Dus, gemeente, as mens hierdie praktyk van nagmaalsmyding aan die Bybel toets, kom jy al gou agter dat dit nie die toets van die Bybel deurstaan nie.
Verstaan u dus die bedoeling van ons Heiland? Hoe Hy die nagmaal ingestel het? Hy wil juis dat ons gereeld nagmaal vier, omdat ons so dikwels kleingelowig is, omdat ons so dikwels twyfel. Dit is sy bedoeling. Die nagmaal is nie om te wys wie se geloof op standaard is nie. Die nagmaal is ‘n instrument om ons geloof te versterk. Om die dowwe lamppit nie uit te blus nie. Om die geknakte riet nie te verbreek nie (Jes 42:3). Maak daarom gebruik van sy uitnodiging aan tafel. Bly gehoorsaam aan sy bevel om te vier.
Waar nagmaalsmyding gelukkig weining in ons kerk voorkom, is dit met nagmaalsoutomatisme helaas wel die geval. Een van die belangrikste oorsake vir nagmaalsoutomatisme is sosiale druk. As u vir ‘n oomblik terugdink aan die gedeelte wat ons gelees het, was dit ook die geval. Judas, hoewel hy in sonde en ongeloof geleef het, het tog saam die nagmaal gevier. Ons het gelees dat hy kort daarvoor sy Heiland verraai het. En nou het hy ‘n geskikte geleentheid gesoek om Jesus oor te lewer. Daarom dat Jesus die plek waar Hy met sy dissipels die nagmaal sou vier, so lank moontlik vir hulle verborge gehou het. Judas het naamlik ‘n eensame plek gesoek om sy Heiland te kon oorlewer. ‘n Plek waar die skare dit nie sou agterkom nie. Maar Jesus het gesorg dat Hy nie voortydig uitgelewer sou word nie. Hy het naamlik nog een belangrike ding gehad om te doen saam met sy dissipels. Dit was die instelling van die nagmaal. Hierdie taak moes Hy nog doen. Eers daarna het Hy Homself beskikbaar gestel om oorgelewer te word, daardie nag, na die maaltyd. Maar goed, Judas het gewoon saam met die groep die pasga gevier. Hy wou nie afwesig wees nie. Want dan sou die res van die dissipels vermoed dat daar iets met hom aan die hand was. Daarom het hy homself as ‘n huigelaar gedra en gewoon meegedoen. Ook hy het, soos gebruiklik in daardie tyd, neergelê aan tafel.
Ons Heiland was egter nie onkant betrap nie. Sy maaltyd is nie bestem vir huigelaars nie, en dit het Hy toe ook goed duidelik gemaak, met die woorde: Wee die mens, deur wie Ek verraai word. In ander woorde kan mens sê:
Maar dit is dus die punt. Wie te vriendskaplik raak met wat sondig is, speel met vuur. Want dit is nou eenmaal die aard, die werking van sonde. Dit is verslawend, en jy raak daarin verstrik. Die verslawing trek die bande steeds stywer, totdat jy self nie meer loskom nie. Wie dus self nie meer in staat is om sy sonde agter hom te laat nie, hy leef in sonde. Hy mag nie aan die nagmaal nie.
Tensy, en dit is ‘n baie belangrike tensy, tensy daardie persoon hulp soek. In hierdie woordjie tensy hoor ons die Evangelie! Aan die nagmaal sit naamlik slegs sondaars. Maar dit is nie sondaars wat moed opgegee het nie. As jy self nie van die drank af kom nie, dan is jy verplig om hulp te soek. Daardeur gee jy te kenne, al het jy hoe verstrik geraak, dat jy tog wil stry teen dit wat verkeerd is. Christus wil juis dat ons die hulpmiddele aangryp wat daar is. Wie dit nie doen nie, mag nie in die hede aan die nagmaal nie. Hy neem dan deel tot sy eie oordeel. Tensy, tensy daar hulp gevra word. Dit is nie voldoende om vergewing te vra vir die sonde wat jy gedoen het, maar in jou hart weet jy dat jy die volgende dag maar weer dieselfde gaan doen. Christus wil die sonde uitban. As iemand self nie van sy sonde kan afkom nie, en ook al duur die hulpverlening lank om daarvan af te kom, dan word daar wel die goeie stryd gevoer. Wie opreg stry teen die sonde, word aan tafel geroep. Wie nie bereid meer is om teen die sonde te stry nie, bring ‘n oordeel oor homself. Ek het nou steeds een voorbeeld genoem. Maar daar is natuurlik meer.
Dit geld vir jou verhouding met ander, leef jy in ‘n onopgeloste konflik met ander? Dit geld vir die verhouding in die huwelik. Die geld vir die verhouding met kinders. Die verhouding met ouers. Die manier hoe jy jou beroep uitoefen. Die sondige kante van jou karakter. Ensovoorts, ensovoorts. Christus, die Hoof, wil nie dat sy liggaam die sonde gedoog nie.Ons kan moedeloos raak, ons kan die gevoel hê dat ons die sonde nooit sal kan oorwin nie, dat mens maar net besig is om water uit die see te skep. Maar dan geld des te meer: wie self nie kans sien nie, moet hulp vra. Christus bied hulp. Hy gee sy Gees om in jou sondige lewe reinigend te werk. Hy gee ander om jou te help. In die kerk, die ouderling, diaken, predikant, mede-broer of –suster. Familie, dokters, terapeute, noem maar op. Christus wil dat die sonde ter sprake kom. In die goeie sin van die woord. Dus nie dat daar oor die sonde geskinder word nie. Wie dit doen, moet ook homself van die nagmaal onthou. Maar, dat die sonde bely word. Bely met die doel om vooruitgang te boek in die stryd teen die sonde.
Nagmaalsmyding kom onder ons nie werklik voor nie. Gelukkig maar. Laat ons die regte perspektief op hierdie fees hou. Maar dalk kom onthouding van die nagmaal by ons soms te min voor. Sou dit daarop dui dat ons ‘n wapenstilstand met die sonde gesluit het? Met ons sondige geaardheid? Met die sondige wêreld? Dat wêreldgelykvormigheid al deur die agterdeur in ons lewe ingekom het?
Danksy die Heidelbergse Kategismus het ons die afgelope weke indringend na die nagmaal gekyk. Laat hierdie fees, wat ons elke tweede maand vier, nie ‘n leë tradisie onder ons word nie. Ons kry dit as ‘n waardevolle geskenk van Christus, wat dit ingestel het vir ons, swak en sondige mense. Mag die viering daarvan ons elke keer weer vul met met die dankbare wete dat al ons skuld vergewe is. Mag die viering ons ook vul met krag en moed, ja met sy Heilige Gees, om meer en meer aan Hom gelyk te word.