Wat is daar met die eensame Ierse man by jou koshuis? - Interessant
Wat is daar met die eensame Ierse man by jou koshuis?
Ons raak almal getref deur wilde stereotipes. Algemene matte-gebombardeerde verspreidings deur ons hele lewe wat onverskillig en onbedagsaam is. Maar op geen punt word dit meer gevlag en opgevlam as wanneer ons reis nie (behalwe miskien in oorlogsones).
Die koshuis is die drinkgat in die wildernis, die versamelplek vir soogdiere van alle nasionaliteite. Die opgewekte en breë skouers van Australiërs en Suid-Afrikaners wat ten volle in nasionale kleure geklee is, deur die verouderde televisieterrein bo die kroeg in 'n onstabiele metaal wieg, wat regstreeks uit die donker tydsones uitgesaai word. Die Amerikaanse en Nederlandse kontingent veg om die toekenning vir luidrugtigste gesprekke rondom 'n podium kroegstoele. Die Engelse in die hoek verpleeg die vel erg verbrande vel deur hulself in die slap arms van verlamming te drink en te vra om meer aloe vera te leen.
En dan is daar die Ierse ou. Sit. Perfek tevrede op sy eie, met 'n abstrakte Philip K. Dick-roman wat op sy tafel verskyn, totdat hy onvermydelik die profeet van gelag in die dronk waas word. U sal hom omring deur 'n paar aanhangers wat hy gemaak het met sy joviale aksent en komiese tydsberekening wat die geskiedenis van die Blarney-steen herhaal, met 'n ernstige verlating vir die skitterende ironie.
Ek het 'n Ierse paspoort, maar my half-Zimbabwiese, half-Engelse aksent is die eerste van die vele hindernisse wat my keer om naby die ou te wees. Die ander bevat 'n byna fanatieke kennis van absurde feite, soos: die aarde het twee mane, waarvan een Cruithne genoem word (wat volgens die Britse algemene kennis toon Q.I., is waar). Of die vermoë om hele koshuise met toevallige verhale te betree wat volwasse volwassenes omskep in bewerkbare, dronk kinders wat met 'n slaaptyd verhaal word wat hulle elke aand graag hoor.
As ek alleen in Australië en Suid-Amerika gereis het, het ek drie sulke magnetiese groen wesens ontmoet.
Een van my voorouers pas by die beskrywing: Buck Whaley. Die seun van 'n man met die bynaam "Burn-Down" Whaley, wat volgens die gedrukte memoires in die studie van my oupa vroeër in kerke in Dublin rondgekom het. Buck klink soos die soort ou wat, as hy vandag leef, reisigers met tongverstand sou opwek en sensasioneel dom durf uitvoer. In sy memoires het hy gesê dat hy daarin geslaag het om twee belaglike dinge wat verband hou met reis en drank: om uit die eerste verdieping van 'n kroeg te spring en op 'n perd te land in ruil vir 'n drankie en om van Dublin na Jerusalem te stap (I weet).
As ek alleen in Australië en Suid-Amerika gereis het, het ek drie sulke magnetiese groen wesens ontmoet. Een daarvan was 'n ywerige Frodo Baggins-lookalike met 'n skietgroep van vinnige opmerkings, 'n Kryptoniet-gekleurde Ierse sokker-hemp, 'n voornaam wat ek sweer, was Paddy, en 'n familienaam wat ewe stereotipies was. Die tweede was 'n jong vrou wat alleen reis met 'n bus van Buenos Aires na Rio, en die derde 'n nasionale rugbyspeler aan die buitewyke van die Brasiliaanse hoofstad, wat na 'n toer tyd geneem het om alleen te reis, 'n waardige kern te midde van te veel opgewonde reisigers .
Die Iere veroorsaak probleme met min politiek, en as hulle een van hul paspoorte het, kan dit redelik vlot reis. Miskien het die Iere 'n jarelange enkelspoor-benadering tot buitelandse beleid, wat beteken dat al sy burgers ten minste een keer in die buiteland moet gaan en die vlag vir die Emerald Isle moet vlug, kennisbomme moet laat val oor hoe Guinness geskep is, wakker word met 'n meer spitsagtige manier as ander landsburgers, het voorafbepaalde en uitmuntende comebacks vir jibes oor aartappels en melaatsjies wat intellektuele jokers sou maak, u vrouens / mans steel en u die volgende dag onverklaarbaar bekoor om daaroor te lag.
Hoe dit ook al sy, die Ierse ou is hier: u prestasies het nie ongemerk verbygegaan nie. U is 'n belangrike wedstryd in die koshuislandskap en moet 'n moet-sien op die reisplan van enige reisiger wees.