Etzebeth al hoe meer in skeidsregters se visierEben Etzebeth – in die skeidsregters se visier (Foto Sanzaarrugby) Rugby is nie ŉ spel vir sissies nie, maar daar is ŉ baie fyn lyn tussen beheerde aggressie en vuilspel. Dis hoekom die vurige Eben Etzebeth nie daardie lyn moet oorskry nie. Elke span het ŉ vuurstoker nodig, maar dan hoef dit nie in elke wedstryd oor te borrel nie. Dink maar terug aan Johan Ackermann, Mark Andrews en Brad Thorn. Hulle was hard, kliphard, maar hulle was nie die hele tyd in die skeidsregter se visier nie. Saterdag in die Superwedstryd teen die Lions op Nuweland was Etzebeth weer in die middel van ŉ relletjie. Ek weet nie wat daartoe aanleiding gegee het nie en ek weet ook nie wat daar gesê is nie, maar daar was net een wenner: die Lions se Ruan Ackermann. Die jong Ackermann het nie teruggestaan toe Etzebeth aan hom geruk en pluk het en voor die bors gestamp het nie. Hoe harder Etzebeth probeer het om Ackermann te ontsenu, hoe nader het hy aan Etzebeth beweeg, naderhand letterlik kop teen kop met sy spanmaats broederlik om hom. Met ŉ daaropvolgende skrum, toe die Lions die Stormers verfrommel het, moes Etzebeth-hulle ná ŉ strafskop stert tussen die bene na die Stormers se doellyn terugval. Die slag was net daar geslaan en dit was een van die beslissende oomblikke wat die skaal na die Lions se kant toe geswaai het. Die probleem is dat Etzebeth, wat ŉ baie talentvolle speler en die waardevolste rat in die Bok-masjien is, reeds ŉ reputasie opgebou het as ŉ speler wat onnodig skoor soek. Dink maar terug aan hoe Bakkies Botha in sy speeldae in sy spoor moes trap, hoe skeidsregters (en hul assistente) hom met arendsoë dopgehou het. Wanneer die Franse in Junie in ŉ reeks van drie toetse teen die Bokke speel, gaan hulle Etzebeth beslis uitlok … en dan is dit in die skeidsregter se hande.