Drie lede van Rusland se Opperste Geheime Raad, Aleksander Mensjikof, Heinrich Johann Friedrich Ostermann en prins Dmitri Golitsin, verkry in dié tyd ál meer mag, maar Mensjikov word in 1727 deur die adellike families Glitsin en Dolgoroekof verban omdat hy te veel mag wou hê. Die raad hou ná Pieter II se dood ’n beraad om te besluit wie hom moet opvolg.
Op 15 Februarie gaan ’n groep van 150 soldate na die Kremlin en eis ’n gesprek met Anna. Hier lê Tatisjtsjef ’n dokument met nuwe eise voor waarin hy onder meer beweer dat die meerderheid van die volk die eise van die Opperste Geheime Raad verwerp. Volgens sy plan kan Anna as ’n outokraat regeer, maar met ’n raadgewende liggaam. Anna aanvaar die gewysigde voorstel en beloof om ’n senaat aan te stel, maar van dié belofte kom niks. Sy hef kort daarna die Opperste Geheime Raad op, maar laat die regering tog oor aan iemand anders: haar oud-minnaar Biron (wat intussen met iemand anders getrou het), Ostermann en die militêre politikus Burkhard von Münnich.
In November 1740 sterf Anna. Biron het intussen toegesien dat hy aangestel word as regent terwyl Anna se opvolger, Iwan VI, nog klein is. Sy teenstander Von Münnich sorg egter dat hy ná net drie weke van sy amp onthef en deur ’n hof ter dood veroordeel word. Die vonnis word nie voltrek nie, maar hy word wel verban na ’n dorpie in Siberië. Hy keer ’n jaar later terug toe Elisabeth, dogter van Pieter die Grote, die bewind oorneem en Iwan VI en sy ma en regent, Anna Leopoldowna, van die troon afskop.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Anna_van_Rusland&oldid=1779590"