Januarie | 2012
Jy blaai in die argief vir 2012 Januarie.
Lafenis vir die siel
Januarie 31, 2012 in Sonder kategorie
Dis eintlik ongelooflik wat die natuurlike elemente aan ‘n mens se gemoed kan doen.
‘n Mooi sonsondergang, byvoorbeeld, of ‘n rivier wat loop.
OK, wind is nie eintlik my ding nie, dié laat my nie baie wonderlik voel nie. Maar die geklots van water is natuurlik ‘n ander storie. Jy weet daai gevoel van rustigheid wat oor jy kom as jy luister na die kabbeling van water. Dis asof dit sommer die handbriek van die gejaagde lewe optrek en dinge in jou gemoed rustiger maak.
Ja-nee, die geklots van water is my ding.
Ek reken ek en hierdie skottelgoedwater gaan ‘n lang en heilsame verbintenis hê.
Januarie 29, 2012 in Sonder kategorie
Om Mr Bones saam met jou negejaaroud te kyk….
Dokters weet ook nie alles nie
Januarie 18, 2012 in Sonder kategorie
Jare gelede hanteer ‘n prokureur op Malmesbury ‘n onderhoudsaangeleentheid namens ‘n kliënt.
Die eerste hekkie om oor te kom is egter om vaderskap te bewys. Die aangewysde vader is nie oortuig dat hy die oorsaak van die probleem is nie. Nou moet daar bloedtoetse gedoen word.
Die prokureur reël alles en die man en die vrou gaan saam Kaap toe die dag om die nodige bloedtoetse te laat doen.
Ontsteld kom die dame die volgende dag by die prokureur aan: “Maar Mr F, daai dokter wiet niksie! Hy trek dan die bloed yt die man se vínger yt!”
Gouritsmond 2011 – deel 11: Huis toe
Januarie 16, 2012 in Sonder kategorie
So kom alle goeie dinge op ‘n einde.
Die dag voordat ons terugry huis toe is altyd so half ‘n ongemaklike dag. Jy weet môre gaan jy huis toe. Jy wil nie nou al oppak nie, maar jy is tog bewus van wat alles moet ingepak word. En voor jy jou kom kry begin jy goeters uitmekaar haal, sorteer, inpak.
Ons slaan een tent solank af. Daai tent is die eerste ding wat in die bakkie moet in voordat enige iets anders kan ingepak word, so dis darem ‘n begin.
Ons doen ‘n laaste idilliese swem by die see. ‘n Blou-en-wit vliegtuig kom oorgevlieg. Eers seker teen ‘n hoogte van so 30m. Dan draai hy en kom terug, sekerlik niks hoër as 10 – 15 m nie. Almal kyk so half onthuts vir die vliegtuig wat so laag oor die swemmers kom. Miskien het hy sy ma gesoek tussen die mense.
Die mense oorkant is ook besig om op te ruim. Die kamp begin nou leeg te loop. Ons sluit ons laaste aand af met melktertjies by die bure: kondensmelk, ideal melk en vodka gemeng. Met kaneel bo-op. Mens moenie bestuuur as jy ‘n paar van hierdie melktertjies gedoen het nie. Ek dink dis die kaneel.
Die volgende oggend slaan ons op. Sussie se tent skeur beyond repair. Die tent het presies net mooi lank genoeg gehou.
Ek het nie verlengde kantspieëls nie. Die keer toe ek dit wel probeer het, toe breek die rek van die aanhegspieël die bakkie se spieël. Ek het nog nie weer probeer nie. Ek laat sak die karavaan se gordyne en pak my bakkie só dat ek in my tru-spieël deur die karavaan kan sien.
As die son egter op ‘n sekere manier op die karavaan se voorruit val kan jy niks deur die karavaan sien nie. En as die goed agter in die bakkie boonop nog effens skuif en jou uitsig belemmer, dan kan jy heeltemal niks sien nie. Nou moet mens allerlei tegnieke uitdink om te probeer agterkom of daar mense agter jou is.
Een is om (as die pad breed genoeg is) effens na links te gaan en dan weer net genoeg na regs te swaai dat jy, steeds nog aan jou kant van die wit streep, in jou kantspieël ‘n momentele uitsig op die pad agter jou het. Dit werk heel goed. Ek het ook al gevind dat die ouens wat presies op daardie oomblik van agter af by jou verbykom geneig om toeters te druk en vrolik vir jou te waai. Maar sommige van daai manne is al ure op die pad, hulle hande is so gekramp van die stuurwiel vashou dat hulle net een vinger reguit genoeg kan kry om mee te waai. Dan glimlag ek maar net vriendelik terug. Ek verstaan mos hoe moeg mens raak van lank bestuur.
Op die N1 Kaapse kant van die tonnel, egter, raak dit erg lastig. Nou kan jy nie lekker sien of daar dalk ‘n ou met ‘n hengse spoed van agter af in die regterbaan aangejaag kom nie. Dus kan jy nie waag om voel-voel oor te beweeg na die regterbaan toe soos andersins nie. Die gevolg is dat ek hierdie keer seker vir 10km agter ‘n Chana met ‘n sleepwa ry teen 40km/h. Ek ry as ‘n reël nie vinnig nie, maar dit was selfs vir my bietjie stadig.
Nee, ek dink dis dalk tyd vir verlengde kantspieëls voor volgende jaar se uittog.
Ons arriveer 16h00 tuis.
Ons stoot gou die karavaan langs die huis nie. Die vorige keer het ek en ouboet alleen die karavaan ingestoot. Vandag kan ek en ouboet en twee tienermeisies en ‘n nege-jaaroud nie die karavaan inkry nie. Buiten vir die bo-grondse irritasie wat die bougainvilla veroorsaak, maak sy wortel nou ‘n hobbel, en dis verbrands of ons die karavaan oor die hobbel gestoot kry. Ek kan dit nie met die bakkie probeer nie, want die toleransies weerskante van die karavaan is te min. Dan ry ons ‘n muur plat.
Na ‘n klomp gesweet kry ons darem die karavaan verby die kritiese punt, en stoot ons hom nou rustig verder in. Te rustig. Een van die navigators kyk nie mooi nie. Die volgende oomblik kadwarra! ry ons die een geut raak. Dié spat in twee, maar darem gelukkig was dit twee stukke om mee te begin. Die knak het egter ‘n knou weg.
Maar nou ja, een van die wyshede van kamp is dat duct tape alles kan regmaak van ingroei-toonnaels, stukkende tente, en les bes, gekraakte geutpype.
Die bakkie se koppelaar het gehou tot by die huis. Ek trek hom al sidderend in langs die huis. Voor die bakkie weer swaar vrag doen sal hy ‘n nuwe koppelaar moet kry.
Nou daai was nou lekker gewees, né?
Gouritsmond 2011 – deel 10: Kosmaak
Kamp is ‘n ideale plek om nuwe resepte uit te probeer.
JJ kom daar aan met ‘n resep vir ‘n sardientjie-brood (nee, regtig). Ons besluit om ‘n soortgelyke broodjie te bak, maar sien darem nie kans vir sardientjies in ons brood nie. Ons sit liewers die vorige aand se gaar bacon, in stukkies gesny, in ons broodjie.
Bruismeel, karringmelk, eier en so aan (kan nou nie al die bestanddele onthou nie).
Ons s’n lyk bietjie soos pizza, en smaak ook nogals so bietjie so. Glad nie sleg nie. Tewens, die tieners is mal daaroor en eet dit binne minute op. So I rest my case oor die broodjie.
Ek stap oor na JJ toe om te sien hoe hulle s’n gekom het. Hulle broodjie is onder ‘n doek weggesteek. Die resep het nie gesê jy moet die sardientjies uit die blikkie uithaal en net die sardientjies insit nie. Kort van die blikkie self het JJ-hulle alles in die bakmengsel ingewerk.
Hulle sal dit later vir vissmeer probeer, sê hulle. Hoflikheidshalwe het ons nie weer navraag gedoen oor wat van die broodjie geword het nie.
Maar nevermind nuwe resepte probeer. Kamp is ook ideaal om eintlik van scratch af te leer kosmaak. Jy weet, as jy ‘n kookboek lees, dan voorveronderstel selfs basiese kookboeke dat jy die verskil weet tussen bak en kook. Daai mense verstaan nie.
Só het ek ook maar op ‘n besonderse stadige manier my weg begin vind op die misterie van kosmaak. Wat my laat dink aan een van my eie pogings baie jare gelede by Gourits. Op daardie stadium was ons omtrent sewe gesinne wat almal op ‘n gesamentlike braai-blad kos gemaak het, elkeen in sy eie braaidrom. Ek was nog onder die beginpunt van die leerkurwe van kosmaak, en het eintlik maar min of meer net my vrou se instruksies uitgevoer. Sy is bereid om, as ek haar voor mense vra, toe te gee dat ek nou al bietjie beter is as toe.
Dis nogals so half intimiderend. Jy is tussen ‘n klomp manne wat almal baie kundig en bekwaam is op die kosmaak, en elke ou hou hom baie nonchalant oor die eksotiese kosse wat daar by elkeen se braaidrom tot stand kom. Vroulief het gesê ons maak potjie. Waarskynlik het sy gedink dis die veiligste opsie. Immers (wel, deesdae) kom ‘n potjie altyd goed, ten spyte van my pogings.
Ieder geval, first things first. Eers braai ons die uie in die pot. Piece of cake. Olie in die pot. Uie in die pot, daar gaan ons. Ek raak besig met my ander voorbereidings vir die pot. Later vra ek vir my vrou wanneer haal mens die uie uit. Nee, wanneer dit so glaserig begin lyk. O, OK, so kom ons kyk hoe lyk dit.
Soos dit nou maar gaan by so ‘n gemeenskaplike kosmaak oefening kyk almal maar wat almal doen. Daar is nie eintlik ‘n manier om diskreet oor jou pot te wees nie. Op dié manier het ek toe verskeie getuies toe ek my pot se deksel afhaal. En daar lê my swart verbrande verskrompelde uie onder in die pot. Dit lyk soos swart geroeste staalwol, ek sê jou.
Ek het nie eintlik gedink dis amusant nie. Om die waarheid te sê, ek dink nog steeds nie dis snaaks nie. Maar al die ander mense het hulle gatte af gelag. Om die waarheid te sê, dis nou 11 jaar later, en hulle lag nog steeds hulle gatte af as iemand weer die storie onthou.
En hoekom enige iemand dit nog na 11 jaar wil onthou… well, it beats me.
Gouritsmond 2011 – Deel 8: Ek’s ‘n dapper kamper
Januarie 14, 2012 in Sonder kategorie
Die muise raak ‘n probleem by ons staanplek. Laasjaar het een van die manne ‘n pofadder van kant gemaak. But what you win on the swing you lose on the roundabout. Met die pofadder weg is daar nou niemand wat die muise onder beheer kan hou nie. Wel, hulle het nie met my en buurman rekening gehou nie.
Die muise is seker nie onaaklige diertjies nie.
Maar dis darem nou erg onsportief as jy by jou pot kom en daar sit 5 muise binne-in die pot. Of as jy die broodblik oopmaak en woeps! spring daar ‘n muis uit.
Ek en buurman kry muisvalletjies. Ons vang fluks muise. Ek vang 2. Buurman net 18. (Buurman het ‘n dag voor my begin). Ek kom later agter die muise hou nie van die soort kaas wat ek opsit nie. Wel, ek ook nie, dis hoekom ek dit vir hulle voer. Ek verander maar die diëet.
Op ‘n middag trap ek een van die muise vas onder die opslaan koskas in die karavaantent. Hy sit rustig daar en loer vir my. Ek wil hom vang met die visnetjie, maar daar is nie plek onder die kas om met die net in te kom nie. Nou druk ek daar in sy rigting met die stok-gedeelte van die visnet. Maar daai muis is ‘n cool dude. Hy vat die stok met sy twee pootjies was en knibbel daaraan.
Ek en die muis kyk vir mekaar. Ek sê hom niks, maar ek glimlag vir hom. Ek sien hy begin ontspan, hy kan mos sien ek is vriendelik. Intussen druk-druk ek hom diskreet in die rigting van die muisvalletjie wat 10cm agter hom is. Hy knibbel nog rustig aan die stok.
En sê nou daar’s ‘n valletjie?
Oe ‘n valletjie!
Ja, ‘n ding wat val met ‘n gruwelike knal
Ag nou ja ….
En dan trap die muis op die muisval. Die muisval klap met ‘n gruwelike knal, maar ou maat, daai muis is vinnig. Dis in ‘n oogwink, toe’s hy weg, met een klein muisbolletjie wat langs die muisvalletjie lê. Ten minste reken ek daarop dat sy oordromme moes gebars het van die gruwelike knal. Laat dit nou vir hom ‘n les wees!
Ek het ook ‘n lewendige muis gevang in ‘n box. Stupid muis. Hy sien my en hardloop in die naaste opening in, wat ‘n lang plat box is. Maar toe’s ek darem nie rêrig lus om ‘n lewendige muis nek om te draai nie. En in elk geval het daai outjie my met sulke puss in boots oë aangekyk, g’n mens kan dit hou nie.
Toe gaan sit ek hom maar weer naby sy maats neer. Maar dis nie regtig oor ek nie die hart gehad het om hom nek-om te draai nie. Nee, dit was eintlik ‘n fyn uitgewerkte ‘n strategiese skuif: ek meen nou maar, dalk sê hy vir die res van die clan hulle moet my uitlos, ek is aan hulle kant, dan is my probleem mos opgelos.
Maar hy het nie, die weselbrein! Hulle het nog steeds ‘n gat deur my tent se een onderpant geëet – terwyl daar 10cm verder ‘n opening was waar hulle bloot kon instap, soos al die ander kere.
Maar ek dink nog steeds dis beter as om te wonder wanneer daar ‘n pofadder verby gaan sluip.
Gouritsmond 2011 – deel 7: Die wonder van die sterre
Januarie 12, 2012 in Sonder kategorie
Ons is op ‘n middag op pad terug van die see af. By die ingang na die karavaanpark kom ‘n gestremde jong man op sy trapfiets van vooraf gery. Hy mik dié kant toe, ons ook. Hy mik dáái kant toe, ons ook. Hy mik weer ander kant toe, ons ook. Hy stop. Ons ook. Ons stap verby hom. In die verbystap hoor hy sê vir homself: “Sjoe, dit was ampertjies close.”
Buurman bring vir ons ‘n Oos-Kaapse Tuna. Hy’t dit self gevang. Ek braai dit, op sy instruksies, met ‘n knoffel – suurlemoen – botter sousie. Geen appelkoos nie. Dit kom wonderlik, smaak meer soos snoek as soos Tuna.
Die stranddiensspan het ‘n paar talentkonserte. Kleinboet gaan speel klassieke kitaar en wen die junior afdeling. Hy’s nogals erg trots op homself. Ons ook eintlik
Dan hou die stranddiensspan ‘n mejuffrou Gourits en ‘n meneer Spiere kompetisie. ‘n Paar vriende gaan neem deel aan die Meneer Spiere kompetisie. Willie weier om sy hemp uit te trek. Die son gaan hom brand. En in elk geval, hulle kan mos sien hom bult sy hemp van die spiere, veral die gedeelte net bo sy broek.
Willie kan nóú nog nie verstaan hoekom hy nie gewen het nie. David (derde van links) het derde gekom, die mannetjie heel regs tweede, en die kêrel in die middel eerste.
Maar ek vermoed David se prestasie is meer soos die keer toe ek aan Gouritsmond se meneer Bene kompetisie deelgeneem het en toe die meneer persoonlikheid prys wen. David se persoonlikheid het waarskynlik die deurslag gegee. Daai klong het nie ‘n skaam haar nie. Op sy kop nie. Soos die foto toon was die kompetisie nie buitengewoon sterk hierdie jaar nie.
Ouboet en oupa moet terug Kaap toe. Ons sit hulle op die middernag bus. Ons kom erg laat eers weer by die kamp aan. Maar dis nog niks.
Nog heelwat later kom die oorblywende (na-skoolse) tieners terug van waarookal hulle gekuier het. Hulle giggel aanhoudend. My vrou stuur my later uit om te gaan kyk wat aangaan.
Ek kry die drie in die donker voor hule tent lê en giggel. Ek sien ‘n kooltjie van ‘n sigaret heen en weer waai. Amper soos die ouens by lewendige shows met hul selfone waai. Die manne kyk sterre. Vanaand is die sterre moerse snaaks. Ek rapporteer so terug aan my vrou.
Ek lê net, toe wil sy weet wat hulle rook. Nee, ek weet nie. Nou gaan kyk, sê sy. Ek gaan weer uit, maar kan nie sien wat hulle rook nie. Ek gaan terug en rapporteer dat dit nie dagga is nie.
Ons vra die volgende dag vir een van hulle: “was julle getrek of gerook?”
“Nee, net gerook, oom. Ag, nee, ek bedoel net getrek oom. Nee, ek meen, hoe bedoel oom nou, oom?”