Dis eintlik baie hartseer. Ek hou daarvan om voluit te leef. Waar is Junie? Het ons Mei maand heeltemal oorgeslaan? Ek soek ‘n “do-over”
Ek het baie drome oor my toekoms, dinge wat ek wil bereik, heimweë oor die verlede, bekommernisse oor ons land en ons mense, en eintlik is alles net een groot JUNIE!
Almal weet ek en Manlief verskil soos dag en nag. Ek moet nog daai boek skryf, maar as ek sê links, dan sê hy regs. Ons is die lewende bewyse dat “opposites attract”.
Manlief is ‘n nagwolf. Kyk hy kan Playstation / Xbox speel tot watter tyd in die oggendure. Ek aan die ander kant is ‘n oggend mens. As die son op is, dan moet ek ook op. Hul sê nie verniet dat die son water trek nie.
Ek pes dit om soveel lae klere aan te hê. Waar is my vryheid? Ek lyk soos ‘n luislang wat ‘n rooibok ingesluk het. So warm en versmoord of blou van die koue?
Ek praat soos ‘n kenner, maar eintlik gedra ek my soet, meeste van die tyd. Ja ok, ek geniet dit om saam die girls te kuier, ‘n vissie op ‘n warm dag en ek gryp soms na Karel – my getroue wynglasie. Maar ek verstaan glad nie die opgewondenheid oor al die amateure, wat dae aftel na Maandag toe, wanneer drank weer wettig verkoop mag word nie. Manlief sê altyd dis net alkoholiste wat NIE drank in die huis het nie…
Moet my nou nie verkeerd verstaan nie. Ek het ook vrinne in die skoonheidsbederf en het baie simpatie vir hulle. Ek kan my nie indink hoe hul ‘n bestaan moet maak tydens die tyd nie. En ja, ons almal wil so graag net weer soos ons goeie ingekleurde self voel. My eie fancy naels is kort geknip en steek nie eers oor my vingerpunte nie, want dis higiënies en skoon soos wat dit moet wees. Om nie eers van my kapsel te praat nie. Almal kan ten minste nou ten minste sien dat ek nie ‘n regte blond is nie. Ek oorweeg al weer maniere om die kleur te verbloem. Ons almal wil tog mooi lyk en goed voel.
En dan ry ek deur die dorp. En ek sien die hekke is oopgemaak vir die skare. Die ry om geld te trek staan ‘n hele blok vêr in die straat af. Die mense sit en wag vir die taxi’s om hul huis toe te vat. Die klante by my werk, lyk asof hul nog nooit van “social distancing” gehoor het nie en ek sukkel om asem te haal. Dan kan ek nie help om te wonder waaroor die eintlike permit aansoeke gaan nie. Dan kan almal mos maar oopmaak?
Sekere mense volg die reëls, terwyl ander net “loop holes” soek. Aan die einde van die dag, moet ons almal net na onsself omsien! Of jy nou ‘n permit het of nie. Wees slegs bekommerd oor jouself en trek jou eie voorsorgmaatreëls, al vee die ander hul alies af. Dis seker waarvoor daai duisende aankoop van toiletpapier was.
Ek het van kleintyd af ‘n liefde vir fotografie. Pa het my van toentertyd af laat model speel en tou wys gemaak, van hoe om te mik en druk op die regte manier.
Ons is so bederf met vandag se tegnologie. Dis heeltemal te maklik om net my foon op te tel vir ‘n foto. Ek kla gou as ek al my kamera toerusting moet saam dra. Dis soveel swaardra en moeite vir een perfekte foto. Die stelling moet reg wees, die driepoot moet opgestel wees, die regte lens moet op wees en dan moet jy wag vir presies die regte oomblik. Aan die einde van alles, kon ek dieselfde foto met my foon geneem het. Nou klink ek nes die oningeligte mensdom en sal sekerlik oor die vingers getik word vir die aanmerking. Julle kan maar ontspan, dis meestal ander se opinie en nie myne nie.
En dan kry jy jou frustrasies in die lewe. Daai kere wat jy net moedeloos voel en wil opgee. Dinge lyk maar beroerd in my speletjie. Ek lê 6 voet onder die monster, my voorste vegter lê aan sy sy en my laaste 2 towenaars is deur al hul drankies en hulpmiddels. Dinge lyk beroerd.
Ek besluit om die blokkie uit te skryf. Al skryf ek net om te skryf. Dis seker al hoe mens oor dit kom. Ek skryf oor inspirasie, al is dit wat ek kort. Al sit ek vas, is daar ander wat my kan inspireer. Soms beteken jy iets vir iemand anders, sonder om dit te weet.
Draf is nie vir almal nie. Wel dis wat jy dink, totdat jy dit begin doen. Draf, stap, hardloop, snol, kom net uit die huis uit. (Na die lockdown natuurlik)
Vir my is dit die vars lug, die kop skoonmaak, die samesyn, die uitstappie, die uitdaging, die verkenning en soms die beloning na dit tyd. Die draf gemeenskap is ook nie kompeterend nie. Hul ondersteun mekaar en elkeen jaag net sy persoonlike tyd na.
Soms mis jy eers iets as jy dit nie meer kan doen nie. Soms besef jy eers wat jy gehad het, nadat jy dit verloor het. Soms besef jy eers hoe onfiks jy is, as jy om die blok gaan draf NA lockdown… ek kan nie meer wag nie…
Ek probeer werklik om na my binneste stemmetjie te luister… daai stemmetjie wat sê tel jou seëninge… daai stemmetjie wat sê help jou medemens uit dankbaarheid… Ek het soveel om voor dankbaar te wees.
Dit moet baie waagmoed vat om te bedel. Ek kan nie eers vir die geld vra wat mense my skuld nie, wat nog te sê van sommer net. En dan kry jy die meester manipuleerders wat lieg sonder om te blik of te bloos. Ek dink, dat soos meeste goed, is slegs die eerste keer se bedel werklik moeilik. Daarna word dit ‘n kunstige stokperdjie.
Op ‘n dag ry ek na Midas toe vir ‘n nuwe karbattery. Daar staan so skraal indiër man en bedel vir geld. Behalwe vir die feit dat ek slegs noodgeval kontant saamdra, weier ek om geld te gee vir iemand wat bedel. Dit beteken nie dat ek ongeskik hoef te wees nie. So die man stap saam my kar toe en vertel my sy vreeslike hartseer storie. Iets van hy is ‘n enkelouer en sy baba dogtertjie het lanklaas melk gehad en hy’t nie werk nie. So ek gee hom, baie teen my wil R1. Maar my gewete pla my so, dat ek Pick’nPay toe ry om sy S26 blik melk te gaan koop. Nie Pick’nPay of Clicks het voorraad gehad nie, so toe ry ek maar terug werk toe met leë hande. Dit pla my so, dat ek ‘n vriendin van die storie vertel en vra of sy nie na werk daar verby wil ry en kyk wat aangaan nie. Sy vertel my toe, dat die man ‘n al-om-bekende is, dat hy nie eers ‘n dogtertjie het nie en dat hy ‘n dwelmverslaafde is. Blykbaar ruil hy die melk dan om vir kontant en is dit een van die duurder blikke. So ek sou net sy dwelmverslawing geborg het. Kan jy die pap so dik aan maak?