Lesersbrief: Liewe Boer …Anneke Blignaut van Pretoria skryf: Foto: André Steenkamp Liewe Boer, Ek het amper my matriek in 1993 gedop, so ‘n A-simbool was my amper nooit, ooit beskore nie. Behalwe een wat ek gekry het vir ’n opstel wat ek geskryf het oor die droogte. Ek kan nie onthou of dit ’n onderwerp was wat ek self gekies het en of dit vir ons gekies was nie. Die streek het toevallig gebuk gegaan onder ’n erge droogte daardie jare, 1988-1990 se koers in die Oos-Kaap. Pa het deeltyds geboer op ’n lappie grond so 15 km buite die dorp. Daar is baie wat ek kan onthou van dié droogte. Die swart verbrande bossies wat sommer stof raak as jy daarop trap. Die bokke wat doelloos rondsnuffel tussen die klippe en grond vir ’n moontlike iets. Elke bruikbare skaduwee kolletjie was vol bokke. Het daar ingeryg gelê soos op ’n sosatiestokkie, styf teen mekaar om elke skadukolletjie te benut, hygend, amper in ’n staat van hibernasie, om die fel son te oorleef. Die ooie wat een-een hul lammers afgooi omdat hulle weet die veld kan nie hulle en haar bokkind dra nie. Die koedoes wat uitgedroog oor die drade hang – iewers tussen diékant en daaikant van die draad het die krag ingegee. Maar daar is een ding wat ek die helderste onthou, en dit is die verskillende soorte geblêr van die bokke. Soos babas se gehuil, het ook húlle geblêr betekenis. Daar is die staan-op-hok-geblêr wat eintlik net beteken: maak die hek oop, want ons wil uitgaan. Dan is daar die hanslammers se honger geblêr wat eintlik net beteken: maak vinnig mens, ek is honger en ongeduldig. En dan die geblêr wat my sal bybly tot die dag wat ek dooi. Dié geblêr wat sny deur jou hele lyf, wat jou wurg aan jou strot en wat jou maag vasgryp met sy ysige kloue en jou laat voel jy versmoor. Die dank-Vader-hier-kom-die-kos-geblêr, die kan-julle-nie-agterkom-ons-vrek-nie-geblêr, die hoekom-doen-julle-so-min-geblêr… Dis wanneer die bokke pa se ISUZU KB 100 se gedreun hoor, dat hulle met dié geblêr aangestorm kom, flappende ore, breë glimlagte om die nou monde, want dan weet hulle, hier kom ’n bietjie mielies. Liewe boer, dit gaan ’n groot leuen wees om voor te gee ek weet waardeur julle gaan. Dis jy wat elke liewe dag moet stoei met vrees, angs, hooploosheid en slaaploosheid. Dis jy wat jou getroue, jare lange werkers moet aflê. Dis jy wat moet aanhou asemhaal en moed uitkrap uit jou diepste binneste om dieselfde uitdagings elke liewe dag aan te pak. Vir jou, boer, gee ek vandag ‘n A-simbool. Vir jou haal ek my hoed af, lig hom hoog en knik my kop effens na regs uit eerbied en respek. Seëngroete, van ’n wannabe-plaasmeisie wat lewe in die stad.