PressReader - SA Jagter Hunter: 2016-05-01 - ’n Hart­ge­weer
Jy kom dit skie­lik een og­gend ag­ter – herfs­bla­re is be­sig om die bo­me bont te verf en die blink­saad­gras langs die paaie het oor­nag ver­an­der. Waar hul groen was, staan en wuif hul nou goue lyf in die son. Is jy sog­gens vroeg op, voel jy hoe­dat die koel lug­gie, wat eens skug­ter in die ske­mer voor die son uit­ge­dans het, nou met gro­ter drin­gend­heid teen dag­breek se deu­re be­gin beur.
En voor ek my kom kry, staan ek dan voor my kluis... met die Mau­ser in my han­de. Ge­reed om aan te gooi, sou ek in my ver­beel­ding die Ka­la­ha­ri se rooi dui­ne en ’n spring­bok­ram, of do­ring­boom­veld en ’n groot gry­se met spi­raal­ho­rings op my gras­perk ge­waar.
En dis im­mer hy (ek kan een­vou­dig nie aan ’n ge­weer as ’n “sy” dink nie), my hart­ge­weer, waar­na my han­de reik. Vir som­mi­ge is ’n hart­ge­weer die mooi­ste een in hul kluis. Een waar­van die ok­ker­neut­hout­kolf prag- ti­ge vlam­me het, die gra­ve­ring smaak­vol ge­doen is, die pas­maak­vi­sie­re dik­wels meer mooi as funk­si­o­neel is en die staal blink­blou glim. ’n Wa­re skoon­heids­ko­nin­gin – ja, dis nou een ge­val waar ’n ge­weer met ’n fraai lyf se­ker ’n “sy” kan wees.
Mý hart­ge­weer is dood­ge­woon, die vlam­me in die don­ker hout sub­tiel, die kolf ge­krap en die staal plek-plek blink ge­vat. Maar dis ’n ge­weer wat met my hart praat. Een wat my ver­by die klap van die skoot en die stil vorm van ’n ge­val­le dier neem. Dis een wat my ’n proe­sel van A­fri­ka se ooptes, sy bos­se en ber­ge, sy wil­de die­re en sy oer­ge­hei­me laat er­vaar het. ’n Roer wat my her­in­ne­rin­ge met hel­der re­ën­boog­kleu­re verf. Dis die ge­weer wat soos ’n knet­te­ren­de aand­vuur lig, warm­te en rus­tig­heid op my ont­hou-pad bring.
Met hom in my hand ont­hou ek die ou groot gry­se wat net skie­lik teen die klip­rant ver­skyn en af­ge­ëts in die laat­mid­dag­lig my met ko­nink­li­ke af­sy­dig­heid staan en aan­kyk het. Ek k kon net een­vou­dig nie die ge­weer lig nie om­dat iets in my bin­ne­ste my ver­bied het om so ’n vol­maak­te prent­jie te skaad.
Dis met dié ge­weer wat ek styf in my han­de vas­ge­klem en klap­per­tand – deels van koue en deels van vrees – in ’n oop veld ge­sit het ter­wyl ’n e­lek­trie­se storm van e­pie­se pro­por­sies rond­om my ge­woed en weer­lig­stra­le die veld on­ver­poosd kas­ty het. By tye was ek bang dat ek dié nag nie sou oor­leef nie.
Ek ont­hou die Moor­de­naar­ska­roo se hel­der ster­re, die vet spring­bok­ke langs die Gu­ri­b­ri­vier in Suid­wes en my 16km lan­ge stap­tog son­der wa­ter toe daar ’n mis­ver­stand was oor waar die plaas­ei­e­naar my sou kom op­laai.
Diéi Mau­ser i is ’n h hart­ge­weer ja, ’n ge­weer wat al­le jag­ters móét hê. Maak nie saak of dit bloot ’n mooi ge­weer is nie en of dit een is wat ver plek­ke se na­me in jou hart gra­veer. ’n Ge­weer wat so nou ver­weef is met die skat­te van jou ont­hou­kluis dat dit jou op ’n herfs­dag kan weg­voer uit die woud van be­ton en staal. Weg... na plek­ke en tye waar die fon­tein­wa­ter van jou siel weer hel­der uit hart­ka­mers sy­fer.
Dis wat my 7mm Mau­ser doen.