Hoe het die Verenigde State krygsgevangenes in Viëtnam behandel? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Het die VSA krygsgevangenes in Viëtnam geneem? Het hulle krygsgevangenekampe bestuur? Of was die Suid -Viëtnamese in beheer. Ek weet daar is 'n beroemde foto van 'n Suid -Viëtnamese polisiebeampte wat 'n gevangene summier teregstel.
Met die fokus net op die Viet Cong, het die Amerikaners hulle gewoonlik oorgeplaas na die bewaring van die regering van Suid -Viëtnam. Hierdie regsanalise identifiseer sommige van die gebreke in die Genève-konvensies: Law at War: Vietnam 1964-1973:
Namate gevegseenhede van die Verenigde State in 1965 sterk betrokke was by die oorlog, het die vraag ontstaan ​​oor die geskikte ingesteldheid van gevangenes op die slagveld en ander wat deur Amerikaanse eenhede tydens militêre operasies aangehou is. In 1965 besluit die Verenigde State om alle individue wat deur Amerikaanse magte gevang is, aan die Viëtnamese weermag oor te wen. So 'n reëling is toelaatbaar ingevolge die Geneva Prisoner of War Conventions, wat voorsiening maak vir die gevangemag om gevangenes vry te laat in 'n aanhoudende mag, solank as wat die gevangene en die aanhoudende magte sekere verpligtinge ten opsigte van die welsyn van die gevangenes nakom.
Alhoewel die regsgrondslag vir die oordrag van gevangenes goed was, het ernstige oordrag van wetlike en praktiese probleme plaasgevind. Die Republiek van Viëtnam beskou die Viet Cong as misdadigers wat die veiligheidswette van Suid -Viëtnam oortree het en wat gevolglik vir hul misdade verhoor kon word. As inheemse oortreders het die Viet Cong tegnies nie die status van krygsgevangenes verdien nie, hoewel hulle geregtig was op menslike behandeling ingevolge artikel 3, Geneva Prisoner of War Conventions. Ingevolge artikel 12 het die Verenigde State die verantwoordelikheid behou vir die behandeling van sy gevangenes in ooreenstemming met die Geneefse konvensies, selfs nadat die gevangenes na die Suid -Viëtnamese oorgeplaas is. Terselfdertyd was die Verenigde State bekommerd dat Amerikaners wat in Noord- en Suid -Viëtnam gevange gehou is, menslike behandeling ontvang en die volle voordele en beskerming van krygsgevangenes geniet. In die suide, waar die regering van Suid -Viëtnam probeer het om 'n paar Viet Cong -agente in die openbaar tereg te stel, was daar 'n vergelding van Amerikaners deur die Viëtkong. In die noorde het die Hanoi -regering verklaar dat hulle gevange Amerikaanse flyers menslik sou behandel, maar dit sou hulle nie 'n krygsgevangene -status gee nie, aangesien hulle 'seerowers' was wat onuitgelokte aanvalle op Noord -Viëtnam doen. Hanoi het herhaaldelik gedreig om Amerikaanse vlieëniers te probeer in ooreenstemming met die Viëtnamese wette, maar het nooit hierdie dreigement uitgevoer nie. Die Amerikaanse beleid was dat die Verenigde State alles in hul vermoë sou doen om die lot van Amerikaanse gevangenes te verlig. Daar word verwag dat die pogings van die Verenigde State om menslike behandeling vir gevangenes uit Viet Cong en Noord -Viëtnamese weermag te verseker, wederkerige voordele vir Amerikaanse gevangenes sou inhou.
Vroeg in die oorlog was daar 'n vraag in die Amerikaanse opdrag oor die vraag of die stryd teen die Viëtkong 'n gewapende internasionale konflik uitmaak, soos beoog in artikel 2, Geneva Prisoner of War Conventions, of 'n konflik nie van internasionale aard nie. Artikel 3 is van toepassing. Met die infusie van 'n groot aantal Amerikaanse en Noord -Viëtnamese gevegseenhede en die koms van die Koreaanse, Australiese, Thaise en Nieu -Seelandse kontingente van die Free World Military Assistance Forces, is enige praktiese twyfel oor die internasionale aard van die konflik opgelos. . Alhoewel Noord -Viëtnam sterk aangevoer het dat die konflik in Viëtnam in wese 'n interne huishoudelike stryd was, was die amptelike standpunt van die Verenigde State, reeds in 1965, en daarna herhaaldelik herhaal, dat die vyandighede 'n gewapende internasionale konflik is, dat Noord Viëtnam was 'n strydlustige, dat die Viet Cong agente van die regering van Noord -Viëtnam was, en dat die Geneefse konvensies ten volle van toepassing was. Hierdie siening is aangespoor by die regering van Suid -Viëtnam, wat onwillig toegetree het, maar daarna ten volle die konvensies ondersteun het.
'N Paar kragtige foto's
Ek is aangestel by die 50th Medical Co. (Clr) in Long Binh 1965 - 66. Hierdie eenheid was 'n tweede klas mediese fasiliteit wat VietCong -gevangenes behandel totdat hulle gesond genoeg was om na 'n RVN POW -kamp gestuur te word. Die eenheid het ook gevangenes van die Amerikaanse weermag hanteer wat wag op oordrag na CONUS nadat hulle skuldig bevind is aan 'n misdaad en in afwagting van die oordrag gevangenis. Die fasiliteit was omhein met omheining en doringdraad en het (vir die VietCong) drie sale. Dit is deur LP's bewaak. Die dokters en medici wat hulle versorg, behandel hulle net soos enige ander pasiënt. Daar is grappe gemaak oor die "hange", ens. Maar omdat hulle nie Engels praat nie, dink ek dat hulle waarskynlik nie te veel aanstoot neem nie. Hulle het dieselfde kos gekry as die troepe wat vir hulle sorg, behalwe dat hulle rys by elke ete gekry het soos ek onthou. Daar was nooit mishandeling, marteling, ens nie. Sommige het vriende geword met verskillende medici. Hulle het almal gehaat om uit hierdie fasiliteit vrygelaat te word en na die RVN POW Camps gestuur te word en het hulself gereeld weer beseer om dit te voorkom.
Ek was die Sergent in beheer van die krygsgevangenekamp in Quinonvallei in 1968. Geen gevangene is mishandel nie. Hulle mediese behoeftes is versorg en hulle is gevoed en beskut. Ons het geen probleme daarmee gehad nie. Ek het die kompleks gesluit en al 150 is aan die Arvn -polisie oorgedra.
Militêre hulpbronne: Viëtnam -oorlog
Kernversamelings oor die Viëtnam -oorlog Uit die presidensiële biblioteek van Gerald R. Ford, "Hierdie gids gee 'n opsomming van die kernbesit oor: die oorlog in Viëtnam, Kambodja en Laos, veral tydens die Nixon- en Ford -administrasies, die vlug van vlugtelinge uit Indochina na April 1975 en die toelating van baie tot die Verenigde State van Amerika oor die boekhouding van die Amerikaanse weermag se MIA's en krygsgevangenes en die kwessie van amnestie/genade vir Amerikaanse konsepweerstanders en oortreders van militêre afwesigheid. "
Elektroniese data -rekords met betrekking tot militêre doelwitte en aktiwiteite tydens die Viëtnam -oorlog "Hierdie verwysingsverslag bied 'n oorsig van die elektroniese data -rekords wat in bewaring van die Nasionale Argief is, wat inligting bevat oor militêre doelwitte en aktiwiteite tydens die Viëtnam -oorlog."
Marine Corps Command Chronologies vir die Vietnam War Guide tot 'n reeks rekords wat dokumente bevat wat gebeurtenisse beskryf wat reeds in April 1952 plaasgevind het.
Memoirs v. Tapes: President Nixon & The December Bombings 'n Aanlyn -uitstalling aangebied deur die Nixon Presidensiële Biblioteek wat handel oor die besluit van president Nixon om in Desember 1972 'n massiewe bombardement teen Noord -Viëtnam te begin.
Rekords van Amerikaanse militêre ongevalle, vermis in aksie en krygsgevangenes uit die era van die oorlog in Viëtnam uit die era van die Viëtnam -oorlog. "
Navorsing in militêre rekords: Viëtnam -oorlogsgids vir NARA -rekords met betrekking tot die Viëtnam -oorlog.
Geselekteerde dokumente oor die Viëtnam -oorlog 'n Seleksie van dokumente en foto's uit die Gerald R. Ford Presidensiële Digitale Biblioteek.
Staatsvlaklyste van ongevalle uit die Viëtnam-oorlog NARA se sentrum vir elektroniese rekords het hierdie lyste aanlyn beskikbaar gestel. Ongevalle lyste vir Koreaanse konflik is ook beskikbaar.
Die Vietnam -konflik Hierdie webwerf is 'n gids vir die materiaal oor die Viëtnam -oorlog wat beskikbaar is by die Lyndon B. Johnson Presidensiële Biblioteek.
Oorlogsklassifikasieprojek in Viëtnam Ter herdenking van die 25ste herdenking van die val van Phnom Penh en Saigon, het die personeel van die Ford Presidensiële Biblioteek gekyk na moontlike ontklassifikasie van bykans 40 000 bladsye van die National Security Adviser -lêers.
Oorlogsvergaderings in Viëtnam Versameling foto's van vergaderings in Viëtnam -oorlog gehou deur die Gerald R. Ford Presidensiële Biblioteek.
Afro-Amerikaners in militêre geskiedenis: Viëtnam-oorlog bibliografie onderhou deur die Air University Library.
Battlefield Vietnam Hierdie PBS -webwerf bevat 'n kort geskiedenis en 'n tydlyn, asook gedeeltes oor guerrillataktieke, die lugoorlog en Khe Sanh.
Congress, the President, and the Battle of Ideas: Vietnam Policy, 1965-1969 Michael Jay Friedman se opstel uit Opstelle in die geskiedenis uitgegee deur die Corcoran Department of History aan die Universiteit van Virginia.
Defensie -krygsgevangene/kantoor vir vermiste personeellede (DPMO): Viëtnamese oorlog DPMO is die kantoor van die departement van verdediging wat toesig hou oor en bestuur van POW/MIA -kwessies. Hierdie webwerf handel oor POW/MIA's van die Viëtnam -oorlog bied inligting oor DPMO se aktiwiteite, feiteblaaie, statistieke en lyste van POW/MIA's gerangskik volgens naam, staat en tak.
Oorlog beleef: Viëtnam -oorlog: Terugskouend Hierdie webwerf bevat onderdele van mans en vroue wat in Viëtnam diens gedoen het, deel van die Veterans History Project van die Library of Congress.
Ontvangers van Medal of Honor: webwerf van die Vietnam Army War Center of Military History, die naam van die ontvangers van Medal of Honor en die aksies wat herdenk word.
The Price of Freedom: Americans at War: Vietnam Hierdie aanlyn -uitstalling word aangebied deur die Smithsonian Institution's National Museum of American History. Dit is verdeel in vier hoofstukke: Die eerste stappe, die stryd teen die oorlog, Amerikaanse krygsgevangenes in Viëtnam en die eer van die dooies. Dit is ook beskikbaar as 'n multimedia -aanbieding.
Stephen H. Warner, 1946-1971: Words and Pictures from the Vietnam War Gettysburg College's Special Collections Division of Musselman Library bied hierdie uitstalling van foto's en teks wat deur Stephen H. Warner aan die kollege bemaak is by sy dood in Vietnam in 1971. Warner was 'n student aan die Gettysburg College van 1964-1968.
Viëtnamese oorlog bibliografie Uitgebreide onderwerpgebaseerde bibliografie oor die Viëtnam-oorlog onderhou deur Edwin E. Moise.
Vietnam War Era Ephemera Collection Hierdie databasis van die University of Washington Libraries bevat pamflette en koerante wat gedurende die dekades van die 1960's en 1970's op die Universiteit van Washington se kampus versprei is.
Oorlogskaarte in Viëtnam Hierdie versameling kaarte word aangebied deur die United States Military Academy by West Point Department of History.
Vietnam -oorlog: Oorsig van die Viëtnam -oorlog 'n Videolesing van die Khan Academy.
Viëtnamese oorlogwebwerwe Omvattende versameling skakels na inligting oor die Viëtnam -oorlog.
Die oorloë vir Viëtnam: 1945-1975 Hierdie webwerf van Vassar College bevat dokumente wat in Viëtnamese argiewe in Hanoi gehou word.
Hierdie bladsy is laas hersien op 20 Oktober 2020.
Anonieme Viëtnam -oorlog dood
Ek het gevind dat die New York Times van 1965 tot 1975 die name noem van slegs 726 van die 58,220 Amerikaanse militêre personeel wat in Viëtnam vermoor is. Nadat ek elke New York Times -artikel uit daardie jare met die woord "Vietnam" daarin gelees het, het ek gevind dat slegs 16 dooie dienslede en foto's van 14 biografiese inligting bevat.
Daar is slegs vyf verwysings na die reaksies van die families van die dooies, en slegs twee artikels noem die lyding van beseerde Amerikaanse dienslede. Twee ander artikels bespreek die begrafnisse of begrafnisse van die dooies. Hierdie ingeperkte dekking is baie anders as dié van The New York Times of enige ander media tydens die oorloë in Afghanistan en Irak.
Die Amerikaanse weermag het hierdie verandering aangemoedig. Namate die Viëtnam -oorlog sloer, was daar toenemende ongevalle, steeds minder kans op oorwinning en steeds meer berigte oor gruweldade wat deur Amerikaanse dienslede gepleeg is. In reaksie hierop het Amerikaanse bevelvoerders nuwe maniere gesoek om eer te vind in die stryd van hul troepe.
Die koste van die Viëtnam -oorlog
Die menslike, omgewings- en ekonomiese koste van die Viëtnam -oorlog was verwoestend. In September 1945 verklaar Ho Chi Minh die geboorte van 'n onafhanklike Viëtnam. Dit sou nog 30 jaar en etlike miljoene lewens duur, insluitend meer as 58 000 Amerikaners, voordat hierdie droom werklikheid geword het.
'N Tragedie uit die 20ste eeu
Die stryd om Viëtnam was een van die grootste menslike tragedies van die 20ste eeu. Ramings van die aantal mense wat in Indochina vermoor word, wissel van twee en 'n half miljoen tot meer as vier miljoen. Nog 'n groter aantal was vermink, ontsier, wees, verplaas of gedwing om as vlugtelinge te vlug.
Die Viëtnam -oorlog is geveg vir burgerlikes, deur burgerlikes en onder burgerlikes - en die meerderheid van die slagoffers was burgerlikes. Amerikaanse vliegtuie het sewe miljoen ton ammunisie laat val - drie keer die hoeveelheid wat hulle in die Tweede Wêreldoorlog laat val het - asook Napalm en chemiese ontbladeringsmiddels. Dit het nie net lewens geëis nie, maar ook verwoeste stede, geboue, infrastruktuur, landbougrond en plantegroei.
Nóg hierdie bomaanval of die grondoorlog was beperk deur die grense van Viëtnam. Die buurlande Laos en Kambodja het beide enorme menslike verlies en materiële verwoesting gely, sowel as die opkoms van terroristiese en volksmoordregimes.
Amerika se oorlogsverdriet
Die Verenigde State het byna 60 000 personeel en burgerlikes in Viëtnam verloor: 58 269 dienspligtiges is dood en nog 1 672 is as vermis aangemeld. Amerika is diep geraak deur hierdie groot verliese en het gesukkel om die betekenis, betekenis en lesse van die Viëtnam -oorlog te verstaan.
Baie Amerikaners het eenvoudig gekies om nie te praat van die Viëtnam -konflik nie, wat deur diplomaat George Kennan beskryf word as "die rampspoedigste onderneming" in 200 jaar van die Amerikaanse geskiedenis.
Tog was daar 'n onvermydelike golf van regverdigings, kritiek en vergelding. Sommiges het verklaar dat Viëtnam 'n nasionalistiese konflik was waarin Washington geen sake ingegryp het nie. Sy pogings tot staatsbou het heeltemal misluk, begin met sy steun aan die na-oorlogse Franse koloniale regime en die gebrekkige keuse van Ngo Dinh Diem as leier van Suid-Viëtnam , tot by die steun van Nguyen Van Thieu en die Suid -Viëtnamese weermag (ARVN).
Sommige het aangevoer dat Amerika se geweld teen burgerlikes in Viëtnam - van toevallige moorde tot gruweldade soos My Lai en onoordeelkundige tapytbomaanvalle - die Verenigde State nie beter gemaak het as die kommunistiese regimes wat hulle wou bekamp nie.
Daarteenoor het kritici van die politieke regs aangevoer dat die Viëtnam -oorlog winsgewend was, maar verlore gegaan het deur politici wat die verbintenisvoorwaardes beperk het, geweier het om meer vuurkrag toe te staan ​​(insluitend die gebruik van taktiese kernwapens) en die weermag tekort skiet. Volgens hulle was die nederlaag in Viëtnam 'n verraad van burgerlike politici deur die Amerikaanse weermag.
Hierdie debatte het gelei tot 'n herbesoek van die Amerikaanse leierskap van die Koue Oorlog. Viëtnam was die eerste beduidende militêre nederlaag in die Amerikaanse geskiedenis en sou die Amerikaanse buitelandse beleid vir etlike jare vorm.
Vertroue in die Domino -teorie is ondermyn, indien nie vernietig nie. Nog voordat die oorlog geëindig het, verklaar Richard Nixon in die openbaar die einde van die Truman -leerstelling.
Die vertroue van die publiek in die Amerikaanse regering is in die wiele gery deur die Viëtnam -oorlog en Watergate. Dit sal jare neem om te herstel. Wêreldwye vertroue in Amerika as die 'arsenaal van demokrasie' het ook gely.
Washington onttrek hom aansienlik aan buitelandse geskille en krisisse en word minder intervensionisties en selfgeldend. Dit het ook 'n tydperk van détente ('Ooreenkoms') met die Koue Oorlog teenstanders van die Sowjetunie en kommunistiese China.
Die praktiese impak van die Viëtnam -oorlog op die binnelandse Verenigde State was ook groot. Twee dekades van militêre ingryping en vriendelike regerings vir bankwese kos die Verenigde State byna $ 170 miljard (in die huidige terme naby $ 1 biljoen). Hierdie oorlogskoste het sommige van Lyndon Johnson se 'Great Society'-hervormings tot stilstand gebring, insluitend maatreëls teen armoede en verbeterings in sosiale sekerheid.
Ly aan veterane
Die Amerikaanse soldate wat as veterane uit die Viëtnam -oorlog teruggekeer het, het hul eie persoonlike uitdagings in die gesig gestaar. Dit het begin met hul tuiskoms: die manne van die Tweede Wêreldoorlog is tuis ontvang met skares, tikband en fanfare - maar Vietnam -veterane is ontvang met 'n kombinasie van onverskilligheid, verleentheid en minagting. Baie is onregverdig geteister en misbruik deur betogers teen oorlog.
Alhoewel die meerderheid veterane in Viëtnam sonder ernstige probleme teruggekeer het, het 'n groot aantal probleme met die aanpassing van die burgerlike lewe moeilik gevind. Duisende het gesukkel om werk te vind en te behou, nuwe verhoudings te bou en hul huwelike ongeskonde te hou. Sommige het met alkoholisme en dwelmmisbruik geworstel, terwyl baie aan selfmoord beswyk het (teen 2014 het byna 100 000 veterane hul eie lewens geneem).
'N Regeringsopname in 1988 het tot die gevolgtrekking gekom dat 479 000 mense-net meer as 15 persent van die Amerikaanse dienspersoneel wat na Viëtnam gestuur is-gediagnoseer is met post-traumatiese stresversteuring (PTSV). Die simptome van PTSD sluit in depressie, angs, senuweeagtigheid, slaaptekort, 'terugflitse' en sosiale isolasie.
Veterane in Viëtnam moes ook fisiese probleme ondervind, soos die gevolge van chemiese ontbladerings. 'N Geskatte 18 miljoen liter ontblarers, met kodename soos Agent Blue en Agent Orange, is in die loop van die Viëtnam -oorlog deur Amerikaanse vliegtuie laat val.
Die doelwitte van ontblarende druppels was om die oerwoud- en plantegroei wat die Viet Cong gebruik het om Viet Cong -voedselgewasse te vernietig, te verwyder en om Viëtnamese dorpenaars te oorreed om weg te beweeg van die vestings van Viet Cong en na beskermde gebiede, soos 'Agrovilles' en strategiese gehuggies. Hierdie ontblarings het groot dele van Viëtnam ontwyk, wat die landerye jare lank onvrugbaar en onaantasbaar gelaat het.
Hierdie chemikalieë het ook 'n verraderlike invloed op beide Viëtnamese burgers en Amerikaanse soldate en hul bondgenote gehad. Daar is later gevind dat een van die algemeenste ontblaringsmiddels wat in Viëtnam gebruik word, Agent Orange, kankerverwekkende dioksiene bevat. Veterane in Viëtnam in die VSA, Australië en ander lande het 'n toename in kankers en geboortedefekte by hul nageslag gehad.
Alhoewel die kwessie steeds omstrede is, is hierdie verhoogde tariewe gekoppel aan hul blootstelling aan Agent Orange. Daar is verskeie wetlike pogings aangewend om vergoeding van die Amerikaanse regering en chemiese vervaardigers te vra.
Die Amerikaanse dodetal in Viëtnam word verdwerg deur die verwoestende verliese wat die plaaslike bevolking gely het.
Alhoewel die aantal Amerikaanse sterftes goed gedokumenteer is, het nie die Suid -Viëtnamese, die Noord -Viëtnamese of die NLF (Viet Cong) streng rekords gehou van personeel of verliese nie. Amerikaanse 'liggaamstellings' van die vyand was berug onbetroubaar en was dikwels weinig meer as ambisieuse skattings. Duisende Viëtnamese het eenvoudig verdwyn, verlore in dik oerwoud of tonnels, deur bomme uitgewis of deur Napalm verbrand.
Konserwatiewe ramings dui daarop dat die oorlog ongeveer 1,9 miljoen Viëtnamese lewens geëis het, sowel as die lewens van 200 000 Kambodjaanse en 100 000 Laotiërs. Die ware syfers is egter waarskynlik baie hoër.
Hierdie ramings sluit nie die na-oorlogse sterftes as gevolg van hongersnood en siektes in nie, of die miljoene wat doodgemaak is deur regimes soos die Rooi Khmer, wat grootliks aan bewind gekom het as gevolg van die ontwrigting van die Viëtnam-oorlog. Tussen drie miljoen en vyf miljoen mense is ook gestremd, ontsier of ernstig gewond.
Die oorwinning van kommunistiese regimes in Viëtnam, Kambodja en Laos het een van die grootste vlugtelingkrisisse in die geskiedenis veroorsaak. Daar word geglo dat tussen twee miljoen en drie miljoen mense uit hierdie lande gevlug het in die nasleep van die Viëtnam -oorlog.
Baie vlugtelinge het uit oorbevolkte bote uit Indochina gevlug, gewoonlik omgeboude vissersbote, swak onderhou en nie geskik vir die oop see nie. Hierdie bote is beman deur vissermanne wat nie vertroud was met die oop see nie, en sommige het selfs vertrek sonder 'n spesifieke bestemming.
Van 1975 tot die vroeë tagtigerjare was die wêreldpers vol gruwelverhale oor vlugtelingbote wat op see sink of ontbind, terwyl duisende vlugtelinge verdrink, verhonger of deur seerowers vermoor is. Daar word geglo dat ongeveer 'n kwart van hierdie 'bootmense'-soos hulle bekend geword het-op see omgekom het.
Die groot uittog van vlugtelinge uit Indochina het daartoe gelei dat humanitêre kampe in Hong Kong, Thailand, Maleisië en ander Asiatiese lande opgerig is. Byna twee miljoen vlugtelinge is uiteindelik na die VSA, Australië, Kanada, Frankryk en ander Europese lande verplaas.
Hongersnood en vernietiging
Die fisiese verwoesting van die oorlog, tesame met die sosialistiese beleid wat deur nuwe regimes ingestel is, het jare lank hongersnood en lyding in Suidoos-Asië veroorsaak. 'N Dekade van oorlogvoering het Viëtnam, veral die noordelike provinsies, heeltemal verwoes gelaat.
Curtis Le May, bevelvoerder van die Amerikaanse lugmag, het eenkeer gedreig om 'Vietnam terug te keer na die Steentydperk', 'n belofte wat amper bereik is. Vietnam se infrastruktuur, een van die min positiewe nalatenskappe van die Franse kolonialisme, is in puin gelaat. Daar was min wat nie gebombardeer, geblaas of opgeskiet is nie - van paaie tot spoorweë, geboue tot brûe, hawens tot kragstasies.
'N Groot deel landbougrond is vergiftig met ontblaring of deurdrenk met napalm of diesel en het aan die brand gesteek. Viëtnamese boere kon jare lank nie na sommige gebiede terugkeer nie - en toe hulle dit gedoen het, het hulle die gevaar in die gesig gestaar om landmyne en onontplofte lugbomme wat deur afvallige magte gelaat is, te veroorsaak. Selfs vandag is daar na raming nog vyf miljoen stukke onontplofte munisipaliteite wat rondom Viëtnam versprei is.
'Die argumente oor die oorlog was hard en visueel en het Amerikaners daartoe gelei om mekaar se moraliteit en trou te bevraagteken. Die land het sy leiers wantrou as gevolg van regeringsbedrog, en Amerikaners met verskillende sienings oor die oorlog was wantrouig en vyandig teenoor mekaar. Jack Smith, 'n sielkundige wat as 'n marinier in Viëtnam gedien het, het gesê dat almal die skuld gegee het vir wat verkeerd geloop het: 'Militêre mans blameer beleidmakers, regses blameer die pinkos en die media en betogers, links blameer die regs' . "
1. Die ekonomiese en menslike koste van die Viëtnam -oorlog was verwoestend. Die oorlog het tussen 2,5-4 miljoen lewens geëis, die oorgrote meerderheid Viëtnamese burgers plus meer as 58,000 Amerikaners.
2. Die nederlaag van die Verenigde State in Viëtnam het gelei tot 'n tydperk van moedeloosheid in Amerika. Daar was debatte en beskuldigings oor Amerikaanse betrokkenheid en 'n verlies aan geloof in die Amerikaanse regering.
3. Baie Amerikaanse veterane in Viëtnam het gesukkel om weer by die burgerlike lewe aan te pas, wat ly aan sielkundige gevolge, 'n verhoogde risiko van selfmoord en 'n verhoogde kans op kanker, moontlik veroorsaak deur blootstelling aan ontbladeringsmiddels.
4. Die ekonomiese impak van die oorlog is gevoel in beide lande, veral Viëtnam, waar jare lange volgehoue ​​Amerikaanse bombardemente en ontblaring onskatbare skade aan landbougrond en infrastruktuur aangerig het.
5. Met die opkoms van kommunistiese regimes het meer as twee miljoen mense na Suidoos-Asië gevlug. Dit het 'n vlugtelingkrisis en duisende sterftes op see veroorsaak, wat Westerse lande gedwing het om 'n groot aantal vlugtelinge te aanvaar.
Hoe het die Verenigde State krygsgevangenes in Viëtnam behandel? - Geskiedenis
Amerikaanse oorlogsmisdade in die Filippyne
Die Amerikaanse besetting van die Filippynse eilande het ontstaan ​​as gevolg van militêre operasies teen die Spaanse Ryk tydens die Spaans-Amerikaanse oorlog van 1898-1899. Die beslaglegging van die Filippyne deur die Verenigde State was egter nie onbeplan nie. Amerikaanse oë was sedert die uitbreek van die oorlog op die Filippyne gevestig. Vir baie prominente Amerikaners was die vestiging van 'n kolonie in die Filippyne 'n logiese uitbreiding van die land se 'manifesteerbestemming' om 'n leidende rol op die wêreldverhoog te speel. Daar word ook geglo dat 'n uitgebreide Amerikaanse teenwoordigheid in Asië beduidende kommersiële voordele vir die land inhou, aangesien Amerikaanse ondernemings dan direk aan groot Asiatiese markte kon deelneem.
Vir al die beweerde voordele om die Filippyne te besit, is daar nie aan gedink of die inheemse Filippyne Amerikaners sou verwelkom nie, in teenstelling met die Spaanse bewind. Die Filippyne is natuurlik nooit ingelig oor Amerikaanse voornemens om in die Filippyne te bly nie. Dit blyk 'n ernstige fout te wees. Teen 1898 het die Filippyne reeds 'n aansienlike hoeveelheid bloed gestort sedert hulle in 1896 opgestaan ​​het om hulself te bevry van die Spaanse oorheersing. Hulle sal nie vriendelik reageer op 'n verandering in die koloniale administrasie van Spanje na die Verenigde State nie.
Die Eerste Filippynse Republiek en die einde van die Spaanse heerskappy
Op 1 Mei 1898 vaar 'n Amerikaanse vloot onder Dewey in die hawe van Manila en vernietig vinnig 'n klein mag Spaanse skepe wat daar geanker is. Planne vir Dewey om aanstootlike operasies teen die Spanjaarde in die Filippyne te begin, het 'n paar maande tevore ontstaan, in Februarie, toe die assistent -sekretaris van die vloot, Theodore Roosevelt, Dewey in staat gestel het om te sê & quotJou plig is om te sien dat die Spaanse eskader nie vertrek nie die Asiatiese kus. begin aanstootlike bedrywighede op die Filippynse eilande. & quot 
Omdat 'n aansienlike aantal Spaanse troepe in die Filippyne gestasioneer was, waaronder 'n groot mag in Manila self, Amerikaanse diplomate het die weerstandsleier Emilio Aguinaldo aangemoedig om terug te keer na die Filippyne uit ballingskap in Hong Kong. Voordat hy na sy vaderland reis, het Aguinaldo, wat baie bly was oor die Amerikaanse oorlogsverklaring teen Spanje, die volgende boodskap aan versetslede gestuur, wat sy oortuiging duidelik uitdruk dat die Amerikaners sy volk kom bevry het:
& quotGoddelike voorsienigheid is op die punt om onafhanklikheid binne ons bereik te plaas. Die Amerikaners, nie uit huursoldate nie, maar ter wille van die mensdom en die klaagliedere van soveel vervolgde mense, het dit as geskik geag om hul beskermende mantel na ons geliefde land uit te brei. . Op die oomblik berei 'n Amerikaanse eskader voor om na die Filippyne te vaar. Die Amerikaners sal oor die see aanval en voorkom dat herhandhawings uit Spanje kom. . Ons opstandelinge moet per land aanval. . Daar waar u die Amerikaanse vlag sien wapper, versamel in getal, dit is ons verlossers! & quot [ 2 ]
Aguinaldo het 'n paar dae later 'n ander boodskap gestuur waarin hy dieselfde vertroue in die Amerikaanse altruïsme uitspreek:
& quotFilippyne, die groot nasie, Noord -Amerika, wieg van vryheid en vriendelik om hierdie rede tot die vryheid van ons mense. het 'n beskerming geopenbaar. wat vir ons onbelangrik is, aangesien ons met genoeg beskawing in ag neem om self ons ongelukkige land te bestuur.& quot [ 3 ]
Die Filipyne is opgewonde oor die oënskynlik gelukkige wending en het dadelik op die aanval gegaan. Binne enkele weke het Aguinaldo se opstandelinge die Spaanse teruggestuur na Manila. Die geveg sal nog twee maande duur, totdat Amerikaanse magte in genoeg getalle opgedaag het om die nederlaag van Spaanse troepe in Manila te voltooi. Aguinaldo en sy manne was in ekstase met hul oorwinning en op 12 Junie 1898 verklaar hulle Filippynse onafhanklikheid. Die Eerste Filippynse Republiek is gestig.
Wat die Amerikaners die Filippyne belowe het
Die verklaring van 'n Filippynse Republiek moes nie 'n skok vir die Amerikaners gewees het nie. Geen Amerikaanse militêre bevelvoerder of politikus het die Filippyne amptelik onafhanklikheid belowe na die einde van die geveg nie, maar dit is nie die indruk wat Emilio Aguinaldo en sy manne gemotiveer het nie. Uitsprake van verskeie deelnemers aan hierdie geleenthede dui daarop dat die Verenigde State deur die gewapende weerstand van Filippyne teenoor die Spanjaarde te ondersteun de facto waarborg die Filippyne hul onafhanklikheid. Byvoorbeeld, die Amerikaanse konsul Wildman in Hong Kong het destyds geskryf: & quotdie Verenigde State het hierdie oorlog [teen Spanje] aangepak met die uitsluitlike doel om die Kubane te bevry van die wreedhede waaronder hulle gely het, en nie uit die liefde vir verowerings of die hoop op wins nie. Hulle word geaktiveer deur presies dieselfde gevoelens vir die Filippyne.& quot [ 4 ] Admiraal Dewey het beklemtoon dat die Filippyne tydens die bevryding van die eilande direk met elke Amerikaanse versoek saamgewerk het, asof hulle saam met 'n bondgenoot werk en nie met 'n heerser nie. Om die admiraal aan te haal, tot die tyd toe die weermag gekom het, het hy (dws Aguinaldo) alles gedoen wat ek versoek het. Hy was die gehoorsaamste wat ek ook al vir hom gesê het. Ek het hom byna daagliks gesien. & Quot [ 5 ] Laastens, soos generaal T.M. Anderson, bevelvoerder van Amerikaanse magte in die Filippyne, het later tot die gevolgtrekking gekom & quotOf admiraal Dewey en konsuls Pratt (van Singapoer), Wildman (Hong Kong) en Williams (Manila) wel of nie die versekering gegee het dat 'n Filippynse regering erken sou word nie, die Filippyne het beslis so gedinkWaarskynlik lei dit eerder uit hul dade as uit hul stellings. & quot [ 6 ]
Amerikaanse magte arriveer
Die eerste Amerikaanse soldate onder generaal Anderson het in Junie 1898 in die Filippyne geland as deel van 'n ekspedisiemag wat deur president William McKinley gestuur is om die argipel vir die Verenigde State te beveilig. Hulle het eers in Augustus 1898 aan militêre operasies deelgeneem toe Manila gevange geneem is. Die oorgrote meerderheid van die gevegte is deur die Filippyne self uitgevoer. Tog het die Spaanse eenmaal aangedui dat hulle wou oorgee. Generaal Anderson het Aguinaldo beveel om sy manne buite Manila te hou terwyl Amerikaanse troepe die stad binnestap. Nadat Manila beveilig is, het Anderson toe vir Aguinaldo gesê dat sy mans nie Manila kon binnegaan nie. Die Filippyne was stomgeslaan hieroor en spanning het begin toeneem tussen die Amerikaners en Filippyne.
Die Amerikaners Double-Cross Aguinaldo
Wat Aguinaldo en sy manne nie meegedeel is nie, is dat die Verenigde State nooit die Filippyne binnegekom het met die bedoeling om die inheemse bevolking te "kwotasie" en dan terug te trek nie. Filippyne het geveg en gesterf. Hulle het hulle eintlik bevry van die Spaanse bewind terwyl Amerikaanse en Spaanse verteenwoordigers onderhandel het oor 'n einde aan die oorlog en die toekomstige reg op gebiede wat nie die Amerikaners of die Spaanse beheer het nie.
President McKinley het dit egter in Washington duidelik gestel dat hy nie van plan was om die Filippyne prys te gee sodra die oorlog met Spanje afgehandel is nie: & quot die kommersiële geleentheid waartoe die Amerikaanse staatsmanskap nie onverskillig kan wees nie. . Die Verenigde State kan nie minder as die sessie in volle reg en soewereiniteit van die eiland Luzon aanvaar nie. & quot [ 7 ]
McKinley verduidelik later sy motiewe by die besluit om die Filippyne uit 'n gevoel van Christelike sending te gryp:
& quot Een aand laat kom dit op hierdie manier - ek weet nie hoe dit was nie, maar dit het gekom: (1) Dat ons hulle (dws die Filippyne) nie na Spanje kon teruggee nie - dit sou lafhartig en oneerlik wees (2) dat ons dit nie aan Frankryk en Duitsland, ons kommersiële teenstanders in die Ooste, kon oorgee nie, dit sou 'n slegte onderneming wees en diskrediteerbaar wees (3) dat ons hulle nie aan hulself kon oorlaat nie - hulle was ongeskik vir selfregering - en hulle sou binnekort anargie hê en daar erger wees as wat Spanje was en (4) dat ons niks anders hoef te doen as om hulle te neem nie almal, en om die Filippyne op te voed, en hulle op te hef en te beskaaf en te kerstend, en deur God se genade alles in ons vermoë te doen, as ons medemense vir wie Christus ook gesterf het. & quot 
Die sendingywer van president McKinley, sowel as 'n neerbuigende gevoel van die minderwaardigheid van die Filippynse mense, is gedeel deur ander leidende politieke figure. Byvoorbeeld, die senator van Indiana, Albert Beveridge, het aangevoer dat & quot [God] ons die hooforganiseerders van die wêreld gemaak het. . Dat ons kan administreer. onder woeste en seniele mense. & quot[ 9 ]
Die spanning tussen die Aguinaldo -regering en die Amerikaanse weermag in die Filippyne het geput tussen Augustus 1898 en Februarie 1899. Daar was nog nie 'n algemene uitbraak van geweld op die eilande nie. Generaal Aguinaldo het bly hoop dat die VSA sy imperialistiese koers sou omkeer en die onafhanklikheid sou verleen aan die Filippyne wat volgens hom Amerikaanse betrokkenheid by die oorlog beloof het. Met die formele ondertekening van die Verdrag van Parys op 10 Desember 1898, het dit egter duidelik geword dat die VSA van plan was om te bly. Een van die bepalings van die verdrag was dat die Verenigde State die Filippyne vir $ 20 miljoen uit Spanje gekoop het, ondanks die feit dat Spanje nie meer die Filippyne beheer het nie en dat die Filippyne maande gelede hul eie republikeinse regering gevorm het.
President McKinley het Aguinaldo uiteindelik op 21 Desember 1898 van sy hoop ontneem toe hy die sg. & quotVriendelike Assimilasie Proklamasie & quot. Hierdie afkondiging, wat McKinley beveel het om oor die hele Filippyne uitgesaai te word, het eens en vir altyd aangedui dat die Verenigde State nie van plan was om te vertrek nie. In die afkondiging het McKinley gesê:
Die vernietiging van die Spaanse vloot in die hawe van Manila deur die Amerikaanse eskader onder bevel van admiraal Dewey, gevolg deur die vermindering van die stad en die oorgawe van die Spaanse magte het die verowering van die Filippynse eilande en die opskorting van die Spaanse soewereiniteit prakties bewerkstellig daarin. Met die ondertekening van die vredesverdrag tussen die Verenigde State en Spanje deur hul onderskeie gevolmagtigdes in Parys op die 10de oomblik, en as gevolg van die oorwinnings van Amerikaanse wapens, die toekomstige beheer, ingesteldheid en regering van die Filippynse eilande word aan die Verenigde State afgestaan. By die vervulling van die soewereiniteitsregte wat so verkry is en die verantwoordelike verpligtinge wat so aangeneem is, word die werklike besetting en administrasie van die hele groep van die Filippynse eilande onmiddellik noodsaaklik, en die militêre regering wat tot dusver deur die Verenigde State in die stad, hawe en die baai van Manila moet met alle moontlike versending na die hele afgestane gebied uitgebrei word.
Die gesag van die Verenigde State moet uitgeoefen word vir die beveiliging van die persone en eiendom van die mense van die Eilande en vir die bevestiging van alle private regte en verhoudings. Die bevelvoerder van die besettingsmagte sal die plig hê om op die mees openbare wyse aan te kondig dat ons nie as indringers of veroweraars nie, maar as vriende kom, om die inboorlinge in hul huise, in hul diens en in hul persoonlike en godsdienstige regte. Alle persone wat, hetsy deur aktiewe hulp of deur eerlike onderdanigheid, met die regering van die Verenigde State saamwerk om aan hierdie voordelige doeleindes uitvoering te gee, ontvang die beloning van sy steun en beskerming. Alle ander sal binne die wettige reël wat ons aangeneem het, binne vaste mate, indien nodig, maar sonder strengheid gebring word. . dit moet die ernstigste en belangrikste doel van die militêre administrasie wees om die vertroue, respek en liefde van die inwoners van die Filippyne te wen deur hulle op elke moontlike manier die volle mate van individuele regte en vryhede te verseker, wat die erfenis van 'n vry volk is , en deur hulle op elke moontlike manier die volle mate van individuele regte en vryhede te verseker, wat die erfenis van 'n vrye volk is, en deur aan hulle te bewys dat die missie van die Verenigde State een van die welwillende assimilasie is, wat die ligte invloed van geregtigheid en reg vir arbitrêre heerskappy. & quot [ 10 ]
Die Filippyne sou dus nie die onafhanklikheid kry wat hulle so hard geveg het om te bereik nie. In plaas daarvan is dit aan Aguinaldo en sy volgelinge duidelik gemaak dat hulle eenvoudig die oorgang van heerskappy in die Filippyne van die een vreemde moondheid na die ander gehelp het.
Oorlog breek uit deur fout: die Amerikaners eskaleer doelbewus
Vyandelikhede in Manila tussen Aguinaldo se weerstandsvegters en Amerikaanse troepe het op 4 Februarie 1899 uitgebreek. Op daardie dag het Amerikaanse troepe die Amerikaanse omtrek rondom Manila uitgebrei toe 'n Filippynse man wat Amerikaanse linies genader het, deur 'n wag geskiet is. Na hierdie openlike gevegte tussen die manne van Aguinaldo en Amerikaanse soldate het langs die omtrek begin. Volgens die militêre goewerneur, generaal Elwell Otis, was hierdie gevegte nie beplan nie:
& quot 'n Opstandeling wat die paaltjie (van 'n Nebraska -regiment) nader, weier om te stop of te antwoord wanneer hy uitgedaag word. Die gevolg was dat ons piket sy stuk ontslaan het (die Filippyn doodgemaak het) toe die opstandige troepe naby Santa Mesa op ons troepe daar gestaan ​​het. . Gedurende die nag was dit beperk tot 'n vuurwisseling tussen opponerende lyne vir 'n afstand van twee myl. . Daar word nie geglo dat die hoofopstandelinge destyds vyandelikhede wou open nie. & quot 
Studies het sedertdien afdoende vasgestel dat, hoewel die Slag van Manila is doelbewus deur generaal Otis aangevoer. In hierdie konteks is dit die moeite werd om uit een studie aan te haal. Volgens Lichauco en Storey, Die verowering van die Filippyne,
Die volgende dag (5 Februarie) het generaal Aguinaldo 'n lid van sy personeel onder 'n vlag van wapenstilstand gestuur om met generaal Otis 'n onderhoud te voer en hom te vertel dat die afvuur van die vorige aand teen sy bevel was en dat hy verdere vyandelikhede wou stop. Om dit te bewerkstellig, het hy voorgestel om 'n neutrale gebied wyd genoeg te vestig om die opponerende leërs uitmekaar te hou. Maar op hierdie versoek het Otis geantwoord dat die gevegte wat begin het 'tot die grimmige einde' moet voortgaan. Hierdie weiering is gevolg deur 'n aanval op die Filippynse magte wat die hele dag geduur het en gelei het tot die dood van ongeveer drie duisend inboorlinge.& quot [ 12 ]
Die geveg was 'n aanvanklike nederlaag vir die Filippyne, maar dit het 'n oorlog begin wat tot 1913 geduur het.
Die Pasifikasie van die Filippyne
Aan die begin van die gevegte was Amerikaanse troepe in die Filippyne ongeveer 40 000, maar teen 1902 het dit tot 126 000 gestyg. Gedurende die eerste fase van die oorlog het Aguinaldo se manne 'n reeks formele gevegte teen die Amerikaanse weermag geveg en verloor.In 1900 het Aguinaldo egter kop-aan-kop konflikte met die Amerikaners laat vaar en hom tot die guerrilla-oorlogstaktiek gewend wat hom en sy manne so goed teen die Spanjaarde gedien het.
Vir al die praatjies om 'beskawing' na die Filippyne te bring, reageer Amerikaanse bevelvoerders op die Filippynse opstand met die grootste wreedheid. In die loop van die volgende dekade, en veral in die eerste paar jaar van die konflik, het dit algemeen geword dat hele dorpe verbrand word en dat hele bevolkings in konsentrasiekampe opgesluit was. Geen Filipynse gevangene, van wie 'n groot aantal geskiet is, is genadig nie. Dit was beslis nie in ooreenstemming met die gees van 'welwillende assimilasie' wat deur president McKinley verkondig is nie.
Van bevryders tot moordenaars: Amerikaanse houdings teenoor Filippyne
Die gesindhede van Amerikaanse bevelvoerders wat betrokke was by die kalmte van die Filippyne, is opvallend vanweë hul minagting vir die mense wat hulle na bewering kwytgeskeld het en hul bereidwilligheid om die mees genadelose metodes te gebruik om weerstand te onderdruk. Generaal J.M. Bell skryf byvoorbeeld in Desember 1901:
Ek vergader nou in die omgewing van 2500 man wat in kolomme van ongeveer vyftig man elk gebruik sal word. Ek neem so 'n groot bevel om elke kloof, vallei en bergpiek deeglik te soek na opstandelinge en voedsel, verwag om alles wat ek buite die dorpe vind, te vernietig. Alle liggaamlike mans word doodgemaak of gevange geneem. . Hierdie mense het moeite nodig om hulle 'n goeie gesonde verstand te leer en hulle behoort dit ten goede te laat kom vir alle betrokkenes. 
In dieselfde maand het generaal Bell sirkulêre bevel nr. 3 uitgereik aan alle Amerikaanse bevelvoerders in die veld:
Aan alle stasiebevelvoerders:
'N Algemene oortuiging wat die brigade -bevelvoerder deel, blyk te bestaan ​​dat die opstand in hierdie brigade voortduur omdat die grootste deel van die mense, veral die rykes, voorgee dat hulle wil hê, maar in werklikheid nie wil hê nie, vrede wat, wanneer almal wil u regtig vrede hê, ons kan dit dadelik kry. Onder sulke omstandighede word dit duidelik aangedui dat 'n beleid aanvaar moet word wat die mense so gou as moontlik sal laat vrede soek en dit wil hê.
Die bevelvoerders word versoek en verplig gebruik hul diskresie vryelik om enige of alle maatreëls vir oorlogvoering aan te neem gemagtig deur hierdie bevel, wat na hulle oordeel sal bydra tot die handhawing van die beleid of die bereiking van die doel hierbo aangekondig. . Aan niemand moet krediet gegee word vir lojaliteit slegs omdat hy niks vir of teen ons gedoen het nie, sover bekend. Neutraliteit moet nie geduld word nie. Elke inwoner van hierdie brigade moet óf 'n aktiewe vriend wees óf as 'n vyand geklassifiseer word.
'N Ander gevaarlike klas vyande is welgestelde simpatiseerders en bydraers, wat, hoewel hulle geen amptelike posisies beklee nie, al hul invloed gebruik ter ondersteuning van die opstand, en terwyl hulle Amerikaanse beskerming vir hulself, hul gesinne en eiendom geniet, in die geheim help, beskerm en bydra aan opstandelinge. Die belangrikste en belangrikste onder hierdie klas van ontroue persone is inheemse priesters.
Dieselfde kursus moet met al hierdie klasse gevolg word vir, om enigiemand wat vermoedelik skuldig is aan die opstand of hulp aan die opstand in hegtenis neem of voedsel of troos aan die vyande van die regering gegee het, is dit nie nodig om te wag totdat voldoende bewyse tot skuldigbevinding deur 'n hof lei nie, maar wat verdink word van medepligtigheid aan die opstand, kan gearresteer en beperk word as 'n militêre noodsaaklikheid, en kan onbepaald as krygsgevangenes aangehou word, na goeddunke van die stasiebevelvoerder of tot die ontvangs van ander bevele van hoër gesag. Dit sal gereeld onmoontlik wees om bewyse teen invloedryke persone te verkry solank hulle vry is, maar sodra dit beperk is, is dit maklik om bewyse te verkry. & Quot [ 14 ]
Nog erger is die feit dat die beleid wat deur generaal Bell en ander Amerikaanse bevelvoerders ingestel is, deur die minister van oorlog, Elihu Root, onderskryf is. In 'n wonderlike brief aan die senaat van 7 Mei 1902, het Root aangevoer dat
Die oorlogsdepartement het geen rede gehad om te twyfel dat die beleid in die bogenoemde bevele vervat is nie was tegelyk die doeltreffendste en die menslikste wat moontlik gevolg kon word en so het dit inderdaad bewys dat guerrilla -oorlogvoering in Batangas en Laguna en die aangrensende streke beëindig is, die gesag van die Verenigde State beweer en toegestem is, en die mense wat versamel en beskerm is in die konsentrasiekampe is toegelaat om terug te keer na hul huise en in vrede hul gewone sake voort te sit. Die Oorlogsdepartement het die bevele wat hierdie beleid tot uitvoering gebring het, op geen manier afgekeur of ingemeng nie, maar het bygedra tot die handhawing daarvan deur 'n toename in voedselvoorraad na die Filippyne te stuur om die inboorlinge in die konsentrasiekampe te versorg.& quot 
Soos baie van hul offisiere, het Amerikaanse troepe ook ongelooflike gevoelloosheid teenoor die Filippynse burgerbevolking getoon. 'N Man met die naam Clarence Clowe beskryf die situasie soos volg in 'n brief wat hy aan senator Hoar geskryf het. Die metodes wat deur Amerikaanse troepe teen burgerlikes gebruik word in 'n poging om opstanders en kwartels en ammunisie te vind, sluit in marteling, slaan en doodmaak.
Ek sal op enige tydstip versoek word om uit te gaan en hulpelose gevangenes te bind en te gag, om hulle in die gesig te slaan, om hulle neer te slaan as hulle so gebind is, om hulle van vrou en kinders te verdra, by hul deur, wat skree jammerlik die tyd, of kniel en soen die hande van ons offisiere en smeek genade van diegene wat skynbaar nie weet wat dit is nie, en hou dan met 'n skare soldate ons hulpelose slagoffer in 'n bad water omlaag sy eie erf, of bind hom met hande en voete, bind toue aan kop en voete, en laat hom dan sak in die dieptes van 'n waterput totdat die lewe amper verstik is en die bitterheid van 'n dood geproe word, en ons arme, snakende slagoffers vra ons vir die arme seën om klaar te wees, in genade vir hulself.
Al hierdie dinge is op een of ander tyd deur ons manne gedoen, meestal in die geval van inligting oor die ligging van wapens en ammunisie.
Daar kan ook nie gesê word dat daar 'n algemene afkeer van die aangewese mans is om aan hierdie doen en late deel te neem nie. Ek is jammer om te moet sê dat die meerderheid soldate inteendeel baie bly is oor hulle, en hulle jaag met vreugde na die ontwikkeling van hierdie nuutste ontwikkeling van 'n Romeinse vakansie. 
'N Ander soldaat, L. F. Adams, by die Washington-regiment, beskryf wat hy gesien het na die Slag van Manila op 4-5 Februarie 1899:
Op die pad van die Washington Regiment en Battery D van die Sesde Artillerie was daar 1 008 dooie negers en baie gewondes. Ons het al hul huise verbrand. Ek weet nie hoeveel mans, vroue en kinders die Tennessee -seuns vermoor het nie. Hulle sou geen gevangenes neem nie. [ 17 ]
Net so het sersant Howard McFarland van die 43ste infanterie aan die Fairfield geskryf Tydskrif van Maine:
Ek is nou in 'n klein dorpie onder beheer van vyf-en-twintig mans, en ek het 'n gebied van twintig myl om te patrolleer. Op sy beste is dit 'n baie ryk land en ons wil dit hê. My manier om dit te kry, is om 'n regiment in 'n skermutseling te plaas en elke nier in 'n neger hemel te blaas. Op Donderdag, 29 Maart, het agtien van my geselskap vyf-en-sewentig neger bolo-mans en tien van die neger-kanonniers vermoor. As ons een vind wat nie dood is nie, het ons bajonette. [ 18 ]
Sommiges tuis in die VSA het hierdie metodes goedgekeur, soos blyk uit die verklaring van 'n Republikeinse kongreslid in 1909:
U hoor nooit van steurnisse in Noord -Luzon nie, en die geheim van die pasifikasie daarvan is myns insiens die geheim van pasifikasie van die argipel. Hulle rebelleer nooit in die noorde van Luzon nie, want daar is niemand om in opstand te kom nie. Die land is opgeruk en op 'n beslisste manier skoongemaak. Die goeie Here in die hemel ken net die aantal Filippyne wat onder die grond gesit is. Ons soldate het geen gevangenes geneem nie, hulle het geen rekords gehou nie, hulle het bloot die land gevee en oral of wanneer hulle 'n Filippynse in die hande kon kry, het hulle hom vermoor. Die vroue en kinders is gespaar, en kan nou opgemerk word in oneweredige getalle in die deel van die eiland. 
Die voorbeeld van Samar: 'n "Howling Wilderness"
Vroegoggend op 28 September 1901 val die inwoners van die klein dorpie Balangiga (geleë in die Samar -provinsie) die mans van die Amerikaanse weermagmaatskappy C, negende Amerikaanse infanterie, wat in die gebied gestasioneer was, aan. Terwyl die Amerikaners ontbyt geëet het, het die kerkklokke in die stad begin piel. Dit was die teken vir honderde Filippyne gewapen met kapmes en bolo's om die garnisoen aan te val. Agt-en-veertig Amerikaanse soldate, twee derdes van die garnisoen, is in die sogenaamde Balangiga-bloedbad geslag. Van die Filippyne wat aangeval het, is soveel as 150 dood. 
Amerikaanse troepe het die volgende dag weer begin wraak neem deur met krag na Balangiga terug te keer en die nou verlate dorpie te verbrand. Algemeen Jacob H. Smithhet egter probeer om die hele burgerlike bevolking van die Samar -provinsie te straf. Aan die einde van Oktober self in Samar aangekom, het Smith majoor Littleton Waller die skuld gegee om die inwoners van Samar te straf. Smith het Waller mondelinge instruksies oor sy pligte uitgereik. Dit is soos volg (sien hieronder) in Smith en Waller se hofverrigtinge die volgende jaar in 1902 weergegee. in die Manila Times op 4 November 1901. Tydens hierdie onderhoud bevestig Smith dat dit werklik sy bevel aan majoor Waller was.
& quot 'Ek wil geen gevangenes hê nie. Ek wens jou dood en verbrand: hoe meer jy doodmaak en brand, hoe beter sal jy my behaag, 'en verder dat hy wou hê dat alle persone wat dood is wat in staat was om wapens te dra en in werklike vyandigheid teen die Verenigde State was, gedood het, en het op 'n vraag van majoor Waller wat 'n ouderdomsperk vra, die limiet as tien jaar aangewys van ouderdom. . Generaal Smith het wel aan majoor Waller opdrag gegee om 'dood te maak en te verbrand' en 'maak Samar 'n wildernis wat huil, 'en hy erken dat hy wou hê dat almal wat doodgemaak is, in staat was om wapens te dra, en dat hy wel oor die ouderdom van tien jaar gespesifiseer het, aangesien die Samar -seuns van daardie ouderdom net so gevaarlik was as hul ouderlinge. & quot [ 21 ]
Smith het sy missie uitgevoer deur Amerikaanse troepe die plaaslike bevolking in kampe en dorpe te laat konsentreer. Gebiede buite hierdie kampe en dorpe is aangewys as "dooie gebiede" waarin diegene wat gevind is, as opstandelinge beskou sou word en summier tereggestel word. Tienduisende mense is in hierdie konsentrasiekampe ingehardloop. Siekte was die grootste moordenaar in die kampe, hoewel presies hoeveel lewens tydens Smith se pasifikasie -operasies verlore gegaan het, is nie bekend nie. Van sy kant het majoor Waller berig dat sy mans meer as elf dae tussen einde Oktober en middel November 1901 255 wonings verbrand en 39 mense doodgemaak het. Ander beamptes onder Smith se bevel het soortgelyke syfers gerapporteer. Wat die totale aantal dooies betref, beraam een ​​geleerde dat 8 344 mense tussen Januarie en April 1902 omgekom het. [ 22 ]
Die dodetal van Amerikaanse beroep
Die totale mensekoste van Amerikaanse optrede in die Filippyne was verskriklik. Een geleerde het tot die gevolgtrekking gekom oor die Amerikaanse besetting dat & quot In die vyftien jaar wat gevolg het op die nederlaag van die Spanjaarde in Manilabaai in 1898, is meer Filippyne doodgemaak deur Amerikaanse magte as deur die Spaanse in 300 jaar kolonisasie. Meer as 1,5 miljoen sterf uit 'n totale bevolking van 6 miljoen. & Quot 
'N Gedetailleerde skatting van burgerlike en Amerikaanse militêre dooies word aangebied deur historicus John Gates, wat die onderwerp soos volg saamvat:
Van ongeveer 125 000 Amerikaners wat die een of ander tyd op die eilande geveg het, het daar byna 4 000 gesterf. Van die nie-Moslem Filipynse bevolking, wat ongeveer 6 700 000 getel het, ten minste 34 000 het hul lewens verloor as 'n direkte gevolg van die oorlog, en soveel as 200,000 het moontlik gesterf as gevolg van die cholera -epidemie aan die einde van die oorlog. Die Amerikaanse weermag se sterftesyfer in die Filippyns-Amerikaanse oorlog (32/1000) was die ekwivalent daarvan dat die land meer as 86,000 (van ongeveer 2,700,000 verloofde) tydens die Viëtnam-oorlog verloor het in plaas van ongeveer 58,000 wat in die konflik verlore gegaan het. Vir die Filippyne was die verlies van 34 000 lewens gelykstaande aan dat die Verenigde State meer as 'n miljoen mense uit 'n bevolking van ongeveer 250 miljoen verloor het, en as die sterftes van cholera ook aan die oorlog toegeskryf word, sou die ekwivalente dodetal vir die Verenigde State wees meer as 8,000,000. Hierdie oorlog waaroor 'n mens so min hoor, was nie 'n geringe skermutseling nie. & Quot 
Nog 'n ander skatting lui: "Filipynse militêre sterftes word op 20,000 geraam, met 16,000 wat werklik getel is, terwyl burgerlike sterftes tussen 250,000 en 1,000,000 Filippyne was. Hierdie getalle hou rekening met die wat gedood is deur oorlog, wanvoeding en 'n cholera -epidemie wat tydens die oorlog gewoed het. & Quot 
Dat Amerikaanse troepe Filippynse burgers vermoor het buite verhouding met die konvensies van sogenaamde "formele" oorlogvoering tydens die ondersoek van die oorlog na die Senaatse gedrag. Soos een amptenaar van die oorlogsdepartement beraam het,
Die vergelykende syfers van dood en gewond - byna vyf dood aan een gewond as ons slegs die amptelike opgawes neem - is absoluut oortuigend. As ons dit in detail ondersoek en die opbrengste vind van baie gedoodes en dikwels geen gewondes nie, is slegs een gevolgtrekking moontlik. Ekn geen oorlog waar die gebruike van beskaafde oorlogvoering gerespekteer is nie, het die aantal gedoodes die aantal gewondes nader benader as hierdie syfers. Die reël is oor die algemeen ongeveer vyf gewondes tot een dood. Wat sal ons sê van 'n oorlog waar die verhoudings omgekeer word?& quot 
Ondersoekoorlogmisdade: DIE Amerikaanse senaatondersoekkomitee
Die ondersoekkomitee van die Amerikaanse senaat oor die Filippyne is vanaf 31 Januarie 1902 byeengeroep nadat die woord van die weermag se Samar -pasifiseringsveldtog Washington bereik het via die Manila Times verhaal van 4 November 1901. Onder voorsitterskap van senator Henry Cabot Lodge, het die komitee getuienis gehoor oor misdade wat na bewering deur Amerikaanse troepe en offisiere in die Filippyne gepleeg is. Die beleid agter die Amerikaanse besetting is ook ondersoek.
Ses maande lank het amptenare en politieke figure wat by die Filippynse avontuur betrokke was, beide pro en anti-imperialiste, getuig van die brutale aard van Amerikaanse operasies teen opstand. Alhoewel pogings aangewend is om die skade wat Amerikaanse troepe aangerig het, te regverdig, asook die aantal Filipynse lewens wat verloor is, was die getuienis van verskeie individue verdoemend.
Majoor Cornelius Gardener, byvoorbeeld 'n West Point -gegradueerde en die Amerikaanse weermag se provinsiale goewerneur van die provinsie Tayabas in die Filippyne, het die volgende getuienis per brief op 10 April 1902 ingedien:
& quotTe laat as gevolg van die optrede van die troepe, soos die uitgebreide verbranding van die barrios om die land te probeer verwoes sodat die opstandelinge dit nie kan beset nie, die marteling van inboorlinge deur sogenaamde waterherstel en ander metodes, ten einde om inligting te bekom, die harde behandeling van inboorlinge in die algemeen en die mislukking van onervare, onlangs aangestelde luitenante wat bevelvoerende poste het, om te onderskei tussen diegene wat vriendelik en onvriendelik is en om elke inboorling te behandel asof hy 'n opstand was al dan nie hart, hierdie gunstige sentiment waarna hierbo verwys word, word vinnig vernietig en 'n diepe haat teenoor ons veroorsaak.
Die koers wat nou in hierdie provinsie en in die provinsies Batangas, Laguna en Samar gevolg word, saai myns insiens die sade vir 'n ewige revolusie teen ons hierna wanneer 'n goeie geleentheid dit bied. Onder huidige omstandighede is die politieke situasie in hierdie provinsie stadig besig om agteruit te gaan, en die Amerikaanse sentiment neem af en ons maak daagliks permanente vyande. & quot 
Die briewe van Amerikaanse troepe wat by die VSA tuis was, is ook ingedien as bewys van oorlogsmisdade. In hierdie geval beskryf 'n brief wat in November 1900 deur ene sersant Riley geskryf is 'n prosedure vir ondervraging van marteling wat op Filipynse gevangenes gebruik is:
By die dag by Igbaras aangekom, het ons alles vreedsaam gevind, maar dit het kort daarna ontwikkel dat ons regtig op 'n vulkaan was en die presidente (of die opperhoof), die priester en 'n ander vooraanstaande man bymekaargemaak het en op 'n rekord gestel is. Die president ontduik 'n paar vrae, en word gou gebind en kry die & quotwater genesing & quot. Dit is gedoen deur hom op sy rug te gooi onder 'n tenk water en 'n stroom in sy mond te laat loop, terwyl 'n man intussen sy maag knie om te voorkom dat hy verdrink. Die beproewing was 'n tong-losmaakmiddel, en die listige ou man het gou om genade gesmeek en bely. . Die president is om meer inligting gevra, en hy moes 'n tweede dosis 'water genees' neem voordat hy sou verklap. & quot 
Komitee -verrigtinge is op 28 Junie 1902 uitgestel. Twee maande daarna het die regspan wat die komitee bewys gelewer het, sy verslag saamgestel. Hierdie verslag is op 29 Augustus 1902 onder die titel vrygestel Sekretaris Root se rekord: "Gemerkte erns" in Filippynse oorlogvoering, 'n ontleding van die wet en feite oor die optrede en uitsprake van president Roosevelt en sekretaris Root. Die verslag was 'n verdoemende beskuldiging van die Amerikaanse beleid in die Filippyne en die byna kriminele uitvoering van die oorlog deur oorlogsekretaris Elihu Root, wat verskeie kere steun uitgespreek het vir die uiterste maatreëls wat deur die Amerikaanse weermag ingestel is.
Altesaam dertien gevolgtrekkings is gemaak uit die getuienis, waarvan die belangrikste:
1. Dat die vernietiging van die Filippynse lewe tydens die oorlog so skrikwekkend was dat dit nie verklaar kan word as die gevolg van gewone beskaafde oorlogvoering nie.
2. Dat daar aan die begin van die oorlog 'n sterk rede was om te glo dat ons troepe deur sommige offisiere beveel is om geen kwartaal te gee nie, en dat daar geen ondersoek ingestel is nie, omdat dit deur Lieut.-kolonel Crowder berig is dat die getuienis impliseer baie ander, het generaal Elwell Otis gesê dat die aanklag onder die omstandighede nie baie ernstig was nie.
3. Dat die praktyk voortgegaan het vanaf daardie tydstip, soos blyk uit die verslae van gedood en gewond en deur direkte getuienis.
4. Dat die oorlogsdepartement nog nooit 'n ernstige poging aangewend het om die aanklagte van hierdie oortreding te ondersoek of die praktyk te staak nie.
5.Dat die praktyk van die verbranding van inheemse dorpe en dorpe sedert die begin van die oorlog voortduur.
6. Dat die minister van oorlog nooit 'n poging aangewend het om hierdie metode van oorlog te kontroleer of te straf nie.
7. Dit is sedert 'n baie vroeë dag stelselmatig gebruik om inligting te bekom.
8. Dat niemand ooit ernstig daarvoor gestraf is nie, en dat sedert die eerste beamptes berispe is omdat hulle gevangenes opgehang het, niemand gestraf is totdat majoor Glenn, in gehoorsaamheid aan 'n noodsaaklike openbare sentiment, vir een uit vele verhoor is nie oortredings en het 'n verwoestende vonnis gekry.
9. Dat die minister van oorlog nooit 'n poging aangewend het om hierdie barbaarse praktyk te stop terwyl die oorlog aan die gang was nie.
11. Dat die verklarings van meneer Root, hetsy oor die oorsprong van die oorlog, die vordering daarvan of die metodes waarop dit vervolg is, onwaar was.
12. Dat meneer Root 'n begeerte getoon het om nie ondersoek in te stel nie, en aan die ander kant die waarheid wat die oorlog raak, te verberg en die skuldiges te beskerm, en deur sensuur en andersins grootliks daarin geslaag het.
13. Dat meneer Root dus die werklike verweerder in hierdie saak is. Die verantwoordelikheid vir wat die Amerikaanse naam in die skande gesteek het, lê voor sy deur. Hy is opvallend die persoon wat ondersoek moet word. Die rekords van die oorlogsdepartement moet blootgelê word, sodat ons kan sien watter bevele, watter kabelgramme, watter verslae daar is. Sy standaard van menslikheid, sy houding teenoor getuies, die standpunt wat hy ingeneem het, die verklarings wat hy gemaak het, bewys alles dat hy die laaste persoon is wat die plig moet ondersoek om klagtes te ondersoek wat, indien bewys, hom terugtrek. & quot 
Sowjets uitgevoer GI's na die Tweede Wêreldoorlog: Gevangenes: Ander Amerikaners is gedwing om afstand te doen van burgerskap, skryf Jeltsin in die senaatspaneel. Maar geen teken van krygsgevangenes uit Korea nie, Vietnam -oorloë gevind, sê Russian.
Die Sowjetunie onder die diktator Josef Stalin het 'n paar Amerikaanse gevangenes 'summier tereggestel' na die Tweede Wêreldoorlog en ander, waarvan sommige nog lewe, gedwing om hul burgerskap te verloën, het die Russiese president Boris N. Jeltsin Woensdag in 'n brief aan 'n senaatskomitee gesê.
Maar geen bewyse wat tot dusver deur Russiese ondersoekers ontbloot is nie, dui daarop dat Amerikaanse krygsgevangenes uit die Viëtnam of die Koreaanse oorloë na die Sowjetunie oorgeplaas is, sê Dmitri Volkogonov, die senior Russiese afgevaardigde wat Jeltsin se brief aan die Senaat se gekose komitee oor POW-MIA-aangeleenthede voorgelees het.
12:00, 14 November 1992 Vir die rekord
Los Angeles Times Saterdag 14 November 1992 Home Edition Deel A Bladsy 2 Kolom 4 National Desk 3 duim 77 woorde Soort materiaal: Regstelling
Sowjet-teregstellings-'n Verhaal in Donderdag-uitgawes oor die lot van Amerikaanse gevangenes wat eens in die voormalige Sowjetunie gehou is, het verkeerdelik aangedui dat twee Amerikaners in 1954 tereggestel is op bevel van diktator Josef Stalin. Stalin is in 1953 oorlede. Die vertaling van opmerkings deur die Russiese gesant, generaal Dmitri Volkogonov, aan die Senaat se gekose komitee oor krygsgevangenes/MIA -aangeleenthede het dit nie duidelik gemaak nie. Maar dit blyk dat die twee mans-wie se name onder die ses was wat op 'n 1954-lys gevangenes verskyn-tereggestel is voordat die lys presies gemaak is toe dit nie aangedui is nie.
Jeltsin se brief spreek slegs in algemene terme van nuut ontdekte dokumente wat dui op "die skokkende feite" van sommige gevangenes wat deur die regime van Stalin tereggestel is "en in 'n aantal gevalle gedwing is om afstand te doen van hul Amerikaanse burgerskap."
Maar in die brief word ook gesê dat die regte van alle oorlewende Amerikaanse krygsgevangenes "nou ten volle gewaarborg is" en dat hulle vry is om na die Verenigde State terug te keer as hulle dit verkies. "Daar is geen Amerikaanse burgers wat met geweld op die grondgebied van Rusland aangehou word nie," het Jeltsin gesê.
Terwyl Amerikaanse owerhede al jare vermoed dat die Sowjetunie Amerikaanse oorlogsgevangenes aangehou het, het die Sowjet -owerheid vasbeslote geweier om bevestiging te verskaf. In die afgelope jaar het Jeltsin en ander Russe egter belowe om saam te werk met Amerikaanse navrae en het hulle 'n paar besonderhede verskaf oor die lot van Amerikaners.
Alhoewel Volkogonov weinig lig werp op die lot van meer as 10 000 Amerikaners wat nog steeds vermis word uit die Viëtnam- en Koreaanse oorloë, het sy voorkoms wel die volledige openbare verslag gegee van wat Amerikaners tussen die Tweede Wêreldoorlog en die einde van die Koue Oorlog.
Volkogonov, 'n voormalige generaal wat voorsitter was van 'n Russies-Amerikaanse kommissie wat in Maart verlede jaar gestig is om die lot van Amerikaners wat in verskeie konflikte vermis is, te ondersoek, het aan die komitee gesê dat:
* Sowjet -owerhede het 119 Amerikaanse dienspligtiges "met Russiese, Oekraïense of Joodse name" aangehou uit die meer as 22 000 GI's wat hulle aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog uit Duitse krygsgevangenekampe bevry het. Alhoewel die meeste later vrygelaat is ná Amerikaanse protesoptredes, is 18 in Sowjet -aanhouding dood, terwyl 'sommige vir 'n lang tyd in kampe gebly het'.
* Die grootste groep Amerikaners wat in die Sowjetunie in die gevangenis was, het meer as 730 vlieëniers en ander vlieëniers ingesluit wat óf 'gedwonge landings op Sowjet -gebied' gemaak het óf op die Koue Oorlog -spioenasievlugte neergeskiet is. Volkogonov was nie spesifiek oor hul lot nie, maar het oor die algemeen gepraat oor gevangenes wat in arbeidskampe opgesluit was, sommige word tereggestel en ander is gedwing om uiteindelik hul Amerikaanse burgerskap te verloën.
* Nege Amerikaanse soldate uit die Viëtnam-era is na die Sowjetunie oorgeplaas, maar hulle is almal woestyne wat na Moskou geneem is vir propagandadoeleindes en later in derde lande hervestig is. Hoewel die moontlikheid dat krygsgevangenes uit die Viëtnam-era na die Sowjetunie oorgeplaas kan word, nie heeltemal verdiskonteer kan word nie, het ondersoekers geen dokumentêre bewyse gelewer om hierdie vermoede te ondersteun nie.
* Sowjet-rekords toon dat Noord-Korea tydens die Koreaanse Oorlog ongeveer 3 000 Amerikaanse vlieëniers in vyf gevangeniskampe langs die Noord-Koreaanse-Chinese grens aangehou het. Alhoewel die rekords nie aandui dat daar na die Sowjetunie gestuur is nie, het sommige moontlik na China gegaan.
In 1954, in die nasleep van die Koreaanse Oorlog, was die enigste Amerikaners wat in die Sowjetunie gevange was, ses mans wat weens spioenasie gearresteer is. Twee is daarna op bevel van Stalin tereggestel, ondanks die onskuld van die aanklagte. Drie is uiteindelik vrygelaat, terwyl die lot van die sesde onbekend is.
* Die enigste Amerikaanse burger wat nou in sy voormalige Sowjetrepublieke teen sy wil aangehou word, is 'n man wat in Maart verlede jaar gearresteer is omdat hy probeer het om ikone uit die lughawe van Moskou te smokkel. Volkogonov het hom geïdentifiseer as Marcus Lee, 'n sakeman in Florida. Hy het gesê Lee word in die Lefortovo -gevangenis aangehou, maar sal binnekort vrygelaat word weens 'n besluit van Jeltsin om hom te kwytskeld.
Terwyl Volkogonov gewaarsku het dat die kommissie nog drie tot ses maande nodig het om sy soektog na geheime Sowjet -argiewe te voltooi, het hy vier volumes dokumente aan die komitee voorgelê met die name van Amerikaners wat bekend is dat hulle in die Sowjetunie gesterf het en diegene wat vandag vrywillig daar woon. . Die aantal name is nie bekend gemaak nie.
Lede van laasgenoemde groep, wat volgens hom "militêre en diplomatieke mense insluit wat om politieke of ander redes besluit het om te bly", is reeds deur die Russiese owerhede gekontak en baie het ingestem om met Amerikaanse amptenare te vergader.
'Ek glo dat ons nog meer inligting oor Amerikaners in die Sowjetunie kan vind,' het Volkogonov gesê. 'Ons vind moontlik hul grafte of meer inligting oor hul tragiese lotgevalle. Maar ek kan nou byna die moontlikheid uitsluit dat enige Amerikaner steeds teen sy wil in die voormalige Sowjetunie aangehou word. "
John Kerry (D-Mass.), Wat die getuienis van Volkogonov '' 'openbaring' 'genoem het, het gesê dat die Amerikaners wat deur die kommissie geleë is, deur Amerikaanse amptenare gekontak sal word "en gevra of hulle wil huis toe kom." Hy het bygevoeg dat die lys van hul name, wat nog uit die Russies vertaal moet word, binnekort openbaar gemaak sal word.
Die buitengewone skouspel van 'n voormalige drie-ster-Sowjet-generaal, geflankeer deur senior offisiere van die KGB, wat 'n eed afgelê het om die waarheid te praat voordat 'n komitee van die Amerikaanse senaat duidelik 'n indruk gemaak het op verskeie lede van die komitee, wat die einde van sy jarelange nader mandaat om die lot van Amerikaners wat uit die Viëtnam- en Koreaanse oorloë en die Tweede Wêreldoorlog vermis is, te ondersoek.
Terwyl hulle Rusland se onlangse bereidwilligheid om saam te werk aan die MIA -kwessie prys as 'n teken van die veranderinge in die voormalige Sowjetunie onder Jeltsin, was sommige komiteelede ontevrede met die reaksies van Volkogonov.
Die ondervoorsitter van die komitee, Robert C. Smith (R-N.H.), Wat gesê het dat ondersoekers in Moskou 'gestenig' word, het gekla dat toegang geweier is tot verskeie Russiese amptenare wat die komitee steeds wil onderhoude voer. Dit bevat 'n KGB -generaal, Pyotr Grigoriev, wat beweer dat hy inligting het oor 'spesiaal geselekteerde' krygsgevangenes uit die Viëtnam -era wat na die Sowjetunie oorgeplaas word vir 'heropleiding van ideologie', volgens geklassifiseerde dokumente in besit van die komitee.
Volkogonov het gesê navorsers het toegang gehad tot Sowjet -argiewe van baie voorheen geheime organisasies, insluitend die wat deur intelligensiedienste, psigiatriese hospitale, die grenspolisie, militêre eenhede, die Politburo en Stalin se persoonlike korrespondensie gehou is.
Volkogonov ontken dat daar enige poging was om inligting te weerhou.
Viëtnamese immigrante in die Verenigde State
Binne die afgelope vier dekades het die eens klein bevolking van Viëtnamese immigrante in die Verenigde State gegroei tot een van die land se grootste buitelandse groepe. Viëtnamese migrasie na die Verenigde State het in drie golwe plaasgevind, die eerste begin in 1975 aan die einde van die Viëtnam-oorlog, toe die val van Saigon gelei het tot die ontruiming van ongeveer 125 000 Viëtnamese vlugtelinge deur die VSA. Hierdie eerste golf het hoofsaaklik bestaan ​​uit militêre personeel en stedelike, opgeleide professionele persone wie se omgang met die Amerikaanse weermag of die Suid -Viëtnamese regering hulle doelwitte van die kommunistiese magte gemaak het. Aan die einde van die sewentigerjare het 'n tweede golf Vietnamese vlugtelinge die Verenigde State binnegekom in die sogenaamde 'bootmens' -vlugtelingkrisis. Hierdie groep kom hoofsaaklik uit landelike gebiede en was dikwels minder opgevoed as vroeër, baie etniese Chinese immigrante wat van vervolging in Viëtnam gevlug het. Die derde golf het die Verenigde State gedurende die 1980's en 1990's binnegekom, in teenstelling met vroeëre aankomste, bevat hierdie groep minder vlugtelinge en het duisende Viëtnamese Amerikaners (kinders van Amerikaanse dienspligtiges en Viëtnamese moeders) sowel as politieke gevangenes ingesluit.
Sedert die einde van die Viëtnam-oorlog in 1975, het die Viëtnamese immigrantebevolking in die Verenigde State aansienlik toegeneem, van ongeveer 231 000 in 1980 tot byna 1,3 miljoen in 2012, wat dit die sesde grootste in die buiteland gebore bevolking in die Verenigde State maak. Hierdie groei het die vinnigste plaasgevind gedurende die 1980's en 1990's, toe die Viëtnamese immigrantebevolking binne elke dekade ongeveer verdubbel het. Alhoewel vlugtelinge die eerste twee golwe van Viëtnamese immigrasie behels, het die daaropvolgende migrasie hoofsaaklik bestaan ​​uit immigrante wat herenig het met familielede in die Verenigde State. Vanaf 2012 het Viëtnamese immigrante ongeveer 3 persent van die totale uitland gebore bevolking uitgemaak, wat op 40,8 miljoen gestaan ​​het.
Bron: Migrasiebeleidinstituut (MPI) tabulering van data uit die Amerikaanse sensusburo se 2006, 2010 en 2012 Amerikaanse gemeenskapsopnames (ACS), en 1980, 1990 en 2000 Decennial Census.
Die Viëtnamese immigrantebevolking is die vierde grootste in die buiteland gebore bevolking uit Asië, naas Indië, die Filippyne en China. Klik hier om te sien hoe die aantal immigrante uit Viëtnam en ander lande mettertyd verander het.
Hoewel die oorgrote meerderheid Viëtnamese migrante hulle in die Verenigde State vestig, woon ander in Australië (226 000), Kanada (185 000) en Frankryk (128 000). Klik hier om te sien waar migrante uit Viëtnam hulle wêreldwyd gevestig het.
Deesdae verkry die meeste Vietnamese immigrante in die Verenigde State wettige permanente verblyf (LPR-status)-ook bekend as die ontvangs van 'n 'groen kaart'-deur middel van gesinsherenigingskanale, hetsy as onmiddellike familielede van Amerikaanse burgers of as ander immigrante wat deur die gesin geborg word. via indiensnemingsgebaseerde kanale. Sedert Januarie 2012 was Viëtnamese immigrante die tiende grootste ongemagtigde immigrantebevolking in die Verenigde State. Na raming is 160 000 Viëtnamese ongemagtig, wat 1 persent van die ongeveer 11,4 miljoen ongemagtigde immigrante in die Verenigde State verteenwoordig.
Die Amerikaanse sensusburo definieer buitelanders wat gebore is as individue wat by geboorte geen Amerikaanse burgerskap gehad het nie. Die bevolking wat uit die buiteland gebore is, bevat genaturaliseerde burgers, wettige permanente inwoners, vlugtelinge en asylees, wettige nie-immigrante (insluitend studente, werk of ander tydelike visums) en persone wat sonder toestemming in die land woon.
Die terme buitelandse gebore en immigrante word uitruilbaar gebruik.
In vergelyking met die totale bevolking wat in die buiteland gebore is in die Verenigde State, het die Viëtnamese immigrante meer geneig om beperkte Engelse vaardigheid te hê en minder geneig om kollege te wees. Aan die ander kant was hulle meer geneig as die Amerikaanse immigrant om 'n genaturaliseerde Amerikaanse burger te wees en 'n hoër inkomste en 'n laer armoedekoers te hê, en was dit minder geneig om onversekerd te wees.
Met behulp van die mees onlangse data van die Amerikaanse gemeenskapsopname van die U.S. Census Bureau (ACS), het die Departement van Binnelandse Veiligheid (DHS) Jaarboek van immigrasie -statistieke, en die Wêreldbank se jaarlikse betalingsdata, bied hierdie kollig inligting oor die Viëtnamese immigrantebevolking in die Verenigde State, met die fokus op die grootte, geografiese verspreiding en sosio -ekonomiese eienskappe van die bevolking.
Die meeste Viëtnamese immigrante vestig hulle in Kalifornië (40 persent) en Texas (12 persent), gevolg deur Washington State (4 persent), Florida (4 persent) en Virginia (3 persent) wat 2008-12 ACS-data toon. Die drie provinsies met die meeste Vietnamese immigrante was almal in Kalifornië: Orange County, Los Angeles County en Santa Clara County. Saam was die drie provinsies verantwoordelik vir 26 persent van die Viëtnamese immigrantebevolking in die Verenigde State.
Let op: Gepoelde 2008-12 ACS-data is gebruik om statisties geldige skattings op die staats- en metropolitaanse statistiese gebiedsvlakke te kry, vir kleiner bevolkingsgebiede.
Bron: Migrasiebeleidinstituut (MPI) tabulering van data van die Amerikaanse sensusburo saamgevoeg 2008-12 ACS.
Klik hier vir 'n interaktiewe kaart wat die geografiese verspreiding van immigrante volgens staat en provinsie toon. Kies Viëtnam in die keuselys om te sien watter state en provinsies die grootste verspreiding van Viëtnamese immigrante het. Die groot metropolitaanse gebiede met 'n hoë konsentrasie Vietnamese immigrante was die groter metropolitaanse gebiede in Los Angeles, San Jose, Houston, San Francisco en Dallas. Saam was hierdie vyf metropolitaanse gebiede die tuiste van ongeveer 41 persent van die Viëtnamese immigrantebevolking in die periode 2008-12.
Bron: MPI-tabulering van data van die Amerikaanse sensusburo het 2008-12 ACS saamgevoeg.
Klik hier vir 'n interaktiewe kaart wat die metropolitaanse gebiede met die grootste verspreiding van immigrante beklemtoon. Kies Viëtnam in die keuselys.
Suidoos -Asië, of Suidoos -Asië, is 'n subregio van Asië wat deur die Amerikaanse Sensusburo gedefinieer is en dit insluit Brunei, Myanmar, Kambodja, Indonesië, Laos, Maleisië, die Filippyne, Singapoer, Thailand, Viëtnam en Oos -Timor.
In 2012 was ongeveer 68 persent van die Viëtnamese immigrante (ouderdomme 5 en ouer) beperkte Engelse vaardige (LEP), vergeleke met 47 persent van die buitelanders wat uit Suidoos-Asië gebore is, en 50 persent van die totale Amerikaanse geboorte in die buiteland. Boonop was die persentasie Vietnamese immigrante wat slegs Engels tuis gepraat het, 7 persent, vergeleke met 11 persent van die buitelanders wat uit Suidoos-Asië gebore is en 15 persent van die totale Amerikaanse geboorte in die buiteland.
(Let wel: die term Beperkte Engelse vaardigheid verwys na enige persoon van 5 jaar en ouer wat op hul opname -vraelys "glad nie", "nie goed" of "goed" gerapporteer het. baie goed "word as vaardig in Engels beskou).
In 2012 het ongeveer 23 persent van die Viëtnamese immigrante van 25 jaar en ouer 'n baccalaureusgraad of hoër gehad, vergeleke met 37 persent van die buitelanders wat uit Suidoos-Asië gebore is en 28 persent van die totale Amerikaanse geboorte in die buiteland. (Die koers vir die Amerikaanse bevolking was 29 persent.)
Ongeveer 83 persent van die Viëtnamese immigrante was van werkende ouderdom (18-64), terwyl 13 persent 65 jaar of ouer was. Die mediaanouderdom vir Viëtnamese immigrante was 46, in ooreenstemming met die mediaanouderdom vir ander immigrante uit Suidoos-Asië, maar hoër as die totale Amerikaanse uitland gebore bevolking (43) en die Amerikaanse bevolking (36).
Nege-en-sestig persent van die Viëtnamese immigrante (16 jaar en ouer) was in 2012 in die burgerlike arbeidsmag, soortgelyk aan die personeelsdeelname vir buitelanders uit Suidoos-Asië (68 persent), en effens hoër as die totale Amerikaanse immigrantebevolking (67 persent) en die Amerikaanse bevolking (63 persent). Vietnamese immigrante was meer geneig om in diensberoepe te werk (32 persent) in vergelyking met die buitelanders wat uit Suidoos-Asië gebore is (26 persent), die totale Amerikaanse uitland gebore bevolking (25 persent) en die Amerikaanse bevolking (17 persent) ).
Bron: MPI -tabel van data van die U.S. Census Bureau 2012 ACS.
In 2012 was die mediaan huishoudelike inkomste onder Viëtnamese immigrante $ 55.736-aansienlik laer as vir immigrante uit Suidoos-Asië ($ 65.488), maar hoër as vir die totale immigrantebevolking ($ 46.983) en die Amerikaanse bevolking ($ 51.975).
Vyftien persent van die Viëtnamese immigrante het in 2012 in armoede geleef, effens hoër as die armoedesyfer vir die buitelanders uit Suidoos-Asië (12 persent), maar gelykstaande aan die armoedesyfer vir die inheemse bevolking (15 persent) en laer as die 19 persent vir die totale buitelandse bevolking.
In 2012 woon ongeveer 1,259,000 Vietnamese immigrante in die Verenigde State, waarvan 31 persent van die 4 miljoen uit Suidoos-Asië gebore, 11 persent van die 11,9 miljoen uit Asië gebore en 3 persent van die 40,8 miljoen algehele buitelandse gebore bevolking. Dit is baie meer waarskynlik dat Vietnamese immigrante genaturaliseerde burgers is (76 persent), vergeleke met 67 persent van die buitelandse gebore uit Suidoos-Asië en 46 persent van die totale Amerikaanse geboorte in die buiteland.
Die meeste Vietnamese immigrante het voor 2000 in die Verenigde State aangekom (75 persent), 20 persent tussen 2000 en 2009 en 5 persent in 2010 en daarna.
Die Viëtnamese migrasie na die Verenigde State het begin as 'n vlugtelingstroom, wat mettertyd verander het in gesinshereniging. Sedert 1980 was daar 'n algemene afwaartse neiging van Viëtnamese vlugtelinge wat in die Verenigde State aangekom het of LPR -status gekry het.
Notas: Die gestippelde gedeelte van die lyn vir vlugtelinge wat uit Vietnam kom voor 1982 dui aan dat hierdie getalle ramings is uit tabel 7.2 in "Suidoos -Asiatiese vlugtelingmigrasie na die Verenigde State" deur Linda W. Gordon. In 1975 het ongeveer 125 000 Viëtnamese vlugtelinge in die Verenigde State aangekom as gevolg van 'n Amerikaans-geborgde ontruimingsprogram na afloop van die Viëtnam-oorlog. Van 1976 tot 1977 het die aantal aankomste vlugtelinge grotendeels aansienlik gedaal omdat die Verenigde State toegang tot Vietnamese individue geweier het, behalwe vir gesinshereniging. As gevolg van voortgesette politieke en etniese konflikte in Suidoos -Asië, het die aantal vlugtelinge uit Viëtnam en sy buurlande dramaties gestyg vanaf 1978. In reaksie op hierdie humanitêre krisis het Westerse lande, waaronder die Verenigde State, 'n groter aantal vlugtelinge toegelaat uit die streek, waarvan baie in vlugtelingkampe gewoon het.
Bronne: MPI -tabulering van data van DHS, 2012 en 2002 Yearbook of Immigration Statistics (Washington, DC: DHS Office of Immigration Statistics), www.dhs.gov/yearbook-immigration-statistics U.S. Immigration and Naturalization Service (INS), Statistiese jaarboek van die immigrasie- en naturalisasiediens vir 1978-1996 (Washington, DC: US ​​Government Printing Office) INS, 1977, 1976 en 1975 Jaarverslae (Washington, DC: US ​​Government Printing Office) Linda W. Gordon, 'Southeast Asian Refugee Migration to the United States', Center for Migration Studies spesiale uitgawes, 5 (3) (1987): 153-73 Rubén G. Rumbaut, "A Legacy of War: Refugees from Vietnam, Laos, and Cambodia," in Oorsprong en bestemmings: immigrasie, ras en etnisiteit in Amerika, reds. Silvia Pedranza en Rubén G. Rumbaut (Belmont, CA: Wadsworth, 1996) Gail P. Kelly, "Coping with America: Refugees from Vietnam, Cambodia, and Laos in the 1970s and 1980s," Annale van die American Academy of Political and Social Science, 487 (1996): 138-49.
Byna alle Vietnamese immigrante (99 persent) wat in 1982 'n groen kaart ontvang het, was vlugtelinge. Daarteenoor was slegs 2 persent van die Viëtnamese immigrante wat in 2012 'n groen kaart gekry het, vlugtelinge, terwyl 96 persent dit as gevolg van familiebande gedoen het. Meestal is meer onlangse aankomelinge familielede van vroeëre vlugtelinge en Amerikaners uit Viëtnam.
Notas: Gesinsgeborg verwys na onmiddellike familielede van Amerikaanse burgers en ander immigrante wat deur die gesin geborg word Werk-gebaseerde verwys na diegene wat die Verenigde State binnekom vir werk of belegging Ander verwys na diegene wat die Verenigde State binnekom deur die Diversity Visa Lottery -program en ander verskillende toelatingsklasse.
Bron: MPI -tabulering van data van DHS, 2012 Jaarboek van Immigrasie Statistiek (Washington, DC: DHS Office of Immigration Statistics, 2013), www.dhs.gov/publication/yearbook-2012.
Let op: Die som van aandele per tipe versekering sal waarskynlik groter wees as 100 omdat mense meer as een tipe versekering kan hê.
Bron: MPI -tabelle van data van die World Bank Prospects Group, "Jaarlikse oorbetalingsdata," April 2014 -opdatering. Die Viëtnamese diaspora in die Verenigde State het in 2012 ongeveer $ 5,7 miljard se oorbetalings na Vietnam oorgedra.
Besoek die Data Hub se versameling interaktiewe oordraggereedskap, wat die betalings deur in- en uitvloei tussen lande en met verloop van tyd volg.
Baker, Bryan en Nancy Rytina. 2013. Ramings van die ongemagtigde immigrantebevolking wat in die Verenigde State woon: Januarie 2012. Washington, DC: Department of Homeland Security, Office of Immigration Statistics. Aanlyn beskikbaar.
Sentrums vir Siektebeheer en -voorkoming. 2008. Hoofstuk 1: Viëtnamese geskiedenis en immigrasie na die Verenigde State. In Bevordering van kulturele sensitiwiteit: 'n Praktiese gids vir tuberkulose -programme wat dienste lewer aan persone uit Viëtnam . Atlanta: Sentrums vir Siektebeheer en -voorkoming. Aanlyn beskikbaar.
Departement van Binnelandse Veiligheid (DHS), Kantoor vir Immigrasie Statistiek. Verskeie jare. Jaarboek van immigrasie -statistieke . Washington, DC: DHS, Office of Immigration Statistics. Aanlyn beskikbaar .
Gordon, Linda W. 1987. Suidoos -Asiatiese vlugtelingmigrasie na die Verenigde State. Spesiale kwessies van die Sentrum vir Migrasiestudies 5 (3): 153-73.
Kelly, Gail P. 1986. Coping with America: Refugees from Vietnam, Cambodia, and Laos in the 1970s and 1980s. Annale van die American Academy of Political and Social Science 487: 138-49.
Rumbaut, Rubén G. 1996. A Legacy of War: Refugees from Vietnam, Laos, and Cambodia. In Oorsprong en bestemmings: immigrasie, ras en etnisiteit in Amerika , reds. Silvia Pedranza en Rubén G. Rumbaut. Belmont, CA: Wadsworth. 315-33. Aanlyn beskikbaar.
Amerikaanse sensusburo. 2012. 2012 Amerikaanse gemeenskapsopname 1-jaar ramings. Amerikaanse FactFinder. Aanlyn beskikbaar.
---. 2010. Amerikaanse gemeenskapsopname van 2010: Gebiede wat in die buiteland gebore is, substreke en landkodeslys. Aanlyn beskikbaar.
Amerikaanse immigrasie- en naturalisasiediens (INS). Verskeie jare. Statistiese jaarboek van die immigrasie- en naturalisasiediens . Washington, DC: INS.
---. Verskeie jare. Jaarverslae . Washington, DC: INS.
World Bank Prospects Group. 2013. Jaarlikse betalingsdata, opdatering van April 2014. Aanlyn beskikbaar .
---. Bilateral Remittances Matrix, weergawe van Mei 2013. Aanlyn beskikbaar .
Lees meer oor die Viëtnam -oorlog
Tussen 1945 en 1954 het die Viëtnamese 'n anti-koloniale oorlog teen Frankryk gevoer en $ 2,6 miljard aan finansiële steun van die Verenigde State ontvang. Die Franse nederlaag by die Dien Bien Phu is gevolg deur 'n vredeskonferensie in Genève, waarin Laos, Kambodja en Viëtnam hul onafhanklikheid ontvang het en Viëtnam tydelik verdeel is tussen 'n anti-kommunistiese Suid en 'n kommunistiese noorde. In 1956 het Suid -Viëtnam, met Amerikaanse steun, geweier om die verenigingsverkiesings te hou. Teen 1958 het die guerrillas wat deur die kommuniste gelei is, bekend as die Viet Cong, teen die Suid-Viëtnamese regering begin veg.
Ter ondersteuning van die Suid -Afrikaanse regering het die Verenigde State 2 000 militêre adviseurs gestuur, 'n aantal wat in 1963 tot 16 300 toegeneem het. Die militêre toestand het versleg en teen 1963 het Suid -Viëtnam die vrugbare Mekong -delta aan die Vietcong verloor. In 1965 het Johnson die oorlog eskaleer, met lugaanvalle op Noord -Viëtnam begin en grondmagte gepleeg, wat in 1968 536 000 getel het. Die 1968 Tet -offensief deur die Noord -Viëtnamese het baie Amerikaners teen die oorlog gekeer. Die volgende president, Richard Nixon, het Viëtnamisering voorgestaan, Amerikaanse troepe onttrek en Suid -Viëtnam groter verantwoordelikheid gegee om die oorlog te beveg. Sy poging om die vloei van Noord -Viëtnamese soldate en voorrade na Suid -Viëtnam te vertraag deur Amerikaanse magte te stuur om kommunistiese voorraadbase in Kambodja in 1970 te vernietig in stryd met Kambodjaanse neutraliteit, het protesoptogte op die land se universiteitskampusse veroorsaak.
Van 1968 tot 1973 is pogings aangewend om die konflik deur middel van diplomasie te beëindig. In Januarie 1973 is 'n ooreenkoms bereik en Amerikaanse troepe is uit Vietnam teruggetrek en Amerikaanse krygsgevangenes is vrygelaat. In April 1975 het Suid -Viëtnam oorgegee aan die noorde en Viëtnam is herenig.
1. Die Viëtnam -oorlog het die Verenigde State 58 000 lewens en 350 000 slagoffers gekos. Dit het ook tussen een en twee miljoen Viëtnamese sterftes tot gevolg gehad.
2. Die kongres het die Wet op Oorlogsmagte in 1973 uitgevaardig, wat vereis dat die president uitdruklike goedkeuring van die kongres moes ontvang voordat hy Amerikaanse magte in die buiteland sou pleeg.
Dit was die langste oorlog in die Amerikaanse geskiedenis en die mees ongewildste Amerikaanse oorlog van die twintigste eeu. Dit het byna 60,000 Amerikaanse sterftes en 'n geskatte 2 miljoen Viëtnamese sterftes tot gevolg gehad. Selfs vandag nog vra baie Amerikaners of die Amerikaanse poging in Viëtnam 'n sonde, 'n fout, 'n noodsaaklike oorlog of 'n edele saak was, of 'n idealistiese, indien mislukte poging om die Suid -Viëtnamese teen totalitêre regering te beskerm.
Om Vietnam te onthou, is 'n uitstalling in die National Archives in Washington, DC, wat van 10 November 2017 tot 28 Februarie 2019 vertoon word, met rekords wat verband hou met 12 kritieke episodes in die Viëtnam -oorlog.
Die National Archives het 'n magdom rekords en inligting wat die Amerikaanse ervaring in die Viëtnam -konflik dokumenteer. Dit sluit in foto's, teks- en elektroniese rekords, oudiovisuele opnames, uitstallings, opvoedkundige hulpbronne, artikels, blogplasings, lesings en geleenthede.
Terwyl die oorlog in Viëtnam woed, was Amerikaners geskok om te hoor van gruweldade wat deur Amerikaanse soldate gepleeg is, soos die slagting van dorpenaars in 1968 by My Lai. Om die konflik te probeer beëindig, het Nixon dit eskaleer deur Hanoi te bombardeer en sy optrede in Kambodja binne te val, het massiewe protesoptogte in die Verenigde State veroorsaak wat dikwels op geweld uitgeloop het, soos die tragiese skietery van ongewapende studentebetogers aan die Kent State University in 1970. Die 1971 Die bekendstelling van die Pentagon Papers onthul die ware aard van die oorlog aan 'n toenemend afkeurende en ontnugterde publiek. Die minister van buitelandse sake, Henry Kissinger, het uiteindelik 'n vredesverdrag met Noord -Viëtnam opgestel, en nadat die verantwoordelikheid vir die oorlog aan Suid -Viëtnam oorgedra is, het die Verenigde State sy troepe in 1973 teruggetrek. Suid -Viëtnam het twee jaar later aan die Noorde oorgegee.
Volgens John Kerry se getuienis is Viëtnamese burgers dikwels aan skokkende geweld onderwerp. Soldate het burgerlikes verkrag, vermink, geskiet en wreed vermoor. Troepe het ook doelbewus Viëtnamese dorpe vernietig, ver bo die vernietiging wat gewoonlik deur oorlog veroorsaak is.
Pentagon -vraestelle regeringsdokumente aan die New York Times dit het die ware aard van die konflik in Viëtnam onthul en baie beslis teen die oorlog gekant
Vietnamisering die beleid van die Nixon -administrasie om die verantwoordelikheid vir die verdediging van Suid -Viëtnam aan Vietnamese magte oor te dra