1996 Oldsmobile Regency Power Steering Rack from Car Steering Wholesale
Opel Perkins Industrial Engines Peterbilt Peugeot Plymouth Pontiac Porsche Renault Rolls Royce Saab Saturn Scion Shelby Shibaura Diesel Engines Smart Specialty and Performance Sterling Subaru Sunbeam Suzuki Toyota Triumph Volkswagen Volvo Volvo Heavy Duty Trucks Volvo Penta Marine Winnebago Best Selling 1996 Oldsmobile Regency Power Steering Rack 1996 - 1999 Power Steering Rack - Non-Magnasteer Model Part Number : 80-00250 Description : Non-Magnasteer Model Price : $ More Info PressReader - Weg! Platteland: 2015-02-01 - En­tre­pre­neurs Dié nu­we­ge­slag­meu­le­naars en -bak­kers wys Ban­ters waar Da­wid die wor­tels ge­gra­we het
En­tre­pre­neurs Dié nu­we­ge­slag­meu­le­naars en -bak­kers wys Ban­ters waar Da­wid die wor­tels ge­gra­we het
Die kans is goed dat die plek op jul­le ta­fel waar eens op ’n tyd brood ge­staan het, dees­dae leeg is. Maar as die bak­ker F­ritz S­choon sy sin kry, sal dié plek een van die dae ge­vul word deur ’n artisan-brood van an­tie­ke ko­ring wat ge­oes en ge­maal is op ’n
Weg! Platteland - 2015-02-01 - Inhoud - TEKS MI­CHEL­LE CO­BURN FO­TO’S JAC K­RIT­ZIN­GER & PETER VAN NOORD
Ont­hou jy nog die dae toe jy vir jou ou­ma gaan kui­er het en met ope arms ver­wel­kom is – in ’n kom­buis waar die geur van vars­ge­bak­te brood swaar hang? Op jou dik sny sou jy dan ’n ewe dik laag plaas­bot­ter en ap­pel­koos­kon­fyt smeer, dit met ’n groot be­ker tee af­sluk... Daar was ook die na­week­og­gen­de wat jy jou ma sit en dop­hou het ter­wyl sy deeg knie wat dan in die oond die mooi­ste goud­bruin kor­sie sou vorm – heer­lik saam met ’n bak­kie tuis­ge­kook­te sop.
Wie sou toe kon dink dat ons so­veel ja­re la­ter ons neus sou op­trek vir iets wat so heer­lik en heil­saam is soos brood? Dié eens nood­saak­li­ke deel van ons daag­lik­se di­eet wat ’n mag­dom voed­sa­me o­lies, mi­ne­ra­le en vi­ta­mie­ne be­vat het, is be­sig om van ons ta­fels te ver­dwyn, en baie van ons won­der wat ge­word het van dié sta­pel­voed­sel wat vol­gens ar­ge­o­loë al 30 000 jaar ge­le­de
deur ons voor­sa­te in Sen­traal-eu­ro­pa in die vorm van on­ge­suur­de plat­bro­de op warm klip­pe ge­bak is.
Maar lief­heb­bers van brood kan moed skep. Voor­dat pi­ta, tor­til­la, ci­a­bat­ta, n­aan­brood, pot­brood en an­der le­de van die fa­mi­lie (wat, by­ge­sê, steeds ’n sen­tra­le deel van tal­le di­ë­te reg oor die wê­reld vorm) heel­te­mal iets van die ver­le­de word, is ’n plaas­li­ke am­bags­bak­ker vas van plan om toe te sien dat ons al­mal weer ons daag­lik­se brood eet – en ge­niet.
Een og­gend vier­uur...
Net meer as ’n jaar ge­le­de was F­ritz S­choon een og­gend om vier­uur nog be­sig om sy ba­guet­tes reg te kry vir “Black Bet­ty”, hul­le vuur­oond by De Ou­de Bank Bak­ke­rij op S­tel­len­bosch, toe ’n kol­le­ga hom in­lig hul­le oor­skot­brood by die bak­ke­ry word al hoe meer en hul­le be­stel­lings al hoe min­der. “Men­se het net skie­lik op­hou brood eet,” sê A “F­ritz. “Dui­de­lik het baie van my klan­te na die Ban­ting-di­eet oor­ge­slaan – wel, min­stens my na­week­klan­te; die men­se wat el­ke dag hier in­kom is net té lief vir brood om ’n di­eet­gier te volg!”
Van­dag sê F­ritz hier­die ver­an­de­ring in sy klan­te se ge­drag is die beste ding wat met hom ge­beur het. “Ek is mal oor brood. Ek is mal oor el­ke as­pek daar­van en niks sal my ooit laat af­sien daar­van nie. Ek is ge­dwing om my­self af te vra wat ge­word het van die voed­saam­ste kos­pro­duk nóg – en wat ons daar­om­trent kan doen.” Dit is ’n vraag waar­op hy ant­woor­de gaan soek het op ’n plaas in die Vry­staat, by ’n fa­mi­lie­meul in die O­ver­berg, en by The B­re­ad Lab aan die U­ni­ver­si­teit van Washing­ton in A­me­ri­ka (sien bl. 83). >
‘Ek is ge­dwing om my­self af te vra wat ge­word het van die voed­saam­ste kos­pro­duk nóg – en wat ons daar­om­trent kan doen.’ – F­ritz S­choon, De Ou­de Bank Bak­ke­rij, S­tel­len­bosch
Ko­ring... of nie?
’n Heel ko­ring­kor­rel is ’n voed­sa­me saad prop­vol vi­ta­mie­ne, mi­ne­ra­le, ve­sel en li­pie­de. Die se­mel en kiem – die grof­ste de­le van die kor­rel – is ook die heil­saam­ste. Maar kom­mer­si­eel ver­vaar­dig­de wit­meel word uit­sluit­lik ge­maak van die sty­sel­ry­ke mid­del­ste deel (die en­do­sperm) wat die pro­te­ïe­ne gli­a­dien en glu­te­nien be­vat. Dié t­wee stow­we bind wan­neer die meel met wa­ter ge­meng word en vorm dan glu­ten (wat no­dig is vir ’n krum­mel­ri­ge teks­tuur). Dit le­wer ’n brood wat lig is en mooi lyk, maar baie min voe­ding­stow­we be­vat en dik­wels ook nie baie geu­rig is nie. Hoe so?
Die eeue oue tra­di­sie om meel te ver­vaar­dig deur ko­ring­kor­rels tus­sen meul­ste­ne fyn te maal het laat in die 19de eeu so te sê ver­dwyn toe staal­rol­lers in ge­bruik ge­neem is en die maal­pro­ses ge­ïn­dus­tri­a­li­seer ge­raak het. Die rak­le­we van meel is aan­sien­lik ver­leng deur­dat die rol­ler­meu­le die se­mel (wat ve­sel en B-vi­ta­mie­ne be­vat) as­ook die kiem (wat li­pie­de be­vat wat ná ’n tyd gal­ste­rig word) kon ver­wy­der. Die se­mel en kiem word dik­wels in aan­vul­lings, skoon­heids­mid­dels en vee­voer ge­bruik, of ’n deel daar­van word te­rug­ge­voeg by wit­meel om vol­ko­ring­meel te maak. Maar deur meel se rak­le­we te ver­leng sit ons nou met wat F­ritz ’n dooie pro­duk noem. “En ’n dooie pro­duk kan o­ral ver­sprei word,” voeg hy by.
Sout, wa­ter, meel, gis
Teen die mid­del van die 20ste eeu het dit die ge­bruik ge­raak om meel te for­ti­fi­seer met ni­a­sien, ri­bof­la­vien en an­der voe­ding­stow­we wat in die ho­ë­spoed-, ho­ë­hit­te-maal­pro­ses ver­nie­tig is. Met­ ter­tyd is ook pre­ser­veer- en an­der by­mid­dels by kom­mer­si­eel ver­vaar­dig­de bro­de ge­voeg om hul­le rak­le­we nog ver­der te ver­leng – baie van dié bro­de hou selfs lan­ger as 10 dae, waar ’n brood van ’n artisan-bak­ke­ry bin­ne t­wee tot vyf dae sal be­gin muf. Ver­fyn­de meel is ge­bleik om dit selfs wit­ter te laat ver­toon, ter­wyl som­mi­ge ver­vaar­di­gers so­ja­meel by­ge­voeg het vir ’n wit­ter, sag­ter pro­duk. ’n Ge­wo­ne brood het net vier be­stand­de­le – sout, wa­ter, meel en gis – maar dees­dae kan jy tot 30 stow­we in die be­stand­de­le­lys aan­tref.
Dr. S­te­phen Jo­nes van The B­re­ad Lab en die Ph.d.-stu­dent Bethany E­co­no­pou­ly skryf on­langs in ’n ar­ti­kel, “Re­de­fi­ning B­re­ad”, vir The Huf­fing­ton Post: “Wan­neer ge­bleik­te meel ge­bruik word, kan che­mi­ka­lieë soos a­se­toon­per­ok­sied, chlo­rien en ben­so­ïel­per­ok­sied (ja, die een wat vir ak­nee ge­bruik word) in die re­sep in­ge­sluit en ver­doe­sel word
on­der die term ‘ge­bleik’. An­der be­stand­de­le wat ook toe­laat­baar is in produkte wat ‘brood’ ge­noem word, is bak­vet ( shor­te­ning), ver­soe­ters, fyn­ge­maal­de ge­pel­de so­ja­bo­ne, kleur­stow­we, ka­li­um­bro­maat en die nou be­rug­te a­so­di­kar­bo­na­mied (wat so­veel op­spraak ge­maak het om­dat dit nie net in brood ge­bruik word nie, maar ook in jo­ga­mat­te).”
Tyd en vak­man­skap
Vol­gens The B­re­ad Lab is daar t­wee ma­nie­re waar­op brood van meel ge­maak kan word. “Die eer­ste is hoe dit vir die groot­ste deel van die mens­dom se ge­skie­de­nis ge­doen is: Laat die meel so­veel as moont­lik wa­ter ab­sor­beer en gee dit dan kans om te fer­men­teer – ’n pro­ses waar­deur die gis en bak­te­rieë die deeg ak­ti­veer. Daar­na kom die knie­pro­ses aan die beurt waar­deur die t­wee pro­te­ïe­ne bind wat saam glu­ten vorm. Die mees­te brood wat in die VSA ge­ëet word, word eg­ter op die an­der ma­nier ge­maak: Pleks van die tyd­sa­me pro­ses van hi­dreer, fer­men­teer en knie, maak ver­vaar­di­gers staat op kuns­ma­ti­ge by­mid­dels en e­nor­me fa­brieks­men­gers om die pro­te­ïe­ne by­me­kaar te gooi wat glu­ten vorm.”
Jo­na­than M­cdo­well, bak­ker by The B­re­ad Lab, het ver­le­de jaar aan die tyd­skrif Mot­her Jo­nes ge­sê fa­brieks­ver­vaar­dig­de wit­meel en vin­nig­wer­ ken­de kom­mer­si­ë­le gis­soor­te – saam met by­mid­dels soos die ge­kon­sen­treer­de vorm van glu­ten, of­te­wel vi­tal w­he­at glu­ten wat brood se teks­tuur ver­be­ter – het al­les daar­toe by­ge­dra dat daar nou ’n op­stand teen glu­ten is. Hy sê hoe­wel die lig­gaam van men­se wat met se­li­ak­siek­te ge­di­ag­no­seer word, werk­lik nie glu­ten kan ver­werk nie, kan die mees­te van ons dit wel ver­teer mits die brood be­hoor­lik ge­maak word. Dit be­te­ken die deeg moet ge­noeg rys so­dat die gis die glu­ten in die meel kan ver­teer.
“Iets waar­son­der men­se voor­heen nie kon klaar­kom nie, word nou as gif be­skou,” sê M­cdo­well, maar voeg by juis dít gee aan tuis-, artisan- en kom­mer­si­ë­le bak­kers die ge­leent­heid om brood te her­ves­tig as ’n sta­pel­voed­sel wat nie net heer­lik is nie, maar ook ge­sond.
An­tie­ke ko­ring her­ont­dek
Dit was by die jaar­lik­se Grain Gat­her­ing Con­fe­ren­ce wat ver­le­de Au­gus­tus by die U­ni­ver­si­teit van Washing­ton ge­hou is dat F­ritz meer te we­te ge­kom het van die A­me­ri­kaan­se sjef Dan Bar­ber se te­o­rie oor die uit­wer­king wat mo­no­kul­tu­re ge­had het op die smaak en voe­dings­waar­de van ko­ring.
Bar­ber glo die af­na­me in die di­ver­si­teit van ko­ring kan toe­ge­skryf word aan die be­roem­de ko­ring­kwe­ker en ge­ne­ti­kus Nor­man Bor­laug, wat in die laat ja­re vyf­tig die ves­ti­ging van mo­no­kul­tu­re ver­kon­dig het as ’n ma­nier om ko­ring­pro­duk­sie op te stoot en voed­sel­te­kor­te en wan­voe­ding wê­reld­wyd teen te werk. Toe die vrug­baar­heid van die grond as ge­volg daar­van ag­ter­uit­gaan, is dit reg­ge­dok­ter met che­mie­se bemesting – wat die plant ge­voed het maar die grond nóg ver­der laat ver­arm het. Boon­op het Bor­laug ge­wo­ne ko­ring met dwerg­ko­ring ge­kruis om ’n meer ge­har­de, pes­be­stan­de half­dwerg­va­ri­ë­teit te skep wat die che­mie­se stow­we be­ter kon weer­staan. Dit het wel ge­lei tot gro­ter oes­te, maar het ook die ge­ne­poel wat oor dui­sen­de ja­re ont­wik­kel het, ver­klein.
As ge­volg hier­van ken ons nie meer die sma­ke van die ver­skil­len­de soor­te ko­ring nie, sê Bar­ber, en om dít reg te stel sal ons moet aan­klop by kwe­kers wat werk met er­fe­nis­va­ri­ë­tei­te wat aan­pas by ’n streek se grond en kli­maat.
“Ko­ring word nie meer waar­deer vir sy u­nie­ke smaak nie. As ons dít weer kan doen, sal ons sa­de kan kweek wat lek­ker­der en voed­sa­mer is en nie sit met die pro­ble­me wat ons van­dag het nie,” sê hy. “Maar dít kan net ge­beur as daar ’n aan­vraag daar­voor is.”
‘ Ter­roir’-gra­ne in SA
Sy be­soek aan A­me­ri­ka het F­ritz be­gees­ter om die moont­lik­heid te on­der­soek om met an­tie­ke gra­ne te eks­pe­ri­men­teer. Dit is waar Ja­mes Mof­fett, ’n boer van die Ficks­burg-dis­trik in die Vry­staat, in die prent­jie ge­kom het. F­ritz be­skryf Ja­mes as ’n vriend, men­tor en een van die invloedrykste men­se in sy le­we. >
“Ja­mes het vir my t­wee er­fe­nis­ko­ring­va­ri­ë­tei­te ge­gee, een o­ran­je en die an­der een don­ker­der van kleur. Die t­wee het ver­skil­len­de ei­en­skap­pe en le­wer bro­de waar­van die geur ver­skil. Ons het be­gin praat oor die moont­lik­heid om graan­ge­was­se in die Wyn­land aan te plant, want, glo dit of nie, hul­le hét eens op ’n tyd hier ge­groei. Ons het me­kaar aan­ge­vuur en ge­dink hoe ons graan kan ver­bou soos ’n win­gerd­boer drui­we ver­bou – vol­gens die ter­roir – so­dat ’n mens die om­ge­wing waar­in die graan groei, kan proe. Ons het toets­ge­was­se op ’n paar or­ga­nie­se wyn­pla­se in die om­ge­wing aan­ge­plant... met snaak­se ge­vol­ge, maar ons werk daar­aan.”
F­ritz het ’n paar in­ge­voer­de en plaas­li­ke or­ga­nie­se an­tie­ke ko­ring­s­oor­te – waar­on­der spelt en k­ho­ra­san (’n or­ga­nie­se va­ri­ë­teit van laas­ge­noem­de is in die VSA on­der die han­dels­naam “Ka­mut” ge­re­gis­treer) – in die han­de ge­kry om sy eie reeks bro­de van an­tie­ke gra­ne by De Ou­de Bank Bak­ke­rij te be­gin. “Ons wil hê men­se moet weer die ver­band tus­sen die graan en brood leer ken. Men­se is ge­woond aan brood met ’n se­ke­re geur en teks­tuur, en moet nog die nu­we sma­ke leer ken. My ge­reel­de klan­te gee my al­tyd te­rug­voer as ek iets nuuts pro­beer. Maar ek weet ek is nou op die reg­te pad om­dat my guns­te­ling­bak­kers – men­se soos Peter Rein­hart en C­had Ro­bert­son – boe­ke skryf oor hoe om met heel gra­ne te bak.”
Ver­al Ro­bert­son is ’n groot in­vloed dank­sy sy ou­wê­reld­se bak­teg­nie­ke en ge­bruik van al­ter­na­tie­we soor­te meel by die be­roem­de Tar­ti­ne Ba­ke­ry & Café in San Fran­cis­co. “Ek be­sef al hoe meer hoe be­lang­rik die ge­hal­te van die graan is en dat die meel vars­ge­maal moet wees,” sê hy. “Ek het al so­veel bro­de ge­ëet wat mooi is om na te kyk en al die ei­en­skap­pe het wat ’n goeie brood moet hê, maar nog­tans nie baie geu­rig is nie. El­ke soort ko­ring smaak an­ders. Ka­mut is baie soet, spelt het ’n ef­fen­se neut­geur, rooi ko­ring het ’n bit­ter smaak wat baie lek­ker kan wees. Dis in­te­res­sant om die ver­skil­len­de sma­ke te proe. As bak­ker wil ek brood bak wat smaak­lik en voed­saam is so­dat men­se dit weer ’n on­mis­ba­re deel van die ta­fel sal wíl maak.”
Die groot uit­da­ging
F­ritz is slag­ge­reed vir die uit­da­ging om met an­tie­ke gra­ne te werk – ver­al as dit met Bio-w­he­at is, die grow­wer steen­ge­maal­de meel wat deur Hei­nie Fou­rie by Gol­den Reef Mil­ling op Ca­le­don ge­pro­du­seer word. “Toe ek hoor Hei­nie maal ’n grow­wer meel wat die groot­ste deel van die graan­kor­rel in­sluit en ’n baie dig­ter brood gee, het ek ge­weet ons sal kan saam­werk. Hy is ’n meu­le­naar met in­te­gri­teit wat vol­hou­baar boer en om­gee oor wat men­se op hul­le bord sit. Dit kan nog­al moei­lik wees om te werk met die soort meel wat hy maal, want dit re­a­geer el­ke keer ef­fens an­ders. Maar dit gee jou ’n meer ou­ten­tie­ke pro­duk en dit toets my ver­mo­ëns as bak­ker. Jy moet ge­duld hê, dit tyd gee en net ver­trou dit sal werk. Jy kry so­veel te­rug in ter­me van geur en voed­saam­heid.”
Hei­nie se reeks on­ge­bleik­te steen­ge­maal­de meel­pro­duk­te sluit in gort-, koek-, grow­we bruin-, grow­we wit- en vol­graan­meel, as­ook vol­ko­ring­bes­sies wat jy tuis met ’n hand­meul kan maal.
F­ritz sê hy, Ja­mes en Hei­nie het ’n pad be­gin saam­stap in hul­le eks­pe­ri­men­te met die ou­er gr­aan­va­ri­ë­tei­te. Hei­nie het on­der meer on­langs k­ho­ra­san, ’n an­tie­ke ko­ring­soort wat be­kend is vir sy ryk neut­geur, op sy plaas aan­ge­plant om te sien hoe dit vaar.
“Ons wil gra­ne van ’n hoë ge­hal­te pro­du­seer en dit vir al­mal toe­gank­lik maak so­dat dit ook die pry­se sal af­bring. Dit kan nie net ’n nis­mark bly nie,” sê F­ritz, wat daar­toe ver­bind is om ’n ge­meen­skap van graan­ge­brui­kers te ves­tig soos dié waar­mee hy in die VSA ken­nis ge­maak het – waar k­we­kers, boe­re, meu­le­naars, bak­kers en sjefs al­mal saam­werk om ’n vol­hou­ba­re mark te skep vir hul­le gra­ne en bro­de.
“Ek glo brood sal weer ’n nood­saak­li­ke deel van ons maal­tye word. En dit maak my op­ge­won­de. Ek dink ons d­rie gaan nog een­dag terugkyk na dít wat ons nou hier doen as die be­gin van iets wat die ge­skie­de­nis van brood in Suid-a­fri­ka vir goed ver­an­der het.”
OOR­KANT ’n Gort- ont­byt­brood waar­in steen­ge­maal­de gort- en grow­we wit­meel van Bio-w­he­at ge­bruik is. DIÉ BLAD Die Fou­rie-plaas pro­du­seer ko­ring wat steen­ge­maal word tot Bio-w­he­at-meel – baie van die voe­dings- waar­de word so­doen­de be­hou.
F­ritz S­choon eks­pe­ri­men­teer met an­tie­ke graan­soor­te – hy wil ’n ge­meen­skap tot stand b­ring wat met plaas­li­ke graan werk.
Eu­re­ka Mills het ’n steen­meu­le op ’n plaas in die Hei­del­ber­gS­wel­len­dam- dis­trik. Pleks van die staal­rol­ler­meu­le (wat teen hoë hit­te werk) en ha­mers wat in ge­wo­ne meu­le ge­bruik word, is dit hier net d­rie stel­le rol­lers en ’n meul­steen.
Bio-w­he­at se steen­ge­maal­de meel word by Gol­den Reef Mil­ling, nog ’n plaas in die O­ver­berg, ge­maak.
Die boer en meu­le­naar Hei­nie Fou­rie en sy seun Chris­toff op hul­le plaas na­by G­rey­ton in die O­ver­berg. Hei­nie en sy vrou, Tir­sa, het Gol­den Reef Mil­ling op die plaas ge­stig.