Die grootste persentasie van jongmense wat oor sy praktyk se drumpel stap vir berading is jongmense sonder hoop, sonder drome, sonder enige positiewe verwagting oor die toekoms. Hulle glo nie meer dat daar vir hulle ‘n toekoms in die lewe, en veral in ons land is nie. Veral nie werksgeleenthede nie. Waarom moet hulle dan leer en studeer? Waarom moet hulle nog positief wees? Want daar is geen rede meer vir hoop, geen rede meer oor vir drome droom nie. Die lewe, kom oor baie se tong, is net nie meer die moeite werd nie.
Waar lê die toets of ons werklik, die Woord lees, of ons werklik naby, by en saam met God leef? Die Woord antwoord self op hierdie vraag baie duidelik en baie maklik verstaanbaar: in die aankweek van ‘n regte lewenswyse. In die lewe van ‘n Christelike lewe. En wat is dit, sou u vra? Ons sou hieroor baie kan sê, maar kom ons sê net die volgende:
Verder, broers en susters, moet ons wat ons van God glo, en uit sy hand ontvang, sigbaar en waar maak in ons lewe teenoor ander. Dit help tog nie ons bely van God dat Hy werklik sorg, maar ons wil nie ook versorg nie. Hoe sorg God? Hy doen vir ons alles om die verhouding tussen Hom en ons in stand te hou — en te laat groei. Daarom vergewe Hy, gee Hy wat nodig is, oorlaai Hy ons met liefde, toon Hy onmeetbare geduld.