Dan kom hy tuis en sê vir Marita: “Daai mense het almal Afrikaans gepraat, maar ek kon g’n woord verstaan nie. Dan vertel ek hom hoe veelsydig hy is. Hy bestuur ’n motorhawe én bou ’n nuwe loopbaan, almal hoef nie eenders te wees nie.”
Sy onthou haar pa se sagte hart, wat gawe goeters vir ander mense doen en nooit weer daaroor praat nie; sy “Moeder Henwees”-naweke wanneer hy tuiskom, hul toutrekkery as sy met ’n langbroek wil kerk toe gaan.
Haar spesiale oomblikke met haar pa was die tydjies wat hy gereeld ingeruim het sodat hy vir haar ’n roomys kan koop en hulle saam deur die dorp rondry.
“Dan kom Tolla naweke terug en keer álles om – veral met dissipline. As ek ’n kind vir ’n week hok, buit hulle Vrydagaand sy sagte hart uit. Tolla sou altyd sy kinders stink bederf; het altyd geglo hulle is honger.”
Marita lag: “Dit het régtig gebeur! Ons sien hulle, op pad na die KKNK. Met die terugry stop ons almal sowaar weer op dieselfde tyd en plek, en die pa koop nét ’n polonieskyfie vir elkeen.”