Deur Dana Snyman 02 Januarie 2021 00:04
Dis 'n nuwe jaar, al voel niks nuut nie. 'n Mens is onseker van soveel dinge.
Wanneer gaan die Covid-19-virus nie meer daar wees nie? Hoeveel sterftes gaan daar nóg wees? Wat gaan ek doen as ek skielik 'n droë hoesie het, en 'n hoofpyn, en swaar begin asemhaal? Gaan daar vir my 'n bed in die hospitaal wees?
Hoe gaan die WP-rugby-unie ooit al sy skuld betaal kry? Hoe moet dit voel om Markus Jooste te wees? Of Ace Magashule? Of is hulle maar soos alle gieriges?
Hoekom het ek op die oomblik meer vrae as antwoorde oor sekere belangrike sake? Nie dat daar 'n tekort aan mense is wat jou met hul antwoorde teister nie. Soos daardie pastoor van Kimberley wat op 'n droewige begrafnis waarop ek was – die vrou het haar eie lewe geneem – aan die einde van sy liefdelose preek gesê het as enigeen sy of haar hart vir die Here wil gee kan dié een gerus opstaan. Hy het nogal teleurgesteld gelyk toe niemand opstaan nie.
Dit is of daar al hoe minder respek is vir die individu, en gebrokenheid in hierdie gebroke land en wêreld. Word jy met ander se onsekerheid en swakheid gekonfronteer, só voel dit, word van jou verwag om Trumpagtig te sê: "You're fired!"