Gedagtes … | die Moukissie | Bladsy 2
Archive for the category "Gedagtes …"
2009-06-22 'n Gedagte_Leef
'Terminator', 'Matrix', 'Equilibrium', en as jy regtig lus is sal 'Planet of the Apes' op sy eie manier ook aan dié kriteria kan pas. Eersgenoemde het ek onlangs gesien en 'n sinnetjie iewers in die dialoog het my aan die ooreenkomste laat dink.
Ons probeer met ons realiteitsprogramme dit seker ook op 'n manier raakvat, die logika is net vreemd (tog maak dit sin?). Ons kyk na ander mense … hoe hulle probeer om régtig te wees wie hulle is, of te wel, wat die mense om hulle wil hê hulle moet wees. Dalk laat Jerry Springer ons net beter voel oor ons eie mal lewens wanneer sy gaste hulle afwykings paradeer. Net daar voel ek beter oor my sonde, want iemand anders se lewe is veel erger. Nee kyk, hulle doen dinge wat mens nie eens in slegte geselskap kan herhaal nie. Of so hoor ek. Nee, ék het dit self nog nooit gekyk nie. Jy sien, my suster het 'n vriend wat iemand in die Kaap ken en hulle bure het dit eenmaal gekyk en ons alles daarvan vertel …
Stories om die kampvuur kom al van die oertye af. Die grot het nou net in 'n voorkamer, en in sekere huise, 'n hele aparte TV-kamer verander. Ek onthou nog hoe ons as kinders by die huis sou aankom, die voordeur oop vergeet, en my ma dan sou vra of "…iemand in 'n grot groot geword het." (Eintlik het dit niks met die punt van dié gedagte te doen nie …)
Ons probeer definisie kry vir die menswees wat ons beleef of wil beleef. Die illusie wat die media tot nou vir ons voorgehou het, is net nie meer na smaak nie. Nou soek ek realiteit! My oë is moeg vir die goeters wat my hart net nie meer kan glo nie. Nou wil my kop dit hê en my lyf … my lyf soek sy stimulante, kleursels en suiker.
Een of ander ster se lewe val op die skinder-kanaal uitmekaar en ek voel versadig na dié maal. My realiteit syfer al hoe meer deur die planke, kalklig en simfoniese harmonie as die held op die toneel verskyn. Nee, dis nie waarheid of eg nie. Dan kies ek eerder 'n ander kanaal waar die tannie haar man slaan, die span vir ses nulle op die eiland uitteer, of waar ek kan sien hoe hulle iemand se gesig smelt en nuut maak.
Dis die moderne wêreld. Jy kan enige iets op daardie kas laat verskyn en heeldag daarna kyk. Want sien is glo.
Flip, ek haat advertensies. Sal eerder iets op die betaal-kanaal kyk as wat ek so deur die film moet hakkel.
Terug by my realiteit wat teen dié tyd soos 'n sproetgesig seuntjie eenkant sit, onvergenoeg in sy eie vel want die kassie het hom vir homself verveel. In 'n flikkering is wie hy is en dit waaroor hy droom net nie meer goed genoeg nie. Pas hy nie meer in sy eie belewenis van dié lewe nie en word selfs sy aanraking met die wêreld verdruk deur perke wat voorheen nog geensins bestaan het nie. Op die man af los hy sommer sy meisie wat nie naastenby meer opweeg met die silikonpoppies van die kassie nie en sy werk is ook nou sommer sy dienste kwyt.
Die kanale laat my suf.
Spoel bloeddorstig die een slagting na die ander in my sintuie af.
Die beelde sink in 'n 'ghonk' weg tot net die swart skerm oorbly. Is dié dan realiteit? Alleen in 'n donker kamer met net die videomasjien en DSTV se liggies wat brand. Sooibrand slik die onvergete beelde weer deur my gedagtes en herkou elke flikkering weer voor my geestesoog. Dors soek my oë nou die prentjies elke dag, verdoof sien ek nie meer die lyke langs die pad lê nie, hoor ek nie die sirenes wat om my skril nie en mis ek nie die karakters in my lewe nie. Mense raak vervangbaar, en soos die spelers in die stories sinneloos afgemaai word, val vriende en familie net weg tot 'n inskrywing in die kredietrol.
Moeg vir die mense om my, maak ek nog 'n skerm oop. Blink sy lig oor die letters waarmee ek op jou muur kom skryf. Pleister daar foto's, boodskappe en ander onsinnighede op die kaleidoskoop voor jou en looi ek my hart vir jou uit tot net die droë leer oorbly. Goed vir skoene.
Meteens 'n geveg waardig.
Bar verwarrings van dié konsep walg die sensoriese en pornografiese mishandeling wat gewone mense elke dag moet deursif. Iets soos kleefplastiek film in 'n lagie oor die voelers wat andersins ons aan die elemente van realiteit sou blootstel. Nie langer wil ek van die wêreld af wegskram nie, maar wil ek voel en weet waar die reën inpas.
Dit kan nie vir ewig koud bly nie. Jou hande kan my nie vir ewig uitlos nie. Iewers in 'n stadium gaan daar weer blomme uit die dor verskyn. Regte blomme wat jy kan ruik, lief hê en oor kan treur as dit verlep. Sal die son weer brand en die nag korter as dag wees.
Sal jy haat, liefhê, die foeter in raak… en vergewe. Omdat dit alles saak maak. Sal jy voel wanneer jy brand en sal jy naalde weier wat seer wil blind maak. Sal jou hart weer kan pyn en bons en ophou doof wees vir die pulse wat roer.
Menswees gaan oor meer as dierlike instinkte. Meer as die verdowing wat ons so verslind en die versugting wat ons wil voer. Dit gaan netsoveel oor die pyn as wat dit oor die lag gaan, oor die stukkend en die heel. En as alles wil stil raak voor die geraas van storms dan gaan dit oor die afwagting, die vrees en die sug van verligting! Dit gaan oor God, die duiwel en elke dag se tef-en-teem wanneer ons soos Job, en selfs erger, wil skree, vloek en wens om dood te gaan.
Stig klank in die stilte, skud sodat iets kan beweeg en lui jy die klok na pouse sodat die volgende ronde kan begin. Maar voor die kakofonie jou gemoed oorrompel … leef.
Kyk gerus die video.
Posted in Gedagtes ... and tagged advertensies, leef, media, menswees, pyn, realiteit, Terminator, TV | Lewer kommentaar
2009-05-18 'n Gedagte_Rook dit
Marcel was nie sommer die "standaard" tipe ryloper nie, wel nie op die maniere wat jy dink nie. Ek het Marcel nie langs die pad opgetel en 'n geleentheid gegee omdat daar niemand anders naby was nie. Dit het so bietjie toevallig gebeur, tog met genoeg ryloper elemente om vreemd te wees. Soos in die "standaard" gevalle het ek Marcel nie van 'n kant af geken nie, die uwe het trompop die volgende oomblik voor my gestaan en vir 'n saamrygeleentheid gevra.
Noudat ek daaraan dink, ek het vir Johan iewers in die Karoo opgetel, naby een van daardie plekkies waar jy nie lekker weet waar dit is nie, tog is jy nou daar. Eintlik was dit nie 'n plekkie nie. Daar was niks. Al wat ek kan onthou was die man langs die pad met sy slierte, sak en tas. Dit was 'n voorreg om dié navorser 'n geleentheid te kon gee. "Eintlik lyk ek nie altyd so nie, dit kom maar so saam met die lang paaie." Ek knik. Die sak het ons sommer agter in die bakkie gegooi maar die tas het hy nie onder uit sy oë laat uitgaan nie.
Ek raak soms aan die slaap en het die geselskap meer waardeer as wat dit oor enige samaritaanse gebruike gegaan het. "Eintlik skryf ek 'n boek," loer-sê hy versigtig oor na my kant toe. "Jy sien, Reynold, my familie se storie is 'n interessante een. Dit is hoekom ek al dié dokumente het. Dis navorsing wat ek nou al van regoor die land bymekaar gemaak het." Hy het nog redes gehad. Kan hulle net nie onthou nie.
Marcel was anders, merkbaar gespanne.
"Jong Reynold, dis nou 'n ding dié hoor, my tand is seer. Magtig, ek weet nie meer wat om te doen nie. Eergisteraand vra ek twee kleurlinge of hulle dalk plan het vir my. Man, dit was nie 'n goeie idee nie, hulle begin toe hier in my mond grawe met 'n skroewedraaier, maar dié ding was heeltemal te stomp en te dik. Wat kan jy nou maak, hulle is twee en die politiek het mos verander. Ek het maar net vasgebyt en dankie gesê."
"Eintlik wil ek vra of jy dalk 'n kleiner skroewedraaiertjie het en my met die tand kan uithelp?"
Dis gevaarlik om rylopers op te tel, jy weet nooit waarin jy jou begewe nie. Ek is nie tandarts nie, ek was wel in 'n tegniese skool maar of my gevaarlike kennis van houtwerk hier van hulp gaan wees, weet ek nie regtig nie.
Amper angstig vra Marcel of ek verantwoordelik is, "wil net seker maak of ons veilig gaan ry". Die bakkie skommel en stamp bietjie omdat ek nie veel ag gee aan klein duikies in die pad nie, hy het nie die sagte rit van 'n duur luukse Duitse motor nie. Dit word van links beantwoord met "oe! Sjoe … Daar's-hy, ons is nog veilig, moet nie worry nie, ons gaan veilig ry …"
Huh? Ja, en dit was net die begin.
"Ry jy vinnig?" Adrenalien puls deur my are … Is dit 'n vraag, voorstel of 'n begeerte!? "Ons KAN as jy wil." Die glimlag op my gesig verwar Marcel wat lyk of die eindtye aangebreek het.
Ek ry 100km/h.
Dis toe wat ek dit voel. Heel onverwags terwyl ons om die een draai kruie en ek met albei my hande op die stuur en met al my oë op die pad gefokus is. 'n Ferm greep aan die linker kant van my kop lei die volgende woorde in: "Ek bestraf jou satan, jy en jou demone …"
Soos stadige beeldmateriaal in 'n aksie film draai die oomblikke in minute om en die held van ons storie beur reikhalsend voort om die chaos te keer, om die wêreld te red en ons spring op in die fliek en skree soos by 'n sport wedstryd. AAaaaaagghh!
"… Los hom!!! gees van verwerping, LOS HOM!" Dis eintlik 'n mooi dag, die kosmos langs die pad staan geil en room die begin van die koue seisoen in sagte skakerings van pienk en lig pers.
Teen die tyd is selfs my puisies uitgedryf.
Eindelik kom die slotsin gevolg met die "Amen" punt.
Sieklik skree die rubber oor die teer terwyl die bakkie liggies na links skeef trek oor die pad en in 'n stofwolk langsaan tot stilstand kom. Die eerste deur om oop te bars is myne gevolg deur 'n ferm stappie waarna die passasierdeur oop bulder. Ek hoef niks te sê nie, my aksies spel dit onomwonde. Versigtig klim Marcel uit, tassie en al.
Wag 'n bietjie …
Ja, dit het gebeur, ja daar is baie detail uitgelos – ek wil nie noodwendig alles wat uit my gedryf is sommer vir die wêreld uitblaker nie. Ja, Marcel was DOODernstig. NEE, ek het nie in 'n groot gejuig gestop en my ryloper net daar langs die pad gelos nie.
Ek was so uit die veld geslaan deur die gebeure dat ek net houtgerus aanhou ry het. Tevrede dat ek van al my sonde vergewe is en van alle demoniese besetting bevry is, sit 'n minder gespanne Marcel in die linkerkantste truspieëltjie en staar. Ek het intussen vinniger begin ry en pas my beste bestuursvermoë toe dat die spoed nie bespeur word nie. Dit werk! (Ek hoop nie daar is kameras nie…)
Die lighartige luim van dié gedagte moet nie met spot verwar word nie, Marcel is ook nie aan die wêreld onder daardie naam bekend nie, tog is daar 'n punt aan die storie.
Die fanatiese uitdrukking van dié persoon se geloofsoortuiging het my laat wonder hoe ons soms die wêreld verwar met die dinge wat ons aanvang. Kyk, die hart is opreg, maar die logika ontbreek. Sou jy ooit dié bevlieging ervaar om demone uit die bestuurder van die voertuig waarin jy ook sit, te dryf, maak seker julle staan stil en dat die enjin nie eens luier nie. Nee, skrap daardie idee. Moet nie dit in 'n voertuig doen nie, want as jy reg bespeur en legio besluit om vir almal in hom 'n beurt te gee om 'n bestuursles te kry mag jy dalk net meer avontuur beleef as wat daardie dag kan behartig. Jy mag dalk net ook wil seker maak jou versekering en medies dek sulke tipe aktiwiteite.
Uit geleenthede waar ek al mense onder die invloed van die bose gesien het is dit oor die algemeen goeie praktyk om nie voertuie, plaasimplemente en ander dergelike toerusting in die gebeurtenis in te sleep nie. Ek wil jou nie skrik op die lyf jaag nie, kry maar net eers bietjie ondervinding in die gebied voor jy te veel bewegende dele in die praktyk inbring.
"Are you smoking what you're selling?" uit 'Velvet Elvis' deur Rob Bell
Ongeag die opinie wat jy dalk mag hê van "Marcel" het ek gewonder oor die idees en filosofieë wat mense om my by my "koop", kan ek met dieselfde ywer my oortuigings in my eie pyp stop en dit rook?
Posted in Gedagtes ... and tagged "Are you smoking what you're selling?", lift, rook, ryloper
2008-09-30 'n Gedagte Porsie
"Strokie asseblief" sê ek amper outomaties terwyl ek my kaart vir die dame gee. Ons is hoflik met mekaar. Sy vra toe "So, hoe celebrate jy dié Heritage Day?". Ek dog dis Braaidag …
"Ek gaan dit vanaand verseker op 'n spesiale manier doen …" mompel ek deur die valhelm.
Net soos die tolhek in my spieëltjies spoedig verdwyn en ek my oorgee aan die rustige verlaat van die stil snelweg waai die herdenking ook uit my gedagtes.
Maar 'n paar dae later het dit weer begin knaag, soos 'n slegte hoesie wat net nie wil paai nie. "Goed" gee ek oor aan die eerste wonder: "Wát is my erfenis?". Dadelik dink ek aan kulture wat ek as ryk aan erfenis ag en besef dat 350 jaar skaars 'n tiener is in hulle geselskap. Kinders moet gesien en nie gehoor word nie. Dis dalk seker hoekom dit so stil is.
Nukkerig neul ek toe dat al wat ons as Afrikaners op Erfenisdag saambind 'n kosmaak ritueel is wat terugdateer na die oermens toe.
Ek luister Tori Amos, dis ná twaalf, slaap is seker 'n goeie idee, ek tap skottelgoedwater in en al waaraan ek kan dink is my eerste vakansie in Jeffreysbaai Desember 1996. Daar was 'n oom in die woonwapark wat my en 'n vriend in sy motor gelaai het. Ons het baie draaie in die dorp gery tot ons in 'n woongebied voor 'n vervalle huis tot stilstand gekom het. Hy het heel opgewonde uit die motor geklim en ons R50 of so iets belowe as ons sy gras (wat halflyf hoog was) sal sny en die erf bietjie opruim.
Ons was nie daarvoor te vinde nie.
Ek besef nou meteens ek kan bly wees hy was nie 'n pedofiel nie. Goddank!
Nou dat ek daaraan dink, het ek daardie vakansie iets van my erfenis begin beleef! Afrikaans.
Dis die vakansie waar ek in Afrikaans begin skryf het. Daar bestaan wel 'n volle 11 bladsye van skryfwerk voor daardie vakansie – als in Engels. Die pad af see toe en die tydjie daar het letterlik vuur gemaak onder die lettertjies in my wese en hulle het uitgesmet* tussen daardie eerste blou lyntjies van 'n klein notaboekie.
Iewers in die jare voor dit het 'n liefde vir letters en hulle rangskikkings in my grein kom ínvlek dat, selfs nou, ek hulle in arms vol wil laat bos-staan in die vase van hierdie aardse kruik.
Hopies verdriet lê alleen,
met net 'n naam
wat as merker dien.
weg van liefde,
tussen kroesies halfwoestyn klipkoppies.
'n Blom het verskyn,
tussen klip en harde grond,
het hom gestreel,
en in die Sondagoggenddou
wat soos 'n diamante lê en glimlag
het dominee, "Amen" gesê.
het ons in die somerson
van dié rusplek
vir die laaste keer …
Mens moet seker ook eers iets hê, voor iemand anders dit kan erf?
Lina is seker een van die meer vreemder dames wat al by ons gewerk het. Soms as ek wakker word en nie ten volle besef dis al weer Maandag nie bevestig haar giggel so vroeg in die oggend dit vir my.
(Wat dínk jý?)
Ja, die ou siel het die gewoonte om sommer vroeg in die oggend by ons huis op te daag en met die intrap gou 'n geselsie aan te knoop. Dis nie dat sy een of ander verbale diarree of iets het nie, sy wil net sê hoe dit gaan en ook graag weet hoe dit met ons gaan.
"… hie-hie … kyk hoe maak hulle. Hulle bel in, tsjik en antwoord die vraag daar by die radio en wen dan sommer 'n duisend rand. Hie-hie … hoor daar!" Verduidelik-vertaal sy vanmiddag terwyl haar stasie oor die draadloos blêr. Ek sit en eet terwyl sy langsamig aan 'n beker tee sit en drink. Ons het vir 'n tyd – toe sy alleen in die dag by die huis gewerk het – gedink sy luister skelm Radio Pretoria, net om later te besef sy skakel na die naaste Afrikaanse stasie toe net voor sy in die middae loop.
Dis dalk deel van die erfenis wat ons generasie moet probeer nalaat, 'n verlore vyandskap verdoesel deur jare se wedersydse aanvaarding en begrip …
Mag ons eendag om dieselfde vuur sit, verskillende stasies luister, maar dieselfde vleis braai.
Ek luister na Eva Cassidy wat haar weergawe van John Lennon se "Imagine" voordra. Dis eintlik hartseer? Eintlik wou ek dié gedagte op die vorige bladsy sy punt laat bereik het waar mens goed voel oor jou liberale opinies en jou aandeel in die goedheid van die wêreld. Waar ek voel my kinders gaan in 'n ander Suid-Afrika woon waar ons mekaar nie haat nie.
Toe nou nie. Ek het van Erfenisdag af net te veel oor die hele ding gedink om dit soo maklik te laat verby gaan. Waaragtig spoor ek toe iewers deur een nag in die Beeld 'n beriggie raak oor die stoere Afrikaner wat 16 Desember 2008 'n 170 jaar se bestaan wil vier.
Ek wonder of hulle weet COPE wil dit hulle 'stigtingsdatum' roep. Ja, waaragtig!
Of almal dit wel stigtelik gaan vind, weet ek nie.
So "ons" foeter weer met een of ander ossewa-replika deur na die regse dorpies om 170 jaar te vier. Soos ou Steve en meeste van die res van die Afrikaanse "ek en my kitaar het 'n CD"-troepe, kom dié stukkie 'erfenis' nie noodwendig in my boksie trousseau wat ek nalaat vir my ongebore kroos nie. Ja, ek weet die boere het die Here belowe. Ja! Ek weet hulle het die geveg gewen. MAAR wat ek wil weet is wat presies jy dink hulle belowe het en hoe die wen daarin pas.
Terwyl ons klippe in die bosse gooi: nee dié is nie 'n Belhar belydenis nie. As ek alles in die Voortrekkermonument opvreet beteken dit dat ek die vrymesselaars ook in my erfenis absorbeer? Nie 'n manier nie. (Oeps! Het ek dit hardop geskryf? Toemaar, almal in ons verlede was sulke sout van die aarde dat hulle NOOIT met sulke goeters betrokke sou raak nie … belowe.)
Sover ek die geskiedenis reg verstaan (en ek weet dis subjektief tot die regerende party …) wou die boere die 'donker kontinent' betree met die 'lig' van hulle boodskap. Was daar 'n bloedige geveg om juis dáárdie boodskap die duisternis in te dra … het hulle in die mis gebid vir oorwinning in die stryd tussen lig en donker.
Vandag glo ek nog stééds dat daar duisternis in dié kontinent is en wil ek deel wees van die span wat die Lig inbring. Dat ons in die proses met Taal en kwas die akoestiek van elke dag omlyn en ons belewenis uitsprei oor doek en esel is 'n voorreg wat ek waardeer.
Dít is my erfenis.
*'uitgesmet': 'n Konsep tussen uitgesmyt en besmet. Ek dink dat iets jou aansteek om te begin skryf en dat daar soms oortollige woorde ook in die proses uitkom. Van daar af begin die woorde konsepte oopkloof in mense se gedagtes om vir hulle óf ook die oortuiging te gee óf dit te laat verwerp óf selfs net te daag om daaroor te dink. Nie alle konnotasies van siekte is dus regtig relevant met die beskrywing nie tog vind ek soms dat die enigste effektiewe kroniese behandeling vir my siekte is om te skryf.
Posted in Gedagtes ... and tagged Afrikaner, braaidag, erfenis, heritage day, taal, verdriet | Lewer kommentaar
Posted in Gedagtes ... and tagged Angola, draadloos, ketel, Mosambiek, Namibië, onderhoud, Ruacana, uitreik, vrymoedigheid | Lewer kommentaar
Posted in Gedagtes ... and tagged Afrika, bos, draad, grens, Mosambiek, see, snot, strand, Tofo, uitreik | Lewer kommentaar
2008-05-31 'n Gedagte Onkruid
Onkruid, 'n beautiful disease.
31 Mei … Republiekdag
Ek is nie heeltemal seker waar ek die eerste keer van 'n Kiembewustheid gehoor het nie, tog het ek in 'n oomblik besef dat ek eintlik weet wat dit is en kon ek mense identifiseer wat dit het. Ek dink dit is by sommige mense 'n siekte, onbewustelik.
Ek was nog 'n student en dors die spesifieke dag toe ek 'n halwe blikkie koeldrank gewaar. Voor ek maniere kon uithaal wat ek nie by die huis geleer het nie spring daar 'n vriend uit agter 'n bos en stop my. (Eintlik was ons besig om skoon te maak na 'n funksie en het ons geloop en gesels.) Heh? "Maat, jy kan dit nie drink nie!" "Jy kan dalk net Hepatitis A of B optel!" Ek het seker op skool laas 'n "A" opgetel … Wat? Hepatitis? Ek dog mens kry dit soos vigs …
Nodeloos om te sê het ek maar dors gebly.
Soos die tyd verloop sien mens maar dingetjies raak en hoor goeters van geld wat vuil is en handvatsels van deure en natuurlik roltrappe se reëlings. Kieme is orals! Ek dink aan die laitie wat onder aan die trappe stip vir die reëling gestaan en kyk het. Iemand vra hom toe wat hy aanvang, waarop hy antwoord: "Ek wag vir my kougom om weer terug te kom …".
Roché het my hande van die roltrapreëlings af gekry. Ek sou nie meer of minder kon omgee tot sy my eendag vertel het van al die mense met vuil hande wat aan die ding vat. Sies! Dit het my laat dink aan die heel eerste ding waaraan 'n man vat na hy 'n draai geloop het in 'n publieke badkamer … Jip! Die KRAAN!
Kyk, jy kan die duiwel en sy kieme agter elke handvatsel gaan soek … Of permanent met Detol rondloop. Ek het maar besluit dat my immuunstelsel sterker as my vrese moet wees.
Toe gebeur dit natuurlik dat daar by die een maatskappy waar ek soms werk iets van 'n sekuriteitsuitdaging ontstaan. Hulle besluit toe om die kaartsisteem af te stel en van vingerafdrukke gebruik te maak. Toé eers besef ek hoe "skoon" die kaartsisteem was. Jy ry in, swaai die kaart voor die sensor verby en siedaar alles gaan oop. Nou druk jy jou duim of wysvinger op 'n glasplaatjie wat jou afdruk neem en probeer herken. Wat gemaak as die ou voor my besig was om KFC in sy motor te eet of selfs in sy neus gegrawe het?!
Dis toé dat ek besef hoe vuil die ou boek-en-pen sisteem was, dadelik is ek gerus gestel. Want as ek die boek-en-pen sisteem oorleef het, nie in die wêreld se gesondste mens verander het met die kaartsisteem nie, dan is die wysvingersisteem nie so erg nie.
Ek ken ook iemand wie se ma nooit vir hom roomys by een van daardie karretjies langs die pad wou koop nie, sy het vir hom gesê die man se hand was dalkies in sy broek net voor hy jou roomys uithaal en dit is net sieslik. Ek wonder of hy ooit besef het dat sy ma net nie wou geld op roomys mors nie.
Wat is kiembewustheid dan anders as 'n oormatige vrees vir die onbekende?
Meteens klim jy nie meer in publieke swembaddens nie, want netnou het iemand anders ook daarin gepiepie, netnou is die vigsvirus nie bang vir chloor nie, netnou kry jy Hepatitis A en B.
Let mooi op, kieme gee jou siektes, keer dat jy nie effektief kan werk nie, maak dat Gesonde-Gawie jou werk kry. Dit veroorsaak op sy beurt dat jy geld bedel by verkeersligte in spitstyd. Ons moet van kieme ontslae raak want hulle gaan die wêreld oorneem! Hoe verder ons van hulle af bly, hoe beter! Dit laat my aan die advertensie van Domestos dink: "KILLS ALL KNOWN GERMS DEAD" … en die vreemdes wat doodgaan? Morsdood. Of was dit DOOM – "DEADLY KILLING ACTION"
Dalk moet ek my masjiengeweer gaan haal …
All known and unknown germs … dead. Die Sharpville wat ek nooit geken het nie.
Posted in Gedagtes ... and tagged haat, hepatitis, kieme, onkruid, rasse, roltrap, siekte, xenofobie | Lewer kommentaar
Posted in Gedagtes ... and tagged buksie, fluitjie, reëls, rooi kaart, Rugby | Lewer kommentaar
2008-03-17 'n Gedagte Alleenmandaat 2.3
Ek het probeer. Dié is die derde probeerslag tot 'n Gedagte waarmee ek in 'n opvolg tot "Alleenmandaat" van die terugvoer wat ek gekry het, wil aanspreek. Dit mag dalk na 'n té kort antwoord klink, maar sonder om 'n jong tesis te skryf wou ek net 'n idee gee tot die goeters wat roer en ek wou graag binne die perke van die Gedagtes hou.
Ja, as jy nog nie "Alleenmandaat" gelees het nie gaan die res van hierdie Gedagte jou moontlik 'n bietjie verwar.
Een terugvoer wil ek met julle deel:
Vraag is hoekom dit so is.
Die Jode en Moslems glo jy moet die regte ding doen om in die hemel te kom. Christene glo jy moet die regte ding glo – dubbele glo!
As mens sê dat glo is om jou hoop te stel op iets wat moontlik nie waar is nie (lees dit 'n paar keer voor jy my hieroor aanvat) dan maak "die regte ding glo" dit nogal vir mens moeilik. As ek dit rêrig, rêrig glo (party mense sê "ek weet dan", maar dan is dit nie meer geloof nie, maar kennis), dan wil ek kerk toe gaan uit dankbaarheid (dankie Calvyn). Maar sê nou net ek glo net 'n bietjie, dan moet ek eerder 'n paar goed doen, want dan lyk dit darem of ek glo, want as ek nie glo nie gaan die gemeenskap (van die gelowiges) my weggooi en wie gaan my dán begrawe?
Ek stem saam, lees dit eers 'n paar keer en dink mooi voor jy reageer.
Dit het my aan 'n gesprek oor die internet herinner waar 'n vriend van my in 'n debat gewikkel was en my toe genader het om uit te help. Sien, die ander party het gedink God was onregverdig om vir Adam en Eva te staf vir wat hulle gedoen het. Jip, slaggereed het ek my beste roere uitgehaal en 'n goeie verweer geloots.
My vriend het daarop geantwoord: "… die probleem kom in wanneer jy net van die ander kant die saak kan benader (vanaf buite 'n verhoudingsperspektief) …" Aldus, hoe verduidelik jy vir 'n dowe persoon wat 'n simfonie is?
'n Godsdiens. Georganiseerd om ons lewens te organiseer … ?
Op die trappie voor in die ouditorium. Dis stil.
Hier en daar het die mense goeters vergeet of net agtergelos. Ek weet dit want tussen die banke lê sleutels, notaboekies en selfs Bybels. Een het terug gekom, 'n bietjie tussen die stoele geloer … haar gesig blom en sy trippel tussen die rye deur, tel die sakkie op en huppel uit. Weer is die ouditorium stil.
NEE, stellig nie. Die bordjie af in die straat is al verroes, jy weet, daai een wat "STILTE: KERK" gesê het. Hoekom ons Hom nog op enige ander manier probeer voorstel as in terme van 'n verhouding verstaan ek nie meer nie. Hoekom dit stil moet wees weet ek ook nie, Hy sluimer mos nie? En die elemente het dit mooi vir die bordjie geleer.
Ek dink nie dat dit dubbele glo is nie. As ek die geskiedenis reg verstaan, het ons maat Mohammed kontak met beide Jode en Christene gehad. Hy was iets soos 'n handelaar en het redelik rond getoer. Gedurende een van daardie reise het hy 'n Christen-kluisenaar leer ken. Dalk sou 'n gemeenskap 'n groter indruk gemaak het. Hy het ook maar soos Gandhi seker 'n wip gevang met die christene en jammerlik HOM nie leer ken nie. Ek het nog altyd gedink dis makliker om vir mense reëls te leer as om insig op een of ander manier by hulle in te skerp. Ek dink dis hoekom hy seker aanklank by die Jode gevind het en toe sy wettiese lewenstyl geskep het wat ander wil (?) volg. Jy weet, daai een waar jy nie één diens mis nie, bid en lees en soos enige goeie besigheidstransaksie verdien jy iets aan die einde van die dag. Geen wonder die Jode en Moslems kan so geld maak nie …
Ek kan nie verhouding hê met reëls nie, 'n wet "my liefie" noem nie. Daar was 'n geleentheid in die woestyn, langs die berg Sinai in die OU TESTAMENT waar DIE EEN WAT ALLES GEMAAK HET, Sy volk nader geroep het en met hulle 'n ONTMOETING wou hê. Hartseerstorie kort: "Spreek u (Moses) met ons, dat ons kan luister; maar laat God nie met ons spreek nie, anders sterwe ons …"
Hulle bly toe maar op 'n afstand. Net soos die outjie daar oorkant op die dansvloer bang is om die meisie vir 'n rondte op die vloer te vra. Kyk hy op 'n afstand, niks nader aan 'n verhouding met haar nie …
Die trappie is hard. Die skil van 'n leë lokaal oorweldig my. Híer is niks nie. Weet ek, vra ek, pleit ek … bewonder ek.
So hoekom kom ék nog? Maklik. "Hoe staan die saak dan, broeders? Wanneer julle saamkom, dan het elkeen van julle 'n psalm of 'n lering of 'n taal of 'n openbaring of 'n uitlegging—laat alles tot stigting geskied."
Want nie net staan ek in verhouding met die Skepper nie, maar ook met die skepping. Skaar ek my dus nog by 'n gemeente, waar ek nie meer kom om aan te sit vir spys en drank nie … nee, ek wil nou na die kombuis gaan waar ek iets kan voorberei sodat wanneer mense kom om met die Skepper te ontmoet daar 'n maal sal wees om te nuttig. Want sien, Hy klop mos nogal aan die kerk se deur in Openbaring 3:20.
Dis 'n verhouding, nie 'n organisasie nie. Dis 'n vriendskap, nie net bloot 'n hoop nie.
Staan ek by 'n roudiens, sy kom oor na die happie tafel en kry 'n koeksister. Dit was die eerste keer in baie jare dat sy in 'n kerk was … mense het seker maar nodig om in iets te glo … jy weet, om hoop in iets (?) te hê … nie sý nie.