Hoe sy by die ATKV beland het, is iets wat sy met onblusbare begeesterdheid vertel. In Januarie, nadat sy bedank het by die IT-maatskappy, was sy op ’n kort vakansie in Umhlanga voordat sy haar meestersgraad in mentorskappe sou aanpak.
Die middag lê sy daar in haar board shorts op die strand, bietjie verveeld en lus om weer met haar lewe aan die gang te kom. Haar selfoon lui en die werwingsagent vra: Hoe’s jou Afrikaans? En wat weet jy van die ATKV?
Haar stiefpa was ’n “stoere Engelsman”, haar ma ’n “stoere boervroutjie van die plaas” wat 30 gospel-CD’s op haar kerfstok het.
Dié wat nou vir haar vra of die ATKV sy Christelike basis by die venster gaan uitgooi, kry ’n ferm nooit. “Dis deel van die ATKV se waardes en ook my persoonlike geloofsoortuiging. Daar’s nie ’n manier hoe ek my eie geloof gaan prysgee nie. Maar dit beteken ook nie ek is perfek nie.”
“My werk het my ingesluk, en ek het perspektief verloor. Ons eet nog steeds Sondae almal saam, hou tot partykeer saam vakansie. My seun werk saam met my eksman in die konstruksiebedryf. Ons is ’n hegte familie.”
Om haar huis en haar lewe met ’n Downsindroomkind te deel, is “wonderlik spesiaal”, maak sy hart oop.
“Sy bel my selde by my werk, maar ás sy bel is dit op presies die regte tyd wanneer ek haar stemmetjie net moes hoor. En dan val die laste van die hele wêreld net daar van my skouers af.
“Sy het haar troue volledig in 'n plakboek beplan en verander heeltyd daaraan, soos sy nuwe idees kry. Nou moet my kind nog net ’n man kry . . . en dis moeilik, in haar situasie.
“Ek het nie eintlik geslaap vandat hierdie krisis gekom het nie. Dis rof. Ek sal alles gee om nie die kosbare organisasie te skaad nie. Gee my net ’n kans.”