Die aandag vir die skryfambag word uitgebrei na die digter se gereedskap: “sit jy met die vel papier/ op die buitetafelblad/ en klad woorde”(100); en “potlode wat skerp gemaak moet word/ om die dag te skryf// om die dag te skryf:” (96). `n Voorbeeld van die bemoeienis met taal in die algemeen is: “maar hoe kan ek ooit/ hierdie berg en branders en wind/ en die vlug van voëls/ anders ervaar as geskep uit die taal/ van die voorouers se sagte klik/ en nie-nie?” (102). Daar word ook geïllustreer hoe die mens in en deur taal (en poësie) sy lewensverbintenisse koester, soos deur briewe of gesprekke – onder andere deur `n gedig opgedra aan sy vriend, die literator Ampie Coetzee. Ander brief-gedigte word aan familielede, die gedig self (14), die taal (18), mede-digters (127) en aan die Here gerig (30). Die bundel sit vol verwysings na die die digkuns en die woord: “landskappe gesyfer/ deur `n kors van woorde” (107). By tye voel die digter dat hy sy taak volvoer het: “ek het te veel geskrywe/ ek het te veel gesterwe”- en “dieselfde lywe [is] begrawe/ onder klank” (107). Hy wonder of hy bloot `n “vermenigvuldiger” is wat “wurmtaal” pleeg (108), soos dit in die speelse grafskrif uitgedruk word. Oor die huidige fase van sy lewe en digterspraktyk beweer hy: “dis waar dat ek swaar/ in die mond geword het/ en baie begrippe het nou/ die muwwe smaak van mompeling” (102).
In hierdie afdeling neem die digter afstand van die reële wêreld en, nog meer as gewoonlik, van die konvensionele bewoording daarvan. Hy probeer nie `n “verstaanbare” afbeelding van die sogenaamde werklikheid gee nie; hy wil juis die leser saamneem op `n verbeeldingsvlug wat hier en daar raakpunte met die bekende het, maar waar die oorvloed van indrukke nie klop volgens die leser se verwagtingshorison nie. `n Mens kan jou egter afvra of die gegewe, en die gedig self, nie eksemplaries is van die lewe self nie, en of die verwarring, die “trillings” en “klankpiramides” in “(Wat het van tyd geword)” (117) nie ooreenstem met ons daaglikse ervaring nie. Ook daarvan moet ons immers self sin maak deur “`n oseaan onsin […] leeg te skep” met “[t]eelepels” gemaklike “waarheid” wat as troostende “[s]uigware” dien. “Die lewe is `n lieg” sê die digter, en die gedig is `n afbraakproses en revolusie waar “donker klowe” oopgeskryf word, desnoods met behulp van die lag, soos die gedig aan die einde te kenne gee. Die gedig “(Wanneer die wêreld onder ons vlerke wit is)” (119) beeld die mens se vervreemding uit, en impliseer dat die poësie soms die skokinstrument wil wees, die stok waarmee die “steiltes (die stellings/ en die stellasies) van die woord” uitgeklim word, want:
Ek glo nie daar is meer ‘n woord in my taal wat jy nie uiter in jou geskryfdes en/of nuutmaak, en my hand lam raak van die woorde met glimlaggies bejeën a la ‘-‘, opdat ek nie (weer) plagiaat pleeg soos ek al vantevore voor geskel was nie. Maar ek sien jy doet ook so, jy skryf so die woorde wat ons almal ken as deel van ons aller erfenis en dit daarom ons besit word; dankie dat jy so ruim is. En hoor hier, in antwoord op jou vraag op p 135: ek belowe jou jy skryf nog. Ook is K nie die enigste een wat nog jou diggang lees nie. Ek doen, en duisende ander mense in hierdie warmer kand en al die koues waar jou woorde soos vlae hang; buitendien daar waar jou trein geland het is nog lank nie die eindbestemming nie, so neem maar jou pen op en skryf. Jy sê mos dis jou werk. ‘n Tuinier lê mos nie die graaf neer voor die laaste blom nie geplant is nie.
Ai tog, eintlik wou ek praat oor die Zandra se ongelooflike enorme yslike sag soos donsies van klein gansies en hard soos nikkerbôls voor mens dit ingesuig het woorde oor jou, want sowat van ‘n ‘resensie’ het ek nog nie gesien nie. Die poëtiese aanslag wat sy bring is waarlik die egte enigste wyse waarop iemand met jou verse moet omgaan. Daar is baie Afrikaanse digters wat wonderlik dig, maar jy het die taal van die begin af aangetrek soos namakwaland se mantel na die reën waarin woorde skitter en nuut raak soos kosbare juwele. Miskien weet jy nie eens hoe jou woorde spreek tot die wie jou lees nie, miskien werk jy hard daaraan, miskien is dit net hoe jy gebek is, maar in jou gedigte is jy enig. Jou prosa sou ek nie so kon beskryf nie, maar dis ‘n ander saak. Hoe ook al, die insig en fynheid van segging. die totale aanslag van dié resensie, slaan my stom (haha, nie rerig nie)