Eerste persoon wat vanaf die Dominikaanse Republiek gestuur word: neem die lang pad - Interessant
'N Maand in die sentrale berge van die Dominikaanse Republiek en my wêreld voel weer klein.
Kinders wat ek nie herken nie, kom na my om 'Pollito Pleibe' te speel, 'n handspeletjie met 'n liedjie waarin geliefdes in 'n restaurant trou en gegrilde hoender met 'n kabeljouvis eet. Die feit dat ek nie Kersfees vier nie, is 'n gewilde aanvangsgesprek by my verwarde bure. 'U sal na hierdie jaar!'
'N Uur se stap teen 'n steil bergpad, 'n motorfietstaxibestuurder herken my. 'Ek het jou al baie keer hier gesien. Jy woon hier hier, nie waar nie? ' Ek is seker. My derms kom gereeld van my daaglikse jucca af, my kalwers is blink van DEET, maar steeds gebyt, en my vel is bruin genoeg dat ek gewaarsku word om Haïtiaans in die son te kry.
Neem 'n debat oor die fisiese aantreklikheid van die Haïtiaanse volk.
Haïtianers was van my eerste vriende hier. Hulle het my vinnig na die rivier en die sokkerwedstryd genooi. Hulle was ook vinnig om hul klagtes teen hul Dominikaanse bure in te dien, maar nie voordat dieselfde bure my gewaarsku het oor die kulturele gebreke van die Haïtiërs nie. As ek alles kan verstaan ​​wat ek hoor in die Dominikaanse-Haïtiaanse barrio, wat my tuiste is en die tuiste van my Peace Corps-diens, sal ek moontlik 'n oorbrugging kan doen op maniere wat in enigeen van die groep moeiliker sou wees.
In die boek Waarom die hane baklei (2000), beskryf Michele Wucker Dominikaners en Haïtianers as kuite wat geteel is om mekaar te haat, omdat hulle skaars hulpbronne aanwend, onbewus van die kring belanghebbendes wat rondom hulle staan ​​en geld verdien uit hul stryd.
Dit help my om van die lelikste opmerkings wat ek gehoor het, te kontekstualiseer. Dit verklaar egter nie alles nie.
'As ons 'n vyandige ruimte binnekom soos ons is en die beste verwag, gee ons onsself 'n kans om liefgehê te word.'
'N Haitiese verkoper dra 'n ponchera van limoncillo-vrugte wat sy nie alleen na haar kop kan optel nie, maar gemaklik sonder hande kan dra sodra dit op is. Sy maak staat op haar Dominikaanse kliënte om haar te help om die ponchera op te hef na elke transaksie. En dit doen hulle. 'N Transgender-rabbyn het my eenkeer verduidelik dat wanneer ons in 'n potensieel vyandige ruimte instap en die beste verwag, ons onsself 'n kans gee om lief te hê. Ek sien dat hierdie ondernemer elke dag 'n soortgelyke keuse maak, en moedig deur 'n potensieel vyandige omgewing stap, nie eens na liefde soek nie, net 'n billike prys op vrugte.
Liefde het swaar gewig op my keuse om die grootste deel van my volwasse lewe in die Verenigde State te woon, en om daaruit te val het my klein wêreld genoeg geskud dat ek kon kies om in die buiteland te woon. Nou spandeer ek my dae in 'n organisasie wat arm jeugdiges bedien, kyk wat aangaan en saamwerk hoe ek nuttig kan wees.
Ek is dol oor hoe goed my student haar huiswerk voltooi het, 'Waardes is baie belangrik' wat 100 keer in wankelrige penne en netjiese rye geskryf is. Ek bemiddel geskille oor buena of mala balle op die volleyball cancha. Ek besoek huise, ontmoet ouers. 'N Meisie vind 'n paar te groot onderbroek om haar broer te beklee ter ere van my besoek. 'N Seuntjie kry sy oor rooi gedraai omdat hy die kleutersuster se plakker gesteel het. 'N Gesin sit saam om deur 'n groot bakkie rys te sif en die vrot stukke uit te haal, of om boontjies uit hul harige peule te pluk. Ek roep kinders van die straat af in die gemeenskapskapel in om bordspeletjies te maak, gee toe as hulle daarop aandring om gate in die planke te slaan, en kyk hoe hulle gaan, grynslag, en trots spog met hul speletjies om hul nekke.
Ek laat my gasheerma 'n bietjie te hard lag as sy kyk hoe ek groen plantaardige gedeeltes met 'n stomp, handlose mes afskil. Ek weier om uitnodigings vir koffie van sissende mans uit te neem, en aanvaar toe dieselfde mans vir hul krulhaar babadogters sê om die uitnodiging uit te brei. Ek is saans 'dar-ing una vuelta' en maak 'n rondte, dieselfde frase wat novios gebruik om toestemming te vra om uit die huis te kom, en daar staan ​​hulle, soen teen die motorfiets van Muchacho op 'n grondpad wat sny deur oorstroomde velde. Op 'n dag sal ek terugkom na die kleinheid wat my lippe druk wat myne ken. Maar deesdae neem ek die lang pad om.
Dit is nooit te laat om in die Peace Corps te dien nie. Lees hierdie onderhoud met die 84-jarige Peace Corps-lid, Muriel Johnston.
Wil u diens doen, maar voel dat die Peace Corps nie vir u is nie? Abbie Mood bied Five Peace Corps Alternatives aan.