Nuwe studie toon 99.999% sekerheid wat mense veroorsaak wêreldwye opwarming - Klimaatsimpaknuus
Philip Kokic, CSIRO; Mark Howden, CSIRO, en Steven Crimp, CSIRO
Daar is minder as 1 kans in 100,000 dat globale gemiddelde temperatuur oor die afgelope 60 jaar so hoog sou gewees het sonder menslike kweekhuisgasvrystellings, toon ons nuwe navorsing.
Gepubliseer in die tydskrif Klimaatrisikobestuur Vandag is ons navorsing die eerste om die waarskynlikheid van historiese veranderinge in globale temperature te kwantifiseer en ondersoek die skakels na kweekhuisgasvrystellings met behulp van streng statistiese tegnieke.
Ons nuwe CSIRO-werk bied 'n objektiewe assessering wat globale temperatuurstygings aan menslike aktiwiteit verbind, wat dui op 'n waarskynlikheid van meer as 99.999%.
Ons werk brei bestaande benaderings uit wat internasionaal onderneem word om klimaatsverandering op te spoor en dit aan menslike of natuurlike oorsake toe te skryf. Die 2013 Interregeringspaneel oor Klimaatverandering Vyfde Assesseringsverslag verskaf 'n kundige konsensus dat:
Dit is uiters waarskynlik [gedefinieer as 95-100% sekerheid] dat meer as die helfte van die waargenome toename in die globale gemiddelde oppervlaktetemperatuur van 1951 tot 2010 veroorsaak is deur die menslike verhoging in kweekhuisgaskonsentrasies en ander antropogene kragopwekkings saam .
Regterlike Gubernatoriale Kandidaat het Oorlog op Wetenskap gevoer
Fossiele brandstowwe om wêreld energie gebruik deur 2040 te oorheers
Dekades van buitengewone temperature
Julie 2014 was die opeenvolgende maand van 353, waarin die gemiddelde oppervlaktemperatuur van die globale land en die oseaan die maandelikse gemiddelde van die 20-eeu oorskry het. Die laaste keer dat die globale gemiddelde oppervlaktemperatuur onder die 20-eeuse maandelikse gemiddelde was, was in Februarie 1985, soos gerapporteer deur die US-gebaseerde Nasionale Klimaat Data Center.
Dit beteken dat iemand wat na Februarie 1985 gebore is, nie 'n enkele maand geleef het waar die globale temperatuur onder die langtermyn-gemiddelde vir daardie maand was nie.
Ons het 'n statistiese model ontwikkel wat verwant is aan globale temperatuur na verskeie bekende drywers van temperatuurvariasie, insluitend El Niño, sonstraling, vulkaniese aërosols en kweekhuisgaskonsentrasies. Ons het dit getoets om seker te maak dat dit op die historiese rekord gewerk het en dit weer met en sonder die menslike invloed van kweekhuisgasvrystellings herhaal.
Ons analise het getoon dat die waarskynlikheid om dieselfde lopie van warmer as gemiddelde maande sonder die menslike invloed te kry, minder as 1-kans in 100,000 was.
Ons gebruik nie fisiese modelle van die Aarde se klimaat nie, maar waarnemingsdata en streng statistiese analise, wat die voordeel het dat dit onafhanklike validering van die resultate bied.
Opsporing en meting van menslike invloede
Ons navorsingspan het ook die moontlikheid ondersoek van relatief kort periodes van dalende globale temperatuur. Ons het gevind dat eerder as om 'n aanduiding te wees dat aardverwarming nie plaasvind nie, het die waargenome aantal verkoelingstye in die afgelope 60 jaar sterk die geval vir menslike invloed versterk.
Ons het periodes van dalende temperatuur geïdentifiseer deur 'n bewegende 10-jaar venster (1950 tot 1959, 1951 tot 1960, 1952 tot 1961, ens.) Deur die hele 60-jaarrekord te gebruik. Ons het 11 so kort tydperke geïdentifiseer waar globale temperature afgeneem het.
Ons ontleding het getoon dat by gebrek aan mensverwante kweekhuisgasvrystellings meer as twee keer soveel tydperke van korttermynverkoeling was as in die waargenome data.
Daar was minder as 1 kans in 100,000 om 11 waar te neem of minder sulke gebeurtenisse sonder die uitwerking van menslike kweekhuisgasvrystellings.
Hoekom is hierdie navorsing belangrik? Vir 'n begin kan dit help om sommige algemene misverstande te red, aangesien daar geen verband is tussen menslike aktiwiteite en die waargenome, langtermyn-tendens van toenemende globale temperature nie.
Ons analise - sowel as die werk van baie ander - wys buite redelike twyfel dat mense bydra tot beduidende veranderinge in ons klimaat.
Goeie risikobestuur gaan oor die identifisering van die mees waarskynlike oorsake van 'n probleem, en dan optree om die risiko's te verminder. Sommige van die geprojekteerde impakte van klimaatsverandering kan vermy, verminder of vertraag word deur effektiewe vermindering in globale netto kweekhuisgasvrystellings en deur effektiewe aanpassing aan die veranderende klimaat.
Om die probleem te ignoreer, is nie meer 'n opsie nie. As ons dink aan aksie om te reageer op klimaatsverandering of niks doen nie, met 'n waarskynlikheid wat 99.999% oorskry, is die verwarming wat ons sien is mens-geïnduseerde, moet ons beslis nie die kans vat om niks te doen nie.
Die skrywers werk nie vir, raadpleeg eie aandele in of ontvang befondsing van enige maatskappy of organisasie wat voordeel sou trek uit hierdie artikel nie. Hulle het ook geen relevante affiliasies nie.
Dr Philip Kokic werk saam met ander CSIRO-wetenskaplikes oor 'n reeks projekte in klimaatwetenskap en aanpassing aan klimaatrisiko.
Dr Mark Howden lei 'n span navorsers wat saamwerk met gemeenskaps-, regerings- en nywerheidsbelanghebbendes om landbou, vissery, bosbou, ander primêre nywerhede en mynbou in staat te stel om voor te berei vir en aan te pas by die gevolge van klimaatsverandering en voortdurende klimaatveranderlikheid.
Steven Crimp lei 'n multi-dissiplinêre span ondersoek en evalueer opsies om die veerkragtigheid van Australiese teelstelsels te verhoog tot klimaatsveranderlikheid en -verandering.