6 dinge wat ek in Suid-Amerika verloor het - Inligting
'N Spaanse onderwyseres in Guatapé, Colombia ('n dorp met geverfde huise en 'n reuse-rots met die naam El Penal), het my vertel van haar eko-hostel in San Rafael, 'n stil stadjie wat 'n halfuur weg is. La Casa Colombiana was selfs beter as Guatapé. Ek het smiddae in 'n hangmat deurgebring, na die oproepe van die tropiese voëls rondom ons geluister of met 'n manjagtige Duitse herder gaan speel.
Een middag het ek in die nabygeleë rivier gaan swem. Ek haal die enigste juweliersware waarmee ek gereis het, 'n roosgoud kolibrie-skedelhalsband af, en sit dit op 'n rots op die oewer. Die water was kristalhelder en wonderlik, hoewel die stroom dit moeilik maak om veel meer as wegdryf te doen. Toe ek terug kom by die koshuis, het ek besef dat ek my kolibrie agtergelaat het.
Dit was 'n wonderlike gesprekstuk - ek het die frase "cráneo de picaflore" memoriseer om dit aan vreemdelinge te verduidelik - en dit was my verbinding met chic New York. Miskien versier dit nou die sleutelbeen van 'n vreemdeling, of miskien is dit steeds aan die oewer en versamel mos op 'n gladde rots.
Ek het per ongeluk by Volcano Chimborazo beland. 'N Bus het my afgeval in Riobamba, Ecuador, en in plaas van verder te gaan na die stad waarheen ek bedoel het, het ek besluit om te bly. Ek het die meeste van my tyd in my kamer deurgebring en Stephen King gelees 2666 binne enkele dae. Daarna het ek perdry na Chimborazo gereis om die elegante, langgekalkte vicuñas in die natuur te sien.
Binnekort het ons die gemerkte paadjies en grondpaaie verlaat en in die woestyn gery. As ek die skuins, onvrugbare terrein kruis, het ek soos 'n ontdekkingsreisiger gevoel. My gids het een van my gunsteling foto's van my reis geneem. Daarin beduie ek na die sneeubedekte vulkaan agter my en glimlag breed op 'n saal van dik lama-pels. My perd lyk selfs asof dit gepos het.
Iewers in die noorde van Peru, in 'n koshuis waar ek my tas onverskrokke agtergelaat het, het die kamera verdwyn. Ek sal nooit die perfekte Couchsurfing-profielfoto hê nie, maar die geheue bly ten minste.
Ek het die veer êrens diep in die land gevind Altiplano woestyn, maar 'n dieretuin net buite Bolivia se gejaagde hoofstad. Dit was stil en meestal leeg die dag toe ek gegaan het. Tienersliefhebbers en gesinne dwaal rond en hou stil voordat pumas in die skadu van bome uitspat, of voed pasankalla (soet Boliviaanse springmielies) aan lama's wat voorberei het vir lekkernye.
Agter 'n kettingskakeling het die Andese kondore nie gelyk soos die majestueuse voëls wat ek my voorgestel het nie. Hul indrukwekkende vlerkspanne is toe gevou, en hul gekreukelde koppe het hulle soos dom ou mans laat lyk, eerder as ou voogde van die land. Maar die dieretuin was die naaste wat ek aan 'n kondor kon kom. Ek was opgewonde toe ek 'n veer op die grond sien waarvoor ek deur die heining kon reik. Dit strek byna die hele lengte van my arm.
Ek het dit 'n paar maande in my kitaarkas gehou. Op 'n dag, in slaperige en stowwerige klein dorpie Tupiza, het ek my kitaar saamgebring om op die plein te gaan oefen. Toe ek klaar was, het my veer verdwyn. Miskien was dit vir die beste. Die kondor het in die Altiplano, en ek is nie seker dat Amerikaanse doeane die aandenking sou goedgekeur het nie.
Cochabamba, Bolivia, is 'n moderne stad, een van breë strate en moderne winkelsentrums wat my aan Kalifornië herinner. Ek was die tweede keer daar as gevolg van my metgeselle: Mattie en Nicholas, artesanos van Uruguay en Colombia met hul dreadlocks, klop-kitare, en malabares wie ek ontmoet het in Samaipata, die de facto hippie-paradys van Bolivia. Om by hulle te wees, het my laat voel soos iets meer as 'n toeris, en ek het een van hulle geknou. Een aand gaan ons na 'n jazzfees - Festijazz Cochabamba - waar ek meer geïnteresseerd was in die gehoor kyk as die ingewikkelde kitaarsolo's van die musikante.
Ek voel alleen en ongewenst en verlang, die gringa met haar iPhone en gebroke Spaanse en leë lag. Ek kon nie op die musiek fokus nie, en daarom het ek desperaat op my foon geskryf om my angstige gedagtes te verdryf. Ek het my ongelukkige werklikheid in 'n humeurige kortverhaal geskryf. Ek voel verlig. Toe ek weer by die koshuis kom, was my telefoon weg. Daardie nag, vasgevang in 'n donker koshuiskamer met metgeselle wat soos enigiets anders voel, was die verlies 'n skerp, pynlike angel.
Ek het vinnig geleer om lief te wees vir die klein vaartuig wat 11 dae lank my tuiste in die Galapagos geword het. Ek was mal oor die sitplek aan die voorkant van die boot, waar ek my voete oor die water kon hang en elke aand die sagte golwe en skouspelagtige sonsondergang kon aanskou. Ek was lief vir die kajuit wat ek met my Kanadese minnaar gedeel het, waar alles klam voel en soos soutwater ruik, maar snags kon ons ons koppe uitsteek uit die luik en die helder sterre in die lug sien sien.
En ek was mal oor my swart bikini wat ek elke dag gedra het. Ek het dit 'n paar weke voor Victoria's Secret in New York gekoop voordat ek op reis was. Dit was klassiek, 'n bietjie retro, en die regte soort sexy. Dit was perfek om in te sit toe ons terugklim op die boot en ysige Cokes drink terwyl ons kaarte speel en in die son droogmaak.
Op 'n dag drap ek die bikini oor die luik van my kamer, en 'n hewige windvlaag blaas dit weg. Die bodem het oorleef, in iemand anders se kajuit geblaas, maar die bikini-top het verlore gegaan teen die see.
Die reisjoernaal (deel 1)
Ek het afskeid geneem van my Kanadese minnaar in die groen-ommuurde solderkamer in La Casa Cuencana, in my gunsteling stad in Ecuador. Ons het baie lui middae in daardie kamer deurgebring, gesoen en gesels en geluister na die reëndruppels wat teen die dak val.
Op 'n dag, nadat ons in Parque Cajas onredelik verdwaal het, het ons agter in 'n bakkie na Cuenca getrap, gelag en mekaar vasgehou om warm te bly. Ek het hom oortuig om saam met my na die Galapagos te gaan op 'n muntstuk. Ons hou hande vas terwyl ons die dwaalleringsdans van blouvoetboobies bekyk en ons snags verwonder aan die fosforesserende plankton in die water.
Maar hy vertrek om vrywillig op 'n plaas in Vilcabamba te gaan, en ek sal voortgaan suidwaarts. Ek het probeer om nie te breek soos ek die laaste keer gepak het nie. Maar daar het een ding ontbreek: my reisjoernaal. Ek het begin huil.
Ek het die middag 'n nuwe dagboek gekoop. Dit was een van die min dinge wat die res van my reis sou oorleef - bladsye gevul met herinneringe en kaartjies vir ou ruïnes, flamingo-vere en die verhale wat ek nooit sou kon vergeet nie.