Goodbye MonoGame | Infinitespace Studios
03/01/2014 Dean Ellis
Previous PostI am back!Next PostMake game in 4 weeks Challenge – Weeks 1-2 Home › Strings › Single Strings › Banjo & Mandolin › Plain Steel Strings › D'Addario › D'Addario LE009 Loop End Plain Steel Single String .009
D'Addario LE009 Loop End Plain Steel Single String .009
code:LE009 EAN: 0019954292027
Email a Friend D'Addario LE009 Loop End Plain Steel Single String .009
Ask a Question D'Addario LE009 Loop End Plain Steel Single String .009
Price match D'Addario LE009 Loop End Plain Steel Single String .009
http://www.stringsdirect.co.uk/strings-c1/single-strings-c810/banjo-mandolin-c814/plain-steel-strings-c567/daddario-le009-loop-end-plain-steel-single-string-009-p5719 5719 LE009 Loop End Plain Steel Single String .009 http://www.stringsdirect.co.uk/images/daddario-le009-loop-end-plain-steel-single-string-009-p5719-5485_medium.jpg 1.19 1.99 GBP InStock /Strings /Strings/Single Strings/Banjo & Mandolin/Plain Steel Strings /Strings/Single Strings /D'Addario Wat was Koos Kadawer se regte naam? - Marlize Venter
Die naam het soos ‘n vonk geskiet. Koos Kadawer!
Maria van der Merwe het die dag huis toe gery en ’n man by ’n bushalte sien sit. Hy het ’n groot breërand hoed gedra, met ’n kameelkleurige jas en ’n kort broek aan. Sy het gehoop daar was ’n kort broek onder die jas.
Hoekom sou dit so bekend lyk? Die naam het soos ’n vonk geskiet. Koos Kadawer!
Die storie van Koos Kadawer het die kampus volgeloop. Die man wat glo onbehoorlik met kadawers omgegaan het. Alles stories… of was dit?
By die huis het sy hom gaan Google en gelees dat hy eintlik heelwat vriende gehad het, en ’n pen versamelaar was.
Sy onthou net die groot man, met die kort kortbroek, die grys warm jas, en die dikraam, dikglas bril en sy trapfiets.
’n Keer of wat het hy almal wat hy kon, gegroet by die Stadium Kafee op die hoek van Paul Kruger laan en een of ander ander straat. Hy het ’n pap mond gehad soos een wat nie sy valstande gedra het nie.
“Koos groet altyd almal en word bitter kwaad as iemand hom nie teruggroet nie,” het van die studente haar gewaarsku. Gevolglik het sy altyd in die teenoorgestelde rigting as hy probeer beweeg.
Later het sy werk gekry in die stad en het een oggend skuiling probeer vind teen die snyende wind wat om die hoek van die gebou gejaag het, toe Koos verby stap. Koos Kadawer, met die kort kortbroek, die dikraam dikglas bril wat sy oë meer na water laat lyk het, en die pap mond. Sy jas het gespan oor sy maag. Hy het sy sokkies kuithoogte opgetrek en ligtebruin Grasshoppers gedra.
“More,” het Koos gegroet.
Haar ma het altyd gesê, “Hou jou vriendelikheid goedkoop en jou vriendskap duur.” Sy het daaraan gedink toe sy hom groet.
“More, Koos.” Sy kon nie eens onthou waaroor hy gesels het nie, maar sy het ongemaklik vriendelik teruggeantwoord, baie bewus daarvan dat hy tussen haar en die pad gestaan het.
Hoekom sou sy so bang gewees het vir hom? Vir die mens wat eintlik geen lewende sou skade aandoen nie? Was dit omdat hy anders was? Moes sy nie juis daarom hom meer aanvaar het nie? Sy self was dan anders. Het sy nie ook maar meestal stroom-op geswem nie?
Sy het gewonder oor wat hom gemaak het wie hy was. Waar sou hy bly? Hoekom kon hy die dooies nie uitlos? Waarom die ding oor die teruggroet?
Haar kollega het ook opgedaag en die kantoor oopgesluit. Die gesprek was verby. Koos het aangeloop en sy het in die hitte van die kantoor ingeloop. Dankbaar dat die man haar niks aangedoen het nie.
Koos is lankal dood.
Bykans twee dekades later het sy besef dat Koos Kadawer dalk meer van die lewe geweet het as wat sy ooit kon weet.
Hoeveel mense sou vir haar bang wees omdat sy anders is? Sou daar mense wees wat ook eerder ander pad loop wanneer hulle haar sien aankom? Het haar gesprekke ook mense ongemaklik vriendelik laat antwoord? Sy was soms so eensaam en kon haar vriende op twee vingers tel. Selfs hulle het sy op ‘n afstand gehou.
Dalk, as sy langer sou stilstaan daardie dag en meer belanggestel het, sou sy Koos Kadawer se regte naam leer ken het.
Maria het vir haar ‘n koppie koffie gemaak. Terwyl sy in die leer van die bank teruggesit het, het sy besef dat sy nie werklik verander het nie. Mense wat anders is, rand eiers was, het haar steeds ongemaklik gemaak. Sy het haar gesprekke kort, maar vriendelik gehou met hulle en wou nie werklik betrokke raak nie.
‘Miskien,’ het sy gedink, ‘…miskien moet ek my eie raad volg en die vriend word wat ek wil hê ander moet wees vir my. Al word hulle dit nie vir my nie, kan ek dalk ’n verskil in hulle lewens maak.’
← Wanneer die onthou domino speel
The Out of Africa Festival – 29 October, 2016 in Rockingham →