So op ‘n mespunt word alles omgekeer, word ‘n mooi reis van tagtig jaar die mindere teenoor ‘n kortetjie wat nog voorlê. Die lewe word net ‘n neutedop. Die nagereg is 'n dobberbootjie na oseane waar rus is en waarin afskeid soos in ‘n juweelkissie verpak is. Die dwarshout van die lewenskruis word die stut en die wegwyser na die laaste mooi van sagte mere waar die nimfe speel.
Juis by waterplekke word weer stilgestaan. Dis weer by Lüderitz met sy Diazkruis. Dis sagte skuim van ‘n klotsende brander wat jou sonkant streel, of Hardap wanneer die sluise oopgetrek word. En dan weer die magtige Ruacana met sy sproei. Of dis die jaar toe die Kalahari reën gekry het.
Daar was lof en veroordeling. Juis ‘n geprys wat my byna op ‘n dwaalspoor gebring het. Eers later het die regte verwerking daarvan ingetree. God het die woord gegee, die woord het die lof gedra en jy was net die middelman wat die masjien gestook het. Jy’s net die kneg wat in die skadu van die Meester beweeg. En daar was die kere wat skryfsels seergemaak het. Nooit was kwaad bedoel nie. Dit was net sienings in botsing. Kan van vyande nie onthou nie.