Ryk kan jy jou nie spaar nie, benadruk Badenhorst. Hy verwys na oesbeskerming om aan te dui dat die besparing tussen die gemiddelde boere en die beste praktyke weglaatbaar klein is, maar dat ’n boer baie meer as dié verskil verloor as hy een spuit spaar of nie ’n uitdunspuit toepas nie.
Inflasie in vrugte-ondernemings word grootliks aangevuur deur arbeidskoste, wat sowat 50% van ’n vrugteboer se uitgawes uitmaak. Dit beteken ’n produsent kan net wen as hy arbeid beter aanwend.
Koos vertel tien jaar gelede het hy die vraag gevra of likwidasie die vrugtebedryf in die gesig staar omdat boere se winsgewendheid só was dat hulle nie gereeld genoeg nuwe boorde kon vestig nie.
“Nou is daar net goeie nuus vir die bedryf. As ons nie politiek praat nie, maar ’n ekonomiese gesprek het, is ek regtigwaar vol hoop vir die vrugtebedryf. My boodskap is al die afgelope drie jaar: Kêrels, plant! Hernieu julle bome! Die gebied waar appels geplant kan word, is klein (weens die kouebehoefte) en die wêreldvraag daarna neem toe.”
“Op individuele vlak kan jy jouself dan afvra of jy binne of buite die neiging lê. Normstelling is nooit ’n stok nie, dis net iets wat fokus aandui. Dis vir ons die kern van die hele ding,” sê Linde.
“Ek begin altyd deur te sê: Ek kan nie vir julle sê hoe om te boer nie, maar ek kan die syfers wys en ’n paar vrae vra.” Badenhorst vertel die afgelope 20 jaar het dit al menige keer gebeur dat ’n boer by hulle, as finansiële raadgewers wat in die landbou spesialiseer, kom aanklop as hulle in die moeilikheid is op die plaas.
“Dis baie moeilik vir so ’n boer om te kan identifiseer waarop hy hom moet toespits, veral omdat hy deur sy eie bril kyk. Ons gebruik dan normstelling om gebiede uit te lig waarop die boer moet konsentreer – is sy probleem produksie, die koste van produksie, die gehalte van produksie of die ouderdom van bome?”
Linde sê dis ook ’n manier om aan boere te wys waar hulle op die regte pad is. “Ons kan vir ’n ou wys sy uitpak was goed en sy kostestruktuur was goed, so hy moenie daardie wenresep probeer verander nie, maar hy moet byvoorbeeld kyk na sy tonne, wat te min was teenoor die bevolking.”
“Dis nie ’n wonderoplossing vir die boer nie, maar ’n proses van verfyning en verfyning en verfyning oor die tyd heen. Die ouens wat hoër op die indeks lê, neem al ’n paar jaar deel. Dié wat onder lê, is gewoonlik die ouens wat heel laaste aangesluit het.” Hy begin lag as hy vertel die boere noem dit onder mekaar die Badenhorst Bible.
“Daar was ’n Engelsman op Grabouw wat gesê het jy moet die boek saam met jou Bybel in die bedkassie bêre en elke aand ’n stukkie daaruit lees!”
“Dit verg ’n klomp werk om die inligting bymekaar te sit en sommige ouens sien die terugvoering as kritiek, wat vir hulle moeilik is om te hanteer,” meen Badenhorst.