Geskryf deur Dorothy Monekosso
PixOfPop / Shutter
U het miskien al wat dikwels 'n "slim huis" genoem word, met u ligte of musiek wat aan stembeheerde tegnologie gekoppel is soos Alexa of Siri. Maar as navorsers oor slim huise praat, bedoel ons gewoonlik tegnologieë wat kunsmatige intelligensie gebruik om u gewoontes en outomaties aan te leer pas u huis aan in antwoord daarop. Die mees voor die hand liggende voorbeeld hiervan is termostate wat leer wanneer u waarskynlik tuis is en watter temperatuur u verkies, en hulself daarvolgens aanpas sonder dat u die instellings hoef te verander.
Ek en my kollegas is geïnteresseerd in hoe hierdie soort slim tuis-tegnologie mense met demensie kan help. Ons hoop dit kan leer om te herken die verskillende huishoudelike aktiwiteite wat 'n demensielyer dwarsdeur die dag doen en help hulle met elkeen. Dit kan selfs lei tot die bekendstelling van huishoudelike robots om outomaties behulpsaam te wees met take.
Die groeiende aantal mense met demensie moedig verskaffers aan om na tegnologie te kyk as 'n manier om versorgers te ondersteun en die lewensgehalte van pasiënte te verbeter. Ons wil veral tegnologie gebruik om mense met demensie so lank as moontlik meer onafhanklik te leef.
Demensie beïnvloed mense kognitiewe vermoëns (dinge soos persepsie, leer, geheue en probleemoplossingsvaardighede). Daar is baie maniere waarop slimhuistegnologie hiermee kan help. Dit kan die veiligheid verbeter deur deure outomaties toe te maak as hulle oopgelaat word of die kooktoestelle afskakel as hulle nie onder toesig gelaat word nie. Bed en stoel sensors of drabare toestelle kan agterkom hoe goed iemand slaap of as hulle 'n ongewone tyd onaktief was.
Ligte, TV's en telefone kan beheer word deur stemaktiveringstegnologie of 'n beeldskakelvlak vir mense met geheueprobleme. Toestelle soos ketels, yskaste en wasmasjiene kan op afstand beheer word.
Mense met demensie kan ook gedisoriënteerd raak, dwaal en verdwaal. Gesofistikeerde moniteringstelsels die gebruik van radiogolwe binne en GPS buite kan mense se bewegings opspoor en 'n waarskuwing gee as hulle buite 'n sekere gebied reis.
Al die data van hierdie toestelle kan aan ingewikkelde kunsmatige intelligensie gevoer word leer outomaties die tipiese dinge wat mense in die huis doen. Dit is die klassieke AI-probleem van patroonaanpassing (op soek na en leerpatrone uit baie data). Om mee te begin, sal die rekenaar 'n growwe model van die inwoners se daaglikse roetine opstel en dan kan agterkom wanneer iets ongewoons aan die gang is, soos om nie op die gewone tyd op te staan ​​of te eet nie.
'N Fyner model kan dan die stappe in 'n spesifieke aktiwiteit voorstel soos om hande te was of 'n koppie tee maak. Om die persoon stap-vir-stap te monitor, beteken dat die stelsel hulle kan herinner en help om voort te gaan as hulle half vergeet.
Die meer algemene model van die daaglikse roetine kan onskuldige sensors soos in beddens of deure gebruik. Maar vir die sagteware om 'n meer gedetailleerde begrip te hê van wat in die huis aangaan, benodig u kameras en videoverwerking wat spesifieke aksies kan opspoor, soos iemand wat omval. Die nadeel van hierdie verbeterde modelle is 'n verlies aan privaatheid.
Toekomstige slimhuise kan robotversorgers insluit. Miriam Doerr Martin Frommherz / Shutterstock
Die slim huis van die toekoms kan ook toegerus wees met 'n humanoïde robot om met take te help. Navorsing op hierdie gebied is in 'n konstante, weliswaar trae tempo, en Japan neem die leiding met verpleegsterrobotte.
Die grootste uitdaging met robotte in die huis of in die versorgingshuis is om in 'n ongestruktureerde omgewing te werk. Fabrieksrobotte kan met spoed en presisie werk, omdat hulle spesifieke, vooraf geprogrammeerde take in 'n doelontwerpte ruimte verrig. Maar die gemiddelde huis is minder gestruktureerd en verander gereeld namate meubels, voorwerpe en mense rondbeweeg. Dit is 'n sleutelprobleem wat navorsers met behulp van kunsmatige intelligensie-tegnieke ondersoek, soos om data uit beelde vas te lê (rekenaarvisie).
Robotte het ook nie net die potensiaal om met fisieke arbeid te help nie. Alhoewel die meeste slimhuistegnologieë op mobiliteit, krag en ander fisieke eienskappe fokus, is emosionele welstand net so belangrik. 'N Goeie voorbeeld is die PARO robot, wat soos 'n oulike speelding seël lyk, maar is ontwerp om terapeutiese emosionele ondersteuning en gemak te bied.
Die werklikheid van al hierdie tegnologie is om outomaties te ontdek hoe die persoon met sy omgewing omgaan om ondersteuning op die regte oomblik te bied. As ons net tegnologie gebou het om alles vir mense te doen, dan sou dit hul onafhanklikheid verminder.
Byvoorbeeld, sagteware vir emosie-herkenning kan beoordeel dat iemand se gevoelens volgens hul uitdrukking die huis kan aanpas of aktiwiteite kan reageer, byvoorbeeld deur die beligting te verander of die pasiënt aan te moedig om oefening te doen. Namate die fisiese en kognitiewe agteruitgang van die inwoners toeneem, sal die slim huis aanpas om meer toepaslike ondersteuning te bied.
Daar is nog baie uitdagings om te oorkom, van die verbetering van die betroubaarheid en robuustheid van sensors, tot die voorkoming van irriterende of steurende alarms, om seker te maak dat die tegnologie veilig teen kubermisdadigers. En vir al die tegnologie is daar altyd 'n behoefte aan 'n mens in die loop. Die tegnologie is bedoel om menseversorgers aan te vul en moet aangepas word vir individuele gebruikers. Maar die potensiaal bestaan ​​dat ware slim huise mense met demensie kan help om ryker, voller en hopelik langer te leef.
Dorothy Monekosso, Professor in rekenaarwetenskap, Leeds Beckett Universiteit
Jy is hier: Tuis > Lewe > Wetenskap en Tegnologie > Werklike slim huise kan help om demensiepasiënte onafhanklik te leef