Geboorteverhaal: 'n tuisgeboorte in 'n bad - Inligting - 2022
Geboorteverhaal: 'n tuisgeboorte in 'n bad
Arbeid begin ...
Saterdagoggend omstreeks 02:00 het ek begin kontraksies kry, maar ek het niks daarvan gedink nie - ek het die hele week verskerp en gekrimp. Maar om 17:00 kom hulle terug. Hulle voel soos menstruele krampe, heeltemal uitvoerbaar. Ek het ongeveer 45 minute daar gelê en gevoel van die sametrekkings, en toe begin ek omrol, omdat ek ongemaklik geraak het en my water gebreek het. Ek het gedink, "dit is dit."
Ek het die badkamer binnegegaan en dit was seker genoeg, en ek het my man gesê: 'Dit kan ure duur, dus laat ons nie te veel wakker word nie.' Ek het baie saak gemaak oor dit alles. Ek het gedink: "Hier gaan ons. Ons moet dit doen." Ek het Kathryn, my vroedvrou, gebel, en sy het gesê dat sy oor 'n paar uur weer sou kom. Ek het probeer teruggaan bed toe, maar die kontraksies het baie sterk geword.
... en opstyg
Die arbeid het soos 'n vinnige koeël opgestyg. Ek het na die sitkamer gegaan en op die bank gaan lê, op die voëlbal gesit en rondgeloop. My man, Mike, het nie presies geweet wat om te doen nie. Hy het in die huis rondgehardloop en dinge gedoen, soos om skoon te maak. Hy het waarskynlik gedink dat mense kom, dus moet ons opruim. Om 18:30 het ek my suster, Julie, gebel wat vir my geboorte my doula sou wees. (Ek was daar toe Julie haar eie baba by die huis aflewer.) Toe sy aankom, was Mike regtig verlig. Op daardie stadium het Julie die soort oorgeneem.
Mike het die kontraksies vasgestel. Hy sou vir my sê: "Maak gereed: 'n ander een kom binnekort binnekort." Aan die een kant was dit goed, maar aan die ander kant wou ek soort van nie weet nie.
Julie het voorgestel dat ons op straat gaan stap en ek het haar gesê ek dink nie ek kan dit doen nie. Toe daar 'n sametrekking kom, moes ek oorleun en aan iets vashou. Ons is toe na die agterplaas en stap 'n bietjie rond, en ek sou op die huis leun as ek moes.
Kyk hoe een ma haar baba onder die water baar.
Nadat ons weer in die huis ingetrek het, het alles lus geword. Ek het gevoel dat ek 'n rukkie op die toilet moet gaan sit. Ons het dit gedoen, en sodra ons terug is in die sitkamer, was ek soos: "Vinnig, ek moet teruggaan." Dit het gevoel asof ek die grootste poo moes neem en niks gaan my keer nie. Ek het gehoor dat u tydens die oorgang 'uiterste rektale druk' sou voel, maar ek het nie verwag dat dit sou voel nie daardie.
So ons is terug toilet toe en ons was 'n rukkie daar. Dit moes seker so tienuur gewees het toe ek vir Julie sê: 'Ek moet druk.' Sy het gesê: "Nee, nee, nee! Moenie druk nie, want as jy te gou druk, kan dit moeilikheid veroorsaak." Ek het gesê: "Nee, ek moet druk."
Ek het 'n bietjie onredelik geword en kon voel hoe ek dit verloor. Ek het vir haar gegil dat die baba nou kom. Sy het nie gedink dat dit regtig so ver was nie, want ek was 'n eerste ma en ek was net 'n bietjie meer as vier uur in kraam. Ek het haar destyds geglo, maar in retrospek is ek verbaas dat ek toe nie begin stoot nie, want ek sou baie vroeër klaar gewees het. Sy het my gevra of ek Kathryn wil bel, en ek het gesê: "Ja! Bel Kathryn." Mike het haar toe gebel en vir haar gesê dat ek lus was om te stoot. Sy het gesê dat sy ongeveer 20 minute later daar sou wees.
Mettertyd het ek van die toilet na die geboorte bad beweeg wat 'n week voor my vervaldatum in ons sonkamer opgerig is. My suster het my aanhou opdrag gee om nog nie te stoot nie. Ek het gelees dat as jy probeer om nie te druk nie, dan pant jy. Dus het ek probeer om te broei, sonder om te hiperventileer, en regtig die ontspanningstegnieke gebruik wat ek in die voorgeboortelike joga-klas geleer het. Mike het buite die bad gesit en ek het met my arms op die rand geleun en op my knieë gerus.
Kathryn het opgedaag en my gekyk en gesê ek is gereed om te gaan. Ek was waarskynlik weer heeltemal uitgestrek toe ek in die badkamer was, toe ek die eerste keer gesê het. My vroedvrou was so verskoning, maar my vinnige arbeid was regtig onverwags, want dit was my eerste baba. My raad aan ander vroue: Vertrou op jou instinkte.
Ek het in elk geval begin druk. Elke keer as daar 'n sametrekking gekom het, sou ek sê: "Vertel my wat om te doen. Sê my wat om te doen!" want ek kon net nie meer onthou nie, en ek wou nie meer dink nie. Kathryn sou vir my sê wanneer om te druk en wanneer om terug te gaan. Sy ondersteun my perineum, trek en druk, gebruik teendruk sodat ek nie sou skeur nie. As sy voel hoe ek te vinnig rek, sal sy my sê om terug te gaan.
Ek kan onthou hoe ek na Mike gekyk het en gesê het: "Ek wil dit nie weer doen nie, oukei?" Hy het gesê: 'Moet nou nie daaraan dink nie' - omdat hy nie wou sê nie en dan vasstaan ​​met die besluit! Ek het dit toe nie besef nie, maar Mike het my later vertel dat hy regtig bekommerd was oor my. Hy het my net gesien hoe ek hierdie mal proses en hierdie ongelooflike pyn ondergaan. Die hele ding was 'n bietjie moeiliker vir Mike as wat hy verwag het.
Maar almal het my gerusgestel en my vertel watter wonderlike werk ek gedoen het. Ek kan onthou dat Julie gesê het: "Ek sê dit nie net omdat jy my suster is nie!" Deur die geboorte sou ek voel dat ek dit elke nou en dan begin verloor, en ek sal moet ophou en vir myself sê: "Hou dit bymekaar," omdat dit so maklik sou wees om dit te verloor.
Elke derde sametrekking moes Kathryn die hartklop van die baba met 'n Doppler ondersoek. Aangesien haar Doppler nie waterdig was nie, moes ek opstaan ​​hiervoor, wat aaklig was. Sy sou vir my sê dat ons die hartklop van die baba moet ondersoek, en ek sou kwaad word en sê: 'Oukei! Gee my net 'n oomblik!' Hulle het aan die einde soos 'n sametrekking van die liggame gevoel. Dit het gelyk of hulle naby my nek begin staan ​​het en feitlik op my voete neergedaal het. Tydens die sametrekkings het ek so hard op die rand van die bad geleun dat my agterkant in die botterbad sou dryf - ek sou myself net opgelig het omdat ek so hard met my arms gedruk het. Mike het gesê dat dit amper soos 'n groot lyf lyk.
Toe die baba begin kroon, sê Kathryn my om uit te steek en te kyk of ek die kop kan voel. Ek was te bang en wou aanvanklik nie. Maar uiteindelik het ek dit gedoen, en ek onthou dat ek iets gesê het soos: "Dit is daar."
Kathryn het my vertel dat ek naby was en dat ek dadelik sou moes terugleun as die baba kom. Sy het Mike gevra of hy wil kom om die baba te vang, maar ek sou hom nie toelaat nie. Hy was voor my, hou my vas, en ek wou nie hê hy moes my verlaat nie. Elke keer as ek 'n sametrekking gehad het, het ek my kop in sy trui begrawe.
Beck is gebore ongeveer 'n uur en 20 minute nadat ek begin druk het. Sy kop verskyn en toe gly die res van hom reguit uit. Kathryn gryp hom aan, ek leun dadelik terug, en hulle bring hom op en sit hom op my bors. Kathryn aspireer sy neus en mond en doen die Apgar-toets. Hy het nege op een minuut en nege op vyf minute geword. Sy vingers en voete was blou, maar andersins was hy baie waaksaam.
Ek het nie die seks geken nie, maar almal was oortuig dat ek 'n meisie het. Ek het 'n droom gehad dat ek 'n meisie het, Mike het 'n droom gehad dat ek 'n meisie gehad het. My suster toe ek in kraam was, het gesê: 'Ek voel hier 'n meisie! Ek dink dit gaan 'n meisie wees!' En al my vriende het gesê dat dit 'n meisie gaan wees. Maar toe hulle hom aan my gee, kyk ek af en sê: "Dit is 'n seun!"
My suster het 'n foto wat ons het geknip, en ek en Mike lyk net verskrik. Ek hou die baba in die bad met hierdie voorkoms op my gesig, en hy het die voorkoms op sy gesig. Dit was nie asof ek na die baba gekyk en 'Awwwww' gegaan het nie, soos almal sê; Ek was heeltemal freak.
Kathryn wag totdat die naelstring ophou pols, en dan klamp sy dit vas en Mike kap dit. Toe hou hy die baba vas - waarvan ek nog nie eers bewus was nie, vertel hy my dae later - terwyl my suster en die vroedvrou my laat regop staan ​​en die plasenta lewer. En sodra dit gedoen is, was dit net soos "Ahhhhhhh," a groot verligting.
Hulle het my gehelp om uit die bad te klim, en ek is badkamer toe om 'n bietjie skoon te maak. Toe help hulle my om na die slaapkamer te stap, wat gevoel het soos die langste stap ooit, ek was so uitgeput. Ek het in die bed geklim en Kathryn het my gekyk om seker te maak dat alles in orde is. Ek het net 'n klein traan gehad, minder as 'n sentimeter, wat verbasend was omdat Beck 8 pond was. Sy ondersoek die plasenta. Omdat die geboorte so vinnig was, wou sy seker maak dat dit alles daar is. Sy het ons gewys, maar ek het nie my bril aangehad nie, so ek kon nie regtig sien nie.
Ek het erg gebloei, so sy het my 'n opname van Pitocin gegee en ons het Beck dadelik probeer verpleeg om die bloeding te stop. Uiteindelik het sy 'n paar pille by my laat agterbly vir die bloeding. Sy het gesê dat ek net van plan was om ok te wees en dat sy geen kanse wil waag nie.
Dit is snaaks hoe mense vir jou sê dat jy dit of dit moet hê, en dan gaan alles net so by die venster uit. Dit het so vinnig gebeur. Die hele ding begin klaar is, het net meer as ses uur geduur.