Ons geestelike adres | Ons enigste Troos
Ons geestelike adres
Lees: Ex.17:1-7; 1 Kor.10:1-13
Teks: Ex.17:6-7 (1953-vertaling)
Psalms: Ps.33:1,10; Ps.86:3; Ps.105:21; Ps.105:22,23
In watter straat woon u? Breëstraat, antwoord u miskien. Of dalk Pleinstraat of Kerkstraat.
Maar dit is nie wat ek wil weet nie. Ek bedoel nie: Waar bly u liggaamlik nie? Dit gaan vir my om u geestelike woonadres. Is dit in Liefdestraat? Of dalk Geloofstraat? Of is dit miskien Opstandstraat?
Ongeloofstraat – dit is Israel se geestelike adres in Exodus 17. Hulle loop oor van ongeloof. Liggaamlik bevind hulle hulle by Rafidim in die woestyn Sin. Maar kort gelede is hulle verlos uit die slawehuis van Egipte. Nou is hulle op pad na die land wat die HERE aan hulle beloof het.
Maar wat was dan die probleem by Rafidim? Daar was geen water nie.
Ons moet die beproewing nie onderskat nie. Ons moet Israel se nood nie verklein nie. Dink u dit 'n bietjie in: Hier is 'n volk van 2 miljoen op weg deur die bar woestyn. Onder daardie massa is daar ook klein kinderjies, vrouens wat verwag, ou mense en siekes. En dan, as hulle na 'n moeisame reis die rusplek bereik …. Dan is daar geen water nie. Dit is erg. Ons kyk soms neer op die morrende, klaende Israeliete in die woestyn: almal inwoners van Klastraat, Kermlaan. 'n Mens sou in plaas van "die kinders van Israel" liewer kon praat van "die kinders van gemor". Maar – kla ons nie ook baie nie? En oor kleiner dinge in ons lewe? Plaas ons nie ook met ons kommer en gesug 'n vraagteken agter die HERE se troue Vadersorg nie? Murmureer ons nooit nie?
Wat gebeur hier by Rafidim? Die HERE toets sy volk se geloof. Sal hulle, ondanks die harde werklikheid rondom hulle, nogtans bly glo: Die HERE is in ons midde? Nee. Israel dop die toets. Hulle breek los in ongeloof.
Kom ons kyk wat doen hulle:
"Toe twis die volk met Moses en sê: Gee julle vir ons water om te drink". Twis het hier die betekenis van beskuldig. Hulle ellende is Moses se skuld. Moses word in die beskuldigdebank geplaas soos iemand wat 'n ernstige misdaad gepleeg het, so ernstig dat hulle hom uiteindelik die doodstraf wou oplê.
Moses se antwoord vlek die diepste betekenis van hulle twis bloot: "Waarom versoek julle die HERE?" Vers 7 kom weer daarop terug: Israel het "die HERE" versoek "deur te sê: Is die HERE in ons midde of nie?" Daarmee sê hulle: Laat die HERE nou wys of Hy in ons midde is of nie. Hulle plaas 'n vraagteken agter die HERE se sorg. Eintlik bedoel hulle: As die HERE in ons midde is, hoekom gaan dit dan so?
In vers 3 word God se werk nog verder bevraagteken, wanneer die volk aan Moses vra: "Waarom het u ons dan uit Egipte laat optrek om my en my kinders en my vee van dors te laat omkom?" God se werk word in slegte lig gestel. Dit was immers Hy en nie maar net Moses wat Israel uit Egipte uitgelei het nie. Israel beskuldig die HERE dat Hy hulle met slegte bedoelings uit Egipte gelei het "om my en my kinders en my vee van dors te laat omkom". Dit is verskriklik.
Die verskriklike van Israel se ongeloof kom in des te skerper lig te staan, as 'n mens dink aan hulle geskiedenis. Wat 'n verlede het die volk nie gehad nie: 'n verlede van die HERE se wonderlike uitredding en sy liefdevolle sorg. Paulus gaan daarop in in 1 Korintiërs 10:
Paulus sê eerstens: Hulle was "almal onder die wolk": Dit is 'n verwysing na die wolk- en vuurkolom wat hulle dag en nag begelei het. Dag in, dag uit het hulle dié magtige teken van die HERE se nabyheid gehad, dat die HERE waarlik in hulle midde was.
Tweedens sê die apostel: Hulle het " almal deur die see deurgegaan". Hulle het almal die magtige wonder van die deurtog deur die Skelfsee meegemaak. Die almagtige regterhand van God is aan hulle ten toon gestel.
Heel opvallend beskryf Paulus dit alles as 'n doop: dat "almal in Moses gedoop is in die wolk en in die see". Daarmee bedoel die apostel sekerlik: Die wolk en die deurtog deur die see was 'n teken en 'n versekering van God dat Hy in hulle midde is –ook in die hede – en dat Hy vir hulle sorg – ook in die hede. In die hede van hulle nood mag hulle dink aan die verlede van God se sorg. Onder die kruis van vandag mag hulle troos put uit sy Vadersorg van gister.
Israel daar by Rafidim het dit nie gedoen nie. En ons? Wat doen ons as die Here ons vandag 'n kruis oplê? Want ook ons is gedoop – net soos Israel. Dáár, in die uur van ons doop, dáár is ook aan ons gewaarborg dat die Here ons nie sal begewe of verlaat nie. Ook ons het 'n verlede, 'n geskiedenis – ja en nog groter en heerliker as die van Israel. Immers, ons mag terugkyk op die kruis. 'n Magtiger openbaring van God se liefde en sorg is daar nie. En daarom, in die hede van ons leed, sing ons, geïnspireer deur God se liefde van die verlede:
In die grootste smarte / bly nogtans ons harte
op die HEER vertrou.
Hy, ons skild, Hy wyk nie, / en ons hulp beswyk nie
waar ons hart op bou. (Ps.33:10)
In die midde van ons beproewing kom die belofte van God tot ons: "Geen versoeking het julle aangegryp behalwe 'n menslike nie; maar God is getrou, wat nie sal toelaat dat julle bo julle kragte versoek word nie; maar Hy sal saam met die versoeking ook die uitkoms gee, sodat julle dit sal kan verdra" (1 Kor.10:13).
Dit moet ons glo. Maar Israel wou nie. In groot verbittering en opstandigheid wou hulle Moses doodmaak.
Wat doen Moses dan? By watter adres vind ons hom? In
Noem dit ook maar Geloofstraat. Gebed is immers niks anders as om in die geloof na God toe te vlug nie.
Ongeloof is opstand teen God, opstaan teen die HERE. Gebed is die teenoorgestelde: dit is nie opstaan nie, maar neersak, neerkniel voor die HERE en Hom bid om uitkoms.
"Toe het Moses die HERE aangeroep". Eintlik is dit 'n vreemde woord wat hier gebruik word om Moses se gebed te beskryf: aanroep. Dit is eerder 'n uitskree, 'n roep om verlossing uit die nood. Die grootheid van Moses se nood kom daarin tot uitdrukking.
"Toe het Moses die HERE aangeroep". En: "Wie U aanroep in die nood, vind u guns oneindig groot" (Ps.86:3).
Ja, want Gebedstraat loop uit op:
Moses kry bevel: "Neem jou staf waarmee jy die Nyl geslaan het". Dit is dieselfde staf waarmee die HERE verlossingswonders in Egipte gedoen het. Dit is dieselfde staf waarmee die Skelfsee gekloof is. In hierdie opdrag van die HERE lê daar 'n ernstige vermaning aan die adres van die ongelowige Israel. Dit is asof die HERE daarmee vir hulle sê: Sien julle hierdie staf? Onthou julle dan nie meer hoe Ek in Egipte en by die Rooisee uitkoms vir julle gebring het?
Wat dan verder volg is so onbegryplik groot en wonderlik dat dit werklik moeilik is om onder woorde te bring: Eintlik sou die HERE die ondankbare, opstandige Israeliete daar en dan moes gedood het, maar dit gebeur nie. Inteendeel, die HERE sê vir Moses: "Kyk, Ek sal daar voor jou by die rots op Horeb staan; dan moet jy die rots slaan, en daar sal water uit kom".
"Kyk, Ek sal daar voor jou by die rots op Horeb staan". In die Bybel lees ons dat die mens voor God staan. Hier kry ons die omgekeerde: Die HERE gaan staan voor die mens, voor Israel, soos 'n dienskneg voor sy heer. Hy is onder sy volk soos Een wat dien. Hoe het die HERE Hom nie daar verneder nie. So het Christus gekom, nie om gedien te word nie, maar om te dien en sy lewe as 'n losprys te gee vir baie. Hy het gekom in die gestalte van 'n dienskneg.
Moses kry die opdrag: "Dan moet jy daardie rots slaan, en daar sal water uit kom". 1 Korintiërs 10 is God se kommentaar op hierdie vers, want daar staan: "Die rots was Christus". Die murmurerende Israeliete moes geslaan word, maar die rots word geslaan. Christus word geslaan. En die volk kry water….om Christus wil en danksy Christus en om Christus wil alleen, omdat Hy geslaan is.
Gebedstraat loop nie dood nie. Dit loop uit op Genadestraat.
Maar Ongeloofstraat loop uit op:
Ongeloofstraat is 'n gevaarlike straat om in te woon. Dit loop uit op die dood. Meer presies: die ewige dood.
In 1 Korinthiers 10 gryp Paulus terug op die woestyngeskiedenis en onder andere die gebeure by Rafidim. Hy begin deur te vertel hoe genadig God vir die Israeliete was. Hulle is almal gedoop in die wolk en in die see, dit wil sê: Hulle het die rykdom van God se genade ervaar. Hulle het almal dieselfde geestelike spys, die manna uit die hemel, geëet. Verder het hulle almal dieselfde geestelike drank gedrink. Dit verwys na die water uit die rots. Maar dan vervolg Paulus: "Maar God het in die meeste van hulle geen welgevalle gehad nie, want hulle is neergeslaan in die woestyn". Almal het geëet en gedrink, MAAR die meeste…… Die meeste het nooit die beloofde land beërf nie. Die meeste is neergeslaan deur God in die woestyn. Hoekom? Vanweë hulle ongeloof en ongehoorsaamheid.
En dan toon Paulus aan hoe aktueel hierdie geskiedenis vir ons is: "Maar al hierdie dinge het hulle oorgekom as voorbeelde en is opgeskryf as 'n waarskuwing aan ons op wie die eindes van die eeue gekom het".
Dit is heel opvallend hoe Paulus hierdie woestyngeskiedenis beskryf. Hy doen dit met beelde wat herinner aan die doop en die nagmaal. Hy sê: Hierdie Israeliete – hulle was gedoop, gedoop in die wolk en in die see. En verder: Hierdie Israeliete – hulle het die nagmaal gebruik, want almal van hulle het die geestelike spys, die manna, geëet in die woestyn. En dan vers 4: "En almal (het) dieselfde geestelike drank gedrink het, want hulle het gedrink uit 'n geestelike rots wat gevolg het, en die rots was Christus". Dit verwys na die nagmaalsbeker. Paulus sê dus: Hierdie Israeliete is gedoop en hulle het die nagmaal gebruik, maar tog, nogtans het hulle die saligheid nie beërf nie.
Deur die woestyngeskiedenis so te beskryf, sê die apostel vir ons: Mense, julle is gedoop en julle gebruik die heilige nagmaal, maar wees gewaarsku: Hierdie dinge kan ons nie red as ons nie glo en as ons ons nie bekeer van ons ongeloof en afgodery en ongehoorsaamheid nie.
In Exodus 17 hoor ons van die rots wat geslaan is en daardie rots was Christus. Hy is geslaan, sodat ons nie geslaan hoef te word nie. Hy is die lydende Kneg van Jesaja 53 (4-5) wat deur God geslaan en verdruk was. Hy is ter wille van ons oortredinge verbrysel. Maar as ons nie glo nie en ons nie bekeer nie, sal ons geslaan word, ondanks ons doop en ons nagmaal. Dit leer ons uit 1 Korintiërs 10: "Maar God het in die meeste van hulle geen welgevalle gehad nie, want hulle is neergeslaan in die woestyn".
Almal het geëet en gedrink, MAAR die meeste…..
Die doop en die nagmaal werk nie outomaties nie. Dit roep om geloof en bekering.
Hierdie geskiedenis van Rafidim dring ons op tot ernstige selfondersoek. Ons moet onsself ondersoek en so eet en drink.
This entry was posted on Oktober 16, 2010, in Ou Testament. Bookmark the permalink.	Lewer kommentaar