Die nasionale vlag van Suid-Korea is op 15 Augustus 1948 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon ’n enkele wit baan met ’n rooi-en-blou taeguk (’n simbool wat balans voorstel) in die middel en ’n trigram gaande na elke hoek van die vlag.
Die vlag se wit veld is ’n tradisionele kleur in die Koreaanse kultuur. Wit was in die 19de eeu ’n algemene verskynsel in die kleredrag van Koreane; dit kom steeds voor in kontemporêre weergawes van tradisionale Koreaanse kledingstukke soos die hanbok. Die kleur stel vrede en reinheid voor.
Die wydte-hoogteverhouding van die vlag is 3:2. Daar is vyf afdelings van die vlag: die taeguk en die vier staafgroeperings. Die deursneë van die skyf is die helfte van die hoogte van die vlag. Die boonste gedeelte van die taeguk is rooi en die onderste gedeelte is blou. Die staafgroeperings kom in die vier hoeke van die vlag voor.
Die kleure van die Taegukgi word in die “Ordonnansiewet op die die Wet rakende die Nasionale Vlag van die Republiek Korea” gespesifiseer. ((ko) 대한민국 국기법 시행령) Tot 1997, toe die Suid-Koreaanse regering besluit het om standaardspesifikasies vir die vlag te verskaf, was daar geen presiese spesifikasies rakende die kleure nie. In Oktober 1997 is ’n presidensiële ordonnansie oor die standaardspesifikasies van die Suid-Koreaanse vlag gepromulgeer, wat in Julie 2007 opgevolg is deur die Nasionale Vlagwet.
’n Portret van Kim Il-sung en die Taegukgi in 1948. Die vlag is ook in die Noorde gebruik voor die skeiding.
Die kwessie is vir ’n tydperk nie nagevolg nie, maar het weer ter sprake gekom tydens die onderhandeling van die Verenigde State–Koreaverdrag van 1882, ook bekend as die Shufeldtverdrag. Die kontroversie het gekom nadat die afgevaardigde Lee Eung-Jun ’n soortgelyke vlag aan dié van Japan aan die Chinese amptenaar Ma Jianzhong voorgestel het. In reaksie op die bespreking het Ma hom teen die voorgestelde idee van die gebruik van die Qing-dinastie uitgespreek en het hy ’n vlag met ’n wit agtergrond, ’n halfrooi halfswart skyf in die middel en agt swart stawe om die vlag voorgestel. Op 22 Augustus 1882 het Park Yeong-hyo ’n skaalmodel van die Taegukgi geskep. Park het gevolglik in 1882 die eerste persoon geword om die Taegukgi in die Japanse Keiserryk te gebruik. Op 27 Januarie 1883 het die Joseonregering die Taegukgi amptelik gepromulgeer om as die nasionale vlag gebruik te word.
In 1919 is ’n vlag soortgelyk aan die huidige Suid-Koreaanse vlag deur die voorlopige Koreaanse regering-in-ballingskap wat in China gebaseer was, gebruik.
Na die herstel van onafhanklikheid in Korea in 1945 het die Taegukgi in gebruik gebly nadat die suidelike deel van Korea onder invloed van die Verenigde State ’n demokratiese republiek geword het; dit is tewens in die Volksrepubliek Korea gebruik. Naas die Taegukgi is die vlag van die Verenigde State ook deur die Amerikaanse Leër se Militêre Regering in Korea gebruik. Hoewel die vlag reeds voor die stigting van die Suid-Koreaanse staat in Augustus 1948 as die de facto nasionale vlag gebruik is, is die huidige vlag op 15 Oktober 1949 deur die regering van Suid-Korea as amptelike vlag aanvaar.
In Februarie 1984 is die presiese dimensionele spesifikasies van die vlag op skrif gestel. In Oktober 1997 is die presiese kleure van die vlag deur middel van ’n presidensiële dekreet gespesifiseer.
Volgens die akademikus Brian Reynolds Myers is die Suid-Koreaanse vlag geneig om, in die konteks van die land se samelewing, ’n groter nasionalistiese idee van ’n “Koreaanse ras” voor te stel, eerder as om bloot ’n simbool van die Suid-Koreaanse nasiestaat self te wees.
Die naam van die Suid-Koreaanse vlag is ook gebruik as die naam van ’n Suid-Koreaanse rolprent oor die Koreaanse Oorlog, Tae Guk Gi, in 2004.