Junie | 2011 | MaanKind
Die pleb in my ontbloot…
Dellie het nou vir my werk uitgedeel, en dit terwyl ons tiener kleinkind en sy jong vriend hier kuier. Om twee 17-jariges gevoed, ge-entertain en skoon gekleed te hou, neem tyd… Maar hulle kuier sluit sommer aan by die opdrag, om die pleb in my te ontbloot.
Eerstens, as ek kinders of kleinkinders op die lughawe gaan haal, storm ek hulle en druk en soen, tot almal se ontsteltenis en diepe skaamte. Ek het ook al ‘n foto geneem soos ‘n kind aankom, maar moes sweer dat ek nooit weer sal nie…
Dan kyk hulle af en sien my rooi Crocs… En skaam hulle verder. Ek hét mooi boots, maar as ek ver moet loop, en dit sluit lughawens in, dra ek my rooi Crocs. Met sokkies.
Soos Dellie, drink ek bier uit ‘n bottel. Black Label. En so fakeen what? Dis vir my die lekkerste. Ons bly twee blokke van die strand af, en dis lekker om op ‘n mooi dag af te stap en op die dek by die restaurant daar te sit met ‘n bier. Uit ‘n bottel. Dan bestel ons een groot bord chips, en eet dit met ons hande. En ons dip elke chip in ‘n bol tamatiesous.
Ek dra geen grimering, behalwe ordentlike onderlaag nie. Probleme met my oë is nou ‘n handige verskoning, ek het nog nooit van ooggrimering en maskara gehou nie. My hare begin grys strepe maak, en dis myne. Na al die jare se gekleurdery, besef ek nou eers ek hóú van my natuurlike haarkleur.
Daar is nog baie dinge wat die lagie vernis op my laat deurskyn, maar hoe ouer ek word, hoe minder gee ek om wat wie dink. Ek doen wat vir my lekker is, waar en wanneer ek wil.
Dis maar eintlik die bottomline. En as dit van my ‘n pleb maak, aangename kennis! Ons is maar almal eintlik net bloed en bene…
Nou kan Murphy vir ons wys waarvan sy aanmekaargesit is!
Dis wat ons elke aand vir mekaar sê. Lekker slaap. ‘n Lekker vet soen en ‘n druk en ‘n rugvryf. My aandroetine is lekker snoesig. Warm bad, lekker flennies, sagte warm japon tot ons bed toe gaan. Regskik tussen die lekker kussings, laken om die duvet vou, die lepel regskuiwe en salige nagstilte. Die een met die koudste voete moet die ander se voete warm lê. En wat gebeur dan?
Salige slaap? Beslis, maar vir hoe lank?
Party aande vlieg ek lekker in my drome. My drome is altyd vivid. En meestal lucid. Meermale dwing ek myself uit ‘n droom uit, I mean really, die dinge wat darem in my kop woon kan ek soms selfs nie glo nie! Dan WIL ek myself wakker, en dan moet my kop weer afskakel.
Dis dán wat ek begrip het vir my vriende se Facebook statusse wat elke dag min of meer só lyk:
Wens ek kan ook slaap as ek my oe toemaak soos ander mense !
‎…knitting the night away…♥
Insomnia is soos n luislang. Dit pers jou saam en reduseer jou tot n onfunksionele drelsel die volgende dag, ek ly al jare daaraan
‎Ons het nou al alles gedoen, drink nie meer tee in die aande nie, nie te veel koffie deur die dag nie, geen swaar kos of soetgoed na 6 nie (OK gewoonlik nie…), gaan nie te vroeg kamer toe nie, maar helaas.
Skielik wonder ek toe mos gister, watter rol speel al die elektronika en batterye om mens? Langs my kop lê my Kindle en my BlackBerry, net buite ons kamer in ons studio is daar ‘n magdom liggies, al is alles afgeskakel. Eke toestel wat kan speel, klank of prent voortbring, rekenaar, modem, splittterboxe, fax, oral gloei daar ietsie. Hoeveel strome en energieladings trek deur ons koppe, as ons probeer slaap?
Geen wonder ek het onderstebo gevlieg gisteraand nie!
PS: Van elektronika gepraat! Viersprong is ook nou as eBoek beskikbaar by Amazon! Gaan kyk HIER. Skrywers Anel Heydenreych, Annemari Coetser, Nadia de Kock en Trisa Hugo se verhale oor rare vriendskappe, weerlose mense, die reislus, die baie vorms van liefde, keuses wat gemaak word en vrede wat gevind word.
Ek is die weer is ek is die weer…
Kaap, Koue, Weer, Winter
Vanwaar ek hier sit, kan ek nie die see sien nie – ek kyk vas in die ‘notice board’ bokant my rekenaar, vol knipsels, wyshede en ander klein tekens van inspirasie. ŉ Veer wat ek byHeverCastle in Engeland opgetel het, ŉ plastiese Engeltjie met silwer blinkertjies aan ŉ toutjie, ŉ kaartjie van Moses uit ons Eagles Nest dae met ŉ Engel voorop, stringe krale, Feng Shui munte, ŉ klokkie, ŉ metaalbordjie met die Zodiac op, ŉ ikoon uit ŉ eeue-oue klooster in Cyprus, en nog ŉ paar onbenullige dingetjies.
Hoewel ek nie die see kan sien nie, kry ek kort-kort daardie lekker kelpreuk wat op die seebriesie aangewaai kom, en dis dan wat ek my seëninge tel. As mens die see ruik, word jy herinner aan die grootsheid van die natuur.
Dit is dieselfde natuur wat ons die afgelope tyd wêreldwyd teister met aardbewings, oorstromings, veldvure en ander natuurrampe. Sonder om statistieke na te gaan is dit vir enige leek duidelik dat daar ŉ geweldige toename in natuurrampe was die afgelope tyd.
Global warming word telkens die skuld gegee hiervoor, maar ek vind dit nogal ironies dat ons verlede jaar in middel November steeds wintersrige klere gedra het. Nie dat ek kla daaroor nie, die koue en mis en wind en wolke spreek tot my siel. Ek wil die weer sién en ek wil die weer voél. Ek is mal oor ons winters in die Kaap!
Een goeie dag toe ek oor die radio hoor dit is die koudste dag van die jaar, het ek lekker ge-jas, ge-serp en ge-handskoen winkel toe gestap, in so ‘n sagte Kaapse stuifreëntjie. Die eerste omie wat ek teëgekom het, het gegroet met die woorde: “Koud, nè?”
In ‘n klein dorpie ken jy mos maar die mense, en elkeen groet. Maar waaroor praat almal? Reg geraai, oor die koue en oor die reën.
Ek glo nie daar is een ander onderwerp waaroor mense so maklik praat as oor die weer nie. Kyk maar wat gebeur as ‘n groepie mense bymekaar kom, eerste waaroor hulle praat is die weer. Gelukkig is dit darem ‘n veilige onderwerp, as vreemdelinge bymekaar kom, is dit ‘n gerieflike ysbreker. Dit maak nie saak of die son skyn, of dit warm of koud is, en of dit reën of hael of sneeu, en of die wind waai nie. Die mense praat – en hulle kla.
Vat nou maar vir ou oom Gert. As dit so lekker reën, dan kyk hy so in die verte in en sê: “Dit lyk darem of dit vanmiddag gaan opklaar”. Klaar dit op en skyn die son lekker vir ‘n paar dae, dan reken hy weer: “Die weerman voorspel darem more ‘n goeiekansvir reën.” Hy is net nooit tevrede met die weer soos dit op daardie dag is nie. In die winter kla hy oor die koue en in die somer voel hy weer so benoud van die hitte.
Dan is daar die oom wat bou-werkies doen. Dit maak nou glad nie saak of ons al bibberend ons jasse stywer om ons vou, of die wind trotseer, of sweet afvee nie, hy groet jou in elk geval met ŉ, Lieflike dag, is dit nie? Dan bedoel hy dit ook, vir hom is dit elke dag ‘n lieflike dag. Daar is vrede in sy hart en hy is gelukkig met wat hy het.
Dis toe dat ek begin wonder, is hoe ons voel oor die weer nie maar net ‘n aanduiding hoe ons self voel op daardie gegewe dag nie? Vir ou oom Gert sal min dinge in die lewe tevrede stel. Alles lyk vir hom moeilik en hy sien op teen dinge. Waarom laat ons toe dat as ons swaarmoedig voel dit ook uitkom in hoe ons die wêreld om ons sien? Die weer is maar net, elke dag daar vir ons om te sien, te ervaar en te geniet.
Die weer is een van die eerste dinge waarvan ons elke oggend bewus is as ons wakker word. Dit bepaal ook ons klere vir die dag, hoeveel lagies moet ons aantrek, en of moet ons dalk nog ‘n ekstra jas ook moet vat. Dis geen wonder dat ons dadelik aan die weer dink wanneer ons ander mense teëkom.
Mensekantog so swaarmoedig word as dit vir ‘n paar dae aanmekaar reën, dan voel hulle later net so grys soos die lug daar buite. Waaraan hulle nie altyd dink nie, bokant daardie grys wolke is nog steeds blou lug, al sien mens dit nie van onder af nie, maar as ‘n vliegtuig sy neus so bokant die wolke uitsteek, is dit tog te snaaks om af te kyk op die wolke. Die son kan tegelyk skyn bokant die wolke, al reën dit hier onder by ons.
Net so hoef ons nie donker binnekant te voel net omdat dit buite grys en somber en mistig is nie, want elders, en selfs bokant ons, skyn die son helder.
Die boodskap dat ek sal doodgaan as ek nie Prednizone drink nie, het drie-uur in die nag gekom. Die geel streep lig oor die mat het my laat dink dit was al dag, daarom het dit my nie té veel gepla dat ek wakker lê nie. Eers toe ek die notas maak, sommer agter in ‘n roman wat op die bedkassie was, het ek gesien dat die maan amper vol is en dat ek in die maanlig kon sit en skryf.
“Dit is in jou bloed en in jou brein, en jy sal doodgaan as jy nie Prednizone drink nie.”
“Vergeet jou droom en skryf dit neer”
“Dit gaan jou hare laat uitval, maar dis beter as chemo.”
Die stem het aanhou dreun, selfs nadat ek die notas gemaak het. Die snaakse ronde pakkie waarin ek die pille gesien het , het ek ook rofweg in die maanlig geskets.
My laaste gedagte voordat ek weer aan die slaap geraak het, was wat op aarde sou Prednizone wees, want ek het nog nooit daarvan gehoor nie.
Natuurlik is dit die eerste ding wat ek gedoen het, slaapdronk nog, om my rekenaar aan te skakel en in die soekblokkie te tik: Prednizone.
Die skok dat die medisyne wel bestaan was vir my groter as die stem wat my gewaarsku het om dit te drink. Ek was skoon van balans af geskrik, en het nie geweet of ek moes lag of huil nie. Toe lag ek maar eers, en pink ‘n traan daarby, net vir balans. Wat sou die lewe tog wees as daar nie vir elke aksie ook ‘n teenaksie was nie? ‘n Teenpool vir balans. Donker, sodat jy die ligkanraaksien en waardeer.
Prednisone is a synthetic corticosteroid drug that is particularly effective as an immunosuppressant, and affects virtually all of the immune system. It is used to treat certain inflammatory diseases and (at higher doses) cancers, but has significant adverse effects. It is usually taken orally but can be delivered by intramuscular injection or intravenous injection. It has a mainly glucocorticoid effect. Prednisone is a prodrug that is converted by the liver into prednisolone, which is the active drug and also a steroid.
Hierdie boodskap het my verskriklik ontstel – wat is in my bloed en in my brein? En sal dit my regtig doodmaak? En sal hierdie pille met die snaakse naam waarvan ek nooit voorheen gehoor het nie regtig help
Ek was ook olik op daardie stadium vir ‘n paar maande, ek wou net nie regkom nadat ons al twee bosluisbytkoors opgedoen het nie. Ek het siek gevoel, soms koorsig, meestal ‘n vae hoofpyn, en sommer net af. Ellendig. Pap en willoos. Sonder energie. Maar gefrustreerd, want ek het dinge om te doen.
Einde ten laaste is ek toe dokter toe, en die besoek het my meer frustreer as gerus gestel. Waarom het sy nie gevoel aan die kliere onder my arm wat seer en geswel is nie?
Die bloed wat sy laat toets het, het nie tekens getoon van enige bosluitbytkoors nie en sy het dadelik aanvaar dat my gemoed dan die fout moet wees. Ek kon sommer oor die foon hoor hoe sy dink in die rigting van anti-depressante vir hierdie middeljarige vrou in haar oorgangsjare. Nodeloos om te sê, daardie gesprekkie het ek net daar kortgeknip.
Gelukkig dink ek toe aan my teorie oor drome, hoe sekere drome ‘n uitlewing van jou lewe is, op ‘n ander paadjie as die een waarop jy nou is.
As jou lewe voorgestelkanword as ‘n ronde bal vol vertakkinge, dan lê ‘n spesifieke droom op een van die are, maar jy het deur ‘n keuse te maak vroeër in jou lewe op ‘n ander paadjie gestap. Daardie droom is hoe jou lewe sou kon wees. Dadelik het ek beter gevoel en vir my ‘n paar eetlepels olyfolie met suurlemoensap in ‘n glasie gaan meng.
Die olyfolie klink erger as wat dit is. Verlede week net na die gesprek met die dokter wat my so ontevrede gelaat het, het ek opgevra Boontoe wat dan met my verkeerd is dat ek nie wil regkom nie. Ek was al so moedeloos om te voel hoe my selle so lewendig kriewel. Die hoofpynekanek nog hanteer, maar die binnebewe kry my nou onder. En probeer nou hierdie gevoel aan ‘n dokter beskryf!
Ek het dadelik die binnestem hoor praat, hard en duidelik: “Daar is goed in jou bloed wat die Good Guys moet fight, maar hulle kry net nie gewen nie.
Die Good Guys het ek toe instinktief geweet verwys na wat ook al verantwoordelik is om kieme en bakterieë in my liggaam te beveg.
Ek vra toe dadelik weer maar wat moet ek dan nou daaraan doen, en die stem was glashelder: “Jou lyf moet vitamine, minerale en probiotika kry. En olyfolie.”
Voordat ek nog die olyfolie kon bevraagteken, kom die stem weer: “So drie eetlepels olyfolie met bietjie suurlemoensap opgeklits.”
Glo dit of glo dit nie, olyfolie proe toe nou glad nie so erg nie.
(Hierdie was verlede jaar, maar ek het nodig gehad om hierdie week weer te begin olyfolie drink)
Vandag is Vadersdag
18 Saterdag Jun 2011
Ja ja, ek weet dis eintlik eers more, maar dit is vandag my pa se verjaarsdag. Hy sou vandag 86 gewees het. So vandag is dit vir my vadersdag.
Hy spook nog elke dag by my, veral in die winter met lemoentyd kyk hy steeds oor my skouer as ek een skil, om seker te maak dat ek nie slordig skil nie. En dan natuurlik elke aand as ek ‘n aartappel skil, maak hy doodseker dat ek dun en veral nétjies skil. Mens mors nie, en jy het respek vir ‘n ding wat jy eet. Jy is ook opreg dankbaar daarvoor. Ek hóór nog hoe hy sê, Nee magtag, Trisa! Gee hier dat ek jou wys hoe skil mens ‘n aartappel. Dan het daardie papierdun, amper deurskynende skilletjie so heel gekrul tot die aartappel klaar was. As kinders het ons hom natuurlik aangemoedig om te skil en te skil, sodat ma slap tjips moet bak. Hy was ook die perskeskiller en appelkoos-oopbreker vir konfyt. En vetkoekbakker.
Van my susters onthhou hom vandag so:
“Op 80 jarige ouderdom het hy steeds blokraaisels ingevul, sonder ‘n woordeboek. Hy het beroerte gehad, wat sy regterhand erg aangetas het, en dit met sy linkerhand ingevul. Hy kom ewe goed links en regs skryf. Al het hy hoe gebewe, hy het dit steeds in sy netjiese skrif voltooi. En vlymskerp gebly, tot ‘n paar dae voor hy oorlede is.”
(Hierdie foto is op sy 80e verjaarsdag gehou, wat ‘n groot geleentheid was, en vir hom soos ‘n ‘bruilof’ gevoel het.)
“Sou wat wou gee om vandag saam met my pa, op sy 86ste verjaarsdag, tee te drink, te kuier te lag saam met die familie, en van my ma se groot verskeidenheid gebak te geniet. Hy het altyd die dag en al die gaste so geniet. Gelukkig het ons dit gedoen terwyl hy nog geleef het! Hy sou so trots gewees het op al sy kinders, skoonkinders, kleinkinders en agterkleinkinders.”
“Het nou net met my Ma gepraat. Sy is besig om soutskonsies te bak om haar besig te hou . Sy was so gewoond om te bak vir sy verjaardag- nou doen sy dit nog steeds…”
“Ek sit al heelweek met n traan in my oog….veral na donderdag se jag so naby sy verjaarsdag, hy sou dit so geniet het om saam te gaan!” (Broer wat jag) Hy het ook swepies gemaak tot op 79.
“En hy het heel naweek verjaar. En altyd gemaak of geskenke nie belanrik was nie, maar kon tog maar nie wag om dit sorgvuldig, stadig en met groot afwagting oop te maak nie.”
Ja, Pa. Dit was my standaard antwoord op alles wat hy gesê het, want mens het nie eintlik met hom gestry nie. En dan maar eintlik weer my gang gegaan, want hy het hom baie kwaai gehou, maar dis eers noudat ek terugkyk wat ek besef hy was glad nie kwaai nie. Wat hy wel was, was intelligent, belese met die mooiste sangstem – voorsinger in die kerk gewees al die jare, wat die Psalms ‘ingesit’ het voor die koms van die kerkorrel.
En nou is ek lus vir ‘n lemoen…
17 Vrydag Jun 2011
Om ‘n nuwe begin te maak is nie vir my ‘n vreemde konsep nie, ek het al verskeie nuwe beginne in my lewe gemaak, ten spyte van die lekker sagte voerings in my groewe, wat so lekker gemaklik lê.
‘n Nuwe huwelik.
Die omvergooi van alle sekuriteit wat betref beroep, pensioen en ‘n ‘veilige’ lewe, om ‘n nuwe lewe in Kleinmond te kom maak, sonder dat ons hoegenaamd ‘n idee gehad het hóé ons dit gaan doen.
Die verskuiwing van blog-platform is ‘n vulletjie gemeet teen vorige radikale verandering, maar vir my is dit nogal ingrypend.
LitNet is al deel van my lewe vandat Etienne van Heerden dit 12? jaar gelede begin het, en ek met ‘n dial-up my telefoonrekening opgejaag het. As MaanKind het ek baie vriende gemaak, en ek is dankbaar daaroor. Dit het my lewe verryk op maniere wat geen mens kan besef nie. Dit was vir my die natuurlike keuse toe ek begin blog het
As daar ander mense is wat nie so daaroor voel nie, dan is dit net dit – hulle eie persepsie. Dit voel vir my onnodig dat ek myself plesier ontneem omdat dit ander nie pas nie. Die afgelope ruk was daar baie dingetjies wat ek graag sou wou deel, maar ek kon nie. Ek wou soms ook kommentaar lewer, maar ek kon nie.
Mens doen dikwels dinge waaroor jy agterna spyt is, en ek is wel spyt dat ek al voorheen my blog uitgevee het. Ek het voorheen halfhartig op WordPress begin blog, maar my hart was nie juis daarin nie en ek het gesukkel met tegniese goedjies.
Ek is ook spyt dat ek onnodig mense gewantrou het, net soos wat ek mense te maklik vertrou het.
Ek is regtig jammer as ek op iemand se tone getrap het deur my Facebook vriendelys af te skaal.
Daar kom ‘n tyd in ‘n mens se lewe, wat dinge net skielik reg vóél, en dan is die verandering maklik. En reg. Dan is ‘n skuif maklik. Dankie dat julle plek maak vir my hier.
Kan ek nou asseblief aangaan met my werk (en my bloggery), noudat ek hierdie van my gemoed af het?
Hoe om jou verhouding te red in een sin
Miskien is HULLE reg…
13 Maandag Jun 2011
Op vakansie is ‘n mens rustiger, alles lyk en voel skoon en ‘n mens voel mos sommer gemoedelik.
Jy aanvaar dinge makliker. Jy aanvaar ook dat daar is tyd is om te kom, en ‘n tyd om te gaan.
Dis daar ook maklik om ‘n nuwe uitrusting uit te toets, of sommer net jou skoene uit te skop en jou voete in nuwe waters te waag. Ek gril bietjie vir kaalvoet, maar dalk, net dalk spoel die water my voete skoon.
En my gemoed. Want op hierdie oomblik voel ek net so effens besoedel, en het ek ‘n vakansie nodig.