Dit word lente hier, maar daar is min blomme. Alles het vanjaar swaargekry weens die strawwe winter, bolle het seker doodgevries. Die paadjie hoofkantoor toe gaan deur duimhoogte jong graan, wit en blou wolke jaag hulle skaduwees al oor die landerye en op die horison wei resiesperde. ‘n Lieflike oop semi-sonskyndag. Tussen al die kontrakte wat ons teken is daar ‘n uurtjie vry en stap ek die heuwels in. In die verte woer die windopwekkers.
As die eerste bolle begin opkom is dit lente. So werk dit in my kop, al is daar nog sneeu op die grond. In werklikheid het ons lankal nie meer sneeu nie en dagtemperature het gestyg tot 11 °C vandag. As jy gewoond was aan 4 grade is 11 sommer baie lekker, veral as die son so ‘n bietjie sy gesig kom wys. Vanoggend staan daar ‘n klein kolletjie krokusse in die tuin, en die affodille begin al so ‘n bietjie geel deurslaan. ‘n Mens kan sommer voel hoe die optimisme in jou opspring.
Hierdie hond moet mak gemaak word. As jy hom dan nie van jou werf af kan verwilder nie moet hy te minste maniere geleer word.
Vir meeste van ons is dit maar net ‘n hond. Canis lupus familiaris. ‘n Makgemaakte en oor millenia geteelde afstammeling van die wolf. Jy kan hom maak sit in die hoek en wag vir sy kos. Jy kan hom (spreekwoordelik) met ‘n stok slaan of in die ribbes skop. Jy kan die een miljoen kerskrag soeklig op hom skyn en hom in sy spore laat vries. As jy wil kan jy hom laat voertsek, of dalk rasionaliseer soos samuhr, met sy aweregse humorsin.
Dan is daar my geliefdes wat nie kon opstaan nie, naby vriende wat in sak en as bly lewe, wat hierdie hond nie van die deur af kan wegjaag nie.