Die storie van die vreemde vrou | Kerkbode
18 Oktober 2019 Jeanette de Klerk-LuttigNuwe stemme, Rubrieke
Een dag nie lank gelede nie, het ’n man en sy vrou vir ’n week in ’n baie mooi plattelandse dorp tussen wingerde en vrugtebome, gaan vakansie hou. Omdat hulle albei in klein dorpies grootgeword het, het hulle sterk terugverlang na die platteland en graag daar gaan kuier. Hulle het die Sondagoggend die kerkdiens in die pragtige ou kerk in die Hoofstraat bygewoon en tuis gevoel in die atmosfeer van ’n ou dorpskerk. Tydens die afkondigings het die dominee mense vriendelik uitgenooi na die kunsloop wat die volgende oggend sou plaasvind. ’n Groep mense wat in kuns belangstel gaan saam deur die dorp stap en by die verskillende kunstenaars aandoen om hulle te ontmoet en na hul werk te kyk. Omdat die vrou in kuns belangstel en graag die kunstenaars van die dorp wou leer ken, het sy besluit om dit saam met die ander dorpenaars te doen. Die Maandagoggend was sy opgewonde, betyds en reg vir die kunsloop.
’n Groep vroue, min of meer haar ouderdom, was ook reg vir die uitstappie en die vrou het met binnepret opgemerk dat sy, sonder enige voorkennis, byna net soos hulle aangetrek was in ŉ blou denim, swart baadjie en ŉ blou serp. Die organiseerder van die groep vroue was opvallend vies om die vreemde vrou te sien, en het voor almal die predikant sterk aangespreek omdat hy “ander mense” op die uitstappie saamgenooi het. Die vreemde vrou was uit die veld geslaan, maar net te nuuskierig om om te draai en het besluit om haar nie deur die koue ontvangs te laat afskrik nie en tog saam te stap. Sy het haar ongemak met die koue reaksie op haar daarwees met ’n glimlag weggesteek en by die groep ingeval.
Die eerste stop was by die gesellige huis van ’n vrolike kunstenares, wie se gees net so groot en kleurvol soos haar huis is. Sy het die vreemde vrou dadelik laat tuis voel in haar interessante, kleurvolle huis oorlopens toe vol van haar kunswerke. Die vreemde vrou het die kunstenares se oorvloedmentaliteit aangevoel en weer moed geskep omdat die vrou haar kennis, tyd en talente graag, gratis en sonder voorbehoud met ander deel. Die groep het nog ŉ paar kunstenaars besoek en toe verder gestap tot by ’n kunswinkel waar hulle die oggend sou afsluit met tee en koek. Hier het twee van die dames van die groep die predikant openlik voor almal betig omdat hy ’n vreemdeling tussen hulle toegelaat het. Die groep vroue was byna soos ’n bende wat geen indringers duld nie. Die vreemde vrou het toe met die verbouereede predikant gaan gesels en vir hom gesê dat dit vir haar lyk asof sy ouer, vroulike gemeentelede hom Sondag nie mooi gehoor het nie of nie werklik geluister na wat hy gesê het nie. Na ’n kort lesing oor verskillende kunsvorme het die vreemde vrou besluit om vinnig te gaan, voordat die dames begin teedrink en koek eet, want haar glimlag het begin dun word.
Sy het by haar man aangesluit waar hy in ’n koffiewinkel gesit het en die vreemde ervaring van uitsluiting met hom gedeel. En terwyl sy praat het die ironie van die situasie regop voor haar kom staan. Sy is nie alleen van dieselfde geslag, ras en ouderdom as die ander vroue nie, maar hulle praat ook dieselfde taal en deel dieselfde belangstellings. Die vorige oggend het die meeste van die vroue saam met haar in die kerk gesit en na dieselfde diens geluister oor genade en naasteliefde en omgee. Die vrou wou probeer sin maak van die vreemde oggend deur daaroor te praat en het met haar man gesels oor haar belewing van die skaarsheidsmentaliteit van die groep vroue, wat opgetree het asof daar van al die goeie dinge van die oggend minder sou wees vir hulle as iemand van buite ook daarvan sou geniet. Was hulle dalk bang dat sy hulle eetgoed sou eet en daar dan nie genoeg vir hulle sou wees nie? Sy was bly oor die kunstenares met die gasvrye gees en oorvloedmentaliteit wat so in kontras met die groep opgetree het. Sy was jammer vir die predikant wat sekerlik al dikwels vir sy gemeente gepreek het oor omgee en gasvryheid teenoor ander, maar dan voor stok gekry word, wanneer hy dit self leef.
Maar op ’n veel dieper vlak was sy bekommerd en ontsteld oor ons wye en droewe land, want sy het besef dat as ons só sukkel om iemand wat soveel met ons in gemeen het, vir ’n oggend in ons kring toe te laat, hoe gaan ons dit regkry om oor taal en kleurgrens met “die vreemde ander” kontak te maak en verhoudings te bou en saam ŉ nuwe toekoms te skep? En terwyl hy na haar luister, sien die vreemde vrou se man hoe daar trane op sy koerant val.
Jeanette de Klerk-Luttig werk by die Kantoor vir Morele Leierskap, Universiteit Stellenbosch