Geskryf deur Ed Rubenstein, Ph.D.
Hoofstuk Een: KONFUSIE
"O my God, hy is dood!"
Ek was nie seker of ek wou huil nie, of as ek verlig was. Ek moes huis toe gaan om my ma te vertel, "Pa is dood".
My naam is Dillon en dit is 'n storie van hoe ek wakker geword het van die wêreld se droom - 'n trance wat my denke, my gedrag, my verhoudings en my toekoms beheer het - 'n trance wat elke aspek van my lewe beïnvloed het 'n trance waarvan ek heeltemal onbewus was.
'N Skokkende reeks gebeure het in my lewe plaasgevind toe ek sewentien was. Eendag, tydens 'n argument met my pa, het ek my koel verloor. Ek het vir hom geskreeu, "Hoekom gaan jy nie net dood nie!" Ek het omgedraai en weggestap met hom wat nog aan my skree. My pa was altyd boos en op een of ander manier teleurgestel met my. Hy het my gedurig gedemp en nooit iets bemoedigend gesê nie.
Twee dae later het my pa 'n hartaanval in ons oprit gehad. Ek het na hom gehardloop en aan die beste van my vermoë begin om KPR te doen. Ek het hom mond-tot-mond-resussitasie gegee toe ek gedink het ek het gevoel hy vat sy laaste asem. Sy lyf het sag geword, want die laaste asem is in my eie mond vrygelaat. Hy was weg. Ek het daar gekniel, nog steeds aan sy lewelose skouers, sy grys gesig met blink oë wat na my terugkyk.
Trane van verwarring
Die paar trane wat ek gestort het, was trane van verwarring. 'N Deel van my was hartseer dat hy dood was. Nog 'n deel van my was bly. Wat 'n verligting was dat hierdie man wat ek so baie gevrees het, vir ewig uit my lewe was. Of so het ek gedink.
Ek het probeer om nie daaraan te dink nie en het my tyd uitgegee met my vriende. Ons was vasgevang in ons eie wêreld van partytjie en het nooit oor drome of gevoelens of die verlede gepraat nie. Die hele vreeslike toneel, en my rol in die drama, het my in 'n interne toestand van skok gelaat. Ek het dit nie gewaag om vir iemand te vertel wat ek deurgegaan het nie.
Kort daarna het ek weer dieselfde droom gehad. Dit was so werklik. Ek het gedroom ek staan ​​by die ingang van ons woonkamer. My pa het op die rusbank gesit. Hy was dood, maar niemand wou hom vertel nie. Hy het dit self nie eens geken nie. Dit was my verantwoordelikheid om hom te vertel dat hy dood was. Ek was te bang. Elke keer, net soos ek hom wou vertel, sou ek wakker word in die koue sweet.
My pa was nog in die lewe van my, dit het gelyk. Ek kon sy stem in my kop hoor, en het gesê ek was nie goed genoeg nie, en ek het dit geglo. Dit was asof sy stem 'n deel van my eie stem geword het.
Ek het nie van myself gehou nie. Ek het nie gehou van hoe ek gevoel het, of wat ek gesien het toe ek in die spieël gekyk het nie. Ek het bekommerd oor wat ander van my gedink het. Niemand was daarvan bewus nie, want ek het 'n goeie spel gespeel en geweet hoe om koel te gaan. Binne het ek egter seergekry. Ek was deurmekaar. Ek het nie geweet wie ek werklik was nie, of waaroor die lewe gaan. Ek wou net graag wees.
Een aand was ek saam met 'n paar vriende en drink ons ​​drank wat Fred uit sy pa se drankkas geneem het. Sy pa was altyd dronk toe ek hom sien en hy het nooit uitgepluis dat sy seun sy drank gehad het nie. Ons het uitgegaan vir 'n rit in Fred se Volkswagen Bug. Fred kon nie 'n reguit lyn geloop het nie, laat staan ​​'n motor ry.
Gewoonlik sal ek met Fred gaan sit, en 'n ander vriend, Bill, sal die agterste sitplek inneem. Maar hierdie keer het ek besluit om 'n goeie ou te wees en my voorste sitplek aan Bill te gee.
Daar was 'n groen lig, maar geen groen pyltjie nie. Fred was so dronk dat hy nie die verskil kon vertel nie. Hy het 'n linker draai oor die snelweg gemaak sonder om opkomende verkeer te gee. Ek het oor my regterskouer gekyk en koplampe in my gesig gesien. Die impak van die botsing het die passasierdeur deurgebreek. Die tyd het tot stilstand gekom. Op 'n oomblik het ek alles wat ooit in my lewe gebeur het, voor my oë flits. My beserings het my tien dae lank in die hospitaal gebring. Bill het dit nie gemaak nie.
Teen hierdie tyd het my ma en ek nie baie goed geslaag nie. Skool was uit vir die somer en sy het nie die gekke ouens waaroor ek rondgehang het, goedkeur nie. Ek het probeer om vir haar te verduidelik, met hulle was waar ek geglo het dat ek die beste pas. Ek het geweet sy was in pyn oor die dood van my pa en het gesukkel om 'n voltydse werk te werk om die eindes te ontmoet. Tog het ons oor selfs die kleinste dinge geargumenteer.
Laat een aand het dit my almal gelyktydig getref. Dit was my skuld Bill was dood. Ek het hom my sitplek gegee. Ek was gepynig deur die gedagte dat ek ook verantwoordelik was vir my eie pa wat doodgaan. Die pyn was ondraaglik. Ek was heeltemal in wanhoop. Van iewers diep in my maag het 'n stem geskreeu vir hulp. Ek het gehuil, "God, wie, waar en waar jy is, help my! Help my om al hierdie pyn te voel wat ek voel!"
Alles het skielik baie stil geword. Dit het my herinner aan die stilte op 'n sneeu dag toe alles in wit bedek is. 'N Golwende vrede soos ek nog nooit gevoel het nie, het oor my gekom. 'N Gesig het in my gedagtes gekom, so skerp en duidelik soos enige beeld. Dit was die gesig van 'n witharige bebaarde ou man. Daar was donker strepe in sy hare en baard. Sy oë was duidelik en glinsterend. Sy teenwoordigheid was bemoedigend. Hy het geglimlag en gesê: "Ek is oupa."
Ek kon nie die speletjies wat my verbeelding met my gespeel het, glo nie. Ek wou glo dit was 'n soort teken dat dalk iets goeds gaan gebeur. Soos die dae verbygaan, het ek dit al hoe meer betwyfel. Die lewe het voortgegaan soos gewoonlik en ek was meer verward as ooit.
Hoofstuk twee: DIE WEG IS VOORBEREID
My ma se groeiende besorgdheid het haar uiteindelik gevra om in haar vriend, Prema, 'n ou vrou wat sy by die kruidenierswinkel ontmoet het, te vertrou. Sy het aan Prema gesê oor die wrywing tussen ons en oor my weiering om 'n berader te sien. Sy het haar vrese uitgespreek oor die doodloopbaan wat ek aan die gang was, en van die seer en toorn het ek probeer wegsteek. Die voortdurende bekommernis en fisiese stres wat veroorsaak word deur ons argumente was om haar nagte te hou.
Prema het voorgestel dat miskien wat ek regtig nodig gehad het, 'n geleentheid was om vir 'n rukkie van die stad af weg te kom, en dat dit moontlik sou wees om die tyd met die natuur te spandeer, sal my op 'n dieper manier leer ken. Sy het aan my ma gesê oor 'n afgeleë kajuit in die berge wat sy en haar man, Sage, vir soveel rede vir hulself gebou het.
Sage was oud, het sy gesê, en was op soek na iemand om te help met herstelwerk aan die kajuit. Hy het sy planne uitgestel om nuwe hekke in te stel en 'n skuur te bou omdat hy nie iemand kon vind wat beskikbaar was om te werk nie. Sy het aan my ma die moontlikheid gestel dat ek die res van die somer by Sage by die kajuit gaan spandeer. Dit sou my niks kos om daar te bly nie, het sy gesê, en ek kan selfs 'n bietjie geld maak.
My ma het vir haar gesê ek sal nooit met so 'n plan saamstem nie, en dit sal onmoontlik wees om my van my vriende te verras.
Dit was op 'n Vrydagaand en ek was in die sentrum met 'n groep ouens wat van 'n hele meisie se private skool afhang. Ek het nie besef dat een van die mal ouens in die groep 'n slot was en probeer om te breek in 'n winkel wat gesluit was vir die dag nie. 'N Alarm het uitgeloop en almal het gehardloop. Stom my - toe ek die alarm hoor, loop ek oor om te sien wat dit was.
Op daardie oomblik het 'n polisiemotor opgetrek en 'n polisieman het my reguit in die oë gekyk. Ek het geweet hulle sal dink ek het in die winkel gebreek. Ek het gedink ek het beter bestuur. Gelukkig kan ek vinnig hardloop as ek bang is. Met elke stap het ek egter die siek gevoel gehad wat ek gaan busted vir iets wat ek nie gedoen het nie.
Ek het dit al die pad huis toe gemaak, maar die polisie het die buurt patrolleer en ek het geweet hulle soek my. My ma was natuurlik verbaas om my so vroeg in die huis te sien en wou weet wat opgetree het. Ek kon my nie bring om haar te vertel wat gebeur het nie en het desperaat probeer om die onderwerp te verander. Ek het iets gemompel oor 'n rukkie uit die dorp. Wat 'n dom ding om te sê! Ek dink. Dit was onmoontlik. Ons kon nie enige reise bekostig nie, en bowendien, waar anders was daar om te gaan?
Ek het opgekyk en gesien dat my ma 'n groot glimlag op haar gesig gehad het. Dit was die eerste keer dat ek haar maande lank gelag het. Toe vertel sy my van Prema en hul gesprek vroeër die aand. Dit het geklink soos 'n geklike idee - met 'n ou ou uitkyk in die middel van nêrens. Maar ek het geweet ek het geen keuse nie. Om uit die dorp uit te kom, het geklink soos 'n goeie idee, so ek het ingestem om dit te probeer.
Hoofstuk Drie: AANKOMS
Die volgende oggend het Prema gestop met 'n kaart en aanwysings van hoe om die kajuit te kry, wat hulle Stillpoint genoem het. Ek was ongemaklik na 'n rustelose nag vol drome van polisie wat my agtervolg het. Ek het aanhou vertel dat ek niks gedoen het nie, maar hulle het my in elk geval agtervolg.
Ek het klere in 'n rugsak gegooi. Ek het in my ma se motor gegly met 'n hoed wat oor my oë neergesak het. Toe ons uiteindelik deur die stadsgrense heen gegaan het, het ek 'n geweldige gewigstoot van my skouers gevoel. Ek het 'n groot sug van verligting gejaag.
Na 'n paar uur ry, het my ma my aan die einde van 'n grondpad laat val. Daar was nie 'n huis, of selfs 'n ander persoon, oral in sig nie. Ek moes 'n kronkelpad loop om by Sage se kajuit te kom. Dit was 'n goeie gevoel om deur die bos te stap. Ek was alleen en vry. Geen polisie sal my ooit hier vind nie.
Dis laatmiddag toe ek die kajuit nader. Ek het 'n ou man op die voorste stoep gesien in 'n klapstoel. Soos ons oë ontmoet het, het ek gestop, dood in my spore. Ek het my kop in ongeloof geskud. Daar was geen ontkenning dat Sage die withartige ou man was wie se gesig ek gesien het toe ek vir God vir hulp uitgeroep het nie. Hy het selfs die swart strepe in sy grys hare en baard gehad. Ek het begin skud. Dit kan nie wees nie, het ek gedink. My gedagtes moet weer vir my truuks speel.
'Welkom, Dillon,' het hy gesê. "Ouma Prema het vir my gesê jy kan kom."
"Jy is oupa," het ek gesê.
'Ja, Dillon. Sommige mense noem my oupa.'
"Ek het 'n droom gehad en ek het gedink ek het 'n gesig gesien wat net soos jy lyk."
"Wel, dit is nie so toevallig nie," het hy gesê. "Ek het jou ook in 'n droom gesien, en nou is jy hier voor my oë."
Ek het gewonder of hy pret van my gemaak het.
"Wat moet ek jou bel?" Ek het gevra.
"Jy kan my bel wat jy wil."
'Hoe gaan dit as ek jou' Gramps 'noem?' "
'Dit sal goed wees, Dillon. As ek jou oupa is, dan sal dit jou my kleinseun maak.' Hy loop oor en steek sy hand op my skouer. 'Jy weet, Dillon,' het hy gesê, 'jy is 'n student van die lewe, net soos ek. Welkom by die Stillpoint-skoolhuis. Welkom in die klaskamer van die lewe.'
Hierdie hoofstukke word met toestemming uittreksel
uit 'n ontwaking uit die transe van die alledaagse lewe
deur Ed Rubenstein.
'N Ontwaking van die neigings van die alledaagse lewe - 'n reis na bemagtiging
Die boek is in 2018 vrygestel as:
Die geskenk van onvoorwaardelike liefde: die geestelike dimensie van die lewe vervul
deur Ed Rubenstein, Ph.D.
Hierdie boek is geskryf as 'n instrument om te verstaan ​​dat 'n oop hart die veiligste plek is, en die sleutel tot ons geluk en vervulling. Diep in ons harte weet ons dat dit tyd is om liefde toe te laat dat ons die beste van die beste gee, sodat ons kan wakker word om te wees wie ons werklik is. Dit is bedoel om 'n natuurlike proses te wees, sodat ons die geestelike dimensie van die lewe kan vervul en kan leef hoe ons ontwerp is om te wees. Ten einde belangrike lewenslesse wat in die boek ondersoek word, te integreer, is vyftig vrae oor selfrefleksie ingesluit en kan dit individueel geniet word, in boekklubs, of as deel van 'n groep wat ontwerp is om welstand en geestelike vervulling te bevorder.
Info / Bestel die nooit-uitgawe van die boek.
Op die hoërskool het Ed Rubenstein deur sy voorligtingsraadgewer gesê: "U is nie universiteitsmateriaal nie. Moenie moeite doen om aansoek te doen nie." Ed het verkies om nie eienaarskap van die etiket te neem nie en Dr. Ed Rubenstein is vandag 'n praktiserende sielkundige met 'n Ph.D. in Voorligtingsielkunde van die Florida State University. Hy het ook meestersgrade in Geestelike Studies en Rehabilitasieberading. Ed het bykans drie jaar in die afgeleë Himalaja-streke van Nepal en Noord-Indië gewoon. Hy leer al meer as 20 jaar persoonlike en geestelike groeistrategieë. Hy het saam met mense van alle lewensterreine in universiteite, hospitale en gemeenskappe gewerk, wat diep geraak is deur die onderrig wat hy verteenwoordig. Hy is medestigter van die Heart Based Institute. Vind meer uit by https://heartbased.org/
Video / aanbieding met Ed Rubenstein, Ph.D .: Waarom ons geestelike hart die sleutel is
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Klaskamer van die lewe: van verwarring tot die Stillpoint Schoolhouse