Soms is dit nuttig om jouself te vra: Wat kry ek deur voort te gaan met die verloop van aksie wat ek neem, en wat kan ek wen deur 'n alternatiewe handeling te kies?
So dikwels vind ons onsself op 'n daad van aksie wat vereis dat ons met 'n ander stry totdat een van ons weggeval of gekuier word en die ander party die trotse wenner kan verklaar. Maar hoe kom ons tot die punt om sulke geweld in ons gesprekke te pleeg? Ek stel voor dat ons op daardie stadium vir een rede aankom: in die hitte van 'n gegewe hoë-energie oomblik het ons versuim om 'n gevoel van bewustheid te hou oor wie ons is en waarom ons met ander mense kommunikeer.
Mindfulness nooi ons om te sien en waardeer wie ons is voor ons laat die seine toe dat 'n hangende konflik blyk te vorm om ons gretig in reaktiewe weerstand te dryf na wat iemand anders sê, voel of doen. Sonder bewustheid dryf die innerlike gedagtestrein ons. Met aandag word ons ons eie innerlike bestuurder.
Waarom staak ons ​​so onbewustelik in die geveg, selfs al wil ons nie meer met ander mense veg nie? Dit help om te verstaan ​​dit is nie regtig ons skuld nie. Van die oomblik dat ons eksterne seine begin ontvang dat iemand ons uitdaag, is daar 'n gevoel van self verbonde aan die idee van 'n hangende uitdaging, sodat ons die situasie interpreteer om te beteken dat 'n ander by ons kom, in plaas van om 'n gedagte te bevraagteken. of aksie wat ons voorgestel het. Die impuls om onsself te verdedig en as beskou te word reg, triggers 'n Pavlovian-reaktiwiteit wat ons reaksies baie vinniger stimuleer as wat ons nuutgevolg begeer om in al ons transaksies aandag te gee.
Hoëspoedpaaie van Gewone Gedagtes
Ons weet dat elektriese impulse vinniger beweeg langs die pad van die minste weerstand; Ons weet ook dat gedagtes deur ons brein vloei in die vorm van elektriese seine wat hoofsaaklik langs voorheen gevestigde en versterkte neurale bane beweeg. Ons kan dan verstaan ​​hoekom die paaie waarlangs ons al lankal die seine meegemaak het om oor en oor en oor te reis, dien as hoëspoed spoorweë waarlangs gedagte strome kan hardloop om 'n reaktiewe eindspel byna oombliklik te aktiveer-baie vinniger as wat dit sou neem om te reageer as ons 'n selfbewuste oomblik geneem het om ons aandag te vestig op wat ons werklik in die oomblik vir onsself wil skep.
Ons hoogste spoedroetes lei ons tot ons mees herhalende, dus mees onbewustelike gedrag, en bring ons uit om dieselfde ou antwoorde uit te voer wat ons al talle kere opgetree het. En aangesien wen / verloor reaksies deur ons eie samelewing diep deur ons gekondisioneer is - waardeer sukses en misluk, belonings wen en straf verloor - ons moet nie verbaas voel dat wanneer ons inkomende seine van 'n dreigende geveg ontvang nie , soos die weerlig van beligting, word outomaties deur die hoëspoed-spoorweg gehardloop wat ons reguit na die oorlog lei.
Omgekeerd leer die samelewing ons nie om innerlike vreugde-genade te waardeer nie - as 'n nuttige manier om te wees, sodat enige neurale bane wat ons kon lei om meer vreedsame keuses te maak, nie baie diep in ons brein verbrand is nie. Ons neurale paadjies wat tot vrede lei, is soos handkarreine wat werklike pogings vereis om te reis.
Die skep van paaie van vrede met aandag
Wat kan ons doen om ons hoëspoedroetes aan te moedig wat daartoe lei dat geweld versleg, omdat ons nie meer geweld wil beoefen sonder ons bewuste toestemming nie? Wat kan ons doen om ons landelike paaie van vrede in hoë verkeer, hoë spoedrails te omskep? Ek wens ek kon 'n eenvoudige en vinnige oplossing bied, maar ek het nie 'n maklike oplossing gevind nie.
Om gekondisioneerde reaktiwiteit te elimineer ten gunste van die vryheid wat voortspruit uit ware responsiwiteit, vereis dat ons gefokusde bewustheid behou, wat inspanning verg, sodat ons kan leer om die PAUSE-knoppie te druk voordat die bekende eksterne seine te ver van die hoëspoedrail beweeg vir ons bel hulle terug.
Net soos dit jare geduur het vir hierdie hoë spoed innerlike rails om self te konstrueer, sal dit tyd neem dat hulle in verval van ons bewuste, konsekwente verwaarlosing val. En hoe sterker ons eksterne seine, des te meer waarskynlik word dit dat ons in die energie van die oomblik vasgevang word en ons sien nie dat ons trein die stasie verlaat het totdat ons reaksie die wêreld tref nie en ons wakker word aan die bloedbad. Ek het net geskep.
Dit is goed. Ons kan nie 'n viool optel nie en oornag 'n virtuoos word. Ons kan ook nie die pad van bewustheid kies en Boeddha oornag word nie. Soos 'n alkoholis, kan ons net ons verbintenis omhels om onbewustelik op 'n oomblik onbewustelik te reageer, eendag op 'n slag, en onsself vergewe as ons die geleentheid misloop om die reis te kanselleer voordat die trein die stasie verlaat.
Ons kan op enige oomblik wakker word, en selfs al is ons gedagte-trein reeds aan die gang, raak die remme. Die lewe het ons die voordeel gegee van 'n tydsverloop tussen die geboorte van 'n gedagte en die betrokkenheid van ons biologiese reaksie stelsel, sodat ons kan leer hoe om die denke te bemeester soos ons volwasse is.
Sonder daardie tydstorting sal ons allerhande skade in ons onkunde veroorsaak om te dink; Daarmee word ons hoofsaaklik gebuffer van die ergste van ons eie impulse. Hierdie tydsverlies blyk egter vir ons korter te word, wat beteken die lewe wil hê ons moet dit so vinnig as moontlik uitvind. Omdat ons gereedskap vir vernietiging sterker word teen die dag, ook ons ​​behoefte om ten volle verantwoordelik te wees vir wat ons in die wêreld skep, word steeds meer dringend.
Om ons lot van ware meesterskap te versier
Ek glo in die lot wat die skepping bied, bied al sy lewende potensiaal. Ek glo dat ons kan kies om ons lot te omhels - of ons kan wegdraai van die werk wat nodig is om te bereik waar ons genooi is om te gaan. Ek glo dat ons lot so lyk: Een fyn dag, nie te ver in die toekoms nie, sal ons spesie so meesterlik gewees het om die denkwêreld te navigeer dat ons skielik al die ou, hoëspoedse spoorweë sal besef lei ons onbewustelik in patroonreaksies van geweld verdwyn. En ons sal besef dat ware bemeestering, in teenstelling met ons vorige stryd om bekwaamheid te verkry deur volgehoue ​​moeite, gedefinieer kan word as die oomblik dat ons so 'n praktyk beliggaam, hoef ons nie meer te dink oor hoe om dit meer te beoefen nie.
We is dit
Ek glo dit is wat bedoel word om Christusbewussyn, of Boeddha-natuur te illustreer, om so volledig en wakker te wees in elke oomblik dat daar geen gedagtegang in ons eie gedagtes is nie. ooit verlaat die stasie om 'n reaktiewe agenda na te streef sonder ons toestemming. Ek glo dat ons die krag het om hierdie lot te bereik. Ons moet net wil Dit is meer as wat ons wil bly in die beperkinge om gedink te word.
© Mei 11, 2017. Kopiereg deur Eileen Workman.
Herdruk met toestemming van die skrywer blog.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Die keuse van ons lot deur 'n nuwe kursus van aksie te kies