jou ruimte - Brooklyn-Gemeente
Nuwe navorsing oor kerk verhoudings
Datum: 2010-10-18 11:50:59
Na navraag sit ek so iets op oor my huidige navorsing..... lewer gerus komentaar!
So ietsie oor my studies...
deur Griffel van Wyk
Ek het hierdie jaar met navorsing vir my Ph.D. begin. Ek deel graag met Brooklyn wat in die akademiese deel van my brein aan die gang is omdat dit glad nie geskei is van wat ek as my persoonlike roeping van die Here af beskou nie en omdat dit ook ’n aanduiding is van hoe ek oor die kerk van die Here voel en droom. Ek het met my M.Th. studie wat in 2005 gepubliseer is eintlik al klaar begin vorm gee aan dit waaraan ek nou verder bou met my huidige navorsing. Die artikel wat hier volg is ’n samevatting van my Meestersgraad studie. Aan die einde van die artikel gee ek dan ook ’n kort beskrywing van waarmee ek dan nou besig is.
Die veelsydigheid van die mens op aarde bly fassinerend! Daar is tans omtrent 6500 verskillende etniese groepe op aarde met elkeen hul eie taal. Dit is uit hierdie, en 'n nóg groter poel mense wat Jesus Christus mense roep om deel van sy liggaam te wees. Die Koninkryk lê breed en wyd met miljoene van sy kinders in 'n reënboogpoel Christelike kerke regoor die wêreld.
Elkeen van hierdie kerke het 'n roeping op 'n bepaalde plek in die wêreld. 'n Christelike Kerk in Botswana lyk noodwendig baie anders as een in Rusland! Die vraag is: Kan die kerk van Christus dan regoor die wêreld een wees te midde van soveel verskeidenheid? Hoe gemaak ook met die huidige samesmelting van die onderskeie sinodes in die GKSA?
Baie is al hieroor geskryf maar dikwels draai mense hulle vas wanneer die eenheid van die kerk (liggaam) van Christus en die verskeidenheid in die kerk (liggaam) van Christus teenoor mekaar gestel word as opponente in 'n bokskryt. Op die oog af kan dit lyk na ‘eenheid vs. verskeidenheid’. Vir party lyk die boksgeveg selfs na ‘Kerkverband vs. Independentisme/Onafhanklikheid’.
Om die oënskynlike spanning tussen die eenheid en verskeidenheid van die kerk van Christus te ontknoop leer die Here ons in sy Woord om weer te gaan fokus op die roeping van Christus se kerk en balans te vind tussen hierdie drie: eenheid, verskeidenheid en roepingsvervulling.
Daar is 'n Bybelse antwoord wat die wisselwerking tussen kerklike eenheid, verskeidenheid en roepingsvervulling in ag neem en wat sleutel is vir gemeentes om dit reg te kry om uniek en effektief te bedien waar God hulle geplaas het, maar steeds kosbare eenheid met ander kerke te behou.
Ons vind in die Skrif riglyne aan kerke om hulle te help om eenheid met ander kerke te behou maar steeds uniek te wees en te beantwoord aan hulle roeping. Beginsels is hiervoor afgelei en ontwikkel vanuit die gebeure in Handelinge 21:17-26 en ander Skrifgedeeltes (Galasiërs 2:11-14 en Galasiërs 3:1-6; 1 Korintiërs 9:1-23; Romeine 14:1-12 en Romeine 14:13-23). Dan dink ons ook vinnig oor die praktiese betekenis hiervan vir 'n plaaslike kerk.
In Handelinge 21:17-26 is Paulus na Jerusalem om finansiële hulp van die Grieksprekende Christene aan die Joodse Christene te gee, twee duidelike uiteenlopende groepe. Hiermee is hulle eenheid mooi duidelik. Maar daar is verskille en Jakobus in Jerusalem is bekommerd oor 'n breuk in die eenheid tussen die twee groepe weens gerugte wat oor Paulus se bediening versprei is. Jakobus maak toe aan Paulus die voorstel om 'n wetsbepaling na te kom sodat die gerugte wat die gemeente in Jerusalem bereik het, as vals uitgewys kan word. Paulus volg Jakobus se raad, en neem deel aan die Nasireër gelofte. Dit wil hier lyk asof Paulus sy eie beginsels verloën oor wetsnakoming waaroor Hy selfs vir Petrus skerp aangespreek het! Maar die sleutel lê in sy roepingsvervulling.
Ons sien hier 'n prentjie van die wisselwerking tussen kerklike eenheid (eenheid tussen Griekssprekende Christene en Joodse Christene), verskeidenheid (verskille tussen Griekssprekende Christene en Joodse Christene) en roepingsvervulling van Paulus in sy eie bediening.
Daar is daarom eintlik drie aspekte op die tafel: eenheid, verskeidenheid enroepingsvervulling. Ons realiteit vandag, en hierdie gebeure, laat ons daarom voor die vraag staan: Wat is die Skriftuurlike verhouding tussen eenheid, verskeidenheiden roepingsvervulling? As ons ander welbekende Skrifgedeeltes oor kerklike eenheid en verskille in berekening bring, kan ons die volgende afleidings maak.
Kerklike eenheid en verskeidenheid is nie in 'n bokskryt met mekaar nie. Met roepingsvervulling word die spanning ontlont.
Eenheid kan nie gesoek word in kulturele, sosiale, etniese of dergelike oorwegings nie.
Groot sosiale en kulturele verskille behoort geakkommodeer te word.
Die eenheid bestaan te midde van verskeidenheid.
Die verhouding is eerder ‘n verskeidenheid te midde van die eenheid, oftewel ‘n verskeidenheidseenheid.
Die aard van die eenheid laat ruimte vir verskeidenheid op plaaslike vlak .
Wanneer op roepingsvervulling gefokus word, soos in die geval van Paulus, kan die verskeidenheid binne die eenheid geakkommodeer word.
Die interessante van die bogenoemde beginsels is dat ons dit reeds graag laat geld in ons verhouding met die swart sinodes van ons kerkverband. Eintlik ook met die NGK en HK waar ons mekaar se lidmate as volle gelowiges erken en met getuienis opneem en selfs op mekaar se kansels mag staan. Maar ons het skynbaar moeite om hierdie beginsels met mekaar toe te pas. Wat ons kan help om koers te vind uit hierdie moeras van dubbelstandaarde is om die wisselwerking tussen eenheid, verskeidenheid en roepingsvervulling onder die knie te hê met die volgende beginsels as riglyne:
Wat die wisselwerking tussen kerklike eenheid, verskeidenheid en roepingsvervulling betref, blyk dit uit die Skrif dat groter klem op enige van die drie geplaas moet word ter wille van die herstel van die balans.
Só ‘n optrede is eerder ‘n kwessie van korrekte optrede binne ‘n bepaalde konteks om aanstoot te vermy en effektief te bedien, as blote huigelary.
Kerklike bediening is per definisie roepingsvervulling. In hierdie roepingsvervulling kan kerke eenheid selfs met die strengste van strominge handhaaf, tensy die kern van die evangelie daardeur aangetas word.
Optredes wat nie in stryd is met die kern van die evangelie nie, behoort geakkommodeer te word.
Die waterskeiding om eenheid te bepaal is slegs die evangelie van genade en verlossing deur geloof in Jesus Christus. Wanneer die hart van die evangelie aangetas word om sogenaamde eenheid te bewaar, of verskeidenheid te akkommodeer moet dit veroordeel word. Of negatief gestel: Slegs wanneer verskille afbreuk doen aan die evangelie, kan dit nie geakkommodeer word nie.
Wanneer verskille dan in die kerk voorkom, moet die een die ander altyd as broer in Christus ag. Dit beteken om mekaar die voordeel van die twyfel te gee omdat die Meester sal sorg dat sy slaaf goeddoen (Rom 14:4).
Vanuit hierdie eenheid in Christus moet die verskeidenheid in liefde geakkommodeer en nie in hoogmoed veroordeel word nie. Die meer behoudende groep/standpunt mag daarom nie die meer vrydenkende groep/standpunt veroordeel nie. Kerklike eenheid moet verskeidenheid in sy midde akkommodeer.
Die meer vrydenkende groep/standpunt mag nie op die meer behoudende groep/standpunt neersien nie. Die meer vrydenkende groep/standpunt moet die meer behoudende groep/standpunt akkommodeer in soverre die verskil ‘n persoonlike geloofskrisis teweeg kan bring.
Wanneer beide groepe op roepingsvervulling fokus, is harmonie moontlik.
Dit gaan dus oor eenheid, verskeidenheid en roepingsvervulling. Die groot probleme van ons kerkverband sal skielik anders lyk wanneer ons van mekaar af wegdraai as opponente en sy-aan-sy saam staan en kyk na dieselfde roeping wat voor ons as uitdaging lê: om dissipels te maak van alle nasies. Miskien is ons juis so verward oor ons roeping dat ons daarom eerder met mekaar baklei, gesien die tempo waarteen ons kerkverband groei deur nuwe bekeerlinge. Miskien moet die gesprek eerder begin by ons roeping as ons rigting wil vind in ons vrae oor eenheid en verskeidenheid?
My huidige navorsing
Dit is duidelik dat die kerk se roeping vir my geweldig belangrik is vir alle denke oor verskillende aspekte van kerkwees. Maar daar bestaan iets nog voor ons ‘roeping’ gekry het: God wat besluit het om Jesus te stuur op ’n missie en Jesus wat ons gestuur het soos sy Vader Hom gestuur het [Joh. 20]. Dit word die Missio Deigenoem. Die missie wat God vir die kerke gegee het. Elke kerk is egter in unieke omstandighede en die manier waarop daardie missie uitgeleef word gaan verskil van plek tot plek en selfs binne een gemeente. Op die oomblik is hierdie dinamika deels verantwoordelik vir spanning in ons kerkverband. Plaaslike kerke lyk en doen al hoe meer verskillend.
Denominasies wêreldwyd en in Suid-Afrika krimp vinnig. My navorsing gaan juis hieroor om met vars oë vanuit die hoek van God se missie en ons roeping te dink oor kerkverband en hoe kerke se verhoudings teenoor mekaar moet wees om die groot Missio Dei van God te bevorder. Ek probeer dus vanuit ’n nuwe hoek te dink oor kerke se verhoudings met mekaar, verhoudings wat ruimte het om ons groot roeping te stimuleer en te ondersteun.
Nuwe tye laat deur die eeue die kerk nuwe vrae vra. Die hart van die reformasie en gereformeerd wees is juis dit... om voortdurend die onveranderende Waarheid van Jesus in veranderde tye in te dra op wyse wat effektief is vir die bou van God se koninkryk