Die Achilles-hak gedek deur #Macron #Beirut-triomf - EU verslaggewer
Franse president Emmanuel Macron (Foto) 'n held verwelkom in Beiroet, deur die strate geloop en die slagoffers van die ontploffing van verlede week omhels soos geen Libanese leier kon droom om te doen nie. Gekonfronteer met die pleidooie van 'n desperate bevolking, is Macron selfs in die bisarre posisie geplaas om voorstelle om Libanon onder Franse mandaat te herwin, soos dit was tussen die twee wêreldoorloë van die vorige eeu, beleefd te verwerp, skryf internasionaal politieke strateeg George Ajjan.
Terwyl sy besoek dien as 'n meesterklas in staatskaping, dek hierdie staatsgreep-staatsgreep 'n Achilles Heel van Macron se buitelandse beleid. Terwyl hy in 'n klein hoekie van Frankryk se vroeëre wêreldwye invloed triomfantelik voorgekom het, het twee ander belangrike domino's van die frankofoonwêreld bly toeneem.
Al die dag toe Macron met die beseerdes in die strate van Beiroet huil, het Alassane Ouattara en Alpha Condé hul bod aansienlik gevorder om die derde termyn as presidente van hul onderskeie lande, Ivoorkus en Guinee, te bekom. Albei lande, met ekonomiese hulpbronne van Wes-Afrika en voormalige Franse kolonies, het in beginsel grondwetlike grense van twee presidensiële terme. Die regerende elite wat die wet buig, sodat hulle aan bewind kan bly, verteenwoordig die Afrika-demokrasie in omgekeerde rat, pedaal na die metaal.
Die ontneem van miljoene Guinee en Ivoriërs van die keuse van die keuse het duidelike negatiewe implikasies binne hul grense. Maar op internasionale vlak veroorsaak die outokratiese trekke van Macron se eweknieë in Afrika 'n aansienlike verwarring. Die Franse leierskap hou natuurlik die politieke ontmanteling van sy voormalige kolonies fyn dop, wie se politieke elite meestal lobbyiste van verskillende vlakke van gesofistikeerdheid behou wat hul saak in die gange van die Elysée-paleis bepleit. Dit is dus onwaarskynlik dat Macron nie vooraf geweet het dat Ouattara en Condé in die rigting van outokrasie sou beweeg presies wanneer hulle dit gedoen het nie.
In 'n era waarin die kontinent verder wegbeweeg van gesinsdynastieë en lewensvoorsitters, laat die Ivoorkus en Guinee die tendens wek, ernstige vrae oor Macron se Afrika-beleid. So onlangs as in Maart het hy die demokratiese deugde van Ouatarra uitgebrei deur tweeting: 'Ek salueer die besluit van [President Ouatarra] om nie 'n kandidaat te wees nie ... vanaand is Ivoorkus die voorbeeld. " Met Macron se goedkeuring, het Ouatarra na 2 termyn 'n skoon uitgang voorberei, nadat hy sy premier Amadou Gon Coulibaly versorg het om die leisels te neem. Die plan lyk goed.
Net 'n paar weke na die tweet het Coulibaly egter 'n besluit aangekondig om self-kwarantyn te neem nadat hy in aanraking gekom het met iemand wat positief is vir COVID-19. Alhoewel hy nooit self positief getoets het nie, het hy in Mei na Frankryk vertrek, vermoedelik vir mediese behandeling (hy het in 2012 hartoperasies ondergaan) en het eers vroeg in Julie teruggekeer. 'N Paar dae later is Coulibaly dood. Die vakature het chaos in die party van Ouattara veroorsaak. Hy lê laag terwyl hulle oënskynlik na 'n plaasvervanger-vlagdraer gesoek het. Maar uiteindelik wed hy dat die dood van kandidate weens slegte gesondheid minder as 100 dae voor 'n verkiesing te midde van wêreldwye pandemie aansienlike dekking bied vir 'n ongrondwetlike magsgreep.
Die tydsberekening van die besluit van Ouattara vir die besluit was gunstig. Die ontploffing het Beiroet op 4 Augustus getwiet; twee dae later op die vooraand van die viering van Ivoorse onafhanklikheid van Frankryk het hy sy toespraak van 25 minute aan die land gelewer. Daar is iets simbolies, of miskien snaaks, aan 'n Afrika-staatshoof wat 'n ondemokratiese koers in kaart bring, wat sekerlik die afkeur van sy voormalige meester tegemoet gaan op die dag van die herdenking van die koloniale juk.
Wat Condé betref, het hy verlede week met 'n bietjie meer diskresie voortgegaan terwyl Beiroet Frankryk se aandag getrek het: sy party het hom net benoem om vir 'n derde termyn te verkies. Die grondslag is egter maande tevore gelê, aangesien dit in April deur 'n gewysigde grondwet gewerk het. Macron kan nie te ingenome wees met hierdie toestande nie, maar Condé het baie vriende in hoë plekke in Frankryk, sowel as 'n onverskrokke opposisie wat Macron nie genoeg rede gegee het om hom te laat vaar nie.
Hierdie konfrontasie is nie nuut nie. Ander Franse leiers moes al voorheen soortgelyke opstandige streke hanteer, soos in 2012 toe die voormalige Senegalese president Abdoulaye Wade gekontrakteerde grondwetlike logika gebruik het om 'n derde termyn te probeer benut, tot ergernis van destydse president Nicolas Sarkozy. In Wade se geval het die bevolking egter na 12 jaar moeg geword en het hy in die 2de ronde van die verkiesing met 'n grondverskuiwing verloor.
Nie Ouattara of Condé sal waarskynlik 'n nederlaag in die gesig staar nie, en as hulle aan bewind bly, sal die demokratiese beeld van die frankofoon Wes-Afrika sleg geblameer word. Dit dra nie by tot die nalatenskap van Macron nie. Gelukkig vir hom kan hy kompenseer met die leierskap wat hy via die Libanon-lêer gaan vertoon.
Macron keer op 1 September terug na Beiroet vir 'n ander held se verwelkoming, wat hom die afguns maak van sy Europese eweknieë, en vir 'n gerieflike afleiding van die onvermydelike aandag van die media wat gefokus is op die twyfelagtige bod van die derde termyn deur die presidente van twee belangrike nasies in Frankryk se invloedsfeer.