Gonzo Traveller: Die probleme met toeristegeld in Ethiopië - Diverse
Die inwoners van Ethiopië het verskriklik teruggekom vir die betaling van foto's, aangesien Robin Esrock op sy jongste avontuur agterkom.
Dit kan 'n bietjie intens word. / Foto Robin Esrock
Ek word wakker van die geluid van 'n vrou wat seksueel klim.
Ongelukkig is sy nie in my kamer nie, maar eerder in die kamer langs my, alhoewel sy net so in my bed kan lê met die kartonmure. 'N Kakkerlak loop oor die vloer. Dit is 06:00.
Die vliegtuig van Lalibela het laat gisteraand, 'n paar uur laat, na Addis teruggekeer, nie sleg nie, as ons in ag neem wat dit nodig was om daar te kom. Ek het gehoop om my e-pos na te gaan, maar die e-posadres is by die hotel af.
Die hele land gebruik steeds inbel, en dit neem 'n paar uur om my inkassie van 'n internetkafee af in die straat te besigtig. Daar is net een diensverskaffer, die regering. Daar is net een selfoonverskaffer, die regering. Daar is 'n TV-stasie, die regering.
Na dekades van brutale kommunistiese heerskappy, waarin duisende vermoor en honger as 'n politieke wapen gebruik is, stem die huidige linkse bevryder in ooreenstemming met die tipiese patroon van Afrika-bewind - so kom dit ook met korrupsie.
Die VN-waarnemers het die afgelope verkiesing tot 'n klug verklaar. Die meeste mense het vir die opposisie gestem. Die opposisie het verloor. Klink op 'n manier na die VSA.
Dit is die dinge waaraan ek dink, terwyl die vrou aanhou gil, 'n ander soort haan, sal 'n haan doodle doo.
Dit sal drie dae neem deur Land Cruiser na die Laer Omo-vallei, een van die mees kultureel diverse streke op die planeet. 53 nasies woon in Suid-Ethiopië, die meeste met unieke gebruike en tradisies, wat verskil van die westerse lewe as walvisse tot by shitsus.
53 nasies woon in Suid-Ethiopië, die meeste met unieke gebruike en tradisies, wat verskil van die westerse lewe as walvisse tot by shitsus.
Dit neem 'n geruime tyd om uit Addis te vaar, agter vragmotors en busse vas te sit wat dik swart rook direk agter in ons keel trek. Daar is koeie in die middel van die pad, troppe bokke, oorlaai donkies.
Kinders hardloop voor die motor, en kort voor lank sien ons die eerste van baie padmoorde, 'n donkie, in die middel van die pad in die helfte verdeel.
Ons bestuurder Ayalew skree herhaaldelik op diere en mense - die pad is 'n hindernisbaan wat absolute konsentrasie verg. Bob Marley op die iPod, ons laat die stad agter, die bane word nouer, maar die platteland is welig met al die groen skakerings van die reënseisoen.
Na 'n paar uur verdwyn die asfalt in 'n strook van nimmereindigende kraters. Blikkies word modderhuise word hutte met grasdakke. Klein dorpies is vol mense en vee. Kinders speel ping-pong en foozball in die skadu van bome.
Shacks verkoop alles, en die enigste gebou wat lyk soos dit uit hierdie eeu is, behoort tot die onheilspellende Ethiopian Insurance Corporation.
Met die hand geverfde straatnaamborde word donkiekarre getuig en 'Happy Millennium' gevier, en 'n dooie baba getoon, en die enigste woord wat ek kan herken, is VIGS. Etiopiese skryfwerk is allesstreep en geknetter, met Engelse woorde wat af en toe verskyn en verkeerd gespel word.
Die Land Moderniteit vergeet
Na 250 km ry ons deur Shashamane, verwelkom deur 'n handgeverfde advertensiebord van Bob Marley. Rasta-kleure is prominent, net soos lang buitelandse mans, met hul dreadlocks oor die inwoners.
Dit lyk asof elke kilometer langs die botskudende, akasia-boomryke grondpad nog 'n eeu van die mensdom se onlangse vordering afvee.
Geen glas, geen sement, geen elektrisiteit, of telefone of breëskerm-TV's nie. Geen tennisbane en swembaddens, geen kelders, geen opritte of motors om dit te bestuur nie. Geen vensters of patio's, of skottelgoedwassers en wasmasjiene nie.
Vergeet van skootrekenaars, batterye aangedrewe tandeborsels, matrasse, linne of badkies. Gooi die mikrogolf, blenders, lessenaars, kaste en banke uit. Hier is ons presies hoe ons was, voor woorde soos Globalisering, of die Renaissance, of die Industriële Revolusie, of Cyberspace.
Woon bedags in ronde hutte, werk velde en slaap in die donker rondom 'n vuur, en gebruik houtkopstutte as kussings op 'n dun, droë diervel.
Dan is 'n moskee, met 'n enkele minaret, en die hutte het 'n sekel-simbool hierbo. Na die Oosters-Ortodokse Kerk is Islam die land se tweede godsdiens, en anders as die burgeroorlog in die naburige Soedan, leef Christene en Moslems in vrede.
Die doel van die reis is om stamme langs die Skeurvallei van Ethiopië en die Alaba te besoek, sou die eerste wees.
Die Land Cruiser trek op en ons word onmiddellik omring deur desperate, verarmde mense. Kinders dra klere in die Westerse styl wat lyk soos vodde, geskeur en vuil. Hande is uit. Ek voel siek van my maag, en dit begin.
Die feit dat daar van u verwag word om geld aan die plaaslike inwoners te betaal vir foto's, het in Ethiopië verskriklik teruggekom.
Hoe goed ook al, moreel en goed bedoel, die feit dat daar van u verwag word om geld aan die plaaslike inwoners te betaal vir foto's, het in Ethiopië afskuwelik herstel.
Ek sien niks verkeerd daarmee om iemand te betaal wat op my foto's verskyn nie. Dit is net billik om hulle te beloon vir die reg om hul beeld vas te lê. Die probleem is dat dit 'n besigheid in hierdie land geword het, wat desperate mense aanmoedig om op toeristefoto's te verskyn as 'n manier om maklik geld te verdien.
As ek foto's neem van mense in die buiteland, beoog ek om 'n beeld vas te lê wat ('n duisend woorde?) Oor die lewe praat, en die mense wat dit leef. Dit is nooit die bedoeling om mense te manipuleer of foto's daarvan te neem sonder hul toestemming nie.
Ek soek na die outentieke, die regte, die oomblik.
Dink dus aan die impak van 'n skare wat vra dat ek hul foto neem, en betaal sekondes nadat ek dit gedoen het. Verby is die oomblikke van mense wat mense word, vervang deur mense wat ook al doen wat buitelanders sal kry om hul kameras en hul beursie uit te trek.
Dit is onmiskenbaar uitbuiting deur albei partye, en die resultaat het my laat tydlose foto's neem met 'n gepaardgaande geheue wat ek liewer heeltemal sou vergeet.
Geld maak almal mal
Een van die vele voorbeelde: ons stop om by 'n groep plaaslike inwoners op 'n donkiekar aan die kant van 'n snelweg aan te sluit. Ek vra eers toestemming, en dan hoeveel dit kos. Daar word vir my gesê 20 Birr.
Julia en klim op die wa, en die arme donkie ry verder, 'n paar foto's word geneem. Mense lag en glimlag en ek voel vrygewig, so ek trek 'n 50 biernoot uit (ongeveer $ 5).
Wat daaruit voortvloei, was 'n drukwedstryd, die groep het mekaar aangespoor, meer geld geëis, my van alle rigtings gegryp, letterlik die geld uit my hande geruk. Ek is gedreig, geslinger en moes hardloop vir die veiligheid van die motor. Alles omdat ek 'n foto wou hê, waarvoor ek bereid was om die ooreengekome prys met meer as dubbel te veel te betaal!
Hoe kan dit nie 'n ervaring besweer nie? Soos een ou my in Jinka gesê het:
'Die geld maak almal mal!'
'Al wat hulle van ferengis weet, is van NGO's en toeriste,' vertel Da Witt, oor koffie in Addis.
Hy is 'n plaaslike voedingsdeskundige wat vir 'n NRO werk. Soos ons gidse en bestuurders, lag hy van die Ferengi Frenzy soos dit genoem word, maar daar is min twyfel dat dit 'n negatiewe impak op ons span gehad het.
Daar is 'n Ethiopië waar dit gebruik word om geskenke en uitdeelstukke te weier. Daar is 'n Ethiopië waar mense mekaar omgee en ondersteun, warm en openlik en vriendelik teenoor vreemdelinge is, gretig is om van mekaar te leer.
Ongelukkig, as u twee weke lank 'n toeris in die stad is en beplan om die besoeke aan 'n toerisme-agentskap te besoek, is die kans goed dat u dit nie sal sien nie.
Die Universele Taal
Ek moes 'n manier vind om deur te breek, en hoewel musiek die internasionale taal is, is voetbalspore 'n kort sekonde. Ons stop in 'n dorp en ek koop 'n sokkerbal.
Na die wedstryd het ek die bal geskenk. / Foto Robin Esrock
Vir die Konso-mense, bekend vir hul landbouterreine, wou ek die hok van die dieretuin breek. Dadelik was dinge anders. Toeriste betaal 'n fooi vooraf en kry 'n plaaslike gids wat vir my gesê het dat die geld met die stam verdeel word.
Alhoewel kinders ons met hul bekende hande uitgesteek het, het ons plaaslike gids genaamd Chu Chu hulle in pas gehou. Hy het die belangrikheid van stammure verduidelik, hoe ongetroude mans saam woon en die gemeenskap dien, hoe bome gebruik word om die ouderdom van die dorp te bepaal.
Uiteindelik was ek besig om iets te leer, en toe trek ek die sokkerbal uit en leer baie meer. Of ek net die kinders afgelei of 'n begeerte gehad het om regtig met 'n vreemde ferengi te kommunikeer, ons het kante gekies, sokker gespeel en pret gehad.
Of ek myself bedrieg of die waarheid sien, ek was vir 'n halfuur nie 'n menslike uitdeelstuk nie, net 'n reisiger in 'n vreemde land wat probeer om aan te sluit.
Volgende het Chu Chu my 'n tradisionele speletjie genaamd greyka gewys, met 'n stuk hout en baie spring (die sprong is my forte), en kort voor lank was almal besig met die spel. Eers toe ons begin ry het na die motor, het die waansin weer gegryp, die oproepe om geld of 'Highland' - leë bottels vol water.
Ek het Chu Chu goed getipeer, hy reageer met opregtheid, en ek het 'n bietjie beter gevoel oor die manier waarop dinge kan wees. Dit is 'n vangste van 22 in enige land.
Toeriste wil interaksie met die inheemse inwoners hê, maar die interaksieproses verander die manier waarop die inwoners leef, en uiteindelik is die uiterste disfunksie van die Mursi-stam.