Afrikaans: Die doel met hierdie navorsmg was om 'n leemte in die historiografie van die Kongregasionalistiese Kerk vul met betrekking tot die werk wat deur die kerkgenootskap in Noordwes-Kaap gedoen is. Die Nederduitse Gereformeerde Kerk was die eerste kerkgenootskap wat sendingwerk ender die inheemse inwoners in die area in die 1870s onderneem het. 'n Wetenskaplike verhandeling waarin die werk van die betrokke kerkgenootskap aldaar gedek is, het neerslag gevind in die M.Th. verhandeling van ds. J.A.J. Steenkamp. Die verhandeling is deur die Universiteit van Stellenbosch in 1953 aanvaar en is getitleld, Die Christelike sending fangs die benede Oranje met besondere verwysing na die werk van die NG. Kerk in Korannaland. Behalwe hierdie werk is daar 'n paar gedenk-brosjures gepubliseer waarin die geskiedenis van die werk wat deur die N.G. Sendingkerk en die Congregational Kerk gedoen is, gereflekteer word. Die een, geskryf deur ds. D.H. De Villiers getiteld, Ebenhaeser, 1875 - 1950 is gedoen met die oog op die viering van die 75e herdenking van die werk van die N.G. Sendinggemeente te Upington en die omgewing daar. Die ander een, geskryf deur eerw. S. Damon is getiteld Die verhaal van vyftig jaar van Congregational Kerk werk (sic) in die Noordweste, 1903 - 1952. Albei werke is geskryf in populere trant en is bedoel vir die gewone lidmaat. Daarenbowe is daar nog die ongepubliseerde outobiografie van eerw. Damon getiteld Lewenservaringe van eerw. Saul Damon oar die afgelope eeu. Dit het saamgeval met die viering van sy 1 OOe verjaarsdag en bevat sy gedenkskrifte. Nietemin, nie een van hierdie is wetenskaplike werke nie. Derhalwe, by ontstentenis van 'n wetenskaplike studie oor die toetrede en werk van die Congregational Kerk in die benede Oranjerivier is hierdie navorsing 'n beskeie poging om die betrokkenheid en bydrae van die Congregational Kerk in daardie omgewing tussen 1902 en 1952 uit te lig. Onderwerpe wat in die studie gedek word, sluit in die skeuring in die N.G. Sendinggemeente te Upington aan die begin van die 20e eeu; die toetrede van die Congregational Kerk; sy vestiging en bydrae tot die opheffing van die gemeenskap in. Nadat die gebied oopgestel is, het ander kerkgenootskappe inbeweeg wat onderlinge samewerking veral op die vlak van die onderwys moontlik gemaak het. Krediet is gegee aan die Congregational kerk en hul leraar, eerw. Saul Damon vir die stigting van die eerste sekondere skool vir anders-kleuriges te Upington in 1943. Die ekonomies depressiewe situasie wat sedert die dertigerjare in die land geheers het, het werkloosheid met die gepaardgaande lyding meegebring. Die Congregational kerk het in hierdie omstandighede uitgereik na sy lidmate wat nadelig daardeur getref is. Die plase wat deur die Upington kerk langs die Oranjerivier naby Keimoes aangekoop is, is in nedersettings omskep. Daar kon die lidmate wat 'n belangstelling in landbou gehad het erwe huur en langs hierdie weg weer 'n bestaan voer. Andere wat dakloos was kon as huurders op die nedersettings gevestig word. Hoewel die omgewing betreklik ver verwyder is van die grater sentra, is <lit nie onaangetas gelaat deur verwikkelings wat elders in die land plaasgevind het nie. 'n Goeie voorbeeld is die 'Onstuimige Veertigerjare' soos hierdie tydperk in die studie getipeer word. Die skepping deur die Regering van die dag van 'n Kleurling Adviserende Raad in 1943 het groot verdeeldheid binne die geledere van die gemeenskap teweeggebring. Sommige het dit totaal verwerp terwyl andere bereid was om dit 'n kans te gee. Twee vooraanstaande lede van die Upington Congregational kerk het benoeming op die Raad aanvaar, t.w. die leraar, eerw. Damon en die tesourier, mnr A.J. Ferreira. Dit het egter nie ontaard tot openbare vyandskap soos <lit die geval in antler dele van die land was nie. Nog 'n verwikkeling in die dertigerjare was Kerkeenheidgesprekke onder die Congregational, Metodiste en Presbiteriaanse kerkgenootskappe. Die plaaslike kerke in die Gordonia en Kenhardt distrikte is ook gevra om hul standpunt oor die aangeleentheid te stel. Hul reaksie was hoofsaaklik negatief wat tot 'n mate toegeskryf kan word aan die feit dat daar geen Presbiteriaanse teenwoordigheid in die omgewing was nie. Uiteindelik het die verwagte kerkeenheid nie gerealiseer nie. Vir meer as veertig jaar het die Congregational gemeentes as 'n groep geopereer onder een leraar. Mettertyd het die besef egter posgevat dat die situasie onhoudbaar word. Die proeflopie in die vroee veertigerjare om 'n hulp-leraar daar te vestig, het nie die gewenste vrugte afgewerp nie. Die alternatief was desentralisasie en toe dit in 1946 sy beslag gekry het, het dit uiteindelik as beste lewensvatbare opsie geblyk. Met kerkuitbreiding is daar reeds in die dertigjare begin toe Prieska as buitewyk van Upington ontwikkel het. Werk onder die Afrikane oftewel die swart deel van die gemeenskap kan ook as kerkuitbreiding gesien word. Die groep het bande met die Upington gemeente in die laat twintigerjare verbreek. In 1935 het eerw. Damon egter die groep oorreed om weer by die Congregational kerkgenootskap in te skakel. Hoewel die gemeente as 'n afsonderlike plaaslike gemeente gefungeer het, is hulle altyd deur die Upington kerk se leraar bedien. Die ontwikkeling van buitewyke deur Upington, Keimoes en Kenhardt kerke soms ver buite die grense van die moeder-gemeentes kan as 'n vorm van kerkuitbreiding gesien word. Deur hierdie buitewyke is daar 'n Congregational teenwoordigheid gevestig wat met verloop van tyd tot selfstandige plaaslike kerke kon ontwikkel. Hoewel die navorsmg slegs die eerste vyftig jaar van die Congregational Kerk se werk in Noordwes-Kaap dek, is die hoop dat dit as aansporing sal <lien vir andere om die tydperk na 1952 na te vors.