En Hilary Mantel se reaksie? “If winning the Booker Prize was like being in a train crash, at this moment I am happily flying through the air.” Hierdie inklusiewe oorsig oor alle wêreldryke word weer aan die einde van die hoofstuk herbevestig: “En die vrou wat jy gesien het, is die groot stad wat heerskappy voer oor die konings van die aarde” (Op. 17:18). Hierdeur vind klemlegging plaas op die ambivalente verhouding tussen stilte en “Ripping to bits the silence of the night”, soos dit in die bundelmotto staan en soos dit telkens elders in die bundel verwoord word. ‘n Verdere oënskynlike teenstrydigheid is die siening dat alles gedig is: daar is geen buite-teks. Oupa word met sy niks-onthou in rooigrond begrawe op ‘n Maandag met my Ouma se tuin-nerinatjies op die kis se deksel. “Oupa sou tog nie fancy begrafnisondernemerblomme wou gehad het nie.” “Hy ken hierdie blommetjies” Al kon hulle nie meer gesels nie, kon Ouma altyd nog vir hom haar tuin wys en so sou die tweetjies baie stadig van bedding tot bedding stap. Om die graf staan ons selfde ou klompie wat plaaskersfese donkiekar gery het en saam met Oupa veld toe is en kersbome getoor het uit doringtakke. En skielik word die dood my nefie se 2-jarige seuntjie se laggeluidjies terwyl hy met sy handjies in die grafgrond grawe en my en my sus se giggels oor ons so hard huil. Die laaste van die Zim-maroelas word onseremonieël in die graf gegooi toe die dominee anderkant toe kyk.