Is Afrikaners te wit vir die hemel?Hierdie skokkende vraag het relevant geword na aanleiding van die proses wat deur die Algemene Sinode van die NG Kerk (NGK) in 2011 van stapel gestuur is, wat die uiteindelike doel het om die NGK te ontbind en sy gemeentes te laat opgaan in ŉ nuwe kerkverband waarvan die lidmate van die Verenigde Gereformeerde Kerk van Suid-Afrika (VGKSA) die meerderheid sal vorm. Die aanloop van hierdie proses kan egter verder teruggevoer word, na 2008 met die aanvaarding deur die ANC regering van die Wet op die Herroeping van die Nederduitse Gereformeerde Kerke Wette van 1911 en 1961. Volgens die inhoud van hierdie nuwe wet se wetsontwerp, was sy doel om die wetlike struikelblokke vir die samesmelting van die NGK en VGKSA uit die weg te ruim. Die partye wat deur die regering gekonsulteer was met die samestelling van hierdie nuwe Wet, sluit die grondvlak gemeentes van die NGK uit, maar sluit die volgende partye wel in, naamlik die: • Moslemraad van Suid-Afrika, • Raad van Afrika-Kerke, • Suid-Afrikaanse Raad van Kerke, • Metodiste Kerk, en die • Bybelgenootskap van Suid-Afrika Die ontbinding van die NG Kerk en die oordrag van sy bates na die te-stigte kerkverband in ŉ proses wat as “herstellende geregtigheid en rekonsiliasie” bekendstaan word breedvoerig uiteengesit in ŉ ooreenkoms wat in Engels opgestel is onder die titel “Memorandum of Agreement between the Uniting Reformed Church in Southern Africa and the Dutch Reformed Church”, en gedurende April 2013 deur prof. Nelus Niemandt as moderator van die NGK namens die kerkverband onderteken is. Die ooreenkoms verklaar verder uitdruklik dat die Belhar belydenis die grondslag sal vorm van die nuwe kerkverband. Daar is dus reeds besluit wat met die NGK en sy bates gaan gebeur asook wat sy lede moet glo, insluitend dat die bestaan van ŉ verskeidenheid van instellings wat diverse gemeenskappe dien, sonde is. Nie alleen is daar nie Bybelse gronde vir die “sonde van verskeie instellings” nie, maar dit is ook teenstrydig met die werklikheid van plurale samelewings in die ganse wêreld en die basiese menseregte van individue en volke om vrylik te vergader en om instellings te bou wat uiting aan hul bestaan gee. Die ooreenkoms erken wel dat die NGK die prosedures wat in sy Kerkorde uiteengesit word moet volg ten einde die Belhar belydenis te aanvaar, waarvan die oorweging daarvan deur die plaaslike gemeentes in hul sinodes die belangrikste stap is. Dit is om hierdie rede dat die Vrystaatse sinode tans die aanvaarding van Belhar oorweeg. Nadat Belhar aanvaar is, voorsien die opstellers van die ooreenkoms dat die belangrikste struikelblok vir die ontbinding van die NGK uit die weg geruim sal wees. Dit blyk egter uit die propaganda wat ten gunste van die aanvaarding van Belhar in die Afrikaanse koerante en die NGK se Die Kerkbode gemonster word, en die gebrek aan ruimte vir robuuste debat en standpuntinname teen Belhar, dat die sinodale debatte oor Belhar tot ŉ prosedurele rubberstempel gereduseer is wat gestoomroller word. Oorweging moet geskenk word aan die beweegrede en dryfkrag vir hierdie grondverskuiwings verandering wat in die geloofsgemeenskappe van Suid-Afrika bewerk word. Indien dit onder die leiding van die Heilige Gees geskied, moet mens wonder waarom die inisiatief daarvoor nie vanuit die grondvlak gemeentes van die NGK kom nie, maar eerder vanuit die ANC-beheerde parlement en die uitvoerende leierskap van die huidige Algemene Sinode? Ongelukkig is dit so dat die leiers van ŉ groot en invloedryke instelling soos die NGK dikwels in die verlede gesukkel het om te onderskei tussen sy doel om die geestelike gesondheid van sy lidmate te bewerk en sy behoefte om gedienstig te wees aan die politieke orde van die dag. Na die Engelse oorname van die Kaapkolonie in 1806 was die NGK instrumenteel in die uitvoering van die owerheid se verengelsingsbeleid; in 1836 was die NGK instrumenteel in die Engelse owerheid se pogings om die Voortrekkers aan bande te lê en moes die trekkers hul eie kerkverband, die Hervormde Kerk, op die been bring om hul geloofslewe saam op trek te kon neem. Die NGK het later weer die Nasionale Party van klein apartheid tot oorgawe nagepraat. Dit blyk nou dat die leierskap weer instrumenteel wil wees in die bevordering van die ANC-regering se transformasie-ideologie waarvolgens alle instellings van die land verander moet word (onder dwang indien nodig) om die rassesamestelling van die land se bevolking as geheel te verteenwoordig. Dit blyk dus dat Afrikaners voor ŉ oorgawe van hul geestelike goedere te staan gekom het, in soortgelyke wyse as waarop hulle voor ŉ oorgawe van hul politieke goedere en instellings gestaan het in 1992. Dit is met opset, en ryk aan simboliek, dat die ooreenkoms tussen die VGKSA en die NGK op Kempton Park onderteken is, dieselfde plek waar die aard van Suid-Afrika se huidige regering tussen die ANC en die NP ooreengekom is. In antwoord op die vraag of Afrikaners te wit vir die hemel geword het, wil ek sê dat ek my troos in Handelinge 10 vind: “Toe het Petrus aan die woord gekom en gesê: ‘Waarlik, ek begryp nou eers dat God nie onderskeid maak nie, maar in enige volk die mense aanneem wat Hom vereer en doen wat reg is. Julle weet dat God aan Israel sy woord gestuur het, naamlik die evangelie van vrede wat Jesus Christus gebring het – Hierdie Jesus is Here van almal.’” Ek vermoed dat gewone Afrikaners op dieselfde wyse sal reageer op die geestelike oorgawe van die NGK se huidige leierskap as op die politieke oorgawe van die NP tussen 1992 en 1999 (en inderdaad die oorgawe van die NGK se leierskap aan die Engelse regering aan die Kaap in 1806). Afrikaners sal voortgaan om die NGK te verlaat om vir hulle alternatiewe instellings en ruimtes te skep waar hulle hul Christenskap kan uitleef sonder die kettings van politieke korrektheid. Hopelik begin hierdie proses voordat die “herstellende geregtigheid en rekonsiliasie”-proses begin wat die geestelike bates wat ons voorouers met sweet en trane uit die as van die Anglo-Boereoorlog opgebou het, aan die VGKSA sal oorhandig. Die herlewing wat die NGK onder leiding van mense soos ds. JD Kestell in die eerste helfte van die vorige eeu beleef het, bied hiervoor hoop.