March | 2009 | Pikkelik se blik
27 Comments	| Dae en Dinge	| Permalink
Nie 'n oomblik te vroeg nie!
Hierdie naweek kon werklik nie nader gewees het nie! En nou gaan dit nie eers 'n behoorlike naweek wees nie, want Ouboet het ontpop in 'n ongelooflike sosiale wese en het hierdie naweek drie partytjies om by te woon! Vanmiddag een, een more oggend en een more middag. Ek glo nie hy besef wat dit sy mamma kos nie, maar dit daar gelaat!
'n Heerlike naweek vir julle almal en ons praat weer Dinsdag… (ek het mos elke naweek 'n langnaweek!!! ) 😈
In rooms that are so dark.
They can't see where they are going
And they lose their hearts.
It was a light so strong!
I could feel a long night coming on…!
In your eyes…!
And I saw driving down to the river;
Laughing in the rain;
Dancing out in the moonlight;
Papers in bed!
And I saw your delights as a lover
And oh… every time I look
It's you and me together… in your eyes.
Some people say that time changes everything.
What the world may bring.
But I don't mind at all, because it's you and me!
And all I've ever wanted, I can see…
And we are driving down to the river;
Papers in bed.
And I feel your delights as a lover
Oh and every time I look
It's you and me together in your eyes!
It's you and me forever… in your eyes!
Driving down to the river…
Your delights as a lover…
Dancing out in the moonlight…
PS: Mefri??? Is jy nog iewers daar buite??? Ek mis jou jong!! Gooi maar net 'n ou spoegie hierdie kant toe ook dat ek darem weet jy is nog orraait???
30 Comments	| Dae en Dinge	| Permalink
As ons nie nog doodgaan van een of ander onbehoorlike siekte wat die gedroggies aandra nie, gaan ons onsself nog doodslaan…..
29 Comments	| Dae en Dinge	| Permalink
Oorlewing van die sterkstes…
So 'n paar dae gelede het Boendoe by my kommentaar gelos. Ek haal 'n gedeelte daaruit aan: "Ek weet die 'delete'-knoppie is nie nou ter sprake nie, maar vir my, persoonlik, beteken dit die wereld om te lees van 'n ma wat met TWEE woelwatertjies moet…cope…klink ook nie na die regte woord nie, maar hopelik weet jy wat ek bedoel."
En nou wil ek graag hierop antwoord. Sy het my behoorlik aan die dink gesit met hierdie een sinnetjie. 'Cope' – Ja beslis die regte woord! Oorleef! Wat ek nou gaan sê gaan ek sê met soveel liefde en versigtigheid, want ek weet ek gee myself nou weer uit vir 'n toffie… Ek gaan gekou word….
Ek het my kinders bitter baie lief. Hulle is my lewe. Hulle is my opstaan en my gaan slaap. Maar EK weet wel dat ek net cope! Ek is nie altyd die mamma wat ek graag wil wees nie, nee jitte, dis 'n leun, ek is selde die mamma wat ek graag wil wees. Ek is nie meer 'n jong meisie wat alles in my stride vat nie. Ek het nie meer die eindelose bonnels energie wat ek 10 of 20 jaar gelede (wat 'n goeie kinderbaar tyd vir my sou wees…) gehad het nie. Ek het nie meer altyd die lus om vir ure aaneen op die mat met Lego te speel nie, ek het nie altyd meer die stamina om vir 'n middag lank 'n popwaentjie wat letterlik 50cm hoog is rond te stoot nie!
Dit gaan nie meer so maklik om tot bo op die jungle gym te kom en my boude dan in die glyplank in te pas nie. 😆
Ek twyfel of die swaai se toue nog sterk genoeg is om my gewig te dra en as ek op die trampolien spring voel dit vir my of my voete tot op die grond afsak…. Dit is nie vir my lekker om nounog 4 of 5 keer 'n nag op te staan om te hoor waaroor die kinders huil nie, en meer nog, dit is wragtig nie vir my lekker om agter hulle skoon te maak as hulle siek was nie. Dis nie vir my lekker as hulle soos kat en hond baklei vandat hulle ogies oopgaan totdat dit weer toegaan nie. Sien, hulle het altwee baie sterk persoonlikhede en waar Poppedyn nou haar plek in die hierargie wil vestig is Ouboet nie van plan om een millimeter terug te staan nie.
Ja, ek is kwaai, ek raas en baklei, en slaan soms hulle boude aan die brand en dit is ook nie vir my lekker nie. Soms voel dit of ek hulle teen die muur kan vasspyker en 'n goue raam kan omsit! En as ek aan die toekoms dink kry ek kou rillings. Ander vroue van my ouderdom maak reg vir kinders op universiteit, ander gaan binnekort ouma word, ander se lewens is gesettle, en myne????
Alles en alles…. Ja, ek cope maar net. Ek doen maar net die beste wat ek kan doen en bid vuriglik dat die Here in Sy groot genade sal help dat my kinders die beste volwassenes sal wees wat hulle kan wees. Dat hulle ten spyte van my as Ma, tot 'n mate gebalanseerde grootmense sal wees. Wat meer kan ek doen… Het iemand dalk vir my raad???
Maar as ek moet terugsit en alles oorweeg, is my kinders nog steeds my grootste vreugde en plesier in die lewe en kan ek nie my lewe sonder hulle voorstel nie. Ek wil hulle nie anders hê nie, ek wil hulle nie ouer hê nie, en ek wil op 'n punt kom waar ek hulle elke sekonde van my lewe geniet…