‘Gevaarlikste stad in die wÃªreld. Gevaarliker as Bagdad. Ghaap het ‘n hele lesing oor die plek gekry voor hy gekom het… En een ding is hy oor en oor vertel: Hierdie plek vrÃ¨Ã¨t cops… Blougatte soos hy… julle vrek soos vlieÃ«…’
Brynard skryf soos ‘n mens wat glo die sny moet vining en diep wees. Die pas van die storie rus bitter min, en net sodra die leser se hart so bietjie bedaar, dan skiet die bloed druk deur die dak. Verveeld? Nooit. Die pas en die passie van die karakters swyg heen en weer soos ‘n storm op die see. Dit Ã­s die ‘nou’ Suid-Afrika — mooi maar vol letsels. Onregte brand nog diep in die harte van die ongeregtiges en ander smeer toe die krake eerder as om te erken die waters van diÃ¨ droom is besoedel. Wat so wonderlik is van die boek is dat Brynard die lief en leed van normale Suid-Afrikaners aan ons blootstel. Mense want net elke dag die beste daarvan maak, maar hulself bevind in omstandighede wat meestal buitelanders nie kan verstaan nie. Ek het op soveel verskillende vlakke myself met die boek verseldig, ek as Suid-Afrikaner, ek ken mos daai mense, ek ken die vrees …