Geskryf deur Genavee Brown
Shutterstock / WAYHOME ateljee
Slimfone het die wêreld verander. 'N Vinnige blik op enige straat- of gemeenskaplike ruimte toon hoe oorheersend ons gunsteling digitale toestelle geword het.
Ons is bekend met die siening van groepe tieners wat nie praat nie, maar graag boodskappe en posstukke op hul skerms komponeer. Of om paartjies stil in restaurante te sien eet, die romantiese flikkerende kers te ignoreer ten gunste van die gerusstellende blou lig van hul telefone.
Pogings is gemaak om met reëls van telefoonetiket op te tree tydens interaksie van aangesig tot aangesig. Maar waarom lyk dit asof hierdie toestelle wat bedoel is om ons te verbind as ons ver van mekaar is, soveel verdeeldheid veroorsaak as ons naby mekaar is?
Daar is met navorsing begin om hierdie vraag te ondersoek. In een 2016 bestudeer wat in Amerikaanse koffiewinkels uitgevoer is, het navorsers bevind dat die gebruik van 'n mobiele toestel terwyl hulle tyd saam met iemand spandeer, die een gespreksgenoot se vermoë verminder om behoorlik te luister en met die ander te praat. Hierdie effek was veral sterk toe die interaksie mense mekaar nie goed ken nie.
In 'n ander meer onlangse studie, het navorsers aan restaurantgangers gesê om hul telefone op die tafel te laat of om dit buite bereik en sig in 'n boks te sit. Aan die einde van die maaltyd is die deelnemers gevra hoe aangenaam die ete was en hoe afgelei hulle gevoel het.
Mense met hul telefone op die tafel voel meer afgelei, wat op hul beurt gelei het tot minder genot van hul tyd saam met vriende of familie.
My eie navorsing het ook aandag geskenk aan die telefone wat die aandag van aangesig tot aangesig-interaksies van hoë gehalte afgelei het. in my studie, Ek het pare vriende genooi om na die laboratorium te kom om aan 'n eksperiment deel te neem en hulle dan gevra om vyf minute langs mekaar in 'n wagarea te sit terwyl ek vraelyste uitdruk.
Dit was eintlik 'n misleiding. Ek was net regtig geïnteresseerd in wat hulle gedurende die vyf minute van "wagtyd" sou doen, so ek het hulle in die geheim verfilm om te sien wat hulle gedoen het. Ek het hulle toe gevra om 'n vraelys in te vul oor hoe goed hulle dink dat die periode van interaksie verloop het.
Uiteindelik het ek aan die deelnemers bekend gemaak dat hulle opgeneem is en om toestemming gevra is om die bande te hou om in ons studie te ontleed. Almal het ons toegelaat om hul video's te hou (selfs die paar wat my uitrusting gekritiseer het toe ek hulle alleen gelaat het). Toe kyk ons ​​met die hulp van my navorsingsassistente na al die video's om te sien hoeveel elke paar vriende hul telefone gebruik het.
Ons het gevind dat 48 uit die 63 vriendskapspare hul selfone gebruik het, en dat hulle gemiddeld een minuut en 15 sekondes hul vyf minute gebruik het. Ons het hierdie gemiddeldes bereken op grond van beide vriende se gedrag, omdat interaksies afhanklik is van albei mense wat teenwoordig is. Dus, selfs as slegs een persoon hul telefoon gebruik, sou ons steeds verwag dat hul telefoongebruik die kwaliteit van die interaksie sou beïnvloed.
Hoe langer hulle hul telefoon gebruik het, hoe laer is die kwaliteit van hul interaksie. Ons het ook gevind dat hulle, ongeag hoe naby die vriende was, slegter interaksie gehad het toe hulle hul telefone gebruik het.
As ek na die video's van vriende op hul selfone kyk, het ek baie geleer oor die rede waarom dit so 'n probleem kan wees in interaksie van aangesig tot aangesig. Die telefone is per geleentheid gebruik om inligting te deel, soos om 'n foto of e-pos te wys wat hulle wou bespreek. Dit lyk asof hierdie gebruik nie die interaksie benadeel nie, maar dit het ook nie gereeld plaasgevind nie.
Slegs 21% van die mense het hul telefone op hierdie manier gebruik en die deling het gemiddeld slegs vyf sekondes geduur. Wat meer gereeld gebeur het, was waarna ek verwys as “afleiding multitasking”, Toe vriende met die een oor luister, maar steeds kyk na wat daar op hul telefone was.
Hierdie soort gebruik vorm die meerderheid van wat ons op die bande gesien het. Een van die hartseer knipsels wat ek altyd sal onthou, was tussen twee vroulike vriende. Albei vriende het goed oor die weg gekom nadat ek hulle met rus gelaat het, en een van hulle het uit haar telefoon gekom.
Eksperimenteer by die werk. Genavee Brown, skrywer met dien verstande
Intussen het haar vriend aan iets gedink wat sy graag wou sê, en het gretig opgekyk om miskien skinder of goeie nuus te deel. Maar sodra sy sien dat haar vriendin heeltemal in haar telefoon opgeneem is, kyk sy weg, teleurgesteld en seergemaak. Hulle het nie weer in die wagtyd gepraat nie.
Dit lyk vir my na die grootste probleem wat telefone skep in die interaksie van aangesig tot aangesig. Dit stel ons minder beskikbaar vir ander deur ons van belangrike sosiale leidrade af te lei, soos die lig in die oë van 'n vriend as sy iets belangriks vir ons het.
Alhoewel tegnologiese bemiddelde gesprekke nuttig kan wees om ons verhoudings te onderhou, verkies die meeste van ons steeds van aangesig tot aangesig interaksie bo band met ons vriende. Gesigte-tot-aangesig-gesprekke kan veiliger voel as u intieme inligting deel - soos dinge waaroor ons bekommerd is of trots is - omdat dit nie gered en met ander gedeel kan word nie.
Om fisies teenwoordig te wees, maak ook fisieke kontak moontlik, soos om iemand se hand vas te hou as hulle bang is, of 'n drukkie gee as hulle hartseer is. As iemand op hul telefoon gefokus is, kan hulle moontlik geleenthede mis om hierdie soort ondersteuning te gee.
Die beste telefoonetiket om te onthou is dat telefone bedoel is help ons om kontak te maak saam met ons vriende en familie as hulle ver is. As hulle reg voor ons is, moet ons die geleentheid benut om in die regte lewe te skakel - en ons telefone met rus laat.
Genavee Brown, dosent in sielkunde, Universiteit van Northumbria, Newcastle
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Hoe ons telefone ons ontkoppel as ons saam is