Wat maak jy, ’n jong vrou met sterre in die oë en drome in die hart, wanneer jy eensklaps verlam gelaat word? Jy is dankbaar oor die goeie pad wat soveel mense met jou loop. En jy gee 110% vir die Here. Dit is wat Nandi Odendal doen.
Haar eerste onderwyspos was by Parkdene Primêr, en daarna is sy na die Mispa-skool vir gestremdes in Elim. In Augustus 2012 het sy ’n aanstelling by Rûens Kollege in die Overberg aanvaar. Dit is hier waar haar lewe onherroeplik verander het.
“Daar, in my magtelose alleenheid, het ek God aangeroep. Hy het my kom optel en saam met my ’n nuwe pad begin stap.”
Daardie Vrydagnag is sy geopereer om haar rug te stabiliseer. Vir haar gesin was dit ’n tyd van baie trane. En baie gebed.
Sy vertel van vriende uit Ceres en uit die Overberg wat die inisiatief geneem het om ’n fonds te stig om dit finansieel moontlik te maak dat sy die beste moontlike rehabilitasieprogram kon volg. “Sewe dae ná die ongeluk is ek na die Vincent Pallotti-hospitaal oorgeplaas waar ek met my rehabilitasieprogram begin het.
Sy het weer begin skoolhou. Hieroor vertel sy dankbaar: “Almal by die skool het moeite gedoen om alles vir my so gemaklik moontlik te maak.”
Sy vertel van tennisafrigting wat sy ontvang en die handfietsry wat sy doen. “En elke dag ná skool au pair ek vir ’n gesin met vier pragtige kinders.”
Laggend vertel sy dat haar werkplek en haar huis elkeen teen ’n steil helling geleë is. “Een aand het ek my rolstoel uit die motor gehaal, en voordat ek die remme kon aansit, begin dit teen die heuwel af rol.
“Ek het toe maar rustig gesit en wag vir ’n verbyganger om my rolstoel iewers daar onder in die donker te gaan soek!”
Ook die kinders by die skool is haar behulpsaam. “Hulle het gou-gou ’n plan beraam om my op en af teen die trappe te laat beweeg. Hulle het bloot gesê: ‘Juffrou, klim net van jou stoel af. En dan hop jy soos ’n hasie!’
Dit is vir haar ’n voorreg om daagliks met kinders te werk, sê sy, want hulle aanvaar haar net soos sy is. “Dit is te verstane dat daar agterdog by mense kan wees oor die vermoë van ’n onderwyseres in ’n rolstoel – veral met twee en twintig vyfjariges in ’n klaskamer.
“Mý hart leer my om vir weeskinders – dié sonder ouers én hulle wat soms alleengelaat voel – ’n huis te skep waar hulle deel word van die familie van Christus.