Onverbiddelike strewe na 'n droom: 'n Gesprek met 'n amper-Olimpiese - Versamelings
Onverbiddelike strewe na 'n droom: 'n Gesprek met 'n amper-Olimpiese
Met die Sochi Winter Olimpiese Spele nou in volle gang, raak ons ​​almal bekend met die name van die deelnemende atlete. Desondanks, aangesien elke atleet daar ongelooflik hard gewerk het en elkeen 'n ongelooflike verhaal het. Maar in sport, net soos in die lewe en reis, word baie meer uit die reis geleer as die eindbestemming.
Iemand baie wyser as ek het my eens gesê dat drome nie kak beteken nie, tensy jy hulle agtervolg. As die dromer onwrikbaar is in hul strewe deur die beproewings en verdrukkinge, die hoogte- en laagtepunte, die verwerping, die frustrasie en die hartseer, en weier om op te gee wanneer die wêreld teen hulle opgestapel word, word die dromer hul droom waardig. Vra elkeen wat sy of haar drome agtervolg het, en die algemene draad sal altyd volharding wees.
Die lewe werk selde uit soos jy dink dit sal doen. Nick Hanscom ken hierdie eeue oue waarheid beter as die meeste. Ek het Nick die eerste keer in die somer van 1997 op 'n sokkerveld in sy nuut aangenome geboortestad Sun Valley, Idaho, ontmoet. Van die begin af was dit duidelik dat hierdie skraal kind van Seattle die soort seldsame atletiese talent het wat almal rondom hulle in slow motion laat lyk - die enigste probleem was dat hy dit geweet het en net so gek was as hy talentvol was. Soos so baie tienerseuns, het Nick nog altyd daarvan gedroom om 'n professionele atleet te word, en uit die manier waarop hy enige sportsoort wat hy beoefen het, gelyk het, was dit soos 'n voorafgaande gevolgtrekking - veral vir hom. Sun Valley is 'n skiërstad, bekend om sy inheemse seuns en dogters in die Amerikaanse skispan te plaas, en dit was dus 'n natuurlike vordering vir hom om op sneeu te kompeteer en te presteer. Sy opkoms deur die junior geledere was niks minder as meteories nie.
'Ek het op 13-jarige ouderdom gehardloop en toe ek 16 was, het ek die 2001 Olimpiese Spele in 2001 in Dual Moguls op Big Mountain, Montana, gewen en vir die negende plek in Duals op die Amerikaanse nasionale kampioenskappe in Waterville, NH, deelgeneem. Ek het Jr. Olympics Dual Moguls in 2002 weer in Sugarloaf, ME gewen, en het dit die volgende week opgevolg met 'n 5de plek in Duals in Finland tydens die 2002 World World Championships. In 2003 het ek die 2de plek behaal by Jr. Olimpiese Spele in Single Moguls by Steamboat, CO en daarna 'n 6de plek in Duals op Jr World Championships in Newfoundland, Kanada.
In 'n paar jaar het ek een van die beste junior vryslag-skiërs geword in nie net die land nie, maar ook die wêreld. Toe ek die 2002-03-seisoen voltooi het, het ek al 'n jaar van die kollege vergeet en het ek gedink dat ek teen my huidige tempo nooit hoef te gaan nie, want ek sou dit so groot maak om te ski ... "
Terwyl hy buite die seisoen weggetrek het terwyl hy uit die skool op USD was, het hy uit die vorm en ongemotiveerd aan die Amerikaanse spankeuse in Park City gewys, maar tog 'n eerbiedige vertoning reggekry, hoofsaaklik vanweë sy ongelooflike talent, 'n talent wat hy was oortuig was genoeg om hom na die top te neem. Die wêreld het ander idees gehad.
Terwyl hy oor Kersfees tuis was, het Nick se ski-punt 'n rots vasgehaak en hom 'n wawiel in die rigting van die bome gestuur, meer as 60 myl per uur. Wonderbaarlik het hy nie verlam opgehou nie, maar hy het aansienlike skade aan sy skouer, nek en rug aangerig. Die ondeurdringbare vertroue wat hom so gedefinieer het, is vir die eerste keer in sy lewe verbreek. Op daardie tydstip trek hy dit af en vermoor die knaende twyfel met drank.
'Ek was ongeveer 'n maand lank van my voete af en was waarskynlik so 5 minute nugter. Ek is uiteindelik uit die slinger en gaan deelneem aan 'n groot Nor-Am-byeenkoms nadat ek niks anders gedrink het nie. Ek het gedink dat ek dit van my natuurlike vermoë kon afweer, en ek was vinnig nederig. Daardie Nor-Am-toer, het al my shenanigans my aangegryp. Ek skier soos kak, ek kon nie 'n wedloop voltooi nie, en teen die einde van die seisoen het ek geen vertroue in myself gehad nie. '
Nick, wat al so lank van sy ongelooflike talent en selfvertroue gebruik gemaak het, begin 'n afwaartse spiraal na depressie en selfmedikasie, wat die begraafplaas vir soveel groot drome is. Toe Nick dieper in die konyngat van alkohol en depressie gly, kyk hy hoe die naaste aan hom slaag.
'Al my vriende het my oortref en die US Ski-span gemaak en die top-tien skiërs en Olimpiërs in die wêreld behaal. Ek was bly vir hulle, maar dit het my ook slegter laat voel oor myself. Ongeag wat ek gedoen het, ek kon niks in die lewe of op ski laat werk nie. Ski het my hele lewe geword, ek het niks meer gehad nie, so toe ek in ski's ry, het my lewe in tank gesit. Ek was 'n mislukking in die skool en nou was ek 'n mislukking met ski. My ski-vriende was nou by die US-span, en my ander vriende was amper klaar met die universiteit en het gaan kyk na die regskool en die medieskool ... om hul lewens te begin.
My familie, wat almal uiters opgelei is, het minagtend na my gekyk, aangesien ek skaars enige skool gedoen het, en ek was nie in die US-span nie, so hulle het gelyk aan wat de fok doen? En ek het dieselfde ding begin wonder. Ek sou die aand vantevore op die oefensessie kom oefen, vinnig in die bos gaan stap en dan 'n ruskans haal. Ek kan onthou dat ek so 'n mislukking gevoel het dat ek nie meer respek vir myself gehad het nie en ek twyfel dat ander respek vir my gehad het. Ek het al hierdie negatiewe gevoelens hanteer deur baie te partytjie te hou en onder galjoen drank te begrawe. "
Die jare het verbygegaan, en Nick se naam het sinoniem geword met verkwistte talent. Net nog 'n goue kind wat gedink het dat dit alles so maklik sou kom, en wanneer dit nie die geval was nie, het hy die sluimerende gemak van drank en 'n gevel om nie kak te slaan nie, gedwing. Dit is 'n algemene storie en een wat selde goed eindig. Op die beste is dit 'n lewe van spyt, van moet / sou / kon / het en eindelose gloriedae van 'n kroegstoeltjie gespin. Die ergste eindig in tragedie, blyk uit die onlangse selfmoord van die US Ski Team Aerialist en die Olympian Jared 'Speedy' Peterson. Nadat hy gesê het dat dit nie sy lot sou wees nie, het Nick teruggegaan skool toe en die gimnasium om die harde werk te begin om sy talent met moeite op te wek.
'Die positiwiteit van die feit dat ek goed gaan op skool en in die gimnasium was, het my ski vertaal. Ek het weer vol vertroue oor myself begin voel, en op die 2007-08 Amerikaanse US Ski Team-keuses het ek een van die dae gewen. Ek was die enigste persoon wat ooit van die 16de na die oorwinning gekwalifiseer het. Ongelukkig was ek die ander dag na die kwalifisering in die 3de plek, en in die eindronde het ek 'n voorsprong gehad en die podium misgeloop. Dit was 'n groot prysbyeenkoms wat die uitslae van die twee dae van die kompetisie kombineer. As ek die ander dag die podium sou gemaak het, sou ek die Amerikaanse ski-span gemaak het ...
Ek het positief gebly, en die momentum het vir my 'n wonderlike seisoen beleef. Ek was die 6de plek in die land, en by die 2008 Amerikaanse burgers in Deer Valley het ek net 'n paar keer nodig gehad om my lopie af te sit om 'n sterk kans te hê om óf Nasionale Kampioenskappe te wen of om in die top-7 op die puntelys te bly, wat 'n plek in die Amerikaanse span vir die volgende seisoen sou vestig. Na soveel twyfel en gesukkel - al die kak wat ek die afgelope paar jaar deurgemaak het - was die Amerikaanse span uiteindelik weer in my greep. My droom was net 'n paar uur weg. '
Baie min in die lewe smaak beter as verlossing, want baie selde kry ons 'n tweede kans in die lewe - maar suster se lot het ander planne vir Nick. Op die oggend van wat sy swaar gewonde dag van verlossing sou wees, blaas Nick sy knie op die eerste oefenlopie.
'My ski het net snaaks in die hondjie vasgesit en ek het my linkerknie so hard gemaak dat ek my acl-, mcl-, meniskus- en 'n reuse-kneusvlies en femurbeen gekneus het. Ek was so verwoes dat ek nog steeds moeilik daaroor kon praat ... ek het uiteindelik terug geklim tot bo-op die berg, en toe ek een tree weg was, het ek geval. '
As dit reën, stort dit, en nadat Nick deur die geestelike hindernisse van depressie gesukkel het, is Nick die kreupelende klap van 'n reeks gruwelike beserings opgedoen.
'Ek het van die knie-operasie teruggekeer net om my ander knie die volgende winter in 2009 uit te blaas. Ek het van die knie-operasie teruggekeer net om my enkel uit te blaas, dan meniskus in my linkerknie te skeur, en toe was die laaste keer toe Ek het my rug in Desember 2010 beseer. Toe my pa, 'n ortopediese ruggraatchirurg in Seattle, uitvlieg om na die MRI van my rug te kyk, het hy gesê dat daar geen manier is dat ek ooit weer sou kon meeding nie. Al my lumbale skyfies is heeltemal saamgepers tot die punt dat daar geen vloeistof daarin was nie. En die skyf wat vloeistof daarin gehad het, is steeds gebreek en my hele senuwee wortel, sodat my been soos 75 of 80% gevoelloos was. Hy het vir my gesê dat ek waarskynlik nie eers weer hoef te spring nie, beslis nie om te draai nie.
Ek was so verwoes. Om so naby te wees en dan tot pensioen gedwing te word ... Ek het totaal gekraak en op 'n reuse-buiging gegaan. Ek was depressief en ellendig. Ek sou wakker word van 'n mooi, sonnige dag en so ongemaklik en ongelukkig voel dat ek alles wat ek gehad het, net uit die bed moes neem. Ek het gedurig gedrink die hele tyd toe ek daar was. Ek kon nie ophou dink oor hoe almal reg was nie. Ek het al my potensiaal vermors en kon nie ophou om myself te kritiseer as 'n 'fok-up' en 'n "vermorsing van talent nie." Ek kon myself nie vergewe nie. '
Depressie is 'n magtige krag, en die uitbreek van 'n afwaartse spiraal kan amper onmoontlik voel. Toe hy dieper in die konyngat af gly, het hy geredeneer dat die enigste uitweg was om eens en vir altyd op te hou ski, terug te gaan skool toe, werk te kry en sy kak bymekaar te kry. Stadig maar seker het die fokus en energie wat hy in die skool en werk gesit het hom van die drank en uit die depressie weggesleep. Die positiwiteit wat hy in die lewe geskep het, het hom ook teruggetrek na die berge.
'Terwyl ek op skool was, kon ek nie die gevoel skud dat ek ten spyte van my beserings baie gas in die tenk het en nog baie om te bewys nie. In die winter van 2013, terwyl ek op skool was en voltyds werk, het ek snags weer in die Utah Olimpiese park begin oefen en het ek in die naweke aan plaaslike byeenkomste begin meeding om my punte weer op te bou. Ek het die 2013 Nasionale Kampioenskappe in die hemele gehaal en 13de in Duals behaal, wat nie sleg was nie, want ek het 60-uur uur met skool en werk gaan werk.
Maar dit was skool en werk wat my regtig gehelp het om my kak bymekaar te kry. Ek het in Augustus 2013 aan 'n ekonomie aan die Universiteit van Utah 3,72 gegradueer en na Australië, Zermatt, en daarna Apex BC opgeneem vir opleiding, wat my 'n paar weke gelede na US Selections op Winter Park gebring het, waar ek algeheel 3de geplaas het en gemis het dat die Wêreldbeker op een plek in 'n belaglik mededingende internasionale veld van 75 begin. "
Met die derde plek eindig Nick op 'n plek wat skaam is vir die begin van die Wêreldbeker, 'n plek in die Amerikaanse span en 'n skoot in die Sotsji-Olimpiese Spele, en terwyl hy so naby kom nadat hy soveel deurgemaak het, Nick het 'n getoetsde gelowige geword in die dikwels aangehaalde idee dat die reis die bestemming is en sal aanhou veg.
'Die comeback gaan nie net oor die kans en om dit te doen as niemand anders nie, maar ek, dink dit kan gedoen word. Sedert ek twintig was, is my loopbaan besaai met 'almeste' en chroniese onderprestasie. As ek 'n hanige kind het wat deur natuurlike talent en lae fokus en werksetiek op my toegesak het, het dit my aangegryp en hard gebrand. Ek het my lekke gevat en myself weer opgetel en nog nooit my kop meer reguit en my kak meer saam gehad nie.
Hierdie keer sal dit anders wees. Ek gaan nie op 'n gier nie, want ek het my kans gemis - ek oefen nog harder, so ek mis nie die geleentheid volgende keer as dit aanbreek nie. Ek kan nie rus totdat my doelwit om vir die Amerikaanse span en in 'n wêreldbeker te ski, bereik is nie. Ek was van plan om dit 16 jaar gelede te doen, en ek wil myself nie weer in die steek laat nie. Ek het die laaste paar jaar my lewe verander en hierdie keer doen ek dit reg. "
Kyk die video: Suspense: Wet Saturday - August Heat
Copyright © jorgemolder.com | Onverbiddelike strewe na 'n droom: 'n Gesprek met 'n amper-Olimpiese...