Die voorval van die Golf van Tonkin, 50 jaar gelede - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Na die Tweede Wêreldoorlog het Frankryk sy voormalige kolonies in Suidoos -Asië herbeset, net om weer deur die magte van die kommunistiese leier Ho Chi Minh uitgeskop te word. In 1954, toe die konflik verval, het die wêreld se moondhede 'n ooreenkoms bereik om Viëtnam tydelik in twee te verdeel, met alle Ho -ondersteuners noordwaarts en alle Franse ondersteuners suidwaarts. Verkiesings sou die land binne 'n paar jaar herenig, maar die Verenigde State was daarteen gekant oor die kommer dat Ho die presidentskap sou wen. In plaas daarvan het dit die korrupte en outoritêre regering van Ngo Dinh Diem ondersteun. Suid -Viëtnam "was in wese die skepping van die Verenigde State", sou die departement van verdediging later in die Pentagon -koerante erken. Binne 'n paar jaar het 'n opstand ontstaan ​​teen Diem, bygestaan ​​deur Ho se magte in die noorde, wat toesig gehou het oor 'n reeks sluipmoorde op nie-kommunistiese dorpsleiers.
Onder presidente Harry S. Truman, Dwight D. Eisenhower, John F. Kennedy en Lyndon B. Johnson het die Verenigde State Frankryk - en dan Suid -Viëtnam - ekonomiese hulp en wapens gegee om die kommunistiese rebelle te beveg. Dit het ook meer en meer militêre adviseurs gestuur, waarvan sommige aan strooptogte deelgeneem het, ondanks die feit dat hulle skynbaar net daar was vir selfverdediging. As deel van so 'n geheime operasie het die Verenigde State Suid -Viëtnamese matrose opgelei en aangesê om radarstasies, brûe en ander teikens langs die Noord -Viëtnamese kus te bombardeer. Intussen het Amerikaanse oorlogskepe soos die Maddox elektroniese spioenasie -missies uitgevoer om intelligensie na Suid -Viëtnam oor te dra. Die rebelle het egter steeds veld gewen, voor en nadat Amerikaanse amptenare 'n staatsgreep goedgekeur het waarin Diem vermoor is.
Op hierdie stadium was die Amerikaanse betrokkenheid by Viëtnam grotendeels op die agtergrond. Maar in die vroeë oggendure van 31 Julie 1964 het patrolliebote wat deur die VSA gesteun is, twee Noord-Viëtnamese eilande in die Golf van Tonkin beskiet, waarna die Maddox na die gebied gegaan het. Terwyl hy op 2 Augustus vaar, kom dit neer op drie Sowjetgeboude, Noord-Viëtnamese torpedobote wat uitgekom het om dit weg te jaag. Die Maddox het eerste geskiet en uitgereik wat die Amerikaanse owerhede as waarskuwingskote beskryf het. Onverskrokke bly die drie bote nader en gaan oop met hul eie masjiengeweer en torpedovuur. Met die hulp van F-8 Crusader-stralers wat van 'n nabygeleë vliegdekskip gestuur is, het die Maddox ten minste een van die Noord-Viëtnamese bote erg beskadig terwyl dit heeltemal ongedeerd opgedaag het, behalwe vir 'n enkele koeël wat in die bo-gebou gebly het.
Die volgende dag is die Amerikaanse vernietiger Turner Joy gestuur om die Maddox te versterk, en aanvalle deur die VS het plaasgevind teen twee bykomende Noord-Viëtnamese verdedigingsposisies. Toe, op 4 Augustus, berig die Maddox en Turner Joy dat hulle in 'n hinderlaag gelê is, met vyandelike bote wat 22 torpedo's op hulle afgevuur het. In reaksie hierop beveel president Johnson lugaanvalle teen Noord -Viëtnamese bootbase en 'n olieopbergingsdepot. 'Aggressie deur terreur teen die vreedsame inwoners van Suid -Viëtnam het nou oop aggressie op die oop see teen die Verenigde State van Amerika vergesel,' het hy die aand in 'n televisie -toespraak gesê. Hy versoek ook 'n kongresresolusie, bekend as die Golf van Tonkin -resolusie, wat op 7 Augustus eenparig in die Huis goedgekeur is en met slegs twee afwykende stemme in die Senaat, wat hom in wese die mag gee om oorlog te voer in Suidoos -Asië soos hy goeddink.
Gedurende hierdie gejaagde paar dae het die Johnson -administrasie beweer dat die vernietigers gereeld in internasionale waters op patrollie was. In werklikheid was die vernietigers egter op 'n spioenasie -sending in waters wat deur Noord -Viëtnam geëis is. Die Johnson -administrasie beskryf die twee aanvalle ook as onbevraagd; dit het nooit die geheime aanvalle wat deur die VSA gesteun word, bekend gemaak nie. Nog 'n probleem: die tweede aanval het byna nooit plaasgevind nie. In plaas daarvan word geglo dat die bemanningslede van die Maddox hul eie sonar se pingels van die roer vir Noord -Viëtnamese torpedo's verwar het. In die verwarring het die Maddox byna selfs op die Turner Joy geskiet. Maar toe Amerikaanse intelligensiebeamptes die getuienis aan beleidsmakers voorgehou het, het hulle die doelbewuste kommunikasie -afsnitte 'doelbewus' weggelaat, volgens die dokumente van die National Security Agency wat in 2005 gedeklassifiseer is. ' daar was geen aanval nie, "het 'n NSA -historikus geskryf. '' N Bewuste poging het gevolg om aan te toon dat 'n aanval plaasgevind het. Die vloot sê eweneens dat dit nou "duidelik is dat Noord -Viëtnamese vlootmagte daardie aand nie Maddox en Turner Joy aangeval het nie."
In privaatheid het Johnson self twyfel uitgespreek oor die voorval van die Golf van Tonkin en na bewering aan 'n amptenaar van die ministerie gesê dat 'die stomme, dom matrose net op vlieënde visse skiet!' Hy bevraagteken ook die idee om in Vietnam te wees. '' N Man kan baklei as hy êrens daglig kan sien, 'het hy in Maart 1965 aan 'n senator gesê.' Maar daar is geen daglig in Vietnam nie, daar is nie 'n bietjie nie. ' Maar terwyl hy dit gesê het, het hy die eerste grondgevegseenhede gepleeg en 'n massiewe bomaanval begin. Die Verenigde State sou eers in 1973 aan Viëtnam terugtrek, teen 'n ontnugterde kongres wat besluit het om dieselfde Golf van Tonkin -resolusie wat hy net 'n paar jaar tevore so oorweldigend ondersteun het, te herroep.
Golf van Tonkin voorval
Die Golf van Tonkin -voorval (Viëtnamees: Sự kiện Vịnh Bắc Bộ), ook bekend as die USS Maddox voorval, was 'n internasionale konfrontasie wat daartoe gelei het dat die Verenigde State meer direk betrokke was by die Viëtnam -oorlog. Dit behels sowel 'n bewese konfrontasie op 2 Augustus 1964 as 'n tweede konfrontasie wat op 4 Augustus 1964 tussen die skepe van Noord -Viëtnam en die Verenigde State in die waters van die Golf van Tonkin geëis word. Die oorspronklike Amerikaanse verslag blameer Noord -Viëtnam vir albei voorvalle. Verdere ondersoek dui daarop dat die ontslag deur die staatsdepartement en ander regeringspersoneel van wettige bekommernisse rakende die waarheid van die tweede voorval gebruik is om die eskalasie deur die VSA na 'n oorlogstoestand te regverdig. Noord -Viëtnam.   
Op 2 Augustus 1964 het die vernietiger USS MaddoxDaar word beweer dat hy deur drie Noord -Viëtnamese vloot -torpedobote van die 135ste Torpedo -eskader genader is terwyl hy 'n intelligensie -patrollie uitgevoer het as deel van die DESOTO -operasies.   Die Noord -Viëtnamese bote het met torpedo's en vuurwapen aangeval.  Een Amerikaanse vliegtuig is beskadig, drie Noord -Viëtnamese torpedobote is beskadig en vier Noord -Viëtnamese matrose is dood, met nog ses gewondes. Daar was geen Amerikaanse slagoffers nie.  Maddox was "ongedeerd behalwe 'n enkele koeëlgat uit 'n Viëtnamese masjiengeweer." 
Die National Security Agency het oorspronklik beweer dat nog 'n seestryd, die Tweede voorval van die Golf van Tonkin, het op 4 Augustus 1964 plaasgevind, maar in plaas daarvan is bewyse gevind van "Tonkin -spoke"  (valse radarbeelde) en nie van werklike Noord -Viëtnamese torpedobote nie. In die dokumentêr uit 2003 Die Mis van Oorlog, die voormalige Amerikaanse minister van verdediging, Robert S. McNamara, erken dat die USS op 2 Augustus Maddox aanval het plaasgevind sonder reaksie van die departement van verdediging, maar die aanval op die Golf van Tonkin op 4 Augustus het nooit gebeur nie.  [ beter bron nodig ] In 1995 ontmoet McNamara met die voormalige Viëtnamese weermaggeneraal Võ Nguyên Giáp om te vra wat op 4 Augustus 1964 in die tweede voorval van die Golf van Tonkin gebeur het. 'Absoluut niks', antwoord Giáp.  Giáp beweer dat die aanval denkbeeldig was. 
Die gevolg van hierdie twee voorvalle was die deur die Amerikaanse kongres van die Resolusie van die Golf van Tonkin, wat die Amerikaanse president, Lyndon B. Johnson, die bevoegdheid verleen het om enige Suidoos -Asiatiese land by te staan ​​waarvan die regering deur 'kommunistiese aggressie' in gevaar gestel word. Die resolusie was Johnson se regsregverdiging vir die ontplooiing van Amerikaanse konvensionele magte en die aanvang van 'n oop oorlog teen Noord -Viëtnam.
In 2005 is 'n interne historiese studie van die National Security Agency gedeklassifiseer en tot die gevolgtrekking gekom Maddox het die Noord -Viëtnamese vloot op 2 Augustus betrek, maar dat daar geen Noord -Viëtnamese vlootvaartuie teenwoordig was tydens die voorval van 4 Augustus nie.
'Grof wreedheid en bedrog' in die Golf van Tonkin: 'n kort geskiedenis
In Augustus 1884 val die Franse vloot Tonkin aan, die noordelike deel van wat ons vandag Viëtnam noem. Die gebied was toevallig onder Chinese beheer, maar uitbreidingsgerigte Franse koloniale owerhede het probeer om vrye toegang vir Franse handelaars te verseker.
Die verhaal van die Franse aksie in Tonquin is 'n verhaal van growwe wreedheid en bedrog, en 'n opstel in Die Nasie van 23 Oktober 1884, verklaar.
Gepubliseer sonder 'n byline, is die artikel en mdasha-resensie van 'n boek oor die Franse in Indochina en mdash geskryf deur Robert Durie Osborn, 'n onlangs afgetrede luitenant-kolonel in die Engelse weermag in Indië (beskryf deur 'n skrywer in 1901 as & ldquoa rooiwarm Radikale en 'n ewige doring aan die kant van die Indiese regering & rdquo). Die Franse veldtog, het hy geskryf Die Nasie, was niks minder as aaklig nie: & ldquoStede is gebombardeer, en alle gevangenes wat in aksie geneem is, is geskiet of opgehang sonder 'n tikkie jammerte of medelye. & rdquo
Buiten sy wreedheid, het Osborn voortgegaan, was die oorlog nie vir die Franse moontlik om te wen of die moeite werd om te wen nie: & ldquo skyn van oorwinning & mdashpeace met eer, miskien? & mdash
dit sal met haar hulpbronne so uitgeput wees en haar militêre krag so benadeel dat sy nog 'n jaar lank in 'n maatreël sal wees wat uit die politiek van Europa verwyder is. Dat die besit van Tonquin die bron van enige wins vir Frankryk sal wees, kan min mense verwag wat die ongelukkige gevolg van Franse koloniale ondernemings tot dusver ken.
Byna presies tagtig jaar na die Franse aanslag op Tonkin, en vyftig jaar gelede die naweek, het die Amerikaanse vloot berig dat sy skepe 'n paar kilometer van die oewer van Noord -Viëtnam aangeval is, in die golf wat die ou Franse protektoraat en rsquos -naam dra. Provokatief patrolleer die Amerikaanse skepe in gebiede waar Suid -Viëtnam aktiewe operasies teen die Noorde uitgevoer het, wat laasgenoemde heel begryplik gevra het om die Amerikaners as deelnemers aan die vyandelikhede te beskou. Torpedobote het binne 'n paar seemyl van die USS genader Maddox, wat met waarskuwingskote gereageer het. Die daaropvolgende brandweer het vier Noord -Viëtnamese matrose doodgemaak, verskeie van hul bote vernietig en 'n Amerikaanse skip en 'n vliegtuig lig gewond.
Twee dae later het Amerikaanse skepe weer berig dat hulle aangeval is en dat hulle ure lank erg op Noord -Viëtnamese bote gemanoeuvreer en geskiet het, waarvan twee beweer dat hulle gesink het. Soos dit blyk, het die Amerikaanse skepe net radarsignale uit hul eie toerusting opgetel en fantome gejaag terwyl Don Quichote windpompe bestry het. President Lyndon Johnson het die voorval egter aangegryp as 'n voorwendsel om Noord -Viëtnam te bombardeer en die Amerikaanse betrokkenheid by die oorlog drasties te verhoog. Die Golf van Tonkin -resolusie wat sulke optrede goedkeur, is op 7 Augustus 1964 aangeneem, met slegs twee senatore wat beswaar maak: Wayne Morse van Oregon, 'n gereelde Nasie bydraer, en Ernest Greuning van Alaska, besturende redakteur van hierdie publikasie in die vroeë 1920's.
Die buitensporige vergeldingsaksie wat die president geskik vind om te bestel, bring ons nader aan die rand van die Tweede Wêreldoorlog, & rdquo Die Nasie& rsquos -redakteurs het in die volgende uitgawe skynbaar opgemerk. Hy het die blaam op die Noord -Viëtnamese gelê en geen rekening gehou met die feit dat daar voorheen Suid -Viëtnamese en Amerikaanse provokasie was wat by ons pas nie. & rdquo
Die kwessie bevat ook 'n opstel van John Gange, professor aan die Universiteit van Oregon en 'n voormalige amptenaar van die staatsdepartement, getiteld & ldquoMisadventure in Vietnam: The Mix of Fact and Myth. & Rdquo 'n Kort geskiedenis van Amerikaanse betrokkenheid by Indochina sedert die Franse nederlaag in Dienbienphu in 1954, in Gange & rsquos -verslag, bevat ook waarskuwings oor wat die Amerikaanse veldtog van die begin af sou verdoem: die onmoontlikheid, onsedelikheid, die onnoselheid van die missie, die totale vermorsing van hulpbronne en lewens.
Gange het toe die mite, bekend as die & ldquodomino -teorie, aangeval en die snypunt van die Amerikaanse buitelandse beleid gedurende die grootste deel van die Koue Oorlog:
Bly ingeskakel vir toekomstige plasings oor agteruitgawe oor Die Nasie& rsquos dekking van die Viëtnam -oorlog.
Nuuskierig oor hoe ons iets gedek het? E-pos my by [email protected] Intekenaars op Die Nasie kry toegang tot ons volledig soekbare digitale argief, wat duisende historiese artikels, essays en resensies bevat, briewe aan die redakteur en hoofartikels wat dateer uit 6 Julie 1865.
Teruguitgawe Begeleide toere deur die argief van Amerika en die oudste weeklikse rsquos.
Die Golf van Tonkin -gebeure: 50 jaar later
Die Amerikaanse oorlog in Viëtnam het in wese op 4 Augustus 1964 begin toe Noord -Viëtnam 'n onbevraagde torpedobootaanval op twee vlootskepe, die vernietigers, uitgevoer het. USS Maddox en USS Turner Joy, terwyl hulle vreedsaam op die oop see in die Golf van Tonkin stoom. Dit is ten minste wat president Lyndon Johnson die volgende dag aan die kongres gerapporteer het.
Alhoewel daar voorheen 'n Amerikaanse militêre teenwoordigheid in Viëtnam was, is die soldate militêre adviseurs genoem. Die aanval op 4 Augustus wat Johnson aangemeld het, het gelei tot kongresoptrede wat hom (en later president Richard Nixon) in staat gestel het om ons militêre teenwoordigheid geweldig te eskaleer en 'n volskaalse oorlog te voer, nie net in Viëtnam nie, maar ook in die geheim in Suidoos-Asië. Die aksie was die Golf van Tonkin -resolusie, wat op 7 Augustus 1964 aangeneem is.
Terwyl vlooteenhede van die Kommunistiese regime in Viëtnam, in stryd met die beginsels van die Handves van die Verenigde Nasies en die volkereg, doelbewus en herhaaldelik die Amerikaanse vaartuie aangeval het ... en terwyl hierdie aanvalle deel uitmaak van 'n doelbewuste en stelselmatige veldtog van aggressie ... en terwyl die Verenigde State die mense van Suidoos -Asië help om hul vryheid te beskerm en geen territoriale, militêre of politieke ambisies op daardie gebied het nie ... Laat die besluit dus nou deur die Senaat en die Huis van Verteenwoordigers van die Verenigde State van Amerika in die kongres vergader, dat die kongres die vasberadenheid van die president, as opperbevelhebber, goedkeur en ondersteun om alle nodige maatreëls te tref om enige gewapende aanval teen die magte van die Verenigde State af te weer en verdere aggressie te voorkom.
Dit is belangrik om daarop te let dat die resolusie van die Golf van Tonkin gebaseer was op die aanval op 4 Augustus, nie 'n vroeëre aanval nie. Daar was 'n aanval op die Maddox op 2 Augustus, wat Noord -Viëtnam erken het. Maar op daardie datum, die Maddox het elektroniese teenmaatreëlstudies gedoen oor die radarstelsel van Noord -Viëtnam vir kusverdediging, en die taktiek daarvan was om naby die kus te gaan - 'n paar kilometer binne die territoriale grens wat Noord -Viëtnam beweer het - om die elektroniese seine uit te lok en op te vang. Eenvoudig gestel, die Noord -Viëtnamese het 'n aggressiewe daad van die Verenigde State afgeweer. In reaksie op Amerikaanse invalle het verskeie Noord -Viëtnamese torpedobote verskeie torpedo's gelanseer, wat die Maddox ontwyk. Die torpedobote is deur die Maddox's geweervuur ​​en deur vegters van die vliegdekskip Ticonderoga.
Beskuldigings teen Noord -Viëtnam dat dit twee dae later Amerikaanse skepe in internasionale waters aangeval het, word egter ten sterkste ontken deur Noord -Viëtnam, wat beweer het dat die Verenigde State die eis as 'n voorwendsel gebruik om oorlog te voer. Wat het werklik op 4 Augustus 1964 gebeur? Het president Johnson die waarheid aan die kongres gerapporteer?
Die antwoord: Nee, dit was 'n leuen. Daar was geen aanval op 4 Augustus nie, en eintlik het die ministerie van verdediging wat vir oorlog beplan het, weke, selfs maande, vroeër begin.
Ek weet dit was 'n vals vlag uit persoonlike ervaring.
My plek in die legkaart
Onder die vele boeke wat oor die Viëtnam -oorlog geskryf is, bevat 'n halfdosyn 'n brief uit 1967 aan die redakteur, gepubliseer deur 'n koerant in Connecticut, wat 'n belangrike rol gespeel het in die Johnson -administrasie om die waarheid te vertel oor hoe die oorlog begin is. Die brief was myne. Op die 50ste herdenking van die Tonkin -gebeure is dit 'n verslag van my rol en die gevolge daarvan.
Alhoewel ek nie op een van die skepe was wat op 4 Augustus vermoedelik deur die Noord -Viëtnam aangeval is nie, maar my eerstehands kennis gegee het van die gebeure, het ek as vlootbeampte kennis geneem van ingedeelde vlootkommunikasie, en ek was toevallig op die regte plek op die regte tyd om uit te vind wat gebeur het.
Ek was die kernwapenbeampte op die USS Pine Island. Die Pine Island, wat in Japan was tydens die beweerde aanval op 4 Augustus, was die eerste skip wat van buite die oorlogsgebied binnegekom het, hoewel verskeie ander Amerikaanse vlootskepe behalwe Maddox en Turner Joy was reeds daar. My skip het middel Augustus 1964 in die hawe van Danang geanker en daar gebly vir ongeveer twee weke. Ek was verantwoordelik vir meer as 20 atoomdieptebomme (tegnies bekend as Mark 101 Lulus) in die opbergingsgebied van die skip. Ons missie was om vlootoperasies te ondersteun en, indien beveel, die atoomdieptebomme op seevliegtuie te laai waarvan die doelwitte vyandelike duikbote sou wees.
Op pad na Viëtnam het ek die geleentheid gehad om die geklassifiseerde boodskappe te lees wat van die Maddox tot hoër bevel op die aand van die beweerde aanval op 4 Augustus.Eers het hulle gesê dat die skepe teen 'n hoë spoed beweeg om talle torpedo's te vermy. Ongeveer twee uur nadat die voorval begin het, het 'n boodskap in werklikheid gesê: "Oeps! Dit lyk asof ons sonar nie goed werk nie en dat die torpedo's werklik vals beelde was. "
'N Paar maande later, terwyl ek in die Long Beach Naval Shipyard was, het ek toevallig die hoofsonarman ontmoet van wat ek later onthou het as die Maddox, alhoewel ek nie sy naam onthou het nie. Terwyl ons saam na die hoofhek stap om 'n bus te haal, het ons 'n winkel gesels. Ek het hom gevra wat tydens die voorval op 4 Augustus gebeur het, en hy het gesê dat die torpedo's eintlik groot waterwervels is wat veroorsaak word deur die roer van die skip wat teen hoë spoed beweeg word, wat 'n onderwater -effek veroorsaak wat 'n sonarbeeld veroorsaak wat 'n vaste voorwerp lyk.
Terwyl ek in Viëtnam was, het ek gevoel dat die Verenigde State reg was om 'demokrasie' teen kommunisme te verdedig. Maar nadat ek die seevaart in Junie 1965 verlaat het, het ek begin twyfel terwyl ek ontstellende dinge geleer het oor die ontwerp en doel van die Amerikaanse buitelandse beleid (sien byvoorbeeld Laurence H. Shoup en William Minter se 1977 Imperial Brain Trust: The Council on Foreign Relations en die buitelandse beleid van die Verenigde State).
Mettertyd het ek gevoel dat ek deur Amerika se leiers geknou is en dat Amerika geen morele reg het om in Viëtnam te wees nie. Boonop het die oorlog self vir my meer en meer onoorwinbaar vir Amerika geword. Namate die liggaamstelling toegeneem het, het ek as lid van Vietnam Veterans Against the War aktief in die anti-oorlogsbeweging geraak. Ek het nie in die strate geloop met 'n plakkaat nie, maar ek het wel 'n advertensie onderteken deur VVAW wat in gepubliseer is Die Nuwe Republiek met die name van 'n paar honderd Vietnamese veeartse, myne ingesluit.
Alhoewel ek gevoel het dat die advertensie nie die oorlog tot 'n einde sou bring nie, was ek onseker oor wat ek nog sou doen. In November 1967 hoor ek senator Wayne Morse (D-Ore.) Op die aandnuus sê president Johnson vervang die Grondwet met die Golf van Tonkin-resolusie. Morse se opmerking los my verwarring op en kristalliseer iets diep in my. As gevolg van sy kommentaar, het ek gedink ek kan die anti-oorlogspoging en my land help deur die basis waarop die oorlog gevoer is, te ondermyn-naamlik die Golf van Tonkin-resolusie.
Ek het geweet die resolusie is gebaseer op valse inligting. Na 'n paar weke se angstige besinning oor die situasie - wonder ek: "Word ek ontslaan uit my onderwyswerk?" en 'Sal ek 'n klop aan die deur van die FBI hoor?' - Ek het my brief aan die redakteur geskryf.
Einde November 1967 stuur ek dit na my plaaslike koerant, die New Haven [Connecticut] Registreer, beskuldig president Johnson, minister van verdediging, Robert McNamara en die gesamentlike stafhoofde dat hulle valse inligting aan die kongres gegee het in hul verslag oor Amerikaanse vernietigers wat op 4 Augustus 1964 in die Golf van Tonkin aangeval word. My brief verskyn op 6 Desember 1967. Ek het myself geïdentifiseer as 'n voormalige vlootoffisier aan boord van die tender USS van die watervliegtuig Pine Island, en het gesê dat ek my beskuldiging gebaseer het op geklassifiseerde radioboodskappe en 'n gesprek met die sonarman op die Maddox die aand van die beweerde aanval.
Die twee bronne was dit eens dat die skepe nie op 4 Augustus aangeval is nie. Ek het oor die voorval geskryf:
Ek onthou duidelik die verwarrende radioboodskappe wat destyds deur die vernietigers gestuur is - verwarrend omdat die vernietigers self nie seker was dat hulle aangeval word nie. Alhoewel sommige Noord -Viëtnamese motor -torpedobote in die omgewing was en treiterende maneuvers gebruik het, is die vraag: Het hulle werklik doppe of torpedo's op Amerikaanse oorlogskepe afgevuur? Die antwoord is nee.
Ek het dit geleer deur met die hoofsonarman van die Maddox wat tydens die "aanval" in die sonarkamer was. Hy het my meegedeel dat sy evaluering van die beeld van die sonar negatief was, wat beteken dat geen torpedo's deur die water, op die skip of andersins geskiet is nie. En hy het ook gesê dat hy dit tydens die 'aanval' konsekwent by die bevelvoerder aangemeld het. My vlootervaring as 'n oorlogsbeampte teen die duikboot maak dit duidelik dat die oordeel van 'n hoofsonarman in so 'n situasie meer betroubaar is as dié van enigiemand anders op die skip, insluitend die bevelvoerder. Niemand kan beter weet as die hoof nie, en in hierdie geval was sy oordeel dat daar geen aanval was nie.
Tog het die Pentagon aan die president gerapporteer dat Noord -Viëtnam ons aangeval het.
My brief het wêreldwyd aandag gekry. Ek is gedek deur draaddienste, die New York Times, die Washington Post, CBS Evening News en TV -spanne uit Japan en Nederland. Ek is ook gedek deur plaaslike media en ondervra deur radioprogramme regoor die land en vir 'n dokumentêre film, In die jaar van die vark. Selfs die Sowjet -militêre hersiening het in die daad gekom en gesê ek het '' bely '' 'n raamwerk in Vietnam. Die brief het, in die woorde van een boek oor die gebeure in die Tonkin -golf, '' 'n nasionale sensasie 'geword. Maak dit 'internasionaal'.
Alhoewel my brief senator J. William Fulbright (D-Ark.) Gehelp het om die komitee vir buitelandse betrekkinge van die senaat te begin met 'n volledige ondersoek na die gebeure in Tonkin, is my waarheid herhaaldelik bevraagteken, net soos my gesonde verstand en patriotisme.
My probleem lê daarin dat die radioboodskappe wat deur die Maddox en Turner Joy is ingedeel en dus nie volledig in die openbaar bekendgemaak nie, en die feit dat nie die Amerikaanse weermag of die uitvoerende gesag wou hê dat die waarheid na vore moet kom nie.
Die bewyse van die regering se terughoudendheid om die waarheid bekend te maak, het tydens die verhore van die Senaat duidelik geword toe die regering nie die hoofsonarman van die Turner Joy. 'N Deeglike ondersoek sou elke sonarman op beide skepe - slegs 'n handjievol mense - vir 'n amptelike ondersoek opgelewer het. Daar was ook geen rede nie, behalwe dekking, om nie al die radio -uitsendings wat die skepe oor die voorval gemaak het, aan die Senaat se ondersoek beskikbaar te stel nie.
Na die skryf van die brief is ek persoonlik beledig. Terwyl die politieke toneel weens die senaatondersoek verhit het, het 'n hoofartikel getiteld "Luister John White se sonarman?" verskyn in die Registreer. Dit het gesê: 'As hierdie geheimsinnige hoofsonarman inderdaad bestaan, sou hy sekerlik na vore getree het of nou al vervaardig gewees het. Ons is seker dat selfs as die vloot dit wou, dit nie so 'n sleutelgetuie kon wegsteek nie; Ons wonder of White selfs wil glo dat die vernietigers aangeval is toe hy sê: 'Ek dink 'n erkenning deur Noord -Viëtnam sou die mees afdoende bewys wees [dat 'n aanval plaasgevind het].' Die titel 'mees naïewe man' het 'n ander sterk aanspraakmaker. "
Die saak - en my openbare skaamte - het twee dekades daar gerus. Toe gebeur validering.
Ontrafeling van die raaisel
In 1987 het ek die vermiste hoofsonarman opgespoor. Hy is Joseph E. Schaperjahn, daarna afgetree en woon in Richmond, Virginia.
Ek het hoofman Schaperjahn gevind danksy viseadmiraal James B. Stockdale, mede -outeur met sy vrou, Sybil, van 'n boek uit 1984, In liefde en oorlog, wat in 1987 op televisie gedramatiseer is. Ten tyde van die Tonkin -gebeure was Stockdale 'n vegvlieënier op die vliegdekskip Oriskany hy het lugverdediging vir die vernietigers gevlieg Maddox en Turner Joy op die nag van 4 Augustus 1964. Hy is later neergeskiet, byna agt jaar lank as krygsgevangene aangehou en as kommandant van die krygsgevangenes in die Hoa-Lo-gevangenis in Hanoi gedien. (Die gevangenis, wat nou vernietig is, staan ​​beter bekend as die berugte Hanoi Hilton.) Vir sy heldhaftige optrede daar, is Stockdale met die ere -eerbewys bekroon. Toe ek kyk hoe Stockdale se storie op televisie ontvou, is ek getref deur sy uitlating oor die feit dat hy die aand geen torpedobote gesien het nie. Hier is hoe hy dit in sy boek stel toe hy sy debriefing beskryf nadat hy teruggekeer het na die vervoerder:
"Nie een nie. Geen bote, geen bootwakker nie, geen ricochets van bote af nie, geen skietery nie, geen torpedo -wakker nie - niks anders as swart see en Amerikaanse vuurkrag nie. Maar ek sal seker maar mal wees. Hoe kon al die rumoer daar buite opgebou het sonder iets agter dit? "
"Kyk hierna. Dit is wat Herrick, die kommodoor op die Maddox, het vanaand 'n blitsige voorrang, eenvoudige taal vir Washington en die wêreld in die algemeen. "
Ek het 'n paar velle van 'n rowwe kommunikasielogboek gekry - waarop al die boodskappe van die Maddox sedert ek die skip verlaat het …. Die dokument in sy geheel lees soos 'n monoloog van 'n man wat homself binne -in draai. Vir die eerste uur of wat was dit alles selfgeldend. Dan verskyn daar soms 'n boodskap van twyfel, 'n boodskap wat bedenkinge uitspreek - oor sonare wat nie behoorlik werk nie, oor radars wat nie op teikens sluit nie, oor waarskynlike vals teikens, oor valse persepsies weens gebrek aan sigbaarheid. Maar tog weerspieël dit hoofsaaklik die toon van slagoffers wat aangeval word - dit wil sê totdat ek by die laaste anderhalf bladsy kom, terwyl ek dit lees, lyk dit asof alles omdraai. Die ontkenning van die korrektheid van onmiddellik voorafgaande boodskappe, twyfel oor die geldigheid van hele blokke boodskappe, 'n steeds meer skeptiese beoordeling van die prestasie van opsporingstoerusting, die vermelding van oorgrote sonaroperateurs, die gebrek aan visuele waarnemings van bote deur die vernietigers, en uiteindelik was daar lyne wat twyfel uitdruk dat dit wel was enige bote daar buite daardie aand. Die kommodoor het 'n volledige evaluering van die mengsel aangemoedig voordat verdere stappe gedoen kan word.
Nadat ek die program gekyk het, het ek aan Stockdale geskryf. 'N Paar weke later, tot my verbasing, bel hy my. 'Ek dink ek weet waar u u sonarman kan vind,' het hy gesê en gewys op 'n gedeelte in die boek van Eugene Windchy uit 1971, Tonkin Golf. Trouens, daar was verskeie verwysings na Schaperjahn, wat hom as die hoofsonarman van die Turner Joy - nie die Maddox, soos ek verkeerdelik onthou het - en ek let op sy evaluering van die situasie daardie aand.
Ek het Schaperjahn gebel, met die bevredigende gevolg dat ek na 20 jaar bevestig het dat ek nie wesenlik verkeerd was nie en dat diegene wat gedink het ek lieg, uiteindelik die volle waarheid sou onder oë kry. Schaperjahn het nie in die openbaar gepraat oor die gebeure van die nag nie, behalwe vir sy kommentaar aan Windchy, wat hom in 1970 doodgemaak het.
Dit het duidelik geword waarom 'John White's sonarman' nooit gevind is nie. Dit hang af van die feit dat ek 'n eenvoudige fout gemaak het deur te sê dat hy op die Maddox toe hy eintlik op die Turner Joy. Hierdie fout was te danke aan 'n gebrekkige geheue, byna drie jaar na my kort toevallige ontmoeting met hom in die Long Beach Naval Shipyard in Maart 1965, nadat ons van WestPac teruggekeer het. Alhoewel die volledige lys van bemanningslede op die twee skepe deur die senaatondersoekers aangevra is, het verslaggewer Joseph C. Goulden na die verhore ontdek dat agt sonarmen op die 'volledige' lys vermis is. In sy 1969 boek Waarheid is die eerste slagoffer, Het Goulden gesê dat hierdie voorval ''n teken is van die entoesiasme wat die Pentagon het vir navrae oor die Tonkin -episode.' Eenvoudig gestel, die vlootdepartement het die "volledige" lys van die sonarman met wie ek gepraat het, van die hand gewys en het nooit daarop gewys dat dit duidelik aan hom bekend was dat ek die skip van Schaperjahn verkeerdelik geïdentifiseer het nie.
In 'n telefoongesprek bevestig Schaperjahn dat dit die man is met wie ek gepraat het. Hy het ook herhaal dat hy sy bevelvoerder tydens die Tonkin -geleenthede meegedeel het dat daar geen torpedo's op die skepe afgevuur word nie, en dat die beelde op die sonaromvang 'kneukels' in die water is, groot wervels onder die grond wat gevorm word deur die gewelddadige beweging van 'n skeepsroer teen hoë spoed wat 'n sonar terugkeer wat as 'n vaste voorwerp verskyn. En die belangrikste, hy het gesê dat hy tydens die geleentheid meegedeel is dat die bevelvoerder van die skip nie sy negatiewe berigte wou hoor nie, dieselfde is aan hom gesê tydens 'n debriefing daarna in die Filippyne. Dit het hom laat voel met die ongemaklike gevoel dat daar moontlik 'n soort teks van hoër gesag daardie aand in die Golf van Tonkin afgespeel is om die skyn van 'n onuitgelokte aanval te gee. (Om die insident van die nag nog meer verdag te maak, is die feit dat die Verenigde State feitlik onmiddellik teruggekap het op die beweerde aanval deur vlieënde uitstappies teen Noord -Viëtnamese vaartuie en militêre terreine. Johnson het die aanvalle op 5 Augustus aan Amerika gerapporteer. weke se beplanning.)
Dekking en sameswering?
In ons gesprek wat opgeteken is, het Schaperjahn vir my gesê dat toe die ondersoek van die senaat aan die gang was, hy in die Portsmouth, Virginia, Naval Hospital was. 'N Admiraal bel hom uit die Pentagon om te vra of hy my ken. Schaperjahn se herinnering aan my naam was destyds nie duidelik nie, en hy antwoord "nee." Dit het die gesprek afgesluit, maar hy het die duidelike gevoel dat as hy ja gesê het, daar baie velle na hom sou kom. Later besef hy dat hy my wel ken as gevolg van ons kort vergadering, maar toe was die ondersoek verby. Die departement van verdediging het 'n mantel van stilte gebruik oor my fout by die benoeming van die skip van Schaperjahn om die komitee vir buitelandse betrekkinge in die Senaat te mureer, en blykbaar wou die admiraal seker wees dat Schaperjahn geen bevestiging sou kry om die dekking bloot te lê nie.
Om die mantel van stilte te versterk, is Schaperjahn onmiddellik na 'n skip in die Swart See oorgeplaas en was hy byna onaangeraak tydens die verhore van die Golf van Tonkin. Hy was destyds net twee maande kort om af te tree. Dit is gebruiklik dat so 'n senior persoon met so min tyd in diens is om aan wal te staan ​​voor ontslag. Die dringende herplasing van Schaperjahn was heeltemal ongewoon en het hom later laat dink dat dit direk verband hou met die ondersoek van die komitee vir buitelandse betrekkinge na die vermiste sonarman van John White.
Die getuienis van Stockdale en Schaperjahn behoort voldoende te wees om aan te toon dat die "aanval" in Augustus 1964 'n hoax was wat bedoel was om die Verenigde State in die Viëtnam -oorlog te dompel, maar daar is nog meer bewyse.
Die nou-gedeklassifiseerde radioboodskappe deur die vernietigers is in 1987 bekend gemaak. Kaptein John Herrick, kommodoor van die twee-skip patrollie, stuur hierdie boodskap aan die opperbevelhebber van die Stille Oseaan om 12:30 op 5 Augustus 1964: " Die hersiening van aksie laat baie aangemelde kontakte en torpedo's wat afgevuur word, twyfelagtig lyk. " Hy het ook gesê: 'Dit was die eggo van ons uittredende sonarstraal wat die roere, wat toe vol was, tref en terug in die ontvanger weerspieël. Meeste van die Maddox's, indien nie al die Maddox's, verslae was waarskynlik vals. "
En Noord -Viëtnam, selfs nadat hy die oorlog gewen het, het altyd ten sterkste ontken dat hulle ooit torpedo's op die vernietigers geskiet het. Toe die voormalige minister van verdediging in die Viëtnam, Robert S. McNamara, die afgetrede militêre strateeg en oorlogsheld van Vietnam, die 85-jarige generaal Vo Nguyen Giap, in 1995 ontmoet, het hy hom gevra wat werklik op 4 Augustus 1964 in die Golf van Tonkin gebeur het. Giap antwoord: "Absoluut niks." In 'n opvolgonderhoud met die Washington Post, Het McNamara gesê dat hy nou heeltemal seker was dat die aanval op 4 Augustus nooit gebeur het nie. Maar dit was presies die nie-gebeurtenis wat McNamara as 'n feit aan president Johnson gerapporteer het, wat dit op sy beurt aan die kongres gerapporteer het en dit mislei het om die Golf van Tonkin-resolusie te verbygaan.
Twintig jaar nadat ek na vore gekom het, met meer as 'n bietjie besorgdheid oor die beskuldiging van verraad weens die onthulling van geheime inligting, was ek verheug dat ek my storie voltooi het en dat ek 'skoongemaak' was van die 'misdaad' om uit te spreek teen wat Ek het dit as regeringsbedrog beskou. Die misleiding was werklik en het, soos ons nou weet, uiteindelik gelei tot die tragiese verlies van meer as 58 000 Amerikaners, miljarde dollars aan materiaal bestee en nasionale verdeeldheid tuis.
Dit was natuurlik baie erger vir Viëtnam en Suidoos -Asië, waar die vernietiging enorm was en die dodetal miljoene beloop het - baie van die sterftes is deur die Noord -Viëtnamese en Viëtkong gepleeg teen hul eie mense.
Dit is die plig van soldate om bevele op te volg, nie om die missie waarop hulle deur hul regering gestuur word, te bevraagteken nie. Maar in 'n selfregerende republiek soos ons s'n is dit die plig van die burgers om die missies waarop die regering soldate in aksie stuur, te ondersoek, te bevraagteken en, indien nodig, uit te daag, veral waar die toewyding van Amerikaanse lewens betrokke is.
Amerikaners het op die harde manier geleer dat die Amerikaanse regering soms Amerikaanse GI's opoffer vir waardelose oorsake, soos 'nasiebou' in Haïti en Serwië, en 'pasifikasie' in Mogadishu en Kosovo, waar daar geen bedreiging vir ons nasionale veiligheid is nie, maar baie mag en rykdom verkry deur wat president Eisenhower die militêr-industriële kompleks genoem het. (Vandag is dit die militêre-industriële-intelligensie-finansiële kompleks.)
Ons, die mense, is die eienaars van die land en die meesters van die regering, en as 'n mens hitte moet opdoen vir onbedekte skelms wat hulself in die vlag toedraai om hul onwettige, immorele optrede te regverdig, moet dit so wees.
Foto van USS Maddox : AP Beelde
John White het 17 boeke en talle artikels gepubliseer. Hierdie artikel is ontleen aan sy nuwe boek Die Golf van Tonkin -gebeure - vyftig jaar later. (Klik hier om die boek te bestel.)
Hierdie artikel is 'n voorbeeld van die eksklusiewe inhoud wat slegs beskikbaar is deur op ons gedrukte tydskrif in te teken. Kry twee keer per maand diepgaande funksies wat die politieke spektrum dek: onderwys, kandidaatprofiele, immigrasie, gesondheidsorg, buitelandse beleid, gewere, ens. Digitale sowel as drukopsies is beskikbaar!
50 jaar gelede: Golf van Tonkin -voorval
Geassosieerde pers Vyftig jaar gelede, op 2 Augustus 1964, het die vernietiger USS Maddox (bo) vuur met drie Noord -Viëtnamese torpedobote in die Golf van Tonkin gewissel.
AP se minister van verdediging, Robert McNamara, dui op 'n kaart aan waar die Amerikaanse vlootvliegtuie op Noord -Viëtnamese PT -bote en hul kusbasis toeslaan het as vergelding vir die twee aanvalle op Amerikaanse vaartuie in die Golf van Tonkin tydens 'n nuusbrief van Pentagon, 5 Augustus 1964 , Washington DC
Anonieme/geassosieerde pers Hierdie foto wat deur die Amerikaanse vloot verskaf is, toon 'n Noord -Viëtnamese motor -torpedoboot wat die USS Maddox, 2 Augustus 1964, in die Golf van Tonkin aanval. 'N Ontleding van 'n spioenasie-agentskap wat Donderdag bekend gemaak is, voer aan dat 'n tweede aanval op die USS Maddox en die C. Turner Joy in die Golf van Tonkin op 4 Augustus 1964 nooit gebeur het nie, wat verdere twyfel laat ontstaan ​​oor die hoofrede vir die eskalasie van die Viëtnam-oorlog.
Paul Schutzer/The LIFE Picture Collection/Gett A Vietcong gevangene gevange geneem tydens die Kaapse Batangan -geveg, 1965.
Hulton Archive/Getty Images 'n Flits van 'n driedubbele salvo brand die nag terwyl gewere op die USS Canberra op militêre teikens aan die Noord -Viëtnamese kus, 1965, skiet.
Alhoewel die Verenigde State die Geneefse konferensie in 1954 bygewoon het, wat bedoel was om vyandelikhede tussen Frankryk en die Viëtnamese aan die einde van die Eerste Indochina -oorlog te beëindig, het hulle geweier om die Genève -ooreenkomste te onderteken. Die ooreenkomste vereis 'n tydelike wapenstilstand wat bedoel was om Viëtnamese en Franse magte te skei, en verkiesings om die toekomstige politieke lot van die Viëtnamese binne twee jaar te bepaal. Die ooreenkomste verbied ook die politieke inmenging van ander lande in die gebied, die skep van nuwe regerings sonder die voorgeskrewe verkiesings en buitelandse militêre teenwoordigheid. Teen 1961 het die Suid -Viëtnamese president Ngo Dinh Diem 'n groot ontevredenheid onder sommige kwartale van die suidelike bevolking ondervind, waaronder sommige Boeddhiste wat gekant was teen die heerskappy van Diem se Katolieke ondersteuners. Na die onderdrukking van die politieke kaders van Viet Minh wat hulle wettig beywer het vir die beloofde verkiesings tussen 1955 en 1959, staan ​​Diem voor 'n groeiende opstand wat deur kommuniste gelei word, wat teen 1961 verskerp het, onder leiding van die National Front for the Liberation of South Vietnam (NLF, of Viet Cong) . 
Die Golf van Tonkin -voorval het gedurende die eerste jaar van die Johnson -administrasie plaasgevind. Terwyl die Amerikaanse president John F. Kennedy oorspronklik die beleid ondersteun het om militêre adviseurs na Diem te stuur, het hy sy denke begin verander [ twyfelagtig - bespreek ] vanweë wat hy beskou het as die onbekwaamheid van die Saigon-regering en die onvermoë en onwilligheid om die nodige hervormings aan te bring (wat gelei het tot 'n staatsgreep wat deur die VSA gesteun is en die dood van Diem tot gevolg gehad het). Kort voordat Kennedy in November 1963 vermoor is, het hy 'n beperkte herroeping van Amerikaanse magte begin. [ aanhaling nodig ] Johnson se siening was eweneens ingewikkeld, maar hy het militêre eskalasie ondersteun as 'n manier om die uitbreidingsbeleid van die Sowjetunie te bestry. Die Koue Oorlog -beleid van insluiting sou toegepas word om die val van Suidoos -Asië op die kommunisme te voorkom onder die voorskrifte van die domino -teorie. Na die sluipmoord op Kennedy beveel Johnson by meer Amerikaanse magte om die Saigon -regering te ondersteun, met 'n uitgerekte teenwoordigheid van die Verenigde State in Suidoos -Asië. 
'N Uiters geklassifiseerde program van geheime optrede teen Noord-Viëtnam, bekend as Operasieplan 34-Alpha, in samewerking met die DESOTO-operasies, het in 1961 onder die Central Intelligence Agency (CIA) begin. In 1964 is die program na die departement van verdediging oorgeplaas. en uitgevoer deur die Military Assistance Command, Vietnam Studies and Observations Group (MACV-SOG).  Vir die maritieme deel van die geheime operasie is 'n stel vinnige patrolliebote rustig uit Noorweë gekoop en na Suid -Viëtnam gestuur. In 1963 reis drie jong Noorse skippers op 'n sending in Suid -Viëtnam. Hulle is vir die pos gewerf deur die Noorse intelligensiebeampte Alf Martens Meyer. Martens Meyer, wat departementshoof by die militêre inligtingspersoneel was, het namens Amerikaanse intelligensie opereer. Die drie kapteins het nie geweet wie Meyer werklik is toe hulle ingestem het tot 'n werk wat hulle by sabotasie -missies teen Noord -Viëtnam betrek het nie. 
Alhoewel die bote deur Suid -Viëtnamese vlootpersoneel beman is, het goedkeuring vir elke missie wat onder die plan uitgevoer is, direk gekom van admiraal U.S. Grant Sharp Jr., CINCPAC in Honolulu, wat sy bevele van die Withuis ontvang het.  Nadat die kusaanvalle begin het, het Hanoi, die hoofstad van Noord -Viëtnam, 'n klag by die International Control Commission (ICC) ingedien, wat in 1954 ingestel is om toesig te hou oor die bepalings van die Genève -ooreenkomste, maar die VSA ontken enige betrokkenheid . Vier jaar later erken sekretaris McNamara aan die kongres dat die Amerikaanse skepe inderdaad saamgewerk het in die aanvalle van Suid -Viëtnam teen Noord -Viëtnam. MaddoxAlhoewel hulle bewus was van die operasies, was dit nie direk betrokke nie. [ aanhaling nodig ]
Die aand voor die aanvang van die aksies teen Noord-Viëtnamese fasiliteite op die Hòn Mê- en Hòn Ngư-eilande, het die MACV-SOG 'n geheime langtermyn-agentspan in Noord-Viëtnam geloods, wat onmiddellik gevange geneem is. Daardie aand (vir die tweede agtereenvolgende aand) het twee vlugte van CIA-geborgde Laotiaanse vegvliegtuie (wat deur Thaise huursoldate bestuur word) grensposte in die suidweste van Noord-Viëtnam aangeval. Die Hanoi -regering (wat, anders as die Amerikaanse regering, op die hoogste vlakke toestemming moes gee vir die uitvoering van sulke missies) het waarskynlik aanvaar dat hulle almal 'n gekoördineerde poging was om militêre optrede teen Noord -Viëtnam te eskaleer. 
Daniel Ellsberg, wat die nag van 4 Augustus in die Pentagon aan diens was en boodskappe van die skip ontvang het, het berig dat die skip op 'n geheime elektroniese oorlogsondersteuningsmissie (kodenaam "DESOTO") naby Noord -Viëtnamese territoriale waters was.  Op 31 Julie 1964 het USS Maddox het haar intelligensie -insamelingsmissie in die Golf van Tonkin begin. Kaptein George Stephen Morrison was in bevel van plaaslike Amerikaanse magte uit sy vlagskip USS Bon Homme Richard. Maddox was beveel om nie nader as 13 km van die kus van Noord -Viëtnam en 6 km van die eiland Hon Nieu te kom nie.  Toe die kommando -aanval op Hon Nieu uitgevoer is, was die skip 190 myl (190 km) van die aangevalde gebied af. 
Eerste aanval Edit
In Julie 1964 het 'die situasie langs die territoriale waters van Noord -Viëtnam tot 'n kookpunt gekom' vanweë kommando -aanvalle in Suid -Viëtnam en operasies in die lug wat intelligensie -spanne in Noord -Viëtnam ingebring het, asook die militêre reaksie van Noord -Viëtnam op hierdie operasies.  Die nag van 30 Julie 1964 val Suid -Viëtnamese kommando's 'n Noord -Viëtnamese radarstasie op die eiland Hòn Mê aan.  Volgens Hanyok sou dit 'aanvalle op hierdie eilande, veral Hòn Mê, deur Suid -Viëtnamese kommando's wees, asook die nabyheid van die Maddox, wat die konfrontasie sou veroorsaak ", hoewel die Maddox het nie aan die kommando -aanvalle deelgeneem nie.  In hierdie konteks, op 31 Julie, Maddox begin patrolleer aan die Noord -Viëtnamese kus om intelligensie in te samel, binne 'n paar kilometer van die eiland Hòn Mê.  'n Amerikaanse vliegdekskip, die USS Ticonderoga, was ook naby geleë. 
Teen 1 Augustus het Noord -Viëtnamese patrolliebote gevolg Maddox, en verskeie onderskepte kommunikasie het aangedui dat hulle voorberei om aan te val.  Maddox teruggetrek, maar die volgende dag, 2 Augustus, Maddox, wat 'n topsnelheid van 28 knope gehad het, het haar roetine-patrollie hervat, en drie Noord-Viëtnamese P-4-torpedobote met 'n topsnelheid van 50 knope het begin volg Maddox.  Onderskeepte kommunikasie het aangedui dat die vaartuie van plan was om aan te val Maddox.  Toe die skepe uit die suidweste nader, Maddox verander koers van noordoos na suidoos en verhoog spoed tot 25 knope. 
Toe die torpedobote nader kom, Maddox drie waarskuwingskote afgevuur.  Die Noord -Viëtnamese bote val toe aan,  en Maddox Met die radio is sy aangeval deur die drie bote, tot binne 10 seemyl (19 km 12 myl), terwyl sy 28 seemyl (52 km 32 myl) van die Noord -Viëtnamese kus af in internasionale waters geleë was.  Maddox gesê sy het 'n torpedo-aanval ontduik en met sy vyfduim (127 mm) gewere losgebrand en die torpedobote weggedwing. Twee van die torpedobote het so naby as 5 seemyl (9,3 km) gekom en elk een torpedo losgelaat, maar nie een was effektief nie, maar nie meer as 91 meter daarna nie Maddox hulle ontduik.  Nog 'n P-4 het 'n regstreekse treffer van 'n vyf-duim-dop gekry Maddox sy torpedo het tydens die bekendstelling onklaar geraak.  Vier USN F-8 Crusader-stralers gelanseer vanaf Ticonderoga en 15 minute daarna Maddox het haar aanvanklike waarskuwingskote afgevuur, die uittredende P-4's aangeval,  beweer dat een gesink en een ernstig beskadig is. Maddox het slegs geringe skade opgedoen as gevolg van 'n enkele 14,5 mm-koeël van 'n P-4 se KPV-swaar masjiengeweer in haar bobou. Trek terug na die Suid -Viëtnamese waters, Maddox is saam met die vernietiger USS Turner Joy.
Die oorspronklike rekening van die Pentagon -vraestelle is hersien in die lig van 'n 2005 interne NSA historiese studie,  wat op bladsy 17 lui:
By 1500G het kaptein Herrick (bevelvoerder van Maddox) beveel Ogier se geweerpersoneel om te skiet as die bote binne tien duisend meter naderkom. Teen ongeveer 1505G, Maddox het drie rondes afgevuur om die kommunistiese [Noord -Viëtnamese] bote af te waarsku. Hierdie aanvanklike optrede is nooit deur die Johnson -administrasie aangemeld nie, wat daarop aangedring het dat die Viëtnamese bote eers vuur. 
MaddoxToe hy gekonfronteer word, nader hy die eiland Hòn Mê, drie tot vier seemyl (6 tot 7 km) binne die grens van 12 seemyl (22 km 14 myl) wat Noord -Viëtnam eis. Hierdie territoriale perk is deur die Verenigde State nie erken nie. Na die skermutseling het Johnson beveel Maddox en Turner Joy om die dag op te daag, loop in die Noord -Viëtnamese waters, toets die grens van 12 seemyl (22 km 14 myl) en Noord -Viëtnamese besluit. Hierdie inloop in Noord -Viëtnamese territoriale waters val saam met Suid -Viëtnamese kusaanvalle en word geïnterpreteer as gekoördineerde operasies deur die Noorde, wat amptelik erkenning gegee het aan die verbintenisse van 2 Augustus 1964. 
Ander, soos admiraal Sharp, het volgehou dat Amerikaanse optrede nie die voorval van 2 Augustus veroorsaak nie. Hy beweer dat die Noord -Viëtnamese dit opgespoor het Maddox langs die kus per radar en was dus bewus daarvan dat die vernietiger nie eintlik Noord -Viëtnam aangeval het nie en dat Hanoi (of die plaaslike bevelvoerder) sy vaartuig beveel het om te gaan Maddox in elk geval. Die Noord -Viëtnamese generaal Phùng Thế Tài het dit later beweer Maddox is sedert 31 Julie opgespoor en dat sy op 2 Augustus vissersbote aangeval het wat die Noord -Viëtnamese vloot gedwing het om 'terug te veg'. 
Sharp het ook opgemerk dat bevele aan Maddox om 8 seemyl (15 km 9,2 myl) van die Noord-Viëtnamese kus af te bly, plaas die skip in internasionale waters, aangesien Noord-Viëtnam slegs 'n beperking van 5 seemyl (9,3 km 5,8 myl) as sy gebied (of buite die kus) geëis het eilande). Daarbenewens het baie lande voorheen soortgelyke missies regoor die wêreld uitgevoer, en die vernietiger USS John R. Craig het vroeër 'n intelligensie-insamelingsmissie onder soortgelyke omstandighede sonder voorvalle uitgevoer. 
Sharp se bewerings bevat egter 'n paar feitelik verkeerde stellings. Noord-Viëtnam het nie 'n limiet van 8 kilometer vir sy territoriale waters nagekom nie, maar het in plaas van 'n limiet van 20 kilometer (12 mi) gehou wat Frans Indochina in 1936 geëis het.  Boonop het dit amptelik 'n limiet van 12 nmi geëis , wat feitlik identies is aan die ou 20 km -Franse aanspraak, na die insidente van Augustus in September 1964.   Die standpunt van Noord -Viëtnam is dat hulle altyd 'n grens van 12 seemyl oorweeg het, in ooreenstemming met die standpunte rakende die die wet van die see van beide die Sowjetunie en China, hul belangrikste bondgenote. 
Tweede beweerde aanval Edit
Op 4 Augustus is 'n ander DESOTO -patrollie aan die Noord -Viëtnamese kus geloods deur Maddox en Turner Joy, om die vlag te wys na die eerste voorval. Hierdie keer het hul bevele aangedui dat die skepe nie minder as 18 km van die kus van Noord -Viëtnam af sou wees nie.  Gedurende 'n aand en vroeë oggend van rowwe weer en swaar see het die vernietigers radar-, sonar- en radioseine ontvang wat volgens hulle 'n ander aanval deur die Noord -Viëtnamese vloot was. Die skepe het ongeveer vier uur lank op radarteikens geskiet en kragtig gemanoeuvreer te midde van elektroniese en visuele verslae van vyande. Ten spyte van die vloot se bewering dat twee aanvallende torpedobote gesink is, was daar geen wrak, lyke van dooie Noord -Viëtnamese matrose of ander fisiese bewyse op die toneel van die beweerde verlowing nie. 
Om 01:27, Washington -tyd, stuur Herrick 'n kabel waarin hy erken dat die tweede aanval moontlik nie plaasgevind het nie en dat daar moontlik geen Viëtnamese vaartuie in die omgewing was nie: 'Oorsig van aksie laat baie aangemelde kontakte en afgevuurde torpedo's verskyn twyfelagtig. Freak weather -uitwerking op radar en oorgerigte sonarmen het moontlik baie verslae opgelewer. Geen werklike visuele waarnemings deur Maddox. Stel volledige evaluering voor voordat enige verdere stappe gedoen word. "
'N Uur later stuur Herrick 'n ander kabel waarin hy sê: "Die hele aksie laat baie twyfel, behalwe vir die duidelike hinderlaag aan die begin. Stel deeglike verkenning in daglig deur vliegtuie voor."  In antwoord op versoeke om bevestiging, omstreeks 16:00 Washington -tyd, het Herrick aan die kabel gesê: "Besonderhede van die aksie bied 'n verwarrende prentjie, hoewel seker dat die oorspronklike hinderlaag bona fide was."  Dit is waarskynlik dat McNamara nie die president of admiraal VS Grant Sharp jr ingelig het oor Herrick se twyfel of Herrick se aanbeveling vir verdere ondersoek nie.  Om 18:00 Washington -tyd (05:00 in die Golf van Tonkin) het Herrick weer 'n kabel geneem, hierdie keer met die verklaring: "die eerste boot wat die Maddox waarskynlik 'n torpedo by die Maddox wat gehoor is, maar nie gesien is nie. Alles daarna Maddox torpedoverslae is te betwyfel deurdat daar vermoed word dat sonarman die skip se eie propeller hoor klop "[sic]. 
Johnson se toespraak aan die Amerikaanse volk Edit
Kort voor middernag, op 4 Augustus, onderbreek Johnson die nasionale televisie om 'n aankondiging te maak waarin hy 'n aanval deur Noord -Viëtnamese vaartuie op twee Amerikaanse vlootskepe beskryf, Maddox en Turner Joy, en het die gesag versoek om 'n militêre reaksie te onderneem.   Johnson se toespraak herhaal die tema wat "Hanoi/Ho Chi Minh as die aggressor gedramatiseer het en wat die Verenigde State in 'n meer aanvaarbare verdedigingshouding geplaas het."  Johnson verwys ook na die aanvalle as "op die oop see", wat daarop dui dat dit in internasionale waters plaasgevind het. 
Hy beklemtoon toewyding aan sowel die Amerikaanse volk as die Suid -Viëtnamese regering. Hy het Amerikaners ook daaraan herinner dat daar geen begeerte na oorlog was nie. "'N Noukeurige ondersoek van Johnson se openbare verklarings. Onthul geen melding van voorbereidings vir openlike oorlogvoering nie en geen aanduiding van die aard en omvang van geheime grond- en lugmaatreëls wat reeds in werking was nie." Johnson se uitsprake was kort om 'die Amerikaanse rol in die konflik tot 'n minimum te beperk, en daar bestaan ​​'n duidelike teenstrydigheid tussen Johnson se optrede en sy openbare diskoers'.  
Binne dertig minute na die voorval op 4 Augustus het Johnson besluit op vergeldingsaanvalle ('Operation Pierce Arrow' genoem).  Dieselfde dag gebruik hy die 'hot line' na Moskou en verseker die Sowjets dat hy nie van plan was om 'n breër oorlog in Viëtnam te begin nie. Vroeg op 5 Augustus het Johnson in die openbaar bevel gegee om vergeldingsmaatreëls wat lui: "Die vasberadenheid van alle Amerikaners om ons volle toewyding aan die mense en die regering van Suid -Viëtnam uit te voer, sal deur hierdie verontwaardiging verdubbel word." Een uur en veertig minute na sy toespraak het vliegtuie wat van Amerikaanse draers gelanseer is, Noord -Viëtnamese teikens bereik. Op 5 Augustus, om 10:40, het hierdie vliegtuie vier torpedobootbasisse en 'n olie-opbergingsfasiliteit in Vinh gebombardeer. 
Reaksie van die kongres Edit
Terwyl Johnson se finale resolusie opgestel is, het die Amerikaanse senator Wayne Morse probeer om 'n geldinsameling in te samel om bewustheid te verhoog oor moontlike foutiewe rekords van die voorval Maddox. Morse het vermoedelik 'n oproep ontvang van 'n informant wat anoniem gebly het en het Morse versoek om amptelike logboeke van Maddox.  Hierdie logboeke was nie beskikbaar voordat Johnson se resolusie aan die kongres voorgelê is nie.  Nadat hy die kongres aangespoor het dat hulle versigtig moet wees vir Johnson se komende poging om die kongres te oortuig van sy resolusie, het Morse nie genoeg samewerking en ondersteuning van sy kollegas gekry om enige beweging te onderbreek om dit te stop nie.  Onmiddellik nadat die resolusie gelees en aan die kongres voorgelê is, het Morse daarteen begin veg. Hy het in toesprake aan die kongres beweer dat die optrede wat die Verenigde State onderneem het, optrede buite die grondwet was en eerder "dade van oorlog as verdediging" was.  Morse se pogings is nie onmiddellik ondersteun nie, hoofsaaklik omdat hy geen bronne aan die lig gebring het nie en met baie beperkte inligting gewerk het.  Eers nadat die Verenigde State meer by die oorlog betrokke geraak het, het sy aanspraak in die hele Amerikaanse regering begin steun kry.
Die Amerikaanse regering het nog steeds bewyse gesoek in die nag van 4 Augustus toe Johnson sy adres aan die Amerikaanse publiek gegee het oor die voorvalboodskappe wat op daardie dag aangeteken is, dui daarop dat nie Johnson nóg McNamara seker is van 'n aanval nie.  Verskeie nuusbronne, insluitend Tyd, Lewe en Nuusweek, het dwarsdeur Augustus artikels gepubliseer oor die voorval in die Tonkin -golf.  Tyd berig: "Deur die duisternis, uit die weste en suide. het indringers met vrymoedigheid gejaag. minstens ses van hulle. Hulle het met outomatiese wapens op die verwoesters losgebrand, hierdie keer van so naby as 2000 meter."  Tyd het gesê dat Sharp geen twyfel het dat die VSA nou hierdie aanval sou moes beantwoord nie, en dat daar geen debat of verwarring in die administrasie was oor die voorval nie. 
Die gebruik van die stel voorvalle as 'n voorwendsel vir die eskalasie van die VSAbetrokkenheid het gevolg op die uitreiking van openbare dreigemente teen Noord -Viëtnam, sowel as oproepe van Amerikaanse politici ten gunste van die verskerping van die oorlog.  Op 4 Mei 1964 het William Bundy 'n beroep op die VSA gedoen om 'die kommuniste uit Suid -Viëtnam te verdryf', selfs al sou dit die aanval op beide Noord -Viëtnam en die kommunistiese China beteken.  Tog het die Johnson -administrasie in die tweede helfte van 1964 daarop gefokus om die Amerikaanse publiek te oortuig dat daar geen kans is op oorlog tussen die Verenigde State en Noord -Viëtnam nie. 
Generaal Giap van Noord -Viëtnam het voorgestel dat die DESOTO -patrollie na die golf gestuur is om Noord -Viëtnam te lok om die VSA 'n verskoning te gee vir die eskalasie van die oorlog.  Verskeie regeringsamptenare en mans aan boord Maddox het soortgelyke teorieë voorgestel.  Amerikaanse minister van buitelandse sake, George Ball, het na die oorlog aan 'n Britse joernalis gesê dat "op daardie tydstip. Baie mense 'n verskoning gesoek het om met bombardemente te begin".  George Ball verklaar dat die missie van die vernietigeroorlogskip betrokke by die Golf van Tonkin -voorval "hoofsaaklik vir provokasie was." 
Volgens Ray McGovern, ontleder van die CIA van 1963 tot 1990, die CIA, "om nie eens te praat van president Lyndon Johnson, sekretaris van verdediging, Robert McNamara en adviseur van die nasionale veiligheidsraad, McGeorge Bundy, weet almal goed dat die bewyse van 'n gewapende aanval die aand van Aug. 4, 1964, die sogenaamde 'tweede' Tonkin-golfvoorval, was baie twyfelagtig ... Gedurende die somer van 1964 was president Johnson en die gesamentlike stafhoofde gretig om die oorlog in Viëtnam te vergroot. en aanvalle aan die kus van Noord-Viëtnam. " Maddox, wat elektroniese spioengereedskap dra, was om seine -intelligensie van die Noord -Viëtnamese kus te versamel, en die kusaanvalle is beskou as 'n nuttige manier om die Noord -Viëtnamese te kry om hul kusradars aan te skakel. Vir hierdie doel is dit gemagtig om die kus so naby as 13 kilometer (8 myl) te nader en die buitelandse eilande so naby as vier laasgenoemde was reeds beskadig uit die see. 
In sy boek, Body of Secrets, James Bamford, wat drie jaar in die Amerikaanse vloot as intelligensie -ontleder deurgebring het, skryf dat die hoofdoel van die Maddox "was om op te tree as 'n seevarende provokateur-om sy skerp grys boog en die Amerikaanse vlag so na as moontlik aan die buik van Noord-Viëtnam te steek, in werklikheid sy vyfduim kanonne teen die neus van die kommunistiese vloot te stoot... Maddox ' Die missie is nog meer uitdagend gemaak deur die tyd om saam te val met kommando -aanvalle, wat die indruk wek dat die Maddox die missies rig. 'Die Noord -Viëtnamese het dus alle rede om dit te glo Maddox was betrokke by hierdie aksies. 
John McNaughton het in September 1964 voorgestel dat die VSA voorberei om aksies te neem om 'n Noord -Viëtnamese militêre reaksie uit te lok, insluitend planne om DESOTO -patrollies Noord te gebruik. William Bundy se koerant van 8 September 1964 stel ook meer DESOTO -patrollies voor. 
Teen die vroeë middag van 4 Augustus, Washington tyd, het Herrick by die bevelvoerder in Chief Pacific in Honolulu aangemeld dat 'freak weather effects' op die skip se radar so 'n aanval twyfelagtig gemaak het. Trouens, Herrick verklaar in 'n boodskap wat om 13:27 in Washington -tyd gestuur is dat daar eintlik geen Noord -Viëtnamese patrolliebote gesien is nie. Herrick stel 'n 'volledige evaluering voor' voordat verdere stappe gedoen word. 
McNamara het later getuig dat hy die boodskap gelees het nadat hy die middag teruggekeer het na die Pentagon. Maar hy het Johnson nie dadelik gebel om hom te vertel dat die hele uitgangspunt van sy besluit tydens die middagete om McNamara se aanbeveling vir weerwraak -lugaanvalle teen Noord -Viëtnam goed te keur, baie twyfelagtig is nie. Johnson het voorstelle van McNamara en ander adviseurs afgeweer vir 'n beleid om Noord -Viëtnam by vier geleenthede te bombardeer sedert hy president geword het. 
Alhoewel Maddox was betrokke by die verskaffing van intelligensie -ondersteuning vir Suid -Viëtnamese aanvalle op Hòn Mê en Hòn Ngư, ontken Johnson in sy getuienis voor die kongres dat die Amerikaanse vloot Suid -Viëtnamese militêre operasies in die Golf ondersteun het. Hy beskryf die aanval dus as 'onuitgelok' aangesien die skip in internasionale waters was.  As gevolg van sy getuienis het die kongres op 7 Augustus 'n gesamentlike resolusie (HJ RES 1145) aangeneem met die titel Southeast Asia Resolution, wat Johnson die bevoegdheid verleen het om militêre operasies in Suidoos -Asië uit te voer sonder die voordeel van 'n verklaring van oorlog. Die resolusie het Johnson goedkeuring gegee "om alle nodige stappe, insluitend die gebruik van gewapende geweld, te neem om enige lid of protokolstaat van die Suidoos -Asië -kollektiewe verdedigingsverdrag by te staan ​​wat hulp vra ter verdediging van sy vryheid." 
Johnson het privaat gesê: "Vir alles wat ek weet, het ons vloot op walvisse daar buite geskiet." 
In 1967 het die voormalige vlootoffisier John White 'n brief aan die redakteur van die New Haven (CT) Register. Hy beweer "ek beweer dat president Johnson, sekretaris McNamara en die gesamentlike stafhoofde vals inligting aan die kongres gegee het in hul verslag oor Amerikaanse vernietigers wat in die Golf van Tonkin aangeval word."  White het sy fluitjieblasers in die dokumentêr van 1968 voortgesit In die jaar van die vark.
In 1981 het kaptein Herrick en joernalis Robert Scheer die skip van die skip van Herrick herondersoek en vasgestel dat die eerste torpedoverslag van 4 Augustus, wat Herrick onderhou het, plaasgevind het-die 'skynbare hinderlaag'-in werklikheid ongegrond was.  Alhoewel inligting wat goed na die feit verkry is, ondersteun word deur kaptein Herrick se uitsprake oor die onakkuraatheid van die latere torpedoverslae, sowel as die 1981 -gevolgtrekking van Herrick en Scheer oor die onakkuraatheid van die eerste, wat daarop dui dat daar geen aanval in Noord -Viëtnam die aand was nie, om die tyd Amerikaanse owerhede en al die Maddox se bemanning verklaar dat hulle oortuig is dat 'n aanval plaasgevind het. As gevolg hiervan, vliegtuie van die vliegdekskepe Ticonderoga en Konstellasie is gestuur om Noord -Viëtnamese torpedobootbase en brandstofgeriewe te tref tydens Operation Pierce Arrow. 
Eskaderbevelvoerder James Stockdale was een van die Amerikaanse vlieëniers tydens die tweede beweerde aanval. Stockdale skryf in sy boek uit 1984 Liefde en oorlog: "[Ek] het die beste sitplek in die huis gehad om na die gebeurtenis te kyk, en ons verwoesters het net op spookdoelwitte geskiet - daar was geen PT -bote nie. Daar was niks anders as swart water en Amerikaanse vuurkrag nie." Stockdale vertel op 'n stadium sy siening Turner Joy haar gewere na Maddox.  Stockdale het gesê dat sy meerderes hom beveel het om hieroor stil te bly. Nadat hy gevange geneem is, het hierdie kennis 'n groot las geword. Hy het later gesê dat hy bekommerd is dat sy gevangenes hom uiteindelik sal dwing om te onthul wat hy van die tweede voorval weet. 
In 1995 ontken die afgetrede Viëtnamese minister van verdediging, Võ Nguyên Giáp, in 'n ontmoeting met die voormalige sekretaris McNamara, dat Viëtnamese geweerbote Amerikaanse vernietigers op 4 Augustus aangeval het, terwyl hy toegegee het tot die aanval op 2 Augustus   'n Opgespreekte gesprek van 'n vergader 'n paar weke nadat die Resolusie van die Golf van Tonkin in 2001 vrygestel is, en onthul dat McNamara twyfel teenoor Johnson uitgespreek het dat die aanval selfs plaasgevind het. 
In die herfs van 1999 het die afgetrede senior uitvoerende hoof van die CIA Engineering S. Eugene Poteat geskryf dat hy vroeg in Augustus 1964 gevra is om te bepaal of die verslag van die radaroperateur 'n werklike torpedobootaanval toon of 'n verbeelde. Hy het meer inligting oor tyd, weer en oppervlaktoestande gevra. Geen verdere besonderhede was bekend nie. Uiteindelik het hy tot die gevolgtrekking gekom dat daar op die betrokke nag geen torpedobote was nie, en dat die Withuis slegs geïnteresseerd was in die bevestiging van 'n aanval, nie dat daar nie so 'n aanval was nie. 
In Oktober 2012 is 'n onderhoud met David Day on Asia Review met die afgetrede kontreadmiraal Lloyd "Joe" Vasey en 'n gedetailleerde weergawe van die voorval op 4 Augustus. Volgens admiraal Vasey, wat aan boord was van die USS Oklahoma City, a Galveston-geleide missielkruiser, in die Golf van Tonkin en dien as stafhoof van bevelvoerder Sewende Vloot, Turner Joy 'n NVA -radiotransmissie onderskep waarin 'n torpedobootaanval beveel word Turner Joy en Maddox. Kort daarna is die USS radarkontak verkry van 'verskeie hoëspoedkontakte wat daarop toesluit' Turner Joy, wat op een van die kontakte vasgesluit het, die torpedoboot afgevuur en getref het. Daar was 18 getuies, beide ingeroep en beamptes, wat verslag gedoen het oor verskillende aspekte van die aanvalrook uit die geteisterde torpedoboot, torpedowekings (gerapporteer deur vier individue op elke vernietiger), waarnemings van die torpedobote wat deur die water beweeg en soekligte. Al 18 die getuies het tydens 'n verhoor in Olongapo, Filippyne, getuig, en hul getuienis is 'n openbare rekord. 
In 2014, toe die voorval se 50ste bestaansjaar nader kom, het John White geskryf Die gebeurtenisse in die Golf van Tonkin - vyftig jaar later: 'n voetnoot van die geskiedenis van die Viëtnam -oorlog. In die voorwoord merk hy op "Onder die vele boeke wat oor die Viëtnamese oorlog geskryf is, het 'n halfdosyn 'n brief van 1967 aan die redakteur van 'n koerant in Connecticut, wat 'n belangrike rol gespeel het by die Johnson -administrasie om die waarheid te vertel oor hoe die oorlog begin het. die brief was myne. "  Die verhaal bespreek Lt. White wat Admiral Stockdale's lees In liefde en oorlog  in die middel van die 1980's, toe kontak Stockdale wat White met Joseph Schaperjahn, hoofsonarman, verbind het Turner Joy. Schaperjahn het White se bewerings bevestig dat Maddox Die sonarverslae was foutief en die Johnson -administrasie het dit geweet voordat hy na die kongres gegaan het om steun vir die Golf van Tonkin -resolusie te versoek. White se boek verduidelik die verskil tussen leuens van opdrag en leuens van weglating. Johnson was skuldig aan moedswillige leuens van versuim. White verskyn in die Augustus 2014 -uitgawe van Connecticut Tydskrif. 
In Oktober 2005, Die New York Times het berig dat Robert J. Hanyok, 'n historikus van die NSA, tot die gevolgtrekking gekom het dat die NSA verwronge intelligensieverslae wat aan beleidsmakers oor die voorval van 4 Augustus 1964, gestuur is. Die NSA -historikusagentskap het gesê dat personeel die bewyse "doelbewus skeefgetrek het" om te laat blyk dat 'n aanval plaasgevind het. 
Die gevolgtrekkings van Hanyok is aanvanklik gepubliseer in die Winter 2000/Spring 2001 Edition van Cryptologic Quarterly  ongeveer vyf jaar voor die Tye artikel. Volgens amptenare van die intelligensie is die siening van regeringshistorici dat die verslag openbaar moet word, deur die beleidsmakers afgewys dat vergelykings gemaak kan word met intelligensie wat gebruik word om die Irak -oorlog (Operasie Iraqi Freedom) wat in 2003 begin is, te regverdig.  Hersiening van die Nany se argiewe, het Hanyok tot die gevolgtrekking gekom dat die voorval begin het by die Phu Bai -gevegsbasis, waar intelligensie -ontleders verkeerdelik geglo het dat die vernietigers binnekort aangeval sou word. Dit sou aan die NSA teruggestuur word tesame met bewyse wat so 'n gevolgtrekking ondersteun, maar die getuienis het dit eintlik nie gedoen nie. Hanyok skryf dit toe aan die eerbied wat die NSA waarskynlik sou gegee het aan die ontleders wat nader aan die geleentheid was. Namate die aand vorder, ondersteun verdere seine -intelligensie (SIGINT) geen sodanige hinderlaag nie, maar die NSA -personeel was blykbaar so oortuig van 'n aanval dat hulle die 90% van SIGINT wat die gevolgtrekking nie ondersteun het nie, geïgnoreer het, en wat ook uitgesluit was van enige verslae wat hulle vir die verbruik deur die president opgestel het. Daar was geen politieke motief vir hul optrede nie. : 48–49
Op 30 November 2005 het die NSA 'n eerste aflewering van voorheen geklassifiseerde inligting rakende die Golf van Tonkin -voorval bekend gemaak, insluitend 'n matig ontsmette weergawe van Hanyok se artikel.  In die Hanyok -artikel word gesê dat intelligensie -inligting aan die Johnson -administrasie voorgelê is "op so 'n manier dat verantwoordelike besluitnemers in die Johnson -administrasie nie die volledige en objektiewe verhaal van gebeure kan weerhou nie." In plaas daarvan is "net die inligting wat die bewering ondersteun dat die kommuniste die twee vernietigers aangeval het, aan amptenare van die Johnson -administrasie gegee." 
Oor waarom dit gebeur het, skryf Hanyok:
Net soos enigiets anders, was dit 'n bewustheid dat Johnson geen onsekerheid sou veroorsaak wat sy posisie sou ondermyn nie. Gekonfronteer met hierdie gesindheid, is daar volgens Ray Cline gesê: "Ons het geweet dat dit 'n bum dope is wat ons van die Sewende Vloot kry, maar ons is slegs aangesê om feite te gee sonder om die aard van die bewyse uit te lig. Almal het geweet hoe onbestendig LBJ was. Hy wou nie onsekerhede hanteer nie. " 
Hanyok het sy studie van die Tonkin -golf as 'n hoofstuk in 'n algehele geskiedenis van NSA -betrokkenheid en Amerikaanse SIGINT in die Indochina -oorloë ingesluit. 'N Matig ontsmette weergawe van die algehele geskiedenis  is in Januarie 2008 deur die National Security Agency vrygestel en gepubliseer deur die Federation of American Scientists. 
LBJ 's Golf van Tonkin -toespraak spook nog 50 jaar later by ons
Vyftig jaar gelede Maandagaand het president Lyndon Johnson op nasionale televisie aangekondig dat Amerikaanse vlootmagte deur Noord -Viëtnamese PT -bote in die Golf van Tonkin aangeval is.
Die voorval was vir alle doeleindes die verskoning waarop Johnson gewag het om Amerika se teenwoordigheid in Viëtnam dramaties te verhoog. Ek was 15 en alleen tuis in Greenmeadow toe die president op TV praat. Ek onthou hoe ek daardie aand by my venster uitkyk en wonder of die derde wêreldoorlog sou begin.
Daar is baie geskryf oor LBJ 's Golf van Tonkin -toespraak en die waarheid van die gebeure wat daartoe gelei het. Topamptenare in Washington, DC, het rede gehad om te twyfel dat enige aanval op 4 Augustus deur Noord -Viëtnam plaasgevind het. Kabels van die Amerikaanse taakmagbevelvoerder in die streek, kapt. John J. Herrick, het verwys na die weerstoestande, en amper totale duisternis en 'n oormatige sonarman wat die skip gehoor het. #8217 se eie skroefslag. "
Een van die vlootvlieëniers wat die aand oorhoofs gevlieg het, was die eskaderbevelvoerder James Stockdale, wat later bekendheid verwerf het as 'n krygsgevangenskap en daarna as Ross Perot se ondervoorsittersbestuurder. Ek het die beste sitplek in die huis gehad om na die geleentheid te kyk, het Stockdale jare later gesê.
Ons vernietigers het net op spookdoelwitte geskiet en daar was geen PT -bote nie. Daar was niks anders as swart water en Amerikaanse vuurkrag nie, en hy het bygevoeg.
As die eis van Stockdale nie verdoemend genoeg was nie, is dit wat president Johnson in 1965 gesê het: Vir alles wat ek weet, skiet ons vloot op walvisse daar buite. "
Oorlog is nie vir floues nie. Dit lieg ook nie vir die Amerikaanse publiek nie. Die impak van LBJ 's Golf van Tonkin -toespraak spook ons ​​al dekades lank. Uiteindelik het ons 58 000 troepe in Viëtnam verloor omdat niemand in die Withuis die moed gehad het om president Johnson in 1964 (of later president Richard Nixon later) te vertel dat die oorlog 'n verliese was nie.
Ek is 65 en het 'n vol lewe geleef. Ek wonder hoe die grootste deel van die 58 000 Amerikaners wat in Viëtnam in aksie gedood is, hul lewens sou geleef het as hulle die waarheid vertel is oor die Noord -Viëtnamese PT -bote.
Alhoewel die bote deur Suid -Viëtnamese vlootpersoneel beman is, het goedkeuring vir elke missie wat onder die plan uitgevoer is, direk gekom van admiraal U.S. Grant Sharp Jr., CINCPAC in Honolulu, wat sy bevele van die Withuis ontvang het. Nadat die kusaanvalle begin het, het Hanoi, die hoofstad van Noord -Viëtnam, 'n klag by die International Control Commission (ICC) ingedien, wat in 1954 ingestel is om toesig te hou oor die bepalings van die Genève -ooreenkomste, maar die VSA ontken enige betrokkenheid . Vier jaar later erken sekretaris McNamara aan die kongres dat die Amerikaanse skepe inderdaad saamgewerk het in die aanvalle van Suid -Viëtnam teen Noord -Viëtnam. MaddoxAlhoewel hulle bewus was van die operasies, was dit nie direk betrokke nie. [ aanhaling nodig ]
Die gebruik van die stel voorvalle as 'n voorwendsel vir die eskalasie van Amerikaanse betrokkenheid het gevolg op die uitreiking van openbare dreigemente teen Noord -Viëtnam, sowel as oproepe van Amerikaanse politici ten gunste van die eskalasie van die oorlog.  Op 4 Mei 1964 het William Bundy 'n beroep op die VSA gedoen om 'die kommuniste uit Suid -Viëtnam te verdryf', selfs al sou dit die aanval op beide Noord -Viëtnam en die kommunistiese China beteken.  Tog het die Johnson -administrasie in die tweede helfte van 1964 daarop gefokus om die Amerikaanse publiek te oortuig dat daar geen kans is op oorlog tussen die Verenigde State en Noord -Viëtnam nie. 
Aan die einde van 1961, begin 1962, word 'n reeks Amerikaanse vlootpatrollies aan die ooskus van Kommunistiese China voorgestel. Die doel van hierdie patrollies was om drievoudig te wees.
In die eerste plek sou hulle die teenwoordigheid van die Amerikaanse sewende vloot in die internasionale waters voor die kus van China vestig en handhaaf, en dit sou dien as 'n geringe Koue Oorlog wat irriterend was vir die "Chicoms " en in die derde plek sou hulle soveel insamel moontlike intelligensie rakende Chicom se elektroniese en vlootaktiwiteite.
In die aanvanklike fase moes een Amerikaanse vernietiger elke missie uitvoer. Daar sou drie geïnstalleerde posisies op elke missie wees (twee radiotelefone en een handleiding Morse), en hierdie posisies sou 'n dubbele rol dien; bied direkte SIGINT-ondersteuning aan die verdediging van die skip en dien as inligtingsfasiliteite vir soveel verskillende bronne en kategorieë van emissie soos verkry kon word. Hierdie patrollies het die voornaam DESOTO gekry.
Van 14 tot 20 April 1962 is die eerste DESOTO -patrollie uitgevoer, met die vernietiger USS -DE HAVEN as die deelnemende vaartuig. Die verantwoordelikheidsgebied wat deur die missie omvat is, fokus rondom die Tsingtao-gebied van die Geelsee, en die skip het opdrag gekry om geen gebied wat deur Chicom gehou word, insluitend die eilande aan die kus, nader as 10 myl te nader nie.
Belangrike intelligensieteikens vir hierdie missie het in vyf kategorieë ingedeel: Chicom -vlooteenhede, veral duikbote ELINT van Chicom elektriese installasies Chicom lugaktiwiteit hidrografiese en weerinligting en handelsvaart (veral Chicom) in die gebied. Hierdie eerste DESOTO -patrollie was besonder effektief om Chicom -reaksie op te wek. Dinge soos die skadu van die DE HAVEN deur drie of meer Chicom -vaartuie tegelyk, die DE HAVEN -kommunikasiegeriewe belemmer en die gebruik van bedrieglike wimpelgetalle op die vaartuie het alles bygedra tot die sukses van die intelligensiepoging op hierdie missie. Daarbenewens het die Chicoms drie ernstige waarskuwings aan die DE HAVEN uitgereik vir die skending van territoriale regte gedurende die sewe dae wat die missie aan die gang was.
Vir die res van 1962 is nog agt DESOTO -patrollies uitgevoer, en voor Desember van daardie jaar is hierdie patrollies almal uitgevoer in die gebiede in Oos- en Noord -China, sowel as langs die Koreaanse kus tot by die Sowjet -Golf van Tartary. Na die eerste missie was die intelligensie van die patrollies redelik yl. Daar is opgemerk dat die patrollievaartuie in die skadu kom, en byna al die patrollies is deur die Chinese regering ernstige waarskuwings uitgereik, maar unieke inligting was feitlik nul.
In Desember 1962, met DESOTO -patrollienommer IX, het die USS AGERHOLM die eerste ondersoek na die waters van Suid -China en die Golf van Tonkin rondom Hainan -eiland uitgevoer. Hierdie patroon is in April 1963 herhaal toe die USS EDWARDS dieselfde pad om Hainan -eiland getrek het en daarna sy missie langs die kus van die Demokratiese Republiek van Viëtnam (DRV) uitgebrei het. Op die oomblik is geen DRV -refleksies aangeteken nie, en die reaksie van Chicom was weer beperk tot skaduwee en die uitreiking van ernstige waarskuwings. Aangesien ernstige waarskuwings nie vir DESOTO -missies gereserveer was nie (op daardie stadium het die VSA meer as 350 van hierdie waarskuwings ontvang vir lug- en seeoortredings), kon daar geen spesiale betekenis aan geheg word nie.
Die eerste ORV -reaksie op 'n DESOTO -patrollie kom aan die einde van Februarie en begin Maart 1964 op die derde onderneming in die Golf van Tonkin, hierdie keer deur die USS CRAIG. ORV -radarstasies het uitgebreide opsporing van die CRAIG uitgevoer tydens haar eerste aanloop langs die kus, en DRV -vlootkommunikasie het by 'n geleentheid per rompnommer na die CRAIG verwys. Alhoewel intelligensie wat uit hierdie missie versamel is, nie omvangryk was nie, het dit wel nuwe insig in die plasing en vermoë van DRV -opsporingstasies en toerusting bygedra.
Voorspel tot geweld
Die vierde DESOTO -patrollie in die internasionale waters van die Golf van Tonkin is in Julie 1964 geprogrammeer. Die missie was om meer aandag te skenk aan die Viëtnamese probleem as die Chicom -probleem van sy voorgangers, en dit was die konstante bron van herverskaffing. na die guerrillas in die suide, verkry navigasie- en hidrografiese inligting en verkry beskikbare intelligensie oor die DRV -vloot. Aangesien die Geneefse ooreenkomste van 1954 spesifiek die DRV verbied het om 'n vloot te vestig, was die opkoms van hierdie mag tot laat in 1963 en vroeër 1964 uiters verborge. Aan die einde van 1957 is die eerste DRV -vlootkommunikasiegeriewe geïsoleer met 'n geskatte 30 skepe wat by die uitsendings betrokke was. Toe, in 1959, is die eerste bewyse van die opkoms van 'n moderne DRV -vloot opgemerk tydens 'n waarskynlike gesamentlike DRV/Chicom -vlootoefening in die riviermonding van die Pearl River. Daar word vermoed dat sommige van die vaartuie wat by hierdie oefening betrokke was dieselfde 10 motorgeweerbote was wat later deur die Hainanstraat verbygesteek is, en waarskynlik die aanvanklike verkryging van moderne vlootvaartuie van die DRV verteenwoordig. Na 1959 word hierdie mag voortgesit, en teen die einde van 1964 het die DRV -vloot 'n totale aanvulling van byna 100 vaartuie. –
Gewapen met hierdie agtergrond en duidelik oor die doel van die missie, het die USS MADDOX op 31 Julie 1964 om 1300 uur plaaslike tyd 'n punt bereik op die 17de parallel ongeveer 12 myl van die kus van die DRV. Vanaf daardie punt draai die MADDOX noordwaarts op 'n koers wat haar drie dae lank langs die kus sou neem, wat vermoedelik 'n ander roetine van 'n DESOTO -patrollie sou wees.
Blykbaar was die MADOX nie die enigste vaartuig wat op die aand van 31 Julie aan die Noord -Viëtnamese kus aktief was nie. RV -vlootkommunikasie weerspieël dat die "vyand" op daardie datum op die eiland Hon Me afgevuur het en deur DRV -oorlogskepe agtervolg is om geen nut nie. Die MADDOX het berig dat vaartuie waargeneem word deur DRV -patrollievaartuie, maar geen poging aangewend het om die aksie te ondersoek nie.
Dit is onmoontlik om te bepaal of 'n verband tussen bogenoemde aanval en die teenwoordigheid van die MADOX deur die DRV getrek is. Hulle het wel by die Internasionale Beheerkommissie betoog dat 'Amerikaanse imperialiste' hul vestings beskut het, maar dit was 'n konstante klag van die DRV en kon nie direk toegeskryf word aan die teenwoordigheid van die MADDOX toe hulle noem dat die 'vyand' &# 8220 gaan op 'n kursus van 52 grade. . . 9 seemyle van Hon Me. . . "
Kort na die plasing van die MADDOX naby Hon Me Island deur ORV -opsporingsowerhede, is 'n boodskap aan 'n ongeïdentifiseerde DRV gestuur: vegvaartuig waarin verklaar is dat dit besluit is
om vanaand teen die vyand te veg. " Die MADDOX is dienooreenkomstig ingelig in 'n waarskuwing wat die werklike aanval met meer as 12 uur voorafgegaan het.
Sedertdien is daar voortdurend toesig gehou oor die opsporingstasies van die vloot van DRV. Daarbenewens is verskeie boodskappe onderskep, blykbaar vooraf geplaasde oorlogskepe ter voorbereiding van die aanval.
Tussen ongeveer 1130 en 1215 (Saigon plaaslike tyd) op 2 Augustus het die MADDOX gerapporteer dat hulle drie PT ''s en twee waarskynlike SWATOW -klas PGM 's (motorgeweerbote) ongeveer 10 kilometer noord van Hon Me Island gesien het. Gedurende dieselfde tydperk het die MADDOX die noordelikste punt van sy missie bereik en 'n groot rommelvloot (ongeveer 7S vaartuig) waargeneem wat hy op sy terugreis wou vermy. Daar was geen militêre skepe wat met die junks vermeng was nie, en daar was nog steeds geen duidelike vyandigheid nie.
Dit is nie moontlik om presies vas te stel watter element van die DRV -vlootbevel die aanval beveel het nie, maar kort nadat die MADDOX die toppunt van sy missie bereik het, is 'n boodskap deurgegee dat dit tyd is om met die "vijand " af te sluit en te gebruik torpedo's. Die MADDOX het hierdie inligting ongeveer 50 minute voordat die aggressiewe optrede begin het, ontvang.
Om 1530, ongeveer 30 myl van die oewer af, verander die MADDOX haar koers na die suidooste, op pad na die monding van die Tonkin -golf, en verhoog haar spoed tot 25 knope, in 'n poging om die drie DRV -torpedobote wat op die radar weerspieël word, te vermy en sluit ongeveer 50 knope, binne 20 myl van die DESOTO -skip. Destyds het die MADDOX lugsteun versoek en alle hande op hul gevegstasies geplaas.
Teen 1600 was die DRV -bote binne 5 myl van die MADDOX af, steeds op ongeveer 50 knope, en het hulle in kolomvorming ingetrek, 'n aanvaarde prosedure vir torpedo -aanval. Die MADDOX het drie waarskuwingsrondtes oor die boog van die voorste skip geskiet, maar omstreeks 7 minute oor die uur het die MADDOX berig dat sy onder aanval was.
Die PT -bote het in twee formasies ingebreek toe hulle op die agterkant van die MADOX gesluit het, met twee van die regterkant en een van links. Op 'n afstand van 2700 meter het die twee PT ''s aan die regterkant elk 'n torpedo gelanseer. Die MADDOX draai daarna na links om die torpedo's te vermy, terwyl hy die aanvallende vaartuig onder skoot hou, en teken 'n direkte treffer op die PT wat van links nader, net soos die vaartuig 'n torpedo in die water plaas. Die torpedo het nie geloop nie. Lugsteun van die TICONDEROGA het op daardie stadium aangekom en die aanvallende vaartuie betrek, en die MADDOX het uit die gebied teruggetrek. Totale skade: een ORV PT -boot dood en brandend in die water, maar die skade aan die ander twee PT ''s is nie heeltemal beskadig nie en geringe skade aan een geweer op die MADDOX.
Om die reg van die VSA op vryheid op die see te laat geld, is besluit dat die DESOTO -patrollie so gou as moontlik hervat moet word. Die sterkte van die patrollie is verdubbel, met die USS TURNER JOY wat by die MADDOX aangesluit het vir 'n voorgestelde voortsetting van die missie van vier dae, en 'n formele waarskuwing is aan die ORV-owerhede in Hanoi uitgereik, waarin gesê word dat verdere sulke onuitgelokte optrede ernstige vergelding tot gevolg sal hê en om 0900 op 3 Augustus is die DESOTO -sending hervat. Vir hierdie fase is deurlopende gevegsondersteuning verskaf.
Gedurende die derde dag het die MADDOX berig dat sy en die TURNER JOY radarsignale opgetel het en geglo het dat hulle albei in die skadu was. Dieselfde verdagte skaduwee -aktiwiteit het gedurende die daglig op 4 Augustus plaasgevind, maar daar was geen uitlokkinge nie. Toe is die DRV-vlootkommunikasie-fasiliteite waargeneem om twee SWATOW-klas PGM's te waarsku om gereed te maak vir militêre operasies die nag van die 4de. Die DESOTO -eenhede is ingelig oor die moontlike aanval en het die beste spoed na die monding van die Golf geneem.
Die MADDOX het gedurende die vroeë aandure van 4 Augustus verskeie radar -waarnemings van skynbare vyandige vaartuie gerapporteer. Sommige van hierdie waarnemings het later weggebreek, maar sommige het voortgegaan om te sluit. Omstreeks 2200 het die MADDOX berig dat hy op 'n aanvallende PT -boot geskiet het wat vermoedelik 'n torpedo gelanseer het.Nog drie moontlike PT ''s is opgespoor om vinnig op die DESOTO -skepe te sluit, en 'n voortdurende torpedo -aanval is deur middel van 0035 op 5 Augustus aangemeld. Gedurende die aanvalstydperk het die twee DESOTO -vaartuie verskeie radarkontakte aangegaan, en die TURNER JOY het berig dat een vaartuig waarskynlik gesink is. Daar is ook berig dat 'n ORV PT -boot moontlik een van sy eie metgeselle in die konflik gesink het.
Die weer gedurende die aanval was bewolk en bewolk, wat die sigbaarheid van die ondersteunende lugvegters benadeel en dit vir hulle onmoontlik maak om die aanvallers te sien. Die DESOTO -patrollie het aanvanklik berig dat ten minste 21 torpedo's tydens die geveg gelanseer is. Hierdie syfer is as hoogs onwaarskynlik beskou aangesien die PT ''s elk slegs twee torpedo's gedra het, sonder enige herlaaigoedheid op die see, en die totale DRV PT-krag na raming op ongeveer 13 geraam is, waarvan drie beskadig is tydens die geveg van die 2de. Die syfer is later gewysig toe daar vasgestel is dat die sonar -operateurs moontlik hul eie skroefslae tydens die zigzag -ontwykende aksie, gevolg deur die twee DESOTO -skepe, gesien het.
Ter weerwraak vir hierdie tweede vyandige optrede, beveel JCS CINCPAC om 'n eenmalige maksimum poging tot 'n maksimum inspanning teen geselekteerde DRV-doelwitte uit te voer, om verskeie hawens in te sluit wat bekend is vir die SWATOW-klas PGM ''s en PT 's, asook 'n "priority one & #8221 tref op die Vinh -olieopbergingsarea. Hierdie staking het op 5 Augustus om 0700 begin en het 'n geskatte vernietiging van die Vinh -olieopbergingsgebied tot 90% plus totale of gedeeltelike vernietiging van ongeveer 29 DRV -vloot tot gevolg gehad. Die VSA het twee vliegtuie verloor in die 64 soorte wat gevlieg is, en 'n derde seergemaak. Boonop is een Amerikaanse vlieënier dood en 'n ander gevang.
Die MADDOX en die TURNER JOY hervat die DESOTO -sending van 6 Augustus sonder verdere voorvalle, en die res is net 'n pynlike geskiedenis.
Bron: NSA/CRYPTOLOG Februarie – Maart 1975
Voorgestelde foto: Minister van Verdediging, Robert S. McNamara, in 'n pers-inligtingsessie na middernag by die Pentagon dui op aksie in die Golf van Tonkin, 4 Augustus 1964.
Phantom Attack van die Golf van Tonkin
Luister na die volledige ontleding van Cronkite
President Lyndon Johnson, links, en minister van verdediging, Robert McNamara, in 1964. Corbis steek onderskrif weg
Luister na 'n verslag van die oggenduitgawe
Vandag veertig jaar gelede het 'n troebel militêre ontmoeting op see die Verenigde State dieper in die oorlog in Viëtnam gedompel. Op 2 Augustus 1964 val drie Noord -Viëtnamese torpedobote op 'n Amerikaanse vernietiger in die Golf van Tonkin. Twee dae later het die Amerikaanse vloot aan die minister van verdediging, Robert McNamara, gerapporteer dat nog 'n Amerikaanse vernietiger deur die Noord -Viëtnamese aangeval is.
Hierdie kritieke gebeure sou uiteindelik daartoe lei dat die Verenigde State meer as 'n halfmiljoen Amerikaanse troepe na Suidoos -Asië stuur.
Die aanvalle het die kongres aangespoor om die resolusie van die Golf van Tonkin te aanvaar, wat president Johnson die mag gegee het om geweld in Suidoos -Asië te gebruik. Met die verloop van die maatreël het die Amerikaanse betrokkenheid by die Viëtnam -oorlog gelegitimeer en gegroei.
In 1964 het CBS -kommentator en TV -anker Walter Cronkite net geweet wat amptelike verslae erken. Vier dekades later bied hy 'n perspektief op die voorval wat hy destyds nie gehad het nie.
LBJ Tonkin Gesprekke
President Johnson en minister van verdediging, Robert McNamara, bespreek die voorval in die Tonkin -golf in 'n reeks telefoongesprekke wat die Withuis tussen 3 en 4 Augustus 1964 opneem:
Kyk die video: VW - Der neue Golf - Trailer Revealfilm - The key to perfection - 2012 (Oktober 2021).