Alles om te weet oor die Leonberger-honde ras - Rasse
Leonbergers, of Leeus, soos hulle vriende ken, is lojale, uitgaande 'leeus' wat lief is vir kinders, ander diere en water. Hierdie wonderlike, weerbestande gesinshonde is in die middel van die negentiende eeu in Leonberg, Duitsland, waarskynlik die oudste van die Duitse suiwer rasse. Alhoewel hulle redelik bekend is in Frankryk, Duitsland en Skandinawië, word hulle in die meeste lande steeds as 'n seldsame ras beskou.
Leer die Leonbergers ken
Een van die reuse-rasse, die Leonberger, is kragtig en elegant. Wyfies staan ​​26 tot 28 sentimeter by die skof en weeg meer as 100 pond. Mans is gewoonlik aansienlik groter, 28 tot 31 sentimeter lank en weeg soveel as 150 pond (alhoewel die meeste in die reeks van 120 pond is).
Hul luukse dubbele jas is leeukleurig, wat wissel van ligte sand tot 'n ryk mahonie, met 'n swart masker en dikwels swart punte op die lyfpels. Hul edele, indrukwekkende voorkoms word aangevul deur donker, amandelvormige oë wat gekenmerk word deur 'n oop, sagte, vriendelike uitdrukking.
Leo's word deur die FCI geklassifiseer as waghonde en werkhonde (Groep 2, Afdeling 2.2) en word as ideale gesinslede beskou. Hulle is buitengewoon gesinsgerig en toon 'n dringende behoefte om 'n integrale lid van hul gesin te wees.
Hulle is entoesiastiese deelnemers aan die meeste gesinsondernemings en is vaardig in stap, rugsak, hardloop, swem en kuier tydens gesinsbyeenkomste. En hulle werk net so entoesiasties as wat hulle speel.
Oor die hele wêreld het Leos sukses getoon in aktiwiteite soos waterredding, opsporing, behendigheid, karre, terapie en ander take wat groot krag en behendigheid tesame met sagmoedigheid behels.
Hulle is egter ook tevrede om rustig saam met hul gesinne voor die sitkamerherd te sit. Guido Perosino, die stigter van die Italiaanse Leonberger-klub, merk op in sy 1998-boek: Die Leonberger :
' . . . die interessantste kenmerk van die Leonberger is sy gebrek aan spesialisering. Alhoewel hy die liggaam, die krag en die spier van 'n tipiese werkhond is, is die feit dat hy selektief geteel is vir die gebalanseerde temperament van 'n huishond. . eerder as vir enige presiese werksopdrag, het hy die veelsydigheid byna uniek op die huidige hondetoneel geskenk. Die Leonberger pas homself goed en dikwels spontaan aan by verskillende gebruike; dit lyk asof hy instinktief weet wat van hom verwag word. "
Leonbergers is vergelyk met die ander bekende Duitse invoer, die BMW en die Mercedes-Benz. Hulle kom almal van Schwabia en hulle is almal betroubaar, deftig, stabiel, rats, elegant en kragtig!
Edel, kragtig en saggeaard is die beste beskrywers van die Leonberger-ras. Ideale Leo's lyk soos 'n mens se kinderbeeld van Nana in Peter Pan: groot, sagte, warm, beskermende metgeselle, ideaal om in 'n kleuter te sit of vas te hou.
Leo's word soms liefdevol 'leun-op-bergers' genoem omdat hulle geneig is om op hul geliefdes te leun.
Leo's is bekend vir hul stabiliteit. As 'n algemene reël is hulle deurgaans gelykmatig en oor die algemeen aangenaam om daar te wees, selfs in lawaaierige en chaotiese situasies wat baie stresvol vir sommige ander rasse sal wees.
'N Tipiese en indrukwekkende gesig op honde-skoue vir alle rasse is 'n groot 'trots' van Leonbergers wat rustig en tevrede in 'n nabye omgewing sit en lê. By nadere ondersoek sal 'n mens egter vind dat mans en wyfies te midde van 'hormoonstorms' noukeurig geskei is en aan die oorkant van die groep geplaas is.
Leonbergers is uitstekende waghonde, nie aan ligsinnige geblaf of onnodige alarms nie. Hul indrukwekkende grootte en diep bas is gewoonlik genoeg om ongenooide gaste af te skrik.
Hulle kom uit waghondvoorrade, en vestig en handhaaf dus hul huishouding se territoriale regte instinktief. Na ontvangs van die OK van familielede, word vreemdelinge egter aanvaar en verwelkom.
Om uitstekende familie en waghonde te word, moet Leonbergers goed gesosialiseer wees as jong hondjies en uiters goed opgelei en te alle tye onder die beheer van hul mense wees. Dit is moeilik om 'n hond op te lei wat onbehoorlik gesosialiseer is.
Die vrees vir parvo het daartoe gelei dat sommige eienaars die tragiese fout begaan het om hul hondjies geïsoleer te hou totdat hulle hul inentingsreeks voltooi het; hulle loop die gevaar om met 'n vreesagtige, skugter hond te eindig wat as volwassene aggressief kan raak. Eienaars moet 'n balans vind: Puppies, veral vanaf geboorte tot vier maande, MOET blootgestel word aan 'n verskeidenheid mense en ervarings.
Daar is baie parvo-veilige aktiwiteite en plekke om honde mee te neem, en nuwe eienaars moet die tyd neem om hul nuwe kleintjies aan soveel moontlik hiervan bloot te stel. Dit geld veral vir 'n mens se tweede en derde Leo; dit is te maklik om die nuwe hondjie in die geselskap van die ouer honde te hou, wat hom die geleentheid ontneem om selfvertroue te ontwikkel.
Leo's is groot honde en skrik vir baie mense bloot op grond van hul grootte. Vrees en aggressie by 'n vreemdeling kan dikwels die beskermende instinkte van 'n hond aktiveer. Groot honde kan ook baie skade berokken deur net in 'n uitbarsting van entoesiasme op iemand op te spring.
As u 'n Leonberger uitnooi om u lewe te deel, bring u die verantwoordelikheid na daardie kontrak om te sorg dat u sowel as u hond uitstekende gehoorsaamheidsopleiding kry.
Sou hulle goeie gesinshonde wees?
Leo's is toegewyde familielede, veral lief vir kinders en kan ander huisdiere goed verdra. Hulle bly stabiel en kalm te midde van geraas en chaos en neem met vreugde deel aan byna enige gesinsonderneming, van vervelige inkopietogte tot prikkelende staptogte in die bos of swem op die strand.
Dit is uiters belangrik dat hierdie baie gesellige honde 'n integrale deel van die gesinslewe is, aangesien hulle meer ly as die meeste rasse as hulle van gesins- 'pak' -aktiwiteite gehou word.
Wat van gesondheid en lewensduur?
Leo's is onderhewig aan die kort lewensduur en verskillende gesondheidsprobleme wat die meeste reuse-rasse teister. Leos is egter geneig om in die algemeen gesonder te wees as die ander reuse-rasse. Dit is waar omdat Leo-telers in alle lande gesondheidsbewus was.
Streng teelregulasies word op vrywillige basis nagekom in elke land waar die FCI vraestelle uitreik. Honde in Duitsland word by die FCI geregistreer deur die Duitse Kennelklub, wat die National Breed-klub aangewys het om die stamboek te hou en toesig te hou oor registrasies.
Daarom word daar fyn toesig gehou oor teling en moet telers die Deutsche Club für Leonberger Hunde-teelregulasies nakom om 'n hondjie te kan registreer. Omdat die Leonberger Club of America die stamboek onderhou en alle wettige registrasies uitreik, kan in Amerika geen Amerikaans-gebore hond by die LCA geregistreer word nie, tensy die baie streng teelregulasies vir die vader en die dam van die werpsel nagevolg word.
Hierdie regulasies is baie strenger as wat vereis word deur rasseklubs wie se moederorganisasie die AKC is. Die Amerikaanse teelregulasies kan in hul geheel op die LeoWorld-webwerf gevind word, of verkry word deur die LCA te skryf.
Meer inligting oor Leonberger-gesondheid kan ook gevind word in die gesondheidsafdeling van hierdie vrae.
Leeus is nie natuurlike gehoorsaamheid en behendigheid nie; hulle is egter so lojaal en voldoen aan hul gesin se kultuur en verwagtinge dat hulle geneig is om aan gehoorsaamheidsoefeninge deel te neem om dit te behaag.
Omdat hulle so kalm en stabiel is, presteer hulle goed, selfs as hul hanteerders gestres is. Hulle blink gewoonlik uit in opdragte soos Down, Stay! Die bereiking van 'n perfek uitgevoerde Sit en Finish is 'n ander verhaal.
Leo's is in gehoorsaamheidsklasse bekend vir hul gemaklike benadering tot sit. Die sitgedeelte is nie 'n probleem nie, maar regop sit is nie 'n prioriteit vir 'n hond wat verkies om ontspanne te wees nie. Onthaal is ook nie 'n gunsteling aktiwiteit nie.
Om 'n bal, 'n speelding of 'n stok te jaag, is baie pret, maar dit is so lastig om dit terug te bring! Daar is Leo's met gehoorsaamheid en behendigheidstitels, maar dit kom nie so maklik soos vir kleiner honde nie.
Hoe gaan dit met versorging?
Hul lang, dik jas mislei sommige om te glo dat hulle baie sorg nodig het. Hulle benodig eintlik minder versorging as die meeste honde. Behalwe vir halfjaarlikse 'molts', vergiet hulle net matig. Hul jasse is waterdig en baie slijtvast.
Daaglikse borselwerk is nodig om hul jasse blink en elegant te hou, asook om klere en meubels in 'n aanvaarbare toestand te hou. Dit is opmerklik dat versorging, behalwe borsel, knip van die toonnael en 'n bietjie afknip tot selfs die pels op die tone, nie toegelaat word vir die bouvorm in Europa nie.
Die natuurlike voorkoms van 'n werklike werkhond wat werk doen, is die gewilde ideaal.
Watter vrae moet ek aan 'n teler stel voordat ek 'n hondjie kies?
Wees baie seker dat die teler 'n lid is van die Leonberger-klub van hul land en op die huidige lys van goedgekeurde telers is. Dit is u enigste versekering dat die streng teelstandaarde wat deur die meeste lande opgelê word, nagekom is.
Die FCI benodig nie meer as die AKC om teelstandaarde te gebruik nie, maar die meeste van die nasionale klubs is ywerig om te voldoen aan baie presiese riglyne wat ontwikkel is om genetiese foute en siektes te minimaliseer.
As die prys wat vir 'n Leo gekwoteer word, nie laer of hoër is as die tipiese prys vir u land nie, is dit 'n idee om versigtig te wees en verskeie telers te besoek.
Leo's is duur (in die reeks van $ 1.000, ongeag die land), maar Leonberger-telers was ywerig om nie toe te laat dat pryse gedryf word tot die vlak dat gierigheid inmeng met goeie teelpraktyke nie.
Die huidige pryse stel die meeste telers in staat om die koste van gesonde werpsels te verhaal en help ook om ligsinnige kopers nie honde te koop nie.
Geen! Leo's is geteel met die oog daarop om kwyl uit te skakel. Hulle sal af en toe kwyl as hulle gestres is of nadat hulle gedrink het (gewoonlik met hul koppe en voorpote so ver as moontlik in die water!).
Hoe kry ek een?
Aangesien Leo's noukeurig geteel word na die ouderdom van 2 jaar en met 'n minimum van tussen die rommel vir elke wyfie, is dit beperk en kan dit moeilik wees om dit aan te skaf. Die tipiese Leonberger-teler is baie selektief wanneer hy huise vir die hondjies kies. Die beste benadering is om in te teken op 'n nasionale nuusbrief van die Leonberger-klub en met telers in u omgewing te begin ooreenstem of daaroor te praat. 'N Goeie metode is om op 'n waglys te kom vir 'n hondjie wat geteel is deur 'n teler van wie u honde hou.
Waar en in watter geleenthede kan Leo's gewys word?
Leo's kan in 'n wye verskeidenheid geleenthede vertoon word in prettige wedstryde, skaars rasse en natuurlik alle geleenthede wat deur FCI geborg word. Behalwe konformasie en gehoorsaamheid, neem Leos deel en geniet dit om op te spoor, te trek, behendigheid en veral terapie.
Al die klubs wat hieronder in die afdeling Kennelklubherkenning gelys word, borg plaaslike, nasionale en internasionale byeenkomste vir Leonbergers.
Die vroeë geskiedenis van die Leonberger is vertroebel en onstuimig en draai om die entoesiasme en voordele van Heinrich Essig (1809-1889). Essig was 'n suksesvolle politikus met 'n genie vir bemarking en skakelwese.
Hy was 'n wethouder en 'n vooraanstaande burger in Leonberg, 'n stad aan die buitewyke van Stuttgart in die suide van Duitsland. (Leonberg is net 50 kilometer van Rottweil, 'n ander bekende stad wat sy naam gegee het aan die honderas wat daar ontstaan ​​het.) Essig was 'n suksesvolle professionele dierehandelaar wat homself omring het met 'n verskeidenheid skaars en eksotiese diere.
By honde verkies hy groot en imposante rasse wat hy internasionaal gekweek, gekoop en verkoop het. In ons tyd sou ons hom waarskynlik as 'n onverantwoordelike eienaar van die hondjiefabriek beskou. Hy het honde vir vyftig jaar gekoop en verkoop, terwyl hy 200 tot 300 honde per jaar op die hoogtepunt van sy loopbaan verhandel het.
Soos ander ondernemers, was Essig se sterk voorbeeld visie en bemarkingskommunikasie, nie aandag aan detail nie! Ongelukkig het hy geen gedetailleerde logboeke of rekords van sy broei gehou nie, en hy het dit ook nie nodig geag om 'n standaard te skryf vir die ras wat hy geskep het nie.
Wat ons van die ontwikkeling van die Leonberger weet, kom van mond-tot-mond-verslae, afskrifte van advertensies wat deur Essig en andere geskryf is, verwysings in 'n handjievol negentiende en eeu-en-ensiklopedieë van die honde ras, en 'n paar baie lewendige artikels en korrespondensie gevind in die negentiende-eeuse dieretydskrifte soos Hondsport en jag , Die hondeliefhebber , en Die hond , 'n Duitse landwye honde-tydskrif wat vandag nog verskyn.
Gegewe Essig se persoonlikheid en politieke posisie, is dit waarskynlik, maar nie duidelik gedokumenteer nie, dat hy doelbewus sy begeerte om sy stad te bevorder, gekombineer het met sy begeerte om sy besigheid te bevorder.
Ons beste rekords dui aan dat hy in 1846 die 'skepping' van die Leonberger as 'n wettige honderas verklaar het. Die stadswapen van Leonberg bevat 'n leeu wat op sy agterkwart grootmaak. Alhoewel dit nie seker is of die dorpsnaam na 'n leeu verwys nie, is daar 'n besliste assosiasie deur die helmteken.
Die Leonberger, soos ons dit vandag ken, het 'n leeuagtige voorkoms. Essig se vroeë weergawes was dit beslis nie. Volgens Essig het hy 'n swart-en-wit Landseer gekruis met 'n langharige Sint Bernard wat hy van die Saint Bernard-klooster in Switserland verkry het.
Die hondjies was natuurlik swart en wit. Na bewering het hy hierdie honde dan vir vier geslagte gekruis, met 'n geel-wit Saint Bernard en later 'n wit Pyreneense berghond wat hy in sy honde gehad het.
Hy het in hierdie vroeë stadium na 'n spierwit hond gestreef omdat hulle destyds baie modieus was. Die goue kleur en swart masker is eers baie geslagte en later oorskry.
Vroeë verslae dui aan dat Essig in 1865 'n hond op Oktoberfest in München vertoon het wat beskryf is as 'n fyn hond, soos 'n leeu, geel en bruin, met swart punte. Dit is belangrik om hier op te let dat die Leonberger wat ons vandag ken, nie kon kom uit die parings wat Essig aanvanklik beskryf het nie.
Soos deur Letellier en Luquet in Frankryk en Nijboer in Holland opgemerk, bestaan ​​die AY-allel nie in die drie rasse wat veronderstel was om die oorspronklike rasse te wees nie.
Vanuit genetiese oogpunt verskil die Leonberger-kop morfologies baie van dié van Saint Bernard of Newfoundland.
Meer waarskynlik is die nageslag van die oorspronklike kruisings geteel op plaaslike honde wat relatief vaste genetiese eienskappe het, maar nie as 'n ras geïdentifiseer is nie.
Baie groot honde met toepaslike kleur en met koppe wat soortgelyk aan die Leonberger is, soos ons dit ken, was bekend in die streek en word beskryf in die 17de en 18de-eeuse literatuur.
Interessante dokumentasie dui ook daarop dat honde van Leonberg in 1830, voor die ontstaan ​​van die Leonberger, in die Hospice of Saint Bernard gebruik is om te broei met die enigste Saint Bernard wat 'n uitbraak van siekte gehad het.
Of Essig werklik 'n nuwe ras geskep het deur noukeurige seleksie volgens geneties gesonde beginsels, is nogal twyfelagtig. Wat ons wel weet, is dat die bemarkingsgenie van Essig gelei het tot so 'n wydverspreide popularisering van die ras dat die Leonberger as ras die skree van verontwaardiging van telers van Saint Bernards en Newfoundlands, van beoordelaars en van die redakteurs van honde-tydskrifte oorleef het.
Op dieselfde tyd dat hy aangeval is, het Essig se vurige lojaliste groot bedrae vir sy honde betaal en hom in die openbaar verdedig. Deur die bemarkingsvaardigheid van Essig het sy honde hul weg gevind in die kastele van koninklikes, soos die keiserin Elizabeth van Oostenryk, die prins van Wallis, keiser Napoleon II, Garibaldi, die koning van België, Bismarck, koning Umberto van Italië en die tsaar van Rusland.
Hulle is so ver as die Verenigde State, Engeland, Newfoundland en Japan uitgevoer na die rykes wat groot modieuse honde begeer het.
Essig sterf in 1889 sonder om ooit 'n standaard vir die ras of 'n verdedigbare beskrywing van sy teelprogram te definieer. Dit is 'n huldeblyk aan die eienskappe van die Leonberger dat daar ondanks hierdie duidelike tekortkominge, en in die lig van al hoe harder kritici, genoeg entoesiastiese eienaars was om vanaf 1891 die eerste Leonberger-klubs te vorm.
Die eerste belangrike klub was die Internasionale Leonberger-klub wat in 1895 in Stuttgart gestig is. Die klubpresident, Albert Kull, was 'n kunstenaar met 'n oog vir detail. Hy het die eerste standaard vir die Leonberger geskryf; dit het die grondslag gevorm vir alle daaropvolgende standaarde.
Kull se werk het baie daartoe bygedra om die geloofwaardigheid van die ras te herstel, en die Leonberger het begin floreer met nog drie ernstige klubs wat gestig is.
Die Eerste Wêreldoorlog het die ras amper uitgesterf. As dit nie vir die vasberadenheid en toewyding van twee mans, Herr Stadelmann en Herr Otto Josenhans, was nie, sou die ras beslis 'n blote voetnoot in die Duitse honde se geskiedenis geword het.
Na die oorlog het Stadelmann en Josenhans Duitsland gesoek op soek na Leonbergers. Hulle het bevind 25. Hiervan was vyf geskik om te teel. As gevolg van inflasie en voedseltekorte, was dit onwaarskynlik dat individue teelprogramme persoonlik en individueel kon ondersteun, en daarom het 'n groep van sewe mense in 1922 saamgevoeg om die Leonberger Hunde-klub in Leonberg te vorm en 'n teelkoöperasie bekend as die Leonberger Hundezucht Genossenschaft.
Die georganiseerde teelprogram van die Genossenschaft het 'n herlewing van die ras teweeggebring en die stad vereer en 'n grondvoorraad verskaf om verskeie hondehokke te vestig. Hierdie mans het veral die amptelike rasregister opgestel wat vandag ononderbroke voortgaan.
Stadelmann se werk het gevorder tot in die vroeë dertigerjare toe die outoritêre beheer van die Derde Ryk die hondewêreld begin beïnvloed het. 'N Reich-bestuurde klub, die Fachschaft für Leonberger, is in Sandhausen gestig toe die Reich beheer oor alle rasregisters oorgeneem het.
Verbasend genoeg het die broei, hoewel baie verminder, gedurende die oorlog voortgeduur. Beide honde en akkurate rekords het die vernietiging oorleef. In 1945 is 22 hondjies geregistreer en in 1946, 17.
Aan die einde van die oorlog het dit weer 'n groep toegewyde entoesiaste nodig gehad om 'n georganiseerde teelprogram weer op die been te bring. Twee mededingende klubs is in 1946 en 1947 gestig.
Die klub wat deur Albert Kienzle, Hans Weigelschmidt en Otto Lehmann gestig is, het in 1948 die huidige Deutsche Club für Leonberger Hunde geword. In die vroeë vyftigerjare skryf die voorsitter van die teelkomitee, Werner Lutz, en die derde president van die DCLH, Robert Beutelspacher, die hedendaagse standaard- en teelregulasies, wat 'n diepgaande invloed gehad het op die ontwikkeling van die Leonberger soos ons dit ken. vandag.
In 1975 het die Duitse klub al die Leonberger-rasseklubs van die belangrikste Europese lande bymekaar gebring en die International Union of Leonberger Clubs gestig. Klubs uit 17 lande korrespondeer gereeld en vergader jaarliks ​​om die grootste eenvormigheid en homogeniteit van die ras regoor die wêreld te verseker.
FCI-Standaard # 145 1996
Vertaler: mev. C. Seidler
Datum van publikasie van die geldige oorspronklike standaard: 04.01.1996
Gebruik: Watch, Companion en Family Dog
Klassifikasie FCI: Groep 2 Pinscher en Schnauzer, Molossiese en Switserse berghonde
Afdeling 2.2: Molossiese, berghonde. Sonder werkproef
Vanweë sy oorspronklike gebruik is die Leonberger 'n sterk, gespierde, dog elegante hond. Hy word gekenmerk deur sy gebalanseerde liggaamstipe en selfversekerde kalmte, maar tog lewendige temperament. Mans is veral kragtig en sterk.
Die skofhoogte tot die lengte van die liggaam: 9 tot 10. Die borsdiepte is byna 50% van die skofhoogte.
As gesinshond is die Leonberger 'n aangename lewensmaat vir die huidige woon- en lewensomstandighede, wat sonder moeite oral saamgeneem kan word, en dit word gekenmerk deur sy opvallende vriendelikheid teenoor kinders.
Hy is nie skaam of aggressief nie. As metgesel is hy aangenaam, gehoorsaam en vreesloos in alle lewenssituasies. Die volgende is spesifieke vereistes vir 'n bestendige temperament:
Selfversekering en uitstaande kalmte.
Medium temperament (insluitend speelsheid).
Bereid om onderdanig te wees.
Goeie vermoë om te leer en te onthou.
Nie sensitief vir geraas nie.
In die algemeen dieper as lank en langwerpig eerder as bonkig. Die verhouding van die snuit tot by die skedelstreek is ongeveer 1 tot 1. Die vel is oral naby, sonder plooie.
Skedel: In profiel en van voor gesien, effens geboë. In balans met liggaam en ledemate is dit sterk, maar nie swaar nie. Die swart deel van die skedel is nie wesenlik breër as naby die oë nie. Stop: Duidelik herkenbaar, maar matig gedefinieerd.
Snuit: Redelik lank, hardloop nooit tot op 'n punt nie; neusbrug van egalige breedte, nooit gedoop nie, taamlik effens geboë (Romeinse neus).
Lippe: noupassend, swart, hoek van die lippe toe.
Kake / tande: Sterke kake met perfekte, gereelde en volledige skêrbyt, waarin die boonste tande oor die onderkant sluit sonder enige gaping en die tande vertikaal in die kaak geplaas word, met 42 gesonde tande, volgens die gewone tandformule (ontbrekende M3 geduld).
Knipbyt word geduld; geen vernouing van honde in die onderkaak nie.
Wange: Slegs matig ontwikkel.
Oë: Ligbruin tot so donkerbruin as moontlik, medium grootte, ovaal, nie diep gestol nie, of uitsteek nie, nie te naby aan mekaar of te wyd uitmekaar nie. Ooglede is goed gepas en toon geen konjunktiva nie. Die wit van die oog (die sigbare deel van die sklera) is nie rooi nie.
Ore: sit hoog en nie ver agter nie, hangertjie, medium grootte, hang naby aan die kop, vlesig
Vloei sonder onderbreking na die skof in 'n effense kurwe. Lang eerder as bonkig, sonder keel of ontluistering.
Skof: uitgespreek, veral by mans.
Agter: ferm, reguit, breed.
Lendene: Breed, sterk, goed gespierd.
Kruis: Breed, relatief lank, sag afgerond, vloei om saam te smelt met stert opgesit; nie op enige manier oorgebou nie.
Bors: breed, diep en bereik ten minste tot die hoogte van die elmboë. Nie te vatvormig nie, meer ovaal.
Laer profiel: net liggies ingesteek.
Baie goed ingerig; terwyl dit staan, hang dit reguit af; ook in beweging, is dit net effens geboë en moet dit verkieslik nie bo die verlenging van die boonste lyn gedra word nie.
Baie sterk, veral by mans.
Pote: reguit, parallel en nie te naby nie.
Skouer / bo-arm: Lang, skuins, vorm 'n nie te stomp hoek nie, goed gespierd; elmboë nou pas.
Voorkant: Sterk, ferm; reguit, van voor gesien. Byna vertikaal van die kant af gesien.
Voorpote: Reguit posisie (draai nie in of uit nie), afgerond, styf, tone goed geboë; swart boekies.
Pote: Posisie van agter gesien, nie te naby nie, parallel.
Hakke en voete: nie binne of buite gedraai nie. Dewclaws: Moet verwyder word.
Bekken: skuins posisie.
Boonste bobeen: taamlik lank, skuins, goed gespierd. Boonste en onderste bobeen vorm 'n duidelike hoek.
Hakke: Sterk, duidelike hoek tussen onderbeen en agterste agterlyf.
Voete: Regop, net effens lang. Tone geboë, kussings swart.
Grondbedekking, egalige beweging in alle gang. Verleng goed voor en goeie ry van agterkwart af. Van voor en agter gesien, beweeg ledemate in 'n reguit lyn as hulle loop of draf.
Hare: Medium sag tot grof, uitermate lank, noupassend, nooit met 'n skeiding nie, sodat die vorm van die hele liggaam gesien kan word ondanks die dik onderlaag. Reguit, effense golf steeds toegelaat; 'n maanhare op die nek en bors vorm, veral by mans; duidelike vere op voorpote en genoeg broek aan agterpote.
Kleur: Leeu geel, rooi, rooibruin, ook sanderig (bruin kleur, roomkleur) en alle kombinasies tussenin, altyd met 'n swart masker. Swart hare wenke is toegelaat; swart moet egter nie die hond se basiese kleur bepaal nie. Verligting van die basiskleur aan die onderkant van die stert, die maanhare, veer aan die voorpote en 'n broek aan die agterpote moet nie so uitgesproke wees dat dit die harmonie van die hoofkleur kan beïnvloed nie. 'N Klein wit vlek of streep op die bors en wit hare op die tone sal geduld word.
HOOGTE MET DERDE:
Honde (manlik) 72 tot 80 cm (gemiddelde aanbevole 76 cm)
Tewe 65 tot 75 cm (aanbevole gemiddelde 70 cm)
Enige afwyking van die voorgaande punte moet as 'n fout beskou word en die erns waarmee die fout beskou moet word, moet presies in verhouding wees tot die mate daarvan en oorweeg hoeveel die wesenlike (veral temperament, tipe, balans en beweging) beïnvloed word.
Skaam en aggressiewe honde.
Ernstige anatomiese fout, dit wil sê uitgesproke koeihakke, uitgesproke kakkerlak, baie hol rug, uiterste draai uit die voorpote. Heeltemal onvoldoende hoeking van die skouer, elmboog, wurg of hak.
Afwesigheid van tande (met die uitsondering van M3). Oor- of onderkop of ander foute in die mond.
Die onderskeie ringstert of stert vorm 'n te hoë ring.
Koorde of sterk krulle.
Foutiewe kleure: Bruin met bruin neus en bruin kussings; swart en bruin; silwer; wilde rok kleur.
Volledige gebrek aan masker.
Bruin neusleer, bruin kussings.
Baie sterk gebrek aan pigment in die lippe. Oë sonder enige bruin.
Te veel wit (reik van tone tot agterkant, wit op die bors groter as die handpalm, wit op ander plekke).
NB: Manlike diere moet twee oënskynlik normale testikels hê wat heeltemal in die skrotum neergedaal het.
FCI Internasionale Sinologiese Federasie
Die wêreldwye federasie van nasionale honde-klubs wat 19 Europese lande, 12 Latyns-Amerikaanse, 2 Asiatiese en 1 uit Afrika insluit. 'N Bykomende 11 lande is verbonde as geassosieerde lede.
Alle nasionale Leonberger-klubs is geaffilieer of verbonde aan die FCI. Die LCA is loshande verbind deur sy lidstatus in die International Union of Leonberger Clubs e.V. met hoofkwartier in Duitsland.
FCI Federation Cynologique Internationale, Rue Leopold - II, 14B-653, Thuin, België
Die Leonberger-klub van Amerika
Die Leonberger Club of America hou sy eie register by en is ook nie verbonde aan die AKC nie. AKC-aansluiting sou die verpligte nakoming van die streng teelregulasies van die LCA uit die weg ruim. Sien adresse en kontakte hieronder.
Die baie streng teelriglyne en die ywerige toesig oor die nasionale Leonberger-klubs was tot dusver suksesvol om die algemene gesondheid van die ras te behou.
Daar is egter spesiale mediese probleme, waarvan die meeste in die algemeen met reuse-rasse gepaard gaan, waarvan elke teler, eienaar en potensiële eienaar bewus moet wees.
Heup- en elmboogdysplasie word ongelukkig by die meeste groot rasse aangetref. Die teelkomitees van die verskillende nasionale Leonberger-klubs was baie ywerig in die opvoeding en toepassing van teelregulasies wat ontwerp is om dysplasie in Leos te minimaliseer.
Die OFA rapporteer nou minder as 11% van ons honde met dysplasie. Leonbergers mag nie geteel word sonder OFA-sertifisering nie en in die meeste lande sonder bewyse van HD-vrye voorouers vir minstens drie generasies.
Penn Hip-graderings word tans ernstig in die Verenigde State beskou as 'n addisionele teelvereiste.
'Pano' is 'n siekte sonder bekende oorsaak wat verdwyn sonder, of ten spyte van behandeling! Dit is 'n algemene ontsteking van die bene wat gewoonlik groeipyne genoem word.
'N Gesonde hondjie ontwikkel skielik 'n akute en pynlike mankheid met geen bekende geskiedenis van trauma nie. Die mankheid skuif dikwels van een ledemaat na 'n ander. Die goeie nuus is dat pano selfbeperkend is en blykbaar nie langtermynskade tot gevolg het nie.
Addison se siekte:
Addison se siekte is 'n seldsame hormonale afwyking van die byniere. Dit is by sowel Europese as Amerikaanse Leonbergers gediagnoseer. Dit is ernstig en kan tot die dood lei as dit nie gediagnoseer word nie.
As dit egter korrek gediagnoseer word, kan dit baie suksesvol met medikasie bestuur word. Aangetaste honde het gereeld periodieke braking en diarree, lusteloosheid, oefen onverdraagsaamheid en gewigsverlies. Dit kan definitief met bloedtoetse gediagnoseer word.
Die bloedlyne wat bewys lewer van Addison se siekte word in die Verenigde State noukeurig deur die LCA se Heath-komitee gemonitor.
Entropion en Ectropion Eyes:
Daar is bekend dat Leonbergers die gene vir ektropionisme en entropionisme (omgekeerde ooglede) dra. Dit kan reggestel word met 'n relatief geringe chirurgiese prosedure.
Hierdie toestand word egter as 'n groot fout beskou, en honde waarvan bekend is dat hulle die geen dra, mag nie broei nie.
Beenkanker is 'n gereelde oorsaak van dood by reuse-rasse, en Leonbergers is geen uitsondering nie. Dit slaan egter gewoonlik nie toe voordat honde hul sewende jaar geslaag het nie en dikwels baie later.