Eers onlangs, tydens ’n besoek aan hierdie eiland in die Atlantiese Oseaan waarvan so baie Suid-Afrikaanse Portugese afkomstig is, kon ek die bewyse ervaar, asook die redes vir die wyne se besondere uithouvermoë.
In Barbeito se proelokaal is dit moeilik om te konsentreer op die wyne wat Leandro Gouveia skink, want die kamer het ’n ruit, en oral waar jy in Madeira is, kyk jy uit op die mooiste groen steiltes, die oneindige bloue van die see en die geplaveide huisies wat teen die berge klou. Dit is besonder mooi hier, oral en altyd.
“Die redes waarom die wyne so oud raak . . . Wel, kyk om jou,” wys hy deur die ruit. “Madeira is ’n vulkaniese eiland.”
Dit beteken die gronde – swart, rooi, klipgrond met geen kalk nie – maak wyne met ’n besonder hoë suurprofiel. En soos mens in wynskool 101 leer, suur bewaar.
Nou kom die ander rede van waarom Leandro vir my met vertroue ’n skeut wyn van ouer as 100 jaar kan skink. En soos met elke wynstyl of gereg in Portugal, is daar altyd ’n storie daarby.
Soms, glo dit of nie, is die vate nie tydens die togte geledig nie, en met die terugkeer na Portugal is bevind dat die wyn wat vir tot ’n jaar in daardie houthouers op die skeepsdek in die son gelê en bak het besondere karaktertrekke ontwikkel het. Die wyn is as’t ware “gekook” deur die hoë temperature wat, saam met die aansienlik hoë suurprofiel daarvan, tot ’n nuwe wynstyl gelei het. Dit is madeira, en daar is net een.
“Die wyn oksideer, wat gewoonlik bederf beteken. Maar weens die hoë sure van die wyn wat uit die gronde van Madeira gemaak word, vorm die oksidasie en die suur iets fabelagtigs, ’n eiesoortige geur wat – is ek trots om te kan sê – geen ander wynland kan nadoen nie.”
Omdat die wyn geoksideer het, kan dit ook glad nie bederf nie. Trouens, jy kan ’n bottel oop en proploos hou vir jare en die wyn sal daarna smaak net soos toe hy op die eerste dag gesluk is. Daarom dat ek die voorreg kon hê om madeiras van 1875 en 1891 te drink wat steeds suiwer, vars en geurig is.