Die skryf van die boek was by tye ’n baie traumatiese ervaring. Ek was baie geskok deur die foto’s wat ek gesien het, ook die oorspronklike foto’s wat Chané en Maartens baie liggeraak van die skending geneem het om hul dade te dokumenteer. Weereens ’n bewys dat hulle reeksmoordenaars in wording was – die hou van trofees en die dokumentasie het vir die kenners getoon dat veral Chané weer en weer genot uit haar dade wou put of dit herleef. Sy is ’n skrikwekkende karakter. Die skryfproses was soms – veral aan die begin – baie frustrerend, maar die uitwerking ook baie swaar op my gestel. Ek was by tye baie depressief, ek het gesukkel om te slaap – deels ook omdat ek seker so obsessief was om te bly krap en te verstaan.