U grootjie skryf in haar joernaal dat die jaar 1900 vir haar ’n verskriklike jaar was. Haar lieflingkleinseun, prins Christian Victor, het tydens die Anglo-Boereoorlog aan maagkoors gesterf.
U grootouma het ’n besondere betrokkenheid by die Anglo-Boereoorlog gehad. Vir Kersfees 1900 het sy 100 000 blikkies met sjokolade aan haar soldate gestuur. Sy het self agt serpe gehekel wat aan die veelsydigste soldate wat aan die Suid-Afrikaanse veldtog deelgeneem het, gegee is.
My oumagrootjie Hester se storie is ’n storie oor wat toe werklik in Suid-Afrika aan die gang was – stories wat waarskynlik nie aan u grootouma vertel is nie.
U staan egter buite die konteks van u grootjie se tye. U kan sien wat met my oumagrootjie gebeur het. Al is dit net vir ’n oomblik kan u uself indink hoe dit moes voel om as banneling na Ceylon toe gestuur te word terwyl u eggenote en u kinders in ’n konsentrasiekamp moes wees waar u seuntjie, George, met die woorde, “Ek is honger”, op sy lippies sterf en die vrees bestaan dat klein Charlotte ook in die kamp kan sterf.
Die vraag is hoekom die hele debat oor die Anglo-Boereoorlog steeds relevant is vir Brittanje en Suid-Afrika.
In Suid-Afrika stoei ons steeds met die vraag oor hoe ’n postkoloniale land lyk. Hierdie debat kan egter nie gevoer word sonder ’n behoorlike begrip van die tydperk van Britse kolonialisasie en die invloed daarvan op die Afrikaner-psige nie.
Ironies genoeg was Afrikaners die stam in Afrika wat ’n antikoloniale oorlog gewen en ’n baie duur prys daarvoor in ’n tweede oorlog betaal het. As ’n direkte gevolg daarvan het ’n “nooit-weer-gevoel-sindroom” onder Afrikaners posgevat wat weer ’n invloed gehad het op die regverdiging van apartheid.
Ek en u is albei deel van postkoloniale geslagte. Ons kan terugkyk op die geskiedenis en begrip vir mekaar hê.
Ek wil nie ’n verskoning hê nie. My oumagrootjie se mense het deur innerlike krag uit die smart van die oorlog opgestaan.
Teen hierdie agtergrond wil ek u nooi om Suid-Afrika saam met u gesin te besoek. Kom ons toon onderlinge begrip vir mekaar se geskiedenis binne ’n postkoloniale konteks en debat oor dekolonisasie.
Kom besoek die graf van u grootoom, Christian Victor, en gaan lê ’n krans daar. Ek sal ook ’n krans daar lê. Kom besoek ook die graffie van my grootoom, Petrus, in die Irene-konsentrasiekamp en lê ’n krans daar. Ek sal dit ook doen. Kom ons besoek saam met die Seko-familie die grafte van hul familielede in Bloemfontein en lê ook daar kranse.
Die volle verhaal van die ABO , en die omvang daarvan is nog nie ten volle verwerk in ons volksgemoed nie. As jy die talle verwaarloosde kindergraffies by Bethulie sien en jy weet hulle lê daar net sodat die geldsakke van die Randlords ( Duitse Jode) gevul kan word, dan kan jy iets van Hitler se haat vir die Jode verstaan.
Gelukkig is daai brief nie namens my gestuur nie en ook nie namens die Boervolk nie. Dit gaan as niks anders gesien word as n tee partytjie om te kesel oor die verlede, niks meer of minder nie.
“Daar is talle foutiewe inligting in die verklaring,” het ŉ woordvoerder vir Emirates gesê. “Die boodskap lui dat die maatskappy sy 70ste verjaarsdag vier en daarom gratis kaartjies weggee, terwyl die maatskappy in werklikheid eers in 1985 gestig is. Daarbenewens het Emirates eers in 1994 vlugte na Suid-Afrika ingestel.”