Tydens die debat oor die pasiëntehandves het ek my dogter, Rose, geneem om haar Groot oom Teddy (Kennedy) aan die werk te sien in die Senaat van die Verenigde State. Toe ons daar aankom, praat hy op die vloer, en ons wag dus in die kleurvolle gang buite die Senaatsaal.
Ons het gesien hoe 'n paar senatore stil met hul personeellede praat. Om 'n hoek skuif menigte besoekers verby terwyl bladsye en stagiairs na die hysbakke hardloop, en lobbyiste by die marmerborsies wag - 'n tipiese oggend in die Capitol.
Teddy was bly om ons te sien toe hy uit die kamer kom, en lei ons trappe op, om hoeke, in sykamers in op soek na sy kollegas en vriende. Dit lyk asof ons aan die einde van ons toer was toe hy Rose se arm gryp en sê: 'U het nie die ontvangskamer van die Senaat gesien nie.' Ons het weer weggegaan met 'n skarreling om by te bly totdat ons 'n draai gemaak het en stilgehou het.
Ek kyk op na die plafon en sien portrette van legendariese negentiende-eeuse senatore, Daniel Webster, Henry Clay, John C. Calhoun - mans wat hul gewete gevolg het om die nasionale belang na te streef - terwyl ek na Teddy luister en die verhaal vertel. van hoe my vader, John F. Kennedy, die idee vir sy Pulitzer-bekroonde boek gekry het, Profiele in moed.
Glo in die regering as 'n edele beroep
My pa se eie politieke loopbaan, dié van sy broer Bobby, en nou al soveel jare die werk wat Teddy gedoen het, het 'n generasie Amerikaners geïnspireer om in die mag van die regering te glo en die oortuiging dat die politiek werklik 'n edele beroep kan wees, te deel. Terwyl ek in daardie kamer gestaan ​​het, het ek 'n kontinuïteit van die gees beleef wat oor tyd en in die toekoms strek toe ek na Teddy en Rose gekyk het.
In Profiele in moed, het my pa aan die verhale van agt senatore gesê wat op beginsel en in nasionale belang optree, alhoewel dit hul eie politieke loopbane in gevaar stel. Een daarvan was Daniel Webster van Massachusetts, die grootste spreker van sy tyd, wat gestem het vir die Kompromie van 1850, wat die Suid verhoed het om die Unie vir 'n addisionele en kritiese tien jaar te skei en te bewaar. Sy stem het hom in stryd gebring met sy kiesers en sy party, en dit kos hom 'n kans om president te wees.
'N Ander was Thomas Hart Benton, die vurige Missouri-senator wat geveg het om die slawerny uit te brei om Wes-Wes uit te brei ten spyte van 'n slawekollege wat hom uiteindelik ná dertig jaar staatsmanskap van sy amp ontslaan het.
Miskien is die mees dramatiese verhaal dié van Edmund G. Ross, wat onlangs uit Kansas verkies is, wat sy gewete eerder as die wense van sy party gevolg het en die beslissende stem teen die vervolging van president Andrew Johnson gegooi het omdat hy geweet het dat dit hom sy loopbaan. "Ek het in my oop graf gekyk," het Ross later van die oomblikke geskryf voordat hy sy stem uitgebring het. Niemand Ross of die sewe ander Republikeinse senatore wat met hom gestem het nie, is ooit teruggekeer na die Senaat.
Die moed om te doen wat reg is vir jou land
Elkeen van hierdie mans het 'n seldsame vorm van moed aan die dag gelê deur hul eie toekoms en die van hul gesinne op te offer om te doen wat hulle glo reg is vir ons land. Hulle voorbeeld kom deur die jare op ons neer, hul verhale maak deel uit van ons geskiedenis en hul gees leef voort.
Die John F. Kennedy-profiel in moed-toekenning word jaarliks ​​toegeken aan 'n verkose amptenaar wat hierdie tradisie nakom. Toe ons die toekenning in 1990 op die been gebring het, betwyfel sommige dat ons politici waardig sou kon vind. Hulle was verkeerd. Hierdie boek (Profiele in moed vir ons tyd) vertel die verhale van mans en vroue op alle regeringsvlakke in alle dele van ons land, oor die politieke spektrum, wat almal vinnig vir die ideale van Amerika gestaan ​​het.
Die moed wat hier gevier word, kom in baie opsigte voor. Dit is die moed om te kompromie, sowel as die moed om alleen te staan, die moed om partylyne oor te steek en konsensus te skep, asook die moed om die kursus te bly. Soms maak een enkele onbaatsugtige daad 'n loopbaan op. Op ander tye moet 'n politikus die wet, of sy gewete, oor 'n verloop van tyd volg, en hopelik sal sy moed uiteindelik erken word wanneer passies afgekoel het.
Waarnemend met gewete
Aanvanklik, en daarna weer, het ons gepoog om politici te vereer soos dié in die oorspronklike boek, wie se unieke dade om die nasionale belang te beskerm, hul eie loopbaan in gevaar stel. Toe president Gerald R. Ford die voormalige president Richard Nixon begenadig het, skaars een maand nadat hy die amp op die hoogtepunt van die Watergate-skandaal aangeneem het, is hy byna universeel veroordeel. Hierdie gewetensdaad in landsbelang, hoewel dit Ford die presidentskap gekos het, het egter die toets van die tyd deurstaan.
Baie van die stories in my vader se boek het omgekom oor die krisis van slawerny wat ons land uitmekaar geskeur het in die negentiende eeu. Die moderne stryd vir burgerregte het eweknieë van gelyke dapperheid tot gevolg gehad. Daar is mans soos kongreslid Carl Elliott van Alabama en kongreslid Charles Weltner van Georgië. Elliott geveg vir gelyke geleenthede in die onderwys en is gerangskik uit sy kongres sitplek in vergelding vir sy beginsels. Weltner het 'n eed gevat om sy partytjiekaartjie te ondersteun totdat die segregasie Lester Maddox die kandidaat vir goewerneur geword het, waarna Weltner sy gewete gevolg het en sy plek bedank het, eerder as om sy eed te oortree of sy oortuiging dat segregasie verkeerd was.
Die Komitee het die burgerregtebeweging in 2001 op die veertigste herdenking van die Vryheidsrit beoordeel toe ons kongreslid John Lewis aangebied het met 'n Lewenslange Prestasieprofiel in Courage Award. Ten spyte van brutale klagtes en meer as veertig arrestasies, het Lewis nog nooit gewaarsku in sy verbintenis tot burgerregte, menseregte, gewelddadigheid en om vir alle Amerikaners miskien die mees fundamentele reg in 'n demokrasie te verseker nie: die stemreg.
Plaaslike en streeksbelange teenoor spesiale belange
Plaaslike gevegte is dikwels een van die mees intense politieke gevegte, want staatsamptenare word in konflik gebring met vriende, bure en kollegas met wie hulle 'n leeftyd ondervinding deel. Dikwels is hul familie se sekuriteit in gevaar. Woede, woede en vyandigheid kan nie net by openbare amptenare gerig word nie, maar ook op diegene wat hulle liefhet.
Inspirerende moed is deur regter Charles Price gedemonstreer toe hy teen 'n ander regter se uiters ongrondwetlike hofsaalvertoning van die Tien Gebooie regeer het. Die toekenning is ook gegee aan die County Prokureur Nickolas Murnion, wat alleen staan ​​vir die oppergesag van die regsregering teen die irrasionele en swaar gewapende Freemen, en die skool superintendent Corkin Cherubini, wat 'n verskansde stelsel van wedloop-gebaseerde opsporing in die skole van Calhoun aangeneem het. County, Georgia.
Ander toekennings erken dat nuwe vorme van moed nodig is om die uitdagings van ons veranderende politieke landskap te hanteer. In die moderne tyd word streekbelange dikwels deur spesiale belange onderskryf. Sommige van vandag se moeilikste konflikte draai rondom diegene wat die stelsel sou buig om hul eie doelwitte te dien. Die politici wat hulle aanneem, doen dit teen ernstige risiko's. Hierdie gevegte mag die moed hê om te veg party leierskap eerder as plaaslike bestanddele, maar die stryd is net so vurig en die spel is net so hoog. Kongres Mike Synar en Henry B. Gonzalez, goewerneur Jim Florio, en Senators John McCain en Russell Feingold was bereid om hul loopbane te waag om die integriteit van ons stelsel te behou.
Nuwe groepe Amerikaners - vroue, Afro-Amerikaners, Latino's - het die politieke stelsel binnegekom en 'n ander soort moed aanvaar: die moed om te kompromitteer. Diegene wat die politieke stelsel betree vanuit groepe wat histories afgekeur is, neem dikwels 'n groot risiko bloot deur hul amp te verkies. Sodra hulle verkies is, word hulle gereeld teen gevestigde en kragtige belange gestel. Soms waag hulle nie net hul politieke vooruitgang nie, maar ook hul fisieke veiligheid, alhoewel hulle steeds gewild bly onder hul kiesers. Die voormalige senator van Kalifornië en die destydse Amerikaanse verteenwoordiger Hilda Solis, wat die kwessie van omgewingsgeregtigheid op die voorgrond gebring het namens die inwoners van haar verwoeste distrik, toon hierdie soort moed.
Die moed om te kompromiseer
Die moed om te kompromie is op 'n ander manier vereer toe ons 'n silwer lantern aan die Ierse Vredemakers in 'n spesiale seremonie in 1998 aangebied het. Aangesien politieke leiers wat die Goeie Vrydag-ooreenkoms onderteken het, beskryf die vrees wat hulle oorwin het om uit te reik na hul historiese vyande in die gees van vrede, is ons almal daaraan herinner dat die behoefte aan leierskap voortdurend en voortduur. Hierdie mans en vroue van regoor die politieke spektrum het die lewe aan die beginsel gegee dat elke burger 'n verantwoordelikheid het om by te dra deur die oproep van sy eie gewete te beantwoord. Soos ons werk om demokrasie regoor die wêreld te versprei, moet ons ook internasionale dade van politieke moed herken en beloon, wat mag bestaan ​​binne ander nie-eie stelsels.
Politieke moed word in hierdie boek gevier, maar daar is ander vorme van moed wat sy gees deel. In die nasleep van die terroriste-aanvalle op die World Trade Center het die buitengewone moed van ons staatsamptenare - polisiebeamptes, brandweermanne, soek- en reddingspanne en verkose openbare amptenare - alle Amerikaners herinner aan hoeveel ons in tye op moedige leierskap staatmaak. van krisis en hoe dankbaar ons is vir diegene wat hul lewens met eer ervaar.
My pa het sy boek geëindig met die volgende woorde wat nou herhaal moet word:
"In enige stadium van die lewe kan mens die uitdaging van moed ontmoet, wat ook al die offers is wat hy in die gesig staar as hy sy gewete volg - die verlies van sy vriende, sy fortuin, sy tevredenheid, selfs die agting van sy medemense - elk Die mens moet self besluit wat hy sal volg. Die verhale van die verlede se moed kan daardie bestanddeel definieer - hulle kan leer, hulle kan hoop bied, hulle kan inspirasie gee. Maar hulle kan nie moed self voorsien nie. Daarom moet elkeen kyk in sy eie siel. " - John F. Kennedy, Profiele in moed
Profiele in moed vir ons tye
deur Caroline Kennedy.
In die gees van John F. Kennedy se Pulitzer-pryswenner Profiele in moed, 13 opstelle ter ere van hedendaagse politieke helde, geskryf deur 'n versameling sterre-outeurs
Byna 'n halwe eeu nadat die destydse senator John F. Kennedy die Pulitzer-prys vir Profiele in moed, sy meesterlike portret van Amerikaanse helde, word die woorde "politikus" en "moed" selde in dieselfde asem geuiter. Maar, soos hierdie viering van moderne politieke dapperheid toon, is daar talle voorbeelde van heldhaftigheid onder die huidige verkose amptenare. Profiele in Courage vir ons tyd bring hulde aan 13 sulke helde, elk 'n ontvanger van die gesogte Profile in Courage-toekenning.
Caroline Kennedy is die redakteur van die New York Times-bestelling Die beste geliefdes van Jacqueline Kennedy Onassis en mede-outeur van Die reg op privaatheid en In Ons Verdediging: Die Handves van Regte In Aksie. Sy dien as president van die John F. Kennedy Biblioteekstigting.
Caroline is die redakteur van tien New York Times-topverkoperboeke oor Amerikaanse geskiedenis, politiek, grondwetlike reg en poësie, waaronder She Walks in Beauty: A Woman's Journey Through Poems en A Family of Poems. Sy werk daaraan om die krag van die gesproke werk aan studente in New York City-skole te bring.