Hartedief – Tienerharte 3 | Cecilia Steyn
May 21, 2016	 Boeke vir Tieners, Tienerhart-Reeks	No Comments
Sal Lisa Estian toelaat om al haar geheime ontrafel …
By die Elizabeth Galloway Akademie vir modeontwerp in Stellenbosch probeer Lisa 'n nuwe lewe begin, maar hoe kan sy vlug van die donker geheim wat sy met haar saamgesleep het? Wanneer sy weer vir Estian, met sy onweerstaanbare groen oë, raakloop, word dinge nog meer gekompliseerd. Sy kan nie nou by iemand betrokkeraak nie. Dit mag dalk net sy lewe kos …
Estian is oortuig Lisa is die een vir hom. Sy weet dit nog net nie. Noudat hulle paaie weer gekruis het op Stellenbosch, gaan hy haar beslis nie weer deur sy vingers laat glip nie. Hy sal Lisa Malan se geheime een vir een ontrafel.
Hierdie boek is in 2017 bekroon met die ATKV-Kinderboektoekenning vir selfleeskategorie graad 8-10.
"Glo jy in die noodlot?" vra 'n mansstem. Ek word yskoud. Voor ek kan keer, kletter my foon op die teëlvloer neer.
Te bang om om te draai, staan ek vir 'n oomblik versteen.
"Hel, ek's jammer. Ek het nie bedoel om jou te laat skrik nie, Lisa." Die persoon ken my naam?
Fronsend draai ek om. Die oomblik toe ek in vriendelike groen oë vaskyk, gee die knop op my maag skiet. Ek herken die ou. Dis Dewald en Stefan se vriend, Evan of Eduan of so iets. Hy was so gaaf om my tas te help dra op Kampsbaai. Ek was daardie dag so gespanne, ek het myself nie eens behoorlik voorgestel nie. Al waaraan ek kon dink, was dit waarvoor ek weghardloop en die geheim wat ek wegsteek. Nie eens Dewald weet die hele waarheid nie.
Ek skud die gedagtes uit my kop en probeer glimlag vir die ou toe hy af buk en my foon optel.
"Dankie." Ek druk die foon in my handsak. "E . . ." sê ek onseker. Vir wat kan ek nou nie sy naam onthou nie?
"Estian," help hy my reg.
Ek voel hoe ek bloos. "Jammer," sê ek. "Ek was nog nooit goed met name nie."
Estian knik, maar daar flits misnoeë oor sy gesig. So 'n mooi ou is seker nie gewoond daaraan dat meisies nie sy
naam kan onthou nie.
"Is jy dalk lus vir koffie?" vra hy. Estian glimlag breed. Sy swart hare het 'n blouerige skynsel onder die apteek se neonligte. "Ons het nooit op Kampsbaai 'n kans gehad om te gesels nie."
Ek byt my lip vas. Dit klink lekker. 'n Nuwe begin beteken mos om nuwe vriende te maak. My foon wat skielik soos
'n waarskuwing in my handsak vibreer, herinner my aan die geheim wat ek saamgesleep het Stellenbosch toe. Ek verander eerder van plan.
"Ek is jammer, liewer nie," keer ek vinnig. Ek sal eers my simpel fout moet regmaak voordat ek nuwe mense by my
lewe betrek. "Bye, Estian," sê ek en stap haastig na die betaalpunt sonder om vir hom 'n verduideliking te gee.