Hoe werk die Coronavirus-toets?
Geskryf deur Maureen Ferran
Die VSA het gesukkel om die koronavirus vinnig te laat toets. AP Foto / Francois Mori
Die Amerikaanse regering veg om die verspreiding van die koronavirus te bevat en te vertraag. Toetsing is sentraal tot hierdie pogings. Molekulêre bioloog en virale navorser Maureen Ferran beantwoord enkele basiese vrae oor hoe hierdie diagnostiese toetse werk - en of daar genoeg is om rond te gaan.
Wie word getoets vir die virus?
Daar is tans twee hoofredes waarom iemand vir die koronavirus getoets sal word: simptome het of blootstelling aan 'n besmette persoon het.
Die belangrikste simptome van COVID-19, die siekte wat veroorsaak word deur die coronavirus SARS-CoV-2, is koors, droë hoes en kortasem. Dit lyk baie soos die griep en die gewone verkoue, en dit neem 'n dokter om vas te stel of die virus nodig is om te toets.
Die sentrums vir siektebeheer en -voorkoming het aanvanklik aanbeveel dat slegs mense met simptome getoets word en wat moontlik aan die virus blootgestel is. Maar tot die verbasing van amptenare vir openbare gesondheid het verskeie van die eerste mense in die VSA wat positief vir die virus getoets is, geen duidelike blootstelling gehad nie. Hierdie ontwikkeling het voorgestel dat die virus plaaslik oorgedra word, wat beteken dat dit maklik van persoon na persoon versprei het en / of dat mense moontlik die virus oorgedra het sonder om ernstige simptome op te doen.
In antwoord daarop het die CDC op 4 Maart sy aanbevelings verander om dit toe te laat enigiemand met COVID-19-agtige simptome wat getoets moet word solank 'n dokter die versoek goedgekeur het. Aangesien die aantal beskikbare toetse beperk is, moedig die CDC dokters aan om dit te doen vermy onnodige toetsing en oorweeg die blootstellingsrisiko van 'n pasiënt voordat u toetse bestel.
Vanaf die skryf hiervan is daar geen spesifieke behandelings vir COVID-19 beskikbaar nie, maar dit beteken nie dat toetsing nutteloos is nie. Miskien is die belangrikste: toetsing word gedoen sodat besmette pasiënte in kwarantyn geplaas kan word en die verspreiding van die virus vertraag kan word. 'N Verdere voordeel van toetsing is dat dit openbare gesondheidswerkers toelaat om 'n 'n meer akkurate beeld van die aantal sake en hoe die virus in die bevolking versprei.
Die neem van 'n monster is vinnig, maklik en kan oral gedoen word. Dit is ingewikkelder om uit te vind of iemand besmet is. Rodolfo Parulan Jr./Moment via Getty Images
Hoe is dit om getoets te word?
Vir 'n pasiënt is die proses om vir die virus getoets te word, maklik en kan dit moontlik wees byna oral gedoen. Dit behels tipies die neem van 'n depper van diep in die neusholte van die pasiënt na versamel selle van die agterkant van die neus. Die monster word dan na 'n laboratorium gestuur, waar dit getoets sal word om vas te stel of die selle van die pasiënt met die virus besmet is. Daar word gewoond aan dieselfde proses haal 'n monster van 'n pasiënt wat vir griep getoets is.
Alhoewel dit maklik is om 'n monster te versamel, is dit baie ingewikkelder om te bepaal of 'n persoon met die koronavirus besmet is. Die huidige metode soek na die virus se genetiese materiaal (RNA) in die selle van 'n pasiënt.
Om die teenwoordigheid van RNA in die monster van die pasiënt op te spoor, voer laboratoriums a toets genaamd omgekeerde transkripsie polimerase kettingreaksie. Hierdie metode skakel eers virale RNA na DNA oor. Daarna word die DNA miljoene kere gerepliseer totdat daar genoeg kopieë is om op te spoor met behulp van 'n gespesialiseerde toerusting wat 'n kwantitatiewe PCR-instrument genoem word.
As genetiese materiaal van die virus in die monster aangetref word, is die pasiënt met die virus besmet.
Dit neem 24-72 uur om die uitslae van 'n toets te kry. Tydens die vroeë aanloop van die toetsing was daar kommer oor die toets se akkuraatheid Na een studie is bevind dat 3% van die toetse in China negatief teruggekom het toe die monsters eintlik positief was. Maar hierdie tipe genetiese toets is oor die algemeen baie akkuraat - selfs meer as vinnige grieptoetse - en die voordele van toetsing swaarder as die risiko van foute.
Namate die virus versprei het, was die toetskapasiteit wat nodig was om te groei, en vinnig. AP Photo / Andrea Casalis
Het die VSA genoeg toetse?
Die beskikbaarheid van toetse was 'n groot probleem. Voor 29 Februarie was die CDC die moet slegs deur die FDA goedgekeur word om toetse te ontwikkel, te produseer en te verwerk. Aangesien die aantal vermeende gevalle egter toegeneem het en dokters meer mense goedgekeur het om te toets, het die vraag na die toets gestyg.
Die toets vir die koronavirus benodig 'n stel, gespesialiseerde toerusting en spesiaal opgeleide personeel. Foutiewe en stadige ontwikkeling van toetsstelle en die aanvanklike vereiste dat alle toetse by die CDC verwerk word, het daartoe bygedra stadige bekendstelling deur die VSA.
Namate die druk op die federale regering om toetse beskikbaar te stel toegeneem het, het die FDA op 29 Februarie 'n nuwe beleid aangekondig wat dit vir kommersiële en akademiese laboratoriums vergemaklik het om hul eie toetse te ontwikkel en laat ander gesertifiseerde laboratoriums toe om pasiëntmonsters te toets.
Geïntegreerde DNA Technologies, 'n CDC-kontrakteur, het op 700,000 Maart 6 toetse na kommersiële, akademiese en gesondheidsorglaboratoriums gestuur, Quest Diagnostics en LabCorp, twee groot vervaardigers van kommersiële toetse, het hul eie toetsstel begin maak, wat beskikbaar op 9 Maart. Baie maatskappye, hospitale en ander instansies jaag nou na ontwikkel meer toetse om COVID-19 te diagnoseer.
Op 10 Maart het Alex Azar, sekretaris van gesondheid en menslike dienste, aangekondig dat 2.1 miljoen toetsstelle nou beskikbaar is en meer as 1 miljoen is gestuur na gesertifiseerde laboratoriums vir toetsing. Daar word verwag dat miljoene meer sal wees gestuur hierdie week.
Moet almal regtig getoets word?
Realisties genoeg is dit nie haalbaar om almal wat siek is in die VSA te toets nie. Daarom glo die meeste gesondheidsamptenare dat dit belangrik is om die toetsing van mense wat dit die nodigste het, te prioritiseer: diegene met 'n hoë risiko, soos gesondheidsorgwerkers wat kontak met COVID-19-pasiënte gehad het; simptomatiese persone in gebiede met 'n hoë infeksiesyfer; en mense van 65 jaar en ouer met chroniese gesondheidskwessies, soos hartsiektes, longsiektes of diabetes. Namate meer toetse beskikbaar is, sal dit moontlik wees om meer mense te toets.
Daar is ook 'n behoefte om vinniger toetse te ontwikkel wat nie spesiale toerusting en personeel benodig nie. Deur toetse kan kundiges beter verstaan ​​hoe die uitbraak vorder en probeer om die impak van die virus op die samelewing te voorspel.
Soos met alle uitbrake, sal hierdie pandemie eindig. Intussen moet mense egter hul hande was en probeer om hul blootstelling te verminder. Daar is baie te leer oor hierdie nuwe koronavirus. Slegs die tyd sal sien of dit verdwyn uit die menslike bevolking, soos die SAID in 2004 gedoen het, of word 'n seisoenale siekte soos griep.