Aggressie van honde en hormone - teenwoordig Lees Meer
Hoof teenwoordig Aggressie van honde en hormone
Aggressie van honde en hormone
Hormone soos oksitosien en vasopressien speel blykbaar 'n baie belangrike rol in die teenwoordigheid of afwesigheid van aggressie by honde.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Ana Diaz Maqueda op 09 Mei 2020.
Laaste opdatering: 09 Mei 2020
Hond aggressie veronderstel 'n ernstige probleem vir openbare gesondheid en dierewelsyn, veral in die gevalle waar die hond kom byt. Agressies deur honde teenoor ander honde (of selfs teenoor mense) is een van die belangrikste redes waarom hierdie diere in hondehokke of skuilings beland.
Volgens data, die waarskynlikste slagoffers van hondebyte is jong kinders minder as vyf jaar. Studies dui daarop dat die gebrek aan erkenning van hondetaal by die baba die hoofrede vir hierdie gebeurtenisse is.
Kinders, byvoorbeeld, as hulle 'n hond sien wat sy tande wys ('n duidelike teken van bedreiging by canids), sien hulle dit as 'n glimlag en hou nie op om te nader nie.
Nietemin, aggressie by honde gaan verder as aanvalle op mense. Hier wys ons u die hormonale belangrikheid in hierdie proses.
Meer testosteroon, meer aggressiwiteit?
By baie geleenthede, veral by manlike honde, kies voogde sterilisasie om testosteroonvlakke te verlaag en aggressiwiteit te vermy. Nietemin, navorsing met gesteriliseerde honde toon dat aggressiwiteit nie afneem nie. Die duidelikste gedrag wat waargeneem word na kastrasie by mans, is die stop van die soektog na wyfies.
Ons weet dat die gedrag van die hond bemiddel word deur verskeie faktore soos genetika, die opvoeding wat hulle ontvang het en natuurlik hul ervarings. Ten spyte hiervan weet ons baie min oor die oorsprong van aggressiwiteit by honde.
Om hierdie rede het 'n groep wetenskaplikes van die Universiteit van Arizona saam met ander universiteite 'n studie uitgevoer met hierdie diere met die doel toets die funksie en konsentrasie van ander hormone, anders as testosteroon, om meer te wete te kom oor hierdie hondgedrag.
Oksitosien, die affektiewe hormoon
In die eksperiment wat ons hierbo genoem het en waarna ons in hierdie rigting sal verwys, een van die hormonale vlakke wat gemeet is, was oksitosien.
Hierdie hormoon is verantwoordelik vir affiliatiewe en affektiewe gedrag. Dit word byvoorbeeld in groot dosisse geproduseer na paring by diere wat dikwels gepaar word of tydens bevalling en laktasie, sodat die moeder en die kalf 'n sterk band skep. Daarbenewens is 'n ander funksie van oksitosien die vermindering van spanning en angs.
Tydens die studie is honde met 'n vorige geskiedenis van aanranding op mense en ander honde, en ander wat nog nooit iemand aangerand het nie, gekies.
Bloedmonsters is versamel voor en nadat die honde deur verskillende toetse gelei is, soos om 'n ander onbekende hond of persoon waar te neem.
Die resultate in oksitosienvlakke toon geen beduidende verskille tussen sommige honde en ander nie voor en na die verskillende toetse.
Vasopressin en die rol daarvan in hond aggressie
Tot die tyd van die eksperiment was die rol van vasopressien by honde nog nooit bestudeer nie. Studies is egter met ander spesies soogdiere uitgevoer. In hulle is gewys dat vasopressien speel 'n belangrike rol in aggressiwiteit teenoor onbekende individue.
'N Menslike studie het byvoorbeeld getoon dat mans wat 'n dosis vasopressien gekry het, dit moeilik vind om die vriendelike gebare van vreemdelinge te waardeer. Die data wys ons dat daar blykbaar is 'n duidelike verband tussen vasopressien en aggressiwiteit.
As ons teruggaan na die aanvanklike studie, met betrekking tot vasopressien en honde met 'n aggressiewe geskiedenis en nie-aggressiewe honde, was die resultate anders as dié wat verkry is deur oksitosien te meet:
Honde met 'n aggressiewe geskiedenis wat ook tydens die eksperiment grom, blaf en meer aanval, het 'n baie hoër totale vasopressienvlakke gehad daardie nie -aggressiewe honde.
Hierdie resultate toon dat daar 'n duidelike verband is tussen honde -aanvalle en hul vasopressienvlakke.
Hormonale vlakke by hulphonde
Die navorsing het baie verder gegaan, en toe die tyd kom, is besluit om dit uit te voer dieselfde eksperimente met hulp- of terapiehonde. Sommige van hulle het reeds as sodanig gedien, maar ander was slegs kandidate.
In hierdie geval ja, daar was 'n groot verskil in honde met betrekking tot oksitosien. Honde wat al dekades lank geteel is om mense te ondersteun, is oneindig meer toegewyd en minder aggressief as honde wat as troeteldiere aangehou word. Hulle het ook nie 'n hoë konsentrasie vrye vasopressien getoon na blootstelling aan die toetse nie.
Ter afsluiting toon hierdie studie ons hoe ander hormone as androgeen speel 'n fundamentele rol in hondelikheid of aggressiwiteit. Boonop toon soortgelyke studies wat by perde uitgevoer is, dat die perde wat werklik 'n gemaklike en kalm temperament het, hoë oksitosienvlakke het.