21 Augustus 1965 - Tweeling 5 - Inligting - 2022
21 Augustus 1965 - Tweeling 5 - Geskiedenis
21 Augustus 1965 - Tweeling 5
Tweeling 5 het op 21 Augustus 1965 van Cape Canaveral af opgestyg. Sy vlug duur sewe dae 22 uur en 55 minute. Dit het 'n kort tydjie die rekord gehou vir die langste vlug. Die twee ruimtevaarders aan boord was L Gordon Cooper jr en Charles Pete Conrad.
NASA -geskiedenis: Tweeling V gelanseer uit Cape Canaveral 53 jaar gelede
TERUGVOER: 21 Augustus 1965
BO VIDEO: Vandag, drie en vyftig jaar gelede, op 21 Augustus 1965, het Gemini V, die derde Gemini-vlug, van Kaap Canaveral geloods met die bevelvoerder Gordon Cooper en vlieënier Pete Conrad. (lunarmodule5 video)
NASA-Drie-en-vyftig jaar gelede vandag, op 21 Augustus 1965, het Gemini V, die derde Gemini-vlug, van Kaap Canaveral gelaai met die bevelvoerder Gordon Cooper en vlieënier Pete Conrad.
Die sending van 8 dae het die vorige wêreldrekord van die Sowjetunie, wat die bemanning van Vostok 5 in 1963 opgestel het, vir die langste tyd in die ruimte gebreek.
Die doel van die missie was om ontmoetingsvermoëns te toets met die Radar Evaluation Pod (REP) wat tydens die tweede baan uit die vaartuig geslinger is.
Ongelukkig het probleme met die brandstofsel ontstaan, en die bemanning kon nie 'n afspraak maak met die REP nie.
Terug op die grond het mede -ruimtevaarder Buzz Aldrin 'n plan ontwikkel waar die bemanning met 'n 'punt in die ruimte' kon ontmoet.
Die plan het gewerk en die bemanning het die eerste presisie -maneuver ooit tydens 'n ruimtevaart uitgevoer.
Die bemanning het sy missie op 29 Augustus 1965 voltooi en veilig in die Atlantiese Oseaan geland.
Vandag, drie en vyftig jaar gelede, op 21 Augustus 1965, het Gemini V, die derde Gemini-vlug, van Kaap Canaveral geloods met die bevelvoerder Gordon Cooper en vlieënier Pete Conrad. (NASA Beeld)
Die bekendstelling het perfek verloop, behalwe vir 'n paar sekondes Pogo -ossillasie (aksiale vibrasie van die vuurpyl). Dit is gemeet op +0,38 g (3.7 m/s²) tydens eerste vlug, meer as die toegelate +0.25 g (2.5 m/s²) vir 'n totaal van ongeveer 13 sekondes. Conrad en Cooper het hul visie en spraak kortliks aangetas deur die sterk trillings. Die oorsaak is te wyte aan onbehoorlike gasvlakke in 'n oksideermiddelpyp, en ernstige ossillasies het geen daaropvolgende Tweelingvlugte beïnvloed nie. Die aanvanklike wentelbaan was 101 x 216 myl (163 x 349 kilometer).
Film van die bekendstelling onthul 'n reeks onverklaarbare ligflitse in die uitlaat van die eerste fase, maar telemetriegegewens dui niks aan wat dit kon veroorsaak het nie. Daaropvolgende hersiening van vorige Gemini -bekendstellings sowel as film van Titan II ICBM -toetse het ook die teenwoordigheid van hierdie ligflitse getoon. Daar word vermoed dat hierdie verskynsel veroorsaak word deur kleeflint wat droogmiddelsakke aan die turbine -uitlaatpyp vasmaak.
Die boonste helfte van die eerste fase van die Titan II, wat bestaan ​​uit die stikstoftetroksiedtenk en die omliggende romp, is op die oppervlak van die Atlantiese Oseaan gevind en dit is opgehaal en word nou in die Amerikaanse ruimte- en raketsentrum in Huntsville, Alabama, vertoon.
Die eerste groot gebeurtenis tydens die missie was die uitwerp van die Radar Evaluation Pod (REP) om 2 uur en 13 minute na die vlug. Die radar het getoon dat die peul 'n relatiewe snelheid van twee meter per sekonde beweeg. Terwyl die bemanning nie in kontak was met die grond nie, het die bemanning gevind dat die druk in die brandstofsel 4 ure en 22 minute na die vlug van 850 tot 65 pond per vierkante duim gedaal het. Dit was nog steeds bo die 22,2 psi (153 kPa) minimum, maar Cooper het besluit om dit af te sluit. Sonder krag sou hulle nie 'n afspraak met die REP kon hê nie, en dit kan ook 'n voortydige einde van die missie beteken. Die oorsaak van hierdie ongeluk is vermoedelik 'n kortsluiting in die suurstoftenkverwarmer wat 'n stroombreker gestuit het.
Toetse op die grond het bevind dat die brandstofsel moontlik is om te werk, selfs met 'n lae suurstofdruk. As die brandstofsel egter af is, kan hulle slegs 'n dag in 'n wentelbaan bly en steeds genoeg batterykrag hê om weer in te gaan.
Daar is besluit om die brandstofselle weer aan te skakel en te toets met behulp van toerusting wat meer en meer krag benodig. Dit het getoon dat die brandstofselle stabiel was en dat die bemanning die missie kon voortsit.
Intussen het Buzz Aldrin 'n alternatiewe afspraaktoets opgestel. Hy het 'n doktor in baanmeganika gehad en 'n skema uitgewerk waar die bemanning met 'n "punt in die ruimte" kon ontmoet.
Die bemanning het koud geword toe hulle wegry. Selfs as die koelmiddelpype in die pakke afgeskakel is en die lugvloei laag is, het hulle steeds gebewe. Sterre wat stadig by die vensters ronddryf, was ook 'n disoriëntasie, en die bemanning het deksels op die vensters gesit.
Soos met Tweeling 4, het die bemanning gesukkel om in alternatiewe rustye te slaap. Hulle het nog min rus toe hulle besluit om hul slaapperiodes saam te neem.
Die fantoombyeenkoms het op die derde dag gekom. Dit het perfek verloop, al was dit die eerste presisie -maneuver op 'n ruimtevaart. Hulle het vier maneuvers probeer - apogee -aanpassing, fase -aanpassing, vlakverandering en koelliptiese maneuver - met behulp van die baan -houding en maneuverstelsel (OAMS).
Die grondpersoneel het die volgende dag 'n klein probleempie ontdek. Die brandstofsel produseer afvalwater (nie geskik om te drink nie, aangesien dit te suur was) wat in 'n tenk aan boord gestoor is. Dit was dieselfde tenk wat vir drinkwater gebruik is, met die drinkbare en nie-drinkbare water geskei deur 'n blaaswand. Die probleem was dat die brandstofsel 20% meer ontslag lewer as wat verwag is. Daar is egter gou vasgestel dat daar aan die einde van die missie nog plek oor sou bly. Oor die algemeen was die brandstofselle suksesvol in die vervaardiging van koel drinkwater vir die ruimtevaarders, maar hulle het berig dat die water 'n groot hoeveelheid gasborrels bevat.
Op die vyfde dag het 'n groot probleem voorgekom toe een van die OAMS -boegschroefblokke (bestaande uit stropers 5, 6, 7 en 8) herhaaldelik wanfunksioneer. Die presiese rede vir hierdie probleme was onduidelik en 'n verskeidenheid moontlike oorsake is voorgestel. Dit beteken die kansellasie van alle eksperimente wat die gebruik van die stuwwagens vereis, en die bemanning kon hulle nie weer laat werk nie. [ aanhaling nodig ]
Sewentien eksperimente is beplan, waarvan een gekanselleer is, aangesien dit fotografie van die REP behels het. Eksperiment D-1 betrek die bemanning wat hemelse voorwerpe fotografeer, en D-6 was 'n grondfotografie-eksperiment. Eksperimente D-4/D-7 behels die maak van helderheidsmetings van hemelse en aardse agtergronde en raketpluime. Eksperimente S-8/D-13 ondersoek of die bemanning se gesig tydens die sending verander het.
Al die mediese eksperimente van Gemini 4 is uitgevoer, sowel as eksperiment M-1 in die uitvoering van die hart. Dit het behels dat Conrad opblaasbootmanchette gedra het. Eksperiment M-9 het ook ondersoek of die ruimtevaarders se vermoë om horisontaal te meet, verander het.
Die ruimtevaarders het tydens die missie nie veel lus gehad nie en was gemiddeld ongeveer 1000 kalorieë per dag, ver onder die beoogde voedselinname van 2700 kalorieë per dag. Hulle het gerapporteer dat roos 'n aanhoudende probleem is tot op die punt dat hul los velvlokkies op die instrumentpaneel van die Tweeling sou kom en sommige instrumentuitlees gedeeltelik sou verduister. Daar word vermoed dat hierdie toestand te wyte is aan 'n baie lae humiditeit in die kajuit, wat veroorsaak dat die vel van die ruimtevaarders droog en skilferig word. Mediese ondersoeke na die vlug toon 'n mate van verlies aan rooibloedselle en plasma. Die sirkulasiestelsel van Conrad het binne twee dae na die sending na normale waardes teruggekeer, terwyl Cooper vier dae oorgeneem het.
S-1 was betrokke by die neem van die eerste foto's van die zodiacal-lig en die gegenschein vanuit 'n baan. Daar was ook sintopiese fotografie van die aarde. Een foto van die Zagrosberge onthul meer detail as die amptelike geologiese kaart van Iran. Eksperiment S-7, die Cloud-Top Spectrometer, het aan die lig gebring dat die hoogte van wolke vanuit 'n wentelbaan bepaal kan word.
Op 190 uur, 27 minute en 43 sekondes na die missie is heropbou oor Hawaii begin. Die ruimtevaarders het die toegang weer beheer en sleep en hef geskep deur die kapsule te draai. As gevolg van 'n rekenaarfout, beland die bemanning 130 kilometer kort van die beplande landingspunt in die Atlantiese Oseaan. Alhoewel die rekenaar perfek gewerk het, het 'n programmeerder die rotasiesnelheid van die aarde as 360 ° per 24 uur in plaas van 360,98 ° ingeskryf Sien Sideriese dag.
Die Gemini 5 -missie is ondersteun deur die volgende hulpbronne van die Amerikaanse departement van verdediging: 10 265 personeel, 114 vliegtuie en 19 skepe. Herstel was deur USS Lake Champlain.
Hierdie dag in die geskiedenis vir 21 Augustus
1897 – Oldsmobile word eers vervaardig deur Olds Motor Vehicle Co in Lansing, Michigan.
1901 – Baltimore Orioles werper Joe McGinnity is geskors uit NL vir die vuis en amp spuug op skeidsregter Tom Connolly in die vorige dag 's 5-2 verlies vir Detroit tigers lewenslange skorsing verminder tot 12 dae.
1926 – Chicago White Sox-werper Ted Lyon slaan Boston Red Sox, 6-0 in slegs 67 minute op Fenway Park.
1942 – Walt Disney 's animasiefliek "Bambi ", gebaseer op die boek van Felix Salten, word vrygestel.
1945 – Amerikaanse president Harry Truman beëindig die Lend-Lease-program.
1952 Verteenwoordigers van die bofbalspeler Ralph Kiner (NL) en Allie Reynolds (AL) huur die arbeidsleier John Norman Lewis teen $ 15,000 om regsadvies aan spelers te gee in onderhandelinge met spaneienaars.
1959 – Hawaii word die 50ste Amerikaanse staat.
1962 – Verne Gagne klop Mister M (dokter X) in Minn, om die kampioen van die National Wrestling Association te word.
1965 – Tweeling 5 in die baan van die aarde gelanseer (2 ruimtevaarders)
1968 – Marine James Anderson, Jr. is die 1ste Afro -Amerikaner wat Medal of Honor wen.
1982 & #8211 Rollie Fingers (Brewers) word die eerste werper om die nommer 300 te bespaar.
1987 – " Dirty Dancing " film onder regie van Emile Ardolino, met Patrick Swayze en Jennifer Gray in die hoofrol, open in die VSA.
1989 – Voyager 2 begin 'n vliegveld van die planeet Neptunus.
1992 – US Marshals trek in by die kajuit van Randy Weaver in Ruby Ridge, Idaho, om hom aan te keer op vuurwapens en 11 dae staan ​​daaruit.
1995 – Atlantic Southeast Airlines Vlug 529 neerstort naby Carrollton, Georgia, en 9 bemanningslede en passasiers sterf.
2007 – Orkaan Dean maak sy eerste land in Costa Maya, Mexiko, met winde teen 165 km / h. Dean is die eerste storm sedert orkaan Andrew wat as 'n kategorie 5 aangekom het.
2017 – Johnson & amp Johnson het gelas om $ 417 miljoen te betaal aan 'n vrou wat eierstokkanker ontwikkel het nadat sy produkte op grond van talk gebruik het.
2018 – Michael Cohen, president Trump se persoonlike advokaat, pleit skuldig op aanklagte, insluitend onwettige betaling in opdrag van Trump aan vroue met wie Trump sake gehad het.
2018 – Paul Manafort, voormalige Trump -veldtogvoorsitter, word skuldig bevind op agt aanklagte van bedrog in 'n federale hof in Alexandria, Virginia.
2019 – Amerikaanse president Donald Trump sê dat die Deense premier Mette Frederiksen vir hom was oor sy belangstelling om Groenland te koop en sy reis na Denemarke kanselleer
Agt dae of borsbeeld: die missie van Tweeling 5
Met die bemanning van die Internasionale Ruimtestasie (ISS) wat gereeld ses of meer maande in 'n wentelbaan deurbring, word dit soms vergeet dat slegs 'n paar dekades gelede net die eerste vlugte van so 'n lengte probeer is en die uitwerking daarvan op die menslike liggaam grootliks onbekend was . Dit het meer as 'n halfeeu se ervaring geneem om die tegnieke te ontwikkel wat nodig is om mense vir maande op 'n slag gesond en produktief in die ruimte te bly, sowel as om aan te pas by die aarde se omgewing nadat hulle teruggekeer het.
Een van NASA se vroegste ruimtetuie met 'lang duur', was die missie van Tweeling 5 wat op 21 Augustus 1965 gelanseer is. Hoewel dit volgens die standaarde van vandag baie beskeie was, was hierdie rekordvasstellende ruimtevaart slegs een van die vele stappe in die rigting van NASA se doelwit om die maan te bereik, asook om die middele te ontwikkel om die langer missies wat vandag algemeen is, te vlieg.
Die doel van NASA se Tweeling -program was om die tegnologieë en tegnieke te ontwikkel wat nodig is om president Kennedy se doel te bereik om 'n man teen 1970 op die maan te land. Die belangrikste doelwitte van die program was:
Demonstreer dat mense en hul toerusting tot twee weke in die ruimte kan oorleef
Demonstreer ontmoetings- en doktegnieke in 'n wentelbaan
Demonstreer die tegnologie en tegnieke wat nodig is om EVA's uit te voer (Ekstra-Voertuigaktiwiteite)
Om al hierdie doelwitte te bereik was nodig as die maanprogram van Apollo suksesvol sou wees.
Diagram wat die belangrikste stelsels van die Tweeling -ruimtetuig toon. Klik op die prent om te vergroot. (McDonnell)
Tweeling was 'n tweemans-ruimtetuig wat ongeveer kegelvormig was met 'n basieseursnee van 3,3 meter, wat 5,8 meter hoog was. Gebou deur die McDonnell Aircraft Corporation (wat in 1967 saamgesmelt het met Douglas om McDonnell Douglas te word wat 30 jaar later met Boeing saamgesmelt het), het dit uit twee groot afdelings bestaan. Die eerste afdeling was die reintry -module wat die bemanning, hul toerusting, voedselvoorrade ensovoorts in 'n wentelbaan gehuisves het, asook die herwinningstelsels wat nodig was om dit veilig na die aarde terug te bring. In teenstelling met die huidige ruimtetuie van vandag, is die Gemini-bemanningskajuit onder suiwer suurstof onder druk gebring teen ongeveer 'n derde standaard atmosferiese druk om gewig te bespaar. Die volgende is die adaptergedeelte wat die herintredingsmodule tydens opstyg met die lanseervoertuig verbind het en toerusting bevat wat nodig is om die bemanning in 'n wentelbaan te ondersteun. Dit het bestaan ​​uit 'n retrograde gedeelte met 'n stel van vier soliede retrorockets wat gebruik is om die afdaling na die aarde vanaf 'n wentelbaan te begin, en 'n toerustinggedeelte waarin die voortstuwingstelsels in die baan, OAMS (Orbital Attitude and Manuvering System), lewensondersteuning, kragstelsels gehuisves is. en alle ander toerusting wat nie nodig is vir die terugkeer na die aarde nie.
Met 'n tipiese lanseringsmassa van ongeveer 3 700 kilogram, het Gemini die grootste operasionele vuurpyl nodig gehad wat destyds beskikbaar was om in 'n wentelbaan te kom: 'n aangepaste Titan II ICBM wat deur Martin Marietta gebou is (wat daarna in 1995 saamgesmelt het met Lockheed om die lugvaartreus te vorm, Lockheed Martin). Benewens die veiligheidstelsels wat bygestaan ​​is vir die bemanning van die vlug, het die tweestadige Titan II modifikasies vereis om longitudinale ossillasies wat bekend staan ​​as 'pogo', te demp. Alhoewel dit nie 'n probleem vir sy rol as ICBM is nie, kan die pogo -effek intens genoeg word om 'n probleem vir 'n bemanning te veroorsaak. Met die Gemini -vraglading daarby, was die Titan II GLV (Gemini Launch Vehicle) 33 meter lank en het hy 'n ten volle aangevuurde massa van ongeveer 154 ton.
Diagram wat die belangrikste komponente van die Tweeling-Titan II toon. Klik op die prent om te vergroot (NASA)
Met die eerste suksesvolle bemande toetsvlug van die ruimtetuig tydens die kort drie-baan Gemini 3-missie wat op 23 Maart 1965 van stapel gestuur is, was NASA gereed om geleidelik die leerkurwe op te werk om die doelwitte van die Gemini-program te bereik (sien "Die missie van Tweeling 3"). Die hoofdoel van die volgende vlug, Gemini 4 wat op 3 Junie gelanseer is, was om die stapsgewyse proses te begin om die duur van bemande missies te verleng deur vier dae in 'n wentelbaan te spandeer (sien "Die vergete missie van Tweeling 4"). 'N Sekondêre doelwit was om stasionêre maneuvers met die tweede fase van sy Titan II-lanseervoertuig uit te voer ter voorbereiding van die uiteindelike ontmoeting van die program en met 'n Alasa-boonste verhoog wat deur Atlas gelanseer is, spesiaal aangepas om as doelvoertuig te dien. Alhoewel dit die meeste openbare aandag geniet, was 'n EVA 'n ander sekondêre doel van hierdie missie. Terwyl oorspronklik 'n eenvoudige stand -EVA vir die Gemini 4 -missie beplan is, is 'n volledige ruimtewandeling met ruimtevaarder Ed White wat die ruimtetuig heeltemal verlaat, uitgevoer in reaksie op die suksesvolle EVA wat tydens die Sowjet -Voskhod 2 -missie tien weke tevore uitgevoer is (sien "Die missie van Voskhod 2").
Die Tweeling 5 -missie
Die derde bemande missie van die Gemini -program, Gemini 5, sal voortgaan om die vermoëns van die ruimtetuig en sy ruimtevaarders te versterk. Om sy hoofdoelwitte te bereik, was ruimtetuig nommer 5 die eerste ten volle operasionele Tweeling met innoverende brandstofselle wat nodig was om krag vir langer missies op te wek, sowel as 'n L-band radarstelsel en 'n volle dryfveer om 'n orbitale ontmoeting te voer. In plaas daarvan om 'n Agena te gebruik as 'n doelwit vir die ontmoetingsoefening van hierdie missie, het Gemini 5 'n 34.5 kilogram Rendezvous Evaluation Pod (REP) in sy adapterafdeling gehad. Sodra dit in 'n wentelbaan ontplooi is, oefen hy 'n afspraak met die REP, wat toegerus was met 'n radartransponder en ander toerusting, soos 'n Agena -teikenvoertuig waarmee die ruimtevaarders dit kon bereik tot ongeveer 400 kilometer.
Diagram van die Rendezvous Evaluation Pod (REP) van Gemini 5. Klik op die prent om te vergroot. (NASA)
In teenstelling met die Gemini 4-missie waar hierdie maneuvers slegs met die oog en die intuïsie van die vlieënier uitgevoer is (sonder sukses, moet dit bygevoeg word as gevolg van die soms anti-intuïtiewe aard van die orbitale meganika), sou die Gemini 5-missie data van sy radar gebruik stelsel in kombinasie met maneuvers bereken deur boord- en grondrekenaars om die ontmoetingstaak meer akkuraat uit te voer. Aangesien die retrorockets op die vorige drie Gemini -vlugte volgens die bedoeling verloop het, sou die Gemini 5 -missie die eerste bemande Gemini -vlug wees om nie sy OAMS te gebruik om sy baan te verlaag nie, net voordat hy terugkeer as 'n 'fail safe' maatreël om herbetreding te waarborg van 'n retrorocket -mislukking. Dit het aansienlik meer dryfmiddel in 'n baan laat beweeg om die missiedoelwitte te bereik.
Tydens vroeë beplanning is daar voorgestel dat een van die Gemini 5 -bemanning 'n EVA tydens die missie sou uitvoer. Aangesien hierdie doel bereik is tydens die Gemini 4 -missie en die gevoel was dat 'n herhaling van hierdie prestasie van weinig meer waarde sou wees, is die EVA -doelwit uitgewis namate die ontwikkeling van beter toerusting vir meer komplekse EVA's voortgesit word vir toekomstige missies. Sonder die behoefte om genoeg verbruiksgoedere te dra om die Gemini -bemanningskajuit na 'n EVA weer onder druk te bring, kan sendingbeplanners die taak van Gemini 5 verleng van die oorspronklik beoogde week in 'n wentelbaan tot 'n volle agt dae. Twee keer so lank as die Gemini 4 -sending, was agt dae die minimum sendinglengte wat Apollo nodig het om op die maan te land en terug te keer na die aarde. Sekondêre doelwitte was onder meer die evaluering van die nuwe brandstofselle onder vlugtoestande, demonstrasie van stelsels om alle fases van orbitale ontmoetings te ondersteun en 'n beheerde toegang na 'n voorafbepaalde landingspunt. Terwyl hulle in 'n wentelbaan was, sou die twee ruimtevaarders 17 eksperimente doen om verskillende wetenskaplike, mediese en verdedigingsverwante doelwitte te bereik.
Die belangrikste bemanning vir die Gemini 5 -missie: Charles "Pete " Conrad, jr. (Links) as vlieënier en L. Gordon Cooper (regs) as bevelvoerder. (NASA)
Op 8 Februarie 1965 kondig NASA amptelik die bemanningsopdragte aan vir die Gemini 5 -missie. Die primêre bemanning het bestaan ​​uit kapt. L. Gordon Cooper van die USAF as die bevelvoerder en USN Lt. Charles "Pete" Conrad, Jr. as die vlieënier. Die 38-jarige Cooper, bekend as "Gordo" by sy kollegas, het 'n vooraanstaande militêre loopbaan as vlieënier en as toetsvlieënier gehad voordat hy in 1959 gekies is as lid van die oorspronklike "Mercury 7" ruimtevaarderspan (sien &# 8220Projek Mercurius: die keuse van die ruimtevaarders en hul masjien"). Hy was 'n veteraan van die Geloof 7 Mercuriusvlug waar hy meer as 34 uur in 'n wentelbaan deurgebring het in die eindronde van die program in Mei 1963. Met die Gemini 5 -sending sou Cooper die eerste mens wees wat twee keer in 'n wentelbaan sou vlieg. Pete Conrad was 35 jaar oud en was 'n vlootoetsvlieënier voordat hy gekies is as deel van NASA se tweede groep ruimtevaarders in 1962. Dit sou sy eerste ruimtevaart wees. Die rugbyspan vir die Gemini 5 -missie was Neil A. Armstrong en Elliot M. See. Albei mans was burgerlike vlieëniers wat deel was van die tweede groep NASA -ruimtevaarders en nie een van hulle het nog ooit die ruimte ingevlieg nie.
Die amptelike weergawe van die Gemini 5 missie pleister. Oorspronklik bevat die bedekte wa die frase 𔄠 days or bust ", maar NASA -amptenare het daarop aangedring dat dit verwyder word. (NASA)
Om die missie van die grond af te kry
Die Titan II-lanseervoertuig vir die Gemini 5-sending, reeksnommer 62-12560 met die naam GLV-5, het op 18 Mei 1965 by Cape Kennedy aangekom vanaf Martin's Baltimore, Maryland-aanleg. Dit is opgerig by Launch Complex 19 (LC-19) op 7 Junie, net vier dae na die bekendstelling van Gemini 4. Die ruimtetuig nr. 3 van 3.605 kilogram is op 19 Junie vanaf McDonnell's in St. Louis, Missouri, gestuur en met GLV-5 op 8 Julie gepaar. geskeduleerde bekendstellingsdatum van 9 Augustus.
Ruimtetuig nr. 5 word op 8 Julie 1965 bo-op GLV-5 by LC-19 gehys. (NASA)
Terwyl die bemanning sy opleiding voortduur op 'n beperkte aantal toenemend besig simulators wat 'n steeds vinniger tempo van toekomstige Tweeling -missies ondersteun, het dit gou geblyk dat meer tyd nodig was, veral om voor te berei op die onbeproefde en komplekse ontmoetingsmaneuvers. Onwillig, op 21 Julie 1965, het die Gemini -programamptenare die geskeduleerde bekendstellingsdatum met tien dae teruggestel om die grond- en vlugpersoneel meer tyd te gee om voor te berei vir die missie. Cooper en Conrad het 'n kleedrepetisie vir die aftelling op 22 Julie voltooi, wat die gesimuleerde bekendstelling van 'n Atlas-Agena van LC-14 ingesluit het. Alhoewel hierdie missie nie 'n Agena as 'n doelvoertuig sou gebruik nie, was dit 'n broodnodige proeflopie vir die Gemini 6 -sending wat einde Oktober met 'n Agena sou vergader (sien "Die ongevoerde missie van Tweeling 6"). Alhoewel die langer as verwagte oefening van 14½ uur goed verloop het, is dit afgeskrik deur 'n onsuksesvolle poging om die oprigter by die einde van die LC-19 te verhoog sodat die bemanning die ruimtetuig kon verlaat. Cooper en Conrad moes onttrek word met 'n "kersieplukker" soortgelyk aan die wat tydens die Mercury -program gebruik is, en op aandrang van Cooper ingesluit as 'n rugsteun vir net hierdie gebeurlikheid.
Cooper en Conrad nadat hulle op 22 Julie 1965 uit die Gemini 5 -ruimtetuig verwyder is deur "cherry plukker ". (NASA)
Die voorbereidings vir die bekendstelling van Gemini 5 wat op 19 Augustus geskeduleer is, het goed verloop tot die dag voor die oprit. 'N Reeks kwessies met die nuwe brandstofselle en gepaardgaande instrumente, wat noodsaaklik was vir 'n suksesvolle uitgebreide missie in 'n wentelbaan, het uiteindelik 'n ongeplande houvas om 04:00 EDT op die lanseringsdag genoodsaak. Met die bekendstelling wat nou tot die middaguur uitgestoot is, kon die ruimtevaarders laat slaap en eers eers 10:35 die ruimte binnekom. Die aftelling het goed verloop tot T-10 minute toe donderstorms die lanseerplek bedreig het. 'N Weerligaanval in die omgewing van die kussing het veroorsaak dat 'n paar instrumentasieprobleme die lansering gedwing het om te skuur net toe stortreën LC-19 verswelg. Later die dag het 'n geringe brand in die tonnel wat kabels van die blokhuis na die lanseerplatform vervoer het, uitgebreek en 'n volledige afrekening van die fasiliteite, insluitend nog 'n bespotte aftelling, gedwing om te verseker dat daar geen probleme was nie.
Conrad en Cooper loop op die lanseringsdag op pad na die portaal by LC-19. (NASA)
Die tweede lanseringspoging op 21 Augustus sal baie beter verloop. Cooper en Conrad word om 04:30 wakker gemaak en het 'n tradisionele steak- en eiersontbyt geëet na 'n kort mediese ondersoek. Daarna trek hulle hul G4C -ruimtesakke aan wat oorspronklik bedoel was om 'n EVA te ondersteun. Alhoewel die pakke nie meer die ekstra omvangryke lae en ander bepalings bevat wat nodig is om dit teen die ruimte te beskerm nie, moet die bemanning die pakke dra vir die hele missie van agt dae, ondanks hul beste pogings om dit een keer te kan verwyder wentelbaan.
Die bekendstelling van Gemini 5 vanaf LC-19 op 21 Augustus 1965. (NASA)
Na 'n byna foutlose aftelling, het Gemini-Titan 5 om 09:00 EDT van LC-19 afgehaal. Alles het goed gegaan met die styging tot naby die einde van die eerste fase brand. Die pogo -effek het aangebreek toe die ossillasies 'n ongemaklike hoogtepunt bereik van 0.38 Gs wat die toelaatbare limiet van 0.25 Gs oorskry het. Die rit word uiteindelik net 'n paar sekondes glad voordat die tweede skof sou ontbrand. Die res van die styging in die wentelbaan het verloop soos beplan, terwyl Tweeling 5 in 'n aanvanklike wentelbaan van 163 by 349 kilometer ingevoeg is. 'N Later ondersoek het getoon dat onbehoorlike prosedures ter plaatse verantwoordelik was vir die pogo -effek wat nie vir die res van die Tweeling -program herhaal is nie. Die oksideertenk van die eerste fase van die GLV-5-lanseervoertuig is later bo-op die Atlantiese Oseaan voor die kus van Bermuda gevind en is teruggevind deur die Amerikaanse vlootvernietiger, USS Dupont (vermoedelik het die brandstoftenk en aangehegte enjins afgebreek en gesink).
Die herwinning van die Titan II GLV-5 oksideertenk deur die USS Dupont nadat dit in die Atlantiese Oseaan voor die kus van Bermuda dryf. (NASA)
'N Besige eerste dag
Nadat hulle 'n wentelbaan bereik het, het die Tweeling 5 -bemanning begin met die voorbereidings vir hul lang verblyf. Naby hul eerste apogee het Cooper die OAMS -stuwers kortliks afgevuur om die perigee op 'n veiliger hoogte van 172 kilometer te verhoog om te verseker dat die verval van die baan nie die missie voortydig sou beëindig nie. Maar toe die ruimtevaarders aanhou gereed maak om die REP, wat Conrad die bynaam 'die klein jakkals' genoem het, te ontplooi vir die komende ontmoetingsoefening, het die eerste groot probleem reeds opgeduik.
Diagram wat die brandstofselstelsel toon wat krag verskaf het vir die Tweelingvlugte vir 'n lang tyd. Klik op die prent om te vergroot. (NASA)
Net soos in die toekomstige Apollo-missies, het die Gemini-vlugte met lang duur brandstofselle gebruik wat waterstof en suurstof in 'n stel spesiaal ontwerpte selle kombineer om elektriese krag te produseer omdat dit ligter was as batterye met dieselfde energieopbergingskapasiteit. Vir hierdie missie, wat 'n geraamde 4 200 amp-uur elektrisiteit sou verg, was Gemini 5 gelaai met 10,5 kilogram vloeibare waterstof en 81,5 kilogram vloeibare suurstof (LOX). Om die druk in die regte werkbereik te hou terwyl dit leeggemaak is, is die LOX -tenk toegerus met 'n elektriese verwarmer om 'n klein hoeveelheid van die kryogene vloeistof te verdamp. Die verwarmer in die LOX -tenk was op hierdie stadium onbekend vir almal, maar het kort nadat hy 'n wentelbaan bereik het, 'n wanfunksie gehad, en die druk het stadig begin daal. Opgemerk dat die druk in die LOX -tenk onder die nominale 5,600 kilopascal (kPa) druk tot 3,100 kPa geval het, het Conrad die tenkverwarmer met die hand geaktiveer. Ongelukkig het die funksionele verwarmer nie gewerk nie en die druk in die LOX -tenk het stadig gedaal namate die reaktant opgebruik is.
'N Kunstenaarsvoorstelling van die REP, deur Conrad gedoop "the little rascal ", soos dit sou verskyn nadat dit deur Gemini 5. ontplooi is (NASA)
Onbewus van die toenemende probleem, het die bemanning voortgegaan met werk vir hul ontmoetingsoefening. Twee uur en 13 minute na die bekendstelling jaag Cooper die ruimtetuig 90 grade na sy vlugpad terwyl hy oor die Indiese Oseaan beweeg en die REP -teiken uitwerp. Cooper wend hom daarna tot 'n agterste houding en skakel Gemini se radar aan. Onmiddellik kon hulle die transpondersein van die REP opspoor wat aandui dat dit met 'n snelheid van twee meter per sekonde terugtrek. Maar net 15 minute na die opsporing van die REP het die bemanning opgemerk dat die brandstofsel se LOX -tenkdruk nou slegs 2 270 kPa was en vinnig daal. Met 'n minimum aanbevole werkdruk van 1,380 kPa, het Cooper teësinnig die besluit geneem om die afspraakoefening uit te skakel en af ​​te skort terwyl hy nie in kontak was met grondbeheerders nie. Teen die tyd dat Gemini 5 die Midde-Stille Oseaan bereik het, het die druk gedaal tot slegs 880 kPa wat die sending bedreig het met 'n vroeë terugkeer.
Pete Conrad tydens sy eerste dag in 'n wentelbaan. (NASA)
Toe ons weer met die grondbeheerders in aanraking gekom het en met die erns van die brandstofselkwessie, het ingenieurs by McDonnell begin om die probleem op te los terwyl terselfdertyd bereken is om vas te stel hoe lank Gemini 5 alleen op sy beperkte batterykrag kan bly. Dit is deels gedoen om nie net te bepaal hoeveel tyd ingenieurs het om die probleem op te los nie, maar ook om Gemini se terugkeer lank genoeg te vertraag om 'n gunstiger herstelgebied te bereik, indien moontlik. Alhoewel daar bereken word dat Gemini 13 uur alleen op batterye in 'n wentelbaan kan bly, het die druk in die LOX -tenk teen 490 kPa gestabiliseer deur die vierde omwenteling. Toetse op grondhardeware en die versigtige aanvang van verskillende ruimtetuigstelsels het getoon dat die brandstofselle moontlik was om selfs onder hierdie onderdruk te werk. Ongelukkig was die afspraak met die REP nou nie moontlik nie. 'N Nuwe plan moes bedink word om 'n afspraak sonder die "klein rakker" te beoefen.
'N Fotomontage wat Conrad en Cooper in hul Gemini 5 -ruimtetuig wys. (NASA)
Intussen is die ruimtetuig in 'n vrye dryfmodus geplaas, terwyl Cooper en Conrad 'n broodnodige rus gekry het op 'n verstrooide slaapskedule waar een van die ruimtevaarders altyd wakker was om ruimtetuigstelsels te monitor en ander take uit te voer. Ongelukkig kon Cooper en Conrad nie beter slaap as wat McDivitt en White tydens die Gemini 4 -sending gedoen het nie. Kommunikasie met die grond en enige aktiwiteite in die strakke perke van die Tweeling -bemanningskajuit het dit vir die ruimtevaarder "buite diens" moeilik gemaak om te slaap. Die feit dat die kajuit 'n bietjie te koel geword het terwyl dit in die vrye dryfmodus was, het die situasie net meer ongemaklik gemaak. Uiteraard was veranderinge nodig om die bemanning te laat rus.
Met die opwinding van die eerste dag agter die rug, het Cooper en Conrad oorgeskakel na 'n roetine van eksperimente en moniteringstelsels aan boord van die ruimtetuig. Op die derde dag van die sending het Cooper en Conrad 'n ontmoetingsoefening uitgevoer met 'n 'fantoom' Agena -teikenvaartuig. Op grond van berekeninge en opdragte van grondbeheerders sowel as hul boordrekenaar, het die bemanning suksesvol 'n spoedige ontmoeting uitgevoer wat hulle binne 500 meter van hul beoogde teikenpunt gebring het, wat die tegnieke demonstreer wat nodig sou wees vir die komende Gemini 6 -sending na ontmoeting en dok met 'n regte teiken.
'N Uitsig oor Cape Kennedy, Florida vanaf Gemini 5 die dag na die bekendstelling daarvan. (NASA)
Na hierdie suksesvolle demonstrasie het Cooper en Conrad weer die ruimtetuig afgeskakel en in die daaropvolgende dae in 'n vrye dryfmodus gegaan. Hulle het radartoetse uitgevoer met 'n grond-gebaseerde transponder, sigstoetse, rook van 'n brand in Laredo, Texas, waargeneem en gepoog om 'n patroonborddoelwit waar te neem wat hulle vir hierdie eksperiment voorgehou het, waargeneem. Later het die bemanning 'n Minuteman I-lanseer vanaf LF-06 by die Vandenberg-lugmagbasis in Kalifornië waargeneem, met die kodenaam "Shuttle Train" geborg deur die Strategic Air Command (SAC). Vir hul derde nag in 'n wentelbaan is Cooper se versoek om ononderbroke slaap uiteindelik toegestaan. Daardie aand het Cooper sewe uur geslaap terwyl Conrad vyf uur gekry het.
Treaty of Rente
Neil Alden Armstrong, age 6 Ensign Neil A. Armstrong, United States Naval Reserve, 23 May 1952. (U.S. Navy) Ensign Neil Alden Armstrong, United States Navy, circa 1951. (U.S. Navy) Ensign Neil A. Armstrong, as wingman to Lieutenant (j.g.) Ernie Moore, is flying the second Grumman F9F-2 Panther, Bu. No. 125127 (marked S 116), assigned to VF-51, USS Essex (CV-9), 1951. (Naval Aviation Museum) 3 September 1951, Ensign Neil A. Armstrong was flying his Grumman F9F-2 Panther, Bu. No., 125122, escorting a photo reconnaissance aircraft over Korea when his airplane was damaged by enemy ground fire. At low altitude, he struck an anti-aircraft cable which further damaged the fighter and made it impossible to land. Armstrong was able to reach friendly territory and ejected safely. This photograph was taken a short time later. (Amerikaanse vloot) NASA Engineering Test Pilot Neil A. Armstrong, 1958. (NASA) NASA test pilot Neil A. Armstrong dons a David Clark Co. MC-2 full-pressure suit before his first flight in the North American Aviation X-15 hypersonic research rocketplane, at Edwards AFB, 30 November 1960. (NASA) Neil Armstrong with the first North American Aviation X-15A, 56-6670, on Rogers Dry Lake after a flight, 1960. Armstrong made seven flights in the X-15, including the longest, "Neil's Cross Country". (NASA) NASA Research Test Pilot Neil A. Armstrong with the Bell X-14 at NASA Ames Research Center, February 1964. (NASA via Jet Pilot Overseas) NASA Project Gemini astronaut Neil A. Armstrong during a field training exercise near Cimarron, New Mexico, June 1964. (NASA via Jet Pilot Overseas) Astronauts David R. Scott, Pilot (left) and Neil A. Armstrong, Command Pilot (right) with U.S. Air Force pararescue jumpers at the end of the nearly disastrous Gemini 8 mission, 17 March 1966. (NASA) NASA Project Apollo Astronaut Neil A. Armstrong with a Bell Aerosystems Lunar Landing Research Vehicle, 1969. (Ralph Morse/Time Life Pictures/Getty Images) Neil Alden Armstrong, Mission Commander, Apollo 11, 16 July 1969. (NASA) Neil Armstrong steps onto the Moon, 10:56 p.m. EDT, 20 July 1969. (NASA) Neil Alden Armstrong inside the Lunar Module Arend on the surface of The Moon, 20 July 1969. (Edwin E. Aldrin, NASA) Professor Neil A. Armstrong in his classroom at the University of Cincinnati College of Engineering, 1974. (Peggy Palange, UC Public Information Office) An 8-foot tall bronze statue of Neil Alden Armstrong, sculpted by Chas Fagan, sits in front of the Neil Armstrong Hall of Engineering at Purdue University, West Lafayette, Indiana.