Die vliegtuig het geskud bokant Hanover, met die laaste van die storm wat daaragter uitmekaar spat, en het toe skielik vyfhonderd voet afgeduik na die klein lughawetjie toe en toe weer ooswaarts opgestyg. Agter die vliegtuig het die son tussen die wolke gesak; ons was bokant die sonsondergang; so met die terugkyk het dit na onder gelê, die lang bleek rimpels gekleurde wolke. Die lug was grys bokant die mere; die mere versink in die grond, soos stukke lood; die dorpsliggies tussenin. Dit was heeltemal donker nog lank voor Berlyn, en die stad het die vliegtuig tegemoetgekom uit die donkerte soos wat brandende doringstruike maak as vlamme aaneenskakel deur die donkergroen nag. ‘n Reklamebord in die lug was die grootte van ‘n posseël; mens kon die uitleg van die hele stad sien, soos ‘n verligte kaart van die moltrein as jy die knoppie druk om die roete te sien. Rooi en geel liggies het die groot reghoek van die Tempelhof gemerk; die vliegtuig het verbygeswaai oor die breedte van Berlyn, teruggedraai en afgesak; die ligte in die kajuit is gedoof, en mens kon die kopligte oor die teerpad sien vee, die vonke wat agter die grys Lufthansa-vlerk uitspat soos wat die wiele die grond geraak het, weer opgewip het en uiteindelik die grond vasgegryp het. Dit was geluk, daardie blitsige indruk; maar op die grond, so tussen die swastikas, daar het mens met elke tree pyn gesien.
Dis hóé mens dinge bekyk (en wáár jy jou staan kry) het hulle destyds by een van die klubvergaderings gesê. Ek weet nou wat hulle bedoel het.
Ek was stom dat ek my kamera nie by my had nie. Maar ek kon nie weet dat hierdie oomblik sou plaasvind nie. En ook nie dat Sarah Theron bietjie later singend sou vertel van haar ouma Sarah se Morris, die hoenders, die eiers, die kindergrootmaak met die swaarkry en haar goue hart nie. Maar dalk was dit maar beter so. Ek wou nie op daardie oomblik al aan oumas dink nie. En ’n flitslig sou net die wasigheid van die mis verdryf het.