Kopreise – breinsuiker
KOPREIS (21). Die einde van my kopreis, afsondering en eensaamheid.
“Boerkind, word wakker. Hier is brou vir jou”
(brou is koffie in my en Ousus se taal)
“Boerkind, hoe lank slaap jy al?”
Ousus, ek is moeg.
“Moeg van wat?”
Moeg van dink. Moeg van tel. Moeg van klippies optel. Moeg van skulpies optel. Moeg van engele bymekaar maak. Moeg vir die motorfietsman wat my pla. Moeg van Dingetjie wat in my oor fluister. Moeg, Ousus.
“Kom, Boerkind. Drink van die Balsem Kopiva”
Ek kan nie.
“Jy moet rus, Boerkind. Wie is die Motorfietsman?”
Hy was hier met ‘n motorfiets. Hy het my gevang toe ek van die dak afgesrping het. Hy het my hand vashgehou. Hy het my op die strand vasgehou.”
“Boerkind, sien jy spooksels?”
“Hier was nooit so iemand nie”
Hier was, jy het hom gesien.
“Nee, Boerkind, hier was niemand nie.”
Hy het saam met my vlakte toe gestap en toe deur ‘n skulp gekyk en gesệ dat hy ‘n engle sien.
“Nee. Jy verbeel dit. Daai ding is in jou kop”
Ek is mal, OUsus.
“Nee, man. Dis net ek wat hier was en altyd sal wees.”
“Ek het geknie. Hier is lekker brood. Ek het brou. Kom drink. Ek het liefde, kom vat. Ek het ‘n hart, kom lệ in my hart.”
“Kom, Boerkind. Rus nou sag. Maak toe jou oe. Rus nou saggies. “
Ek huil. Vir die eerste keer vandat sy daardie dag voor my dood is. Ek huil.
“Ja, Boerkind. Kom huil. Laat die traantjies maar rol.”
Ousus wag totdat ek opgedroog is.
“Is jy droog gehuil, Boerkind?”
“Nou goed, kom sit by my. “
Ousus sit haar hand op my bors, vryf my kop met die vlennie lap af, hou my hand vas en kyk vir my totdat my voete op die aarde vassit.
“Kind, ons is aan mekaar vas. Wat Die Here aanmekaar gesit het, kan niemand uitmekaar haal nie. Jy is nou my kind”
Dankie vir Ousus.
Dankie vir die see.
Dankie vir die onstuimige drome.
Dankie vir die gesigte.
Dankie vir die hallusinasies.
Maar dankie vir die lewe.
DIE EINDE VAN MY REIS, AFSONDERING EN EENSAAMHEID
KOPREIS (19) Die dae raak langer, die skryf raak minder.
Die nog oggend-donker en ek hoor iewers ‘n haan kraai.
Ek tel hoeveel keer hy kraai.
Die tel raak op.
Ek probeer weer tel, weer raak die tel op.
Ek gaan nie vir jou ‘n fles met klippies kry nie, dink ek.
Die flesse is leeg.
Ek het toe nie die klipipies een vir een weer uitgehaal nie. Ek het dit met een gooi terug in die see gaan gooi. Net so.
Ek het nooit weer van die Motorfietsman gehoor nie. Ousus kom gereeld.
Ek het die vadoek laas nag op die bossie buite vergeet. Ousus gaan met my raas.
Die son breek bloed op die horison. Die haan kraai nog al die tyd.
Raak die ding se keel nie seer nie?
Ek bly in die bed.
Die son trek tot bokant my huis se dak.
Die son trek verby die huis, soda thy die stoep skuins vang van die see se kant af.
Die son wieg oor die see.
Die son donner in die see in.
Die maan kom op aan die vlakte se kant.
Die maan trek oor my huis, see se kant toe.
Dis piknagdonker. Hoekom sal ieamnd aan die deur klop?
Ek luister mooi. Dis nie die voordeur nie, ook nie die agterdeur nie. Ook nie die tuin se houtdeur nie.
Dit is ook nie die venster wat vlakte toe kyk nie.
Ook nie die see venster nie.
Dis my hart wat klop.
Ons vat die vlakte-pad. Hy begin gesels. Ek hou nie daarvan nie. Ek hou van stil-stap.
“Jy praat nie”
Ek stap stil
Om na die stemme in my kop te luister.
“Het jy stemme in jou kop?”
Baie. Het jy nie stemme in jou kop nie?
“Nie waarvan ek weet nie”
Jy moet luister. Dalk hoor jy hulle
“Hoe ver stap jy?”
Totdat die stap ophou.
“Wanneer is dit?”
Dis amper op.
“Hoekom stap jy nie by die see nie? Hoekom dan in die vlakte?”
Middae is die see se beurt.
Ons gaan sit op ‘n groot plat klip. Ek tel ‘n paar ronde klippies op. Druk hulle in my sak. Hy tel ook ‘n paar op. Ek wonder wat sy naam is? Ek wil nie vra nie. My engel het nie ‘n naam nie, die skilpad het nie ‘n naam nie ook nie die voeltjie op die wasgoedlyn nie. Niemand het name nie. Name is te veel bagasie om saam te dra. ‘n Siel is genoeg. ‘n Engel is ook genoeg. Net dit.
“Wat maak jy met die klippies?”
Ek tel die dae.
Ek gooi hulle in ‘n bottel. Elke dag is ‘n klippie, dan weet ek hoe lank ek al hier is.
Dis wat ek doen.
“Ons moet terugstap”
Hy staan op, hou sy hand uit en tel my op. Nog water vloei uit die dam uit oor my lyf.
Dankie, Engel, dink ek.
Nog bietjie water vloei.
Ek besluit om ‘n draai om die huis te stap. Ons sal die onderste stofpad vat wat langstrand se kant toe loop. Dan loop ons die huis mis en ook die winkel. Ons loop net verby die Mombakkies man se huis, maar ek is nie bang vir hom nie.
Voeteval…voeteval…klik…klak…klik…klak…een…twee…drie…vier…vyf…tot by die see.
“Die see is mooi”
Ja. Sy gee my vrede in my siel.
“Is die see ‘n ‘sy’”
Haar naam is Dingetjie.
Hy glimlag vir my. Ek glimlag terug.
Ons praat nie baie nie. Ek het gesệ dat ek nie baie van praat hou nie omdat ek lank laas baie gepraat het.
Ons stap op die strand totdat die dorp se huisies weg is. Totdat die kerk se toring agter ‘n duin wegkruip. Totdat die dorp-geluide stil word en net die val en breek van die branders hoorbaar is.
“Dis mooi” sệ hy.
Ek het nou net dit gedink. Jy lees my gedagtes.
Ek kan heeldag op die strand bly sit
“Mens kan heeldag hier sit”
Ek het dit nou net gedink…
Dis nie ‘n Ousus-storie lag nie. Dis net ‘n lag. Ousus se lag kom uit die maag. Hierdie lag kom uit mens se wangholtes. Vlak.
Ons gaan sit op die strand
Hy trek sy klere uit.
“Jy kyk vir my” sệ hy
Ja, jy is mooi.
“Hoekom is jy alleen?’ vra hy.
Alleen is beter. As mens aan die alleen gewoond raak, dan is mense onnodig.
“Gaan jy ooit weer hier weggaan?”
“Kom saam met my”
“Waar ook al”
Hy lệ op sy maag. ‘n Paar korreltjies sand klou aan sy boude vas. Sy skouers is breed. Sy bene stewig. Sy hare pikswart. Sy beenhare mooi en welig.
Sy borshare is soos ‘n kombersie waarin ek wil lệ. Die sandkorrel rol oor sy lyf, teen sy bene af.
Nog ‘n damwal breek.
“Kom lệ by my”
Ek lệ met my kop op sy maag.
Ek trek uit.
Die son gooi goud oor ons. Die brander-spatsels gooi sterretjies oor ons. Die sand gooi ‘n kombers oor ons en ons asem gooi ‘n wolkombers oor ons lywe wat effens koud kry.
Dis laat. Ons sal moet huistoe stap. Ek wonder of Ousus vir my wag? Ek wonder of sy die motorfiets gesien het. Ek wonder of sy vir my kwaad is.
“Kom, ons moet loop.”
Ek het aan die slaap geraak.
Ons stap terug. Hy vra of hy my hand kan vashou.
Die son wil al oor die see hang. Dit moet seker so 4 uur of 5 uur wees.
Ek tel ‘n skulp op, hou my arm reguit en kyk met korrel-oog na die son sondat die son deur die gaatjie skyn.
Dis seker 5 uur.
Die skulp sệ dit.
In elke skulp is ‘n engel.
Hy buk af, tel ‘n skulp op, maak sy arm reguit en kyk deur die gaatjie na my. Ek pas deur die holte van die skulp.
“Ek sien die engel” sệ hy.
Ek het vandag ‘n engel geword. Ek wou nog altyd.