Hygrophorus marzuolus - sampioene - Hygrophorus marzuolus-sampioen - Ook - 2021
'N Vroeë sampioen
As die herfs bepaal kan word watter seisoen by uitstek is om na sampioene te soek, aangesien dit in hierdie periode is dat die meeste spesies gebore word, is dit ook waar dat daar atipiese sampioene is. Nie almal groei in die herfs nie, en die mees tipiese voorbeeld is Hygrophorus marzuolus. Die Hygrophorus marzuolus kom trouens aan die einde van die winter voor, dikwels as daar nog sneeu op die grond is, en dit kan tussen die maande Februarie en Maart gevind word. In Italië kom dit nie algemeen voor nie: dit kom veral in Toskane voor, en meer presies in die Vallombrosa-omgewing. Die seldsaamheid daarvan en die moeilikheid om dit in die wintergroei te onderskei, maak dit 'n baie gesogte sampioen. Dit kan geëet word, aangesien dit 'n eetbare sampioen is. U kan op baie maniere kook, in 'n tyd dat dit prakties onmoontlik is om ander vars sampioene te vind.
Die eienskappe van die Hygrophorus marzuolus
Hygrophorus marzuolus word algemeen marzuolo genoem, omdat Maart maand die maand is waarin dit waarskynlik voorkom. In jargon word dit ook slaper genoem. Die rede lê daarin dat dit 'n semi-hipogiese swam is, wat beteken dat dit byna heeltemal ondergronds groei. Dit lyk of hy onder die sneeu en blare slaap. Om hierdie rede is dit so moeilik om te vind: sy hoed het 'n grys kleur, wat ligter of donkerder word, afhangende van die humiditeit wat teenwoordig is, met 'n slymerige of droë kutikula. Soms, as u dit op die grond sien, kan dit net soos 'n klip lyk: en miskien kan u buig om 'n marzuolo op te tel en in plaas daarvan 'n stuk rots vas te hou. Verder is die hoed, wat as die swam jonk is, hemisferies en dan geleidelik platvlieg, nooit meer as 10 sentimeter in deursnee nie, dus is dit nie baie groot nie. Die stam is wit, 'n paar sentimeter hoog, amper heeltemal begrawe.
Ander eienaardighede van die Hygrophorus marzuolus
Die Hygrophorus marzuolus het openhartige kieue net onder die hare, wat die maklikste deel kan wees om te identifiseer, maar wat dikwels begrawe word, soos die stam. Die geur is baie sag. Die marzuolo groei meestal in naaldwoud of in gemengde woud, en is 'n yslike sampioen, so as daar gevind word, sal daar beslis ander klein groepies in die omgewing wees. Die interne vleis is higrofaans, wat beteken dat dit van kleur verander as dit in kontak met water geplaas word, en is wit en ferm. Die smaak is soet, vaag en vrugtig. Hygrophorus marzuolus is bykans onmoontlik om met ander soorte swamme te verwar: dit kan hoogstens verkeerdelik met ander soorte Hygrophorus, soos die agathosmus, wat egter kleiner is, misbruik word. In Toskane is daar 'n verbod op die insameling van meer as drie kilogram per dag, maar gewoonlik is dit al gelukkig om 'n mandjie te vul.
Hoe om Hygrophorus marzuolus te eet
Hygrophorus marzuolus moet baie versigtig gewas word voordat dit verbruik word, want dit is gewoonlik baie vuil met grond. Gelukkig, anders as die meeste sampioene, is die vleis daarvan nie poreus nie en verloor hulle nie die smaak as hulle met water gewas word nie. Die beste manier om die marzuoli te was, is eintlik om dit in water en asyn te week en dan die onderste latte goed te borsel. Op hierdie punt kan sampioene op baie maniere gekook word. Byvoorbeeld, jy kan dit in 'n pan met olie en pietersielie dun sny en soteer, of jy kan dit gebruik om souse te maak om 'n pastareg aan te trek. Die olie wat u benodig om op te slaan, is die olie. Sommige mense het sy vlees gelief, deur ander beskou as onverstandig: die belangrikste eienaardigheid van die marzuolo is beslis die feit dat hy 'n eerste vrug is.