Geskiedenis van sokker taktiek en speelvorming - Inligting
Geskiedenis van sokker taktiek en speelvorming
Voetbaltaktieke is die strategieë wat die lede van die een kant gebruik om die doeltreffendste met hul teenstanders mee te ding. Hierdie taktiek word gewoonlik deur bestuurders of afrigters bedink. Byvoorbeeld, die regter-agterspeler kan aangesê word om die buitekant links te dwing om na regs te hardloop en hom sy swakker voet te laat gebruik.
Die belangrikste is dat taktiek verwys na die spelstelsel of spanvorming wat die bestuurder of afrigter gebruik. Die eerste sokkerspanne in die 19de eeu was geneig om 'n stelsel van agt voorspelers te speel, met 'n doelwagter, agterspeler en driekwart as verdedigers. In die 1870's het suksesvolle spanne 'n effens ander formasie gebruik wat sewe voorspelers, twee agterspelers en een heelagter ingesluit het. Gedurende hierdie tydperk is groot klem gelê op die dribbelvaardighede van individue.
In die 1880's het William Sudell en Tom Mitchell spelers uit Skotland begin koop en hul spanne, Preston North End en Blackburn Rovers, het baie suksesvol geword. Hierdie spelers het die sogenaamde 'Skotse styl' saamgebring, wat meer klem gelê het op aangee as dribbel.
Die eerste seisoen van die Football League het in September 1888 begin. William Sudell en sy Preston North End -span het die eerste kampioenskap gewen sonder om 'n enkele wedstryd te verloor en die naam "onoorwinlike" gekry. Preston het ook Wolverhampton Wanderers met 3-0 geklop om die FA Cup-eindstryd van 1889 te wen. In daardie seisoen het Sudell die 2-3-5-formasie gebruik (twee agterspelers, drie-half-agterspelers en vyf voorspelers).
Die sukses van Preston North End het ander klubs oorreed om die 2-3-5-formasie aan te neem. Hierdie stelsel oorheers sokker tot 1925 toe die FA besluit het om die onkantreël te verander. Die verandering het die aantal opposisiespelers wat 'n aanvaller tussen hom en die doellyn benodig, van drie na twee verminder.
Charlie Buchan, wat vir Arsenal gespeel het, het aan die bestuurder Herbert Chapman voorgestel dat die span hierdie wetswysiging moet benut om 'n nuwe spelformasie te skep. Die idee was dat die middelste helfte, eerder as die twee agterspelers, verantwoordelikheid moes neem vir die buitekantval. Die agterspelers het net voor die middelste helfte gespeel, terwyl een van die voorspelers terug in die middelveld gebring is. Die formasie is dus verander van 2-3-5 na 3-3-4. Dit het ook bekend gestaan ​​as die "WM" formasie.
Die stelsel het 'n teenaanvalspel ontwikkel. Dit het berus op die verbygaande vermoë van Alex James en doelskieters soos David Jack, Cliff Bastin, Jack Lambert en Ted Drake. Sukses was nie onmiddellik nie en eers in 1930 het Arsenal die FA Cup -eindstryd gewen.
Die daaropvolgende seisoen het Arsenal hul eerste First Division -kampioenskap ooit gewen. Alex James is 'n groot deel van die 1931-32-seisoen beseer, en dit was 'n belangrike faktor dat Arsenal die titel met twee punte aan Everton verloor het. James was op sy beste in die seisoen 1932-33. Arsenal het die eerste afdeling met vier punte gewen. Hulle het ook daardie seisoen 'n klubrekord van 118 doele in die liga aangeteken. Arsenal het ook die volgende seisoen die liga gewen en Huddersfield Town in die tweede plek verslaan. Teen hierdie tyd is die WM -formasie deur die meeste klubs in die Football League gebruik.
Herbert Chapman was een van die min bestuurders wat voor wedstryde by die besluitneming van taktiek betrokke geraak het. Jimmy Ruffell het tussen 1920 en 1937 vir West Ham United gespeel. Die span word bestuur deur Syd King, maar hy beweer dat dit Charlie Paynter was wat oor die span se taktiek besluit het: "Syd King was 'n goeie bestuurder. Maar hy het die hele dag verlaat. vandag se dinge aan ons afrigter Charlie Paynter. Dit was Charlie met wie die meeste van ons oor enigiets gepraat het. Syd King was meer daaroor om transaksies te doen om spelers vir West Ham te laat speel. "
Gelyke opmerkings is gemaak oor Joe Smith wat Blackpool bestuur het tussen 1935-1956. Stanley Matthews het aangevoer dat Smith: "Nooit 'n goeie taktikus of selfs 'n redelike een nie, hy was nietemin die beste bestuurder vir wie ek ooit die voorreg gehad het om voor te speel. Joe het die beste in my na vore gebring omdat hy my toegelaat het om my natuurlike spel te speel. Ek sal altyd dankbaar wees vir sy ondersteuning en geloof, veral as ek terugkyk na die oomblikke toe situasies my laat twyfel het aan myself en my eie vermoë ... Joe was 'n wonderlike sielkundige wat 'n gemiddelde speler kon laat glo en optree as 'n goeie speler, en 'n goeie speler as 'n baie goeie speler. Hy het 'n paar baie goeie spelers geteken, en dit is die moeilikste deel van 'n bestuurder se werk. Joe het dit keer op keer gedoen. Soos ek al voorheen gesê het, het 'n bestuurder nie hulle weet vir goeie spelers wat hulle moet doen. "
Cyril Robinson het in die FA Cup -eindstryd van 1953 vir Blackpool teen Bolton Wanderers gespeel. Hy het later beweer dat Smith voor die wedstryd gesê het: "gaan daarheen en laat hulle klop". Volgens Stanley Matthews het hy gesê: "Gaan uit en geniet dit. Wees die spelers wat ek weet, en ons sal regkom."
Stan Mortensen het ook onder Joe Smith in Blackpool gespeel. Hy het ook toegegee dat Smith min tyd spandeer het oor taktiek, wat aan Harry Johnson, die kaptein, oorgelaat is: "Joe het 'n uitstekende deug onder al sy ander - en hulle is baie. Hy is omtrent die beste verloorder en wenner in sokker. As ons wen, is hy nooit in die lug nie en droom hy van kampioenskappe; en as ons verloor, is hy vinnig vertroostend en val nooit in die mond nie. Joe was so lank in die spel as speler en bestuurder dat hy weet Baie goed dat een nederlaag nie neerslag beteken nie, maar meer as een oorwinning dui op die wen van die beker of liga. "
Terwyl ek in Skotland was, het ek kennis gemaak met die Calthorpe Football Club, wat vroeër die tweede span van Queen's Park gespeel het. Daar was 'n paar baie billike spelers in die Calthorpe en ek het besluit toe ek in Birmingham aankom om by hulle aan te sluit. Maar een van my mede-werkers, George Uzzell, het Aston Villa vir my genoem as 'n klub wat vinnig na vore gekom het en my gevra om lid daarvan te word. Ek het 'n geruime tyd getwyfel, maar uiteindelik het my vriend my vertel dat 'n 'broer Scot', mnr. George Ramsay, die Villa -kaptein was, en dit het my besluit. Mnr. Ramsay was 'n Glasgow -man en het hom baie inspan om die Villa -span in die voorste posisie te bring. Hy was self 'n goeie regse voorspeler en is goed ondersteun deur W. B. Mason. Dus het ek na meneer Ramsay gegaan en ons het dadelik goeie vriende geword en dit bly tot vandag toe.
Mnr. Ramsay was feitlik die stigter van die Aston Villa Football Club. Hy het goeie onderrig in die spel gehad terwyl hy in Skotland was, en as lid van die Oxford Club het hy baie ervaring opgedoen en aan verskeie eersteklas wedstryde deelgeneem. 'N Kort rukkie voor hy vertrek het sy klub drie keer gelykop met die Glasgow Rangers vir die Scotch Cup. Hy was besig om sy doel te behou en vertel dat hy by die laaste geleentheid sy doel gered het ten koste van 'n gebreekte neus.
Mnr. Ramsay was 'n groot speler en kon enige posisie inneem en goeie rekenskap van homself gee. Toe hy na Birmingham kom, vind hy voetbal hier in 'n baie agterlike toestand. Die vier vernaamste klubs was St. Mary's, Aston Unity, Calthorpe en die Birmingham. Op 'n dag het meneer Ramsay 'n paar seuns gesien wat saam speel in die groot openbare park wat na Parkweg, Aston kyk, en hy kyk na hulle met 'n mate van nuuskierigheid en vermaak. Hulle was verbind met die Villa Cross Wesleyan -kapel en het slegs die mees primitiewe idees van die spel. Ramsay beskryf hul spel as ''n stamp teen die man en 'n groot skop na die bal;' hulle was heeltemal onkundig oor dribbel en was blykbaar in die mees rudimentêre stadium van kennis - nogal 'jeugdig', soos mnr. Ramsay gesê het.
Toe hy 'n rukkie na die seuns gekyk het, het hy met 'n omstander gepraat en voorgestel dat hulle twee by die wedstryd moes aansluit. Toe roep hy na een van die spelers, William Weiss by die naam, en stel voor dat hy aan die een kant en sy toevallige kennis aan die ander kant mag speel. Toe sy breë Scotch na baie moeite verstaan ​​is, is die voorstel aanvaar en het Ramsay begin speel. Hy het gou getoon dat die wetenskap beter was as al hul groot skoppe en hy dribbel maklik die bal verby die manne wat nog nooit so 'n vertoning gesien het nie. Hulle was verbaas toe hulle sien hoe hy speel en toe alles verby is, omring hulle die speler wat die bal geslaan het.
Die invloed van Ramsay, destyds Hunter, het daartoe gelei dat Villa 'n ingewikkelde verbygaande spel ontwikkel het, 'n revolusionêre stap vir 'n Engelse klub in die laat 1870's. Dit was 'n speelstyl wat gebaseer was op die destydse wat in Skotland algemeen was, wat destyds in Skotland algemeen was en wat deur Queen's Park, die kant van Glasgow, aangevoer is. Hierdie soort gesofistikeerde spanwerk is selde in Engeland gebruik. In plaas daarvan sou individue probeer om die bal so ver as moontlik op hul eie te neem totdat hulle deur 'n teenstander gestop is.
Ons het van Nottingham na Birmingham gereis en die nodige klere vir opleiding gekry en dieselfde aand na Droitwich gegaan. Buite die stasie wag 'n rem op ons en op 'n pikdonker nag ry 'n tiental van ons deur die stil landpaaie na 'n klein plek op die rivier Severn, genaamd Holt Fleet.
Hier het ons om middernag aangekom, en toe ons moeg was vir die dag se inspanning en lomerig was, het ons in die bed geval. Die hotelverblyf in daardie dae by Holt Fleet was van 'n beperkte aard en die gasheer was nie gewoond daaraan dat sulke groot partytjies verblyf vra nie. Hy was nie voorbereid vir ons nie, en die eerste aand moes ons dit moeilik maak. Ses van ons het op 'n boonste solder geslaap waarin drie beddens neergesit is. Ek sê ons het geslaap, maar dit is nie heeltemal korrek nie. Ons is daar laat slaap, maar die pes wat snags bekruip, was teen ons.
Dit alles is natuurlik later herstel deur die gasvrye gasheer, wat sy uiterste bes gedoen het om ons gemaklik te maak. Maar u sal wonder waarom ons hierdie plek vir ons doel gekies het. Dit was nie ons ontdekking nie, maar dit is aanbeveel deur W. G. George, die kampioen myl-hardloper. Dit was sy gewoonte om, tydens opleiding, tussen Bromsgrove en Droitwich en Holt Fleet tussen hierdie twee plekke te loop. Die distrik is baie gunstig vir atlete. Daar is 'n mooi oop stuk land en daar is 'n rivier, wat elke boot bied om te vaar en te swem. Dan is die wandelinge oral heerlik en die pekelbad in Droitwich is natuurlik baie gerieflik.
Sedert ons daar was, het ander voetbalspanne die voordele daarvan beleef, veral die Wolverhampton Wanderers. Hier het ons 'n week by ons afrigter, Billy Gorman, gebly. Hy was 'n beroemde naelloper en het 'n spesiale voorgee gewen; en toe hy ophou om self aan openbare wedstryde deel te neem, het hy hom toegewy aan die opleiding van atlete en 'n hoofmaat.
Ons het elke oggend om agtuur vinnig opgestaan ​​en ontbyt geneem. Daarna het ons 'n uur of wat rondgeloop soos ons wil. Daarna trek ons ​​ons uniform aan en met toestemming, wat goedgunstiglik toegestaan ​​is deur Lord Dudley se opsiener, is ons toegelaat om die grond agter die hotel te gebruik vir naellope en hardloop. Dit was nuuskierig om die verskil waar te neem wat vinnig in sommige of ons fisiese vermoëns gemaak is. Daar was byvoorbeeld Dennis Hodgetts, wat ons stadige man genoem is. Tot op hierdie tydstip ontbreek hy inderdaad aan die gewenste kwaliteit van snelheid wat so goed op die veld dien. Maar na hierdie opleiding het hy wonderlik ontwikkel tot een van die vinnigste in die stel en is hy slegs uitgeblink deur Richard Davis (laat van die Walsall Swifts) wat die reputasie gehad het dat hy die vinnigste speler vir kort afstande was. Al die ander was baie vinnig: Albert Brown, Joey Simmonds, Jack Burton, Freddy Dawson, Howard Vaughton, Harry Yates en Albert Allen, maar die naelloop het hul vorm geweldig verbeter.
Wat my betref, het ek hardloop vir lang afstande, met Warner, ons doelwagter, wat nie 'n spesiale behoefte gehad het vir hierdie opleiding nie en Coulton, vir my metgeselle. Albert Allen, ek moet hier verduidelik, was ons reserweman wat bereid was om Dawson se plek in te neem indien nodig, want Freddy het sy knie ernstig seergemaak en ons was baie onseker of hy sou kon speel. Maar op die regte tyd het die hele span die vraag gestel en hulle besluit dat hy fiks is, dus was Allen nie nodig nie.
Wel, so het die oggend gegaan. Soms het die span agt of tien myl langs die heerlike bane geloop, onder leiding van een of twee van die lede van die komitee en ek, en dan het ons teruggegaan om te eet.
Na die ete is ons weer toegelaat om te kuier en dan is die span byeengeroep vir sokkeroefening, 'n heer aan 'n ander kant van die rivier het 'n geskikte stuk grond tot ons beskikking gestel. Hier het ons 'n uur en 'n half hard gewerk, ons in die hele wetenskap van die spel vervolmaak en elke truuk waaraan u kon dink, bemeester. Dit was sport, maar ons was baie ernstig en alhoewel ons dit geniet het, het ons geen moeite gespaar om alles wat ons moes leer, te leer nie.
Toe ons terugkeer, is ons deur die afrigter ingevryf en ondersoek en daarna gaan sit en tee drink. Na die maaltyd het ons gereeld anderhalf kilometer gestap; en teen tien elke aand was die Villa -span in die bed. So was ons opleiding daagliks.
Vir ontbyt het ons ham en eiers, of vis, en ons het tee of koffie gedrink. Ons het geen middagete gehad nie, behalwe miskien 'n glas bier as ons daaraan gewoond was. Vir aandete het ons vis, meestal, salm of lampreys. Ons gasheer het nie selde 'n vars gevangde salm ingebring nie en by een of twee geleenthede het ons dit geniet deur ook op visvang-ekspedisies te gaan. Soms het ons 'n bietjie braaivleis of skaapvleis en soms voëls; maar vis was die algemeenste aandete. Tee bestaan ​​uit tjops en steaks en ons gaan slaap sonder aandete.
Elke dag was natuurlik nie dieselfde nie en ons het klein avonture gehad wat 'n aangename variasie in die roetine gevorm het. Dit was vir ons 'n besondere plesier om ons ou ou afrigter, langs die oewer, langs die rivier te sien en geduldig te wag op die vis wat nooit gekom het nie, maar daar was geen gebrek aan afleiding in die nag nie. Kussingsgevegte was nogal aan die orde van die tyd, en aangesien die meeste van ons gewoond was aan die voordele van die stadslewe, was dit net natuurlik dat ons sou probeer om soveel vermaak as moontlik te vind op die rustige plek buite die wêreld. Op sommige van die nagte is ons in die hotel gehou deur die graafplukkers sonder werk, wat 'n eerlike sent verdien om hulself soos Rooi Indiërs aan te trek, vere in hul pette te steek, hul gesigte swart te maak en allerhande wild te doen. manewales, dans en sing.
Regte taktiek, ek stem saam, begin in die kleedkamer wanneer klubbeamptes die spelers 'n idee kan gee van die algemene metodes, swakhede en sterkte van die opposisie. Dit is dan dat nie een nie, maar verskeie planne gemaak word, of gemaak moet word, sodat die opposisie op sy swakste punt aangeval kan word en ondersoeke gemaak kan word waar ander swakhede vermoed word.
Mobiliteit is die geheim van enige span se sukses, en dit beteken dat die kaptein op enige gegewe tydstip sy plan moet oorskakel na 'n ander taktiese beweging waaroor elke lid van die span bespreek en ooreengekom het.
Ek kan byvoorbeeld nie saamstem dat een van vorentoe, wat nog te sê van twee, altyd effens agter in sy aanvallende kollegas moet wees nie. Dit is nie altyd moontlik nie. Ek stem saam dat solank as wat die ander vier vorder en resultate lewer, die metode kan voortgaan, maar as daar nie resultate is nie, moet stappe geneem word om dit reg te stel, en dit kan lei tot 'n aanval op al vyf .
Die taktiese planne en planne van 'n span moet altyd vloeibaar wees, en 'n kaptein en sy span moet altyd gereed wees om dit aan die gang te kry. 'N Besluit van die verdediging om 'n aanval teen te werk, moet self weer deur 'n ander plan gekant word. Positiewe optrede is altyd die beste beleid wat enige span kan volg: 'n energieke en veelsydige aanval is die weg na oorwinning. 'N Negatiewe beleid om nederlaag te vermy, wat dikwels aangeneem word, veral deur 'n "weg" -klub, is nie 'n gelukkige oplossing vir die probleme van 'n span nie.
Arsenal het die afgelope seisoene 'n eie metode gehad, en eerlikwaar glo ek dit nie vir 'n oomblik nie. Hoe gereeld het u gehoor dat hulle gekonsentreer het op die verdediging vir lang tye om hul teenstanders goed op die veld te lok, en dan word die bal skielik oorgeskakel na hul tot dusver ledige voorspelers wat dan niks anders gehad het om te jaag as om die bal in die net te sit nie. .
Daar was meer as die ou Arsenal -metode. Laat ons besef dat hulle 'n span sterre was, en hul voorspelers het nie so 'n groot oop ruimte nodig om 'n beweging te maak wat resultate sou lewer nie. Baie is die verdedigers in Engeland se eerste afdeling wat duiselig was om Arsenal -voorspelers te keer van die woord 'go'.
Ek sal nie hê dat die Arsenal -metodes reggestel is nie. Ek is daarvan oortuig dat by hulle, meer as by die meeste spanne, die vloeibaarheid van die span die belangrikste was: die volledige begrip tussen al die spelers, die wete dat elke man op 'n sekere tyd op 'n sekere plek sou wees volgens die manier waarop speel verloop het. Tans skryf Arsenal 'n slegte spel; hulle sal weer opstaan.
Gesprekke en besprekings in die kleedkamer is inderdaad baie belangrik. Spelers vergelyk notas uit vorige ondervinding. Die span se agente sal waarskynlik die opposisie in 'n onlangse wedstryd dopgehou het. Dit kan geen kwaad wees om twee en twee bymekaar te sit en 'n antwoord te kry in die vorm van 'n plan wat waarskynlik die opposisie sal uitoorlê nie.
Maar dit sou beslis verkeerd wees om vir die spelers te sê: "Dit is hoe u hierdie spesifieke spel sal speel; hou by die plan." Wat gesê kan word, is: "Dit is 'n waarskynlike manier om goed te begin, probeer dit 'n rukkie en as die resultate goed is, gaan dan voort."
Daar is 'n metode daarin, solank die kaptein oorbly om te besluit of die metode die regte is as hy sien hoe dit in aksie werk. Daar moet stand-by-planne wees en daar moet natuurlik altyd menings oorweeg word wat gereed is om in werking te tree.
Syd King was 'n goeie bestuurder. Syd King was meer daaroor om transaksies te doen om spelers by West Ham te laat speel. Maar hy was goed daarmee. Hy het ons na die beker -eindstryd gehaal en West Ham in 1923 bevorder, sodat u nie veel meer as dit kan vra nie.
Football Tactics basics: Die 4-3-3 formasie word verduidelik
Die 4-3-3 word in drie lyne op die veld uiteengesit-'n tipiese verdediging van twee middel- en twee agterspelers, drie sentrale middelveldspelers wat 'n driehoek kan vorm en drie aanvallers, een sentrale en twee wat op die flanke.
Beeld van soccer-training-guide.com
Die sleutel tot hierdie formasie is die wye voorspelers wat die enigste sentrale aanvaller flank. Hierdie spelers is veelsydige aanvallende spelers met tempo en skietvermoë, wat hul spoed op die vleuels gebruik voordat hulle na die doel toe sny. Cristiano Ronaldo is die uitstekende voorbeeld. Die enigste aanvaller self is moontlik 'n kragtige doelman of iemand wat diep val om verdedigers weg te sleep en ruimte vir die breë vorentoe te laat, in die beroemde 'False 9' -styl van Lionel Messi.
Hierdie stakers word bygestaan ​​deur ten minste twee van die sentrale middelveldspelers. Die sentrale middelvelders vorm 'n stywe driehoek in die middel van die veld en val dikwels in die rolle van 'skepper-vernietiger-verbyganger' om aan te val, te verdedig en besit te behou. Sommige middelveldspelers kombineer al hierdie elemente, maar 'n gebalanseerde middelveld is die sleutel tot die vorming.
Met 'n kompakte sentrale middelveld kan die agterspelers ook aansluit by die aanval en baie ruimte gebruik as gevolg van die hoë posisie van die breë voorspelers.
Die 4-3-3 is waarskynlik die mees oorweldigende van alle moderne formasies. Daar is 'n rede waarom baie van die mees dominante kant van Europese voetbal - Chelsea, Real Madrid, Barcelona - dit gebruik. Dit is die partye wat elke week 'n oorwinning verwag, met genoeg aanvallende krag om die span te oorkom wat vasbeslote is om met 'n loslootjie weg te gaan.
In besit laat die 4-3-3 ten minste 7 spelers toe om aan te val, aangesien die breë voorspelers die verdediging druk, kom die agterspelers agter hulle aan en twee van die sentrale middelveldspelers stoot vorentoe.
Die besondere kwaliteit van 'n goeie 4-3-3 is egter die verwurgende kwaliteit wat dit meebring. Dit kom uit die kombinasie van twee elemente, 'n drie -sentrale middelveld wat die besit kan oorheers deur verbygaande driehoeke en drie aanvallers wat hoog op die veld kan druk. Teenstanders vind dit moeilik om die bal te kry en dit is moeilik om dit te behou. Middelveldspelers kan nie die bal in die hande kry nie en word vinnig onder druk geplaas. Die verdedigers word gekonfronteer met drie mans wat hulle druk en daar is geen maklike balle teen die vleuels as die agterspelers opskop nie.
'N Volle funksionele aanvallende 4-3-3 is soos die gety teen 'n sandkasteel-dit kan 'n rukkie neem, maar dit sal uiteindelik deur die verdediging breek. En daar was nog nooit 'n 4-3-3 wat beter funksioneer as die Barcelona-span van 2008-09 onder Pep Guardiola in sy eerste seisoen nie, drievoudige wenners wat Manchester United in die eindstryd van die Champions League en Real Madrid in die liga oorheers het.
Die ander kant is dat 'n 4-3-3 wat die bal nie kan behou terwyl hy aanval nie, baie kwesbaar is. Die enigste spelers wat in die verdediging agterbly, is die middelskoppe en die verdedigende middelveldspeler. Dit skep 'n baie gevaarlike situasie op die toonbank, aangesien teenoorstaande breë spelers genoeg ruimte het om in te breek. Enigiets minder as 'n sterk verdedigende middelveldspeler, wat fisiek sterk is, uitstekende posisie het, baie pas en akkurate aangee kan die sentrale verdedigers baie blootstel. Een verkeerde plek en die teenstander het 'n gevaarlike toonbank.
Die 4-3-3 verg ook baie dissipline van sy wye spelers. Die potensiaal om blootgestel te word deur wye voorspelers wat nie kan terugspoor nie, is enorm. Heelagters wat 'n aanval aanval, moet die krag hê om 90 minute terug te jaag en te verdedig. Indien nie, sal teenstanders teen breë spelers oproer op die flanke kry.
Hoewel die naam van Paul Lambert deesdae modder om Villa Park is, was Villans optimisties oor die toekoms van die span. Die gevoel was die sterkste aan die einde van die 2012-13 seisoen, toe die algehele aanval van Abgonlahor, Benteke en Weimann gekombineer het om Villa uit die relegasiesone te verdryf. Die hoogtepunt was die sege van 6-1 oor Sunderland.
Ongelukkig, behalwe die voorste drie, was daar regtig nie die nodige materiaal om 'n stabiele span met verdedigende middelveldspelers in Yacouba Sylla en Karim El-Ahmadi en die voortgesette gebrek aan kwaliteit agterspelers te maak nie. Die probleem het tot hierdie seisoen voortgeduur, waar die twee verliese teen Arsenal en die blootstelling van Carlos Sánchez die kwesbaarheid van 'n 4-3-3 toon met 'n gebrek aan druk en 'n topverdedigende middelveldspeler.
Die 4-3-3 en Villa op die oomblik
Tim Sherwood het nie veel neiging getoon om die 4-3-3 te gebruik nie, en het blykbaar Benteke as 'n eensame aanvaller of in 'n paar met Abgonlahor verkies, en Andi Weimann was grotendeels beperk tot die bank. Dit is slegs gebruik in die eerste FA Cup -wedstryd teen West Brom toe Scott Sinclair en Charles N'Zogbia tot wydverspreide wye voorspelers aan weerskante van Gabby Abgonlahor gemaak is en amper deurgedruk het.
Die sleutelposisies van heelagter en verdedigende middelveldspeler word nog in hierdie Villa-span uitgewerk, so dit is onwaarskynlik dat ons hierdie formasie binnekort in Claret en Blue sal sien.
Meer artikels in die 7500toHolte Football Tactics Basics -reeks kan hier gevind word:
Historiese gebruik van die buitekante
Die eerste 90 jaar van taktiek het 'n algemene taktiese struktuur gevolg: hoë doelwitte oor die voorlyn en die oorblywende spelers wat die middel wegneem. Soos Wilson opgemerk het, was sokker in die vroeë dae hoogs geïndividualiseer. Dribbelvermoë was die kenmerk van 'n uitstekende speler, en 'n fisiese benadering was gelyk aan taaiheid. Vroeë verliese vir die Engelse het daartoe gelei dat Skotland die verbygaande kant van die spel ontwikkel het, maar beide benaderings pas binne die 2-3-5 piramideformasie.
Soos u op die onderstaande afbeelding kan sien, het die basiese struktuur van die piramide groter aanvalswydte moontlik gemaak terwyl dit beskerm was teen sentrale teenaanvalle. Die vaardige voorspelers is gedek deur middelvelders of middelskakels. Aangesien besit verloor is en spanne hul verdedigende derde ingeskakel het, het die middelskakels by die agterspelers aangesluit om numeries rekenskap te gee van die voorspelers van die opposisie.
In die 1920's het die legendariese afrigter Herbert Chapman die W-M-formasie bekendgestel. Die W-M, 'n variasie van die 2-3-5, het die voorwaartse lyn in lae gelê en 'n element van sentrale dominansie en triangulasie bygevoeg. Hierdie 2-3-3-2 verseker dat verlies aan besit die gevolg is dat die opposisie nog 'n verdedigingslinie moet uitvee. Chapman is bekend daarvoor dat hy resultate bo styl plaas, maar hoewel hierdie taktiekontwikkeling meer pragmaties en defensief was, begin dit 'n meer verdedigende, pragmatiese, resultaatsgebaseerde benadering tot die sport, 'n neiging wat nog 'n paar dekades sou voortduur een. Die vordering sluit in een, dan 'n tweede, in die middelste helfte, wat tussen die agterspelers val vir verdere verdediging.
Na die M-M het baie spanne trouens na 'n 4-2-4 beweeg. Histories was dit die volgende belangrike evolusie van taktiek. Die middelste helfte het nou die rolle aangeneem wat voorheen aan die agterspelers toegewys is, wat die middelskakels heeltemal terug gemaak het. Ongeag of die middel-agterspelers plat was of in 'n sweeper/stopper-opstelling was, word die agterspelers van die verlede meer as verdedigende dekking beskou.
In my soeke na die moderne buitekant, het ek 'n aantal historiese wedstryde ontleed. Die ondersoek na buite-agterspelers wat die beste lyste van alle tye gemaak het, het my na die volgende wedstryde gelei.
Brasilië vs Italië (21 Junie 1970)
Italië vs Brasilië (5 Julie 1982)
Met die uitsondering van Cruyff se Ajax, het die eerste drie wedstryde min rotasies gehad, wat gekies het vir 'n meer takties rigiede benadering. Terwyl die Brasilië- en Ajax -spanne van die sewentigerjare hul tyd ver vooruit was, was dit duidelik dat dit die eerste dae van 'n rewolusie was. Lynbreekpassings, posisionele triangulasie en intense druk was die grondslag van hul benadering. Boonop het Brasilië se gebruik van Carlos Alberto en Everaldo gesien dat die agterspelers aanvalsverantwoordelikhede op die veld aangeneem het.
Die sukses van die aanval op buite-rug het 'n paradigmaskuif veroorsaak. In plaas daarvan om die reklame in 'n oorbelaste middelveld te dwing, het spanne die agterspelers amper as 'n bykomende middelveldspeler gebruik. Namate die spel ontwikkel het, het agterspelers meer betrokke geraak by die aanval, wat ons spelers soos Roberto Carlos, Javier Zanetti, Philipp Lahm, Dani Alves en Marcelo gegee het. Nou sien ons nog 'n vordering, wat eintlik 'n terugkeer is na ons voetbalwortels.
Geïnspireer deur die totaalvoetbal van Michels en Cruyff, dui Juego de Posición van Barcelona en die hernuwing van Ajax op 'n evolusionêre vooruitgang in aanvallende voetbal. Na die petri-geregte van Cruyff, Ajax en Barcelona, ​​sien ons hoe sy studente en hul direkte mededingers die fundamentele taktiese beginsels van die 2-3-5 piramide aanpas by die moderne spel. Met 'n basiese begrip van die geskiedenis van die piramide en die ontwikkeling van die moderne buitebane, is dit tyd om noukeurig na die manifestasies en variasies van die 2-3-5 in die spel te kyk. In plaas van om 'n oorsig van elke span te gee, sal ons die taktiese teorie ondersoek wat hierdie nuwe toepassing van die piramide aandryf, 'n paar van die voorste spanne ter wêreld wys en 'n paar van die taktiese nuanses wat die klubs onderskei, aandui.
Brasilië, 1970 en die mooiste sokker in die geskiedenis
Voetbal is nie 'n gebrek aan verskynsels nie. Daar was fenomenale spelers, fenomenale truuks, doele, aangee, toneelstukke en ons het dit alles gesien. Fenomenale spanne het deur die geskiedenis stadions volgepak, wat massas in duisende (en die miljoene wat ingeskakel het) in groot ontsag oor hul vermoë gelaat het. Of dit nou 'n dummy, 'n elastiek of 'n doel uit die middelste sirkel is, dit is selde dat hierdie heldhaftige fantasie-heldinne hulle verbaas.
Maar terwyl aanhangers steeds hul afgode drapeer in superlatiewe wat andersins geskik is vir koninklikes, indien nie die gode self nie, is daar 'n presedent wat so 'n voetbalmagnaat verneder: die legendariese Brasiliaanse kant van 1970.
Agt jaar tevore, in die Estadio Nacional in Santiago, Chili, het Brasilië sy tweede agtereenvolgende Wêreldbeker gevier nadat Tsjeggo-Slowakye met 3-1 in die eindstryd verslaan het. Die vieringe het dae lank nie teruggetree nie, en die sterre Garrincha en Pelé, ondanks laasgenoemde wat die grootste deel van die toernooi deur 'n besering misgeloop het, is nou as nasionale ikone aangewys. Die ekstase het helder uitgebrand. Die feeste op straat het oorgegee aan die grimmiger realiteite van die tyd.
In 1961, te midde van groot verwarring, het João Goulart die amp van president in Brasilië aangeneem. Hy was voorheen die vise -president, maar toe die huidige leier, Jânio Quadros, uit die presidentskap bedank, word Goulart bevorder om die land te lei. Sy daaropvolgende hervormings het die publiek baie gepolariseer.
Goulart wou sekere nywerhede nasionaliseer om 'n sterker binnelandse ekonomie op te bou en die ekonomiese breuk tussen Brasilië en die VSA te verminder. Uit vrees dat die hervormings die eerste stappe was om by die Kommunistiese Blok aan te sluit, het baie Brasiliane en die parlement hul steun teruggetrek. Beïnvloeders het hom 'n kommunis genoem en die oproep tot 'n staatsgreep begin.
Op 1 April 1964, met rebelle troepe wat reeds in Rio de Janeiro was, het Goulart gedink om die moeite van 'n burgeroorlog te spaar en na Uruguay gevlug. Tien dae daarna is die stafhoof van die Brasiliaanse leër, maarskalk Castelo Branco, deur die kongres tot president verkies.
Die staatsgreep het Goulart en sy omstrede hervormings tot groot voordeel van Brasilië gedryf, maar het dit in nog dieper politieke onrus gedompel. Castelo Branco het die mag van die presidensie aansienlik uitgebrei. Enige posbekleër kan die grondwet na sy of haar smaak verander en enige politieke figuur afdank. Branco se opvolger, generaal Artur da Costa e Silva, het 'n nuwe wet onderteken wat die Kongres effektief ontbind, sensuur afgedwing het en die president se bevoegdhede verder vergelyk het met die van 'n diktator. Costa e Silva is weens sy gesondheid nie die res van sy termyn uitgedien nie, deur generaal Emílio Garrastazú Médici vervang.
Aangaande die amp in 1969, het Médici die slagspreuk van die Brasiliaanse militêre regime van harte aangeneem, "Brasil: ame-o ou deixe-o "(Brasilië: love it or leave it). Na jare van stygende inflasie, stadige ekonomiese groei en sosiale onrus, het Médici probeer om die klimaat te verander, maar hy vind dit goed. Onder sy ampstermyn het onderdrukking en marteling hoogty gevier. Joernaliste is swaar gesensor en andersdenkendes, valslik beskuldig of nie, is sonder verhoor opgesluit. Om te sê dat daar sosiale ongemak was onder Médici se diktatuur, sou die vriendelikste manier wees om dit uit te druk. To quell the masses, Médici found his alternative bread and circuses: football.
It is easy to forget that such tactical tweaks were radical innovations at the time. In terms of tactics and team identity, not much existed beyond the Catenaccio of the Italians – a rather new tactic within itself. Tostão's false 9 runs were first introduced just a bit more than a decade prior, when the Hungarians humbled the English 6-3 in 1953. But Brazil did not adopt an identity from Zagallo's tactics – those were mere instructions. Die Seleção played with Brazil's ever-present joga bonito mentality. The zest to 'play beautifully' is far more accredited to Saldanha. "Brazilian football," Saldanha believed, "is a thing played to music."
It was on 3 June in Guadalajara, Mexico that Brazil faced Czechoslovakia in their opener of the World Cup. Televised to the entire world in colour for the very first time, everyone tensely watched on. Pelé, absent from this same fixture in the final of the 1962 World Cup, kicked the game off. En so, die Seleção dazzled as the world marvelled.
Jairzinho turned the game. Tostão, from deep, played him a wonderful pass that left the Brazilian with one defender and the goalkeeper in his sight. He outpaced his man and slotted the ball into the bottom corner. Rivelino then secured the 3-1 victory with yet another strike from the edge of the box. Die Seleção had laid Brazil's fears to rest. The past was to hold no bearing on the present. A country at its lowest point and facing an opponent to whom it felt inferior to most, was now en route to the World Cup final. Life in Brazil no longer felt so dire.
It was their story: an oppressive dictator presiding over a country in peril and a team gunning for glory to salvage some form of happiness for its despairing countrymen. It was their players: strong, fast, skilled, each capable of inventing a priorly unseen moment of magic. It was their football: quick, imaginative, and full of flair, Brazil set the precedent for a fluid and potent offence. Dit was joga bonito – the zest to play beautifully.
Sanjeev Shetty is a sports journalist with nearly twenty years' experience. He works for the BBC as a producer and reporter on their international services covering their sports news channels. Hy is die skrywer van No Middle Ground en Messigraphica. Sanj lives in Cheshire, UK with his family.