Die kwessie van demensie blog
Om 'n korrekte diagnose te kry is baie belangrik omdat simptome van demensie met dié van ander toestande soos depressie, angstigheid en selfs 'n blaasinfeksie kan ooreenstem. Die diagnoseproses begin gewoonlik by 'n huisdokter wat bloedtoetse doen, mediese geskiedenis evalueer en 'n kort geheuetoets doen. Verdere insette van 'n neuroloog of psigiater is waardevol. Hulle evaluering van breinskanderings wys hoe gesond die brein lyk en identifiseer ook areas van verandering of skade. Tog word 'n diagnose nie gebaseer op 'n skandering nie, maar op hoe goed die brein funksioneer. Die voordeel van 'n gespesialiseerde neurosielkundige evaluasie lê in die ondersoek van vermoëns wat met verskillende breinareas verband hou. Net soos 'n fiets sonder remme op moeilikheid afstuur, benadeel agteruitgang in geheue, taal of beplanning ons daaglikse manier van dinge doen. Deur 'n kombinasie van toetse binne die konteks van 'n persoon se ouderdom en agtergrond kan 'n diagnose van demensie gemaak of uitgeskakel word.
Demensie is nie 'n spesifieke toestand nie, maar eerder 'n sindroom wat die geheue, aandag, taal en probleemoplossingsvermoë aantas. Dit kom meestal voor ná die ouderdom van 65, maar kan in uitsonderlike gevalle ook vóór 65 voorkom.
Delirium is die snel ontwikkelende, veranderende stand van verminderde bewustheid.
Kognitiewe versteurings (delirium, demensie en alzheimer) is abnormaliteite in denke wat geassosieer word met tydelike of permanente breindisfunksie.