Ouers groet hul ‘vasbyter-kind’ ná 1 732 daeWimpie Boshoff voor die ongeluk. Foto: Facebook 1 732 dae. Net minder as vyf jaar was Wimpie Boshoff (28) in ŉ vegetatiewe toestand gelaat nadat hy in ŉ ernstige motorfietsongeluk betrokke was. Dit was vyf jaar van operasies, mediese prosedures, geduldige versorging, baie trane, maar net soveel lag. 1 732 dae, voordat Boshoff Donderdag in die vroeë oggendure gesterf het. Boshoff, ŉ blokman van Lydenburg in Mpumalanga, was 24 jaar oud toe hy op 28 Februarie 2014 in ŉ motorfietsongeluk op die Long Tom-pas betrokke was. Boshoff is by ŉ klein walletjie langs die pad afgeslinger waar hy ure lank met erge beserings gelê het voordat ŉ verbyganger hom gewaar en hulp ontbied het. Hy is na ŉ hospitaal gehaas en kort daarna per helikopter na die Mediclinic Nelspruit oorgeplaas. Hy het erge kopbeserings opgedoen en die voorste gedeelte van sy brein was ernstig beskadig. Teen die tyd dat Boshoff langs die pad gevind is, was hy reeds in ŉ koma. Willa Boshoff (51), Wimpie se pa, vertel aan Maroela Media dokters het daardie aand vir hom en sy vrou, Ina, gesê dat dit hoogs onwaarskynlik is dat hul seun dié beserings sal oorleef. “Hulle het hom na die operasieteater geneem, maar kort daarna weer teruggebring na die waakeenheid. Dit was te gevaarlik om hom onder narkose te sit. Die dokter het daardie aand vir my kom sê dit lyk nie goed nie, Wimpie gaan dit heel waarskynlik nie maak nie,” sê Willa. Boshoff het egter daardie nag oorleef. En die volgende nag en die een daarna. Twee weke ná die ongeluk het ŉ breinskandering getoon dat Boshoff se brein al meer swel en dat dié swelling hom in lewensgevaar plaas. Twee dele van sy skedel weerskante van sy kop is verwyder om die brein spasie te gee om te swel. Van daar is hy na ŉ hospitaal in Kensington, Johannesburg, oorgeplaas. Wimpie Boshoff ná die ongeluk. Foto: Facebook “Van die dag van sy ongeluk af, was Ina elke dag by hom. Sy het nooit sy bed verlaat nie. Waar Wimpie gegaan het, het sy gegaan. Sy was heeltyd by hom in Nelspruit en is daarna saam Johannesburg toe. Sy was elke moontlike oomblik by hom,” sê Willa. Boshoff is daarna oorgeplaas na die Life Roseacres-hospitaal in Germiston en toe weer na die M-Care in Nelspruit. Teen dié tyd was sy oë oop, maar hy was in ŉ vegetatiewe toestand. Willa verduidelik Wimpie kon sy oë oop en toe maak en het met tye sy mond getrek, maar kon glad nie praat, eet of sy hande, bene of nek beweeg nie. Dokters het alles gedoen wat hulle kon, maar ná byna ŉ jaar was dit duidelik – hy sou nie herstel nie. Die breinskade was net te groot. “Dokters het ons een dag ingeroep en vir ons gesê Wimpie sal na ŉ verswaktesorg-inrigting moet gaan waar daar na hom gekyk kan word. Hy sou nie beter word nie, die voorste gedeelte van sy brein was basies dood,” verduidelik Willa. Maar vir Willa en Ina was daar nie sprake van ŉ inrigting nie en hulle het Wimpie terug geneem Lydenburg toe waar hulle self na hom sou omsien. Wat daarna gevolg het, was ŉ emosionele wipplank vir Boshoff se ouers en familie, maar een wat hulle elke dag “met krag van bo” aangepak het. Dag vir dag Boshoff was bedlêend, afhanklik van buisvoeding en het doeke gedra. Hy moes elke paar uur gedraai word om te voorkom dat hy bedsere kry, elke paar uur moes slym op sy bors met ŉ masjien uitgesuig word, hy moes sy medisyne ontvang, gewas word en sy beddegoed moes omgeruil word. “Ina se uithouvermoë was ongelooflik. Sy het party nagte niks geslaap nie. As Wimpie ŉ moeilike nag gehad het, het sy die hele nag deur by hom gesit en hom versorg. Op goeie nagte het sy elke vier uur opgestaan om hom te draai. Alles wat hy nodig gehad het, het sy vir hom gegee. En bedags het sy van die huis af gewerk sodat sy deurentyd ŉ wakende oog oor Wimpie kon hou. Sy was ongelooflik,” sê Willa. Wimpie Boshoff op sy motorfiets voor die ongeluk. Foto: Facebook “Ons het daardie energie-koeldranke in pakke van ses aangekoop. Ina moes soms ŉ paar van hulle drink om deur die dag te kom as Wimpie ŉ moeilike nag gehad het. Ons kon nooit saam êrens heen gaan nie. As een moet winkel toe gaan, bly die ander een agter om na Wimpie te kyk. As ons albei absoluut iets saam gaan moet doen, het ŉ versorger na Wimpie gekyk, maar dit was maar duur. Ons was altyd by hom.” Willa vertel hulle het selfs in dié tyd ŉ vakansie Margate toe aangepak met Wimpie saam op ŉ selfgemaakte bed agter in die kombi. Boshoff se versorging was geensins maklik of sonder probleme nie. Hy het verskeie kere siek geword en moes mediese behandeling by die huis ontvang. Hy moes ook ŉ paar keer weer in die hospitaal opgeneem word. Maar niks kon die Boshoff-egpaar óf vir Wimpie onderkry nie en hy het elke uitdaging wonderbaarlik oorkom. Sowat twee weke gelede het Boshoff egter begin verswak. “Die laaste twee weke was Wimpie se maag glad nie lekker nie. Ina het hom probeer behandel, maar hy het nie goed gelyk nie. Die laaste drie of vier dae, wou Wimpie glad nie slaap nie. As sy in die nag kyk of hy slaap, dan kyk sy net in daardie potblou oë van hom vas. Wawyd wakker,” sê Willa. ŉ Dokter het na die huis toe gekom om Boshoff te ondersoek en gesê hy moet dadelik in die hospitaal opgeneem word. Hy is eers in ŉ plaaslike hospitaal opgeneem voordat hy na ŉ hospitaal in Middelburg oorgeplaas is waar hy in die waakeenheid opgeneem is. Daar is hy aan lewensondersteuningmasjiene gekoppel. “Die susters het vir ons gesê hy is kritiek. Sy hartklop was baie vinnig en hulle kon nie sy bloeddruk gemeet kry nie,” sê Willa. Woensdagaand het die hospitaalpersoneel vir Willa, Ina en Joey (29), Wimpie se suster, gebel om na die hospitaal toe te kom. “Ons het by sy bed gaan staan. Die masjien langs hom het sy hartkloptelling gewys. 135. En toe het dit net begin afgaan. 130, 125. Al stadiger en stadiger,” sê Willa. “Toe ons daar staan, was dit asof ŉ mens net geweet het – daar is nie nou meer omdraai nie. 20…10…2… en toe nul. Die masjien het ŉ biep-geluid gemaak en toe sit hulle die masjien af. Dit was 00:23.” Willa, Ina en Joey het saam by Wimpie se bed gebid en toe beurte geneem om hom te finaal te groet. Ná 1 732 dae, was sy stryd uiteindelik verby. Wimpie Boshoff ná die ongeluk. Foto: Facebook As Willa kon kies, sou hy dit anders wou hê? Sou dit beter gewees het om Wimpie eerder daardie dag in Februarie 2014 langs die pad te gegroet het? “Nee,” sê hy. “As ek dit kon oor hê, wens ek Wimpie kon nog langer by ons gewees het. “Ek het in hierdie tyd my kind beter leer ken as wat ek hom ooit vantevore geken het. Ek weet presies hoe het my kind geruik, hoe sy kussing gelyk het, elke deeltjie van sy gesig. As Wimpie daardie dag langs die pad gesterf het, sou ek nooit die kans gekry het om vir hom te wys hoe lief ek vir hom is nie. Ek sou nie die kans gehad het om vir hom te doen wat ander nie kon nie. Wimpie se brein het seergekry en hy kon nie uiting gee aan sy gedagtes en emosies nie. Maar dit beteken nie hy kon nie daardie liefde ervaar nie.” Ina sê ook sy is dankbaar vir elke ekstra minuut wat sy met haar “vasbyter-kind” gehad het. Dankbaar dat sy behoorlik kon afskeid neem en tyd met haar seun kon deurbring wat sy dalk andersins nooit sou gehad het nie. “Ek het daardie aand in die hospitaal vir Wimpie gesê, as jy moet gaan, is dit reg met mamma. Ek het die Here gevra as Hy vir Wimpie moet vat, moet Hy hom dadelik vat. Ek wil nie hê my kind moet ly nie. En hy het nie gely nie.” Dit is ŉ baie ander lewe wat nou vir Willa en Ina voorlê, maar hulle is dankbaar vir herinneringe waaraan hulle kan vashou. Herinneringe van hul vrolike seun met die baie vriende wat sy lewe voluit geleef het vóór die ongeluk. Herinneringe van Wimpie ná die ongeluk wat altyd vir pa Willa terug gesoen het wanneer Willa soene uitgedeel het en ongeduldig geblaas het as pa hom nou té veel pla. Twee weergawes van Wimpie, sê Willa, maar dieselfde onwrikbare ouerliefde. ŉ Gedenkdiens vir Wimpie Boshoff word Vrydag om 11:00 Pinkster Protestante Kerk in Lydenburg gehou.