Die diepste waarheid van die mens se verlange is dat elkeen van ons verlang om vry te wees om lief te hê en lief te hê. Alles wat ons weggesteek en alles wat ons verdraai, hou ons van die dieper waarheid van ons verlange, die honger wat ons sedert die eeue gehad het. Deur die eenvoudigste van waarhede duidelik te maak, begin ons die verhaal van wie ons dink ons ​​is, vry te stel en begin om te gee aan die waarheid van wie ons is. Want wanneer ons ons verhaal oorgee, wat sterf, is alles wat ons nie is nie.
Hierdie diep verlange leef as 'n saad in die hart van elke mens, ongeag hul ouderdom, hul agtergrond, hul dade, geslags- of geloofstelsels. Liefde is die fundamentele krag wat alle lewe koester en ons verlange bestaan ​​omdat ons weet dat liefde die suurstof is wat ons asemhaal, dit is die asem van God wat alles bewaar, nie die minste nie, die menslike hart.
Bang vir liefde?
Liefde koester selfs 'n lem van gras om sy potensiaal te word, dit is die onderbou van die heelal soos ons dit ken. Ons is verlief op liefde en terselfdertyd het ons die natuur gerasionaliseer en baie van ons hoop geïnvesteer om daardie een persoon te vind wat aan al ons behoeftes en die verlange van ons hart sal voldoen.
Dit raak altyd ontevrede met verloop van tyd om saam te bind, is nie moontlik nie. Die samesmelting waarna ons werklik verlang, is die ontbinding van die skeiding wat ons ervaar het van ons noodsaaklike self wat baie eeue gelede plaasgevind het, lank voor inkarnasie in hierdie spesifieke liggaam.
Die skeiding wat plaasgevind het, is die vervreemding uit liefde, ons eie ware natuur. Die bestaan ​​van ons wêreld is slegs vir een doel en een doel, om fisiese aangeleenthede met dieselfde kennis van die self en die besef van liefde wat moontlik is in die baie ander wêrelde waar ons siel aan deelgeneem het, in te vul.
Onthou jy die weg van die hart?
Ons verlange bestaan ​​nie net as 'n saad in die hart nie, maar ook as 'n diep herinnering. Ons het nog altyd geweet dat dit anders kan wees. Onthou jy? Onthou jy dit te weet? Onthou jy dat dinge anders kan wees? Onthou jy dat dit een keer anders was, maar dit blyk dat jy nie meer kan onthou nie?
Dit is asof die geheue daarvan 'n woord op die punt van jou tong is. Ons kan dit voel, ons kan dit verstaan, maar ons kan dit nie heeltemal onthou nie. Hierdie proses om die bestaan ​​van liefde en onsself te onthou as een en dieselfde en onafskeidbaar daarvan, vereis ons bereidwilligheid om die waarheid te vertel, want dit is alles wat ons opgestel het ter verdediging van ons kwesbaarheid wat die sluiers van illusie skep en onderhou dat beide Omring en versmoor ons.
Liefde is 'n uitnodiging. Dit stoot nie en trek nie. Dit nooi uit. Liggies.
Daarom is hierdie proses om die waarheid te vertel bloot 'n proses van oorgawe aan wat in die oomblik is. Dit is die erkenning van die liefde wat nog steeds bestaan ​​tussen twee mense, alhoewel hulle hul afsonderlike maniere kan gaan en alhoewel verraad, mishandeling of geweld dalk plaasgevind het.
Die manier van die hart gaan oor die erkenning dat alle liefde, wat ooit gevoel het, nooit verdwyn nie, dit word bloot verborge. Die manier van die hart het die moed om vir onsself te erken dat wat ons werklik soek, die herinnering is van wat skynbaar verdwyn het aan die ander kant van skeiding en blyk nie meer bereikbaar te wees nie.
Die hart se hart het die moed om alles te waag om die pragtige onskuld wat ons almal ken, te herwin, herwin en herleef.
Die manier van die hart gaan oor die erkenning van die menslike potensiaal en vermoë om enige hoeveelheid lyding en duisternis te oorkom om weer so weer op te verskyn en dat geen hoeveelheid van die waarheid in die gesig staar sal lei tot die verlies van niks behalwe die stories wat ons gebou het en die onverskilligheid wat saam met hulle gaan.
Die Waarheid van die Onverfde Hart
Wanneer die hart praat, klou dit nie aan menings nie, want die onverdedigde hart sien net wat in die oomblik is. Dit oordeel nie en bereken nie. Dit nooi net die waarheid uit in al sy waardigheid om stil te wees.
Wanneer ons gewy word aan die hart, fokus ons op ons verlange om die waarheid van wie ons is in elke oomblik te ken, wat op sy beurt die waarheid van 'n ander uitgenooi om teenwoordig te wees.
Terwyl ons gewoond raak aan bad in simplistiese waarhede, sonder om na stories, opinies en eise vas te vat, word die belangriker as om reg te wees oor iets om die stroom van liefde wat tussen ons en die ander bestaan, te behou. Dit kan eers bereik word en ervaar word sodra ons die lae verdediging, illusies en verhale wat ons self vertel het oor wie ons vrees ons kan wees, weer terugskil.
Die hart kan nie help nie, maar liefhê
Die weg van die hart lei ons direk in onsself, dit kan ons nie nêrens anders lei nie, want die waarheid begin met die Self en word uitgedruk as die Self. Daarom, wanneer ons vasgevang word in die idee dat ons uit die hart leef, is dit alles om beleefd, aardig en lekker vir mense te wees, en ons het weer geswem en het gedink aan 'n beeld van wat dit goed gaan wees.
Wanneer ons ons eie hart oorgegee het aan homself en gewillig raak om die waarheid van ons bestaan ​​te ken, word ons dalend onverdedig. Aangesien hierdie onbeheerde staat floreer, word goedertierenheid, sagmoedigheid en vrygewigheid 'n natuurlike deel van wie ons eerder is as 'n stel gedrag wat ons goed geag het om te naboots.
Die hart kan nie help as om lief te hê nie, maar dit kan nie help nie, maar alles wat dit met sy liefde sien, sal omhels. Sodra ons die lae leuens oorgegee het, het ons albei gesê en ons onsself gesê, die ware skoonheid en wonderlikheid van die hart kan uitgedruk word . Wysheid is die stem van die hart, liefde is sy uitdrukking, en skoonheid is sy manifestasie.
Soos ons oorgawe aan al ons dele, die goeie, die slegte en die baie lelike, gee ons ons hart die geleentheid om blootgestel te word. Haat, hebsug, jaloesie, afguns, oorloë, oordeel en wrewel het almal deure in liefde uit hulle dieptes.
Die Weg van die Hart is toegewyd aan die waarheid
Die weg van die hart is toegewyd aan die waarheid, ongeag wat. 'N Lewe wat goed gelei het, kan maklik verander in 'n misleidende en subtiele lewe wat sleg is teenoor ander, veral vir diegene wat ons nie goed voel nie, as ons nie toelaat dat die diepste skeiding van skeiding blootgestel word nie. Dit is slegs deur die diepste snye van skeiding bloot te stel dat ons ooit vry van kinderjarepatrone kan wees en die idee dat ons óf nie goed is nie of net sleg is.
Totdat die diepste sny blootgestel word, kan ons lewe voel asof ons bedrog is. Ons mag dalk sag en vriendelik wees, ons kan redelik, geduldig wees, selfs liefhê, en tog lurend onder wat so mooi lyk, is 'n mate van selfhaat wat nog nie opgelos moet word nie.
Soos die jare verander in dekades verander die onopgeloste selfhaat ons vriendelikheid en sagmoedigheid in aanhoudende gee wat uiteindelik ons ​​uitputt, ons ontevrede maak met die lewe, met liefde en met verhoudings.
Ons vrees om die diepste snit in die gesig te staar, het die selfhaat intact gehou onder al die lae wat goed van buite lyk. Die swaar prys wat betaal word, is egter ons onvermoë om baie of iets in te laat.
Die lewe se natuurlike ritme is een van aktiwiteit en rus, sonop, sononder, gee en ontvang. As ons die diep put in ons maag vermy, wat skelms van skeiding het, kan ons uiteindelik net neem en neem en neem, vir niks, maak nie saak hoe blink nie, hoe glansig, ongeag die hoeveelheid, nooit en kan nooit genoeg wees tot die sny van skeiding is opgelos.
Neem nie ontvang nie. Dit is 'n poging om dinge in die leemte wat die sny is, te maak, enigiets wat ons tydelike verligting sal gee van sy nagende teenwoordigheid. Ons is so gemotiveerd om die skeiding van skeiding ten alle koste te verhoed dat ons amper enigiets sal vermaak, maak nie saak hoe vernietigend, selfbedrieglik of tydelik om dit nie te voel nie.
Ons kan ons sakke met geld, met verhoudings, seks, perfeksionisme, status, titels, verslawings, besig wees, verslawing aan 'n werk of beroep, godsdiens, geestelike praktyk, meditasie en allerhande dinge in lyn bring met die hoop om volledig te voel en in vrede met onsself. Om die eerste stap op die hart van die hart te neem, erken egter die waarheid dat alles wat ons tot nou toe probeer het, nie blywende geluk gelewer het nie.
Dit neem moed om te sien dat hoewel ons volwassenes in ons persoonlike proses kan wees, en ons dalk baie verhoudingsvraagstukke en kwessies van selfwaarde het opgelos, is daar steeds hierdie nagging, stalking en aanhoudende teenwoordigheid wat ons vertel dat ons nie heeltemal is nie.
Ons kan baie gewoond raak aan dieper gevoelens en kan selfs moed genoeg wees om na ons skaduwee te kyk. Die eenvoudigste waarhede is egter meer bedreigend vir ons begrip van bestaan ​​as die verhaal van ons lewe wat ons in terapie geneem het, genesing en aan onderwysers.
Ons roep: Bevry onsself deur die Weg van die Hart
Die weg van die hart plaas ons om onsself te bevry deur die waarheid van ons bestaan ​​te ervaar, bo alle ander oorwegings. Totdat ons gereed is, hou ons vas aan wat ons laat ly. Daar is absoluut niks verkeerd daarmee nie, want alles het sy dag, sy tyd en sy seisoen.
Die meeste van ons kan slegs die waarheid in gemete dosisse metaboliseer. Sommige van ons kan op 'n keer groter stukkies verteer, en ander moet tyd, miskien jare, spandeer om die rande van die waarheid te spandeer voordat hulle 'n baie goeie byt kry. Die manier van die hart gaan jou nie dwing nie.
Die waarheid is egter genadeloos. Sodra dit geopenbaar word, neem dit baie energie om te probeer om dit weer terug te maak. Waarheid wen uiteindelik omdat die pyn om ons hart vas te hou, sodra dit vir 'n oomblik vrygelaat is, is eenvoudig te veel.
Die hart van die hart is nie 'n nuwe dogma nie, dit is nie 'n nuwe tegniek of selfs 'n nuwe geestelike insig wat gevolg moet word nie. Dit is 'n roeping, eintlik is dit jou eie hart wat jou roep. Ons hart wil vry wees en hierdie oproep tot vryheid is altyd daar, maak nie saak wanneer jy kies om sy oproep na te dink nie en reageer op jou beste vriend, jou eie hart.
Luister diep om liefde se stem te hoor
Daar is geen meting, geen assessering nie, daar is net diep luister. Hoe dieper ons luister, ons hoor die liefde se stem, kom ons uit die diepte van stilte. Soos ons luister, hoor ons liefde se stemoproep na ons in die geluid van voëls, in die ruigende blare van majestueuse bome, in die glimlag en glinsterende oë van 'n jong kind, in die wind wat sweer om 'n pragtige berg.
Liefde se stem is oral en wanneer ons diep luister in die stilte wat ons hart is, kan ons sy wenk en sy uitnodiging hoor. Hoe dieper ons luister, hoe meer hierdie stem word, soveel dat ons nie kan weerstaan ​​nie, maar om daarvan te praat.
Eendag, môre môre, dalk volgende week of volgende jaar, sal ons onsself toelaat om te erken dat wat ons meer as enigiets wil hê, is om vrylik lief te hê soos ons ooit gedoen het, om die lieflike nektar onskuld te proe, sodat ons alle vrees agter ons laat sodat ons mag in die rykdom van ons eie hart beloon.
Soos ons dit toelaat, kom ons agter dat alles wat ons ooit wou hê, so naby aan ons eie hart is.
Die laste en pyn wat ons oorkom, word ons grootste voorraadhuis van wysheid en deernis. Hulle ...
Wat ons geroep word om as spesie te doen voordat ons onsself of die grootste deel van die lewe verderf ...