Historiese plekke in Ethiopië - Geskiedenis Podcasts - 2021
1. Lalibela Rock Kerke
Lalibela is bekend vir sy ongelooflike rotsgesnyde kerke. Elkeen van hierdie elf kerke is uit die rots gekap in plaas van met klip, maar is uit die rots opgegrawe, tot 40 voet afgekap en die ingewikkelde binnekant met groot sorg uitgesny.
Toegang tot die geboue is teen 'n rotsagtige trap. Die Lalibela -kerke is een keer verbind deur 'n reeks tonnels en paadjies.
Historiese plekke in Ethiopië - Geskiedenis
Ifat, Moslemstaat wat van 1285 tot 1415 in Sentraal -Ethiopië floreer het in die vrugbare hooglande van die ooste van Shewa. Teen die einde van die 13de eeu het 'n heerser wie se dinastiese titel Walashma was, 'n styging gekry oor die Moslem -koninkryke in die ooste van Shewa. Deur geleidelik oor die nuutgestigte state Fatajar, Dawaro en Bale te wen en deur verskillende Shewan- en Afar -streke, waaronder die deelstaat Adal, te onderwerp, het hy uiteindelik daarin geslaag om die staat Ifat te vorm.
Afwisselend onderworpe aan die heidense koninkryk Damot en aan die Christelike koninkryk Ethiopië en soms onafhanklik, het Ifat - as die noordelikste van verskeie Moslemstate - die buffer tussen hulle geword en soms gely onder die opmars suidwaarts van Ethiopiese gesag. Toe sy sultan, Hakk ad-Dīn, wat in 1328 teen die Ethiopiese koning Amda Tseyon veg, deur hom verower word, is Ifat sytak aan Ethiopië gemaak. (In hierdie tyd strek Ifat se heerskappy ooswaarts tot by die hawe van Zeila.) Daarna was Ifat voortdurend in opstand teen Ethiopië. Dit is uiteindelik vernietig in 1415, toe sy laaste poging tot onafhanklikheid onder Sultan Sʿadad-Dīn verwoes is deur Yeshaq I van Ethiopië, wat Ifat daarna by sy koninkryk geannekseer het.
Een van Ethiopië se belangrikste besienswaardighede vir die besoeker is haar oorvloed historiese plekke, uniek in Afrika suid van die Sahara. Alhoewel 'n groot deel van haar geskiedenis onlosmaaklik vasgebind is in mites en legendes, is baie daarvan goed gedokumenteer. Die goed getrakte pad deur Ethiopië en beroemde en fassinerende historiese plekke neem u deur 'n skouspelagtige wêreld met sprokiesagtige name, soos Yeha, Axum, Lalibela, Gondar, Bahar Dar en Harer.
Oor die algemeen bevat die historiese roete wat al die historiese besienswaardighede van Ethiopië dek:
Die argeologiese en godsdienstige terreine van Axum
Die antieke stad Sabeane, Yeha (5de v.C.)
Die rotskerke van Tigray
Die 13de-eeuse rotskerwe kerke van Lalibela
Die kastele van Gondar uit die 17de eeu
Lake Tana en sy eilandkloosters naby Bahir Dar
Die 1000-jarige Moslemstad Harer
Naby die stad Harar-Dire Dawa.
Eers in 1963 is bewyse van die teenwoordigheid van antieke hominiede in Ethiopië ontdek, baie jare nadat soortgelyke ontdekkings in die naburige Kenia en Tanzanië gemaak is. Die ontdekking is gemaak deur Gerrard Dekker, 'n Nederlandse hidroloog, wat op die Kella -terrein, naby Awash, Acheuliaanse klipgereedskap gevind het wat meer as 'n miljoen jaar oud was.  Sedertdien het baie belangrike vondste Ethiopië aan die voorpunt van paleontologie gedryf. Die oudste hominied wat tot dusver in Ethiopië ontdek is, is die 4,2 miljoen jaar oud Ardipithicus ramidus (Ardi) gevind deur Tim D. White in 1994.  Die bekendste hominied -ontdekking is Lucy, wat in die Awash -vallei van die Afar -streek in Ethiopië in 1974 deur Donald Johanson gevind is, en is een van die mees volledige en bes bewaarde, volwasse Australopithecine -fossiele wat ooit ontbloot is. Lucy se taksonomiese naam, Australopithecus afarensis, beteken 'suidelike aap van Afar', en verwys na die Ethiopiese streek waar die ontdekking gemaak is. Na raming het Lucy 3,2 miljoen jaar gelede gelewe. 
Daar was baie ander noemenswaardige fossielbevindings in die land. In Gona is in 1992 klipwerktuie ontdek wat 2,52 miljoen jaar oud was, dit is die oudste sulke gereedskap wat ooit in die wêreld ontdek is.  In 2010 is versteende dierebene, wat 3,4 miljoen jaar oud was, in die onderste Awash-vallei gevind met klipwerktuie deur 'n internasionale span onder leiding van Shannon McPherron, wat die oudste bewys is van klipgereedskap gebruik wat ooit oral in die wêreld gevind is.  In 2004 is fossiele wat deur Richard Leakey in 1967 naby die Omo -rivier by Kibbish gevind is, na 195 000 jaar oud, die oudste datum in Oos -Afrika vir die moderne tyd Homo sapiens. Homo sapiens idaltu, wat in 1997 in die Middle Awash in Ethiopië gevind is, het ongeveer 160 000 jaar gelede geleef. 
Sommige van die vroegste bewyse van vroeë projektielwapens met klippunte ('n kenmerkende hulpmiddel van Homo sapiens), die klippunte van spiese of spiese gooi, is in 2013 op die Ethiopiese terrein Gademotta ontdek, en dateer ongeveer 279 000 jaar gelede.  In 2019 is by Aduma, ook in Ethiopië, verdere bewyse gevind van komplekse projektielwapens uit die Middel-Steentydperk, wat 100,000-80,000 jaar gelede gedateer is, in die vorm van punte wat vermoedelik behoort aan pyle wat deur spiesgooiers gelewer word. 
Die vroegste verslae van Ethiopië verskyn in die ou Egipte gedurende die tydperk van die ou koninkryk. Egiptiese handelaars van ongeveer 3000 vC verwys na lande suid van Nubië of Kush as Punt en Yam. Die eertydse Egiptenare was in besit van mirre (gevind in Punt), wat Richard Pankhurst vertolk om aan te dui dat handel tussen die twee lande van die begin van die ou Egipte af bestaan. Faraoniese rekords dui op hierdie besitting van mirre al in die Eerste en Tweede dinastieë (3100–2888 v.C.), wat ook 'n gewaardeerde produk was van inskripsies van die Horing van Afrika-streek en beeldreliëfs dui ook op ivoor, panter en ander velle van diere, mirre- bome en volstruisvere uit die Afrikaanse kusgordel en in die vierde Egiptiese dinastie (2789–2767 v.C.) word 'n Puntite in diens van die seun van Cheops, die bouer van die Groot Piramide, genoem.  J. H. Breasted beweer dat hierdie vroeë handelsverhouding deur middel van handel oor die Nyl en sy sytakke (dws die Blou Nyl en Atbara) moontlik kon word. Die Griekse historikus en geograaf Agatharchides het seevaart onder die vroeë Egiptenare gedokumenteer: "Gedurende die voorspoedige tydperk van die Ou Koninkryk, tussen die 30ste en 25ste eeu vC, is die rivierroetes in orde gehou, en Egiptiese skepe het tot by die Rooi See gevaar as die mirre-land. " 
Die eerste bekende reis na Punt het plaasgevind in die 25ste eeu vC onder die bewind van Farao Sahure. Die bekendste ekspedisie na Punt kom egter tydens die bewind van koningin Hatshepsut waarskynlik omstreeks 1495 vC, aangesien die ekspedisie in gedetailleerde reliëfs op die tempel van Deir el-Bahri in Thebe opgeteken is. Die inskripsies beeld 'n handelsgroep uit wat mirrebome, sakke mirre, olifanttande, wierook, goud, verskillende gefragmenteerde hout en eksotiese diere terugbring. Gedetailleerde inligting oor hierdie twee nasies is yl, en daar is baie teorieë oor hul ligging en die etniese verhouding van hul mense. Die Egiptenare het die land Punt soms 'God se land' genoem vanweë die 'groot hoeveelhede goud, ivoor en mirre wat maklik verkry kon word'. 
Bewyse van Naqadan -kontakte sluit in obsidiaan uit Ethiopië en die Egeïese See. 
Antieke Griekse historici soos Herodotus en Diodorus Siculus het die woord Aethiopia (Αἰθιοπία) gebruik om te verwys na die mense wat onmiddellik suid van die ou Egipte woon, spesifiek die gebied wat nou bekend staan ​​as die antieke koninkryk Kush, wat nou deel uitmaak van die moderne -dag Nubië in Egipte en Soedan, sowel as die hele Sub-Sahara Afrika in die algemeen. Die naam Aethiopia kom van die antieke Griekse woord "Aethiops" (verbrande voorkoms). 
In die ou tyd is die naam Ethiopië hoofsaaklik gebruik om te verwys na die hedendaagse nasie Soedan, wat in die Bo-Nylvallei geleë is en suid van Egipte geleë is, ook Kush genoem, en dan tweedens met verwysing na Afrika suid van die Sahara in die algemeen.          Verwysing na die koninkryk van Aksum wat as Ethiopië aangewys is, dateer nog net in die eerste helfte van die 4de eeu nC na die inval van die 4de eeu na Kush in Soedan deur die Aksumitiese ryk. Vroeër inskripsie van Ezana Habashat (die bron vir "Abessinië") in Ge'ez, Suid -Arabiese alfabet, is daarna in Grieks vertaal as "Aethiopia".
Daar word vermoed dat die staat Sheba wat in die Ou Testament genoem word, in Ethiopië was, maar dit word meer gereeld in Jemen geplaas. Volgens die Ethiopiese verhaal, die beste verteenwoordig in die Kebra Nagast, het die koningin van Skeba by koning Salomo geslaap en 'n kind gebaar met die naam Ebn Melek (later keiser Menelik I). Toe hy oud was, keer Menelik terug na Israel om sy pa te sien, wat die seun van Zadok saam met hom gestuur het om hom te vergesel met 'n replika van die Ark van die Verbond (Ethiosemitic: tabot). By sy terugkeer met 'n paar van die Israelitiese priesters het hy egter gevind dat Sadok se seun die ware verbondsark gesteel het. Sommige meen dat die ark vandag nog in die kerk van Our Lady Mary of Zion in Axum, Ethiopië, bewaar word. Die tradisie dat die Bybelse koningin van Skeba 'n heerser van Ethiopië was wat koning Salomo in Jerusalem in eertydse Israel besoek het, word ondersteun deur die Joodse historikus Flavius ​​Josephus van die 1ste eeu nC, wat die besoeker van Salomo as 'n koningin van Egipte en Ethiopië geïdentifiseer het.
D Editmt Edit
Die eerste koninkryk wat in Ethiopië bestaan ​​het, was die koninkryk D'mt, wat omstreeks die 10de eeu vC aan bewind gekom het. Die hoofstad was in Yeha, waar 'n tempel in Sabaeuse styl omstreeks 700 vC gebou is. Die D'mt -koninkryk is beïnvloed deur die Sabaeans in Jemen, maar dit is nie bekend in watter mate nie. Alhoewel daar ooit geglo is dat D'mt 'n Sabaïese kolonie is, word daar nou geglo dat die Sabaese invloed gering was, beperk tot 'n paar plekke, en na 'n paar dekades of 'n eeu verdwyn het, wat moontlik 'n handels- of militêre kolonie in een of ander vorm verteenwoordig. van simbiose of militêre alliansie met die beskawing van Dʿmt of 'n ander prototeksumitiese staat.   Min inskripsies deur of oor hierdie koninkryk oorleef en baie min argeologiese werk het plaasgevind. As gevolg hiervan is dit nie bekend of Dʿmt as 'n beskawing geëindig het voor die vroeë stadiums van Aksum, ontwikkel het tot die Aksumite -staat nie, of dat dit een van die kleiner state was wat verenig was in die Aksumitiese koninkryk moontlik rondom die begin van die 1ste eeu. 
Die eerste verifieerbare koninkryk van groot mag wat in Ethiopië ontstaan ​​het, was die van Axum in die 1ste eeu nC. Dit was een van die vele opvolgende koninkryke van Dʿmt en kon die noordelike Ethiopiese Hooglande begin verenig vanaf die eerste eeu vC. Hulle vestig basisse op die noordelike hooglande van die Ethiopiese plato en brei vandaar suidwaarts uit. Die Persiese godsdienstige figuur Mani noem Axum met Rome, Persië en China as een van die vier groot moondhede van sy tyd. Die oorsprong van die Axumite -koninkryk is onduidelik, hoewel kenners hul bespiegelinge daaroor aangebied het. Selfs die persoon wat as die vroegste bekende koning beskou moet word, word betwis: hoewel Carlo Conti Rossini voorgestel het dat Zoskales van Axum, genoem in die Periplus van die Erythraese See, moet geïdentifiseer word met een Za Haqle wat in die Ethiopiese koninglyste genoem word ('n siening van latere historici van Ethiopië, soos Yuri M. Kobishchanov  en Sergew Hable Sellasie), G.W.B. Huntingford het aangevoer dat Zoskales slegs 'n sub-koning was wie se gesag beperk is tot Adulis, en dat die identifikasie van Conti Rossini nie gestaaf kan word nie. 
Inskrywings is gevind in die suide van Arabië om oorwinnings oor een DDR te vier, beskryf as "nagashi van Habashat [d.w.s. Abyssinia] en van Axum. "Ander gedateerde inskripsies word gebruik om 'n floruit vir DDR (geïnterpreteer as 'n Ge'ez -naam soos Gadarat, Gedur, Gadurat of Gedara) rondom die begin van die 3de eeu nC. 'N Brons septer of towerstaf is by Atsbi Dera ontdek met 'n opskrif met die opmerking "DDR van Axum". Muntstukke wat die koninklike portret toon, het teen die einde van die 3de eeu nC onder King Endubis begin slaan.
Christendom bekendgestel Edit
Die Christendom is in die land ingevoer deur Frumentius,  wat omstreeks 330 nC deur die eerste Athanasius van Alexandrië die eerste biskop van Ethiopië gewy is. Frumentius het Ezana tot bekering gebring, wat verskeie inskripsies agtergelaat het waarin sy regering voor en na sy bekering uiteengesit is.
Een inskripsie wat by Axum gevind is, verklaar dat hy die nasie van die Bogos verower het, en danksy sy vader, die god Mars, teruggekeer het vir sy oorwinning. Latere inskripsies toon dat Ezana toenemend geheg is aan die Christendom, en die muntstukke van Ezana wys dit op, van 'n ontwerp met 'n skyf en 'n sekel na 'n ontwerp met 'n kruis. Ekspedisies deur Ezana na die Koninkryk Kush by Meroe in Soedan het moontlik sy ondergang veroorsaak, hoewel daar bewyse is dat die koninkryk vooraf 'n tydperk van agteruitgang beleef het. As gevolg van Ezana se uitbreidings, grens Aksum aan die Romeinse provinsie Egipte. Die mate van Ezana se beheer oor Jemen is onseker. Alhoewel daar op daardie stadium min bewyse is wat die Aksumitiese beheer van die streek ondersteun, is sy titel, wat insluit Koning van Saba en Salhen, Himyar en Dhu-Raydan (alles in die hedendaagse Jemen), saam met goue Aksumitiese munte met die opskrifte, "Koning van die Habshat"of" Habashite ", dui aan dat Aksum moontlik 'n wettige of werklike voet in die gebied behou het. 
Teen die einde van die 5de eeu nC word geglo dat 'n groep monnike, bekend as die nege heiliges, hulself in die land gevestig het. Sedertdien was monastiek 'n mag onder die mense, en nie sonder die invloed daarvan op die verloop van sake nie.
Die Axumite -koninkryk word in die 6de eeu nC weer eens as 'n beherende deel van Jemen aangeteken. Omstreeks 523 nC kom die Joodse koning Dhu Nuwas aan bewind in Jemen en kondig aan dat hy al die Christene sou doodmaak, val 'n Aksumitiese garnisoen by Zafar aan en verbrand die stad se kerke. Daarna val hy die Christelike vesting van Najran aan en slag die Christene wat hulle nie sou bekeer nie.
Keiser Justin I van die Oos -Romeinse Ryk het sy mede -Christen, Kaleb, versoek om die Jemenitiese koning te beveg. Omstreeks 525 nC het Kaleb Dhu Nuwas binnegeval en verslaan en sy Christelike volgeling Sumuafa 'Ashawa' as sy onderkoning aangestel. Hierdie datering is egter voorlopig, want die basis van die jaar 525 CE vir die inval is gebaseer op die dood van die destydse heerser van Jemen, wat heel moontlik Kaleb se onderkoning kon gewees het. Procopius skryf dat Abraha na ongeveer vyf jaar die onderkoning afgesit het en homself koning gemaak het (Geskiedenisse 1,20). Ondanks verskeie pogings tot invalle oor die Rooi See, kon Kaleb Abreha nie ontwyk nie, en was dit die laaste keer dat Ethiopiese leërs Afrika verlaat het tot die 20ste eeu toe verskeie eenhede aan die Koreaanse Oorlog deelgeneem het. Uiteindelik abdikeer Kaleb ten gunste van sy seun Wa'zeb en tree terug na 'n klooster, waar hy sy dae beëindig. Abraha maak later vrede met Kaleb se opvolger en erken sy heerskappy. Ten spyte van hierdie omgekeerde, was die koninkryk onder Ezana en Kaleb op sy hoogtepunt, wat voordeel trek uit 'n groot handel, wat tot in Indië en Ceylon strek en in voortdurende kommunikasie met die Bisantynse Ryk was.
Besonderhede van die Axumite -koninkryk, wat nooit in oorvloed is nie, word ná hierdie tyd nog skaarser. Die laaste koning wat muntstukke gemunt het, is Armah, wie se muntstuk verwys na die Persiese verowering van Jerusalem in 614 nC. 'N Vroeë Moslem-tradisie is dat die Negus Sahama asiel aangebied het aan 'n groep Moslems wat tydens die lewe van Muhammad (615 nC) vlug, maar Stuart Munro-Hay meen dat Axum teen daardie tyd as die hoofstad verlaat is -alhoewel Kobishchanov verklaar dat Ethiopiese plunderaars het die Rooi See geteister en ten minste so laat as 702 nC op Arabiese hawens gejag. 
Sommige mense het geglo dat die einde van die Axumite -koninkryk net so 'n raaisel is as die begin daarvan. Gebrek aan 'n gedetailleerde geskiedenis, die val van die koninkryk word toegeskryf aan 'n aanhoudende droogte, oorbeweiding, ontbossing, plaag, 'n verskuiwing in handelsroetes wat die belangrikheid van die Rooi See verminder het - of 'n kombinasie van hierdie faktore. Munro-Hay noem die Moslem-historikus Abu Ja'far al-Khwarazmi/Kharazmi (wat voor 833 CE geskryf het) dat hy die hoofstad van "die koninkryk van Habash" was Jarma. Tensy Jarma 'n bynaam vir Axum is (hipoteties van Ge'ez girma, "merkwaardig, eerbiedig"), het die hoofstad van Axum na 'n nuwe webwerf verhuis, maar tog onontdek. 
Zagwe -dinastie wysig
Ongeveer 1000 (vermoedelik ongeveer 960, alhoewel die datum onseker is), het 'n nie-Christelike prinses, Yodit ('Gudit', 'n toneelstuk oor Yodit wat 'boos' beteken) saamgesweer om al die lede van die koninklike familie te vermoor en haarself te vestig as monarg. Volgens legendes is 'n baba -erfgenaam van die Axumite -monarg tydens die teregstelling van die koninklikes deur 'n paar getroue aanhangers weggevoer en na Shewa gebring, waar sy gesag erken is. Terselfdertyd het Yodit veertig jaar lank regeer oor die res van die koninkryk en die kroon aan haar nageslag oorgedra. Alhoewel dele van hierdie verhaal waarskynlik deur die Solomoniese dinastie saamgestel is om die heerskappy daarvan te legitimeer, is dit bekend dat 'n vroulike heerser die land omtrent hierdie tyd verower het.
Op 'n stadium gedurende die volgende eeu is die laaste van Yodit se opvolgers omvergewerp deur 'n Agaw -heer genaamd Mara Takla Haymanot, wat die Zagwe -dinastie gestig het (vernoem na die Agaw -mense wat gedurende hierdie tyd geheers het) en getroud is met 'n vroulike afstammeling van die Aksumitiese vorste ("skoonseun") of vorige heerser. Presies toe die nuwe dinastie aan bewind gekom het, is onbekend, net soos die aantal konings in die dinastie. Die nuwe Zagwe -dinastie vestig sy hoofstad in Roha (ook Adeffa genoem), waar hulle 'n reeks monolitiese kerke bou. Hierdie strukture word tradisioneel toegeskryf aan die koning Gebre Mesqel Lalibela, met die naam van die stad tot Lalibela ter ere van hom, hoewel sommige daarvan in werklikheid voor en na hom gebou is. Die argitektuur van die Zagwe toon 'n voortsetting van vroeëre Aksumitiese tradisies, soos gesien kan word by Lalibela en by die Yemrehana Krestos -kerk. Die bou van klipgekapte kerke, wat eers in die laat Aksumite-era verskyn het en tot in die Solomoniese dinastie voortduur, bereik sy hoogtepunt onder die Zagwe.
Die Zagwe -dinastie het 'n kleiner gebied as die Aksumiete of die Solomoniese dinastie beheer, met sy kern in die Lasta -streek. Dit lyk asof die Zagwe regeer het oor 'n meestal vreedsame staat met 'n florerende stedelike kultuur, in teenstelling met die meer oorlogsugtige Solomonides met hul mobiele hoofstede. David Buxton het opgemerk dat die Zagwe ''n mate van stabiliteit en tegniese vooruitgang in die Abessynese geskiedenis' 'bereik het.Die kerk en staat was baie nou verbind, en hulle het moontlik 'n meer teokratiese samelewing gehad as die Aksumiete of Salomoniede, met drie Zagwe -konings wat heilig verklaar is en een moontlik 'n geordende priester. 
Anders as die Aksumiete, was die Zagwe baie geïsoleerd van die ander Christelike nasies, hoewel hulle wel 'n mate van kontak deur Jerusalem en Kaïro behou het. Soos baie ander nasies en denominasies, het die Ethiopiese Kerk 'n reeks klein kapelle en selfs 'n bylae by die Kerk van die Heilige Graf gehou.  Saladin, nadat hy die Heilige Stad in 1187 herower het, het die Ethiopiese monnike uitdruklik uitgenooi om terug te keer en selfs Ethiopiese pelgrims van die pelgrimsbelasting vrygestel. Sy twee uitgawes lewer bewys van Ethiopië se kontak met hierdie kruisvaarderstate gedurende hierdie tydperk.  Dit was gedurende hierdie tydperk dat die Ethiopiese koning Gebre Mesqel Lalibela bevel gegee het om die legendariese kerke van Lalibela te bou.
Toe die kruistogte aan die begin van die veertiende eeu besig was om uit te sterf, het die Ethiopiese keiser Wedem Arad 'n dertig man lange sending na Europa gestuur, waarheen hulle na Rome gereis het om die pous te ontmoet, en sedert die Middeleeuse pousdom in skeuring was, het hulle gereis na Avignon om die Antipope te ontmoet. Tydens hierdie reis het die Ethiopiese sending ook na Frankryk, Spanje en Portugal gereis in die hoop om 'n alliansie te bou teen die Moslemstate en dan die bestaan ​​van Ethiopië te bedreig. Daar is selfs planne gemaak vir 'n tweeledige inval in Egipte met die Franse koning, maar daar is nooit iets van die gesprekke gekom nie, hoewel dit Ethiopië weer onder Europa se aandag gebring het, wat gelei het tot uitbreiding van die Europese invloed toe die Portugese ontdekkingsreisigers die Indiese Oseaan bereik het. 
Vroeë Solomoniese periode (1270–1529) Redigeer
Omstreeks 1270 is 'n nuwe dinastie in die Abessiniese hooglande onder Yekuno Amlak gestig, met hulp van die naburige Makhzumi -dinastie het die laaste van die Zagwe -konings afgesit en met een van sy dogters getrou.  Volgens legendes was die nuwe dinastie afstammelinge van Aksumitiese vorste, wat nou erken word as die voortgesette Solomoniese dinastie (die koninkryk word dus in die Bybelse koningshuis herstel). Hierdie legende is geskep om die Solomoniese dinastie te legitimeer en is in die 14de eeu in die Kebra Negast neergeskryf, 'n verslag van die oorsprong van die Solomoniese dinastie.
Onder die Solomoniese dinastie het die hoofprovinsies Tigray (noordelik) geword, wat nou Amhara (sentraal) en Shewa (suidelik) is. Die setel van die regering, of liewer die heerskappy, was gewoonlik in Amhara of Shewa, waarvan die heerser, wat homself nəgusä nägäst noem, van die ander provinsies af hulde geëis het. Die titel van nəgusä nägäst was in 'n aansienlike mate gebaseer op hul beweerde direkte afkoms van Salomo en die koningin van Skeba, maar dit is onnodig om te sê dat hul sukses in baie, indien nie in die meeste gevalle, meer te wyte was aan die krag van hul arms as die suiwerheid van hul afstammelinge. Onder die vroeë Solomoniese dinastie was Ethiopië besig met militêre hervormings en keiserlike uitbreiding wat dit op die Horing van Afrika laat oorheers het, veral onder die bewind van Amda Seyon I. die Solomonic keisers het geen vaste kapitaal gehad nie, maar het in mobiele kampe in die ryk rondbeweeg.
Onder die vroeë Solomoniese dinastie het die monastiek sterk gegroei. Die abt Abba Ewostatewos het 'n nuwe orde geskep, genaamd die Ewostathians, wat hervormings in die kerk opgeroep het, insluitend die onderhouding van die sabbat, maar vervolg is vir sy siening en uiteindelik in ballingskap gedwing is, en uiteindelik in Armenië sterf. Sy ywerige volgelinge, ook vervolg, het afgesonderde gemeenskappe in Tigray gevorm. Die beweging het sterk genoeg geword dat die keiser Dawit I, nadat hy die beweging eers probeer verpletter het, hul nakoming van die sabbat en die geloofsbelydenis wettig gemaak het. Uiteindelik is daar onder Zara Yaqob 'n kompromis aangegaan tussen die nuwe Egiptiese biskoppe en die Ewostathians by die Raad van Mitmaq in 1450, wat die eenheid in die Ethiopiese kerk herstel het. 
Betrekkinge met Europa en "Prester John" Edit
'N Interessante newe-effek van die Ethiopiese Christendom was die manier waarop dit gekruis het met 'n oortuiging wat lank reeds in Europa geheers het oor die bestaan ​​van 'n Christelike koninkryk in die Verre Ooste, wie se monarg bekend was as Prester John. Oorspronklik was dit vermoedelik in die Ooste, maar uiteindelik het die soektog na die mitiese koninkryk van Prester John gefokus op Afrika en veral op die Christelike ryk in Ethiopië. Dit is die eerste keer opgemerk toe Zara Yaqob afgevaardigdes na die Raad van Florence gestuur het om bande met die pousdom en die Westerse Christendom te vestig.  Hulle was verward toe hulle opdaag en die voorgangers van die raad het daarop aangedring om hul monarg Prester John te bel en probeer verduidelik dat die titel nêrens in die lys van Zara Yaqob se regeringsname voorkom nie. Die vermanings van die afgevaardigdes het egter min gehelp om Europeërs te keer om na die monarg as hul mitiese Christelike koning, Prester John, te verwys. 
Teen die einde van die 15de eeu het die Portugese missies na Ethiopië begin. Onder andere wat betrokke was by hierdie soektog was Pêro da Covilhã, wat in 1490 in Ethiopië aangekom het, en omdat hy geglo het dat hy die beroemde koninkryk uiteindelik bereik het, 'n brief aan die nəgusä nägäst van die land (destyds Eskender) voorgelê sy meester, die koning van Portugal, gerig aan Prester John. Covilhã sou 'n positiewe verhouding tussen die twee state vestig en nog baie jare daar bly. In 1509 stuur keiserin Dowager Eleni, die minderjarige keiser se regent, 'n Armeense met die naam Matthew na die koning van Portugal om sy hulp teen die Moslems te versoek.  In 1520 het die Portugese vloot, met Matthew aan boord, die Rooi See ingevoer in ooreenstemming met hierdie versoek, en 'n ambassade van die vloot het die keiser, Lebna Dengel, besoek en ongeveer ses jaar in Ethiopië gebly. Een van hierdie ambassades was vader Francisco Álvares, wat een van die vroegste verslae van die land geskryf het. 
Die Abessinië-Adal-oorlog (1529–1543) Redigeer
Tussen 1528 en 1540 het die Adal-sultanaat onder Ahmad ibn Ibrihim al-Ghazi probeer om die Ethiopiese Ryk te verower. Vanuit die lae land in die suidooste kom dit in, en oorheers 'n groot deel van die Ethiopiese plato, wat die keiser dwing om toevlug te neem by die bergvas. Op hierdie afgeleë plek draai die liniaal weer na die Portugees. João Bermudes, 'n ondergeskikte lid van die sending van 1520, wat in die land gebly het na die vertrek van die ambassade, is na Lissabon gestuur. Bermudes beweer dat hy die geordende opvolger van die Abuna (aartsbiskop), maar sy geloofsbriewe word betwis. [ aanhaling nodig ]
In reaksie op die boodskap van Bermudes is 'n Portugese vloot onder bevel van Estêvão da Gama uit Indië gestuur en in Februarie 1541 by Massawa aangekom. na 'n mag van 400 musketiers, onder bevel van Cristóvão da Gama, het die jonger broer van die admiraal die binneland binnegestap, en deur inheemse troepe saamgevoeg, was hulle aanvanklik suksesvol teen die vyand, maar hulle is daarna verslaan tydens die Slag van Wofla ( 28 Augustus 1542), en hul bevelvoerder gevang en tereggestel. Die 120 oorlewende Portugese soldate vlug saam met koningin Moeder Seble Wongel en hergroepeer met Ethiopiese magte onder leiding van die keiser om einde 1542 en vroeg in 1543 verskeie nederlae op die Adal uit te voer.  Op 21 Februarie 1543 is Al-Ghazi geskiet en vermoor. in die Slag van Wayna is Daga en sy magte totaal verwoes. Hierna het rusies ontstaan ​​tussen die keiser en Bermudes, wat saam met Gama na Ethiopië teruggekeer het en nou die keiser aangespoor het om in die openbaar sy gehoorsaamheid aan Rome te bely. Dit het die keiser geweier om te doen, en Bermudes was uiteindelik verplig om uit die land te kom. 
Oromo Movements Bewerk
Die Oromo -migrasies was 'n reeks uitbreidings in die 16de en 17de eeu deur die Oromo -mense uit die suidelike gebiede van Ethiopië na meer noordelike streke. Die migrasies het 'n ernstige impak op die Solomoniese dinastie van Abessinië gehad, sowel as die doodslag vir die onlangs verslaan Adal Sultanaat. Die migrasies het omstreeks 1710 geëindig, toe die Oromo die koninkryk Ennarea in die Gibe -gebied verower het. [ aanhaling nodig ]
In die 17de eeu het die Ethiopiese keiser Susenyos I staatgemaak op ondersteuning van Oromo om mag te verkry, en is ek getroud met 'n Oromo -vrou. Terwyl die aanvanklike betrekkinge tussen die Oromo en Amhara hartlik was, het konflik ontstaan ​​nadat die keiser probeer het om die Oromo tot die Christendom te verander.  Baie Oromo het in reaksie op die domein van keiser Susenyos ingegaan. 
In die 17de en 18de eeu het 'n groot deel van die Oromo -mense geleidelik tot Islam oorgegaan, veral rondom Harar, Arsi en Bale. Die Oromo-Moslems beskou die Imam van Harar as hul geestelike gids, terwyl hulle 'n deel van hul oorspronklike kultuur en sosio-politieke organisasie behou het. Geleerdes glo dat die Oromo tot Islam bekeer is as 'n manier om hul identiteit te bewaar en 'n skans teen assimilasie in Ethiopië. 
Teen die einde van die 17de eeu het die Oromo vriendskaplike betrekkinge met die Amharas gehad. Toe keiser Iyasu I die Oromo probeer aanval, is hy deur plaaslike Amhariese heersers oortuig om terug te staan. Die Oromo het ook politieke koalisies gevorm met voorheen gedempte mense van Ethiopië, waaronder die Sidama -mense en die inwoners van Ennarea, Gibe en Kingdom of Damot. 
Gondar as 'n derde permanente hoofstad (na Aksum en Lalibela) van die Christelike Koninkryk gestig deur Fasiladas in 1636. Dit was die belangrikste handelsentrum vir die koninkryk. 
Vroeë Gondartydperk (1632–1769) Redigeer
Die Jesuïete wat die Gama -ekspedisie na Ethiopië vergesel of gevolg het en hul hoofkwartier in Fremona (naby Adwa) gevestig het, is onderdruk en verwaarloos, maar is eintlik nie verdryf nie. Aan die begin van die 17de eeu het vader Pedro Páez by Fremona aangekom, 'n man met groot takt en oordeel, wat spoedig in die guns van die hof gestyg het en die keiser tot sy geloof gewen het. Hy het die oprigting van kerke, paleise en brûe in verskillende dele van die land gelei en baie nuttige werke uitgevoer. Sy opvolger Afonso Mendes was minder taktvol en het die gevoelens van die mense teenoor hom en sy mede -Europeërs opgewonde gemaak. By die dood van keiser Susenyos en die toetreding van sy seun Fasilides in 1633, is die Jesuïete verdryf en die inheemse godsdiens in amptelike status herstel. Fasilides het Gondar sy hoofstad gemaak en 'n kasteel daar gebou wat sou groei tot die kasteelkompleks wat bekend staan ​​as die Fasil Ghebbi, of Royal Enclosure. Fasilides bou ook verskeie kerke in Gondar, baie brûe oor die hele land, en brei die kerk van Our Lady Mary of Zion in Aksum uit.
Gedurende hierdie tyd van godsdienstige twis floreer die Ethiopiese filosofie, en dit was gedurende hierdie tydperk dat die filosowe Zera Yacob en Walda Heywat geleef het. Zera Yaqob is bekend vir sy verhandeling oor godsdiens, moraliteit en rede, bekend as Hatata. 
Die Sultanaat van Aussa (Afar Sultanate) het die vroeëre Imamate van Aussa opgevolg. Laasgenoemde staat het in 1577 ontstaan ​​toe Muhammed Jasa sy hoofstad van Harar na Aussa verskuif het met die verdeling van die Adal Sultanaat in Aussa en die Harari stadstaat. Op 'n stadium na 1672 het Aussa geweier en tydelik tot 'n einde gekom in samewerking met Imam Umar Din bin Adam se aangetekende hemelvaart. 
Die Sultanaat is daarna omstreeks 1734 deur Kedafu hervestig en is daarna deur sy Mudaito-dinastie regeer.  Die primêre simbool van die Sultan was 'n silwer stokkie wat as magiese eienskappe beskou is. 
Hierdie era was aan die een kant 'n godsdienstige konflik tussen vestigende Moslems en tradisionele Christene, tussen nasionaliteite wat hulle verteenwoordig het, en aan die ander kant, tussen feodale here oor die mag oor die sentrale regering.
Sommige historici dateer uit die moord op Iyasu I en die gevolglike afname in die aansien van die dinastie, as die begin van die Ethiopiese Zemene Mesafint ("Era of the Princes"), 'n tyd van wanorde toe die mag van die monargie verduister is die mag van plaaslike krygshere.
Edeles het hul posisies misbruik deur keisers te maak, en inbreuk gemaak op die opvolging van die dinastie, deur kandidate onder die adel self: bv. by die dood van keiser Tewoflos, was die hoof edeles van Ethiopië bang dat die siklus van wraak wat die heerskappy van Tewoflos en Tekle Haymanot I gekenmerk het, sou voortgaan as 'n lid van die Solomonic -dinastie vir die troon gekies word, sodat hulle een van hulle kies eie, Yostos te wees negusa nagast (koning van die konings) - maar sy ampstermyn was kort.
Iyasu II het as kind die troon bestyg. Sy ma, keiserin Mentewab, speel 'n groot rol in die bewind van Iyasu, sowel as haar kleinseun Iyoas. Mentewab het haarself as mede-heerser gekroon en die eerste vrou geword wat op hierdie manier in die Ethiopiese geskiedenis gekroon is.
Keiserin Mentewab is gekroon as mede-heerser by die opvolging van haar seun ('n eerste vir 'n vrou in Ethiopië) in 1730 en het tydens sy bewind ongekende mag oor die regering gehad. Haar poging om in hierdie rol voort te gaan na die dood van haar seun 1755 het haar in konflik gebring met Wubit (Welete Bersabe), sy weduwee, wat geglo het dat dit haar beurt was om voor die hof van haar eie seun Iyoas te sit. Die konflik tussen hierdie twee koninginne het daartoe gelei dat Mentewab haar Kwaran -familielede en hul magte na Gondar ontbied het om haar te ondersteun. Wubit reageer deur haar eie Oromo -familielede en hul aansienlike magte uit Yejju te ontbied.
Omdat die skatkis van die Ryk na bewering sonder geld was by die dood van Iyasu, het dit verder gely onder etniese konflik tussen nasionaliteite wat al honderde jare deel was van die Ryk - die Agaw, Amharans, Showans en Tigreans - en die nuwelinge van Oromo. Mentewab se poging om die bande tussen die monargie en die Oromo te versterk deur die huwelik van haar seun met die dogter van 'n Oromo -kaptein te reël, het op die lange duur teruggekeer. Iyasu II het sy ma voorrang geniet en haar elke voorreg toegelaat as 'n bekroonde medeheerser, terwyl sy vrou Wubit in die duister gely het. Wubit het gewag vir die toetreding van haar eie seun om 'n bod te doen vir die krag wat Mentewab en haar familielede uit Qwara so lank gebruik het. Toe Iyoas die troon inneem by die skielike dood van sy vader, was die aristokrate van Gondar verstom toe hulle agterkom dat hy makliker in die Oromo -taal praat as in Amharies, en dat hy die neiging was om sy ma se familie Yejju te bevoordeel bo die Qwarans van sy grootmoedersfamilie. Iyoas het die guns wat die Oromo gegee het, as volwassene verder vergroot. By die dood van die Ras van Amhara het hy probeer om sy oom Lubo -goewerneur van die provinsie te bevorder, maar die geskreeu het daartoe gelei dat sy adviseur Wolde Leul hom oortuig het om van plan te verander.
Daar word geglo dat die magstryd tussen die Qwarans onder leiding van die keiserin Mentewab en die Yejju Oromos onder leiding van die keiser se moeder Wubit op die punt was om in 'n gewapende konflik uit te breek. Ras Mikael Sehul is ontbied om tussen die twee kampe te bemiddel. Hy het opgedaag en slim maneuver om die twee koninginne en hul ondersteuners langs die kant te sit. Mikael vestig hom gou as die leier van die Amharies-Tigreaniese (Christelike) kamp van die stryd.
Die bewind van Iyaos se bewind word 'n verhaal van die stryd tussen die magtige Ras Mikael Sehul en die Oromo -familielede van Iyoas. Namate Iyoas Oromo -leiers soos Fasil toenemend begunstig het, het sy betrekkinge met Mikael Sehul versleg. Uiteindelik het Mikael Sehul die keiser Iyoas (7 Mei 1769) afgesit. 'N Week later het Mikael Sehul hom laat vermoor, hoewel die besonderhede van sy dood teenstrydig was, maar die resultaat was duidelik: vir die eerste keer het 'n keiser sy troon verloor op 'n ander manier as sy eie natuurlike dood, dood in die geveg of vrywillige abdikasie .
Mikael Sehul het die mag van die keiser in die gedrang gebring, en vanaf hierdie punt lê dit steeds meer openlik in die hande van die groot edeles en militêre bevelvoerders. Hierdie tydperk word beskou as 'n begin van die era van die vorste.
'N Bejaarde en siek keiserlike oomprins word as keiser Yohannes II bekroon. Ras Mikael het hom gou laat vermoor, en die minderjarige Tekle Haymanot II is tot die troon verhef.
Hierdie bitter godsdienstige konflik het bygedra tot vyandigheid teenoor buitelandse Christene en Europeërs, wat tot in die 20ste eeu voortduur en 'n faktor was in die isolasie van Ethiopië tot in die middel van die 19de eeu, toe die eerste Britse sending in 1805 gestuur is om 'n alliansie met Ethiopië te sluit en 'n hawe aan die Rooi See ingeval Frankryk Egipte sou verower. Die sukses van hierdie missie maak Ethiopië oop vir baie meer reisigers, sendelinge en handelaars van alle lande, en die stroom Europeërs duur voort tot ver in Tewodros se bewind.
Hierdie isolasie is deur baie min Europese reisigers deurboor. Een daarvan was die Franse dokter C.J. Poncet, wat in 1698 daarheen gegaan het via Sennar en die Blou Nyl. Na hom het James Bruce die land binnegekom in 1769, met die doel om die bronne van die Nyl te ontdek, wat hy oortuig was in Ethiopië lê. Gevolglik het hy Massawa in September 1769 verlaat en via Axum na Gondar gereis, waar hy goed ontvang is deur keiser Tekle Haymanot II. Hy vergesel die koning op 'n oorlogsugtige ekspedisie om die Tana -meer, suidwaarts om die oostelike oewer te beweeg, die Blou Nyl (Abay) oor te steek naby die uitreikpunt van die meer en terug te keer via die westelike oewer. Bruce keer daarna aan die einde van 1772 terug na Egipte via die boonste Atbara, deur die koninkryk Sennar, die Nyl en die Korosko -woestyn. Gedurende die 18de eeu was die mees prominente heersers die keiser Dawit III van Gondar (oorlede 18 Mei 1721), Amha Iyasus van Shewa, wat sy koninkryk gekonsolideer en Ankober gestig het, en Tekle Giyorgis van Amhara-laasgenoemde is beroemd dat hy is altesaam ses keer tot die troon verhef en ook ses keer afgesit. Die eerste jare van die 19de eeu is versteur deur hewige veldtogte tussen Ras Gugsa van Begemder, en Ras Wolde Selassie van Tigray, wat geveg het oor die beheer van die boegbeeldkeiser Egwale Seyon. Wolde Selassie was uiteindelik die oorwinnaar en regeer feitlik die hele land tot sy dood in 1816 op tagtigjarige ouderdom.  Dejazmach Sabagadis van Agame het Wolde Selassie in 1817 opgevolg, deur middel van wapen, om krygsheer van Tigre te word.
Onder die keisers Tewodros II (1855–1868), Yohannes IV (1872–1889) en Menelik II (1889–1913) het die ryk uit sy isolasie ontstaan. Onder keiser Tewodros II, die "era van die vorste" (Zemene Mesafint) tot 'n einde gebring is.
Heilige plekke van Ethiopië en die boog van die verbond
Ethiopië word die afgelope paar dekades selde besoek deur buitelandse toeriste as gevolg van die voortdurende politieke probleme, en is veral bekend as die moontlike wieg van die mensdom.Fossiele oorblyfsels (die beroemde Lucy) wat in die noordooste van Ethiopië ontdek is, is ongeveer 3,5 miljoen jaar oud, wat dit die vroegste bekende voorbeeld maak van 'n regop loopende hominied. Die oudste klipgereedskap wat 2,4 miljoen jaar oud is, is ook in dieselfde streek gevind. Maar Ethiopië het talle ander aansprake op roem, waaronder die geheimsinnige graniet -obeliske van Axum, die buitengewone kerke van Lalibela en - die mees raaiselagtige van alles - die kerk van St. Maria van Sion, waarskynlike ligging van die Heilige Verbondsboog .
Die vroeë geskiedenis van Ethiopië (ook Abessinië genoem) begin met die glorieryke, maar min bekende koninkryk Axum. Die oorsprong van die Axumite -staat dateer nou uit die middel van die 2de eeu vC. Op die hoogtepunt van sy mag, tussen die 4de en 7de eeu nC, het die Axumitiese koninkryk die grootste deel van die huidige Ethiopië beheer, insluitend gebiede in die suidelike dele van die Arabiese Skiereiland. Die Axumitiese heersers was gereeld in diplomatieke en kommersiële kontak met Egiptiese, Griekse, Bisantynse en Persiese ryke. Die prestasies van hierdie grootse kultuur word vandag aangeteken in die ruïnes van sy stede, reservoirs, tempels en, opvallendstens, sy hoë swart graniet -obeliske.
Die gebied van Obelisks, Axum, Ethiopië
Gewapende wag en die langste van die Axumite -obeliske, omvergewerp deur 'n mal koningin
Dit is bekend dat hierdie obeliske, ook bekend as stelae, die hoogste enkele stukke klip is wat in die antieke wêreld opgerig en opgerig is. Hul ouderdom en gebruik is 'n volledige raaisel. Sommige geleerdes, wat ekstrapoleer uit antieke muntstukke wat aan die voet van die reuse pilare gevind is, dui daarop dat hulle moontlik aan die begin van die 4de eeu nC uitgekerf en opgerig is. Vanweë hul nabyheid aan grafkelders in die omgewing, is die obelisk moontlik gebruik as gedenkteken vir oorlede konings en koninginne, maar dit is slegs 'n bespiegeling. Die hoogste van die monoliete, wat nou geval en in ses massiewe stukke gebreek is, was 33,3 meter lank en het 'n geskatte vyf ton geweeg (die grootste Egiptiese obelisk is dié van koning Tutmosis, 32,16 meter hoog en staan ​​nou in Rome). Die hoogste obelisk wat vandag nog by Axum staan, is 23 meter. Dit lyk presies aan die kante daarvan (en aan die kante van baie ander nabygeleë stele), wat voorstellings is van meerdere verdiepings met vloere tussen hulle. Elke verdieping bevat verskeie vensteragtige kerfwerk en, aan die voet van die obeliske, wat vals deure lyk, met klopers en slotte. Is hierdie snywerk bloot artistieke versierings of het dit 'n dieper funksie gehad?
'N Nog groter raaisel omring die ou stad Axum. 'N Paar honderd meter van die tros hoë obeliskke is 'n groot ommuurde kompleks wat twee kerke omring. Tussen hierdie twee kerke, albei toegewy aan die heilige Maria van Sion, is die fondamente van 'n ou kerk en 'n vreemde, omheinde en swaar bewaakte 'skatkamer' wat die ware boog van die verbond bevat. Volgens legendes was hierdie hele gebied lank gelede 'n moeras wat deur bose geeste bewoon is. God het die plaaslike bevolking gehelp deur af te kom op die nabygeleë heilige heuwel van Makade Egzi en 'n wonderbaarlike stof uit die hemel te gooi wat die moeras opgedroog het, die bose geeste verdryf het en die gebied met 'n magiese krag belas het. Oor ontelbare eeue is heiligdomme op die heuwel gebou en waar die moeras was. Rondom hierdie heilige plek het die stede van pre-Axumite en Axumite koninkryke gegroei.
In 331 nC is die Axumitiese koning Ezana deur die Siriese monnik Frumentius tot die Christendom bekeer. Op die fondamente van die antieke heidense tempels, is 'n groot kerk van St. Maria in 372 nC gebou. Hierdie kerk, waarskynlik die vroegste Christelike kerk in Afrika suid van die Sahara, is in die vroeë 1520's besoek deur die Portugese ontdekkingsreisiger, Francisco Alvarez. Alvarez skryf oor die kerk en sê:
'Dit is baie groot en het vyf nawe van 'n goeie breedte en 'n groot lengte, bo -oor die gewelfde, en al die kluise is bedek, en die plafon en sye is almal geverf, en dit het ook 'n koor volgens ons mode. Hierdie edele kerk het 'n baie groot kring, geplavei met klippe, soos grafstene, en dit het 'n groot omheining en word omring deur nog 'n groot omheining, soos die muur van 'n groot stad of stad. "
Watter faktore verklaar die merkwaardige grootsheid van hierdie kerk wat so diep in die afgeleë berge van Noord -Ethiopië, so ver van die wentelbaan van die Christendom, geïsoleer is? Een verklaring is dat 'n ryk koning van 'n magtige ryk die groot kerk gebou het. Meer oortuigend is die idee dat dit gebou is om die fabelagtige en raaiselagtige oorblyfsel, die Heilige Verbondsboog, te huisves.
Binnehof van St. Maria van Sion, Axum, Ethiopië
Die Boog van die Verbond en die sogenaamde goddelike inhoud daarvan is een van die groot raaisels van die oudheid. Die verhaal begin met Moses. Die tradisionele stigter van Judaïsme, Moses, is gebore in Egipte, die seun van 'n Hebreeuse slaaf. Die Hebreërs was van ongeveer 1650 - 1250 vC vir vierhonderd jaar in Egipte in slawerny. Teen die einde van hierdie tydperk het 'n Egiptiese priester in diens van die Farao 'n profesie gemaak dat 'n kind vir die Hebreërs gebore sou word wat hulle eendag van hul slawerny sou bevry. Toe die Farao hierdie profesie hoor, beveel hy dat elke manlike kind wat uit die Hebreërs gebore word, deur verdrinking doodgemaak moet word. In die hoop om sy dood te voorkom, het Moses se ouers hom in 'n klein mandjie gesit wat hulle op die Nyl laat loop het. Hy is deur die dogter van die Farao gevind en daarna grootgemaak as 'n aangenome seun van die koninklike familie. Tydens sy opvoeding is hy uitgebreid opgelei in die esoteriese en magiese tradisies van die Egiptiese raaiselskole. Op veertigjarige ouderdom het Moses ontdek dat sy oorspronklike volk, die Hebreërs, in slawerny was aan die Egiptenare. Hy was woedend oor hierdie wrede behandeling en vermoor 'n Egiptiese opsiener en vlug in ballingskap na die Sinai -wildernis.
Ongeveer veertig jaar later, terwyl Moses sy kuddes langs die kant van die berg Horeb laat wei, kom hy op 'n brandende bos wat wonderbaarlik nie deur sy eie vlamme verbruik is nie. 'N Stem wat uit die vuur praat (Eksodus 3: 1-13) beveel hom om sy volk uit slawerny in Egipte te lei en saam met hulle na die berg terug te keer. Met sy terugkeer het Moses twee keer op die berg geklim om met God te kommunikeer. Met betrekking tot die tweede styging, sê Exodus 24: 16-18: En die heerlikheid van die Here het op die berg Sinai gebly, en die wolk het dit ses dae bedek, en die sewende dag het God na Moses geroep uit die wolk. En die voorkoms van die heerlikheid van die Here was soos 'n verterende vuur op die top van die berg in die oë van die kinders van Israel. En Moses het in die middel van die wolk ingegaan en op die berg geklim, en Moses was op die berg veertig dae en veertig nagte. Gedurende hierdie tyd op die berg het Moses twee tafels gekry waarop God die Tien Gebooie ingeskryf het, benewens die presiese afmetings van die Verbondsboog, wat die tafels sou bevat.
Kort daarna is die Arc, 'n draagbare boksagtige heiligdom, gebou en Moses en sy mense het van Sinai af vertrek. Volgens argaïese teksbronne was die werklike boog 'n houtkis van drie voet nege sentimeter lank by twee voet drie duim hoog en breed. Dit was van binne en van buitekant met suiwer goud bekleed en is oorweldig deur twee gevleuelde gérubs wat oor die swaar goue deksel na mekaar kyk. Baie geleerdes glo dat dit stukkies meteoriete of kragtige radioaktiewe gesteentes bevat het.
In die daaropvolgende tweehonderd -en -vyftig jaar, tussen die tyd wat dit van die berg Sinaï geneem is tot dit uiteindelik in die eerste groot Joodse tempel in Jerusalem geïnstalleer is, is die boog twee eeue lank in Silo gehou, deur die Filistyne gevange geneem vir sewe maande, en daarna teruggekeer na die Israeliete, is hulle in die dorpie Kirjath-Jearim gehou. Gedurende hierdie hele tyd was dit verbind met talle buitengewone verskynsels, waarvan baie die dood of verbranding van dikwels groot getalle mense behels. Bybelse en ander argaïese bronne spreek van die Ark wat met vuur en lig brand, wat kankergewasse en ernstige brandwonde veroorsaak, berge gelykmaak, riviere stop, hele leërs blaas en stede verwoes.
Gedeeltes in die Ou Testament gee die indruk dat hierdie gebeurtenisse goddelike optrede was van Yahweh, die god van die Hebreërs. Hedendaagse geleerdes meen egter dat daar 'n ander verduideliking kan wees. Hy skryf in sy noukeurig nagevorsde boek, Die teken en die seël (oor sy soeke na die verlore boog van die verbond), stel Graham Hancock voor dat die boog, en meer spesifiek die geheimsinnige inhoud daarvan, moontlik 'n produk was van antieke Egiptiese magie, wetenskap en tegnologie. Moses, wat hoogs opgelei is deur die Egiptiese priesterdom, was beslis kundig oor hierdie aangeleenthede, en daarom kon die verbasende magte van die boog en sy "wetstablette" afkomstig wees van argaïese Egiptiese magie eerder as die mitiese god Yahweh.
Op 'n onbekende datum verdwyn hierdie ontsagwekkende voorwerp uit sy plek in die Allerheiligste in die Joodse Tempel. Die datum van verdwyning en die daaropvolgende verblyfplek het legioene van Bybelwetenskaplikes, argeoloë en historici verbaas. Onder die verskillende verduidelikings vir die verdwyning daarvan, is twee veral die moeite werd om te oorweeg.
Ethiopiese legendes sê dat die koningin van Skeba haar beroemde reis na Jerusalem onderneem het, dat sy deur koning Salomo bevrug is en vir hom 'n seun gebaar het - 'n koninklike prins - wat later die ark gesteel het. Die naam van die prins was Menelik, wat beteken " die seun van die wyse man ". Alhoewel hy in Jerusalem verwek is, is hy in Ethiopië gebore, waar die koningin van Skeba teruggekeer het nadat sy ontdek het dat sy die kind van Salomo dra. Toe hy twintig jaar oud was, het Menelik self van Ethiopië na Israel gereis en by die hof van sy vader aangekom. Daar word hy onmiddellik herken en groot eer toegeken. Maar ná 'n jaar het die oudstes van die land hom jaloers gemaak. Hulle het gekla dat Salomo hom te veel guns bewys het en hulle het daarop aangedring dat hy na Ethiopië moes teruggaan. Dit het die koning aanvaar op voorwaarde dat die eersgebore seuns van al die ouderlinge ook gestuur moet word om hom te vergesel. Onder hierdie laasgenoemde was Azarius, die seun van Sadok, die hoëpriester van Israel, en dit was Azarius, nie Menelik nie, wat die verbondsark van sy plek in die Allerheiligste in die tempel gesteel het. Die groep jong mans het die diefstal eers aan prins Menelik onthul totdat hulle ver van Jerusalem af was. Toe hulle hom uiteindelik vertel wat hulle gedoen het, het hy beweer dat hulle nie sou kon slaag in so 'n gewaagde onderneming as God nie die uitkoms daarvan wou hê nie. Daarom het hy ingestem dat die Ark by hulle moet bly. So het Menelik die boog na Ethiopië gebring, na die heilige stad Axum, waar dit sedertdien gebly het.
Kerk van St. Maria van Sion met die Tesourie van die Verbondsboog in die agtergrond
In Die teken en die seël, Bied Graham Hancock 'n radikaal ander verklaring vir die verdwyning van die boog aan. Op grond van oortuigende bewyse wat uit jare se navorsing versamel is, stel hy voor dat Joodse priesters uit die tempel van Salomo die boog verwyder het tydens die heerskappy van die afvallige koning Manasse (687 - 642 vC). Die Boog is toe vir tweehonderd jaar in 'n Joodse tempel op die Egiptiese heilige eiland Elephantine in die Nyl versteek. Daarna is dit na Ethiopië geneem, na die eiland Tana Kirkos in die Tana -meer, waar dit meer as 800 jaar gebly het. Toe die Axumitiese koninkryk na 331 nC tot die Christendom oorgaan, is die Ark van die Verbond deur die Christelike hiërargie gekoöpteer en van Tana Kirkos na die nuutgeboude kerk van Maria van Sion in Axum gebring.
Die Boog het in Axum gebly tot in die vroeë 1530's toe dit na 'n geheime skuilplek verwyder is om dit te beskerm teen die naderende Moslemleërs. In 1535 het die fanatiese Moslem -indringer, Ahmed Gragn, van die Islamitiese heilige stad Harar (in die suide van Ethiopië) oor die Horing van Afrika gevee en die Kerk van St. Maria van Sion vernietig. Honderd jaar later, met vrede herstel in die hele ryk, is die Ark na Axum teruggebring. Dit is geïnstalleer in 'n nuwe St. Mary's -kerk wat deur koning Fasilidas gebou is (met Portugese hulp), direk langs die ruïnes van die vroeëre kerk. Die Boog het in hierdie kerk, Maryam Tsion-katedraal, gebly tot 1965 toe Haile Selassie (na bewering die tweehonderd-vyf-en-twintigste regstreekse afstammeling van Menelik, seun van die koningin van Skeba en koning Salomo) dit laat oordra het na 'n veiliger kapel, die sogenaamde skatkamer, tien meter van die noordoostelike hoek van die ou kerk af.
Die tesourie van die verbondsboog Axum, Ethiopië
In die afgelope eeue is die Verbondsboog tydens belangrike kerkfeeste na vore gebring om optogte in die stad Axum te neem. Meer onlangs was die gebruik daarvan in sulke optogte beperk tot die fees van Timkat, die belangrikste Ethiopiese Ortodokse viering wat elke Januarie plaasvind. Sedert die begin van militêre konflikte tussen Ethiopië en die noordelike buurland, Eritrea, het die boog veilig in die skatkis gebly. Niemand behalwe die hoofpriester van die kerk, selfs nie die president van Ethiopië, mag die boog sien nie. (Maar gelukkige pelgrims, soos hierdie skrywer, sal soms water kry om oor die heilige boog te drink.)
Skryf in sy boek Verlore geheime van die Heilige Ark, skrywer Laurence Gardner stem nie saam met Hancock se bewerings nie en beweer dat die Axumite -ark ''n manbara tabot genoem, eintlik 'n kis is wat 'n vereerde altaarblad bevat wat bekend staan ​​as 'n tabot. Die werklikheid is dat, hoewel die Axum -kis van besondere kulturele betekenis in die streek kan wees, daar manbara tabotat (meervoud van tabot) in kerke oor die breedte van Ethiopië is. Die tabotte wat hulle bevat, is reghoekige altaarblaaie, gemaak van hout of klip. Dit is duidelik dat die gewaardeerde manbara -tabot van Axum van groot heilige belang is en volgens taalkundige definisie, dit is inderdaad 'n ark - maar dit is nie die Bybelse verbondsark nie, en ook nie iets soortgelyks nie. "
Ander bronne wat deur Laurence Gardner ondersoek is, dui aan dat die Verbondsboog in die tyd van koning Josia (597 v.C.) onder Salomo se tempel weggesteek was sodat dit nie deur Nebukadnesar en die Babiloniërs gegryp kon word nie. In sy Mishneh Torah van 1180 het die Spaanse filosoof Moses Maimondes vertel dat Salomo 'n spesiale skuilplek vir die Boog in tonnels diep onder die tempel gebou het. Die profeet Jeremia, die seun van Hilkia wat die Hoëpriester van Jerusalem geword het, was die kaptein van die tempelwag van Hilkia. Voor die inval van Nebukadnesar, het Hilkiah Jeremia opdrag gegee om sy manne die Verbondsboog, saam met ander heilige skatte, in die kluise onder die tempel te laat afskei. Meer as 1700 jaar later het 'n groep van nege Fransmanne, bekend as die oorspronklike Tempeliers, die jare van 1118 tot 1127 onder die El-Aqsa-moskee op die terrein van die ou Tempel van Jerusalem deurgebring. Benewens 'n groot rykdom aan goudgoud en verborge skatte, het hulle die ware boog van die verbond gekry. Alhoewel die bestaan ​​en presiese ligging van hierdie boog tans nie bekend is nie, het die Tempeliers gou een van die magtigste godsdienstige en politieke instellings in die Middeleeuse Europa geword.
In sy boek geskryf, Die Hoof van God: Die verlore skat van die Tempeliers, Sê Keith Laidler:
'Dit kan ook bewys word dat die verbondsark uit Egiptiese oorsprong is. Baie gode (waaronder die staatsgod Amun-Ra) is in stoet gedra in gestileerde bote, of arke. Hulle was as't ware draagbare huise vir die gode. Dit was 'n baie ou tradisie. Toe Tutmoses III, die groot keiserbouer van die agtiende dinastie, gaan veg het, het sy god saam met hom gegaan. 'Deur my majesteit noordwaarts te gaan en my vader Amun-Ra, die heer van die trone van die twee lande, voor my te dra.' Terwyl hy baie van die ou maniere verwerp het, het Akhenaten die ark behou as 'n' tuiste 'vir sy god. Dat Moses 'n identiese konsep aan die Israeliete voorgestel het (wat ook die ark van hul god Adon (Aten) voor hulle gedra het toe hulle geveg het) is 'n baie oortuigende bewys van identiteit.
Die stad Axum beklee ook 'n sentrale plek in die tradisies van die Moslems. Die afgeleë stad Axum was die vroegste historiese sentrum waar die volgelinge van Mohammed hul godsdiens vryelik beoefen het in 'n atmosfeer van vrede sonder die vrees vir vervolging. In die vyfde jaar van Muhammad se sending (wat ooreenstem met die jaar 615 in die Christelike era), het die Axumitiese koning, Ella Saham, asiel aangebied aan 'n klein groepie Mohammed se volgelinge (11 mans en 4 vroue, waaronder Uthman ibn Affan, wat word die derde kalief). 'N Paar jaar later het byna 100 meer Moslems by hierdie eerste groep aangesluit en altesaam het hulle dertien jaar in Axum gebly. Geleerdes glo dat Axum as asielplek gekies is omdat daar 'n noue kommersiële band tussen die koninkryk Axum en die stadstaat Mekka bestaan ​​het, lank voor die opkoms van Islam.
Die met rots uitgekapte kerke van Lalibela
Axum het begin afneem in die vroeë dekades van die 7de eeu na die opkoms en vinnige uitbreiding van die Moslem -Arabiere in die hele Midde -Ooste. Sowel Bisantium as die Persiese Ryk het die Arabiere te beurt geval, wat die handelspogings van die Axumitiese konings 'n dodelike afslag gegee het. Min is bekend oor wat van die Axumitiese koninkryk tussen die 8ste en 11de eeu geword het. Rond die middel van die 11de eeu het die Ethiopiese staat weer verskyn as die Christelike Zagwe -dinastie met sy middelpunt in die stad Roha in die Amhara -streek van die Ethiopiese hooglande. Die Zagwe -dinastie, onder die heerskappy van elf konings, duur tot die 13de eeu, toe die laaste koning abdikeer ten gunste van 'n afstammeling van die ou Axumite -dinastie.
Die opvallendste van die heersers van die Zagwe-dinastie was koning Lalibela wat van 1167 tot 1207 regeer het. Volgens die legende het 'n digte wolk van bye die prins Lalibela omring op die oomblik van sy geboorte. Sy ma, wat beweer dat die bye die soldate verteenwoordig wat eendag haar seun sou dien, het vir hom die naam Lalibela gekies, wat beteken "die bye erken sy soewereiniteit". Lalibela se ouer broer, koning Harbay, was jaloers op hierdie profesieë oor sy broer en het hom probeer vergiftig. Terwyl Lalibela bedwelm was, het engele hom na verskillende hemele vervoer, waar God hom instruksies gegee het om 'n Nuwe Jerusalem met kerke in 'n unieke styl te bou. Lalibela het ook geleer dat hy nie hoef te vrees vir sy lewe of sy soewereiniteit nie, want God het hom gesalf sodat hy die kerke kon bou. Na drie dae van goddelike kommunikasie, het Lalibela teruggekeer na die sterflike bestaan ​​en die troon aanvaar van sy broer, wat ook deur God besoek is (en gesê is om by Lalibela te abdikeer). Beide broers het na die stad Roha gereis en begin met die bou van die kerke. Bygestaan ​​deur engele en die heilige Gabriel bou hulle twaalf buitengewone kerke oor 'n tydperk van vyf en twintig jaar.Die Ethiopiese Ortodokse kerk het die koning later heilig verklaar en die naam van die stad Roha verander na Lalibela.
Die kerke van Lalibela is een van die buitengewoonste argitektoniese skeppings van die menslike beskawing. Elke kerk is binne en buite gevorm, direk vanaf die lewende grondsteen van die aarde (hierdie tipe argitektuur was nie nuut in die omgewing nie, want daar is talle ander voorbeelde in Ethiopië wat uit vroeëre periodes dateer uit die Zagwe -konstruksies vorm na 'n nuwe vlak). Daar is twee basiese tipes by Lalibela: grotkerke wat binne-in gesny is van min of meer vertikale kransvlakke en met klipgesteekte monolitiese kerke wat 'n beboude struktuur naboots, maar eintlik in een stuk van die omliggende rots gesny en geskei is daaruit deur 'n omringende sloot. Die moontlike konstruksiemetode was dat vakmanne eers loopgrawe direk in die klip sink, om dan oortollige klip stadig weg te beitel om die ruimte buite en binne te openbaar. Smal, labirintiese tonnels verbind verskeie van die kerke, en die mure van die loopgrawe en binnehowe bevat holtes en kamers vol mummies van vrome monnike en pelgrims. Die kerke word vandag nog vir aanbidding gebruik en baie is gevul met ryk geskilderde Bybelse muurskilderye.
Die heuwel met die rotsgesnyde kerk van Bet Giorgi, Lalibela, Ethiopië
As ek afkyk op die kerk van Bet Giorgis, Lalibela
Die opvallendste van die Lalibela -kerke, Bet Giorgis genoem, word opgedra aan St. George, die beskermheilige van Ethiopië. Volgens die legende, toe koning Lalibela die groep kerke wat God hom beveel het om te bou, amper voltooi het, verskyn Saint George (in volle wapenrusting en op sy wit perd) en verwerp die koning skerp omdat hy nie vir hom 'n huis gebou het nie. Lalibela het belowe om 'n mooier kerk as al die ander vir die heilige te bou. Die kerk van Bet Giorgis is 'n byna perfekte kubus, gekap in die vorm van 'n kruis, en is so gerig dat die hoofingang in die weste en die heilige in die ooste is. Die nege vensters van die onderste ry is blind, die twaalf vensters hierbo is funksioneel. Een van die mees gesofistikeerde besonderhede van Bet Giorgis is dat die wanddikte stap vir stap afwaarts toeneem, maar dat die horisontale vormbande op die buitemure die verhoging slim verberg. Die dakversiering, wat vandag gereeld as die simbool van die Lalibela -monumente gebruik word, is 'n reliëf van drie gelyksydige Griekse kruise in mekaar. Die kerk is in 'n diep put met loodregte mure geleë en kan slegs deur 'n versteekte tonnel in die klip ingegaan word.
Lalibela was die toevlugsoord vir een van die mees interessante ketterye van die Christendom, bekend as monofisitisme. Hierdie oortuiging verklaar dat Christus goddelik en menslik was voor sy menswording, maar dat sy goddelike natuur sy liggaam verlaat het en dit eers na die opstanding weer binnegegaan het. Monofisitisme, wat eers in 449 nC by die 2de Raad van Efese in 449 nC bely is en kort daarna as kettery op die Raad van Chalcedon veroordeel word, versprei deur Klein -Asië na Afrika en Ethiopië. In verskillende vorme oorleef dit vandag in die Siries -Ortodokse kerk, die Armeense kerk, die Koptiese kerk van Egipte en Ethiopiese Ortodoksie.
Ethiopiese Ortodokse priester met antieke Bybel en krone van Ethiopiese konings, St. Maria van Sion, Axum
Ander heilige plekke, magte en pelgrimstogte in Ethiopië:
Abreha Atsbeha -heiligdom naby Wukro
Antieke tempel van Yeha, 25 kilometer oos van Axum
Kerke met rotse in die Gheralta-streek, naby Hawzen
Bedevaartskerk van St. Gabriel, naby die stad Kulubi
Klooster van Debre Damo
Klooster van Gishen Maryam
Argeologiese terrein van Tiya
Moslem bedevaartsoord by Shek Husen
Kerk op die eiland Tana Kirkos, Lake Tana
Kort film van die Lalibela -fees deur Karoki Lewis.
Ethiopië is aan die noordelike punt van die groot Afrikaanse Skeurvallei geleë en was die afgelope paar jaar wonderlike argeologiese vondste.
In 1974 werk die argeoloog Donald Johansen naby Hadar in die noordooste van Ethiopië en ontdek die menslike skelet van 'n vrou wat 3,2 miljoen jaar oud is, lid van die groep Australopithecus afarensis. Hierdie wyfie is deur die graafspan 'Lucy' genoem terwyl die Beatles se treffer 'Lucy in the sky with diamonds' destyds in die kamp gespeel het. Vir die Ethiopiërs staan ​​sy egter bekend as 'dinkenesh' of 'birkenesh' wat 'wonderlik' beteken. Die geraamte is nou op die grondvloer van die Nasionale Museum net bokant Arat Kilo in Addis Abeba te sien.
Ander meer onlangse vondste naby Hadar het hierdie deel van die Skeurvallei bevestig as 'n belangrike plek vir die vroeë mens se ontwikkeling.
Ons weet dat die ou Egiptenare in die land Punt verhandel het vir goedere soos goud, mirre en ivoor, en dit word vermoedelik in die Horing van Afrika, waarvan Ethiopië deel is, geleë.
Antieke geskiedenis van Ethiopië
Ethiopië is 'n gebied met 'n lang geskiedenis, met 'n paar van die vroegste menslike bevolkings en moontlik die gebied waar mense uit Afrika uitgebrei en ontwikkel het om die res van die wêreld 1,8 jaar gelede te bevolk. Die tydperk begin met die Australopithecus, die ou hominoïede wat strek tot die vroeë inwoners van die pre-Aksumiete. Dit is ook die tydperk met die koms van Ge'ez en Judaïsme. Daar word geglo dat die Kushitiese taalsprekers die oorspronklike inwoners van Ethiopië was, maar dat hulle in die 2de millennium v.C. uit die gebied verdryf is Gevolglik is die Ethiopiese koninkryk gestig (10de eeu v.C.) deur die eerste seun van Solomon, Menelik I. Dit word egter gedokumenteer dat die eerste koninkryk Aksum (Axum) was, 'n koninkryk wat waarskynlik ontstaan ​​het in die 2de eeu nC. Aksum, 'n etopiese koninkryk, was 'n baie gevorderde beskawing, want hulle was die eerste Afrikaners wat muntstukke geslaan het. Tog is Ethiopië die oudste onafhanklike land in Afrika en een van die oudste nasies ter wêreld.
Onder koning Ezana is Aksum (4de eeu) tot Christendom bekeer deur Frumentius van Tirus. Dit is nou gekoppel aan die Egiptiese Koptiese Kerk, en dit aanvaar die monofisitisme, 'n Christologiese standpunt dat Christus slegs een posisie het, na aanleiding van die Raad van Chalcedon. In die 6de eeu het die Jode egter die Aksum beïnvloed, en sommige Ethiopiërs is tot Judaïsme bekeer. Die tweede Etopiese Ryk was The Zagwe, hulle het nie die koning Solom of die koningin van Skeba geëis nie. Toe Yekuno Amlak aan bewind kom, is die Solomoniese dinastie in die 10de eeu vC heringestel. Toe kom die Zamana Masafent -era, wat gekenmerk is met voortdurende welsyn. Dit was 'n tydperk waarin Ethiopië verdeel was sonder 'n effektiewe sentrale gesag. Die here het voortdurend teen mekaar geveg om die voogde van die konings van die konings van Gonder te word. 'N Opvallende figuur van hierdie tydperk is die klooster -evangelis Ewostatewos, wat 'n belangrike godsdienstige leier in die Ethiopiese kerk was. Uiteindelik was die moderne Ethipoia die hereniging van Ethiopië, wat begin het met die bewind van keiser Tewodros. Die volgende groot heerser was Haile Selassie I voordat Derg hom vervang het.
Tog bestaan ​​Ethiopië uit 'n aantal godsdiens, wat hoofsaaklik Abrahamitiese godsdienste, Ortodokse Christendom, Islam en Judaïsme insluit. Ethiopië ontwikkel 'n park van $ 45 miljoen inligtingstegnologie om die ekonomie 'n hupstoot te gee en die akademiese aspek van die land te bevorder, aangesien hierdie park baie meer navorsing en ontwikkeling van die land sal lok. Deur die oprigting van die tegnologiepark wil die Ethiopiese regering wêreldwye ondernemings lok, wat inbelsentrums en rekenaarhardeware insluit. Deur dit te doen, sal hulle toegang hê tot internetsnelhede van tot 40 gigabyte per sekonde.
Ek glo dat daar voldoende inligting is oor die antieke geskiedenis van Ethiopië. Sommige van die bronne sluit in: BBC, www.ethiopiantreasures.co.uk, boeke en wetenskaplike artikels. Die bronne beskryf ook die geskiedenis van Ethiopië duidelik en voldoende, wat dit maklik maak om die inhoud te verstaan ​​en die inligting te begryp.
6. Die Blue Nile Falls
Bron: flickr The Blue Nile Falls
Die Nylrivier is die langste in Afrika en sy twee sytakke is die Wit Nyl en die Blou Nyl.
Die Blue Nile begin in Ethiopië en op sy loop vind jy die Blue Nile Falls – 'n plek om teen Niagara mee te ding.
Ongeveer 90 minute van Bahar Dar af is die natuurskoon hier asemrowend. Die waterval, wat plaaslik bekend staan ​​as Tis Abbay, of 'groot rook', is gedurende die reënseisoen ongeveer 45 meter hoog.
Net stroomaf van die waterval vind u die eerste klipbrug van Ethiopië, gebou in die 17de eeu.
Ethiopië lyk 'n wêreld uitmekaar. Sy geografiese isolasie - geleë op 'n massiewe plato van vrugbare hooglande omring deur onherbergsame woestyn- en laagland -moeras - het die ontwikkeling van 'n unieke kultuur verseker, wat heeltemal anders is as enigiets anders in Afrika. Hierdie kultuur en die land se merkwaardige wêrelderfenismonumente is - tot die oningewyde - Afrika se grootste verrassing. Dit is 'n land waar groot beskawings floreer het, keisers geheers het en merkwaardige geboue en monumente gebou is.
Vier baie verskillende plekke word hier oorweeg, elkeen getuig van 'n spesifieke stadium in die Ethiopiese geskiedenis wat meer as 2000 jaar strek. Die vroegste is die stad Aksum in die verre noorde van die land, met 'n kronkel van 30 meter hoë stele, waarvan sommige nog steeds deur die lug steek, terwyl ander in massiewe rotsblokke gebreek lê waar hulle geval het. Hierdie en ander monumente in Aksum getuig van een van die groot beskawings van die antieke wêreld, die Aksumitiese koninkryk, wat kort na 400 vC opgestaan ​​het by 'n belangrike kommersiële kruispad tussen Egipte, die goudvelde van Soedan en die Rooi See. Die Christendom het in die 4de eeu nC na Aksum gekom, en die stad is steeds 'n belangrike sentrum van die Christelike pelgrimstog, aangesien die verbondsark (volgens Ethiopiese oortuiging) hier bewaar word sedert dit uit Jerusalem gebring is deur Menelik I, seun van die legendariese Ethiopiese koningin van Skeba en koning Salomo. Aksum het floreer tot in die sewende eeu, toe die opkoms van Islam in Arabië dit geïsoleer gelaat het, die handel gedaal en die hele Ethiopië sy 'donker eeue' betree het.
Dit was nog 500 jaar voordat die Zagwe-dinastie in 1137 rondom Lalibela ontstaan ​​het en begin is met die ongelooflike kerke wat met rots gekap is. Ongeveer dieselfde tyd het Islam begin versprei na die oostelike deel van die land, en die versterkte Moslem -stad Harar is gevestig. Die mure is tussen die 13de en 16de eeu gebou om sy mense te verdedig teen Oromo-krygers wat uit die huidige Kenia migreer, en dit het die vierde heiligste stad in Islam geword. Aan die einde van die 15de eeu, na ingryping deur die Ottomaanse Turke, het die Moslem -ooste 'n jihad (heilige oorlog) op die Christelike Hooglande verklaar en Ethiopië het onder die ergste bloedvergieting in sy geskiedenis gely. Die Christene het steun van Portugese Jesuïete ontvang, maar konflik het byna 200 jaar lank onderbreek. In 1636 is egter 'n nuwe permanente hoofstad in Gondar gestig deur keiser Fasiladas, en teen die einde van die 17de eeu het Gondar spog met pragtige paleise, pragtige tuine en groot openbare baddens. Die Royal Enclosure, oftewel Fasil Ghebbi, blyk aanvanklik 'n wonderlike Europese kasteel te wees, vreemd op sy plek, maar sommige van die argitektoniese besonderhede onthul die onmiskenbare Ethiopiese erfenis.
Volg hierdie skakels vir meer inligting oor elk van die wêrelderfenisgebiede uit antieke Ethiopië en 'n skyfievertoning van elke plek:
Die kenmerkende sentraliteit van Ethiopië en die Groot Afrikaanse Skeurvallei as die wieg van die mensdom en die vroeë geskiedenis is miskien die mees boeiende onderwerpe. Ongelukkig was bewaring in Ethiopië, ondanks die aanbied van die vele unieke terreine, nie voldoende nie. Hierdie week se Pankhurst's Corner bespreek die dringende behoefte aan museums en die wetenskaplike bewaring van die nalatenskappe uit die oudheid.
Ek is gevra om iets te skryf oor die historiese erfenis van Ethiopië en die stryd om die bewaring daarvan.
Dit is in elk geval wat die Engelse 'n "Tall Order " noem. Ethiopië en die Horing van Afrika vorm 'n enkele kultuurgebied, soos professor Donald Levine getoon het. Hierdie streek is feitlik so groot soos Europa en het 'n geskiedenis wat dateer uit die Ethiopiese drie miljoen en 'n kwart jaar oue Lucy, of Dinkenesh, wat beskryf is as die moeder van die menslike ras.
Daarom kan ek net 'n paar punte beklemtoon wat die moeite werd is om te oorweeg. Ek konsentreer grootliks, maar nie uitsluitlik nie, op historiese geboue en skilderye, sowel as foto's en mikrofilms, museums en biblioteke.
Laat ons eers begin met die bogenoemde geskiedenis van die vroeë mens: 'n belangrike deel van die erfenis van Ethiopië. Daar word nou algemeen ooreengekom dat die mensdom sy oorsprong het in die Great African Rift Valley, wat regoor die middel van Ethiopië loop. Hierdie erfenis is belangrik vir die begrip van die menslike evolusie: waarom ape van die bome afgekom het en op vier bene geloop het hoe hulle handgereedskap begin maak het en al die dinge.
Hierdie pre-historiese erfenis is ook belangrik vir die studie van die vroeë geskiedenis van gewasse en vee en vir die studie van grottekeninge, wat as hoofstuk 1 in die geskiedenis van Ethiopiese kuns beskou kan word.
Tim Clarke, die verteenwoordiger in Ethiopië tot 'n paar weke gelede van die Europese Unie, het voorgestel dat 'n opwindende nuwe museum in Addis Abeba opgerig word wat gewy is aan die voorgeskiedenis van Ethiopië en die African Rift Valley en 'n gebied wat lyk om in eie reg 'n entiteit te vorm.
Ek voel dit is 'n projek wat ons volle steun verdien.
As ek van Pre-Geskiedenis na Geskiedenis beweeg, moet ek na Ethiopië se pre-Aksumite en Aksumite erfenis oorweeg.
Argeologiese navorsing is onlangs uitgevoer by die groot voor-Christelike tempel in Yeha, gewy aan die aanbidding van die son en die maan: 'n merkwaardige gebou wat 'n half millennium of meer voor die geboorte van Christus dateer. Die groot struktuur, sowel as ander nog nie ondersoekde argeologiese oorblyfsels van dieselfde tydperk nie, vorm nog 'n belangrike deel van die vroeë historiese erfenis van Ethiopië.
As ons die eeue terugdraai na die Groot dae van Aksum, kan ons sê dat ondanks die werk van baie geleerdes van Enno Littmann tot David Phillipson argeologiese navorsing oor die merkwaardige ryk gebied van Ethiopië se erfenis nog ver moet gaan en daar Dit is nodig om die kunsmatige grens van Eritrea oor te steek om die voormalige Aksumite -hawe Adulis te bestudeer. Ons kennis van die belangrike webwerf het skaars gevorder sedert die navorsing van Roberto Paribeni, vroeg in die vorige eeu.
Werk aan die heroprig van die 25 meter hoë Aksumite-obelisk wat deur Benito Mussolini in 1937 gebuit is en verlede jaar deur Italië teruggekeer het, 'n skouspelagtige aspek van Ethiopië se erfenis is nou goed in die hand, maar baie van ons voel dat 'n aansienlike deel van die erfenis van Ethiopië nie waardeer sal word nie, totdat daar 'n gunstige reaksie op die Aksumite-mense se versoek is vir die heropstelling van ander gevalle stele.
Tydens die bespreking van die kwessie van Ethiopiese buit wat deur Fascistiese Italië geneem is, kan onthou word dat die Ethiopiese Ministerie van die Pen -argiewe oor Italië nog nie teruggestuur is nie. Dieselfde geld vir die Ethiopiese vliegtuig Tsehai, wat as uitstalling vir die nuwe lughawe in Addis Abeba gesoek word. Internasionale geleerdes het versoek dat beide die argiewe en die vliegtuig 'vliegtuig moet terugkeer, maar tot dusver tevergeefs.
Dit is egter goed om terug te keer na Aksum dat die oudhede van die stad afgebaken word sodat almal dit kan sien en dat 'n aansienlik uitgebreide Aksum -museum binnekort ingehuldig sal word.
Die bestudering van Aksumite-geboue, insluitend kerke wat uit rots gekap is, buite die stad, is egter nog lank nie voltooi nie, alhoewel ons baie geleer het sedert Abba Tewelde Medhen sy kernrapport oor die kerf van Tegray aan die derde internasionale konferensie van Ethiopiese studies in Addis Abeba in 1966.
Deur die eeue heen gaan ons weer na Lalibela, die plek waar verdere rotskerkies en nog 'n deel van die erfenis van Ethiopië is. Lalibela word in die Ethiopiese toeristiese literatuur beskryf as een van die wonders van die wêreld. Alhoewel dit 'n groot internasionale toeriste-aantreklikheid is, het onlangse baanbrekerswerk deur Michael Gervers, Ewa Balicka-Witakowska en ander getoon hoe min ons eintlik relatief van die geskiedenis van Lalibela weet: ons het tot dusver geen antwoord op vrae soos wie die Lalibela-kerke bedink het nie, en wanneer? Is die werk gedurende 'n enkele bewind – die regering van koning Lalibela – of, soos geleerdes nou suggereer, oor 'n baie langer tyd uitgevoer, miskien deur 'n voortdurende dinastie?
Ek wil aanmoedig dat Lalibela ook ernstig 'n museum nodig het: om die hele Ethiopiese erfenis van rotskerke te verduidelik, sowel as om die van Lalibela met ander regoor die land te verbind, en uit die omgewing van Asmara in die noorde na Goba (Bali) in die suide.
En dit is ook opmerklik dat die muurskilderye in baie van die Lasta -kerke buite Lalibela grootliks onbestudeer bly.
In hierdie konteks wil ek 'n spesifieke pleidooi doen vir die sistematiese behoud van die artistieke erfenis van Ethiopië. Baie kerkskilderye vlok tans, vervaag of versleg op 'n ander manier, of miskien nog erger, word dit weer geverf. Wat ek nodig het, is die metodiese fotografie van Ethiopiese kerkskilderye: muur vir muur en skildery deur skildery om so ver moontlik 'n volledige verslag te gee van die land se artistieke evolusie.
Op hierdie punt, sou ek voorstel, moet ons egter een van die basiese feite van die bewaring van erfenis in Ethiopië in die gesig staar. Dit is die volgende: die land is ekonomies arm, maar kultureel ryk: as die teenoorgestelde die geval was, sou daar geen probleem wees nie, aangesien 'n ryk land maklik na 'n onbeduidende erfenis kon omsien.
Daar sou ook geen probleem wees as die land en sy kultuur ryk of arm was nie. Soos sake tans is, het die land egter 'n swak ekonomiese basis en 'n buitengewoon ryk en 'n uitgebreide – erfenis, soos ek bespreek, om te bewaar
Maar om terug te keer na my uitgebreide historiese-met-geografiese opname van Ethiopië se erfenis, kom ons langs die oudhede van die Lake Tana-Gondar-gebied.
Dit is verblydend om daarop te let dat byna al die kastele en ander historiese geboue in Gondar, wat die Dervish -invalle van die verlede oorleef het, redelik voldoende bewaar word.Dit is betreurenswaardig dat daar nog geen ernstige pogings aangewend is om 'n Gondar -museum te stig nie.
Buite die stad is die erfenissituasie ernstiger. Byna niks is gedoen om die raaiselagtige kasteel van Guzara te stabiliseer nie, waarvan Francis dateer, LaVerle Berry en ander oor die datering. Hierdie fyn ou struktuur is besig om te verbrokkel, terwyl die plaaslike inwoners sy klippe wegneem. Ou Gorgora en ander Portugese geboue het intussen grootliks in duie gestort in die afgelope twee dekades.
En die groot paleis by Danqaz, met uitsig op die meer, is ook in 'n jammerlike toestand van bewaring.
Aan die ander kant is dit opmerklik dat nie 'n paar kerke hul eqa-weddenskappe, of tradisionele winkelhuise, omskep het in ontluikende museums nie. Baie vertoon koninklike of ander krone, ikone en geïllustreerde manuskripte.
'N Aantal plaaslike museums het ook ontstaan, veral in Mekele, Jimma, Jinka en Harar.
Hierdie ontwikkeling verdien elke aanmoediging.
Die situasie met betrekking tot die historiese ommuurde stad Harar is oor die algemeen lofwaardig. 'N Baie betroubare Arthur Rimbaud -huis, alhoewel die woning van 'n Indiese handelaar eerder die Franse met die naam gevestig is. Die beroemde mure van die stad blyk ook in 'n redelike toestand te wees, maar ons hoop almal dat daar 'n deurloop is vir yenas om in en uit te gaan!
By Addis Abeba self kom ons teë op sommige van Ethiopië se ernstigste probleme met erfenisbestuur. Die stad was die tuiste van talle interessante geboue: baie daarvan is gemaak van bewerkte klip met houtgewels en balkonne en#8211 geboue wat tydens die tydperk Menilek- Iyasu-Zawditu opgerig is. Miskien is 'n derde van sulke strukture (ongeveer 80) in die afgelope halfeeu of so afgebreek – wat slegs 120 oorbly.
Die ernstiger is dat daar nog steeds geen wetgewing is om die historiese geboue van die hoofstad te beskerm nie. Verskeie lyste van sulke geboue is gemaak, maar daar is geen stappe gedoen om die gelyste strukture te bewaar nie.
Om 'n onlangse geval onder baie te noem: Die ou huis van Qanyazmach Belihu Degefu, in die volksmond bekend as Shaka, is op die lys geplaas en die historiese belang daarvan word erken in 'n amptelike publikasie van die stadsmunisipaliteit. Die gebou is ook te sien in Milena Bastioni en Gian Paolo Chiari se bewonderenswaardige historiese gids vir die oudhede van Addis Abeba. Maar verlede jaar is die gebou toegelaat om in duie te stort, en volgens gerugte is dit eintlik omgestamp. Dit is toe uiteindelik gesloop en die waardevolle hout daarvan verkoop. Van die gebou bly daar nou niks oor nie.
Skaars minder ernstig is die kwessie van die merkwaardige ou huis van die Switserse adviseur van Menilek, Alfred Ilg. Nuwe behuisingskonstruksies met meer verdiepings is opgerig voor hierdie gebou, en binne dertig meter daarvan, wat die uitsig daarvan vernietig. Die berig lui nou dat hierdie historiese gebou, in afwesigheid van gewilde protes, binnekort gesloop sal word om ruimte te maak vir parkeerplek wat deur die nuwe behuisingskema benodig word.
Dit alles, sou ek beklemtoon, is nie 'n gewone kwessie van erfenisbewaring nie. Dit is 'n probleem wat nou verband hou met die tekort aan huisvesting in Addis Abeba:
Die vorige regering het haweloses in die historiese ou geboue saamgedrom. Hierdie huurders, wat nog steeds daar is, sorg nie voldoende vir die eiendom nie, maar kan nie verskuif word sonder alternatiewe akkommodasie nie, wat feitlik onmoontlik is.
Die huidige regering probeer om die behuisingsprobleem op te los deur 'n groot aantal woonstelle en ander strukture met meerdere verdiepings te bou, en loop moontlik die risiko om die historiese geboue te vergeet, met die gevolg dat die nodige erfenisbesluit vensterbank gewag.
Dit is egter bemoedigend om daarop te let dat prinses Mariam Senna 'n NRO gestig het: Addis Wubet, wat uitdruklik toegewy is aan die behoud van die historiese geboue van die hoofstad, en dit is tans besig om die struktuur op te knap wat voorheen deur die opmerklike laat 19de en vroeë 20ste eeu beset was. Indiese handelaar Mohomedally.
Fokus op die land se erfenis is intussen gelewer deur die plaas op een van die stad se vierkante van 'n replika van keiser Tewodros en#8217 se kanon Sebastapol wat in die slag van Maqdala in 1868 gebruik is.
Die daaropvolgende artikel gaan oor 'n bespreking van Ethiopiese manuskripte en die bewaring daarvan