Veg beslis maar beleefd vir die regte van die GrondwetFoto ter illustrasie. Foto:Warren Wong/Unsplash.com Met die lees van die Suid-Afrikaanse koerante die laaste week of wat, is dit moeilik om nie wanhopig oor die toekoms van ons land te word nie. Dis die een negatiewe vooruitsig ná die ander – en ’n mens kan nie eens sê dis buite verband geruk of oordrewe nie. So op wyle pres. Paul Kruger se verjaardag kyk ’n mens na die volgende: En intussen duik die rand asof hy by die Augrabies-waterval afstort. Luidens berigte word die nuus dat Nene sy ontslag aangebied het, hiervoor verantwoordelik gestel. My gesonde verstand sê my egter dat die verslegtende situasie in Suid-Afrika minstens gedeeltelik hiermee te make het. Die kern van die saak is die fundamentele onbekwaamheid en grypsug van 95% van die ANC-bestuurders. En die wortels hiervan strek terug tot die tydperk van ballingskap voor 1990. Die Brits-Nederlandse historikus Stephen Ellis het in sy boek External Mission al ’n paar jaar gelede onthul dat heelparty leiers van die ANC/SAKP in ballingskap al korrup was en dat hulle hul magsposisie misbruik het om hulself te verryk. Ná 1990 het jy steeds meer in dié geledere gehoor dat gesê word “Dis nou óns beurt om te ‘eet’ ”. Aanvanklik was die implikasie dat dit die wit mense se bevoorregting was wat verby was, maar allengs het dit steeds meer gegaan om ANC-lede wat mekáár by die krip wou verdring. In talle opsigte was pres. Nelson Mandela in die jare 1994-’99 die regte man op die regte plek. Maar eerlike historici sal nie kan ontken dat hy sy oë gesluit het vir die eerste tekens van onbekwaamheid, magsmisbruik, korrupsie en nepotisme wat toe al sy kop uitgesteek het nie. Dalk was dit pure naïwiteit, dat hy nie kon glo dat sy geliefde ANC nooit so edel was as wat hy gedink het nie. Of anders het diegene om hom sy beweegruimte veel meer beperk as wat bekend was. Hoe ook al, pres. Thabo Mbeki se rassenasionalisme het gemaak dat hy sy oë resoluut gesluit het vir enigiets wat Afrikane verkeerd doen. En toe kom die kersie op die koek, Jacob Zuma, wat eenvoudig die ANC-Mafia se capo di tutti capi was. Die ANC het in 1994 ’n uitstekende infrastruktuur van die vorige regering (wat self nie sonder foute was nie) geërf. Wat hulle nie besef het nie (of dalk kon dit hulle nie skeel nie), was dat ’n infrastruktuur deurgaans in stand gehou en aangepas moet word, en dat dit moeite en geld kos. Daar was ’n versameling van kundigheid en ervaring wat tot die ANC se beskikking was, mense wat meer as gewillig was om terwille van die land én hul eie belang daardie infrastruktuur aan die gang te hou. En om swart mense te bemagtig om ook ’n bydrae te lewer. Maar dit was “ons beurt om te ‘eet’ ”. Wit mense se hande is weggeklap. ’n Mens merk ’n herlewing van rassisme onder wit mense in Suid-Afrika. Dis verkeerd en nie die pad om te loop nie. Maar kan enigiemand hulle blameer? Kom ons wees eerlik, die ANC (en deesdae toenemend die EFF ook) maak dit nie maklik vir ’n mens om verstandig te blý en rassisme af te wys nie. En tog moet dit. Haat en rassisme bied geen blywende oplossing nie. Hoe dan nou? Die agteruitgang van die situasie in Suid-Afrika hang saam met die toenemende druk op Afrikaans en die druk op die oorlewing van die Afrikaners en ander Afrikaanssprekendes. Allereers moet ons mense voortgaan om op ’n beleefde, maar besliste wyse, te veg vir die regte wat die Grondwet aan ons toeken. Let wel, dit gaan nie om die onregverdige voorregte van die verlede nie, maar om die onvervreembare regte wat die Grondwet veronderstel is om te waarborg. Verder sal die Afrikaners en ander Afrikaanssprekendes wat gewillig is, hulself steeds meer bo-oor alle politieke en kleurgrense moet organiseer. Getalle tel. Solidariteit en AfriForum speel hier ’n belangrike rol. En uiteindelik, probeer perspektief behou. Moenie dat die ANC en EFF se rassisme ons verlei om ’n spieëlbeeld van hulle te word nie. Dis onverstandig. En laat ons nooit vergeet dat dit teen ons Christelike geloof indruis nie. Uiteindelik is dít nog die belangrikste.