Print View: Van vere tot vlerke. Ma-linguis
Van vere tot vlerke.
Die heerlike geur van varsgemaakte koffie kom vroeg na my kamer aangesweef. Francois, my jongste seun is alreeds uit die vere, amper gereed om te gaan werk. Gelukkig net ‘n paar tree van die huis af tot oor die straat, by ouboet, Heinrich se ingenieurswerkswinkel.
Die vroeë oggendlug is al heetwarm en dis nog nie eers behoorlik somer in die laeveld nie. Alles is in rep en roer in die tuin, met insekte wat, terwyl die son skyn, elke oomblik van die dag wil benut.
Die sonbesies is al van vroeg aan’t singe en honderde vinke en ander voëls is hard besig in die digte groen lower van die hemeltronende bome.
My eerste geveerde kuiergas is by die kombuisdeur om te groet. ‘n Paradysvlieëvanger mannetjie, met roesbruin lyf waarvan drie of vier rug vere aaneen vloei om deel van sy lang stert te vorm. Helder blou gesig en bekkie knibbel heerlik aan al die klein insekte wat naby en om die buitelig, vergader het.
Die voëltjie is al so mak en gewoond aan my nabyheid dat dit hom nie pla dat ek probeer om fototjies van hom te neem nie, maar hy is te fluks, vlieg heen en weer, op en af om nie een happie te mis nie, dat fotos half onmoontlik is as mens nie ‘n goeie kamera het nie. Die minder opvallende wyfie is ook nou by om te deel aan die fees.
Ek loer verby die bedrywige voëlties en merk beweging van fladderende vlerke buite, wat my belangstelling dadelik gaande maak en wend my na die sementvloer