Sake soos gewoonlik vir die Tajik-president, Emamoli Rakhmon, tydens die viering van die nuwe jaar 'Nowruz' in Maart. Persdiens van die president van Tadzjikistan.
Die outoritêre Sentraal-Asiatiese deelstaat Tadzjikistan toegelaat tot sy eerste gevalle van COVID-19 laat April. Dit volg op 'n besluit van die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) om 'n span te stuur om vorige bewerings dat die land koronavirusvry was, te ondersoek.
Na die weste duur Tadjikistan se naburige Turkmenistan, bekend as die Noord-Korea van Sentraal-Asië, voort om geen gevalle van COVID-19 aan te meld nie en het vermy die gebruik van die woord coronavirus soveel as moontlik om die verspreiding van inligting oor die pandemie te voorkom. Turkmeense polisie Daar is glo bevind dat burgers vasgetrek is wat koronavirus in die openbaar bespreek of beskermende maskers dra.
Intussen, in Belo-Rusland - wat die moniker van "Europa se laaste diktatorskap" - die president, Alexander Lukashenko, bepleit vodka, hokkie en volksgeneeskunde teen die virus en in April het die Belo-Russe gerusgestel dat "niemand in ons land aan koronavirus sal sterf nie". Op 21 Mei het Belo-Rusland reeds meer as geregistreer 32,000 gevalle van koronavirus en 179 sterftes.
Sensuur, onderdrukking en disinformasie is skaars nuwe strategieë vir post-Sowjet-regimes. Net soos baie van hul eweknieë elders in die wêreld, Die outoritêre sterkmanne van Sentraal-Asië het die pandemie laat wapen om hul mag aan bewind te versterk - dit wil sê die eerste bedreiging van die virus.
Net soos COVID-19 geleenthede bied aan outoritêre - en outoritêre - leiers, so bied dit ook belangrike uitdagings. Outoritêre heerskappy word onderhou deur a verskeidenheid gereedskap en meganismes, van dwang tot ko-opsie, maar kan selde 'n groot krisis oorleef sonder om iets meer aan te bied. Outoritêre regimes dikwels definieer hierdie 'iets meer' as sterkte en stabiliteit, en dit was ook die geval tydens COVID-19. Die staats- en staatsgerigte media in Kazakstan is byvoorbeeld vol met verwysings na "Dissipline" in die afgelope weke.
'N Wêreldwye pandemie kan in die verband in die hande van outoritêre heersers speel, maar dit kan ook gevaarlik blootgestel word.
Data van John Hopkins Coronavirus Resource Centre, CC BY-SA
Wanneer onderdrukking nie genoeg is nie
In Kazakstan, Kirgisië en Oesbekistan het owerhede toesluit- en kwarantynmaatreëls in 'n tipiese Sowjet-militêre styl afgedwing. Soldate wat met gewere en gepantserde voertuie toegerus is, patrolleer openbare ruimtes en beperk die beweging van burgers en die verkeer tussen en binne stede.
In Oesbekistan, die Algemene aanklaer se kantoor aanbeveel dat burgers persoonlike dagboeke moet hou van wie hulle ontmoet, wanneer en waar. Gegewe die uitgebreide mag van die Algemene Aanklaer se kantoor, so 'n "aanbeveling" moet deur Oezbeeksburgers as 'n verpligting beskou word.
Kazakstan gebruik aktief intellektuele gesigsherkenningstegnologieë en 'n videokamera-stelsel genoem Sergek, wat '' skerp oog '' in Kazak beteken, om burgers te vang en te beboet wat kwarantynbeperkings oortree.
Die Kazakhstani-owerhede is van plan om 'n nuwe mobiele toepassing in te stel, ontwikkel deur die Ministerie van Gesondheidsorg en die plaaslike regering van die stad Nur-Sultan, genaamd Slim Astana om fisiese beweging van burgers wat in kwarantyn is, op te spoor. In die konteks van veral hierdie sentraal-Asiatiese regerings hou die gebruik van sulke tegnologieë 'n groot risiko in vir misbruik van data en manipulasie deur die owerhede.
Toegangspos na die stad Nur-Sultan, die hoofstad van Kazakhstan. Saltanat Janenova
Ondanks die risiko's, het burgers uit Sentraal-Asiatiese lande sosiale media oorstroom met foto's en video's wat kla oor die verwoestende toestande in hospitale en kwarantyngeriewe binne dae na die uitbreek. Sowat 170 mense wat in 'n voormalige Amerikaanse militêre basis in Kirgisië in kwarantyn gehou word, het gekla van slegte reuke, 'n gebrek aan verhitting, en "Vreeslik koue en vuil" toestande.
Kazakstan, Kirgisië en Oesbekistan spoedwetgewing van noodwetgewing wat foto- en video-opnames in mediese instellings en kwarantyngeriewe verbied, afgedwing word. Hulle het mense gedreig wat ongehoorsaam was aan vervolging omdat hulle 'vals inligting versprei'. Sommige burgerlike aktiviste, bloggers en joernaliste het reeds in die gevangenis gesit op dieselfde aanklag.
In Tadjikistan, Turkmenistan en Wit-Ruslandhet regerings voortgegaan om te werk asof sake soos gewoonlik voortgaan. Hulle het die pandemie ontken en groen lig gegee aan groot vieringe soos die Nuwejaar-vieringe ("Nowruz") einde Maart in Tadjikistan, Wêreldgesondheidsdag in April in Turkmenistan, En 'n militêre optog in Belo-Rusland in Mei.
In die afwesigheid van 'n sterk reaksie op die openbare gesondheid van die regering, is baie Turkmens en Wit-Rusland beperk hul kontakte en vrywillig massa-byeenkomste te vermy.
In Sentraal-Asië is daar 'n geleidelike verlies aan openbare vertroue regeringsbevoegdheid in onlangse jare, voortspruitend uit swak beleidimplementeringskapasiteit, onheilspellende korrupsie en beperkte burgerbetrokkenheid.
In hierdie konteks het die outoritêre regerings in die voormalige Sowjetblok op die pandemie gereageer deur hul greep op mag nog verder te versterk. Tydelike maatreëls wat tydens die noodtoestand ingestel is, soos streng wetgewende maatreëls en nuwe toesighulpmiddels, sal waarskynlik 'n permanente kenmerk van die nuwe norm bly. Maar terselfdertyd het die pandemie hierdie regerings gevaarlik blootgestel aan die risiko's van toenemende ontevredenheid in die publiek, tensy hulle maatreëls tref om die vertroue van hul burgers te herwin.
Saltanat Janenova, dosent in openbare beleid en bestuur, Universiteit van Birmingham en Jonathan Fisher, direkteur, departement van internasionale ontwikkeling, Universiteit van Birmingham
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Hoe outoritêre regerings Coronavirus tot hul voordeel gebruik het