The Roaring Twenties " - Nuut
Titel: Die Pigall's.
Skrywer: SICARD Pierre (1900 - 1980)
Prentverwysing: 90 MOTOR 1200 (A2)
Titel: Wit vierkant.
Skrywer: GROMAIRE Marcel (1892 - 1971)
Montmartre, hart van die Roaring Twenties
Twee mitiese plekke van die Paryse naglewe maak aandag aan die Boulevard de Clichy, wat as 'n ambulans vir die Butte Montmartre dien: Place Blanche, gesing deur Jacques Dutronc en sedert 1889 oorheers deur die vleuels van die Moulin-Rouge; en Place Pigalle, nie minder swaelagtig nie en bevolk deur kabarette. Pigall's, op nommer 7, het Rat Mort opgevolg, 'n voormalige boheemse kafee wat veral deur Degas, Manet en Courbet besoek word.
Tydens die Belle Époque was hierdie plekke aan die rand van die burgerlike Parys nog redelik landelik, eerder kunstenaars en 'skelms'. Na die oorlog staan ​​hierdie ou voorstede in die middel van die "Paryse nag" wat so kenmerkend is van die brullende twintigerjare: 'n deel van die samelewing wil die honderdduisende sterftes en die vooroordele van die Groot Oorlog vergeet. In plaas van rou, die partytjie; op vorige skaarste reageer ons met oorvloed en uitbundigheid; eerder as om vasgevang te raak in die oorlogspoging, word die bevryding van liggame en verstand verkies; 'n tyd van duisternis moet ewige verligting slaag.
Pigalle, simbool van die luukse van die nag, tussen sorgeloos en misterie
Pierre Sicard het in 1925 geskilder Die Pigall's, 'n werk wat blyk 'n redelik geslaagde poging te wees om die gees van die Roaring Twenties saam te vat met 'n breë beeldbeweging. Die komposisie is gebaseer op 'n subtiele vervaag van die voorgrond na die agtergrond. Die sentrale tafel, die argetipe skilderye van hierdie soort, word omring deur twee vroulike paartjies: die een aan die linkerkant, aggressiewe seunsagtige meisies, wat die blik regs uitdaag, meer beskeie en intiem. Ander paartjies sit in die agtergrond en op die agtergrond, of nou saamgevleg in die dansende skare. Die alomteenwoordigheid van die swart kleur van die rokke onderstreep die ontploffing van kleure wat 'n permanente viering oproep: die rokke, die vere van die Indiese hooftooisels, die vlieënde linte. Die algemene toon kies vir vergulding en 'n satynpienk wat herinner aan die kleur van sensualiteit wat Proust aan Gilberte toeken. In die kwasifotografiese momentopname van Sicard, is die herhaling van uitgestrekte kaal arms 'n oosterse onbeholpenheid, terwyl hulle deelneem aan die algehele beweging wat deur die musikante wat op die verhoog vibreer, in die agtergrond deelneem.
Plaas Blanche, geskilder in 1928, is een van die belangrikste werke van Marcel Gromaire. Die titel eggo onmiddellik die gelaatskleur van die taamlik dubbelsinnige vroulike figuur wat die middelpunt van die komposisie inneem. Minder "wit" as die uitbundige boa wat haar skouers ontbloot of die rye pêrels wat haar silhoeët onderstreep, simboliseer haar naaktheid, beklemtoon deur die agteruitgang van die ligpienk van die rok, die "plek" in die hart van die skildery. . Al die ander is net natuurskoon - begin met die twee manlike karakters wat die jong vrou omring. Net agter haar, soos haar skaduwee, omhels haar 'n swart massa waarin skaars 'n profiel opval, die karikatuur van 'n man. Verder, links, verdwyn 'n klokkie agter sy pak en sy funksie. Ten slotte, op die agtergrond, rym Gromaire 'bar' met 'Par (is)' en gebruik 'n paar geometriese lyne om 'n nagtoneel te skep wat beide romanties is (die maanlig in wolke gehul) en elektries (die neonligte). kleur). Slegs die liggaam van die jong vrou gee 'n "natuurlike" lig in hierdie kunsmatige landskap van die Paryse nag en bestraal die ander elemente.
Gloeilamp of elektriese waansin
Die twee skilders behoort tot twee opeenvolgende generasies wat gekenmerk word deur 'n skilderkultuur en 'n oorlogservaring wat noodwendig anders is. Marcel Gromaire (1892-1971), die oudste van die twee, is in die noorde van Frankryk gebore; hy het in 1911 in Parys in die Salon des Indépendants uitgestal, toe advies van Matisse gekry en passievol geraak oor die Vlaamse primitiewe. In 1913 word hy vir militêre diens opgeroep en word hy direk gemobiliseer in 1914 en bly hy 'n soldaat tot 1919. Soos baie ander, word hy in 1916 gewond. Sy eerste persoonlike tentoonstelling, in 1921, onthul 'n ekspressionistiese skilder wat sensitief is vir stad en die man wat daar woon. Hy gebruik 'n baie donker palet. Eers aan die einde van die 1920's het Gromaire helder kleure gevind, soos in sy skildery Plaas Blanche, wat die nagtelike Parys met die vroulike naak verbind. Die sentrale vroulike figuur, standbeeld en vlam terselfdertyd vergestalt dus die gloeilampaand van die brullende twintigerjare van Montmartre.
Pierre Sicard (1900-1980) is die seun van die beeldhouer François Sicard. Te jonk om aan die konflik deel te neem, maar hy is oud genoeg om hierdie tydperk van beproewinge ten volle te ervaar. Nadat hy 'n tydjie met sy vader saamgewerk het, het hy hom aan skilderkuns gewy en in 1924 vir die eerste keer in Parys uitgestal. Sy werk, in 'n taamlik post-impressionistiese styl, word gekenmerk deur die herhalende tema van die Paryse nag, sy kroeë, sy musieksale. Hy het byvoorbeeld die uitvoerings van die Neger hersiening met Joséphine Baker. Die Pigall's, wat deur die Carnavalet Museum besit word, word ook dikwels uitgeleen vir uitstallings rakende die Parys van die Brullende Twintigerjare. In teenstelling met Gromaire, kies Sicard 'n elektriese lig vir sy doek 'n giorno, verblindend, alles in mobiliteit en ligtheid - kortom, 'n ander visie van die vrou, nie minder modern nie.
François GROMAIRE, Marcel Gromaire. Lewe en werk, katalogus raisonné van skilderye, Parys, Bibliothèque des arts, 1993. Jean-Jacques LÉVÊQUE, Le Triomphe de l'art moderne.Les années folles, Courbevoie, ACR, 1992. Pierre Sicard: Van die Parys van die brullende twintigerjare tot die Parys van die verlede, katalogus van die uitstalling in die Musée Carnavalet, 4 September - 31 Oktober 1981, Parys, Museums van die Stad Parys, 1981.