Pous Innocentius XI - Wikipedia
12 Augustus 1689
16 Mei 1611
Innocentius XI was die 240ste pous van die Rooms-Katolieke Kerk van 1676 tot 1689. Hy is veral bekend weens sy asketiese lewe, die stryd teen die Turke en sy struwelinge met die Franse koning Lodewyk XIV.
2.1 Hervorming van die administrasie van die Vatikaan
2.2 Joodse sake
2.3 Buitelandse sake
2.4 Die Keulse kwessie
2.5 Willem III van Oranje
2.6 Dood en saligverklaring
2.8.1 Die konsistorie van 1 September 1681
2.8.2 Die konsistorie van 2 September 1686
2.9 Bulle, Ensiklieke en Dekrete
Pous Innocentius XI is gebore as Benedetto Odescalchi op 16 Mei 1611 in Como, Italië. Sy pa was Livio Odescalchi 'n edelman van Como en sy ma was Paola Castelli Giovannelli van Gandino. Sy pa is oorlede in 1626 en Benedetto het begin studeer in die geesteswetenskappe by die Jesuïte in Como en later in Genua. Die Odescalchi's was entrepreneurs. In 1619 begin Benedetto se broer saam met drie van sy ooms 'n bank wat gou uitgroei tot 'n belangrike finansier. In 1626 begin Benedetto ook vir die bank werk en doen besigheid met die vernaamste Europese stede soos Nuremberg, Milaan, Krakow en Rome. Iewers tussen 1632 en 1636 gaan Benedetto eers na Rome en dan na Napels waar hy publieke reg studeer. Op 15 Mei 1640 word hy apostoliese protonotarius en later president van die Apostoliese Kamer. Op 6 Maart 1645 stel Pous Innocentius X hom aan as kardinaal-diaken van Santi Cosma e Damiano. Die pous stuur hom as legaat na Ferrara. Op 4 April 1650 word Odescalchi biskop van Novara en op 21 April 1659 kardinaal-priester van San Onofrio. Hy word camerlengo van die kollege van kardinale op 12 Januarie 1660. Op 21 September 1676 volg hy Pous Clemens X op en word gekroon op 4 Oktober 1676 deur kardinaal Francesco Maidalchini. Hy regeer tot sy dood op 12 Augustus 1689 en word opgevolg deur Pous Alexander VIII. Die naam ‘Innocentius’ beteken 'onskuldige'.
24 April 1645 – Kardinaal-diaken van Ss. Cosma e Damiano.
22 Januarie 1647 – Prefek van die Opperste Tribunaal van die Apostoliese Signatura.
4 April 1650 – Biskop van Novara.
21 April 1659 – Kardinaal-priester van S. Onofrio.
12 Januarie 1660 - Camerlengo van die kollege van kardinale.
21 September 1679 – Pous van Rome.
Odescalchi was reeds 'n sterk pouslike kandidaat met die dood van Pous Clemens IX maar die Franse het hulle veto teen hom gebruik. Met die dood van Pous Clemens X wou die Franse weer so maak, maar die oortuiging van die ander kardinale en die volk van Rome het daartoe gelei dat die Franse kardinale teësinnig ingestem het dat Odescalchi pous word. Hy word op 12 September 1676 verkies en neem die naam Innocentius XI aan.
Hervorming van die administrasie van die Vatikaan[wysig | wysig bron]
Onmiddellik na sy kroning begin Innocentius om die uitgawes van die kurie te besnoei. Hy het ook streng reëls teen nepotisme afgekondig. Hy het self spaarsamig gelewe en die kardinale aangespoor om sy voorbeeld te volg. Hy het die begrotingstekort van 170 000 scudi teruggebring na 'n klein oorskot. Hy het sowel die geestelikes as die leke opgeroep tot 'n hoë morele lewensstandaard. Op 12 Februarie 1679 het hy die teaters in Rome gesluit omdat hulle sentrums van immoraliteit geword het. Op 2 Maart 1679 veroordeel hy die 65 stellings van die Jesuïtiese kasuïste (wat reeds deur Pascal verwerp is), in die bul "Sanctissimus Dominus". Het het veral te velde getrek teen die "stricte mentalis" (heimlike voorbehoud) wat kullery sonder spesifieke leuens goedgekeur het.
Op 20 November 1687 publiseer hy die bul "Coelestis Pastor" waarin die stellings van Miguel de Molinos as kettery en godslasterlik beskryf word.
Joodse sake[wysig | wysig bron]
Innocentius was baie sensitief teenoor die Jode in die Kerklike Staat. In 1685 dwing hy Venesië om Joodse gevangenes van Francesco Morisini vry te laat. Hy het ook gedwonge doop ontmoedige hoewel hy nie praktyk heeltemal kon uitroei nie. Op 30 Oktober 1682 het hy egter 'n edik uitgevaardig waarin die Jode van Rome verbied is om geld uit te leen. Dit sou sy eie familie-bank ten goede gekom. Die toepassing van die edik is twee keer uitgestel.
Pous Innocentius was 'n entoesiastiese ondersteuner van die Heilige Liga. Op 31 Maart 1683 slaag hy daarin om die Poolse koning Jan Sobieski en die Duitse keiser Leopold I in 'n verdedigingsverdrag saam te bind. Op 12 September 1683 slaag hulle daarin om Wene te ontset van die Turke. Innocentius het Oostenryk en Hongarye se oorlog teen die Turke met miljoene scudi gesteun en geleef om die ontsetting van Belgrado op 6 September 1688 te beleef.
Die Franse koning Lodewyk XIV het met die pous gebots oor die hegemonie oor die kerk in Frankryk. In 1673 brei die koning sy heerskappy oor die kerk uit na Languedoc, Guyenne, die Provence en Dauphiné. Alle pogings van Innocentius om Lodewyk van sy beleid te laat afsien was vrugteloos. Op 19 Maart 1682 laat die koning die Franse geestelikes die vier artikels van die Galliese Vryhede aanvaar. Op 11 April 1682 annuleer die pous die artikels en wyer erkenning aan al die biskoplike kandidate wat daaraan deelgeneem het. Die koning het die pous probeer paai deur die herroeping van die Edik van Nantes op 22 Oktober 1685 en die vervolging van Hugenote. Die pous was egter nie daarmee gedien nie en het steeds sy erkenning van die Franse biskoplike kandidate weerhou.
Innocentius het op 7 Mei 1685 die Franse koning verder die josie in gemaak deur die asielreg van die Franse ambassade in Rome op te hef. Hy het die nuwe Franse ambassadeur, die markies de Lavardin, laat weet dat hy