Geskryf deur Brad Beaven
Die ontspanningsbedryf het een van die vele veldtogte gelei om mense Saterdagmiddae te laat werk.
Die idee om die werksweek van gemiddeld vyf dae tot vier te verminder, is traksie oor die hele wêreld verkry. Ondernemings en politici oorweeg dit om na minder, maar meer oor te skakel produktiewe ure spandeer aan werk. Maar die idee het ook bespot is.
As 'n historikus van vryetyd, tref dit my dat daar vandag 'n aantal parallelle bestaan ​​tussen debatte en dié wat in die 19de eeu plaasgevind het toe die naweek, soos ons dit nou ken, die eerste keer bekendgestel is. Om Saterdae sowel as Sondae buite werk te hê, is eintlik 'n betreklik moderne verskynsel.
Regstreekse wettiging het werksure in fabrieke dwarsdeur die 19de eeu verminder en gereelde pouses voorgeskryf. Maar die naweek spruit nie net uit regeringswetgewing nie - dit is gevorm deur 'n kombinasie van veldtogte. Sommige is gelei deur vakansies in die halfdag, ander deur vakbonde, kommersiële ontspanningsondernemings en werkgewers self. Die stigting van die naweek in Brittanje was 'n stukkie en ongelyke verhouding wat die nie-amptelike populêre tradisies moes oorkom wat die werksweek gedurende die 19de eeu gekenmerk het.
'N Groot deel van die 19de eeu het byvoorbeeld geskoolde ambagsmanne hul eie ritmes aangeneem, omdat hulle gereeld werkplekruimte huur en verantwoordelik was vir die vervaardiging daarvan weekliks vir hul koper. Dit het aanleiding gegee tot die beoefening van "Saint Monday". Terwyl Sint-Maandag die godsdienstige vakansiedae op die Sint-dag naboots, was dit in werklikheid 'n heeltemal sekulêre praktyk wat deur werkers aangespoor is om 'n uitgebreide onderbreking in die werkweek te bied.
Hulle het vanaf Dinsdag intensief gewerk om die produkte teen Saterdagaand klaar te maak, sodat hulle dan Sondag as 'n wettige vakansie kon geniet, maar het ook Maandae afgelê om te herstel van die Saterdagaand en die bybetalings van die vorige dag. Teen die middel van die 19de eeu was Saint Monday 'n gewilde instelling in die Britse samelewing. Soveel so dat kommersiële ontspanning - soos musieksale, teaters en sangsalonne - op hierdie nie-amptelike vakansiedag opgevoer is.
In die Victoriaanse periode het 'n aantal musieksale ontstaan, soos Canterbury Hall in Londen. Mense speel
Werkers in die vroeë fabrieksisteem het ook die tradisie van Sint-Maandag aangeneem, ondanks die feit dat vervaardigers die praktyk konstant teëstaan, omdat dit produktiwiteit benadeel. Maar werkers het 'n godsdienstige toewyding gehad aan die nie-amptelike vakansie, wat dit vir meesters moeilik gemaak het om die gewoonte te verbreek. Dit het in die 1870's en 1880's voortgeduur.
Egter, godsdienstige liggame en vakbonde was gretig om 'n meer formele vakansiedag in die werkweek te vestig. Godsdienstige liggame het aangevoer dat 'n onderbreking Saterdag die werkersklas se "geestelike en morele kultuur" sal verbeter. In 1862 het eerw. George Heaviside byvoorbeeld die optimistiese toon van baie godsdienstige leiers vasgelê toe hy in die koerant Coventry Herald beweer het dat hy 'n naweek 'n opknap werkmag en 'n groter bywoning aan die kerk op Sondae sou toelaat.
Vakbonde wou intussen 'n meer geformaliseerde onderbreking in die werksweek verseker wat nie op die gewoonte staatmaak nie. Die skepping van die naweek word inderdaad steeds aangehaal as 'n trotse prestasie in vakbondgeskiedenis.
In 1842 het 'n veldtog die Vroeë Afsluiting Vereniging is gestig. Dit het die regering beywer om Saterdagmiddag vry te wees vir vryetyd van werknemers, in ruil vir Maandag se volle dagwerk. Die vereniging het takke in belangrike vervaardigingsdorpe gevestig en die lidmaatskap daarvan is afkomstig van plaaslike burgers, vervaardigers en geestelikes. Werkgewers word aangemoedig om Saterdae vir 'n halwe dag in te stel, aangesien die Vereniging vir Vroeë Afsluitings aangevoer het dat dit 'n sober en ywerige arbeidsmag sou bevorder.
Halfdaagse Saterdae word gesien as 'n manier om produktiwiteit te verbeter. Shutter
Vakbonde en temperamentgroepe van die werkers het die halfdag Saterdag ook gesien as 'n voertuig om die werkersklas se respek te bevorder. Daar is gehoop dat hulle dronkenskap en wrede sportsoorte sou vermy, soos haangevegte, wat tradisioneel met die Heilige Maandag verband hou.
Vir hierdie kampvegters is Saterdagmiddag uitgesonder as die dag waarop die werkersklasse 'rasionele ontspanning' kon geniet, 'n vorm van ontspanning wat ontwerp is om die werker uit die openbare huis te trek en in verheffings- en opvoedkundige beroepe te lei. Byvoorbeeld, in Birmingham gedurende 1850's het die vereniging in die koerant Daily News geskryf dat Saterdagmiddae mans en vroue sou baat wat:
Gaan na die land, of diegene wat graag tuinmaak, of enige ander strewe wat daglig benodig, kan hul halwe Saterdag nuttig gebruik in plaas van om op die sabbat te werk; of hulle kan hul tyd gebruik in geestelike of fisieke verbeterings.
Regoor die land het 'n groeiende ontspanningsbedryf die nuwe halfdag Saterdag gesien as 'n sakegeleentheid. Treinoperateurs het die idee omarm en Saterdagmiddae laer tariewe vir daguitstappers na die platteland gehef. Met toenemende aantal werkgewers wat die halfdag Saterdag aanneem, het teaters en musieksale ook hul stervermaak van Maandag na Saterdagmiddag oorgeskakel.
Miskien was die mees invloedryke ontspanningsaktiwiteit om die moderne week te smee, die besluit om Saterdagmiddag sokkerwedstryde op te stel. Die 'Football Craze', soos dit genoem is, het in die 1890's begin, net soos die nuwe werksweek begin vorm aanneem. Saterdagmiddae het dus 'n baie aantreklike vakansie vir werkers geword, omdat dit goedkoop uitstappies en nuwe opwindende vorme van ontspanning moontlik gemaak het.
Die goed bygewone FA-eindstryd van 1901. Wikimedia Commons
Die aanvaarding van die moderne naweek was nie vinnig nie en ook nie eenvormig nie, want die besluit van 'n fabriek om die halfdag Saterdag aan te neem, berus by die vervaardiger. In die 1840's het veldtogte vir 'n gevestigde naweek begin, maar dit het nog nie 50 jaar wyd aanvaar word nie.
Aan die einde van die 19de eeu was daar 'n onweerstaanbare voorsprong op die uitkenning van Saterdagmiddag en Sondag as die naweek. Terwyl hulle verskillende redes gehad het, het werkgewers, godsdienstige groepe, kommersiële ontspanning en werkers almal Saterdagmiddag gesien as 'n voordelige onderbreking in die werkweek.
Dit het die grondslag gelê vir die volle 48-uur naweek soos ons dit nou ken - hoewel dit eers in die dertigerjare tot stand gekom het. Dit is weereens aangegryp deur werkgewers wat die volle Saterdag- en Sondagonderbreking gevind het verminderde afwesigheid en verbeterde doeltreffendheid.