Gedagte vir die dag: EgskeidingArgieffoto Ek het gesmag na die hulp van die Here. Hy het na my toe af gebuig en my hulpgeroep gehoor. Hy het my uitgetrek uit die put van die dood, uit die slymerige modder, my op ’n rots laat staan en my weer op vaste grond laat loop. (Ps 40:2-3) Daar is soveel intense emosies by ’n egskeiding betrokke. Wie se skuld is dit? Is die skade onherstelbaar? Moes ek maar liewer weer probeer het? En dan woede en bitterheid. Later die beskuldigings. Verwerping deur familielede. Eensaamheid. En as daar kinders is, die aanpassing van ’n gebroke huis. ’n Nuwe manier van lewe. Enkelouer … Soveel ontwrigting. Moet net nooit die seerkry van ’n egskeiding onderskat nie. Meesal sien ’n mens dit nie raak nie. Iemand wat huil oor ’n geliefde wat dood is, huil openlik en mense verstaan en simpatiseer. Maar die geskeide rou in eensaamheid, bang vir die verwytende kyke. Die teksvers kom uit die mond van ’n man wat in die put van ellende was. En dit maak nie saak watter omstandighede daartoe aanleiding gegee het nie, die feit is dat ’n mens daardie ellende as ’n put vol modder ervaar. Hoe dikwels gaan ’n egskeiding nie met moddergooiery gepaard nie. Die strak, afgeremde gesigte in die skeihof getuig van onbeskryflike moegheid. En wat nou? Doen wat die psalmdigter gedoen het: roep na die Here. Hy verstaan jou pyn, moegheid en eensaamheid. En as jy skuld het, vergewe Hy dit wanneer jy dit bely. Hy wil jou uit die put uithelp en jou voete op ’n rots plaas. Hy wil die pad vorentoe saam met jou loop. Vertrou Hom. En vir ons wat na die geskeide moet uitreik: moenie na oorsake soek of beskuldig nie. Wees net God se omgeehart vir daardie persoon. Gee net liefde. Die Here wil jou weer op ’n rots laat staan.