Van baie vroeg af al het die gelowiges die behoefte gehad dat hulle 'n regeerder oor hulle wou hê wat met krag en in waarheid oor hulle kon regeer. Ten diepste was dit al 'n soeke en 'n roep na die ware koningskap van die Here Jesus ‑ die Koning van die kerk.
Die seën wat hy oor elke seun uitgespreek het, was bedoel om 'n profesie te wees van hoe die stam wat uit die seun gebore sou word, in die toekoms sou wees.
Ten diepste is dit die sug na die ware koning, maar by hulle vind dit gestalte in die roep na 'n aardse koning.
'n Ongelowige mens sou dink dat die volk Israel maar heeltemal "toevallig" op hierdie punt uitgekom het. Tog is die Bybel baie duidelik dat alles gebeur presies soos wat God dit beplan het. Terwyl hulle nog in die woestyn was, het die Here al vir hulle gesê dat hulle in Kanaän ‘n koning oor hulle moet aanstel:
As jy kom in die land wat die HERE jou God jou sal gee, en dit in besit neem en daarin woon en dan sê: Ek wil 'n koning oor my aanstel soos al die nasies wat rondom my is, dan moet jy sekerlik 'n koning oor jou aanstel wat die HERE jou God sal verkies; uit die midde van jou broers moet jy 'n koning oor jou aanstel; jy mag geen uitlander, wat jou broer nie is nie, oor jou aanstel nie. (Deuteronomium 17:14-15 AFR1953)
Tot op hierdie stadium van die geskiedenis wat ons saam gelees het, het God self oor sy volk geregeer.
Die Here het in hierdie tyd van Rigters gebruik gemaak om oor die volk te regeer en hulle te verlos.
Die twee seuns het egter sleg uitgedraai en van hulle werk as regeerders 'n mislukking gemaak, omdat hulle hulle laat omkoop het. Toe kom die volk na Samuel toe: Hulle wil 'n koning h soos die heidenvolke. Hulle wou nie een hê omdat hulle die Here se vroeëre opdrag wou uitvoer nie.
Die Here troos hom deur hom daarop te wys dat die volk met hierdie besluit van hulle nie Samuel nie, maar die Here verwerp het.
Die volk het die voorreg om die Here as Koning te h, misken, en vra vir 'n koning op die styl van die heidene rondom.
Die manier waarop hulle die koning eis, het gemaak dat hulle nie aanvanklik die goedgunstigheid van die Here gehad het nie.
As gevolg van hulle verkeerde ingesteldheid gee die Here die eerste keer vir hulle 'n koning wat is soos die aardse koning wat hulle wil h: Saul.
Mettertyd, wanneer dinge skeefloop, sou die Here die regte koning op die troon plaas: Dawid die man na sy hart !
Die volk kry dus 'n koning ‑ Dit was in elk geval God se bedoeling dat die koning mettertyd op die troon sou kom.
Soos wat die priester versoening tussen die volk en God bemiddel het, sou die koning die heerskappy van God oor die volk bemiddel.
Op sy sterfbed het Jakob oor Benjamin geprofeteer dat hy 'n wolf sal wees wat verskeur. Sy nasate sal van die oggend tot die aand op die roof uit wees. Daarmee het die Here die Benjaminiete geteken as woeste soldate. Ons lees dikwels met besondere vermelding in die Bybel hoe dapper die Benjaminiete geveg het.
Daar is egter ‘n skadu-kant ook! Die Benjaminiete het nie altyd respek vir lewe en eerbaarheid gehad nie. Ons lees in Rigters 19 dat hulle homoseksualisme bedryf het, en toe hulle nie daarmee hulle sin kon kry nie, het hulle die man se byvrou die nag deur verkrag totdat sy dood was. Dit alles lê in Jakob se profesie dat Benjamin ‘n wolf sal wees!
Die eerste koning is 'n vegter wat die volk se weermag op die voete sou bring, en wat die Filistyne in toom sou hou, totdat die regte koning die troon moet bestyg.
Die Here openbaar in hierdie stuk geskiedenis sy almag: Hy beplan vir eeue reeds die koningskap, en nou voer Hy sy raadsplan in die tyd uit.
Dan beskik die Here dat die een wat moet koning wees, ver van sy stamgebied af moet gaan soek vir 'n paar donkiemerries wat wegge­raak het.
Hulle het hulle sondes, en as mense is hulle in hierdie saak van die koningskap ook maar kortsigtig, maar hulle is nie 'n gewone volk in die ry van volkere nie.
Saul se siel was nie so groot soos sy liggaam nie! Saul het geestelik nie bo die res van die volk uitgestaan nie.
Met sy salwing het hy ook gaan wegkruip. Hy het in homself dus nie sterk vermoëns as leier gehad nie.
Samuel neem hom op die dak van sy huis. Daar onderrig Samuel Saul oor die bekommernis van die Here oor sy volk.
Hy onderrig die toekomstige heerser oor die manier waarop die volk van God regeer moet word: Die toekomstige koning moet die volk regeer deur homself en die volk voortdurend tot die Here te bekeer.
Die olie wat oor sy kop en sy skouers afloop, simboliseer hoe die Gees van God die geroepde oorspoel, sodat hy kan weet dat die Here hom lei en bewaar.
Die lekker reuk van die olie simboliseer ook dat hy in die uitoefening van sy amp, die geur van God se koningskap sal uitdra.
Die eerste is dat God van alle ewigheid af dieselfde is. Hy het alles beplan, en oor eeue gebeur presies dit wat God van die begin af in gedagte gehad het.
M.a.w. die gedeelte is vir die ware gelowige tot troos: niks gebeur toevallig nie. Dinge gebeur net soos wat God dit beplan het.
Samuel word geroep om die laaste rigter oor Israel te wees, maar hy word ook geroep om die eerste twee konings te salf oor Israel.
In sy roeping word hy van die begin af daarop gewys dat hy moet doen wat God wil h dat hy moet doen. Hy kan nie onbeteueld in sy amp voortgaan nie.
U roeping word ook afgebaken binne sekere grense: Saul moes koning wees oor 'n volk wat hy nooit sou besit nie ‑ dit was die Here se eiendom.
Die laaste saak is dat u nie vir onverantwoordelikheid by die Here 'n verskoning sal h nie, want die Here maak ons bekwaam vir ons roeping en ons taak.
Die effek daarvan is dat ons vrygemaak van die verslawing aan die duiwel aan die Here gehoorsaam kan wees met ons hele lewe. Ons is vry in ons koning Jesus Christus die Here.
Maar dan moet u altyd die troos onthou, want dis deel van ons bekwaammaking: Die Here vergeet nie wat Hy beplan het nie, en Hy verander ook nie sy raad nie.
U as uitverkorene sal altyd die nabyheid van die Heilige Gees hê, en altyd beskerm word deur die kruiswerk van ons Here.
Die bewys is geleë daarin dat die Here vooruit openbaar waarheen Hy met ons gaan, en dat Hy dan nooit daarvan afwyk nie.