Geskiedenis van Cuzco, die naeltjie van die Inca-ryk - Versamelings
Geskiedenis van Cuzco, die naeltjie van die Inca-ryk
Die stad Cuzco, of Cusco volgens die amptelike spelling is dit geleë suidwes van Peru, In die Andes-bergreeks. Dit word tot die historiese hoofstad van Peru verklaar en is die sewende stad met die grootste bevolking in die land, met ongeveer 406 000 inwoners. Net so is dit een van die stede wat die meeste toeriste-aantreklikhede per jaar in die land genereer.
Geskiedenis van Cuzco, die oorsprong
Die stigtingsoorsprong van die stad Cuzco is mities, soos dit met al die groot antieke stede gebeur.
By 1ste millennium vC Die streek Peru was 'n gebied bevolk deur 'n menigte kulture, wat, soos blyk uit hul keramiekproduksies, wesenlike onderskeidende kenmerke gehad het.
Die stigtingsmite van Cuzco, waarvan daar verskeie weergawes is, skryf die oorspronklike beroep toe deur goddelike ontwerp van Inti, die songod, tot die groot vegter Manco Capac en sy gesin, in 'n afgeleë tyd waarvan die presiese datum nog nie bekend is nie.
Die eerste dorpe het hulle in Cuzco gevestig geassimileerde plaaslike kulture, wanneer dit nie onderwerp is nie, en het gou begin met 'n proses van uitbreiding wat daartoe sou lei dat die Inca-gebied 'n Ryk van oor 600,000 vierkante kilometer, waarvan die hoofstad presies die stad Cuzco was.
Hulle het 'n dualistiese opvatting van die wêreld gehad en as sodanig het hulle die grondgebied van die land verdeel Cuzco in twee streke, die hooglande en laaglande, Hanan Y Hurin.
Cuzco, wieg van die Inkas
Die afstammelinge van Manco Capac het volgens die oorblyfsels ongeveer 1200 gevorm, 'n soort hoofskap of minderjarige heerskappy wat mettertyd groot belang gekry het en waarvan die inwoners, die skeppers van die Killke keramiek kultuur, op 'n stadium het hulle die naam Incas geneem.
Die Inkas Hulle het 'n baie hiërargiese politieke en sosiale organisasie gehad wat daarin kon slaag om 'n volledig georganiseerde hoofstad op te rig, waarvan die vierkantige plan enige Romeinse stad kon herinner.
Van daardie legendariese Manco Capac en sy gesin, 'n hele reeks konings of Inkas het gevolg dat hulle uiteindelik geskei is, tot op die punt dat hulle nie die grond kon raak of die paleis kon verlaat nie, behalwe op godsdienstige feeste om plebeise besmetting te vermy.
Die senuweesentrum van die Ryk dit was Cuzco self. Tussen 1 200 en 1 400 is die fondamente van die politieke en godsdienstige organisasie gelê.
Nie sonder rede het die Inkas hul hoofstad genoem nieQosqo, wat in Quechua, die taal en skrif wat hulle ontwikkel het, beteken naeltjie, sentrum.
Onder die heerskappy van Pachacútec, van 1438 tot 1463word die Ryk as sodanig gekonsolideer. Begin 'n beleid van territoriale uitbreiding wat die stad verander het van 'n curacazgo (politieke ontwikkelingsproses) tot 'n groeiende groot moondheid, omliggende stamme soos die Chancas te onderwerp en hul gebiede te annekseer.
Ek weet die oorspronklike uitleg van die stad herorganiseer dit 'n veervorm gegee en 'n verbouingsplan en openbare werke van stapel gestuur wat die stad die grootheid sou verleen waarmee die Spanjaarde dit gevind het met hul aankoms in die 16de eeu.
Terselfdertyd is landbou-konstruksies bevorder, woonbuurte en huise opgeknap en openbare en godsdienstige geboue gebou.
Cuzco het op hierdie manier gestyg as 'n kragtige stedelike kern afgebaken deur die omliggende riviere (Saphi en Tullumallo) en waarvandaan paaie na ander nabygeleë nedersettings begin het, wat die betrekkinge en kommersiële uitruil met ander volke van Peru bevoordeel het.
Die Keiserlike cuzco Dit is gevorm deur 'n groot stedelike, hoflike en paleisagtige hart, gereserveer vir 'n paar bevoorregte edeles en priesters, en 'n reeks van wat ons vandag satellietstede of -buurte sou noem wat gereserveer is vir gewilde groepe, verbonde aan mekaar, waarin die landbou- en veebedrywighede.
Die Spaanse verowering
Die Inca-prag in die baan van Cuzco sou in 1533 eindig met die verowering van Pizarro, wat in Maart die volgende jaar die stad met 'n Spaanse teken herskep het.
Daar word beraam dat die spelling van Quechua in daardie tyd verander is na "Cuzco" om dit aan te pas by die Spaanse fonetiek.
Die sestiende eeu
Gedurende die 16de eeu, tydens die totstandkoming van die koloniale modelle van staatsorganisasie en institusionalisering van die onderkoning, was Inca-opstand teen die Castiliaanse bewind gereeld, totdat een in 1572 onder leiding van die troepe van Tupac Amaru, afstammeling van die voorvaderlike konings, is vernietig en sy leier gevange geneem.
Die Spaanse het die stedelike omgewing van die stad nie veel verander nie: die oorspronklike inheemse konstruksies het die vervaardiging van talle geboue nie vergemaklik nie, en in baie gevalle is Spaanse huise op Inca-geboue gebou.
'N Goeie voorbeeld hiervan is die Santo Domingo-klooster, sit op die antieke mure van die Tempel van die Son, of die Cuzco-katedraal, wat bo-op die majestueuse paleis van Viracocha opgerig is.
Die huidige ruimtelike ordening van stedelike beplanning stem dus baie ooreen daarmee gehad in die tye van die Inca-ryk.
Die sewentiende eeu
Langs die XVII eeu, Sou Cuzco geleidelik iets van belang in die land verloor tot nadeel van die groot mynsentrums, soos Potosí, maar hy het steeds 'n groot aantal inwoners bevolk, veral inheems (ongeveer 4000 Spanjaarde in vergelyking met 20 000 inboorlinge).
Die Koloniale argitektuur dit is geïntegreer in die beeld van die stad, soos gesien in die reeds genoemde godsdienstige geboue, soos die katedraal, of selfs in die huise self.
Op daardie tydstip die huidige Hoof plein, in die middel en langs die katedraal, ook sit op 'n antieke Inca-ruimte.
Die plein het die daaglikse, sosiale en kommersiële lewe van die inwoners van Cuzco, sowel as die godsdienstige vieringe saamgevoeg.
Dit het ook in daardie eeu 'n paar meningsverskille gely; soos die rekords noem, in 1650 het 'n aardbewing die stad getref en baie van die koloniale geboue het verlore gegaan.
Binne die katedraal word 'n anonieme doek bewaar wat hierdie gebeure vertel en die brande en vernietiging wat as gevolg van die aardbewing plaasgevind het.
Met die eeu XVIII, word 'n nuwe dinastie in die Spaanse kroon ingevoer, die Bourbon.
Ten spyte van die institusionele herorganisasie van die kolonies en die skepping van twee nuwe onderkoningstogte, het die Andes-samelewing egter lank gely onder die meningsverskille wat die mita onderwerp het.
Die die helfte Dit was 'n werkmodel, geërf van die Inca-staatsadministrasie, wat die inheemse bevolking gedwing het om jaarliks ​​'n sekere aantal werkers vir elk van die produksiesektore aan te bied in ruil vir hul beskerming en instandhouding deur 'n gevolmagtigde.
Met die invloed van geïllustreerde idees en die herinnering aan die antieke Inka-opstand, Tupac Amaru IIGeïnspireer deur sy voorgangers, het hy teen die Spaanse mag in die stad Cuzco opgestaan ​​en die opstand het deur die hele land versprei.
Alhoewel hy uiteindelik verslaan is, 'n hele reeks bewegings, inheems en criollos, ontketen, wat sou lei tot die finale onafhanklikheid.
Die «Opstand van Cusco» en die onafhanklikheid van Peru
Die oproep "Opstand van Cusco" (1814-15) bevorder deur Mateo Pacamahua Hy het die stad nie net bevry van die Spaanse bewind nie, maar die hele provinsie wat ander omliggende bevolkings ingesluit het.
Na 'n lang stryd teen die koninklike vestings, wat die kroon van Spanje gesteun het en wat in die onderkoning van Peru sterker was in hul lang historiese tradisie, behaal die pro-Bourbon-generaal Ramírez militêre oorwinning in die stad en sit sodoende neer die opstand.
Tydens dit is die selfregering van die stad egter aangekondig, wat definitief bevestig is met die volle onafhanklikheid van die onderkoning van Peru in 1821.
Met die Republiek en die skepping van die Departement Cuzco, word die stad die hoofstad van die streek en geniet dit belangrik binne die administratiewe organisasie van die land.
Langs die twintigste eeuAlhoewel dit in 1950 meer natuurlike rampe moes ly, soos 'n aardbewing, sou dit al die historiese, kulturele en toeriste-erkenning ontvang.
Ekspedisies, inheemse beskermingsbeleid en wetgewing ten gunste van kulturele ontwikkeling en erfenisbewaring is bevorder, en selfs modernisering in alle opsigte, ontwikkeling wat daartoe gelei het dat dit vandag is, 'n stad waar handel vloei.
In 1933 word dit verklaar as "Argeologiese hoofstad van Suid-Amerika" en in 1938 het UNESCO dit verklaar as Wêrelderfenis.
Tans is die stad een van die mees besoekte toerisme in Peru, danksy die belangstelling wat die verhouding van sy verlede met die pragtige en aantreklike Inca-ryk aantrek, en in die algemeen sy veelbewoë geskiedenis.
Naby die stad is die Machu Picchu-ruïnes, van groot toeriste-aantreklikheid, in 'n bergagtige gebied wat tot byna 2 500 meter bo seespieël styg.
In 1911 het die ekspedisies van Hiram Bingham Hulle het bekendheid en erkenning aan die werf gegee en het 'n goeie ontvangs in die wetenskaplike en argeologiese wêreld gehad.