Een van Netflix se trefferreekse: Stranger Things review | Gee my ontspanning
Paco Maria Garcia | | algemene
vreemdeling Dinge Dit is een van die mees gepraatde reekse van die afgelope twee jaar. Geprys deur kritici en die publiek, het dit 'n tipe verhaal verfris wat stagnant gelyk het en waarvan nie eens die suksesvolle verhaal was nie It hy kon te veel doen. Kinders op die rand van adolessensie, wat eksterne monsters en uiteindelik hul eie demone in die gesig staar.
Die Duffer Brothers is die skeppers van hierdie verhaal, sowel as diegene wat verantwoordelik is vir die regie van die meeste episodes. Dit verg nie veel moeite om te raai dat hierdie tweeling aanhangers is nie ET of Stephen King.
Voordat hulle lid geword het van die televisie Jet Set, het hulle die film geskryf en geregisseer vir Warner Bros. Versteek. 'N Apokaliptiese riller met Alexander Skargard, wat in die rolprentteaters ongemerk verbygegaan het.
Sonde verbod, M. Night Shyanalan, die gevierde direkteur van Die sesde sintuig o Gefragmenteerd, was beïndruk tydens die lees van die draaiboek. Hy het hulle onmiddellik as draaiboekskrywers vir die reeks aangestel Wayward Pines. Hierdie twee ervarings het hulle in staat gestel om die bedryf te betree en die nodige kontakte te kry om hul wonderlike projek te begin.
1 'N Vergete dorp
2 Die regering is altyd die skuld
3 Daardie 80's
4 'N Onstuimige plot
5 Van ET tot Carrie
6 Stranger Things: 'n huldeblyk aan die huldeblyk?
7 Is die tweede dele altyd sleg?
'N Vergete dorp
Vreemde dinge gebeur by Hawkins, 'n fiktiewe stad in Indiana, in die noordooste van die Verenigde State. Hawkins kan net sowel Derry wees, nog 'n fiktiewe stad waarin Stephen King baie van sy skrikwekkende verhale afspeel. 'N Bevolking waarin - soos algemeen in hierdie tipe gevalle - niks ooit gebeur nie.
Die geheimsinnige verdwyning van William Byers dit sal die rustigheid van die plek verbreek en 'n hele reeks onverklaarbare gebeure loslaat. Ook die voorkoms van Sodra, 'n meisie met telekinetiese kragte en een van die asse van die plot.
Die regering is altyd die skuld
Een van die verdienste van die Netflix -reeks, is om elemente uit verskillende genres suksesvol te kombineer. Die misterie en terreur meng naatloos met wetenskap fiksie. Alles gekruid met 'n gebalanseerde dosis humorByvoorbeeld, ver van die maklike grappies waarin films van Marvel Cinematic Universe dikwels val.
Wat veronderstel was om 'n Amerikaanse departement van energie te wees, dit blyk 'n geheime laboratorium te wees. Daar het wetenskaplikes (met die ondersteuning van kragtige boedels) 'n interdimensionele portaal gevind. Hierdie detail dra by tot die plot, benewens 'n interessante bonatuurlike element, samesweringsteorieë.
Daar is diegene wat daarvan hou om die 80's te kritiseer. Die mees radikale klassifiseer dit selfs as die verlore dekade. Maar ondanks die innerlike haat wat sommige mag voel, ontbloot hierdie tien jaar nostalgie in meer as een. Soos ons kan sien, is daar vandag baie suksesvolle reekse wat vol is met verwysings na die lewe gedurende die voorlaaste dekade van die 10ste eeu.
vreemdeling Dinge dit is amper 'n manifes daaroor. Die historiese oomblik is veel meer as 'n dekoratiewe element, beide op oudiovisuele vlak en binne die diegesis van die verhaal self.
Toevallige musiek is een van die mees algemene bestanddele om hierdie effek te bereik. 'N Direkte verwysing na science fiction -titels soos Blade Runner o Tron; aangevul met die suksesse van die pop en die rock wat gedurende die jare onvermoeid in die radio geklink het.
'N Onstuimige plot
Die Duffer -broers prut die plot van Vreemdeling. Bietjie vir bietjie bied hulle transendentale besonderhede aan die toeskouers, sodat hulle die raaisel geleidelik saamstel.
Om hierdie rustige wandeling te kan dra, die kamera klou vas aan 'n groep akteurs wat oor die algemeen nie bots nie. Die jong Finn Wolfhard, Millie Bobby Brown, Gater Matarazzo, Caleb McLauglin en Noah Schnapp dra die swaarste dramatiese gewig glad.
Wynona ryder Sy vervul haar rol as 'moedermoeder', beide binne die intrige sowel as die sigbare hoof van die rolverdeling. Terwyl David Harbour hom byna altyd beperk tot die voordrag van sy toesprake, terwyl hy 'n verergde polisiegesig aantrek. Alhoewel sonder om geraas of afleiding te veroorsaak.
Visuele verwysings na filmklassieke uit die 80 (ook 70 of 90), is goed bekend in vreemdeling Dinge. Maar ET. dit is ongetwyfeld die sigbaarste. In elke reeks waar die protagoniste fietsry, is die enigste ding wat ontbreek, die vriendelike en verlore vreemdeling wat deur Steven Spielberg geskep is om die gelykenis 'n eksemplaar te word.
Binne die koek van "geëerd" verskyn ook Carrie o It, die miniserie uit 1990, die eerste oudiovisuele verwerking van die gelyknamige roman van Stephen King. Ander klassieke van die 80's wat deel is, is: Die goonies, Die Gremlins y Keer terug na die toekoms.
vreemdeling Dinge: 'N Huldeblyk aan die huldeblyk?
Met tye, vreemdeling Dinge dit wil blykbaar so doelbewus hulde bring dat dit uiteindelik 'n "huldeblyk aan 'n huldeblyk" word. Verskeie van die opnames, sowel as 'n paar dialoë, eerder as om die gehoor tot die 80's terug te trek, bring dit net nader aan 2011 en die huldeblyk wat JJ Abrams saam met Steven Spielberg gemaak het Super 8.
Is die tweede dele altyd sleg?
vreemdeling Dinge is onder meer 'n oorspronklike produk; of dit was ten minste gedurende die eerste seisoen. Hierdie stelling, as 'n mens alles in ag neem wat gesê is oor die vele verwysings binne die plot of op die visuele vlak wat in die reeks voorkom, lyk dit as 'n teenstrydigheid in terme. Maar is nie.
Die oorspronklikheid lê juis daarin hoe bekende elemente gekombineer word. Selfs die ietwat konvensionele vorm van die rame in die hele reeks skep 'n unieke effek.
Na die suksesvolle debuut van die eerste seisoen in 2016, was 'n tweede deel net 'n kwessie van tyd. Dit is hoe Netflix 'n jaar later, tydens die Halloween -naweek, vrygestel word Stranger Things 2. Die Duffer Brothers en hul span librettiste was so behep daarmee om aan te hou verras dat hulle in verskeie episodes bereik het wat hulle ten alle koste wou vermy: om hulself te herhaal.
Die tweede nege hoofstukke Die verhaal is vol terugflitse wat 'n plot in detail verduidelik wat geen verdere verduideliking vereis nie. En anders as wat in 2016 gesien is, word 'n groeiende aantal komplimentêre erwe onbelangrik. Selfs so, die algemene voorstel is so goed dat u uiteindelik meer wil sien.