Wendag - Die Ander Churchill – Swakkeling – Deel II
Die Tweede Wêreldoorlog is nie so eenvoudig as wat geskiedkundig voorgegee word nie. Die geskiedenis van die oorlog is die geskiedenis van die oorwinnaars en agter die oorwinnaars was daar verskuilde magte en obskure agendas. Dit was Benjamin Disraeli, voormalige Eerste Minister van Brittanje wat gesê het: "Die wêreld word vandag regeer deur heeltemal ander mense as wat diegene glo wat nie agter die skerms is nie" En dit was Lord Bryce wat in sy Modern Democracies oor hierdie mense geskryf het: "...Daardie vyand is gedug, omdat dit in die geheim deur middel van oorreding of misleiding werk, eerder as deur mag, en so mense niksvermoedend betrek..." Die 'ideale gasheer' vir hierdie magte is liggelowige mense en onkundige politici. Van die twee is die onkundige politici die effektiefste pionne. Die maghebbers identifiseer hul potensiële pionne. Hoe meer manipuleerbaar mens was of is, des te beter 'n pion was of is jy. Hoe meer bewus jy van die obskure magte was, des te groter 'n vyand van hulle was jy en is daar op jou teiken gemaak deur die magte van die media. Hitler was die wêreld se vyand en Churchill die held...
Adolf Hitler wou die wêreld oorneem en wou op die koop toe die uitverkore volk van God uitwis. Goddank hy is gestuit, en goddank dat daar sulke 'uitstekende staatsmanne' soos Churchill en Rooseveld was wat hierdie mal, magsbehepte, verhewe boemelaar gestuit het. Goddank, dat Sir Winston Churchill stelling gaan inneem het tussen hierdie sataniese booswig en die vrye wêreld – Dit is die wêreld ovasie vir Churchill, die geskiedkundige 'encore' vir die Engel Gabriel van die geallieerdes, die Nudis van die Britse Eilande, die Bacchus van Londen, die Ephialtes van die Tweede Wêreldoorlog.
Churchill was: "... a British politician, known for his leadership of the United Kingdom during the Second World War. He is widely regarded as one of the great wartime leaders..." Aldus die 'algemene' spreekbuis, die 'coppy' en 'paste' bron waaruit vele hul kennis bekom – Wikipedia. Só gaan dit die wêreld in, en só word dit ook oorvertel, en só ook aanvaar. Hieraan, en daardeur, word alles rondom Churchill gemeet en geweeg. Ek het so liggies aan Churchill se privaat karaktertrekke geraak in die eerste aflewering en helaas, die 'premature' reaksie was tiperend van die vooroordele waaraan Jan alleman internasionaal siek gaan – dat Churchill se swak karaktertrekke niks met sy leierskap te doen het nie. So asof ek 'n 'inleiding' oor persoonlike afwykings sou indien as argumente oor staatsmanskap of goeie bevel . Om Churchill as Staatsman beter te kan uitlig moet mens meer weet oor die basiese aspekte van die oorlog – daardie aspekte wat prominent figureer maar nie graag of algemeen bekendgemaak word nie. Maar eweneens moet mens ietwat weet van Churchill se politieke geskiedenis voor die oorlog, want daarin, is te vinde kanale na obskure gebeure en karaktertrekke wat 'n prominente rol gespeel het tot die aanloop, die uitbreek en die onnodige verloop van die oorlog.
Dit is die openbaar maak van die 'wolf in skaap klere' wat as wegwysers na die waarheid dien. Die goed gevestigde idealisering van die Tweede Wêreldoorlog se onversetlike 'Engelse Bulldog' vorm deel van 'n geskiedkundig misleidende pakket... As dit maar net van die drankmisbruik, die swak tafel maniere en die oordrewe wil om sy 'privaatheid' te ontbloot afgehang het, sou die wêreld moontlik baie beter daar uitgesien het, want met 'n goeie staatsman wat die wêreld ten goede gedien het, kan sulke ongekunstelde karakter 'barhede' sekerlik nie geskiedkundige krag dra nie.
Slegs 'n allesomvattende en uitgerekte oorlog kon Churchill se baie erg tanende en uiters wispelturige politieke reputasie teen 1940 red. Hiervan was nie net Churchill wel deeglik bewus nie, maar daarvoor, het die internasionale magte wat agter hom gestaan het, hulle deur hom, suksesvol beywer. Churchill was 'n pion in die hande van 'n klein Elite groepie Sioniste wat met 'n aanslag teen die nasionalisme; in die kataklismies suigstroom van die oorlog, die ontstaan van die Staat Israel kon regverdig. Alexander Solzhenitsyn, die erkende en befaamde skrywer lig dit duidelik uit toe hy die volgende kommentaar lewer: "In hul eie lande word Rooseveld en Churchill vereer as die verpersoonliking van staatsmanne met wysheid. Maar vir ons, in ons gesprekke as Russiese gevangenes, het hul konstante kortsigtigheid en absolute domheid as skokkend vanselfsprekend uitgestaan..."
Churchill het in sy vroeë politieke loopbaan, lank voordat Solzhenitsyn met hom te doen gekry het reeds totaal gefaal - veral op militêre gebied - en daar het by hom daarom 'n alles oorheersende obsessie ontstaan ( wat natuurlik onder die omstandighede menslik was) om op daardie gebied sy eer as staatsman en leier te herstel. Dit mag 'n bietjie vervelig en omslagtig wees, maar om my werklike punt oor Churchill en die Tweede Wêreldoorlog tuis te kan bring moet daar eerstens gekyk word na sekere relatiewe aspekte van sy vroeëre doen en late, want daarin is aanduidings wat lig op die latere werp.
Toe hy in 1899 as 25 jarige aspirant parlementariër by die stembus verslaan is, het hy na Suid Afrika vertrek om as oorlog korrespondent verslag te doen oor die Boereoorlog. Dit was ook toe daaroor wat sy opportunisties 'gevleuelde woorde' geskiedkundig, propagandisties verklaar het dat hy die "mighty Apies" deur geswem het. Hy sirkuleer sy eie weergawe van 'The Perils of Windston' en verwerf helde status in Engeland vir sy ontsnapping uit Boere gevangenskap, en natuurlik, vir sy 'oordrewe' weergawe van hoe hy die 'magtige boemelaar stroompie' van Pretoria 'deurgeswem' het. Teen hierdie agtergrond en met die finansiële ondersteuning van sy neef Sunny, die negende hertog van Marlborrough, is hy in 1900 verkies as Oldham se verteenwoordiger in die Britse Parlement. Vir 'n goeie staatsman sou dit enersyds geleentheid gewees het om politieke naam te maak, maar andersyds, 'n wyse waardeur karakter gebreke op die lappe kom. Baie gou was die filosofie van Arthur Balfour se Konserwatiewe party vir Churchill 'n rem vir sy ambisie om 'n hoër politieke status te bekom, en stap hy in Mei 1904 óór na die Liberale Party. Dié 'opportunistiese prysgee' van beginsels het politieke dividende voortgebring, want in 1906 het Sir Henry Campbell-Bannerman se Liberale Party die verkiesing gewen en is die renegaat Churchill aangestel as onder sekretaris van die Britse Kolonies.
Twee jaar later neem H.H. Asquith, Churchill in sy nuwe Liberale Kabinet op as Minister van Handel. In Oktober 1911 word hy aangestel as Minister van seevaart en begin dadelik sy gebrek aan militêre en politieke oordeel op die Vloot afdruk. Hy breek dadelik die etiese militêre orde wat deur geykte en getoetste geskiedenis daargestel is en kom vorendag met baasspelerige bevele wat hy uitvoer sonder om enige samesprekings of oorleg met die Eerste See Lord te voer. Hy stuur selfs sonder toestemming van die Admiraals boodskappe aan die vloot. Hierdie optrede van Churchill het die uiterste misnoeë en weerstand van die Eerste See Lord, Sir Francis Brigdeman ontlok, en daarvoor laat Churchill die ervare bevelvoerder ontslaan. In 1913 leen hy sy ore uit aan junior offisiere, en begin verander aan gevestigde dissiplinêre kodes en instellings van die vloot. Hy gebruik selfs sy invloed om deur middel van die poskantoor briewe te onderskep om inligting uit die bevel van die vloot te bekom. Hierdie optrede van hom veroorsaak hewige ontsteltenis onder die Admiraals, en die Eerste, Tweede Derde en Vierde See Lords dreig om dadelik te bedank. Dít was die eerste duidelike teken van Churchill se swak oordeel en bevel wat aan die lig gekom het, en sy reputasie onder ingeligte kringe in die weermag en parlement het aansienlike skade gelei. Dit het hom, uit die aard van sy persoonlikheid, nie van stryk gebring nie, en hy het verder aan dissiplinêre gebruike verander. Hy het dit byvoorbeeld moontlik gemaak dat gewone matrose baie makliker sonder die nodige meriete tot offisiere bevorder kon word.
In sy onoordeelkundige vergryp aan die magte wat aan hom gegee is, het hy opdrag gegee dat die 'Queen Elizabeth Slagskepe' baie vinniger deur die marine werwe gejaag moes word en dat die gebruik van steenkool met olie vervang moes word. Hy het dit die hoogste prioriteit gemaak en baie noodsaaklike en strategiese ontwikkelinge is oorgesien. Daar is gladnie ag geslaan op die bruikbaarheid van die magasyn en grofgeskut toerusting van die slagskepe nie. Die bom doppe, myne en torpedo's van die skepe was gevolglik heeltemal onvoldoende en die "kortsigtige, absolute domheid" van Churchill waarvan Alexander Solzhenitsyn met betrekking tot die latere Tweede Wêreldoorlog gepraat het, het vroeg in die Eerste Wêreldoorlog reeds vir Engeland duur gekos aan hewige lewensverlies op see. Toe die eerste Wêreldoorlog uitbreek, het sy domastrantheid nog verder daartoe gely dat Engeland die hewige verliese op see gehad het. Hy het homself oordoen met handgeskrewe, gevleuelde-woord-boodskappe en opdragte wat militêr, takties en prakties uiters makaber was. Hy was daardeur persoonlik daarvoor verantwoordelik dat die twee Duitse skepe, die Goeben en die Breslen daarin kon slaag om te ontsnap na Konstantinopel. Dit het op die beurt meegebring dat Turkye aangespoor was om tot die oorlog teen Engeland toe te tree en daar was as gevolg hiervan 'n verdere kettingreaksie waardeur Churchill se onbeholpenheid Engeland verdere skade berokken het...
November 1914, en Wikipedia se "...great wartime leader..." veroorsaak deur totaal verkeerde plasings dat die Britse vloot by Coronet hulle eerste groot slag verloor. Skout-Admiraal, Sir Christopher Cradock, het weens die persoonlike inmenging van Churchill opdragte verkeerd interpreteer en het sy hopeloos onder toegeruste vlootjie na hul verdoeming gely teen Vise-Admiraal Graaf Maxmilian von Spee se beter en sterker skepe. Die Britse skepe van Sir Cradock het byvoorbeeld slegs ses duim kanonne gehad waar die Duitse skepe van Gaaf Spee, oor agt duim kanonne beskik het en uit die aard van die saak van baie verder af kon vuur. Brittanje het twee kruiser oorlogskepe en 1,570 manskappe verloor waar Duitsland slegs drie gewondes gehad het en geen skepe verloor het nie. Die totaliteit van 'misplaaste konfrontasie' word bevestig deur die feit dat Graf Maxmilian van Spee, toe daar op 3 November, in die hawe van Valparaiso vieringe op die Duitse oorwinning gehou is, hy geweier het om dit by te woon omdat hy weens die feit dat die Britte tegnies gekniehalter was, geen eer vir sy oorwinning wou ontvang nie.
Mens sou dink dat 'n man wat die statuur van 'n Churchill moes vul, darem sou voel as hy die kop eenkeer militêr gestamp het, maar balhorigheid en obsternate arrogansie ken lyk my nie perke nie, veral nie onder politieke kaal naelers, en Bacchus aanhangers nie. Die vaatjie van die wingerd was verder getrou aan sy aard en het deur verdere selfsugtige en egoïstiese inmenging veroorsaak dat hewige lewensverlies gely is in 'n fatale militêre aanslag wat die Britte by Dardennes moes uitvoer – Teen die juiste Turke wie se ingrawing aldaar te danke was aan Churchill se vorige flater... Die Britte moes 'n deurgangsroete na die Swart See bekom waarlangs daar na Rusland gevaar kon word. Die baie nou see kanaal by Dardennes was die ideale deurgang, maar die Turke was daar baie goed ingegrawe met hul gevestigde en strategies goed geplaaste langafstand kanonne wat in die hoë berghange direk langs die see kanaal was. Nou is dit geskiedkundig so, dat 'n gewone rekruut sou kon insien dat die grofgeskut vestings bes moontlik deur goed opgeleide voetsoldate (Spes Magte) uitgeskakel moes word, maar die Mark Spitz van die Apiesrivier, het ten spyte van hewige teenkanting van die Admiraals, met sy orators vernuf en gevleuelde woorde die parlement mislei om te dink dat dit uiters noodsaaklik was dat daar dadelik opgetree moes word, en dat die vloot die taak net met skepe van die see af sou kon uitvoer. Churchill het bevel uitgegee dat die vloot die nou strook moes invaar en die kanonne uit die berg moes skiet van die skepe af. Terwyl die skepe wat 'onder toegerus' was gespook het om die teikens te bepaal en bereik, het die kanonne wat spesifiek vir die see strook ingestel was amok gemaak onder die Britse vloot wat 'n doodmaklike skyf was. Toe die nuus van die totaal hulpelose situasie en verliese rapporteer word, het Churchill doodeenvoudig opdragte gegee dat meer skepe gestuur moes word en dat met die oorspronklike bevel volgehou moes word... Die uiteinde was hewige en baie onnodige lewensverlies aan beide kante in 'n futlose operasie wat vir die Britte 'n baie groot verleentheid was.
Sir Maurice Hankey, ervare oorlog taktikus en Sekretaris van die Britse (CID) - 'Committee of Imperial Defence' - het op 19 Maart 1915 in sy dagboek aangeteken dat hy " ...urged Churchill to have troops to co-operate, but he wouldn't listen, insisting that the navy could do it alone..." Teen Meimaand kon Admiraal Sir John Arbuthnot Fisher, die slagting teenoor Churchill se opdrag dat elke moontlike skip soontoe gestuur moes word nie meer verduur nie en het hy 'n senuwee ineenstorting gehad en bedank. Die Britse publiek was geskok deur die debakel, en Asquith was verplig om Churchill summier uit die posisie af te dank. Dit kon die einde van Churchill se politieke loopbaan beteken het, maar Lloyd George wat sedert 1916 die Eerste Minister van Engeland was het verkies om Churchill aan te stel waar hy hom onder oë kon hou, en het hom in Julie 1917 aangestel as Minister van Krygstuig.
In Januarie 1919 maak Lloyd George, Churchill minister van buitelandse sake en gee vir hom bykomende portefeulje waar hy magte oor die lugmag gehad het. Hy wou nie die volle magte van verdediging aan Churchill gee nie. Sy voorbehoud was goed bepaal, want in Februarie van daardie jaar toon Churchill sy onstabiliteit deurdat hy op eie inisiatief 'n konferensie van buitelandse ministers bywoon en aldaar daarop aandring dat daar dadelik militêr 'n geallieerde optrede teen die Bolsjewiste moes geskied. Sir Maurice Hankey het hierdie ongevraagde optrede van ons skrale held as "Churchill at his worst..." bestempel. Hiervandaan het Churchill gebokspring soos wat die politiese gunstigheid en opertunistiese geleenthede voorgedoen het...
Gatomswaai was sy forte..."People often mock at me for having changed parties and labels," het hy geskryf toe hy sestig was. " They say with truth that that I have been a Tory, Liberal, Coalitionist, and finally Tory again..." Aan Kay Halle vriendin van sy enigste seun Randolph, het hy een naweek by Chartwell, sy familie herehuis, gespog oor hoe hy voordeel deur die bedrog getrek het: "I've ratted twice and on the second rat, Baldwin made me Chancellor" Hy het voortgegaan, "The family motto of the house of Marlborough is 'Faithfull but Unfortunate'. I by my daring and enterprise, have changed the motto to 'Faithless but Fortunate'"
Teen hierdie agtergrond moet Churchill realisties gemeet word, nie teen die swartbord van hoërskool geskiedenis nie...
Churchill moes ten alle kostes, eerstens die Britse volk, en daarnaas die Amerikaanse nasie daartoe beweeg dat dit uiters noodsaaklik was dat die Duitse volk in 1940 gestuit moes word. Om dit te kon bewerkstellig moes die boodskap uitgedra word dat Hitler van plan was om die wêreld te verower, en dat hy veral die vernietiging van Engeland vooropgestel en ten doel gehad het. Churchill was by uitstek 'n onstabiele, en onbetroubare politikus, wat aan die een kant voorgegee het dat hy die verteenwoordiger is van die belange van die sy mense, maar aan die ander kant was hy 'n egosentriese persoonlike gewin jagter wat van opportunistiese taktiek gebruik gemaak het om homself te verryk en veral sy volk maar ook die res van die wêreld in 'n vernietigende oorlog dompel en te hou...
In die volgende artikel sal ek wys hoe Churchill deur die verskuilde magte gebruik is en hoedat hy deur letterlike bedrog, egotisme en magsug homself gewetenloos gevestig het as waarskynlik die wêreld se grootste massa moordenaar...hierdie man wat vooraf geweet het dat die Japanese Pearl Harbour gaan aanval, maar geswyg het...