Sommige dae sien ek hulle. Vroegoggend, as ek op pad is werk toe. In ’n kringetjie saamgesnoer. Seker onderweg om huise of kantore skoon te maak. Dalk papierwerk wat wag. Met koppe geboë en hande in mekaar gesluit, staan hulle op die randjie van die stad, waar die veld begin. Daar waar die busse hulle soggens uitspoeg. In die verbyry, wonder ek vir wie hulle bid. En vir wat? Dalk vir die swaarkry wat ons nie sien nie? Nes die hartseer wat ons ervaar, maar nié met mekaar wil of kan deel nie. Die vrouekring laat my nederig voel, asof
Net toe ek reken die chaos in die parlement het tot ’n einde gekom, spring die EFF en die DA aanmekaar en dam mekaar met die vuis by. Die arme Speaker roep hulle herhaaldelik tot orde deur die mees gelade woorde …“honorouble members, honourable members”. Ek weet nie wat “honourable” is aan swak gedrag, oor […]