Oium, Dakië, Pannonia, Italë, Gallië, Hispania, Krim. Gebied:
Goties is die bekendste taal van die uitgestorwe Oos-Germaanse tak van die Germaanse tale. Vroeër is Goties, as Oos-Germaanse taal, as 'n vertakking van Noord-Germaans beskou. Goties se bekendheid is te danke aan die vertaling van die Bybel uit die 4de eeu n.C. Die Bybelvertaling, van Wulfila, is die oudste bekende lang Germaanse teks, en daarom is Goties baie belangrik vir die herbou van Oer-Germaans. Dit het waarskynlik êrens op die Balkan ontstaan.
Die Bybel van Wulfila gebruik 'n eie alfabet, die Gotiese alfabet.
Die Bybelgoties sterf in die 6de eeu n.C. uit. Daar is geen Gotiese tekste gevind na 800 nie, afgesien van 'n paar tekste in Krimgoties. Dialekte het Visigoties (Wes-Goties) en Ostrogoties (Oos-Goties) ingesluit. Die Wes- en Oos-Gote was verwante van die Vandale gewees.
Daar word aangevoer dat die Duitse godsdiensleenwoorde kerk, pinkster, doop en vas stam uit Goties, wat deur die Hoogduitse invloed in Nederlands-Afrikaans beland het.
In hul nuwe tuiste aan die Weichselmonding het die Gote dalk wel van Pytheas van Marseille (4de eeu voor Christus) geweet, indien 'n aanhaling uit sy reisverhaal by Plinius (Nat. hist. 37,35) inderdaad op die Gote betrekking het. By laasgenoemde skrywer, by Tacticus en Ptolemaeus, word die volk ook volgens oorlewering verbind met die Oosseekuste. Wanneer die Gote se naam weer in die geskiedenis opduik, het hul tot tyd en wyl aan die Swartsee gewoon, vanaf die Don tot by die Donaumonding. Wanneer presies die trek daarheen plaasgevind het, is onbekend; gewoonlik word die begin van die landverhuising omtrent na die middel van die 2de eeu n.C. geskat, wanneer hulle die sogenaamde Markomanne-oorlog (166-180 n.C.) sou veroorsaak het.
Die rigting van hul trektog word deur 'n verklaring van Jordanes opgeteken wanneer hy skryf dat die Gote deur die vrugbare landskap Oium (= goties, *aujom), oftewel "Waterland", getrek het (in vermoedelik die Pripjat- of Swart Aarde (Tsjernosom)-gebied). Nadat hulle in hul nuwe woonplek aangekom het, trek hulle na hul plundertogte verder na Moesië, Thrakië en Klein-Asië, waar hul gou weer slaags geraak het met die Romeinse Ryk - spesifiek van die Oos-Romeinse heersers. Eindelik word enkele Gote-dele binne die ryksgrense vasgestel, in Klein-Asië bekend as Γοτϑογϱαῖχοι, noord van die Donau en in die Provinsie Dakien. Ander Gote tree as soldate in diens van die Romeinse Ryk en veg as sodanig teen die Perse of word na Egipte in die garnisoen gestuur.
Oor die innerlike lewe van die Gote is min te wete; tog dui die heropbouings van hul eiesoortige kunsstyl dat hulle gou na hul nederlaag by die Swartsee onder die invloed van die Grieks-Skitiese kultuur gekom het. Op hul dierversieringskuns is twee duidelik herkenbare strominge te vinde: 'n noordelike stroming van die Noord-Germane en 'n suidelike stroming wat vanuit die Donauloop na die Kontinentaalgermane uitgebrei het. Dieselfde kultuurstroom is ook van toepassing op die oorskakeling van die skrif by die Germane, by wie dit eers as runeskrif in oefening kom. Heel waarskynlik kan die uitvind van die runealfabet onder die Gote toegeskryf word aan die invloed van die Griekse en Romeinse kultuur en alfabet.
↑ Raidt, E.H. 1976. Afrikaans en sy Europese verlede: Van Tacitus tot Van Wyk Louw. Elsiesrivier: Nasou B