Die digter wil-wil bieg, maar lê ook sy kaarte op die tafel deur sy bron van inspirasie te verklap: luister: harmoniseer die see, ‘n muezzin, die verkeer? // probeer nou oorgly in taal. Dit is wat ek nou hoor om voort te spreek, “EK YAHUVEH het ‘n leeu wyfie gemaak om alleenlik geboorte te gee aan ‘n leeu. 'n Vrou kan slegs aan 'n mens geboorte gee, en is dit dan nie logies om te redeneer dat slegs 'n GOD geboorte kan gee aan 'n GOD nie?” Die diep akwamarynblou en kobaltblou bolangs word effens koeler laer af op die blad en in die voorgrond is die figuur van ‘n man in skakeringe van groen. ‘n Vertikale rank waaraan ‘n ruikertjie blomme hang, voltooi die buiteblad. En ja, die kerke (lees ook enige ander morele kompas) wat hulle angsvallig aanpas om die neuroses van hulle tyd te akkommodeer, wat sélf bronne word van Rabie se aanhou beweeg en geraas maak – dit is seker ’n storie vir ’n ander dag, maar tog seker ’n storie wat verder geskryf moet word. Want, vertel Leroux ons, beeldloosheid is ons grootste bedreiging.