WW2 Artillery: America's Firepower - History - Oorloë - 2021
Die volgende artikel oor die WW2-artillerie is 'n uittreksel uit Barrett Tillman 'D-Day Encyclopedia.
Daar is twee soorte artillerie: gewere en howitzers. 'N Howitzer kombineer die krag van 'n geweer met die hoë of lae baan van 'n mortier, gewoonlik teen matige snelhede. 'N Alternatiewe definisie is 'n buislengte tussen twintig en dertig kalibers - 'n wapen van vier duim deursnee met 'n vat wat tagtig tot 120 duim meet. Omgekeerd is 'n geweer 'n kanon met 'n vat van dertig kalibers of meer, met 'n ronde met 'n hoë snelheid teen redelike lae hoeke.
Artillerie is meestal in die Tweede Wêreldoorlog gesleep, maar was ook selfaangedrewe, veral in gepantserde formasies wat vereis het dat artillerie met die tenks moes vorder.
Voor die Tweede Wêreldoorlog is Amerikaanse artillerie sterk beïnvloed deur buitelandse ontwerpe, veral Franse. Terwyl toerusting van die Eerste Wêreldoorlog verouder het, het moderner toerusting egter in die jare voor die Amerikaanse toetrede tot die tweede konflik verskyn.
Amerikaanse infanterie-afdelings het aansienlike artillerieondersteuning gehad - vier batterye, elk met twaalf buise. Drie batterye het 105 mm-howitzers en een met 155 mm-gewere. Teen D + 4 (d.w.s die vierde dag na die D-dag) het die Amerikaanse weermag 624 aan die wal gesleep of selfaangedrewe artillerie-stukke aan wal.
Luggedrewe magte het klein, draagbare artillerie nodig om hul nadeel van die vuur te vergoed, en die pak howitzer het aan die behoefte voldoen. Die veldtog in 1927 kon die M1A1 se bemanning van vier mans die wapen binne 'n paar minute uit agt dele bymekaarmaak. Twee Waco-sweeftuie moes die pak howitzer met 'n jeep en sleepwa vervoer, terwyl Brittanje se groter Horsas die geweer, vervoer en bemanning ongeskonde kon lewer. Die saamgestelde stuk het 1,300 tot 1,400 pond geweeg en dit strek tot meer as nege duisend meter.
Die M2-howitzer is gebaseer op 'n 1920-ontwerp wat in 1934 in gebruik geneem is. Die weeg van 2,3 ton is bedien deur 'n sesmansbemanning en was ongewoon veelsydig. Dit het 'n dop van vier duim vyf en dertig pond ongeveer nege myl afgevuur met hoë ontplofbare, antitank, wit fosfor-, chemiese of beligtingsrondes. Sowat 105's is van hul landingstuig afgevuur terwyl hulle op die D-dag Omaha- en Utah-strande nader.
Die M1 Howitzer is in die somer van 1941 bekendgestel
M1918 ses duim wapen. Die M1A1 en M2 "Long Toms" was baie meer bekwaam as die vorige wapen, veral binne bereik. Die koets is ontwerp vir verbeterde mobiliteit, en saam met 'n elf man-bemanning het dit 'n broodnodige verbetering in die artillerie van die afdelings gebied. Die howitzer het 5,4 ton geweeg en 'n dop van 108 pond afgevuur byna sewe kilometer. Hoë eksplosiewe, wit fosfor- en chemiese rondes is vervaardig.
Die selfaangedrewe 155 voertuig, die M12, is aan Normandië afgelewer en was veral waardevol vir gepantserde afdelings, wat natuurlik vinniger gevorder het as infanterie-eenhede. Die geweer was die M1917 / 1918 op 'n M-3 Stuart-onderstel-onderstel.
Hierdie artikel oor die WW2-artillerie kom uit die boek D-Day Encyclopedia,© 2014 deur Barrett Tillman. Gebruik hierdie inligting vir verwysingsaanwysings. Besoek die aanlynverkope-bladsy by Amazon of Barnes & Noble om hierdie boek te bestel.