75 frases deur Émile Michel Cioran - Kortliks - 2020
Émil Michel Cioran Hy was 'n skrywer en filosoof van Roemeense oorsprong, beskou as die laaste groot eksponent van Westerse pessimisme. Sy frases is al bekend vir die diepte van sy gedagtes. Geniet dit met hierdie indrukwekkende frases van Cioran vir die hart.
Bekende aanhalings Émil Michel Cioran
Dit is nie die gewelddadige euwels wat ons ken nie, maar die dowes, die aanhoudende, die verdraaglike euwels, die wat deel is van ons roetine en ons as tyd ondermyn.
Slapeloosheid is 'n duiselingwekkende helderheid wat die paradys in 'n plek van marteling sou verander.
Vir u wat dit nie meer het nie, is vryheid alles. Vir ons is dit net 'n illusie.
Ons kan ons alles voorstel, alles voorspel, behalwe waar ons kan sink.
Ons is almal onder in 'n hel waar elke oomblik 'n wonderwerk is.
Ons wrok spruit uit die feit dat ons, ondanks ons onsself, nie die doel kon bereik nie. Ons vergewe dit nooit vir ander nie.
Ek leef net omdat ek kan sterf wanneer ek wil. Sonder die idee van selfmoord, sou ek nie dood gewees het nie, sou ek dood gewees het.
Hoe minder hoop ons het, hoe meer trots voel ons, tot so 'n mate dat trots en wanhoop terselfdertyd ontwikkel.
Ek dink nie ek het 'n enkele kans misgeloop om hartseer te wees nie. My beroep as man.
Teen die obsessie van die dood word die onderonsie van hoop net so ondoeltreffend geopenbaar soos die argumente van die rede.
Ek dwaal deur die dae soos 'n hoer in 'n wêreld sonder sypaadjies.
Ons kan trots wees op wat ons gedoen het, maar ons moet baie meer wees as wat ons nie gedoen het nie. Daardie trots is besig om uit te vind.
Hoe meer ek pessimiste lees, hoe meer hou ek van die lewe.
Daar is in domheid 'n swaartekrag wat, beter georiënteerd, die aantal meesterwerke kan vermenigvuldig.
Die feit dat die lewe geen betekenis het nie, is 'n rede om te lewe, die enigste in die werklikheid.
'N Obsessie wat tot versadiging geleef word, word in sy eie buitensporigheid vernietig.
Die moeilikste waarde, wat veral nodig is vir die swakkes, is die waarde van lyding.
Die dae kry nie geur voordat 'n mens die verpligting om 'n bestemming te hê, vryspring nie.
Wat sou met ons tragedies gebeur as 'n insek sy eie voorstel?
Die grens van enige pyn is 'n nog groter pyn.
Die skepper wat vir homself deursigtig wil word, hou op om te skep: om homself te ken is om sy eie gawes en die duiwel self te versmoor.
Die gebreke van mans kan nie vermy word sonder om terselfdertyd afstand te doen van hul deugde nie.
Ons wrok kom van die feit dat ons minderwaardig was aan ons moontlikhede en onsself nie kon bereik nie. En ons sal ander nooit vergewe nie.
Hoe meer depressief jy is, hoe meer word dinge geïmmobiliseer en wag om ys te word.
Die angstige bou sy vrese op, en gaan sit dan daarin.
Vrees is die dood op enige oomblik.
Angstig lê die verbeelde nie tevrede met regte lyding nie.
In die pessimis val 'n oneffektiewe goedheid en 'n ontevrede euwel saam.
As 'n mens nie wil vergeet nie, deurlopend oor die persoon wil nadink, vir ewig by hom moet bly, is dit nodig om daarna te streef om hom nie lief te hê nie, maar om hom te haat.
Wees versigtig vir diegene wat hul rug op liefde, ambisie en die samelewing draai. Hulle sal wraak neem omdat hulle daarvan afstand gedoen het.
As vryheid, soos gesê is, net 'n gewaarwording is, wat is die verskil dan tussen vry wees en jouself glo? U kan vry wees binne die gevangenisse self.
Verhoed dat iemand jonk is as jy nie jou vyande kies nie, as jy tevrede is met die wat jy byderhand het.
Vir die obsessiewe is daar geen keuse nie: die obsessie het reeds vir hulle gekies, voor hulle.
Elke probleem ontheilig 'n raaisel; op hul beurt word elke probleem deur die oplossing ontheilig.
As u die kring van foute en illusies verlaat het waarbinne die dade plaasvind, is dit byna onmoontlik om standpunt in te neem. 'N Minimum van onnoselheid is nodig vir alles om te bevestig en selfs te ontken.
Ek is nooit dadelik gemaklik nie, net dit wat my voorafgaan, wat my van hier af wegry, die ontelbare oomblikke waarin ek nie was nie: die ongebore, in somme.
Niemand kan hul eensaamheid behou as hulle nie weet hoe om haatlik te raak nie.
Elke daad vlei die hiëna in ons.
My missie is om tyd dood te maak, en dit van tyd is om my op sy beurt dood te maak, hoe gemaklik 'n mens onder moordenaars is.
Goue reël: laat 'n onvolledige beeld van jouself.
Boeddhisme roep 'makula van die gees' tot woede; Manicheïsme, "wortel van die sterfboom." Ek weet En wat is die nut daarvan?
Vra my nie vir my program nie: is dit nie een om asem te haal nie?
As ek nie die smaak van misterie het nie, is dit omdat alles onverklaarbaar lyk, of eerder, omdat die onverklaarbare my enigste voedingswaarde is, en ek is keelvol daarvoor.
Buite Die bedelaar is 'n arme man wat gretig is vir avontuur, die armoede laat vaar het om die oerwoude van godsaligheid te verken.
Denkbeeldige pyne is verreweg die beste, omdat dit voortdurend nodig is en uitgevind word omdat dit nie sonder hulle kan klaarkom nie. van musiek, alles, selfs eensaamheid en ekstase, is 'n leuen. Sy is net albei, maar verbeter.
Die noodsaaklikhede kom dikwels voor aan die einde van die gesprekke. Die groot waarhede word in die gange gesê.
In sommige het alles, absoluut alles, te make met fisiologie: jou liggaam is jou gedagtes, jou gedagtes is jou liggaam.
God: 'n siekte wat ons voorstel dat ons genees word omdat niemand vandag daaraan sterf nie.
Skryf slegs boeke as u dit nooit sal vertrou nie.
Die waarheid begin met 'n konflik met die polisie en eindig wanneer ons hulle bel om in te gryp.
Die onmoontlikheid om 'n enkele stad te vind, 'n enkele stam waar geboorte hartseer en treurigheid veroorsaak, bewys in watter mate die mensdom in 'n regressie-toestand verkeer.
Ons hartseer kom van die feit dat ons nie ons moontlikhede bereik het sonder dat ons onsself kon bereik nie. En ons sal ander nooit vergewe nie.
Staan op soos 'n vasberade thumaturg om sy dag van wonderwerke te bevolk, en val terug in die bed om te herkou tot die nag boetes van liefde en geld ...
Sodra 'n dier ontsteld is, begin dit soos 'n mens lyk. Kyk na 'n woedende of gruwelike hond: dit lyk of hy op sy romanskrywer of sy digter wag.
Hoe onverskilliger mense vir my is, hoe meer pla hulle my; en hoe meer ek hulle verag, hoe minder kan ek hulle nader sonder om te stotter.
Die rede is 'n hoer wat oorleef deur simulasie, veelsydigheid en skaamteloosheid.
Nie verminder word tot 'n werk nie; jy moet net iets sê wat in die oor van 'n dronk of 'n sterwende persoon gefluister kan word.
Net dit wat verborge is, is diep en waar. Vandaar die krag van vaal gevoelens.
Wie word geopenbaar? Wie staan ​​in die arms op? Die slaaf word selde, maar byna altyd word die onderdrukker 'n slaaf. My fakulteit van teleurstelling oortref my begrip. Dit is sy wat my die Boeddha laat verstaan, maar dit is ook sy wat my keer om hom te volg.
Om objektief te wees is om die naaste te behandel soos 'n voorwerp behandel word, 'n dooie persoon, is om met hom op te tree as 'n begrafplaas.
Hoe meer mans van God af wegbeweeg, hoe meer vorder hulle met die kennis van godsdienste.
Die toekoms word net angswekkend sodra u nie seker is dat u op die gewenste oomblik kan doodmaak nie.
'Aangesien ek in die wêreld is', lyk dit vir my gelaai met 'n vreesaanjaende betekenis dat dit ondraaglik word.
Ek doen niks, dit is waar. Maar ek sien dat die ure verloop wat beter is as om dit te probeer vul.
Ek leef net omdat ek kan sterf wanneer ek wil: sonder die idee van selfmoord sou dit my lankal doodgemaak het.
As ek die stad vanuit my solder bekyk, lyk dit vir my dat dit net so eerlik is om sakristaan ​​te wees soos 'n pimp.
'N Mens hou op om jonk te wees as die vyande nie meer gekies word nie, en dan tevrede is met die wat reeds in die hand is.
Waarom uittree, waarom die spel verlaat as ons nog soveel wesens het om teleur te stel?
Jy droom daarvan om die heelal aan die brand te steek en jy het nie eens daarin geslaag om jou vuur aan woorde te kommunikeer nie, en jy het nog nie eens daarin geslaag om een ​​aan te steek nie ...
Slegs een smaak word elke dag ontdek as dit die verpligting om 'n bestemming te besit, vryspring.
Wat ek op sestig weet, weet ek al op twintig. Veertig jaar van 'n lang, oorbodig kontrole werk.
Die obsessie van geboorte, deur ons meer hierheen te vervoer van ons verlede, laat ons ons smaak vir die toekoms, die hede en selfs vir die verlede verloor.
Enige waarheid kan verduur, hoe vernietigend dit ook mag wees, op voorwaarde dat dit totaal is, dat dit net soveel lewenskrag dra as die hoop wat dit vervang het.