Browning-masjiengeweer - Inligting
John Moses Browning was 'n baie suksesvolle wapensmid uit Utah. Geïnspireer deur die werk van Hiram het Maxim Browning begin werk aan 'n outomatiese masjiengeweer. Anders as Maxim, het hy gas as dryfveer gebruik. Hy het 'n gat in die geweerloop geboor om 'n deel van die gas agter die koeël in 'n silinder te lei om 'n suier te dryf, wat die verskillende take uitgevoer het om die patroonkas te herwin, te herlaai en af ​​te vuur. In 1895 is die Browning-masjiengeweer deur die Amerikaanse vloot aangekoop.
In 1910 vervaardig Browning 'n nuwe masjiengeweer van 0,30 duim. Die geweer is egter eers in 1917 deur die Amerikaanse weermag bestel. Gedurende die volgende agtien maande is 57 000 van hierdie gewere vervaardig vir soldate wat aan die Westelike Front veg.
Toe ek die skietbaan bereik, wou ek ophou dat Charlie en ek die oggend ons hemde verander het, en voordat iemand tyd gehad het om veel te sê, het ons die geweer op die berg gehad en in een van die tonnels afgevuur. Ek het die tweehonderd rondtes so vinnig gehardloop dat niemand kon dink nie. Toe die laaste leë dop op die vloer spat, sonder 'n haakplek in tweehonderd, was Hall en sy manne goggas. Die veranderde uitdrukking van Hall en sy manne gooi 'n pond vet op my ribbes.
A masjiengeweer is 'n outomatiese vuurwapen met 'n lang vat en 'n outomatiese laai, wat ontwerp is vir volgehoue ​​direkte vuur met volledig aangedrewe patrone. Ander outomatiese vuurwapens, soos aanvalsgewere en outomatiese gewere, is tipies meer ontwerp vir die kort afvuur eerder as deurlopende vuurkrag, en word nie as masjiengewere beskou nie. Die outomatiese wapens van die groep, wat dieselfde patroon (gewoonlik tussenkrag) gebruik, wat die ander gewere uit dieselfde gevegseenheid gebruik, is funksioneel ligte masjiengewere, hoewel dit nie so genoem word nie. Ondermasjiengewere, wat in staat is om deurlopend vinnig te vuur, maar met behulp van pistoolpatrone, word ook nie tegnies beskou nie waar masjiengewere.
Soortgelyke outomatiese vuurwapens met 'n kaliber van meer as 20 mm word as outokanonne geklassifiseer, eerder as masjiengewere.
As 'n klas militêre kinetiese projektielwapen, is masjiengewere ontwerp om hoofsaaklik as infanterie -ondersteuningswapens gebruik te word en word dit gewoonlik gebruik as dit aan 'n bipod of driepoot, 'n vaste berg of 'n swaar wapenplatform vir stabiliteit teen terugslag geheg word. Baie masjiengewere gebruik ook gordelvoeding en oop boutbediening, funksies wat normaalweg nie op ander infanterie herhalende vuurwapens voorkom nie.
Colt het 'n Browning-ontwerpte 38-kaliber semi-outomatiese pistool op die mark geplaas. Dit was die eerste semi-outomatiese pistool in die Verenigde State.
8 Februarie 1900
Die eerste van vier patente is op die revolusionêre haelgeweer vir outomatiese laai ingedien. Dit word in 1903 deur Fabrique Nationale vervaardig en in 1905 deur Remington Arms Company.
Die eerste suksesvolle, outomatiese laai van hoëkraggeweer het patent nr. 659,786 ontvang. Amerikaanse vervaardigings- en verkoopsregte is aan Remington Arms Company verleen, en die geweer het die eerste keer in 1906 as die Model 8 verskyn.
16 Julie 1901
Browning het 'n semi-outomatiese pistool van 32 kaliber aan Colt voorgelê, wat dit onmiddellik aanvaar het. Die bemarkingsooreenkoms het bepaal dat die pistool laag genoeg geprys sou word om met die rewolwers van die tydperk mee te ding.
In 'n meningsverskil oor die openbare aanvaarbaarheid van die haelgeweer, het John Browning sy verhouding met negentien jaar met T.G. Bennett van Winchester.
8 Januarie 1902
'N Afspraak is gemaak om die nuwe haelgeweer aan mnr. Marcellus Hartley van Remington te wys. Hierdie vergadering is gekanselleer deur Hartley se ontydige dood daardie middag.
Met sy selflaaiende haelgeweer wat veilig onder sy arm ingesteek is, het John Browning sy eerste seereis onderneem. Hy sou die nuwe haelgeweer aan Fabrique Nationale aanbied.
'N Kontrak is onderteken wat FN eksklusiewe wêreldregte verleen om die haelgeweer self te laai en te verkoop.
10 Julie 1903
Patentaansoek is ingedien op 'n pompaksiegeweer wat die Stevens Model 520 sou word.
Op versoek van FN het Browning 'n 9 mm militêre semi-outomatiese pistool ontwikkel.
As gevolg van beperkende tariewe, het FN ingestem om die regte aan Remington af te staan ​​om die haelgeweer in die Verenigde State te vervaardig en te verkoop.
21 Junie 1909
Die aansoek om 'n patent op 'n 25-kaliber semi-outomatiese pistool is ingedien. Dit is vervaardig en verkoop deur beide FN en Colt. Dit was deel van die Browning Arms Company -lyn van 1955 tot 1969.
17 Februarie 1910
Patente is ingedien op 'n 45-kaliber semi-outomatiese pistool. Dit was amper 75 jaar lank die amptelike militêre bywapen van die Verenigde State.
'N Patent ingedien op 'n pompgeweer wat as die Remington-model 17 bemark sou word. Dit was John M. Browning se laaste haelgeweer van die herhalertipe.
6 Januarie 1914
Patente is toegestaan ​​en die produksie begin met 'n semi-outomatiese geweer van 22 kaliber. Remington het ook hierdie geweer as die Model 24 vervaardig.
27 Februarie 1917
Eerste openbare demonstrasie oor die Browning 30 kaliber Heavy Machine Gun in Congress Heights, Washington, DC
Begin werk aan die 50 -kaliber watergekoelde masjiengeweer. Hierdie militêre wapen was te laat voltooi vir die Eerste Wêreldoorlog en het 'n prominente rol gespeel in die Tweede Wêreldoorlog en Korea.
Aansoek om patent ingedien op die Browning Automatic Rifle. Die B.A.R. Die eerste keer was daar gevegte in 1918.
26 Julie 1919
'N Patentaansoek word ingedien op 'n 22 -pomp -geweer wat uitsluitlik deur Fabrique Nationale vervaardig sou word.
John M. Browning het begin werk aan sy eerste 37 mm vliegtuigkanon.
Die eerste van twee patente is op die Superposed Over/Under -haelgeweer ingedien.
28 Junie 1923
'N Patentaansoek is ingedien op 'n 9 mm kort-terugslag, half-outomatiese pistool met 'n geslote stert en 'n oop hamer. Dit was John M. Browning se laaste pistoolontwikkeling.
John Moses Browning sterf aan hartversaking in Luik, België. Die groot geweermaker het sy gereedskap neergelê.
J.M. & M.S. Browning Company is in Utah opgeneem met die Browning Arms Company as 'n filiaal.
St. Louis -verspreidingsentrum en verkoopsorganisasie gestig. Ogden het die hoofkwartier gebly en alle aktiwiteite gelei.
Die Superposed -haelgeweer is in die Browning Arms Company -lyn ingebring.
Auto-5 "Sweet Sixteen" is bekendgestel.
Nadat die Duitse besetting die Belgiese produksie stopgesit het, het Remington 'n Amerikaanse vervaardigde Auto-5 vir Browning gemaak. Dit was hul Model 11, maar het die tydskrifafsny ingesluit, wat nie deel was van die Model 11. Dit is die American Browning genoem.
Remington hervat die vervaardiging van die Amerikaanse vervaardigde Auto-5 vir Browning totdat die gestopte produksie van die Model 11 hul nuwe 11-49 autoloader bekendstel.
FN hervat Auto-5 produksie.
Light 12 Auto-5 bekendgestel, 12 gauge Superposed word weer op die Amerikaanse mark bekendgestel.
Nuwe 20 gauge Superposed bekendgestel.
Browning en Winchester gedeeltelike maniere
Browning se vennootskap met Winchester en meer spesifiek met Thomas Gray Bennett het tot 'n einde gekom oor wat later die Auto-5 self-laai haelgeweer sou word. Browning, wat 'n enkele vergoeding ontvang het vir elke ontwerp wat uitsluitlik aan Winchester gelisensieer is, het gevoel dat as die haelgeweer suksesvol sou wees, hy aansienlik meer geld moes kry. Die bestuur van Winchester het egter die aanbod van Browning van die hand gewys en het daartoe gelei dat die produktiewe geweerontwerper 'n nuwe vennoot gesoek het.
Browning het Remington Arms genader, maar die president van die vuurwapenmaker is dood voordat 'n ooreenkoms bereik kon word. Terwyl die Browning -onderneming die haelgeweer vervaardig het, is dit deur die Remington en ander vervaardigers vervaardig tot op die lisensie.
Hierdie revolusionêre nuwe wapen is ontwerp deur die vader van die masjiengeweer, John Moses Browning. Die Browning M2 -masjiengeweer het die ontwerpfase op 11 November 1918 voltooi en onmiddellik begin toets vir die Amerikaanse weermag. Dit is in 1921 deur die Amerikaanse weermag aangeneem. John Browning het in 1923 'n patent vir hierdie ontsagwekkende geweer ontvang.
Op die hoogtepunt van die Eerste Wêreldoorlog het generaal John Pershing besef dat ons 'n oorlog teen meganiese ingenieurswese voer. Pershing het besluit dat die Amerikaanse weermag 'n wapen benodig wat die swaar gepantserde tenks en vliegtuie wat algemeen op en bo die slagveld voorkom, kan deaktiveer terwyl vyandelike troepe in die loopgrawe vasgesteek word. Pershing het sy bevele gestuur aan die enigste man wat hy geken het om in staat te wees om so 'n hoë orde te neem: John Moses Browning.
Volgens die bevel van generaal Pershing moet die nuwe wapen 'n masjiengeweerkamer wees met 'n kaliber van 0,50 of meer en 'n snelsnelheid van minstens 2700 voet per sekonde hê. Browning, en sy kollega Fred Moore, het dadelik aan die werk gegaan met die M1917 as basis vir hierdie baanbrekende ontwerp. Alhoewel die M1917 in die kaliber .30-06 ingebou is, was dit 'n uitstekende platform om van te begin. Winchester het die monsterpatrone vir hierdie behemot verskaf. Hulle word gepas die .50 BMG (Browning Machine Gun) genoem.
Die prototipe het nie heeltemal aan die vereistes van generaal Pershing voldoen nie. Dit was te swaar, moeilik om te beheer, net 500 rondtes per minuut afgevuur. Die muilsnelheid was slegs 2300 voet per sekonde. Winchester en Browning het 'n paar veranderinge aan hul ontwerpe aangebring. Saam, met 'n bietjie aanpassing, kon hulle ontwerpmodifikasies voorstel wat die snelsnelheid tot 'n pantserbrekende 2,750 voet per sekonde en 'n afvuursnelheid van 600 rondes per minuut teweeg gebring het.
Ongelukkig is John Moses Browning in 1926 in België oorlede slegs drie jaar nadat die M2 deur die Amerikaanse weermag aangeneem is. In 1933 het The Colt Company die produksie van die Browning M2-masjiengeweer volledig oorgeneem. Colt het die paar oorblywende gebreke uitgewerk terwyl hy die oorspronklike Browning -ontwerp behou het. Die finale ontwerp van die Browning M2-masjiengeweer word met lug afgekoel, met gordels gevoer, in 'n .50 BMG., En het handvatsels om dit te beheer. Met die driepoothouer weeg dit 128 pond. 'N Swaar vat met flits en onderdrukker is by die finale ontwerp gevoeg vir duursaamheid.
Die M2 is nog steeds in produksie na al die jare. Dit hou die rekord vir die langste produksieloop vir 'n vuurwapen. Dit is gedurende die Tweede Wêreldoorlog, die Koreaanse oorlog, die Viëtnam -oorlog en ander oorloë wêreldwyd gebruik. Die M2 kan op tenks, vliegtuie, helikopters en grondvoertuie gemonteer word. Dit kan op 'n driepoot gemonteer word vir gebruik as 'n anti-personeel wapen.
Dit is wat die M1919 Browning -masjiengeweer so dodelik gemaak het
Die bekendste skepping van John Browning, ten minste in die Verenigde State, is die alomteenwoordige model van 1911. Dit is oral, en waarskynlik binne bereik van meer as 'n paar mense wat hierdie artikel lees. Die aktiewe dienslewe van 1911 in militêre organisasies in 1911 is amper verby. 'N Ander Browning -model bly egter diens - die Model 1919 -masjiengeweer.
GI's van die 77ste Infanteriedivisie beman 'n masjiengeweernes op die eiland Shima, 3 Mei 1945. (Foto: Wikimedia Commons)
Die Model 1919 was in wese 'n lugverkoelde Model 1917. Dit was ingebou in die kragtige en effektiewe .30-06-ronde, gemoderniseer na uitgebreide ballistiese toetse in die jare na die Eerste Wêreldoorlog. Anders as die meeste op die grond gemonteerde masjiengewere uit die Eerste Wêreldoorlog, is die 1919 luggekoel, 'n swaarder vat en was dit makliker om dit onder gevegstoestande te onderhou as die watergekoelde neefs.
Dit het nie al die toebehore van 'n watergekoelde geweer vereis nie, soos 'n omvangryke waterjas, water en 'n kondensblikkie. Die 1919 is oorspronklik gevoed deur 'n lapband en ontwerp vir voertuie - of 'n baie soliede (en swaar) driepoot. Dit het 'n redelike vuurtempo van gemiddeld 500 rondes per minuut gehad. Teen die Tweede Wêreldoorlog was dit die standaard Amerikaanse ligte masjiengeweer wat saam met Browning se M1917 en die legendariese Browning M2 HMG gedien het.
Soos die meeste ontwerpe van Browning 's, was die 1919 baie betroubaar vir die dag en ouderdom waarop dit vervaardig is (voeg Glock -grap hier in). Dit was ook vroeg reeds duidelik dat die 1919 veelsydig was. Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog is dit op tenks, in vliegtuie gemonteer en in verskillende kalibers aangetref, waaronder .303 Britte. Dit het in feitlik elke geallieerde weermag gedien, en as u hard genoeg grawe, kan u selfs foto's vind van vyandelike troepe wat gevange 1919's gebruik. Dit was baie effektief teen personeel, en as dit geplaas was met pantser-deurdringende ammunisie, was dit ook effektief teen pantservoertuie met 'n dun vel.
Die Model 1919 was in wese 'n lugverkoelde Model 1917. Dit was ingebou in die kragtige en effektiewe .30-06-ronde, gemoderniseer na uitgebreide ballistiese toetse in die jare na die Eerste Wêreldoorlog. (Foto: Terra Piccirilli, Recoilweb)
In die lug is die aangepaste M1919 die ANM2 genoem. Hierdie variant is spesifiek aangepas vir lugoorlogvoering, met 'n blasende vuurtempo van 1 200 plus rpm. Die verbeterings in vliegtuigtegnologie en -ontwerp gedurende die tydperk het beteken dat geweer-kaliber masjiengewere slegs effektief was as hul gooigewig verhoog kon word deur verhoogde vuurtempo's, en deur tussen twee en ses van die gewere te monteer. Om hulle te voed met die mees vernietigende tipe ammunisie wat beskikbaar is, gewoonlik die een of ander vorm van API-T (Armor Piercing Incendiary Tracer), het gehelp.
Alhoewel die ANM2 dapper gedien het, was dit nie so effektief soos sy Browning M2-broers as 'n masjiengeweer nie. In die dekade voor die Tweede Wêreldoorlog was vegvliegtuie toenemend toegerus met swaarder masjiengewere, gewoonlik 0,50 BMG Browning -variante in die VSA, of 20 mm (of groter) kanonne in Europa. Dit was nie die skuld van die ANM2 dat dit minder doeltreffend was teen vliegtuie nie, maar die munisipale amptenare wat in die eerste plek besluit het om dit in vliegtuie te plaas.
In die infanterierol was die M1919 binne sy beperkings suksesvol. Hou in gedagte dat die M1919 ontwerp is in 'n era toe die masjiengeweer met gordel in wese 'n statiese wapen was. Die uitsondering op die destydse neiging was die MG08/15, wat 'n doelbewuste vertrek was wat spesifiek ontwerp is om die infanterie -masjiengeweer draagbaarder en bruikbaarer te maak. Teen die Tweede Wêreldoorlog het die MG08/15-konsep ('n hoogs mobiele, draagbare masjiengeweer vir algemene doeleindes [GPMG]) ontwikkel tot die MG34 en uiteindelik die MG42 in Duitse diens. Dit is hier waar die gevegsmislukkings van M1919 en#8217 duidelik geword het.
Alhoewel dit akkuraat, betroubaar en met 'n goeie, volhoubare vuurtempo was, was dit lomp en ongemaklik op 'n mobiele slagveld in vergelyking met die MG34 en MG42. Die driepoot was groot en onhandig, en dit was nie altyd maklik om in te sit nie. Amerikaanse troepe moes gereeld met die 1919 improviseer, min of meer teen of op die Tweede Wereldoorlog se ekwivalent van 'rock' of iets dergeliks, wanneer die statief eenvoudig nie onder die omstandighede sou werk nie.
Die M1919 Browning-masjiengeweer was baie effektief teen personeel, en as dit geplaas was met pantser-deurdringende ammunisie, was dit ook effektief teen pantservoertuie met 'n dun vel. (Foto: Terra Piccirilli, Recoilweb)
As gevolg hiervan is die M1919A6 ontwikkel. Hierdie variant het 'n boud en 'n tweevoet by die M1919 gevoeg in 'n poging om dit in 'n ligte masjiengeweer te maak, meer soos die MG34 of MG42. Dit was egter steeds ongeveer 'n pond swaarder as die standaard M1919 sonder die driepoot, en weeg 32 pond. Dit was 'n geïmproviseerde oplossing, soortgelyk aan die toevoeging van 'n tweevoet en 'n boude aan 'n rots. Dit was nog steeds ongemaklik, hoewel dit 'n bietjie minder ongemaklik en stabieler was, maar dit blyk te laat in die oorlog om 'n groot impak te hê.
Weereens, blameer nie die geweer nie, blameer die munisipaliteit.
Totdat die M60 ('n minder as fantastiese GPMG, maar 'n produk van die "made here " skool vir munisipale ontwikkeling) tydens die Viëtnam-oorlog wyd beskikbaar gestel is, was die Amerikaanse infanterie opgesaal met die kombinasie M1919 en M1919A6.
As 'n masjiengeweer wat op 'n motor gemonteer is, het die 1919 uitgeblink. In werklikheid doen dit so 'n goeie werk dat dit nog steeds op baie plekke regoor die wêreld in diens is. Dit is gemoderniseer en gebruik nou ontbindende skakelbande in plaas van outydse lapgordels. Die meeste 1919's wat nog in diens was, is ook omgeskakel na 7,62 NAVO om die druk op logistiek te verlig. Maar veral een variant uit 1919, die M37 Coaxial MG, was ietwat berug problematies, veral omdat sommige mense dit net nie kan weerstaan ​​om iets wat werk reg te stel nie.
Daar was oor die jare 'n paar interessante variante van die 1919. Verskeie ANM2's is omskep in 'n variant genaamd die Stinger. Die Stinger was basies 'n vliegtuiggeweerde geweer met 'n tweevoet, handvatsel en agtersteun. Die uiters hoë vuurtempo is verwelkom (vir die ses of so gewere wat blykbaar eintlik geveg het), maar die Stinger het slegs in beperkte getalle gedien. Die belangrikste aanspraak op roem was die wapen wat Tony Stein tydens die gevegsaksie gebruik het, wat hom 'n erepenning op Iwo Jima besorg het.
As u ooit 'n kans kry om 'n op die grond gemonteerde M1919 af te vuur, beveel ons u sterk aan om dit te doen. Soos dit oorspronklik ontwerp is, is dit akkuraat, betroubaar en baie maklik om te skiet. As 'n masjiengeweer vir 'n vaste posisie, kan dit maklik sy eie hou teen enige geweer van sy era. Dit is maklik om te manipuleer, te verwyder en skoon te maak, en dit is ook baie robuust in die algemeenste en mees onlangse variant, die 1919A4. Onthou egter dat amper 'n 100-jarige ontwerp nie verwag dat dit soos 'n moderne masjiengeweer sal presteer nie.
Die M1941 Johnson Light Machine Gun. Wikimedia Commons
Die M2 is opvallend bekend omdat sy ontwerp die toets van tyd deurstaan ​​het, met 'n loopbaan wat oor geslagte heen strek. Die M1941 Johnson -masjiengeweer, ook bekend as die Johnny Gun, is nie so bekend nie, waarskynlik omdat die lewensduur daarvan 'n blote vergelyking was.
Melvin Johnson Jr., 'n prokureur en kaptein in die Marine Corp Reserves, het die M1914 Johnson LMG ontwerp nadat hy die halfautomatiese M1941 Johnson Rifle geskep het. Terwyl die Johnson -geweer 'n innoverende ontwerp met 'n roterende tydskrif was, het die Amerikaanse gewapende dienste dit ten gunste van die M1 Garand verbygesteek. 'N Handjievol stryd was egter, met een wat bekend is deur die Medal of Honor -ontvanger USMC -kaptein Robert Hugo Dunlap in die Slag om Iwo Jima.
Die ligte masjiengeweer het 'n aantal dele met die halfautomatiese geweer gedeel, insluitend die kort terugslagaksie en die roterende bout. In teenstelling met die roterende tydskrif op die geweer, het die LMG gevoer uit óf 'n enkelkolom 20-ronde tydskrif óf 'n ontkleedrag wat by die uitwerppoort geplaas is om die mag op sy plek te herlaai. In 'n knippie kan daar ook enkele rondtes deur die sitplek gelaai word. Die vuurtempo kan van 200 tot 600 rondes per minuut aangepas word, wat gehelp het om die temperatuur van die vate te verlaag.
Die LMG het 'n paar ekstra funksies wat die geweer ontbreek het, soos 'n vatgemonteerde tweepoot. Dit sou ongewens wees, want dit moes verwyder word vir 'n vatruil. Later weergawes van die geweer, die M1944, sou 'n unieke opvoubare monopod hê wat twee vlerke gebruik het om die geweer te stabiliseer. Dit kan ook gebruik word as 'n pistoolgreep in die voorste hulpposisie, met die vlerke as 'n hitte -skild om die hande van die bestuurder te beskerm. Die herhaling van 1944 het die houtmeubels verruil vir metaalbande en boude.
Tien Johnny Guns wat so gekonfigureer is, is aan die einde van 1943 getoets. Ongelukkig het hierdie gewere almal voor die elemente van die Aberdeen Proving Grounds geswig. Later toetse wat deur die Marine Corps Equipment Board in Quantico uitgevoer is, sou die LMG gunstiger laat presteer - soveel so dat die Corp probeer het om hul verouderde BAR's met die nuwe geweer te vervang. Ongelukkig vir Johnson het die kommandant van die Marine Corps die versoek van die hand gewys uit vrees dat die besluit van die weermag om die geweer nie aan te neem tot komplikasies vir die pantsers sou lei.
Vroeg 1881 - Twee nuwelinge arriveer in Ogden, Utah. Die Duitse geneesheer dr. A. L. Ulrich en professor H. R. Ring, albei hoogs opgeleide, goed gereisde vakmense, deel 'n verterende passie om skietgewere te skiet. Hulle het albei gou die Browning Gun Factory ontdek en in kort bestelling het hulle saam met verskeie van die Browning -broers die Ogden Rifle Club gereël. Dit sou die raamwerk wees vir verskeie groot vernuwings in die ontwerp van vuurwapens deur John M. Browning.
Vroeë lente van 1883 - Mnr. T. Bennett, vise -president van die Winchester Repeat Arms Company in New Haven, Connecticut, word 'n Browning Single Shot Rifle vertoon. Hy klim onmiddellik op 'n trein in die westelike rigting na Ogden, Utah, om die uitvinder te ontmoet en oor die aankoop van die vervaardigingsregte vir Winchester te onderhandel. In 'n kort ontmoeting met John en Matt in hul nuwe geweerwinkel is daar vinnig 'n ooreenkoms gesluit vir $ 8 000, en Bennett keer terug met die volgende trein in die ooste. Dit was die begin van 'n ontwerpverhouding tussen John M. Browning en Winchester wat tot 1902 sou duur. Trouens, elke geweer en haelgeweer wat Winchester Repeating Arms gedurende hierdie 19-jarige tydperk bekendgestel het, is ontwerp deur John M. Browning. Die robuuste, betroubare, eenvoudige en akkurate model van John M. Browning, model 1885, word vandag nog vervaardig.
1885 - Winchester Repeating Arms van New Haven, Connecticut, voeg die Browning Single Shot by sy katalogus en noem dit die Model 1885. Dit word in verskillende variasies vervaardig en bevat alles van .22 Kort tot die grootste swartpoeier -snelpatrone van die dag, en dit sou meer as 'n dosyn dekades in die ry bly.
Oktober 1884 tot en met September 1886 - John M. Browning sou die patente en ontwerpe vir elf nuwe vuurwapens aan Winchester Repeating Arms Company verkoop
1889 - 1892 - Nadat hy twee jaar lank op 'n proseltsingsmissie vir die Mormoonse geloof in Georgië, van 1887 tot 1889, teruggekeer het, keer John M. Browning terug na Ogden, Utah, en is besig met 'n vlaag ontwerpwerk. Die resultaat is 20 nuwe geweerpatente wat oor die volgende drie jaar toegestaan ​​word.
Herfs van 1889 - John M. Browning begin eksperimenteer met die konsep van 'n volledig outomatiese vuurwapen, wat deurlopend kan vuur, solank die sneller teruggehou word en ammunisie in die tydskrif was. Een van sy eerste toetsbedmodelle was gebaseer op 'n Winchester Model 1873 met 'n klepapparaat wat aan die snuit geheg is om die uitbreidende gas uit 'n afgevuurde patroon op te vang om die aksie te bedryf. Browning lê vroeg in 1890 sy eerste patent vir 'n gas -outomatiese vuurwapen in, en die patent word twee jaar later verleen.
Omstreeks 1890 - T. G. Bennett van Winchester Repeating Arms vra John M. Browning om 'n plaasvervanger te ontwerp vir die eerbiedwaardige model 1873 hefboom -aksiegeweer, die 'geweer wat die weste gewen het'. Bennett het Browning $ 10 000 aangebied as hy die prototipe binne drie maande kon lewer, en $ 15 000 as dit binne twee maande gereed was. Browning het daarteen geantwoord dat hy die prototipe geweer binne 30 dae vir $ 20,000 aan Bennett sou aflewer, of dit was gratis. John en Matt Browning het die ontwerpbesonderhede op die treinreis na Utah uitgewerk, en hulle het die prototipe binne twee weke getoets. Bennett het die monstergeweer in minder as 30 dae in sy hande gehad, en dit is gou bekendgestel as die Winchester -model 1892. 'n Gunsteling van almal, van Annie Oakley en werkende cowboys tot polêre ontdekkingsreisigers soos Admiral Peary, die Winchester Model 1892 bly steeds die beste keuse tot vandag toe van regte cowboys en cowboy -aksie -shooters.
John Browning het gewere vir die Amerikaanse weermag ontwerp soos geen ander nie
Hier is vyf bekende wapens wat Browning gemaak het, waarvan 'n paar selfs vandag nog ikonies bly.
Daar kan nie ontken word dat John Browning een van die produktiefste geweerontwerpers van die negentiende en twintigste eeu was nie en dat hy sy stempel afgedruk het op talle burgerlike vuurwapens, waaronder baie wat sy naam dra. Gedurende sy loopbaan het hy gewerk vir Colt, Winchester, FN Hertsal, Miroku en Remington.
In die loop van sy roemryke loopbaan het Browning se ontwerpe ook die aandag van die Amerikaanse weermag getrek en sy ontwerpe was onder meer die M1911-pistool, die Browning Hi-Power, die M1917 watergekoelde masjiengeweer, die M1919 lugverkoelde masjiengeweer en die Browning Outomatiese geweer (BAR).
Colt 1895 outomatiese masjiengeweer
Met die hulp van sy broer Matthew het John Browning 'n gasbedryfstelsel ontwikkel wat die eerste keer in die Colt-Browning M1895-masjiengeweer gebruik is-'n wapen wat die ietwat bespotlike bynaam "aartappelgrawer" gekry het vanweë sy ongewone bedryfstelsel, wat soortgelyk aan dié van 'n basiese hefboomontwerp.
Die wapen het uit 'n geslote bout gevuur en 'n sikliese tempo van 450 rondes per minuut gehad. Dit is gebruik in die Spaans-Amerikaanse oorlog, sowel as die Tweede Boereoorlog en selfs beperkte gebruik tydens die Eerste Wêreldoorlog. Sommige van die wapens is later gebruik in die Russiese burgeroorlog en die Pools-Sowjet-oorlog van 1920, en uiteindelik in die Spaanse burgeroorlog. Dit was nie die eerste masjiengeweer nie, maar dit was die eerste suksesvolle masjiengeweer wat met gas aangedryf is.
Die Colt M1911 .45
Die lang lewe van Browning se bekendste wapen kan eenvoudig nie oorbeklemtoon word nie. Dit is die Colt M1911 .45 -pistool, wat van 1911 tot 1986 deur die Amerikaanse weermag gebruik is, toe dit uiteindelik vervang is deur die 9mm Beretta M9 -pistool. Selfs vandag word gemoderniseerde variante van die M1911 steeds deur die Amerikaanse weermag se spesiale magte en die Amerikaanse vloot gebruik. Colt se naam is moontlik op die handwapen, maar die M1911 .45 was alles John Browning.
Browning M1917 watergekoelde masjiengeweer
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog gebruik die meeste groot moondhede swaar masjiengewere op grond van die ontwerp van Hiram Maxim - maar selfs voor die uitbreek van die oorlog wou Browning die ontwerp verbeter. Hy het in 1901 'n patent ingedien vir 'n outomatiese terugslaglaaier, maar die pogings om dit te vervolmaak het meer as 'n dekade geneem - net om vas te stel dat die Amerikaanse weermag nie eintlik belangstel nie.
Die gevolg was egter 'n watergekoelde masjiengeweer wat ligter was as die Maxim of Vickers en wat nog belangriker was om gladder te werk. Die Amerikaanse weermag het van plan verander toe Amerika die Eerste Wêreldoorlog betree het en die M1917, soos dit aangewys is, bewys het presies wat die Doughboys nodig gehad het. Die .30-kaliber met 'n terugslagbediende masjiengeweer het 'n vuurtempo van meer as 600 rondtes per minuut gehad, en dit was net die begin van die toekomstige dinge!
Dit is moeilik om te dink dat enige weermag 'n wapen wil gebruik wat meer as 100 jaar gelede ontwerp is-maar dit is net die geval met die M1919, in wese 'n lugverkoelde weergawe van die M1917. Die lugverkoelde stelsel het die gewig aansienlik verlig, en terwyl kanonniers opgelei moes word om die vathitte te bestuur deur in gekontroleerde uitbarstings te skiet, was die ontwerp so innoverend dat die M1919 gebruik is as 'n ligte infanterie-masjiengeweer, gemonteer op vliegtuie en selfs in rolle teen vliegtuie.
Meer as 100 jaar later word die M1919 steeds gebruik in sekondêre rolle by militêre persone regoor die wêreld. Dieselfde basiese ontwerpbeginsels van die M1919 is ook toegepas op die M2 .50 -masjiengeweer toe dit in die dertigerjare ontwikkel is.
Browning outomatiese geweer
Tydens die Eerste Wêreldoorlog was die masjiengeweer ideaal om 'n vyandelike aanval oor 'niemandsland' te stop, en talle pogings is aangewend om 'n manier te vind om dieselfde hoeveelheid vuurkrag aan 'n opkomende mag te verskaf.
Dit was John Browning, een van die eerste vuurwapenontwerpers wat die kwessie van 'loopvuur' suksesvol aangespreek het met sy Browning Automatic Rifle, die eerste werklik suksesvolle outomatiese geweer. Dit was ingebou in dieselfde .30-06 Springfield-geweerpatroon wat tydens die Eerste Wêreldoorlog in die hoofgeweer van die Amerikaanse weermag gebruik is. Belangriker nog, die BAR is ontwerp om 'n infanteris die vermoë te gee om voort te gaan met aanhoudende vuur.
Browning Firearms: Die 9 beste geweerontwerpe ooit
John Moses Browning is een van die mees prominente name in die ontwerp van vuurwapens. Hy beklee 'n plek van eerbied onder skutters en vuurwapenhistorici, en dit is welverdiend.
In die loop van sy lewe het Browning hom byna ten volle toegewy aan die ontwikkeling van vuurwapens. Hy het meer as 100 patente verleen en word toegeskryf aan die ontwikkeling van sommige van die mees invloedryke en blywende gewere in die afgelope 100 jaar.
Baie, indien nie die meeste, van hierdie werklik innoverende vuurwapens word vandag nog gebruik, óf onder burgerlike skieters óf onder militêre en polisiemagte in die VSA en regoor die wêreld. Dit is nou 'n bietjie meer as 90 jaar sedert Browning se afsterwe, maar sy nalatenskap met vuurwapens is beslis goed en sy bydraes is steeds relevant.
Wat betref watter van John M. Browning se vuurwapenontwerpe die beste is, is dit 'n kwessie van debat. Hieronder is nege van Browning se mees tydlose ontwerpe. Hierdie invloedryke gewere verteenwoordig duidelik nie al die belangrike ontwikkelings van Browning in die ontwerp van vuurwapens nie (dit is meer 'n arbitrêre "beste "-lys), maar dit is 'n goeie voorbeeld van sommige van sy grootste werke en dek kategorieë wat wissel van enkelskoot gewere na vol outomatiese swaar masjiengewere.
Huidige produksie Winchester Model 1885 High Wall -geweer. Foto met vergunning van Winchester Guns.
Die model 1885 was iets van die begin van John Browning se lang en produktiewe loopbaan in die ontwerp van vuurwapens, en was een van sy vroegste skeppings. Hy ontwikkel wat uiteindelik op 188 -jarige ouderdom 1885 sou word, en bou die gewere oorspronklik saam met sy broer met die hand voordat hy 'n paar jaar later deur Winchester genader word, en begin daarmee sy jare lange samewerking met die vervaardiger.
Ingenieurs van Winchester het 'n paar aanpassings aan die ontwerp gemaak en die geweer begin aanbied in beide 'n lae muur- en 'n hoë muurkonfigurasie - die lae muur is ontwerp met 'n blootgestelde hamer en bedoel vir minder kragtige patrone en die High Wall 'n stewiger weergawe wat gebou is vir kragtiger patrone.
Gedurende sy bloeitydperk het die Model 1885 vermoedelik een van die sterkste aksies wat beskikbaar was. Dit was 'n beduidende uitdager vir ander gewilde enkelgeweergewere uit die era van maatskappye soos Sharps en Remington.
Die produksie op die Winchester Model 1885 het omstreeks 1920 geëindig. Die afgelope paar jaar het vervaardigers egter begin om moderne Model 1885's vir enkelgeweergeweerwaaiers aan te bied. Uberti USA, Cimarron Firearms en, natuurlik, Winchester is een van die geweermakers wat tans die 1885 aanbied.
Huidige produksie Model 1894. Foto met vergunning van Winchester Guns.
Een van die mees produktiewe en blywende hefboom-gewere van alle tye, het die Model 1894 vir die eerste keer in produksie begin dieselfde jaar as die modelbenaming, en 'n aantal ondernemings, waaronder Winchester, vervaardig dit vandag nog. Die model 1894 is oorspronklik gebou om die metaal swart poeier .32-40 en .38-55 patrone in te bring en later in 'n aantal rooklose patrone te lok. Die gewildste, en die een wat die naaste aan die geweer gekoppel is, was die .30-30 Winchester, ook bekend as die .30 WCF.
Beste aansitstel vir weggesteek dra:
Openbaarmaking: Sommige van hierdie skakels is aangeslote skakels. Caribou Media Group kan kommissie verdien uit kwalifiserende aankope. Dankie!