Geskryf deur Diane-Gabrielle Tremblay
Samewerkende ruimtes het 'n innoverende manier geword om weg te werk van 'n sentrale kantoor sonder om noodwendig alleen tuis te wees. (Shutter)
Samewerkende ruimtes groei al 15 jaar in al die grootste stede in die wêreld. Maar wat maak hulle so gewild? Waarom en wanneer het hulle verskyn? Wie is hul lede?
Nuwe tegnologieë soos kunsmatige intelligensie en robotte lei werkgewers daartoe om die manier waarop hulle werk te heroorweeg. Terselfdertyd wil werkers meer outonomie en buigsaamheid hê. Baie het selfonderneming gekies om aan organisatoriese beperkinge te ontsnap en om te bepaal waar en wanneer hulle gaan werk.
Die aspirasies van werkers sowel as die verwagtinge van werkgewers het dus die afgelope paar jaar aansienlik verander. Baie werknemers wil van die huis af werk; ander wil buite die hoofkantoor van die maatskappy werk, maar saam met ander mense.
As 'n spesialis in mensehulpbronbestuur en sosiologie van werk, het ek die afgelope vyf jaar navorsing gedoen oor samewerkingsruimtes en het ek die belangrikste bronne van belangstelling en sukses van hierdie plekke geïdentifiseer.
'N Neutrale en oop plek
Samewerkingsareas, fab-laboratoriums en lewende laboratoriums word ook genoem derde plekke. Die Amerikaanse sosioloog Ray Oldenburg definieer hulle as werkplekke buite die kantoor of gewone werkplek, maar ook buite die huis, soos dikwels die geval is met telwerk.
'N Derde plek is neutraal (nie tuis of by die werkgewer se kantoor nie), oop vir almal, met gratis en onbeperkte toegang (veral ten opsigte van aktiwiteite). Dit behoort gesprekke en vergaderings te vergemaklik en moet ook vergaderlokale en ruimte bied vir koffiepouses, middagete en aandete. Ideaal gesproke moet die ruimte gereeld deur dieselfde gebruikers gebruik word.
Ruimtes vir mede-skepping
Die eerste samewerkingsruimte is in 2005 in San Francisco geskep om gebruikers in staat te stel om hul kreatiwiteit, innovasie en idees te ontwikkel. Die totale aantal werkruimtes oorskry nou 14,000. Sommige ruimtes verdwyn terwyl ander geskep word.
Die eerste samewerkingsruimte het in 2005 in die Silicon Valley in San Francisco verskyn. (Shutter)
'N Samewerkingsruimte stel gebruikers in staat om dieselfde plek te deel met die soort toerusting wat in 'n kantoor gevind kan word (kopieër, drukker, skandeerder). Werkers kan hierdie toerusting gebruik en uitgawes deel in ruil vir weeklikse of maandelikse huurfooie.
Kantore kan in 'n oop omgewing wees om kansvergaderings te vergemaklik. Dit word deur baie selfstandige werkers verkies, maar klein ondernemings of ondernemings verkies dikwels geslote kantore vir meer vertroulikheid. Albei soorte kantore kan in 'n samewerkingsruimte geleë wees, wat help om isolasie te verminder deur die teenwoordigheid van 'n kombuis of koffiehoek, waar werkers bymekaarkom.
Op hierdie manier het die samewerkingsruimte 'n innoverende oplossing geword vir die begeerte om weg te werk van 'n sentrale kantoor, sonder om noodwendig alleen tuis te wees. Dit is ook aantreklik vir selfstandige werkers wat verkies om in 'n ruimte te werk waar daar ander werkers is.
Die ideaal is dat 'n samewerkingsruimte die kosteverdeling of dienste aanbied. Dit moet ook 'n plek wees om idees en netwerk te deel en lede toe te laat om professionele samewerking te ontwikkel.
Sommige samewerkingsruimtes bring spesifieke kategorieë werkers bymekaar, in dieselfde sektor of met professionele skakels. Die beginsel van 'n samewerkende ruimte is om werkruimte te huur, wat bydra tot die vermindering van koste, maar ook om netwerk en ideesuitwisseling aan te moedig.
Om hierdie samewerking te ontwikkel, moet mense 'n gemeenskaplike belang vind om uitruil aan te moedig. Sommige ruimtes beklemtoon die nabyheid van missie of beroep (byvoorbeeld alle ondernemings in die sosiale ekonomie), wat die belangstelling en begeerte van lede om met mekaar saam te werk, kan verhoog.
Beplanners skep gedeelde plekke in samewerkende ruimtes met die doel om vergaderings aan te moedig. (Shutter)
Deur in dieselfde ruimte saam te werk, kan gebruikers gemeenskaplike oplossings vind om kennis te deel en 'n toenemend mededingende omgewing te ervaar. Alhoewel sommige selfstandige werkers verkies om alleen te werk, het hulle nog steeds mense om koffiepouses en middagete mee te deel, en soms idees en kontakte om hul aktiwiteite en uitruil te ondersteun.
Daar is nie altyd 'n eksplisiete strategie om interaksie aan te moedig nie, maar baie ruimtes het 'n fasiliteerder wie se taak juis is om te verseker dat mense mekaar leer ken en saamwerk aan projekte.
Ons navorsing onderstreep die belangrikheid van beskikbare finansiële, materiële en menslike hulpbronne, veral wat fasiliteringsbronne betref. 'N Ruimte wat sonder hierdie hulpbronne geskep word, is minder geneig om kennisdeling aan te moedig, samewerking en kan selfs probleme ondervind om te oorleef.
Samewerking het oor die hele wêreld gewild geraak, maar dit verwys na verskillende realiteite. Afhangend van die stad of streek waar dit voorkom, vind u inderdaad meer individue, selfstandige werkers, of inteendeel klein ondernemings of nuwe ondernemings, met verskillende doelstellings om daar op te stel.
Samewerkingsruimtes kan gebruik word deur mense wat 'n meer professionele sakeadres wil hê as 'n huis om hul kliënte te ontvang. Daarbenewens kan hulle dikwels 'n groot vergaderlokaal hê, wat 'n meer formele opset vir vergaderings bied.
sommige medewerkers mag 'n ruimte gebruik hoofsaaklik vir voordele soos vermindering van koste, die deel van menslike hulpbronne (administratiewe ondersteuning) of toerusting (drukker, fotokopieerder, vergaderlokale), of bloot vir gemak en dienste (gemeenskaplike kombuis, goeie koffiemaak, gemaklike banke en stoele) .
Vrees vir kompetisie
Dit kan soms moeilik wees om in dieselfde veld met kollegas te kommunikeer. Sommige mense beskou hierdie mense miskien as mededingers wat hul kliënte kan steel. Sommige samewerkingsruimtes weier om mense te aanvaar wat as mededingers van ander lede gesien kan word.
Samewerking geskied nie altyd in 'n samewerkende ruimte nie. Inderdaad, hoewel dit dikwels as 'n voordeel aangebied is, het geen studie tot dusver duidelik die voordeel van samewerkende ruimtes getoon om meer samewerking te bevorder nie. Dit moet nog gedokumenteer word.
In werklikheid lei fisiese nabyheid nie noodwendig tot professionele nabyheid nie, aangesien sommige mense verkies om in isolasie te werk. Ons het byvoorbeeld ruimtes waargeneem wat in 'n sektor wou spesialiseer, soos die sektor vir kulturele of sosiale ekonomie, maar dit het in werklikheid baie min of geen werkers op hierdie gebied nie.
Selfs al is die diskoers of doelstelling soms verskillend, akkommodeer die meeste bestuurders van samewerkingsruimtes alle kategorieë werkers. Onlangse studies het getoon dat daar sonder hierdie inklusiewe visie nie genoeg kliënte is om die ruimte aktief te hou nie, veral in klein dorpies of buite die stad.
'N Samewerkende ruimte kan kreatiwiteit, innovasie, inisiatief en 'n gevoel van behoort aan dieselfde gemeenskap stimuleer, maar dit is nie altyd die geval nie. In werklikheid lyk dit asof uitruilings en samewerking makliker is tussen selfstandige werkers as met werknemers van dieselfde onderneming, wat soms geneig is om by mekaar in 'n samewerkende ruimte te bly. Aan die ander kant kan uitruilings dikwels gehelp word deur die teenwoordigheid van 'n fasiliteerder.
Samewerkingsruimtes word dus gediversifiseer en skep geleenthede vir samewerking, maar ook sekere uitdagings (winsgewendheid, ontwikkeling van uitruilings). In elk geval is daar belangstelling in hierdie soort ruimte in alle groot stede ter wêreld en ook in baie klein streeksdorpe. Dit is duidelik 'n nuwe manier van werk, met die moontlikheid om uitruilings, samewerking en netwerk te bevorder.