Jy is hier: Tuis So aanbid ons Preke Nagmaal (Voorbereiding) Romeine 12:1 Word weer vir ‘n slag deur God se ontferming oorrompel!
As ons eerlik wil wees, hou ons nie baie van wind nie. Dit waai jou tuin vol blare. Dit maak alles buite onplesierig. In die nag hou dit ons wakker. Dit kan ook geweldige verwoesting saai. Dit ruk bome om, en verwoes eiendom. Wind wat regtig waai, maak ‘n mens weerloos. Jy kan niks daaraan doen nie. Daarom, wanneer die wind waai, maak ons die vensters toe, ons sluit ons deure, ons bly binne. Ons vermy die wind. Vir sover dit moontlik is.
Net so, broers en susters, laat die winde wat deur ons lewens waai, ons soms weerloos. Ons leef so dikwels met ‘n uitkyk van: jy moet sterk wees, jy moet weerstand bied, jy moet slim wees, jy moet reg wees. Ek wil nie oud word nie, ek wil nie hê my lelike kwaliteite moet blootgestel word nie, ek wil nie verloor nie, ongeluk mag my nie tref nie, ek wil nie siek word nie, my geliefdes mag nie iets oorkom nie.
Maar dan kom die lewenswinde en waai oor ons lewens. Winde wat jy nie hoef te soek nie. Op hulle tyd kry hulle jou. Hierdie soort wind pluk-pluk aan jou Sondagsklere, pluk aan die gesig wat jy vir die wêreld wys, wys hoe weerloos ons eintlik is. Dit wys aan die wêreld soms selfs wat ons foute is, hoe verskriklik feilbaar ons is. En ja, dit wys ook soms hoe goddeloos ons is, hoe ons sonder God probeer lewe.
En maak nie saak hoe ons teen hierdie winde beur nie, hulle waai jou uit, wegkruip help nie. En wanneer hierdie winde so oor jou waai, en jou soms onderstebo waai, besef jy dat jy mens is. Maar ook: deur die genade ontdek jy dat God God is. En dat wat God met jou in hierdie lewenswinde doen, baie belangriker is as wat die wind self met jou doen.
Hoekom? Want God se ontferming het die manier om jou in besit te neem. En kom ek verduidelik: in Esegiël 16 lees ons (en dit is natuurlik ‘n beeld) hoe Israel soos ‘n pasgebore baba weggegooi is en in die woestyn gelê en spartel het. Toe het die Here Hom oor hierdie kind ontferm, Hy het hom gebad, die bloed van hom afgewas en hom met olie ingesmeer, en toe gesê: Jy is myne! En ja, God het dit ook vir ons gesê – hoor wat sê Jesaja 43: God ontferm Hom oor ons, Hy spreek die goddeloses vry en sê vir hulle: of jy dit nou wil weet of nie, Jý is myne! Jý het myne geword. En as God dit sê, dan is dit so.
En as ‘n mens hierdie woorde eers gehoor het, broers en susters, moet jy daarmee rekening begin hou. Sodra ons oortuig daarvan is dat hierdie woorde waar is – en dit is tog! – moet ‘n mens iets daarmee begin maak. Want wat jy ook al met hierdie woorde maak, dinge sal nooit weer dieselfde wees nie. Jy kan weier om hierdie woorde ernstig op te neem, jy kan dit probeer ignoreer, jy kan dit in jou hart probeer doodskreeu, of vir jouself sê om liewers nie nou daaroor te dink nie. Maar moenie ‘n fout maak nie. God gaan nie ophou praat net omdat ons opgehou luister het nie. Hy gaan aanhou sê: jy, ja jy, Jy is Myne. Want jy behoort nie aan jouself nie, jy het jouself nie gemaak nie, jy besit niks wat jy nie weer kan verloor nie. Al wat jy werklik het is my ontferming. Daarom: gee jouself as ‘n lewende en heilige offer.
Paulus praat hier immers van ‘n lewende offer. Wat beteken dat jou gaan slaap en jou opstaan, jou werk toe gaan en jou huis toe kom, jou inspan en ontspan, alles aan God behoort. Die geld waarmee jy vir jou kind ‘n bederf-sjokolade koop is nie minder die Here se geld as die geld wat jy Sondag in die sakkie by die deur gooi nie, die tyd wat jy saam met iemand sommer net op die stoep sit en niks sê nie, is nie minder God se tyd as die tyd wat jy in die erediens sit nie.
Wat eenvoudig beteken dat ons dan tog nie soos mense kan gaan leef in wie se lewe daar geen ontferming vir ander sigbaar is nie. Dit help tog nie ons sê ons glo en aanvaar God se ontferming, maar in ons lewens teenoor onsself en ander lyk dit of ons geen snars daarvan verstaan nie. Ons kan tog nie sing, soos vanoggend, van God se genade groot, maar selfs geen genade vir ander het, of net vir die wat ons reken dit verdien nie.
Ons het dit nie verdien nie. Maar God het gesê: Jý is Myne. Volgende Sondag gaan Hy dit weer sê. As ons iets daarvan verstaan, as ons werklik al sy ontferming in die lewenswind gevoel het, kan ons lewens nooit weer dieselfde wees nie. Want dan behoort ons aan Hom, en nie aan onsself nie. En om aan God te behoort beteken tog niks anders as om ‘n nuwe mens te wees nie. Nuut in God, nuut vir God, en daarom nuut vir ander. Dansend in die lewenswind, omdat God in daardie wind is, al is hy hoe sterk.