Woorde van ‘n wiegelied wat enige ma, oorstelp van blydskap oor die voorreg van haar eie babatjie, sou kon sing. Intieme woorde. Ek sing dit voor ‘n gehoor van honderde. Die atmosfeer is nie naastenby so intiem soos ‘n babakamer of ‘n ma se bed nie. En tog: In die tweede ry van voor sit ‘n vrou met ‘n slapende baba in haar arms – rustig sussend. Ek kyk op terwyl ek die lied sing, vas in haar emosieswanger oë. Hulle is so vol teerheid; so oorloopvol liefde vir die kindjie teen haar bors. Ek kry my oë nie van dié Moeder-en-Kind beeld weggeskeur nie – bly na hulle kyk terwyl ek verder sing. Die res van die gehoor word die agtergrond vir die lieflike klein toneel, soos die herders en engele van destyds:
Die gehoor se oë volg myne; kom ook tot rus op die baba se slaap gesiggie. Hy steun tevrede. Hy is sagswart. Sy ma, baie blank. Haar grenslose liefde het vir hom plek gemaak, herberg gegee, toe die lewe, vandat hy sy ogies oopgemaak het, telkens deure voor hom toegeklap het.
Ek wonder oor die prys wat sy hiervoor betaal. Oor die swaard wat dit dalk vorentoe deur haar siel sal laat sny … Die voorwete daarvan lê reeds in haar oë. Maar dit word oorskadu deur ‘n enorme vrede en ‘n oermoeder, instinktiewe, kleintjie-koesterende vreugde.
Met gróót waardering vir jou meelewing deur die jaar en beste seënwense vir die kersgety. Mag jy Immanuel as werklik by jou ervaar!
Nou die dag sit ek mos langs ‘n ou wat vir die eerste keer vlieg. Toe die skinkbordjie kos kom, slurp hy dit smaaklik op – nee, hy stofsuier dit – daar bly nie ‘n krummeltjie oor nie. En toe sak hy behaaglik agteroor en sê: Now that was an insult to my stomach! 🙂