Adventhoop Klerksdorp - 20 Nov 10
2. Sabbat 4 Desember is daar 'n Doopdiens.Laat ons asseblief die mense wat hierdie groot besluit geneem het, spesiaal in ons gebede opdra.
3. Baie geluk aan Bernard en Sandra Steyn. Hulle nuwe seuntjie het Donderdagmiddag 2 uur sy opwagting gemaak. Mag hulle klein Dawid baie geniet.
4. Thea Steyn se tannie is Woensdag oorlede. Ons innige meegevoel aan haar en haar familie.
5. 'n Jong dame, Elaine Thompson(30) is na 'n ongeluk in die Klerksdorp Provinsiale Hospitaal, met klaarblyklik n gebreekte bekken. Sy is nie n Adventis nie , maar is stoksiel alleen hier in Klerksdorp. Sy het gevra of iemand nie asb n welwillendheidsbesoek by haar kan bring nie. Sy is in saal 5, bed 29
"Mislik!" Dit is die enigste manier om te beskryf hoe ek daardie dag gevoel het. My man moes weggaan – alweer! – en daar was ek alleen met ons vier kinders.
Finansies was maar laag, my gesondheid nie te waffers nie, en my tiener dogter het deur 'n krisis gegaan.
Ek het gebid – o, hoe het ek nie gebid nie ! – dat Jesus dinge 'n bietjie makliker moes maak.
Toe ek deur my venster kyk na 'n lap bome wat rustig beweeg in die ligte windjie, het ek my herinner aan ander tye toe Jesus my aangemoedig het om vas te byt totdat Hy dinge kon laat uitwerk.
Dit is toe dat ek 'n klein eekhorinkie gewaar, wat met sy kenmerkende geluid op en af teen die bome geklim het, klaarblyklik sonder enige sorge in die lewe. Ek het die klein knapie beny.
My eekhorinkie het op daardie tydstip besluit om sy taktiek te verander. Instede van op en af teen die bome te hardloop, het hy begin om van die een boom na die ander te spring.
Hy het tot in die laaste boom in die bos gespring, en toe na nog 'n boom gekyk wat verwyderd van die ander gestaan het. Dit het gelyk asof hy besig was om 'n sprong te oorweeg.
Ek het 'n vinnige skatting gemaak van die afstand tussen die eekhorinkie en daardie boom, en dit het twee tot drie keer verder gelyk as wat hy tot dusver gespring het. Hier was 'n enorme uitdaging. "Jy kan nie ernstig wees nie, ou kleintjie!" het ek gemompel. Maar hy het nie my advies gesoek nie.
Hy het 'n paar keer die lengte van die tak gehardloop, en verwoed geskree. Hy het gestop en weer die afstand mooi besigtig, gebuk, en weer gespring. Ek wou wegkyk. Sekerlik sou dit rampspoedig eindig! Maar nee! Hy vlieg oor daardie groot afstand en land grasieus en glansryk in die ander boom op so 'n manier soos iemand wat weet dat hy vir sulke dinge bedoel is. Hy het gebabbel in oorwinning en verder teen die boom op geskarrel, so asof dit sy beloning was.
Ek het toe geweet wat ek mis. Ek was so besig om teen my probleme vas te kyk – die afstand tussen die bome te meet – dat ek te bang was om te laat los en na die ander kant oor te spring. Ek het my geloof in my Skepper, my Verlosser en my beste Vriend verloor.
Terwyl ek die eekhorinkie dopgehou het, blymoedig al babbelende in die boomtop, het ek geweet dat Jesus my gebed geantwoord het – nie deur 'n skouspelagtige wonderwerk nie – maar eerder deur die voorbeeld van 'n gelukkige klein eekhorinkie wat wou waag.