrollie. Altesaam, van 16 Januarie tot 11 Maart, het hulle altesaam 501 soorte gevlieg, plus 80 aborsies, wat 163,9 ton bomme op Mille en Jaluit laat val het. 121 Ter ondersteuning van die landings op Kwajalein, het die 45ste, 46ste en 72d -vegvliegtuie van 29 Januarie tot 1 Februarie deurlopende daggevegpatrollies oor Mille uitgevoer. 122
Met die besetting van Kwajalein en Majuro wat teen 6 Februarie voltooi is en die besluit geneem is om die Reserve Assault Force te gebruik vir die onmiddellike besetting van Eniwetok, het die belangrikste klem van die Seventh's swaar verskuif na aanvalle op Ponape en Kusaie in die oostelike Carolines. Ponape, die grootste eiland in die mandaatgroep, het een mediumgrootte vliegveld, 'n tweede vliegveld in aanbou en 'n gevestigde watervliegtuigbasis. Die ankerplek was geskik vir ses mediumgrootte en 'n aantal klein vaartuie, maar nie vir 'n vlootbasis nie. 123 Alhoewel dit net ongeveer 400 myl van Eniwetok af was, en dus 'n ernstige potensiële bedreiging vir die landingsoperasies daar was, was Ponape ongeveer 1 085 myl van die sewende se voorste basis by Tarawa af, en missies daarteen was gemiddeld ongeveer 2 200 myl se ononderbroke, oorwatervlug. 124 Ponape is die eerste keer op 14 Februarie getref, en gedurende die res van die maand is 121 B-24-soorte daaroor gevlieg. Kusaie, die oostelikste van die Carolines, lê ongeveer 300 kilometer oos van Ponape. Aangesien die eiland min militêre aktiwiteite ondersteun het, was dit gewoonlik 'n alternatiewe teiken vir missies teen Ponape. 125 Die bevelvoerende generaal van die Sewende Lugmag beskryf later die vermindering van Ponape as "die interessantste fase, en beslis die belangrikste" van die C ATCHPOLE -operasie. In vier aanvalle op Ponape, waarin ongeveer 140 ton GP- en brandbomme neergegooi is, is die stad feitlik verwoes en die watervliegtuigbasis het nutteloos geraak.