🥇 ▷ The Blame Game: Trump, geweld in videospeletjies en getuienisopsporing ✅
The Blame Game: Trump, geweld in videospeletjies en getuienisopsporing
Na verskeie massa-skietery het sommige Amerikaanse politici en kundiges hul woede weer op videospeletjies gerig. Die bekendste daarvan was president Donald Trump, wat daarop gewys het dat videospeletjies bydra tot ‘n kultuur van geweld wat mense onverskillig laat voel teenoor die heiligheid van die menslike lewe. Hy was egter ver van die enigste en selfs die eerste politikus wat hy die skuld gegee het. Maar waar kom hierdie reaksie vandaan, en ondersteun wetenskaplike bewyse dit?
Alhoewel die tragiese skietery in El Paso, Texas en Dayton, Ohio, op 3 en 4 Augustus die onderwerp van geweld in videospeletjies laat herleef het, is politici hul kommer oor die impak van gewelddadige videospeletjies op jongmense niks anders as ‘n nuwe verskynsel nie.
Onder die invloed van speletjies soos Mortal Kombat, Night Trap en Lethal Enforcementers het die Kongres in 1993-1994 verhore oor geweld in videospeletjies gehou. Beplande verhore, onder voorsitterskap van senatore Joe Lieberman en Herb Kohl, het die statistieke van die Justisieburo bygevoeg. Hulle het getoon dat gewelddadige geweld in 1993 rekordvlakke bereik het. Politici wys hul vinger na aggressiewe media, veral videospeletjies.
“Ek wil graag alle gewelddadige videospeletjies verbied,” het Lieberman destyds gesê. “Dit is moeilik om elk van hierdie maatreëls te beheer, veral in ‘n samelewing wat die vryheid van spraak en die reg op die eerste wysiging waardeer.”
Tydens ondervragings het Lieberman aangevoer dat die gemiddelde videospeletjiespeler 7-12 jaar oud is, en dus is brutale speletjies aan kinders verkoop. In ag genome dat die totale verbod onprakties was, het Lieberman sy steun vir etikette gewaarsku teen gewelddadige videospeletjies. Die druk van die Kongres het dit duidelik gemaak dat die regering aksie sal neem om die bedryf te reguleer as hy nie homself reguleer nie. Die resultaat was ‘n byeenkoms in die bedryf om die graderings wat deur die Entertainment Software Evaluation Board (ESRB) uitgereik is, te skep en te volg.
Nog ‘n belangrike politieke uitdaging vir videospeletjies kom uit die wet in Kalifornië, wat uiteindelik na die Amerikaanse hooggeregshof gegaan het. Brown v Entertainment Merchant’s Association was ‘n saak rakende die 2005-wet wat die verkoop van gewelddadige videospeletjies aan minderjariges sonder toesig van ouer beperk het. Die wet, wat deur die voormalige senator Leeland Yee in Kalifornië ontwikkel is en deur die goewerneur Arnold Schwarzenegger onderteken is, het etikettering vereis bo die standaard-etikette van ESRB en fyn kleinhandelaars vir die verkoop van gewelddadige speletjies aan minderjariges. Hy het geweld gedefinieer op grond van die wet op onsedelikheid, wat voorheen uitsluitlik gebruik is om die verkoop van seksueel eksplisiete materiaal te beperk. EMA het aangevoer dat die wet video-speletjies onbillik behandel het as wesentlik anders as ander media waarvan die verkope nie tot minderjariges beperk is nie.
In ‘n seldsame uitspraak van 7-2 het die beroemde konserwatiewe regter Antonin Scalia in die hof se mening geskryf dat videospeletjies gedek word deur die beskerming van die vryheid van uitdrukking wat deur die eerste wysiging verskaf word. Daar is ook aangesluit by: Justices Ruth Bader Ginsburg, Anthony Kennedy, Sonia Sotomayor en Elena Kagan, met regterregter Samuel Alito. Slegs die beoordelaars Stephen Breyer en Clarence Thomas het nie saamgestem nie. Wat belangrik is, is dat die skriftelike mening van Scalia duidelik die argument van Kalifornië verwerp het dat daar ‘n oorsaaklike verband bestaan ​​tussen geweld in die media en aggressie in die wêreld.
‘Staatsbewyse is nie oortuigend nie,’ het Scalia geskryf. “Kalifornië is hoofsaaklik gebaseer op die navorsing van dr. Craig Anderson en verskeie ander navorsingsielkundiges wie se navorsing ten doel het om die verband tussen blootstelling aan gewelddadige videospeletjies en skadelike effekte op kinders te demonstreer. Hierdie studies is deur die hof verwerp vir oorweging en met goeie rede. Hulle bewys nie dat gewelddadige videospeletjies veroorsaak dat minderjariges aggressief optree nie … Op hul beste toon dit ‘n verband tussen blootstelling aan vermaaklikheidsgeweld en geringe gevolge in die regte wêreld. “
Ondanks hierdie voortdurende mening van die hoogste hof, wys politici steeds op videospeletjies, veral in reaksie op gewelddadige dade in die regte wêreld. Hierdie nuutste voorbeeld is nie eens die eerste keer dat ons dit van president Trump gesien het nie. Na massa-skietery in 2018 op ‘n hooglander in Parkland, Florida, roep die president ‘n ronde tafel met bedryfsgroepe en kritici oor dieselfde onderwerp. Op dieselfde manier is beelde van geweld in videospeletjies gebruik om ‘n oorsaaklike verband tussen blootstelling aan gewelddadige speletjies en geweld in die wêreld voor te stel.
Die skietery op El Paso en Dayton het in minder as 24 uur plaasgevind. Alhoewel massa-skietery amper roetine geword het in die Amerikaanse lewe, het dit gelyk asof twee groot ongelukke wat op so ‘n vinnige tydstip plaasgevind het, die Amerikaners tot die uiterste wurg. Burgers het hartroos wenke en optrede gesoek.
Konserwatiewe leiers het byna eenparig videospeletjies as skuldiges versamel. Texas se goewerneur Dan Patrick en die Republikeinse minderheidsleier Kevin McCarthy het op 4 Augustusoggend op Fox News Channel verskyn, waarin hulle opgetree het teen videospeletjies en ‘n kousale verband tussen gewelddadige speletjies en geweld aangedui. Die grootste aandag is Maandagoggend op president Trump se kommentaar gevestig, maar hy het grootliks die verhaal gevolg wat reeds deur ander konserwatiewe leiers voorberei is.
“Ons moet die verheerliking van geweld in ons samelewing stop,” het Trump gesê. “Dit sluit die makabere en makabere videospeletjies in wat tans wydverspreid voorkom. Vandag is dit moeilik vir rustelose jeug om hulself te omring met ‘n kultuur wat geweld vier. Ons moet dit stop of dit aansienlik verminder en ons moet dadelik begin. ‘
Die kritici van die president het voorgestel dat die neiging om videospeletjies die skuld te gee, ‘n soort vertraging is deur die aandag weg te lei van besprekings oor geweerbeheer wat gereeld ná massamoorde plaasvind. En dit sal vir sekerheid strategiese voordele inhou. Amerikaners se belangstelling in wapenbeheerswette neem toe en neem af met die huidige gebeure, so die sluiting van die waters en die afwagting daarvan sal dalk nie werk as die doel bloot is om die status quo te handhaaf nie.
Wat ook al die politieke maneuvering kan plaasvind, sommige van die breër bevolking glo regtig dat geweld in videospeletjies bydra tot die wêreldwye geweld. Hul ernstige bekommernisse is miskien op goeie trou gebaseer, maar die getuienis is hoogstens dubbelsinnig.
Wat die getuienis eintlik toon
Anekdote en intuïtiwiteit is een van die algemeenste argumente teen die koppeling van geweld in videospeletjies met die regte wêreld. Dit is al baie kere en op baie maniere gesê: videospeletjies is wêreldwyd gewild, en lande met soortgelyke of veel hoër aanvaardingsyfers vir videospeletjies het aansienlik laer vlakke van geweergeweld.
ESA het dit in sy oorspronklike reaksie op president Trump se opmerkings gesê: “Ander samelewings waar videospeletjies so gewelddadig gespeel word, veg nie teen die tragiese geweldsvlak wat in die Verenigde State plaasvind nie.”
Strauss Zelnick, uitvoerende hoof van Take-Two, het hierdie gevoel ‘n paar dae later herhaal en Trump se kommentaar gelaat op respek vir die slagoffers en hul gesinne. ‘Die feit is dat vermaak oor die hele wêreld versprei word’, het hy gesê, ‘maar wapengeweld is slegs Amerikaans. Ons moet dus werklike probleme hanteer. ‘
Hierdie sentiment is nie nuut nie. Trevor Noah, gasheer van die Daily Show, het die Trump-administrasie in dieselfde rigting in die 2018-segment geëindig ná die ronde tafel ná die Parkland-skietery. In hierdie segment het Noah aangevoer dat strenger wapenwette ‘die effektiefste en realistiese manier is om wapengeweld te verminder’, met verwysing na laer manslagsyfer in lande soos Japan – ondanks hul liefde vir videospeletjies.
‘N Meer betroubare verwerping kan gevind word in politieke verklaring uitgereik deur die American Psychological Association in 2017 argumenteer: “Daar is min bewyse na vore gebring wat ‘n oorsaaklike of korrelasieverhouding veroorsaak tussen die speel van gewelddadige videospeletjies en die daadwerklike pleeg van geweld.” In die politieke verklaring is opgemerk dat ‘n Amerikaanse geheime diensanalise in 2002 “voorgestel het dat skoolskieters ‘n relatiewe klein hoeveelheid aggressiewe media verteer in vergelyking met normatiewe vlakke vir eweknieë.” Daar moet op gelet word dat hierdie bevinding nie tot die gevolgtrekking lei dat die verhoogde verbruik van mediageweld tot minder geweld in die wêreld sou lei nie, slegs dat daar nie ‘n skakel kan word nie.
Die artikel lui dat openbare amptenare en die media hulle moet weerhou om ‘n oorsaaklike verband tussen mediageweld en die werklike wêreldgeweld voor te stel. Hoogstens sê hy dat mediadata verwys moet word na navorsing wat videospeletjies met ‘aggressie’ kan kombineer. Dit is omdat, soos regter Scalia in sy uitspraak in 2011 opgemerk het, studies wat mediageweld met daadwerklike aggressie verbind, bevraagteken word en gewoonlik klein dade van aggressie behels, soos om ‘ongewenste warm sous te bedien om voedsel te pittig te maak, iemand gooi ‘n hand in yswater of wit geraas bars in laboratoriumeksperimente. “Die APA stel voor dat hierdie bevindings nie afdoende is nie en dat die metodologie ”n saak van gesonde debat is.’
Aan die ander kant 2016 verklaring deur die American Academy of Pediatrics word kritiek op geweld in die media gekritiseer. Eerstens onderskei hy tussen aggressie en geweld om omstandighede te help ontleed.
” N Skerpende hond gedra hom byvoorbeeld aggressief; as hy byt, neem hy hom tot geweld, ”lui die verklaring. ” N Persoon wat ‘n ander persoon mondelings mishandel, sou volgens hierdie definisie nie ‘n daad van geweld pleeg nie. Daarom is alle dade gewelddadig, maar nie alle dade is aggressief nie. “
Hy bepleit ‘n breë wetenskaplike konsensus dat virtuele geweld aggressiewe gedagtes, gevoelens en gedrag verhoog, ‘en verwerp ‘n baanbrekende uitspraak van die Hooggeregshof op grond van die Eerste Wysiging, nie wetenskaplike meriete nie. Hy erken egter dat laboratoriumagressie as ‘n werklike aggressie-bemiddelaar ‘n navorsingsuitdaging is. Alhoewel daar konsekwent getoon en bestudeer is op verhoogde aggressie in laboratoriumtoestande, lei dit nie noodwendig tot werklike geweld nie. Laastens stel hy dat ‘n eksperimentele werklike studie nog nooit gedoen is nie, wat virtuele geweld met die werklike wêreld kombineer, omdat die seldsaamheid van geweld ‘n groot genoeg steekproef uitsluit vir noukeurige ondersoek. In die algemeen lyk dit asof die AAP vermoed dat daar ‘n skakel is, en beveel strenger handhawingsmeganismes aan.
Terwyl wetenskaplikes dalk nie saamstem oor die belangrikheid en druk van die lesse uit laboratoriumtoetse nie, onderskei selfs die skerpste wetenskaplike kritici van rekenaarspeletjies geweld versigtig tussen bevindings van aggressie en gevolgtrekkings dat videospeletjies die hoofoorsaak van hierdie voortdurende nasionale tragedies is. Hoe dit ook al sy, politici soek al meer as 20 jaar na hierdie medium en sal waarskynlik weer verskyn wanneer die tragedie naby die huis kom.