Die THTR-nuusbriewe van 2007
THTR-nuusbrief nr. 111, Maart 2007
Ons weerstand word meer konkreet
Die betoging van 400 mense op 3 Februarie 2007 in Münster was nie net gerig teen die uitbreidingsplanne in die Ahaus brandstofelement tussentydse bergingsfasiliteit, die uraanverrykingsaanleg (UAA) in Gronau en die uraanvervoer daarheen nie, maar het ook uitdruklik die protes ingesluit. teen die renaissance van die hoë-temperatuur reaktor lyn. Op 17 Januarie het Horst Blume, op uitnodiging van die SALZ-onderwysgemeenskap en die WASG / PDS Dortmund, 'n lesing gegee oor die spesiale rol wat Noordryn-Wesfale en die oostelike Ruhr-gebied speel in die wêreldwye hervestiging van die HTR-bankrotskap tegnologie. Die burgerinisiatiefbeweging teen kernkragsentrales is onpartydig, maar as partye inligting van ons wil hê of selfs saam met ons werk, dan is dit 'n goeie ding.
Uhde in fokus
In Dortmund is die Uhde-maatskappy en Essener-hoëdrukpypleidingkonstruksie (EHR) saam met hul Dortmund-tak betrokke by die konstruksie van die Pebble Bed Modular Reactor (PBMR) in Suid-Afrika. Verstaanbaar was daar aanvanklik 'n sekere behoefte aan bespreking in Dortmund. Die besef dat om geld te maak deur 'n doodstegnologie te bou bloot immoreel is, moet deur verskeie stadiums in die brein van vakbondlede gaan voordat die sent (hopelik) val.
Die kritiese stemme oor Uhde se kernkragverbintenis neem toe. Op 19 Januarie 1 het die sambreelvereniging van kritieke aandeelhouers in sy toespraak by die ThyssenKrupp-aandeelhouersvergadering, insluitend Uhde, die beplande THTR-gebou in Suid-Afrika breedvoerig aan sowat 2007 2.000 aandeelhouers uitgewys: "Nie minder nie as die Nobelprys vir Vredespryswenner. en aartsbiskop Desmond Tutu het gesê: "Ons het nie kernkrag nodig nie. Die wêreld het nie kernkrag nodig nie. Om stralingsdood na die huidige en toekomstige geslagte te bring is onvergeeflik." Earthlife Africa is een organisasie in die projek se indrukwekkende lang lys van nasionale teenstanders. Jy skryf: "ESKOM, die Suid-Afrikaanse energiemaatskappy, is nie 'n betroubare vennoot nie. Aan die begin van 2002 is die Kaapstreek deur ernstige kragonderbrekings geteister en het net-net 'n groot reaktorongeluk by die Koeberg-kernkragsentrale naby Kaapstad vrygespring. Een van die oorsake was glo 'n bout wat 'n turbine beskadig het. Onvoldoende instandhoudingswerk in die kernkragsentrale het ook tot die probleem bygedra. Weens die mislukkings is daar altyd 'n dispuut tussen ESKOM en die nasionale atoomowerheid - NNR, wat ESKOM beskuldig van nalatigheid met die hantering van die stelsel. (...)."
Dit is ook interessant in hierdie konteks dat die transaksie deur Uhde se moedermaatskappy ThyssenKrupp om militêre elektronika vir militêre fregatte aan Suid-Afrika te verskaf – insluitend die verpligte korrupsiebewerings wat die staatsaanklaer van Düsseldorf ondersoek – in die toespraak bespreek is. Hierdie "skoon" korporasie het dus verskeie dodelike ysters in die vuur.
Dit was vir ons as 'n THTR-burgersinisiatief baie verblydend dat verskeie groepe bereid was om Uhde as die beginpunt vir die motorparade na die betoging in Münster te gebruik en sodoende ons werk in die praktyk te ondersteun. Voor Uhde en by die twee tussentydse saamtrekke in Lünen en Lüdinghausen het die verskillende sprekers die probleem van HTR-tegnologie verskeie kere aangespreek en 'n herdruk van die THTR-omsendbrief oor Uhde is aan belangstellendes versprei. Terwyl ons voor die ingangsdeur voor Uhde gestaan ​​het, het 'n Uhde-woordvoerder die verfilmende WDR opdrag gegee om die maatskappyperseel te verlaat en op 'n afstand op die sypaadjie met hul werk te gaan. Ons hoop natuurlik dat Uhde sal voortgaan om baie onvriendelik teenoor mediaverteenwoordigers te wees ... Ongelukkig het die Dortmund Groenes nie aan die betoging in Dortmund deelgeneem nie, hoewel die kantoor, byna alle verkose amptenare, distrikte en werkgroepe genooi is in dosyn e-posse betyds. Hier sal ons in die toekoms bietjie meer energiek moet "klop". Die mediareaksie in die verskillende stede, insluitend verskeie televisieberigte in die plaaslike tyd Dortmund en Münster, was baie bemoedigend. Dit is ook verblydend dat meer as 40 mense aan die intermediêre saamtrek in Lünen deelgeneem het en hul bereidwilligheid getoon het om aan verdere aktiwiteite deel te neem.
EHR het 'n invloed
Die ander kant is ook nie ledig nie. Die EHR probeer politiek op 'n doelgerigte en direkte wyse beïnvloed om meer sake te doen met die bou van kernaanlegte. Hempelmann, die woordvoerder van die SPD-parlementêre groep oor energiebeleid, het byvoorbeeld verlede jaar die EHR besoek vir 'n inligtingspraatjie waaroor die werknemerstydskrif NEWS 2/2006 berig het. Hy "... was beïndruk deur die tegnologiese bevoegdheid en die gesofistikeerde produksiefasiliteite van die EHR. (...) Die politieke besluit in Duitsland om kernkragsentrale tegnologie uit te faseer is skadelik vir maatskappye en onverstaanbaar uit 'n tegnologiese oogpunt. Die praktiese een Huishoudelike gebruik en uitvoergeleenthede in die wêreldenergiemark is direk verwant en deurslaggewend vir die toekoms.(...) Mnr Hempelmann neem die argumente saam na Berlyn, waar dit hopelik sal bydra tot 'n verandering in energiebeleid in Duitsland." - Dankie vir die openhartige woorde oor hoe energiebeleidsbesluite hier in die FRG geneem word. En ons weet nou dat, wanneer die geleentheid hom voordoen, ons ook iets nadruklik vir meneer Hempelmann te sê het. Ons het dus 'n stap verder gekom in ons weerstand in Dortmund en die oostelike Ruhr-gebied. Hier, waar die kernkragbedryf tot dusver grootliks ongemerk die individuele dele vir doodstegnologie vervaardig en uitwerk, moet ons begin, aanpak en die publiek mobiliseer. Die fabriekshekke is nie meer 'n stil hinterland vir die kernindustrie nie!
Vervoer van radioaktiewe materiale deur Hamm
'n Belangrike rede vir die betoging op 3 Februarie was die talle gevaarlike uraanvervoer na Gronau. Verlede jaar was lede van ons burgerinisiatief, toegerus met stewels, flitse en kameras, dikwels snags uit en rond om die veiligheidsmaatreëls in Hamm naby die treinstasie te inspekteer. Maar daar was nie so iets nie! Aangesien die burgemeester se kantoor 'n halfdosyn pogings om te kontak en te praat opgesluk het, wys ons nou dat ons verskillende dinge kan doen. Nou word die administrasie toegelaat om deur 'n gedetailleerde katalogus van drie bladsye te werk wat ons aan die klagtekomitee voorgelê het. Dit is reeds in die Westfälischer Anzeiger, die Sondagkoerant en in Radio Lippewelle berig. Ons het die reg om by die komende komiteevergadering te praat en ons sal natuurlik kommentaar lewer op die administrasie se reaksie en, indien nodig, verdere vrae vra. Hier druk ons ​​slegs die "Voorwoord", die hele vraelys kan op ons webwerf gevind word:
"Treine met die hoogs gevaarlike uraanheksafluoried (UF-2001) op pad na die Gronau-uraanverrykingsaanleg (UAA) ry al sedert minstens 6 deur die stad Hamm. Moezelvallei) en ry via Trier, Koblenz deur die Rynland. en Ruhr-gebied om saans 'n blaaskans in Hamm te neem.
Lede van die Hamm e. V. het gevind dat so 'n trein elke 2 tot 3 weke etlike ure op die stasieperseel deurbring en verskuif kan word. Sommige waens is met seil bedek, sommige is nie. Daar is net piepklein waarskuwingsbordjies met radioaktiwiteitstekens op die onderstel. Benewens die waens met radioaktiewe inhoud, is ander waargeneem wat moontlik met chemikalieë gelaai is. Met groot kommer het ons verskeie kere opgemerk dat daar selfs snags geen wag of polisieteenwoordigheid in die omgewing van die uraanvlot was nie. In die onmiddellike omgewing van hierdie kernvrag het passasierstreine met talle mense egter die spore verbygesteek.
Volgens inligting van die Westfälische Rundschau op 13 Desember 12 bereik 2006 waens per jaar die Gronau-uraanverrykingsaanleg (waarvan een derde deur die energieverskaffers RWE Energie en E.ON Kernkraft via die Uranit-maatskappy besit word). Dit geld egter net vir die huidige hoeveelheid 260 1800 t uraanskeidingswerk. Ná die goedkeuring wat in 2005 vir die uitbreiding van die kernaanleg na 4500 t se uraanskeidingswerk verleen is, sal die hoeveelheid uraanheksafluoried wat vervoer moet word ook baie gou vermeerder en die risikopotensiaal sal weer dramaties toeneem.
Wanneer UF-6 uit die tenks op die waens ontsnap, reageer dit met die vog in die lug om die hoogs giftige fluoorsuur te vorm. Hierdie fluoorsuur is meer aggressief as swael, salpetersuur of soutsuur en is selfs in klein hoeveelhede dodelik. Dit kan deur die lugweë en vel geabsorbeer word. As gevolg van sy gasvormige toestand, versprei hierdie stof vinnig in die omgewing."
THTR Hamm: Verandering van wag
Dit moet goedkoop, goedkoop, goedkoop wees vir RWE om sy wins te verhoog. Ons praat oor die bewaking van die bankrotskapreaktor THTR. Tot dusver was die 18 sekuriteitswagte in diens van die maatskappy Wach- und Kontrolldienst Nord (Wako), wat volgens die "Westfälischer Anzeiger" van 21 Desember 12 "betroubaar en regverdig is in die hantering van werknemers". Uiteraard het hierdie maatskappy te duur vir RWE geword en sedert die begin van 2006 sal die "nywerheidsreus Dussmann hierdie diens oorneem". Ver.di-distriksbestuurder, Ralf Bohlen, het aan die WA gesê: "Die situasie is tans baie moeilik. Ek is bekommerd oor my kollegas en die monitering van die stelsels." Die nuwe THTR-wagte, van wie sommige die oues sal wees, sal waarskynlik nie meer hul huidige industrie-ongewone "topsalaris" van 2007 euro per uur kry nie, maar moet met minder tevrede wees. En almal weet watter soort gevolge dit sal hê: minder lone beteken minder gehalte, beteken swakker bewaking van die kernruïnes. RWE probeer self op sekuriteit bespaar. Teen meer as 12 miljoen euro is die ontmanteling van die THTR duur genoeg. En oor net twee jaar sal die koste van die oorname van die ontmantelde operasie heronderhandel word. Natuurlik word die belastingbetaler toegelaat om die grootste deel te betaal. Om koste laag te hou, is daar net een ding oor om te doen: spaar, spaar, spaar. Wat van sekuriteit oor 5 of 20 jaar, as dit voortduur?
URENCO-hek in NRW!
URENCO, met sy liggings in Gronau, Almelo en Capenhurst, het nou in die publieke oog gekom, nie net omdat dit die kernbrandstof vir baie dosyn kernkragsentrales in Europa vervaardig, kernafval na Rusland verskuif of omdat dit die bestemming is vir tallose spoorweë nie. vervoer met die hoogs gevaarlike uraanheksafluoried (U -6) is. URENCO het die afgelope paar dekades 'n ernstige bedreiging vir wêreldvrede ingehou en is deels verantwoordelik vir die feit dat ons vandag op die drumpel staan ​​van die gebruik van atoombomme deur terroriste en diktatoriale state. Terwyl URENCO hierdie verantwoordelikheid op 'n breë vlak in Nederland aanspreek, begin die publieke persepsie van hierdie feit nou eers in die Bondsrepubliek Duitsland. Die nuwe aandag is hoofsaaklik te danke aan die joernalis Egmont R. Koch, wat met sy boek "Atomwaffen für Al Quaida" en verskeie televisieprogramme die aandag gevestig het op die hulp van gewetenlose Europese maatskappye in die geheime bou van die atoombom. Die fokus is op die uraanverrykingsaanlegte van URENCO en die Pakistanse wetenskaplike Abdul Quadeer Khan, wat sedert die vroeë 70's sonder enige groot probleme kennis van die bou van atoombomme hier kon opdoen, die bouplanne steel en dié vir die vervaardiging van die ontelbare individuele dele wat opkomende maatskappye opspoor. Baie het van Duitsland en Switserland gekom. Nadat Khan sy eie uraanverrykingsaanleg aan sy tuisland Pakistan verskaf het, het hy Libië, Iran en Noord-Korea van sy "kern-supermark" voorsien om self geld te verdien.
So het die globale bedreiging begin met URENCO. Koch skryf: "Daar, in die herfs van 1974, is begin werk aan die twee moderne tipes sentrifuge, die G1 en G2, wat deur Nazi-wetenskaplikes uitgevind is vir Hitler se uiteindelike kernwapen en wat die Sowjets na die oorlog ontwikkel het met behulp van dieselfde Nazi-wetenskaplikes Jaar, minder as ses maande na sy verlowing as 'n Pakistanse agent, is Abdul Quadeer Khan gevra om die Duitstalige dokumente van die G1 en G2 in Nederlands te vertaal.(...) In hierdie tyd het Khan twee vertaal. dele van 'n twaalfdelige Duitse verslag, wat as 'geheim' geklassifiseer is, is deur die kommissie uitgevind.Wat baie swaarder geweeg het: Die vriendelike, gewilde Pakistani is deur die URENCO-kollegas as 'een van hul eie' gesien, het hy gegaan saam met hulle na die kantien langsaan vir 'n koffiepouse, baie spesifieke vrae gevra sodat hy moontlik 'al die tegnologie van die Duitse sentrifuge' kon uitspieer, soos later ondersoek is verslag sal geroep word." (Bl. 64) - En dit in die "breinboks", waarin elke tegnikus daar 'n maandlange veiligheidstoets geslaag het - ten minste normaalweg.
Na slegs twee jaar van intensiewe samewerking met talle produksiemaatskappye, kon Khan begin om die plofbare materiaal oor te dra: "Aan die einde van April 1977 het die eerste deel van die karavaan op die moeisame reis na Pakistan vertrek. Migule (van die Kompanjie). CES Kalthof, 'n kontraktuele vennoot van Khan; HB) het die stelseltegnologie by 62 subverskaffers in Europa gekoop, van die kleinste skroef tot buise van Mannesmann en kabels van Siemens. Alles is behoorlik uitgeklaar en selfs by die owerhede geregistreer ingevolge die riglyne vir buitelandse handelstatistieke, egter Verkeerd verklaar - as 'n fluoorfabriek vir tandepastaproduksie." (Bl. 150) Om te sien wie in Noordryn-Wesfale behalwe URENCO Gronau nog betrokke was by die bou van 'n atoombom vir terreurdoeleindes en diktature, het ek 'n paar NRW-liggings uit Koch se boek as 'n voorbeeldige voorbeeld uitgesoek. Die bladsynommers is tussen hakies:
Die uitvoer van "swaarwater" moes by die kerntoesighoudende owerheid (IAEA) in Wene aangemeld word as dit meer as 'n ton was. Die gesogte stof is dikwels verby die kontroles net onder hierdie perk verhandel. "Een van hierdie twyfelagtige maatskappye was die Düsseldorfse 'Rohstoff-Import GmbH' van die voormalige Nazi Alfred Hempel, en Munir Khan het hom in sy nood gewend" (p. 61). En het die Vereniging vir Kernnavorsing in Karlsruhe gevra of hulle sonder iets kan klaarkom. Die Federale Ministerie van Navorsing en Tegnologie (BMFT), Euratom en die Amerikaanse Atomc Energy het reeds die ooreenkoms goedgekeur. Op die laaste oomblik het daar egter niks meer van gekom nie weens buitelandse beleidsgebeure. Sedert Indië sy eerste kernwapen op 18 Mei 5 ontplof het, was hierdie afleweringsroete na Pakistan gesluit. Ander pogings was egter meer suksesvol.
Die maatskappy Leybold-Heraeus AG van Keulen en Hanau is geteiken deur staatsaanklaers en CIA-ontleders wat al vir dekades wêreldwye verspreidingsaktiwiteite waarneem weens 'n wye reeks omstrede aflewerings van kernkomponente. "... Leybold-Heraeus AG het 'n spesiale oond aan Pyongyang gelewer wat geskik is vir die vervaardiging van uraansentrifuges. Leybold-Heraeus was destyds miskien die belangrikste kontakpunt vir Abdul Quadeer Khan in die Federale Republiek van Duitsland. En 'n later berig het gesê: Tegnikus von Leybold-Heraeus was betrokke by die oordrag van toerusting en inligting na Pyongyang, en een of selfs twee LH-werknemers kon in 1989 en 1990 geïdentifiseer word "(p. 238). Dié maatskappy, wat een van URENCO se belangrikste verskaffers was, maak tans naam vir homself in 'n huidige proses. Jou bestuurder Gotthard Lerch (4), wat ook uitstekende verbintenisse met Suid-Afrikaanse kernmaatskappye gehad het, is uit Switserland aan Duitse howe uitgelewer en moet verantwoording doen vir onwettige kernsmokkelary na Libië. Die proses is nog aan die gang. In Khan se geval het die aflewering "soldeeroonde, sweismasjiene, pompe, kleppe en 'n gasskoonmaakstelsel" ingesluit (bl. 83). Ons het reeds meer oor hierdie kompleks van onderwerpe in THTR-omsendbrief nrs 95, 99 en 104 geskryf.
Die Jülich-maatskappy Uranit, verbonde aan die URENCO-groep via 'n beheermaatskappy, is nou 'n filiaal van RWE Power AG en E.ON Kernkraft GmbH. In 1984 het 'n spioenasieverhoor in Nederland plaasgevind waarin Khan in absentia tot vier jaar gevangenisstraf gevonnis is vir die diefstal van hoogs geheime konstruksieplanne wat deur uraniet opgestel is. Die agtergrond: "Toe die Uranit-kundiges weke later die tekeninge vir ontleding ontvang het, het die meeste dinge vir hulle bekend gelyk: Die 'basiese struktuur' van die uraanfabriek wat in die dokumente beskryf word, stem ooreen met dié van die moderne URENCO-aanlegte in Almelo en Gronau '." (Bl. 160). "Maar die vonnis, vier jaar gevangenisstraf, sou een en 'n half jaar later weer deur die appèlowerheid ingevorder word – om formele redes, omdat die beskuldigde nie die klag betyds uitgedien is nie" (p. 134). En oor die gedrag van Uranit het Koch geskryf: "Dit was waarskynlik in die belang van die Duitse URENCO-vennoot om die saak aan die slaap te laat raak. 'n Gesteelde 'interpretasieblad vir 'n gemengde outoklaaf' was buite verhouding tot die moontlike skade aan die beeld wat veroorsaak is. deur aan te meld, sou 'n verband met die Pakistanse kernprogram "(p. 136).
'n Klein maatskappy van Coesfeld, nie deur Koch genoem nie, "wat een van die verskaffers vir die URENCO uraanfabriek was" (p. 130), het bygedra tot die onthulling van die spioenasiesaak hierbo beskryf. Die konstruksietekeninge wat 'n Switserse maatskappy (Metallwerke Buchs, MWB) in Coesfeld vir 'n aanbod voorgelê het, het feitlik presies ooreengestem met dié "wat deur die Coesfelders aan Gronau afgelewer is" (p. 130).
Khan het onder meer die komponente vir Libië se kernwapens by Dortmund bekom. Naamlik van Tridelta Dortmund GmbH, wat ontstaan ​​het uit die maatskappy Thyssen Magnettechnik (Dortmund-Aplerbeck). Dit was dus deel van 'n netwerk van maatskappye waaraan Uhde ook behoort, wat tans die kernbrandstofelementfabriek vir HTR in Suid-Afrika vervaardig.
Tridelta het die gesogte ringmagnete vervaardig, wat saam met motors en omskakelaars ("wat nodig is om die rotors na hul uiters hoë rotasiespoed te bring", p. 244), wat uiteindelik in Istanbul (!) aanmekaar gesit is, "En toe na Dubai verskeep is. , daar herverpak en na Libië verskeep "(p. 244). Slegs deur die laat vaar van Libiese kernambisies in onlangse jare en die gepaardgaande daaropvolgende bekendmaking van vorige aktiwiteite, het hierdie betrokkenheid van Wesfaalse maatskappye by kernbomkonstruksie aan die lig gekom.
"Die Pakistanse militêre heerser Zia ul-Haq het sy neef Abdul Waheed as die nuwe ambassadeur na Bonn met seldsame vermetelheid gestuur, sodat hy sou sorg vir die organisasie van voorrade vir P2, die tweede Pakistanse verrykingsfasiliteit in Kahuta" (bl. 153). Dit was hier waar die vergaderings met sleutelbaasbreine van die Khan-kernnetwerk plaasgevind het, waarvan sommige in die geheim deur die Amerikaanse geheime diens verfilm is. Van die finansiële transaksies wat hiervoor benodig word, is deur Commerzbank in Bonn verwerk.
Dit sou heeltemal onrealisties wees om te aanvaar dat Al-Kaïda of state soos Pakistan in staat sou wees om onafhanklik 'n kernwapen te bou en dit suksesvol te gebruik. Egmont R. Koch het in sy boek gewys dat Duitse maatskappye – veral dié van Noordryn-Wesfale – aansienlik betrokke was by die ontwikkeling en konstruksie van hierdie onmenslike wapens. En dat die waarheid oor die vreedsame gebruik van atoomenergie 'n verregaande leuen is. En bowenal: Sonder die Duits-Nederlandse uraanverrykingsaanlegte van URENCO kon hierdie rampspoedige ontwikkeling nie sy gang gegaan het nie. - Iets soortgelyks kan enige tyd in die toekoms weer gebeur. Dit is een van die redes waarom die UAA Gronau gesluit moet word!