Slagveld van Salamanca - Inligting - 2022
Die Salamanca -slagveld was die plek van die Slag van Salamanca in 1812, 'n groot botsing in die Skiereilandoorloë, wat deel uitmaak van die Napoleontiese oorloë tussen Napoleon Bonaparte en die hertog van Wellington. Daar is 'n klein monument op die Salamanca -slagveld ter herdenking van hierdie historiese gebeurtenis.
Die geskiedenis van die slagveld van Salamanca
In April 1812 het die hertog van Wellington die Anglo-Portugese leër noord gelei om die Franse leër van marskalk Auguste Marmont, wat Portugal binnegeval het, te verdryf. Marmont trek terug na Slaamanca, naby Arapiles, in Spanje. Wellington het kort daarna beveel dat die brug by Almaraz vernietig moet word, wat die enigste direkte kontak tussen Marmont en 'n ander Franse bevelvoerder, Jean-de-Dieu Soult, verbreek.
Teen Junie het Wellington die Agueda oorgesteek en ooswaarts gevorder na Salamanca - 'n belangrike voorraadstad vir die Franse leër. Die Franse het drie kloosters omskep in vestings om die stad te verdedig, maar binne 'n bietjie meer as 'n week was twee van die vestings in vlamme.
Wellington vind weke lank dat sy bewegings deur Marmont geblokkeer word, wat toenemend versterkings kry. Teen die dag van die geveg op 22 Julie het Wellington besluit om sy troepe terug te trek na Portugal. Maar sonder om te besef Marmont het sy leër uitgerek en sy linkerflank van die res van die weermag geskei. Wellington het dadelik van hierdie geleentheid gebruik gemaak om die linker Franse vleuel aan te val.
Marmont kon sommige van Wellington se troepe op die rand van die Arapiles sien, en vanuit 'n stofwolk het die Britte aangeneem dat hulle terugtrek. Hy was verkeerd: die meeste van Wellington se magte het agter die rif gesit. Marmont is vroeg in die geveg gewond en het aangevoer dat sy gebreekte arm en ribbes voor die aanval gekom het, en hy het nie tyd gehad om die Franse plan reg te stel nie. Die Franse het ontsnap weens 'n wankommunikasie tussen 'n nabygeleë Spaanse fort en Wellington, maar die bevelvoerder was 'n taktiese offensiewe generaal.
Salamanca Slagveld vandag
Die Slag van Salamanca het plaasgevind op die groot vlakte naby die Arapiles, ses myl van die stad Salamanca af. Die beste uitkykpunt om te sien wat eens 'n bloedige slagveld was, is van Calvarassa de Arriba-die uitsig wat marskalk Marmont die oggend van 21 Julie 1812 sou gesien het toe sy troepe aan die linkerkant afgejaag het om Wellington regs na die Greater Arapiles te verslaan. .
Kom na Salamanca Battlefield
U kan vanaf die rif die slagveld sien vanuit die dorp Calvarrasa de Arriba of Los Arapiles, albei 15 minute se ry van Salamanca. Vir diegene wat voorbereid is, kan u ook die Via Verde Salamanca-Alba in 2 en 'n half uur vanuit die stad oor die vlakte stap.
Salamanca: vroeë geskiedenis
Salamanca begin vroeg in 400 v.C., toe inheemse Keltiese stamme, bekend as die Vacceos, die gebied eers versterk het om hul gebiede langs die Duerorivier te beskerm. Nie eers 150 jaar later nie, het Hannibal en sy Kartago -magte die gebied gesmeek en hulle gevestig totdat die Romeinse Ryk die gebied binnegedring en dit vinnig ingehaal het. Tydens sy inlywing in die Romeinse provinsie Lusitania, het Salamanca- destyds Salmantica of Helmantica- 'n opvoerplek op die V & iacutea Lata (Silwerroete) geword en sy eerste smaak geniet as 'n belangrike spilpunt vir kommersiële aktiwiteite.
Die Christendom het sy eerste verskyning in Salamanca gemaak met die agteruitgang van die Romeinse Ryk en die koms van die Visigote, voor 600 nC. Die Moslem -ryk het 'n tydperk van heerskappy in Salamanca en sy omgewing geniet, maar binnekort het Salamanca weer die belangstelling van Christelike magte gewek wat die stad oor en oor herwin het.
Salamanca-geskiedenis: 11de-14de eeu
Hierdie ping-pong-magspel het uiteindelik tot 'n einde gekom met die Spaanse monarg Alfonso VI, wat die Moslem-moondhede na die suide gedryf het, waar Moslem-vestings tot in die 15de eeu die mag sou behou. Kort na hierdie oorwinning, is Salamanca aan die einde van die 11de eeu sy eerste munisipaliteit toegestaan ​​en daarna in die vroeë deel van die 12de eeu as deel van Castilla ingelyf. Dit het die weg gebaan vir die herbevolking van wat binnekort die Salamanca-provinsie sou word.
In die 13de eeu was een van die grootste keerpunte in die geskiedenis van Salamanca met die stigting van die universiteit deur 'n ander koninklike Alfonso- hierdie keer Alfonso IX. Net 'n paar jaar onderweg het pous Alexander IV reeds verklaar dat die universiteit een van die vier voorste ligte van die wêreld is. Deur die gevestigde akademiese sentrums van Parys, Bologna en Oxford te skuur, het die roemryke reputasie van die universiteit nie net gelei tot die verdere opbloei van sy akademiese kant nie, maar ook van die stad self- vandag kan u steeds historiese geboue besoek wat toegeskryf word aan hierdie tydperk van groeiende welvaart.
Salamanca-geskiedenis: 15de-16de eeu
Die belangrikheid van die universiteit het tot in die 16de eeu voortgeduur en die stad akademiese, kulturele en ekonomiese rykdom gebied. Deels te danke aan die vrygewige beskerming van koningin Isabel, die beroemde Katolieke monarg, was Salamanca die fokuspunt van sommige van die rykste kulturele aktiwiteite van Spanje gedurende die 15de eeu- die Gotiese en Renaissance-argitektuur van die stad dien as spore uit hierdie welvarende era.
Hierdie tydperk het ook 'n toename in politieke en sosiale onrus beleef. Saam met politieke kwessies wat die stad verdeel en bebloed het, het Salamanca 'n belangrike pos geword vir die Christelike teologie in Spanje as deel van die teenhervorming- 'n beweging wat in wese probeer het om mense terug te keer na die katolisisme tydens 'n tydperk waarin Protestantisme aan die toeneem was in 'n groot deel van Europa. Uiteraard het dit van Salamanca 'n brandpunt gemaak van die wrede, genadelose heksejag, bekend as die Spaanse Inkwisisie. U sal miskien verbaas wees om te weet dat die grasieuse Plaza Mayor, wat nou gevul is met kafees en kuierpaartjies op die terras, eens gasheer was vir massiewe boekverbrandings en wrede teregstellings van beweerde ketters.
Salamanca-geskiedenis: 17de-19de eeu
Gedurende die 17de eeu het Salamanca die res van die omliggende Castilla agteruitgegaan, wat weens 'n reeks oorloë, epidemies en ekonomiese krisisse tot in die 19de eeu sou duur. Die Spaanse opvolgingsoorlog na die dood van die erflose koning Carlos II het die land vir 13 jaar ingehaal en verdeel. Toe Felipe V uiteindelik die oorwinnaar is, beveel hy egter die bou van Salamanca se Plaza Mayor, een van die mees gewaardeerde bates van die stad, om die stad te bedank vir sy onwrikbare ondersteuning.
Die volgende oorlog, terwyl dit baie korter daarin geslaag het om Salamanca op 'n baie meer duidelike manier te beïnvloed. Terwyl Napoleon ambisieus probeer het om heel Europa syne te maak, het Spanje teruggeveg. Met die hegemonie van Europa aan die gang, het die Onafhanklikheidsoorlog (1808-1811) uiteindelik sy weg geneem na die poorte van Salamanca met die beslissende Slag van Arapiles- ook bekend as die Slag vir Salamanca. Lord Wellington het die Spaanse troepe tot 'n oorwinning oor Napoleon se troepe gelei, wat die eerste groot keerpunt was in die rigting van die terugtrekking van Napoleon uit Spanje. Terwyl baie van die geboue van Salamanca in verskillende toestande van verwoesting gelaat is en die universiteit natuurlik 'n laagtepunt bereik het, was die Franse magte ten minste uit die prentjie wat herstel en heropbou moontlik gemaak het.
Salamanca: Moderne geskiedenis
Teen 1900 het die stad herstel, al was dit vinniger as die universiteit. Miguel de Unamuno, een van die invloedrykste skrywers en denkers in die geskiedenis van Spanje, was egter tans visekanselier van die universiteit, 'n teken van sy stadige maar bestendige herstel. Die universiteit en die stad het voortgegaan om hul eertydse glorie te herstel, maar die herstel het werklik begin blom met die herstel van die demokrasie na die dood van diktator Francisco Franco na dekades van onderdrukkende bewind.
Tussen 1975 en vandag het Salamanca sosiaal sowel as polities hervorm tot 'n moderne stad wat voortgaan om te koester in die gees van sy roemryke geskiedenis. In onlangse jare is Salamanca nie net 'n UNESCO -erfenisstad nie, maar ook die titel van Europese kultuurhoofstad in 2002. Kom besoek gerus om te sien hoekom!
Slagveld van Salamanca - Geskiedenis
Deur Mike Phifer
Marshal Auguste Marmont het aandagtig toegekyk hoe die linkervleuel van sy Franse leër teen die Anglo-Portugese leër tydens die Slag van Salamanca middernag op 22 Julie 1812 maneuveer. Hy het opgemerk dat die 5de afdeling van generaal Antoine Louis Popon de Maucune in gevaar om vernietig te word namate dit na die dorp Los Arapiles gevorder het. Die 5de afdeling moes ten nouste ondersteun gewees het deur generaal Jean Guillaume Barthelemy Thomieres se 7de afdeling, maar die afdeling het te ver wes opgeruk. As die afdeling van Thomieres voortgaan met die huidige gang, sou dit nie net die afdeling van Maucune ondersteun nie, maar ook die kontak met die hoofleër verloor.
In die besef dat Arthur Wellesley, graaf van Wellington, die bevelvoerder van die geallieerde weermag, na alle waarskynlikheid die verwarring sou ontgin wat die hoofeenhede van die Franse linkervleuel verswelg het, besluit Marmont om in die vallei te ry om die bevel oor die linkervleuel te neem. homself. Hy het sy perd aangespoor en deur die puin geloop op die westelike helling van die Greater Arapile, 'n dorre rant waar hy 'n uitsig oor die slagveld geniet het.
Marmont wou die optog van Thomieres stop en sy troepe herlei. Maar toe die Franse bevelvoerder van die rif af wegbeweeg, het 'n Britse dop langs sy perd ontplof en ernstige wonde aan Marmont se arm en ribbes veroorsaak. Terwyl sy hulpverleners hom van die veld af vervoer het, het die ruiters afgelaai om die bevelvoerder van die tweede afdeling, generaal Bertrand Clausel, in kennis te stel dat hy nou in bevel was van die Marmont -leër van Portugal. Die geveg het destyds verhit en die Franse leër was byna 'n uur lank sonder 'n bevelvoerder. Gedurende daardie tyd het die situasie op die Franse linkerflank aansienlik versleg.
Die graaf van Wellington het in die lente van 1812 'n werklike gevoel van prestasie beleef nadat hy die Franse uit Portugal verdryf het. Tussen Januarie en April het hy die Franse uit die vestings Ciudad Rodrigo en Badajoz gesteel. Spoel met hierdie oorwinnings, was die Britse bevelvoerder gereed om dieper na Spanje te stoot. Hy kan in Andalusië vorder en die leër van marskalk Jean-de-Dieu Soult betrek in 'n poging om die beleërde Anglo-Portugese garnisoen in Cadiz te verlig, of hy kan die leër van marskalk Auguste Marmont in Castilië agtervolg. Hy het laasgenoemde gekies.
Na die val van Badajoz het Wellington sy toevoerlyne van Lissabon en Porto verbeter. Dit was 'n kritieke stap voordat die Anglo-Portugese leër na Castilië gevorder het. Terwyl hierdie pogings aan die gang was, het Wellington 'n klopjag gelas om die verband tussen Marmont se weermag en Soult se weermag te onderbreek. Op 7 Mei is luitenant -generaal Rowland Hill beveel om uit te trek met 'n mag van ongeveer 10 000 Britse en Portugese troepe, saam met 'n battery swaar gewere, en die pontonbrug oor die wye Taagrivier wat die twee Franse leërs verbind het, te vernietig.
Die beleg van Badajoz is onthou vir die woeste intensiteit van die gevegte wat plaasgevind het toe die Britte probeer het om die vesting te oortree.
Die aanval was 'n totale sukses, met Hill se mag wat die forte en verdedigingswerke wat die brug beskerm het, bestorm en die Franse verdedigers op 19 Mei afstuur. Die pontonbrug en vestings is gou verwoes, wat Wellington se kommer oor Soult wat direkte kommunikasie met Marmont het, verlig.
Wellington het op 13 Junie ooswaarts geloop met 18 000 troepe naby Badajoz aan die Spaanse grens om die suidelike roete tussen die twee lande en sy suidelike flank te beskerm. Die hoofsaaklik Anglo-Portugese leër het etlike duisende Spaanse troepe ingesluit.
Agt honderd Franse troepe het drie forte in die suidwestelike hoek van Salamanca beset. Die forte was op 'n hoë grond met 'n uitsig oor die ou Romeinse brug oor die Tormesrivier. Fort San Vincente, met 30 gewere, was die sterkste van die drie forte. Franse ingenieurs het geboue vernietig om seker te maak dat die enigste benadering tot die klipfort oor oop grond is. Die twee kleiner forte, Le Merced en San Gaetano, is deur 'n steil kloof van San Vincente geskei.
Wellington is deur sy Spaanse agente ingelig dat die forte swak was, maar hy het vinnig anders geleer. Om die klip forte te breek en te breek, het die Britte slegs vier pond van 18 pond gehad, hoewel ses swaar gewere op pad was na Salamanca.
Wellington het genl. Generaal sir Henry Clinton se 6de afdeling die taak gegee om die drie forte vas te lê. Die geallieerde bevelvoerder het die 14de Light Dragoon vergesel toe hy Salamanca binnegegaan het tot die geroep van die inwoners. Wellington het sy hoofkwartier in die stad gevestig, en die 6de afdeling het die forte die aand belê. Toe die Franse met artillerie en handwapens op die Geallieerde troepe losskiet, het honderde skutters van die Ligte Brigade van die King's German Legion tussen die ruïnes van die stad versprei. Hulle maak oop met 'n vinnige vuur wat die Franse vasgehou het. Dit het die Britse artilleriste in staat gestel om hul gewere teen die forte in aksie te kry.
Wat die grootste deel van die Geallieerde weermag betref, het dit die stad op 19 Junie omseil en op die hoogtes by San Cristobal drie myl na die noorde ingeneem. Marmont sukkel om sy troepe te voorsien, en daarom versprei hy sy eenhede totdat hy weet waar Wellington gaan toeslaan. Op 19 Junie het die Franse bevelvoerder vyf van sy agt afdelings bymekaargemaak en die garnisoene van die drie forte in Salamanca verlig.
Die agtste afdeling van generaal Jean Pierre François Bonet sou eers vroeg in Julie aankom, want dit moes van Asturië na die noorde optrek. Marmont het ook 'n versoek om hulp gestuur aan generaal Marie-François Auguste de Caffarelli in bevel van die weermag van die noorde. Caffarelli het voorheen belowe om 8 000 infanterie, 'n brigade van ligte kavallerie en 22 gewere te stuur as Wellington Marmont aanval. Marmont het ook 'n boodskap gestuur aan Joseph Bonaparte, die broer van Napoleon wat as die koning van Spanje geïnstalleer is, waarin hy troepe versoek het.
Wellington het gekyk hoe Marmont se 25 000 troepe aankom, en hoop dat die Franse sy numeries superieure mag sou aanval. Die weermag van Wellington beklee 'n sterk posisie van San Cristobal tot Cabrerizos met kavallerie wat sy flanke bedek. Britse gewere wat op die hoogtes aangebring is, het die Franse beskiet toe hulle in drie kolomme vorder, wat binne 800 meter van Wellington se lyne af kom. Die Franse gewere het na alle waarskynlikheid geantwoord om die beleërde garnisoene in Salamanca te laat weet dat hulp op pad is.
Twee maande voor Salamanca vernietig die Britse luitenant -generaal Rowland Hill die Franse pontonbrug wat oor die Taagrivier strek wat die Franse leërs in Noord- en Suid -Spanje verbind het.
Teen skemer val 'n Franse regiment op die Britse voorpos in die dorpie Morisco, aan die voet van die hoogtes. Die dorpie is in besit van die 68ste Ligte Infanterie van die 7de Afdeling wat drie Franse aanvalle verslaan het. Na donker onthou Wellington die 68ste en verlaat Morisco. Wellington het gehoop dat Marmont hom die oggend sou aanval, maar Marmont het nie die aas gevat nie.
Omdat hy geweet het dat hy in die minderheid was, het Marmont die volgende dag min gedoen, alhoewel daar nog twee afdelings en 'n brigade drake die middag opgedaag het. Selfs met die versterkings was Marmont in 'n slegte posisie, sonder flankbeskerming en slegs oop grond agter hom wat geen beskerming bied in geval van terugtog nie. Die oorlogsraad was byna in die middel verdeel. Marmont het besluit dat dit die beste sou wees om versigtig te wees, en daarom het hy daarvan weerhou om 'n aanval te begin.
Teen 22 Junie was dit vir Wellington duidelik dat die Franse nie sou aanval nie. Daar was 'n paar skermutselinge in die oggend voordat die Franse daardie aand ses myl teruggetrek het na Aldea Rubia. Die volgende vier dae het Marmont sy leër oos van Salamanca gemanoeuvreer. Hy het wel 'n deel van sy leër oor die Tormes gestuur in 'n poging om Wellington te kry om sy mag te verdeel, maar die vaardige Geallieerde bevelvoerder het die Franse bewegings maklik teëgestaan.
Die boodskap het op 26 Junie van Caffarelli gekom dat hy nie versterkings na Marmont sal stuur nie weens guerrilla -aktiwiteite en dreigende bewegings deur die Royal Navy in sy verantwoordelikheidsgebied. Die volgende dag het die nuus gekom dat die forte in Salamanca geval het. Die garnisoene het tien dae lank aangehou. Clinton se 6de afdeling het 120 man verloor in mislukte aanvalle op San Gaetano. 'N Tekort aan ammunisie het Clinton se pogings vertraag, maar vars ammunisie het gekom om die weegskaal ten gunste van die belegers te verbeter. Geallieerde gewere het uiteindelik die val van al drie forte gedwing.
Met die val van die forte en sonder versterkings van Caffarelli op pad, het Marmont noordooswaarts teruggetrek na Valladolid aan die noordekant van die Duero -rivier, wat hom nader aan Bonet se 8ste afdeling marsjeer vanuit die noorde. Wellington volg hom na die Duero, maar val nie aan nie. Die eerste twee weke van Julie het min gebeur, behalwe die aankoms van Bonet, wat die opponerende leërs ewe sterk gemaak het, alhoewel die Britte sterker was in kavallerie, terwyl die Franse meer artillerie gehad het.
Marshal Auguste Marmont (links) en Arthur Wellesley, graaf van Wellington.
Wellington het die Franse posisie gesoek vir 'n geleentheid om aan te val, maar hy hou nie van die vooruitsigte vir 'n frontale aanval nie. Wat meer is, elke poging om hulle te flank, sou sy kommunikasielyne aan die weste blootstel. Hy was ook bewus daarvan dat Joseph Bonaparte ongeveer 14 000 troepe versamel het om Marmont te hulp te kom. Marmont het dit nie geweet nie, want Spaanse guerrillas het die versendings wat na hom gestuur is, onderskep.
Die onaktiwiteit langs die Duero het op 16 Julie tot 'n einde gekom toe twee Franse afdelings die rivier by Toro oorgesteek het. Marmont was bekommerd dat die Britte versterk kon word en het op die aanval gegaan. Toe Wellington verneem dat die Franse teen hom beweeg, het hy 'n deel van sy leër na die weste verskuif om die bedreiging sowel as die Franse opmars van Toro te hanteer. Maar die voorskot van Toro was niks anders as 'n manier om Wellington te mislei nie.
Marmont stuur die grootste deel van sy leër oor die Duero by Tordesillas, wat 20 myl oos van Toro lê. Die twee Franse afdelings by Toro het oor die brug gekruis en dit agter hulle opgeblaas en na die ooste opgeruk om die Duero oor te steek en weer by die res van die leër aan te sluit. Teen die nag van 17 Julie was die Franse leër oorkant die Duero. Marmont het Wellington geflous. As gevolg hiervan het die 4de afdeling en die ligte afdeling gevaar om afgesny te word.
Die volgende oggend het Wellington stappe gedoen om die twee blootgestelde afdelings te onttrek. Kort na sonsopkoms het hy besluit om seker te maak dat hulle in ooreenstemming met sy bevele teruggetrek word. Toe hy om 07:00 aankom, vind hy 'n skermutseling aan die gang. Die Franse kavallerie het twee eskaders aangeval, een elk van die 11de en 12de Light Dragoons, wat twee gewere perde -artillerie beskerm het.
Wellington en diegene rondom hom trek hul swaarde uit toe die eskader van die 12de Light Dragoons onder die gewig van die lading breek en die eskader van die 11de Light Dragoons terugval. Die 11de Light Dragoons het egter spoedig 'n teenaanval gekry, maar dit het die situasie gestabiliseer. Dit was nietemin 'n noue oproep vir Wellington. Die twee Britse afdelings het veilig teruggetrek en nuwe posisies ingeneem by die hoofleër wes van die Guarenarivier.
Die twee leërs het op 20 Julie 'n parallelle opmars na die suide begin terwyl Marmont probeer het om Wellington se regs te draai. Die volgende dag trek Wellington weswaarts terwyl Marmont suidwes draai om die Tormesrivier oor te steek. Toe die twee leërs daardie aand bivak, val 'n swaar reën op die twee kampe.
Die oggend van 22 Julie het die twee ewewydige leërs probeer verdroog uit die donderstorm van die vorige nag. Die Anglo-Portugese leër van Wellington het 47 449 infanterie, 3,254 kavallerie en 60 gewere, en Marmont se leër van Portugal het 46 600 infanterie, 3 400 kavallerie en 78 gewere.
In die verkeerde oortuiging dat Wellington hom voorberei om terug te trek, jaag Marmont sy afdelings vorentoe en laat hulle gevaarlik blootgestel word aan aanvalle.
Ten spyte van die slegte weer, was die Britse troepe hoogmoedig en wou hulle veg, hoewel hulle geïrriteerd was om voor die Franse terug te trek. "Die idee dat ons voor 'n gelyke aantal troepe in die wêreld sou uittree, moes nie met algemene geduld verduur word nie," het luitenant John Kincaid van die 95th Rifles onthou. Maar die weermag van Wellington sou nie veel verder terugtrek nie.
Twee rante - die Klein Arapile en die Groter Arapile - was suid van Salamanca geleë. Die Greater Arapile was ongeveer 300 meter lank met steil sye en ontoeganklike rotspunte. Suid van hierdie rant was 'n groot beboste gebied met lae bome en growwe struikgewas.
Die Lesser Arapile was 900 meter noord van die Greater Arapile. 'N Afdeling van luitenant -generaal sir Galbraith Lowry Cole se 4de afdeling het met dagbreek op die Lesser Arapile gevorder om te verhoed dat dit in vyandelike hande val, wat die posisie van die Geallieerde onhoudbaar gemaak het.
'N skermutseling het met dagbreek uitgebreek by 'n klein kapel op die hoogtes van Calvarrasa de Arriba, waar ligte troepe van generaal Maximilien Sebastien Foy se afdeling 'n voorpos van Brunswick Oels jagers teëgekom het uit majoor John Hope se 7de afdeling. Die 68ste brigade van die 7de afdeling, saam met die 4de Caçadores van brig. Genl. Denis Pack se onafhanklike Portugese brigade is vinnig in die slag gebring. Die geveg tussen opponerende kavallerie het noordwaarts versprei, maar op daardie stadium het die gevegte nie uitgegroei tot 'n algemene verbintenis nie.
Wellington was van plan om Salamanca te laat vaar en terug te val na Ciudad Rodrigo as Marmont aanhou flank. Die Britse bevelvoerder is die vorige aand in kennis gestel dat 'n brigade kavallerie wat deur Caffarelli gestuur is, suidwaarts gery het om Marmont te versterk en binnekort sou kom. Maar as die geleentheid sou ontstaan ​​om die Franse 'n beslissende slag te gee, was Wellington van plan om dit te benut voordat die Franse verder versterk word. Tot groot ergernis van sy troepe beveel Wellington die bagasie -trein van die weermag om terug te trek na Ciudad Rodrigo begelei deur 'n Portugese kavalerieregiment.
Marmont het probeer om die geallieerde lyn, wat drie myl van Santa Marta langs die Tormesrivier suid gestrek het, langs 'n hoogtehoogte tot by die Klein Arapile te sien. Uit sy posisie by Foy se afdeling kon Marmont nie veel van Wellington se leër sien nie, aangesien dit 'vir ons weggesteek was deur die hoogteketting wat van noord na suid loop', het Foy later geskryf. Hulle kon egter die bagasie -trein van die geallieerde weermag sien wes dreun na Ciudad Rodrigo.
Die gewonding van Marmont deur 'n artillerie -dop het 'n leierskapskrisis veroorsaak wat die Franse leër lamgelê het.
Wellington, wat by Hope se 7de afdeling was, het die bewegings van die Franse weermag dopgehou. Net soos Marmont, kon hy nie veel van die vyand sien nie, behalwe Foy se afdeling wat hom in die gesig staar, aangesien die grootste deel van die Franse leër omring was deur bosse tussen Foy en die Tormes.
Met sy strategie om Wellington se regterflank te draai, het Marmont sy linkerkant uitgebrei. Die 8ste afdeling van Bonet is beveel om die Greater Arapile te vang, wat die leër van Portugal se flank sou beskerm terwyl die troepe weswaarts swaai. Wellington was aanvanklik nie bekommerd oor die Greater Arapile nie, aangesien dit 'n geïsoleerde hoogte was en nie deel was van die hoogtes wat hy gehou het nie. Met die toenemende lig en siende dat die Franse daarop afstuur, beveel Wellington die 7de Caçadores van Cole se 4de afdeling om die heuwel eerste te vang.
Die Portugese ligte troepe het die wedloop teen die Greater Arapile verloor. Die Franse, wat eers daar aangekom het, het hulle met 'n hewige vuur teruggery. Met hierdie hoë grond in Franse hande, verskuif Marmont vyf van sy afdelings na die rand van die bos om te wag vir verdere bevele. Hy het ook beveel dat generaal Claude François Ferey se 3de afdeling en brig. Genl Pierre Boyer se draakies om Foy te ondersteun.
Wat Wellington betref, het hy deur die loop van die dag sy posisie verskuif met behulp van die Lesser Arapile as 'n spilpunt van sy L-vormige lyn met Anson se brigade van die 4de afdeling wat sy posisie op die kleiner heuwel en die res van die afdeling 'n bietjie na die weste voortgesit het. staan ​​hoog agter Los Araphiles. Pack se brigade was tussen Anson en die res van die afdeling se posisie. Die Geallieerdes het met groot moeite twee batterye na die top van die Klein Arapile gesleep.
Luitenant -generaal James Leith se 5de afdeling was regs van Cole geplaas en na die suide gerig. Clinton se 6de afdeling ondersteun die 5de afdeling, terwyl die 7de teruggetrek word uit sy posisie noord van die Klein -Arapile en agter in die 5de afdeling geplaas word. Genl.maj. Henry Campbell se 1ste Afdeling, tesame met die Ligte Afdeling onder genl.maj Charles Alten, het 'n noord-suid posisie naby Calvarrassa de Arriba voortgesit. Generaal -majoor Edward Pakenham se 3de afdeling saam met brig. Gen. Benjamin D'Urban se kavallerie, wat anders as die res van die weermag noord van die Tormes geplaas is, is nou beveel oor die rivier na Aldea Tejada, vier kilometer noordwes van Los Arapiles, waar hulle op verdere bevel wag.
Die Franse het voortgegaan om hul greep op die Greater Arapile te versterk deur gewere op die top te plaas. Dit het 'n bietjie werk geverg, aangesien die heuwel te steil was vir perde om dit op te sleep, sodat die vate verwyder moes word en met granaatjies opgedra en die geweerwaens boontoe gehanteer kon word. Nadat die gewere weer bymekaargemaak is, was hulle in 'n goeie posisie om op die weermag van Wellington te skiet, veral die troepe wat die Klein Arapile vashou. Twintig gewere is ook op die nabygeleë rand van El Sierro geplaas om Marmont se troepe te bedek toe hulle uit die bos kom.
Wellington kyk met kommer na die Franse maneuver, wetende dat hulle binnekort sy flank sal kan draai. Hy het die middag besluit om Bonet se afdeling met die Greater Arapile aan te val. Die 1ste afdeling is in posisie geplaas om aan te val, maar voordat die rooi jasse aangeval is, is die bevel gekanselleer. Die versigtige marskalk William C. Beresford, bevelvoerder van die Portugese weermag, het sterk Franse magte agter hom opgemerk en Wellington oortuig teen 'n aanval. Dit het gelyk asof die Franse voorberei het om aan te val, maar niks het daarvan gekom nie.
Met verloop van dag het Marmont geglo Wellington berei hom voor om terug te trek, wat bevestig is deur stofwolke aan die agterkant van die Geallieerde leër wat veroorsaak is deur Pakenham en D'Urban wat hul troepe na Aldea Tejada marsjeer. Om 14:00 het Marmont sy linkerflank begin uitsteek oor die hoogtes bekend as Monte de Azan, suid van Los Arapiles. Maucune se 5de afdeling, saam met brig. Genl. Jean Baptiste T. Curto se afdeling Ligte Kavalerie tree op as 'n siftingsmag vir sy opmars en flank. Maucune stop op die hoogtes oorkant Los Arapiles en stuur skermutselinge na die suidekant om die Britte aan te val. Franse gewere op die Monte de Azan en die Greater Arapile het die Britse 4de en 5de afdeling afgebreek.
Thomieres se 7de afdeling ondersteun Maucune, tesame met Clausel se 2de afdeling wat agterbly as reserwe. Thomieres het nie sy afdeling agter Maucune gestuit nie, maar eerder na links verby hom gegaan en uiteindelik die voortou geneem. Dit het 'n gevaarlike gaping tussen die twee afdelings opgelewer. Die Franse linkerflank was in geen gevegsorde nie en gou was daar amper 'n kilometer tussen Maucune se regterflank en die Greater Arapile. Die 122ste Ligne uit Bonet se afdeling het probeer om die leemte te vul, maar die getalle was heeltemal te min. Foy en Ferey se 3de afdeling aan die Franse regterkant was twee kilometer ver.
Die uitsig vanaf die Groter Arapile na die Klein Arapile. Franse gewere bo -op die Greater Arapile het groot verwoesting veroorsaak, maar die Franse het uiteindelik die strategiese rant laat vaar.
Nadat Marmont ernstig deur 'n geallieerde dop gewond is, is 'n poging aangewend om die bevel oor die leër van Portugal aan Clausel oor te dra, maar hy het 'n wond aan sy hak opgedoen en was tydelik ongeskik. Om hierdie rede het die bevel van die leër oorgegee aan Bonet, die bevelvoerder van die 8ste afdeling. Bonet was slegs 'n kort rukkie in bevel voordat hy ook 'n ernstige wonde opgedoen het. Teen daardie tyd was Clausel toegedraai en was hy weer in die saal. Clausel het na die Greater Arapile gery om die bevel oor die hardgedrukte Franse leër te neem. Die verwarring rakende die bevel van die Army of Portugal het 'n nadelige uitwerking op die Franse linkerflank gehad.
Wellington het middagete op 'n plaaswerf geëet toe hy sien hoe die Franse hulle linkerkant verleng en weet dat dit tyd is om aan te val. Hy klim vinnig op en donder na Aldea Tejada. Toe hy die dorp bereik, beveel hy sy swaer, Pakenham, om aan te val.
'Edward, gaan voort met die 3de afdeling, neem die hoogtes voor u en ry alles voor u uit,' het Wellington gesê. Pakenham is ondersteun deur D'Urban se kavalerie, saam met genl.maj. Victor von Alten se kavalerie -brigade onder leiding van luitenant -kolonel Frederick von Arentshildt.
Nadat hy sy bevele aan Pakenham gegee het, galop Wellington oor na Las Torres, waar hy beveel dat genl.J.G. Le Marchant om sy swaar kavalerie -brigade gereed te hê om voordeel te trek uit die eerste geleentheid om die Franse ondanks die gevare aan te kla. Wellington ry toe verder om Leith te beveel om sy 5de afdeling te bevorder, wat aan sy regterkant ondersteun sou word deur brig. Gen. Thomas Bradford se Portugese Brigade, wat traag aangekom het en baie van die aksie sou misloop. Leith is ook regs ondersteun deur Le Marchant se kavallerie. Terwyl Pakenham die Franse langs die Monte de Azan gery het, sou Leith en Le Marchant die Franse voorlangs slaan. Cole se 4de afdeling sou aan die linkerkant van Leith vorder, terwyl die 7de afdeling in die ou posisie van die 5de afdeling sou beweeg om Leith van agter af te ondersteun.
Pakenham het sy afdeling vinnig vorentoe gestoot, ondersteun deur 'n groot kavallerie. Vir 21/2 myl was die kolomme buite sig van die Franse as gevolg van 'n reeks lae beboste heuwels. D'Urban ry voor met twee offisiere. Nadat hy 'n klein klomp bome skoongemaak het, skrik hy op 'n kolom van Thomieres se infanterie af. Hy het besluit om dadelik aan te val.
D'Urban galop terug na sy brigade van kavallerie en beveel die hoofregiment, die 1ste Portugese Dragoons, wat bestaan ​​uit drie eskaders wat ongeveer 200 sabel tel, in lyn en lei hulle vorentoe. Hulle is gou ondersteun deur die 11de Portugese Dragoons en twee eskaders van die Britse 14de Light Dragoons van Arentshildt se brigade, wat pas aangekom het.
Die 88ste Regiment of Foot (The Connaught Rangers) begin 'n lewendige aanval teen die Franse linkerflank by Salamanca.
Met geen kavalerie vedette wat sy flank bedek nie, is die voorste Franse bataljon heeltemal verras. Die Franse het daarin geslaag om swaar ongevalle aan twee eskaders van die Portugese dragons te veroorsaak, wat voorlangs aangeval het, maar die derde eskader het die Franse in hul linkerflank getref. The whole battalion broke and fled up the heights chased by the Portuguese cavalry which bagged many prisoners.
"Salamanca, battle of ." The Oxford Companion to British History. . Encyclopedia.com. 16 Junie 2021 & lt https://www.encyclopedia.com & gt.