“In die eerste plek het ek jou klere al van ver af oor die windpomp sien hang. Jy weet, as ’n mens die veld en jou omgewing goed ken, trek iets wat nie daar hoort nie, soos daardie wit klere byvoorbeeld, onmiddellik die aandag. En selfs al het jy jou klere beter weggesteek, is ek bevrees Tjoppie sou steeds jou teenwoordigheid verraai het.”
Ian bly staan aan die vlakker kant, die water tot net bokant sy middellyf. Die son blink op sy nat, bruingebrande bolyf. Sy weet nie wat hy alles uitgetrek het terwyl haar rug gedraai was nie. Vir al wat sy weet, is hy ook net in sy onderklere. Sy hoop in elk geval dat hy minstens dít aanhet.
Nina het ’n stryd om haar oë van Ian af te hou. Sy bevind haar nou aan die diep kant waar die water ver oor haar kop sal wees. Sy bly egter dapper watertrap terwyl hy haar met ’n onpeilbare uitdrukking in die oog hou.
“As ek geweet het jy wil kom swem, het ek vroeër huis toe gekom om by jou aan te sluit,” terg hy haar. “Jy moet my laat weet wanneer jy weer sulke planne het. Die dam daar naby die huis is eintlik baie groter en skoner as hierdie een.”
Die volgende oomblik kramp Nina se kuit met mening sodat sy met ’n uitroep onder die water verdwyn. Sy kan hoor hoe Ian met sterk hale nader swem. Nina se asem raak gevaarlik min. Hoekom help hy haar nie? Haar skamele onderklere is op hierdie oomblik ’n bysaak.
Uiteindelik is hulle koppe bo die water en swem hy met haar na die vlak kant terwyl sy na haar asem hyg.
Na ’n rukkie voel Nina hoe die ergste spanning en skok begin skietgee. Ian se warm hand het die kramp uitgevryf. Die hitte van sy liggaam so intiem teen hare dring gloeiend tot haar deur.
Ondanks haar netelige situasie, stu ’n gevoel van algehele veiligheid deur Nina waar sy in Ian se stewig omhelsing staan. Haar knieë is erg bewerig. As hy van haar af moet wegstaan, sal hy haar in haar nat onderklere sien en sal sy sowaar sterf!
“Waarom was jy vanoggend ontsteld? Jou ouma het vertel van die pofadder wat julle in die veld gekry het. Was dit die skok?”
Onverwags laat Ian vir Nina gaan en keer hy sy rug op haar. Met ’n sagte, skor stem beveel hy haar om uit te klim en aan te trek.
Nina laat nie op haar wag nie. Bewerig, maar so gou as moontlik kry sy die rand van die dam beet en klouter daaroor.
Sy sluip om na waar hy sy hemp uitgetrek het en klem dit soos ’n kleinood teen haar bors vas terwyl sy Ian se nou reeds bekende skoon, manlike reuk inasem. Vinnig droog sy die ergste nattigheid daarmee af terwyl sy wonder waarom hy so stil geraak het.
Sy trek blitsig aan en loer oor die rand. Haar oë speel ’n paar sekondes oor die man wat nou rustig met geslote oë op sy rug dryf. Hoe dankbaar is sy dat hy nie ’n paar minute vroeër opgedaag het terwyl sy dieselfde gedoen het nie. Sy kan nie anders as om sy perfekte liggaam te bewonder nie. Hy het darem sy kortbroek aangehou, sien sy. Maar dit is steeds genoeg om haar pols gevaarlik te laat versnel. Wat doen hierdie man aan haar?
Sy skud Ian se hemp ’n paar keer uit om van die ergste water ontslae te raak en hang dit oor die dam se rand.
Op die ingewing van die oomblik spat sy speels ’n paar druppels na sy ontspanne gesig, met die lippe effens oop. Is dit hoe hy lyk wanneer hy slaap?
Vir die eerste keer in haar lewe kry ’n man dit reg om haar voete onder haar uit te slaan. Maar ’n verhouding tussen hulle sal tog nooit werk nie. Nina is ’n stadsmeisie en Ian is ’n boer in murg en been. Sy sal nooit op ’n plaas in die halfwoestyn aard nie.