bekroning is geoorloof vir die werk van ’n skrywer wat in die tydperk onder behandeling te sterwe kom”
skrywer oorlede was (kyk bladsy 137). In 1964 het F.I.J. van Rensburg ’n postume bekroning genoem as
Hierdie besluit is voorafgegaan deur ’n versoek deur Hiemstra dat die reglement se bepaling ten opsigte van
bekroning vir ouere werk in ’n vorige tydvak vóór hierdie tydvak onder beskouing, so gewysig word dat
die Fakulteitsraad beveel ’n aantal persone (met prioriteit) by die Akademieraad aan vir benoeming in
hiermee is dit in 1940 beskou as ’n weiering indien ’n voorgestelde lid van die Breë Kommissie nie skriftelik
Die nuwe wetgewing het die skep van onderkomitees en die daarstelling van reglemente vir hulle moontlik
Hy het daarop gewys dat hy nie pleit dat hyself by so ’n kommissie ingesluit moes word nie aangesien hy