Hennie het vir ons vooraf ’n lesing kom gee oor kabaret. Hy kon daarna net die finale kleedrepetisie (voor openingsaand) bywoon.
Na die tyd sit ons met ’n drankie en ’n wydlopende gesprek. Op ’n kol vra ek hom so half moedswillig: “Hennie, duidelik, selfs met jou formidabele skryftalent, kan jy nie in Afrikaans ’n bestaan daaruit maak nie. As jy nou nie óók ’n pedagoog was nie, hoe sou jy anders kop bo water gehou het?"
Met sy kenmerkende selfspot waai hy die een hand so effentjies in die lug en sê skamper: "Ag, seker die orrel gespeel en blomme gerangskik op ’n plattelandse dorp!"
Waar het ek vir Hennie die eerste keer ontmoet? Daardie oomblik ontglip my. Dat hy ’n teenwoordigheid in my bewussyn oor ’n lang tyd was, is onteenseglik. Ek weet net dat hy op daardie stadium benewens skrywer ook lektor in Afrikaans by die Departement Opvoedkunde aan die US was. Hy het ’n woonstel in St Martini Gardens, langs Die Tuine gehad, waar hy naweke en op ander tye na toe kon wegbreek en ongestoord die outsider-deel van sy lewe (meestal) lei.
As ek reg onthou, was daar ’n aandete in die ou Blouberg-plaashuis, waar Hardy Botha ’n goeie klompie jare gewoon en gewerk het. Mees Exteen en ek het vir ’n tydjie “kamers” daar gehuur. Dian Joubert en Hennie het een Sondag kom kuier.
Robert het hom die feit dat ’n Duitse regisseur (Dieter Reible) “ingevoer” was om die openingsproduksie te behartig, sterk aangetrek, maar “privaat” soos hy was, dit nie aan die groot klok gehang nie. Dit hét egter sy tol geëis en net voor die laaste opvoering van Kinkels innie kabel het Robert ’n miokardiale infarksie gehad.
Een staaltjie wat my bybly, is van Helene Weigel, Brecht se vrou en ikoniese aktrise wat rolle soos Mutter Courage geskep het, wat glo vir BB een oggend oor ontbyt sou gesê het: "Jy het jou mond vol oor ‘onbetrokke’ wees as jy ’n rol speel! Hoekom skryf jy dan ’n karakter soos Mutter Courage? Hoe speel ’n mens háár ‘onbetrokke?’"
Kort daarna het Hennie ’n Europese sabbatsreis onderneem. Soos hy dit agterna gestel het: “Ek het gedink ek ken ‘dekadensie’, tot ek die Reeperbähn beleef het!”
Daarna het Hennie met geesdrif en bewysbare ywer aan die werk gespring en ’n hele geslag sangers, liriekskrywers, teaterpraktisyns, regisseurs en gehore se lewens onmeetbaar verryk, nét met sy bydrae tot die Afrikaanse liriekeskat.