Maagdenburg - Wikipedia
200,97 vk km
1 144/vk km
Maagdenburg (Duits: Magdeburg, Nederduits: Meideborg) is die administratiewe hoofstad en - naas Halle - ook die grootste stad van die Duitse deelstaat Sakse-Anhalt. Maagdenburg is die setel van sowel 'n Evangelies-Lutherse asook 'n Rooms-Katolieke biskop en beskik oor twee universiteite, die Otto-von-Guericke-universiteit en die Hochschule Magdeburg-Stendal.
Maagdenburg staan bekend vir sy beduidende historiese erfenis - hier was onder meer die palts van Otto I geleë - die eerste keiser van die Heilige Romeinse Ryk wat vanaf 962 geregeer het. Die eerste historiese verwysing na Maagdenburg dateer uit die jaar 805. Die destydse stadsnaam Magadoburg het waarskynlik "magtige burg" beteken, alhoewel die huidige Duitse naam Magdeburg reeds sedert die Middeleeue as "Maagde-" of "Jonkvroueburg" geïnterpreteer is.
Maagdenburg is aan die middelloop van die Elberivier en aan die oostelike kant van die Maagdenburgse Börde, die vrugbare sentrale landskap van die deelstaat Sakse-Anhalt, geleë. Die meeste stadswyke is aan die westelike rivieroewer geleë. Maagdenburg is een van min stede in die Noord-Duitse Laagvlakte wat op rotsige grond ontstaan het. Sommige dele van die stadsgebied lê op 'n lang eiland in die Elbe en aan sy oostelike oewer.
Die beduidendste stede in die omgewing is Wolfsburg (sowat 64 kilometer noordwes van Maagdenburg), Braunschweig (sowat 75 kilometer wes) en Potsdam (sowat 105 kilometer oos van Maagdenburg). Berlyn is 105 kilometer oos van Maagdenburg geleë.
Die oudste argeologiese vondste van vuisstene dateer uit die vroeë Saale-ystydperk van sowat 150 000 jaar gelede. Die eerste permanente menslike nedersettings in die gebied van die huidige Maagdenburg het in die laat Weichsel-ystydperk omstreeks 15 000 v.C. ontstaan. Die gebied is gedurende die Neolithiese Lynebandkeramiek-tydperk omstreeks 5 400 v.C. deur stamme van die Donaulandse Beskawing bewoon. Hierdie vroeë bewoners het voordeel getrek uit die vrugbare grond in die gebied (wat hoofsaaklik uit loess bestaan) en die nabyheid van bosgebiede en water, terwyl die westelike Elbeoewer 'n beskerming teen vloedwater gebied het.
Die eerste verwysing na Maagdenburg, wat destyds as Magadoburg bekend gestaan het, dateer uit die jaar 805. Die plek was destyds 'n Frankiese voorpos en sentrum van die slawehandel. Die handel is in opdrag van Karel die Grote deur 'n Frankiese amptenaar beheer.
Heinrich I het Maagdenburg in 919 teen die Hongare en Slawe versterk, alhoewel met die Slawiese bevolking oos van die Elberivier handel gedryf is. Die Slawe-inval van die jare 923 en 924 was net een in 'n reeks aanvalle waartydens die grenspos verwoes is. In 929 het Heinrich I die huwelik van sy seun Otto I die Grote met Editha, die dogter van Edward die Ouere van Engeland, georganiseer. Editha het Maagdenburg as sogenaamde "môregawe" (of geskenk ná die bruidsnag) ontvang. Die handelspos is tydens die heerskappy van Otto I vernietig en omstreeks 936 herstig om onder meer as keiserpalts gedien. In die volgende jaar is 'n Benediktyne-klooster gestig.
Otto I en sy eggenote Editha land naby Maagdenburg
In 937 is 'n ryksvergadering in Maagdenburg gehou waaraan twee aartsbiskoppe, agt biskoppe en die hoogste wêreldlike waardigheidsbekleërs deelgeneem het. Die Mauritius- of Moritzklooster is in dieselfde periode ter ere van Sint Mauritius gestig.
In 946 is koningin Editha ná haar afsterwe in die kloosterkerk (die latere Maagdenburgse katedraal) ter ruste gelê. Otto het daarna met Adelheid van Italië getrou wat 'n sterk invloed op die plaaslike boukuns uitgeoefen het. Otto die Grote en Adelheid is in 962 met die keiserkroon van die Heilige Romeinse Ryk gekroon.
Tydens die sinode van Ravenna is Maagdenburg in 968 tot aartsbisdom verhef, terwyl Adalbert van Maagdenburg as Sint Adalbert, apostel van die Slawe, erken is. Die aarts