Selfmoord en die naslewe volgens Janelle
Geskryf deur Melita Harvey
Janelle en ek het die eerste keer 'ontmoet' in 2010 toe 'n lid van haar familie na my toe gekom het vir 'n leeswerk. Toe ek in Wes-Australië woon, het ek psigiese en medium lesings van die huis aangebied. Na hierdie besondere lees het ek meegevoel geloop en die pyn gevoel van diegene wat glo dat hulle hul geliefdes vir ewig verloor het. Ek het vir myself gesê: "Ek wens ek kon meer doen," en Janelle se stem het hard en duidelik geantwoord: "Die skryf van my storie sal help."
Hi, my naam is Janelle en ek wil jou my storie vertel. Ek het my lewe beëindig deur 'n krans op die ouderdom van 29 te spring, maar 'n buitestaander sou nie een rede vir my desperate daad gevind het nie: ek was 'n jong, pragtige vrou met 'n bloeiende loopbaan en ek was op die punt om met my te trou hoërskool liefje.
Ek was ook bekend, iets wat ek gesoek het sedert ek 'n dogtertjie was. Ek was lief om in die kollig te wees; Ek het my verloofde liefgehad; Ek het my familie, my vriende, my kollegas en my honde liefgehad. Ek was lief vir die land waarin ek gewoon het. Ek het my ouers liefgehad wat van my af gedruk het vanaf die dag dat ek gebore is. Tog het ek gespring.
Selfs nou kan ek die wanhoop en die terreur wat ek ervaar het ten tye van my dood ervaar. Ek was oorkom met gevoelens van onwaardigheid en selfhaat. Ek het gedink ek was lelik en 'n mislukking en ek het almal wat liefgehad het en in my geglo om te skaam.
Hierdie gevoelens het nie uit die blou gekom nie. Ek het al jare lank antidepressante gebruik, sedert my laat tienerjare, toe die boelie in my gedagtes vir my gesê het dat ek vet was, al was ek skraal. Maar daardie episodes was niks in vergelyking met wat ek tot die einde van my lewe ervaar het nie.
Die druk wat van vroeg af opgebou is, het ondraaglik geword. Ek het aan chroniese 'perfeksionitis' gely en dit het in alles geopenbaar, insluitende my verhoudings teenoor ander.
Ek het nie die gevoel dat dit my was wat gespring het nie: ek onthou niks van daardie dag nie, behalwe die noodsaaklikheid om die marteling in my kop te stop. Dit is moeilik om myself te herken in die meisie wat gespring het: ek - die mense, die perfeksionis, wat so 'n gemors agterlaat - dit was ongehoord, maar nogtans het ek dit gedoen.
Uit 'n menslike perspektief was ek 'n persoon wat aan depressie ly, wat die ongeluk gehad het om na 'n dokter te gaan wat medikasie voorskryf wat nie werk nie en as gevolg daarvan het ek my doodgemaak. Die einde.
Reaksies op 'n onbepaalde doodsgevaar
Sommige glo dat die wat jonk sterf, te mooi is vir hierdie wêreld en God wil hulle met Hom hê. Of die lewe is niks meer as 'n spel van Russiese roulette nie en die dood is 'n gevolg van ongelukkige gebeurtenisse. Ander glo dat ons asemhaling getel word en alles is voorbestemd. My verloofde het probeer om my dood te maak deur die 'skuldige' dokter te spyker, terwyl my ma passievol was oor selfmoordvoorkoming, sodat my dood nie tevergeefs sou wees nie.
Maar waar was ek toe die wêreld vir my geliefdes gestop en my foto in Australië verskyn met skokkende opskrifte soos: "Janelle Du Gard sterf op die ouderdom van 29"? Het ek deur die Bardo gegaan, soos die Boeddhiste sê? Het ek my saak by die poort by Saint Peter gepleit? Het ek vlerke gekry om my lyf te verloor en was God tevrede om sy engel terug te hê? Hier is die storie wat die media nie kon kry nie. Dit is my storie vanaf die oomblik dat ek opgehou het om Janelle te wees soos die wêreld my geken het ...
Die na-lewe volgens Janelle
Die gode verberg die manne die geluk van die dood,
sodat hulle die lewe kan verduur. - Lucan
Die eerste ding waarna ek bewus geword het, was 'n intense wind, wat nie om my lyf gaan nie, maar daardeur gaan. Ek het letterlik gevoel asof ek opgelos het. Ek voel vry; Dit was die beste wat ek in weke gevoel het, miskien selfs maande. Ek het 'n oorverdowende stilte en kleure opgemerk wat net vir 'n oomblik deur my verbygegaan het.
Ek het bewus geword van die gebrek aan temperatuur: ek was nie koud of warm nie, ek was net. Ek het gevoel ek is opgehef, maar het nie geweet wat. Die eerste oomblik sonder 'n liggaam was ongelooflik, en het van desperaatheid tot vryheid in 'n oomblik gekom. Ek het geweet dat ek dood was of ten minste in 'n koma deur die gebrek aan sintuie soos ek dit geken het.
Ek was nie bang nie, nie vir 'n oomblik nie, maar ek was bekommerd oor wat sou kom. Die mense-genot in my wou dit reg kry, selfs na die dood.
Ek het alleen gevoel gedurende die lewe. Dit was nie iemand se skuld nie; Die meeste mense het uit hul pad gegaan om my gemaklik te laat voel. Ek het gevoel alleen omdat ek anders gevoel het. Gedurende die laaste maande en miskien selfs jare van my lewe het ek in my eie (soms redelik verskriklike) wêreld geïsoleer.
En in een oomblik was al hierdie gevoelens weg en ek was oorweldig deur 'n gevoel van deelname. Dit was nie so baie dat iemand vir my gewag het nie; Dit was meer dat die sluier van skeiding opgehef het en ek een geword het met almal.
Hierdie geseënde niks was nie net die teenoorgestelde van eensaam, losstaande en geïsoleerde gevoel nie; Dit was ook die teenoorgestelde om spookagtig te voel. Gedurende my lewe het ek myself gestres om dit reg te kry.
Ek sal kwaad wees oor my voorkoms, my gewig, my skoolpunte, my prestasies by die werk, en ek sal bekommer wat ander mense van my gedink het. Al dit het in 'n oomblik weggeval. Wat oorgebly het, was vrede, pure en salige vrede.
Die naaste wat ek kan kry om die gevoel te beskryf, is in 'n warm bed op 'n koue reënmôre met absoluut geen pligte of afsprake wat wag nie. Ek voel vol en vervul. Ek het omring deur liefde, liefde wat van ander soos ek kom. Ek het gevoel ek was terug in die baarmoeder, heeltemal versorg.
Ek het niks gevoel nie en daarom het ek alles gevoel. Ek het 'n gewiglose spons geword, 'n liefdesmagneet, so vinnig omring die omliggende liefde dat ek heeltemal vol was. Ek het nie gevoel ek was iewers heen nie, maar ek het gevoel ek was in beweging.
Later het ek geleer dat alles in ons heelal beweging is: alle bestaande deeltjies reis, en alles is energie. Ek wens dat energieë kleure sigbaar vir die menslike oog gehad het. As dit die geval was, sou ek waarskynlik nog steeds lewe, omdat mense sou gewaar het hoe swart my energieveld (wat my gedagtes en gevoelens verteenwoordig) was. Om my met my duisternis te konfronteer, kon my gedwing het om op te hou asof ek goed was.
Die energie wat ek ná my verbygaan bewus geword het, was nie bedreigend of indringend nie. Hulle het glad geen invloed op my gehad nie; Ek het net geweet hulle is daar. Wat dit so vreedsaam gemaak het, was die gebrek aan druk: daar was geen tyd nie; Geen dag of nag, môre of gister nie. Ek het gevoel ek kan werklik rus.
Ek het sedertdien verstaan ​​dat jy hierdie sublieme toestand gedurende die lewe kan bereik, sodat jy op alle vlakke, selfs onder marteling, vry van angs kan word. Ek het my van die kinderjare vervolg: my gedagtes was vol mal deadlines en prestasies wat bereik moes word, anders ...
As 'n volwassene het ek nie geweet wat dit beteken om lewend en vry te wees nie. Die laaste keer dat ek vry was, was soos 'n kind, en ek het dit nie weer beleef tot ek dood is nie.
Na hierdie aanvanklike toestand van Bliss het ek bewus geword van 'n frekwensie wat my uit die lewe bereik het. Ek het gevoel dat die woord "NOOO" deur my met wanhoop en ongeloof vibreer, wat van my minnaar kom. Dit het my verbaas, want dit was so 'n kontras met die pragtige ervaring wat ek gehad het.
Hierdie teenstrydigheid was 'n voorsmakie van wat ek, en byna alle siele wat hul eie lewe beëindig het, hanteer. Sou ek gered wou wees? Ek was die gelukkigste meisie in die wêreld toe dit by familie en vriende gekom het. Ek het 'n maat gehad wat alles sou doen om te ontdoen wat gebeur het. So ja, ek sou graag wou voorkom dat al die pyn mense vanweë my gely het, maar nee, ek kon nooit gelukkig gewees het sonder om hierdie vrede te ervaar nie.
Hoe verwarrend! Ek het tot die gevolgtrekking gekom dat ek baie gehad het om te leer.
© 2015 deur Melita Harvey.
Gepubliseer deur 6th boeke,
'n afdruk van John Hunt Publishing.
Blissfully Dead: Lewenslesse van die ander kant
deur Melita Harvey.
Melita Harvey, née van Doesum, is in Nederland gebore en opgewek. Die grys lug het haar aangemoedig om op die ouderdom van 24 na die son te beweeg. Sy het in die suide van Europa gebly tot later na Australië 17. Daar het sy as 'n psigiese en medium gewerk tot sy en haar man begin het om in Australië in 'n motorhuis te reis. Blissfully Dead is Melita se eerste boek, en is dwarsdeur haar jare op die pad geskryf. Melita is tans besig om te vertaal Blissfully Dead in Afrikaans.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Selfmoord en die naslewe volgens Janelle