Geskryf deur Seth Klein
Die Christie Mountain-veldbrand langs Skaha-meer naby Penticton, BC, op 19 Augustus 2020. DIE CANADIAN PERS / Jonathan Hayward
Kanada se benadering tot klimaatsverandering die afgelope 30 jaar werk eenvoudig nie. Kweekhuisgasvrystellings in die jaar 2018 (die laaste jaar waarvoor ons statistieke het) was in 2000 presies presies soos dit was.
Ons het hardloop die horlosie uit met afleidende debatte oor inkrementele veranderinge. 'N Nuwe benadering is nodig.
Ek het die afgelope een en 'n half jaar 'n boek geskryf, 'N Goeie oorlog: mobilisering van Kanada vir die noodgeval in die klimaat, oor Kanada se Tweede Wêreldoorlog-ervaring, op soek na lesse om die klimaatskrisis die hoof te bied en vinnig van fossielbrandstowwe oor te gaan.
Ons oorlogservaring is 'n nuttige - en inderdaad hoopvolle - herinnering dat ons dit al voorheen gedoen het. Ons het 'n gemeenskaplike saak in die samelewing gemobiliseer om 'n eksistensiële bedreiging te konfronteer. En sodoende het ons ons hele ekonomie binne 'n paar kort jare hersien.
Maar om 'n suksesvolle stryd te voer, het ons 'n plan nodig. Hier is dan sewe belangrike strategiese lesse wat voortspruit uit ons mobilisering van die Tweede Wêreldoorlog.
1. Neem 'n nood ingesteldheid aan
As ons 'n krisis benader deur die noodgeval en die noodsaaklikheid van oorlogstydse optrede te benoem, skep dit 'n nuwe gevoel van gedeelde doel. Dit vernuwe eenheid in Kanada se konfederasie en bevry 'n vlak van politieke optrede wat voorheen onmoontlik gelyk het.
Ekonomiese idees wat eenmaal as buite perke beskou is, word nuut oorweeg. En ons word gesamentlik gewillig om te sien dat ons regerings verpligte beleide neem en vrywillige maatreëls vervang wat bloot aanspoor en aanmoedig deur veranderinge met duidelike tydlyne en regulatoriese instrumente om verandering te bewerkstellig.
Metro Vancouver het op 8 September 2020 'n advies oor luggehalte uitgereik weens die rook van veldbrande wat suid van die Amerikaanse grens brand. DIE CANADIAN PERS / Jonathan Hayward
2. Versamel die publiek om elke draai
Baie mense neem aan dat almal by die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog die bedreiging verstaan ​​en gereed was om saam te trek. Maar dit was nie so nie.
Dit het leiding geneem om die publiek te mobiliseer. In frekwensie en toon, in woorde en in aksie, moet die klimaatmobilisasie lyk en klink en voel soos 'n noodgeval.
As ons regerings nie optree asof klimaatsverandering 'n noodgeval is nie - of hulle stuur teenstrydige boodskappe deur nuwe infrastruktuur vir fossielbrandstowwe goed te keur - hulle vertel die publiek dat dit nie een is nie.
3. Ongelykheid is giftig vir massamobilisering
'N Suksesvolle mobilisasie vereis dat mense oor klas, ras en geslag 'n gemeenskaplike saak moet deel. Die publiek moet vertroue hê dat die ryk, middel- en beskeie mense almal opofferings maak.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog, ongelykheid het sulke pogings ondermyn. Gevolglik het die federale regering aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog geneem gewaagde stappe om ongelykheid te verminder en oortollige winste te beperk.
Sulke maatreëls is vandag weer nodig. Verder, 'n 2019-opname onder 2,000 Kanadese vertonings dat wanneer ambisieuse klimaatsoptrede gekoppel word aan die aanpak van ongelykheid, steun dramaties verhoog.
4. Skep die ekonomiese instellings om die werk te verrig
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Kanadese ekonomie en sy arbeidsmag opgepomp vliegtuie, militêre voertuie, skepe en bewapening teen 'n spoed en skaal wat bloot verbysterend is.
Die Kanadese regering (onder leiding van die kabinetsminister CD Howe) het 28 Crown-korporasies gestig om te voldoen aan die aanbod- en ammunisievereistes van die oorlogspoging. Die private sektor het 'n sleutelrol in die ekonomiese oorgang gespeel, maar dit is uiteraard nie toegelaat om die toewysing van skaars hulpbronne te bepaal nie. In 'n tyd van nood laat ons sulke besluite nie aan die mark oor nie.
Howe se departement het gedetailleerde ekonomiese beplanning onderneem om te verseker dat oorlogsproduksie vooropgestel word, met 'n nasionale inventaris van die benodigdhede en produksievermoë van oorlogstyd en die verskaffing van die verskaffingskettings van alle kernproduksie-insette (masjiengereedskap, rubber, metale, hout, steenkool, olie en meer). ).
Die klimaatnoodgeval vereis 'n soortgelyke benadering. Ons moet weer 'n inventaris van die omskakelingsbehoeftes uitvoer, bepaal hoeveel hittepompe, sonkragaanlegte, windplase, elektriese busse, ens., Ons sal feitlik alles moet elektrifiseer en ons vertroue op fossielbrandstowwe beëindig. En ons het 'n nuwe generasie Crown-korporasies nodig om te verseker dat die items op die nodige skaal vervaardig en ontplooi word.
5. Spandeer wat nodig is om te wen
'N Voordeel van 'n noodmentaliteit is dat dit regerings dwing uit 'n soberheidsingesteldheid en die openbare beurs bevry. Vanjaar, in antwoord op die COVID-19-pandemie, sal Kanada se federale skuld-tot-BBP-verhouding tot ongeveer 50 persent styg. Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog was dit 108 persent.
Om die oorlogspoging te finansier, het die die regering nuwe openbare oorwinningseffekte uitgereik het en nuwe vorme van progressiewe belasting ingestel is. Hierdie nuwe belastings en die historiese vlakke van openbare skuld wat tot vandag toe oorbly, het egter nie 'n ekonomiese ramp opgelewer nie. Inteendeel, hulle het 'n era van rekord ekonomiese prestasies aangekondig.
Terwyl ons die klimaatsnood in die gesig staar, vereis ons dat ons soortgelyke instrumente moet finansier vir die transformasie wat voor ons lê.
6. Inheemse leierskap, titel en regte
inheemse Volke het 'n belangrike rol in die Tweede Wêreldoorlog gespeel. Vandag is hul gesamentlike rol om die klimaatskrisis suksesvol die hoof te bied.
Aangesien die hoofstroom-politici op betekenisvolle en samehangende klimaatsoptrede sit, is die bewering van inheemse titel en regte vertraag en blokkeer nuwe fossielbrandstofprojekte. Sommige van Kanada se mees inspirerende hernubare energieprojekte vind ook plaas onder leiding van die Eerste Nasies. Dit is noodsaaklik om sulke pogings te eer en te ondersteun.
7. Laat niemand agter nie
In die Tweede Wêreldoorlog het meer as een miljoen Kanadese tot militêre diens diens gedoen en selfs meer gewerk in die vervaardiging van ammunisie (baie meer as wat vandag in die fossielbrandstofbedryf gebruik word). Na die oorlog is hulle almal weer in 'n vredestydse ekonomie geïntegreer, insluitende inkomste-ondersteuning aan behuising tot opleiding na sekondêre opleiding vir terugkerende soldate.
Die ambisie van hierdie inisiatiewe bied 'n model vir hoe 'n regverdige oorgang vandag kan lyk vir alle werkers wie se ekonomiese en werksekerheid tans gekoppel is aan die fossielbrandstofekonomie, met 'n spesiale fokus op die provinsies en streke wat die meeste afhanklik is van olie- en gasproduksie. .
Terwyl ek die nuutste wetenskaplike waarskuwings lees, is ek bang. Ek voel diep bekommerd oor die toestand van die wêreld wat ons aan ons kinders en daarna oorlaat. In werklikheid weet ons nie of ons hierdie stryd gaan wen nie. Maar dit is die moeite werd om te onthou dat diegene wat 80 jaar gelede teen fascisme saamgedrom het, ook nie geweet het of hulle sou wen nie.
Gedurende die vroeë jare van die oorlog was die uitslag nog lank nie seker nie. Maar daardie generasie het saamgedrom en hulself verras deur wat hulle kon bereik. Dit is die gees wat ons vandag nodig het.
Seth Klein, adjunk-professor, program vir stedelike studies, Simon Fraser Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Impakte > 7 lesse wat ons van die Tweede Wêreldoorlog kan gebruik om die klimaatnood te beveg