Slag van die Aegates -eilande, 241 vC - Inligting - 2022
Slag van die Aegates -eilande, 241 vC
Die slag van die Aegates -eilande was die laaste en beslissende stryd van die Eerste Puniese Oorlog. Toe die oorlog twintig jaar vroeër begin het, was Roman 'n landmag en Kartago die voorste vlootmag in die westelike Middellandse See. Nou sou die oorlog eindig met 'n dawerende oorwinning van die Romeinse vloot.
Die Romeine het die meerderheid van die vlootgevegte wat tydens die oorlog plaasgevind het, gewen, maar hulle het 'n reeks groot rampe gely en vier groot vloot in storms verloor. In 249 v.C. hulle het 'n deel van hul vloot verloor in hul enigste groot vlootoorwinning van die oorlog, die slag by Drepanum, en het toe die res van die vloot verloor in nog 'n storm. Gedurende die volgende sewe jaar het hulle geen moeite gedoen om hul vloot te herbou nie. Die hoofrede hiervoor was finansiële uitputting. Die Romeinse staat kon dit nie bekostig om sy leërs in die veld te hou en om 'n nuwe vloot te bou nie. Die Romeine het gekies om hul leërs in die veld te hou en het 'n beleg van Lilybaeum, die belangrikste Carthaagse basis wat op Sicilië bly, gehandhaaf wat vanaf 250 v.C. tot aan die einde van die oorlog.
Na meer as ses jaar het dit duidelik geword dat die Romeinse leërs nie die oorlog op Sicilië kon voltooi nie. In 247 v.C. Kartago het Hamilcar Barca op kommando op Sicilië gestuur, en hoewel hy nie die Romeinse greep op Lilybaeum kon breek of inderdaad 'n beduidende Romeinse besitting kon vang nie, het hy 'n aktiewe guerrillaoorlog op Sicilië gevoer en kon hy selfs beperkte aanvalle op die Italiaanse kus.
Teenoor hierdie dooiepunt het die Senaat besluit om nog 'n laaste poging aan te wend om die oorlog op see te wen. Met openbare fondse uitgeput, het die senaat besluit om 'n swaar lening aan die rykste manne van die staat op te lê, wat terugbetaal sou word as die Romeine wen. Die meeste rykes wat betrokke was, was natuurlik in die senaat, hoewel handel sedert die verowering van die Griekse stede in die suide van Italië in die jare voor die uitbreek van die oorlog in Rome begin belangrik geword het.
Sonder 'n tradisie van skeepsbou was al die Romeinse vloot gebaseer op afskrifte van gevange Carthaginiese skepe. Volgens Polybius is hierdie nuwe vloot gebou op 'n nuwe model, wat 'n blokkade -hardloper kopieer wat by Lilybaeum gevang is. Hierdie skip was blykbaar in besit van 'n Kartagoër, genaamd Hannibal van Rhodes, wat daarop dui dat die ontwerp van die skip iets aan die eiland te danke gehad het. In die geval blyk dit dat die ontwerp van die skepe nie 'n beduidende rol gespeel het in die Romeinse oorwinning nie.
Selfvoldaanheid in Kartago was baie meer belangrik. In 249 het hulle hul vloot by Drepanum behou. Teen 242, sewe jaar na die vernietiging van die laaste Romeinse vloot, het Kartago haar vloot huis toe getrek en haar ervare bemannings ontslaan.
In die somer van 242 vaar die nuwe Romeinse vloot, onder bevel van die konsul Lutatius Catulus, na Sicilië. Hy het geen Karthagiese vloot gevind nie en het troepe by Drepanum laat beland om die plek te beleër, en konsentreer daarna op die opleiding van sy matrose. Catulus sou ongeveer nege maande tyd kry om sy onervare matrose in kundige matrose te verander.
Carthago het gereageer deur nuwe bemannings vir hul skepe te werf. In die lente van 241 was die vloot uiteindelik gereed om te vaar, onder bevel van 'n admiraal genaamd Hanno (soos baie ander Kartago -generaals en admirale van hierdie oorlog). Sy vloot was belas met voorraad vir die beleërde garnisoene op Sicilië. Hanno se plan was om na die Aegates -eilande, wes van Sicilië, te vaar en van daar af na die basis van Hamilcar Barca by Eryx te gaan. Toe hy daar was, sou hy die voorrade aflaai, die mees ervare van Hamilcar se huursoldate aan boord neem en die Romeinse vloot aanval.
Catulus het besluit om dit te voorkom. Die lang opleidingstyd het nou vrugte afgewerp. Op die dag van die geveg het die wind uit die weste gewaai, wat Hanna se vloot gehelp het en dit vir die Romeine moeiliker gemaak het om bymekaar te bly. Slegte weer het die Romeine immers vier vorige vlote gekos. Hierdie keer was die Romeinse matrose klaar met die taak en kon hulle in die geveg opstaan, wat Hanna genoop het om 'n geveg te voer onder die minste gunstige omstandighede.
Die gevegte was voorspelbaar eensydig. Catulus se slaggereed skepe met hul ervare bemanning en sorgvuldig geselekteerde mariniers het Hanno se swaar belaste skepe en hul onervare bemannings 'n verpletterende nederlaag toegedien. Polybius het die Kartago -verliese aangeteken toe 50 skepe gesink en 70 gevange geneem het. Hanno is tereggestel weens sy mislukking in die geveg.
In die nadraai van hierdie nederlaag het Kartago besluit om te onderhandel. Hamilcar het die gesag gekry om vrede te maak. Catulus het ingestem tot redelike vrygewige voorwaardes. Kartago sou Sicilië ontruim. Nie Rome of Kartago sou oorlog voer teen die ander bondgenote nie. Kartago sou Rome 'n skadeloosstelling van 2 200 talente betaal, wat net die koste van die laaste Romeinse vloot sou dek. In Rome word hierdie terme as te vrygewig beskou, maar kommissies wat uit Rome gestuur is, het slegs geringe veranderinge aangebring, wat nog 1000 talente bygevoeg het en die Puniese oorlogskepe verbied het om die Italiaanse waters binne te gaan. Hierdie weergawe van die verdrag is deur beide kante aanvaar, en die Eerste Puniese Oorlog het na meer as twintig jaar tot 'n einde gekom.
Die einde: die slag van die Egeïte -eilande
Alhoewel die Romeine hul maritieme ambisies laat vaar het, het hulle voortgegaan om die oorlog op land te vervolg, sonder enige twyfel oor hul uiteindelike sukses. Die Kartagoërs het min gebruik gemaak van hul vlootoorheersing; die paar aanvalle wat teen Italië uitgevoer is, het baie min bereik, terwyl die oorlog sporadies op Sicilië voortgeduur het. Eers laat 243 het die Romeine weer besluit om hul vloot te herbou en die oorlog tot 'n beslissende gevolgtrekking te bring. Tog kon die staat hierdie projek nie uit eie hulpbronne bekostig nie, en die geld is verskaf deur privaat burgers, een of twee of drie wat saamstaan ​​om die koste van die bou en toerusting van 'n quinquereme te voorsien. Die geld was 'n lening wat terugbetaal moet word na die oorwinning toe die staat se finansies herstel het, maar dit blyk rentevry te wees en moet geïnterpreteer word as 'n gebaar van egte patriotisme. Die Romeinse elite identifiseer hulself duidelik sterk met die staat op 'n manier waarop moderne sinisme ons nie moet laat twyfel nie. 40
Op hierdie manier is 200 quinquereme gebou, en weereens is 'n Kartago -ontwerp gekopieer, want almal is geskoei op Hannibal die Rhodian se gevange skip. Morrison en Coates het voorgestel dat beide hierdie skip en die nuwe Romeinse vloot in werklikheid 'viere' was. Hulle beweer dat 'n quinquereme aansienlik hoër was as 'n quadrireme en dat Hannibal se skip nie suksesvol deur die gevangene 'vier' sou kon klim nie, met verwysing na 'n voorval in die Tweede Puniese Oorlog toe die kleiner skepe nie 'n gestremde 'vyf' kon vang nie. Maar in daardie geval was die ontmoeting onverwags, terwyl die Romeine van plan was om Hannibal se vaartuig met hul vinnige 'vier' te lei en daarvolgens voorberei het. Dit was moontlik omdat hul mariniers in die getal was eerder as om nie die vyanddek te bereik nie, dat die 'viere' in die latere voorval nie die 'vyf' kon vat nie. Daar is geen goeie rede om te twyfel aan Polybius se stelling dat die nuwe Romeinse vloot quinquereme was nie. 41
Een van die konsuls vir 242, Aulus Postumius Albinus, beklee die priesterskap wat bekend staan ​​as die flamen Martialis en is dit deur godsdienstige taboe verbied om die stad te verlaat, en daarom is die vloot toevertrou aan die bevel van sy kollega, Caius Lutatius Catulus, gesteun deur die senior praetor, Quintus Valerius Falto. Die Romeine het onmiddellik die druk op die laaste groot vestings van Sicilië op hul vyand hernu, deur die hawe by Drepana te verower en Lilybaeum van die see af te sny. Die magte van Hamilcar Barca is nou afgesny van die hervoorsiening per see. Polybius verklaar uitdruklik dat die belangrikste Romeinse doelwit in hierdie operasies was om 'n groot ontmoeting met die Kartago -vloot uit te lok, omdat hulle meen dat die nederlaag daarvan 'n groter slag sou wees as enige suksesse wat op Sicilië behaal kan word. Om hierdie rede het Catulus baie moeite gedoen om sy skepe elke dag op see te oefen en die bemanning tot 'n hoë doeltreffendheidsopleiding op te lei. Sy matrose was nie toegelaat om te mors met die swaarkry en die ontbering van beleg nie, maar is gesond gehou en van 'n goeie dieet van kos en drank voorsien. Teen 241 was die Romeinse vloot in 'n uitstekende toestand, die bemanning ervare en vaardig, die skepe was baie beter ontwerp as in die verlede. Die aantal skepe wat in die voorafgaande twintig jaar gebou is en die praktykervaring van die Romeine in vlootbedrywighede kan net die vaardighede van hul skeepsbouers verfyn. 42
Die Kartagers was baie minder goed voorbereid vir die komende ontmoeting, want hulle het min gebruik gemaak van die vlootoorheersing wat hulle bereik het ná Drepana en die Romeinse weerverliese. Die Puniese vloot het sedertdien in die jare min gedoen, en dit blyk dat relatief min skepe in diens gehou is. Dit het 'n rukkie geneem om die bemanning bymekaar te kry vir die vloot van ongeveer 250 skepe wat hulle bymekaargemaak het om na Sicilië te stuur. Vir die eerste keer in die oorlog sou die gemiddelde Kartago -bemanning minder goed opgelei wees as hul Romeinse eweknieë. Dit is ook moontlik dat baie spanne onder sterkte was, hoewel sekerheid onmoontlik is. Hulle doel was tweeledig. In die eerste plek was die prioriteit om die skepe met graanvoorrade te laai vir die leër van Hamilcar en die oorblywende Puniese garnisoene op Sicilië. Die Romeinse druk op hierdie troepe moes dit vir hulle moeilik gemaak het om te oorleef deur kos te soek. Nadat die voorraad afgelaai is, moes die vloot die keuse van die soldate van Hamilcar aan boord neem om as mariniers te dien en die Romeinse vloot te soek en te vernietig. In hierdie operasie is bevel gegee aan ene Hanno, wat moontlik dieselfde man was wat die nederlae by Agrigentum in 261 en Ecnomus in 256 gelei het. 43
Die Kartagoërs volg dieselfde roete as die vyftig skepe wat versterkings en voorrade bevat wat Hannibal, seun van Hamilcar, in 250 in Lilybaeum ingevaar het. Op pad na die Aegates -eilande, net wes van Sicilië, stop hulle by die westelikste hiervan, bekend as 'die Heilige Eiland', en wag op 'n gunstige briesie om hulle na Eryx te bring voordat die Romeine van hul teenwoordigheid bewus was en kon reageer. Cat-ulus het egter 'n verslag van hul aankoms ontvang en onmiddellik ekstra mariniers aan boord geneem wat uit die leër getrek is en na 'n ander van die eilande in die groep oorgesteek het. Die volgende dag, 10 Maart 241, waai die wind sterk uit die weste in die rigting waarop Hanno gehoop het. Die Puniese skepe het hul seile gelig en die aanloop begin om met hul landmagte te skakel. Catulus staan ​​voor 'n moeilike besluit. Die swaar deining was teen die Romeine, aangesien hul roeiers hard daarteen sou moes veg as hulle sou beweeg en die Puniese vloot sou onderskep. In die verlede het Romeinse bevelvoerders wat die elemente kavalier behandel het, skouspelagtige rampe gelei. Maar as Catulus vertraag het, sou dit onwaarskynlik wees dat die Kartagoërs hom by Hamilcar aansluit en 'n groot aantal ervare soldate aan boord neem. Catulus het die risiko geneem en in die see gesteek.
Die noukeurig opgeleide en voorbereide Romeinse bemannings het toe hul waarde bewys, goed met die oop see omgegaan en 'n lyn gevorm om die vyand te onderskep voordat hulle Sicilië bereik. In reaksie daarop het die Kartagoërs hul seile laat sak en hul maste afgeneem om voor te berei op die geveg. Polybius sê dat die Puniese bemanning mekaar aanmoedig terwyl hulle die vyand neerslaan, maar dat dit 'n ernstige nadeel was. Hulle skepe was oorlaai met die voorrade wat hulle vervoer het, hulle het min mariniers en hul bemanning was swak opgelei. Die Romeine sou nie net die voordeel hê om aan boord te gaan nie, maar hulle skepe was vir 'n keer vinniger, meer manoeuvreerbaar en beter voorbereid op ramme. Die verskil tussen die twee kante was vinnig duidelik, want die Romeine het vyftig skepe gesink en nog sewentig gevange geneem. Polybius noem nie Romeinse verliese nie, maar Diodorus impliseer dat die geveg minder uitgemaakte was, en dat vir die 117 Puniese skepe wat verlore gegaan het, twintig hiervan met alle hande gesink het, die Romeine dertig vaartuie laat sink en vyftig kreupel was. Hy beweer egter ook dat die Romeinse vloot 300 eerder as 200 skepe getel het. Beide skrywers gee relatief lae syfers vir die aantal Puniese gevangenes, gegewe hul groot verliese in skepe Polybius wat 10 000 sê, terwyl Diodorus ons vertel dat Philinus dit 6 000 gemaak het, maar ander bronne 4,040. Dit is gebruik om die suggestie dat die Puniese skepe ondermyn is, te ondersteun, maar dit kan wees dat meer mense verdrink het toe hul skepe gestamp en gestamp is as wat normaal was vir 'n seestryd in hierdie tydperk omdat die omstandighede erger was. 44
Gelukkig vir die Kartagoërs het die wind verander tydens die geveg, wat na 'n oostelike rigting verander het, wat baie van hul skepe in staat gestel het om weer maste en seile op te sit en te ontsnap. Die Romeine, wat doelbewus voorbereid was op die geveg, het waarskynlik nie maste gedra nie en kon nie ver ry nie. Die graafmachines van die Marsala -wrakke het egter vermoed dat hierdie ligte Puniese oorlogskepe moontlik in die nadraai van hierdie nederlaag gesink is, sodat die Romeinse strewe effens meer effektief was as wat ons bronne suggereer. Catulus keer terug na Lilybaeum om die blokkade voort te sit en die buit van sukses te hanteer, beide die gevange skepe en gevangenes. Gou het die konsul en die praetor begin twis oor wie die eer vir die oorwinning verdien. Die praetor Falto sou later beweer dat Catulus op die slagdag ongeskik was as gevolg van 'n wond aan die bobeen wat tydens 'n skermutseling buite Lilybaeum opgedoen is. Albei mans is toegelaat om 'n triomf te vier. 45
Die slag van die Aegates -eilande het die oorlog beslis. Die leër van Hamilcar Barca en die paar vestings wat op Sicilië oorgebly het, was nou heeltemal geïsoleer. Kartago het nie die wil gehad nie, of volgens Polybius hulpbronne om nog 'n vloot te bou en nog 'n keer probeer om die oorheersing van die vloot uit Rome terug te keer. Die Puniese aristokrasie het blykbaar geen poging aangewend om die voorbeeld van die Romeinse elite te volg en hul privaat rykdom tot beskikking van die staat te stel nie. Gegewe die moeilikheid by die bemanning van die laaste vloot, was dit moontlik 'n tekort aan mannekrag eerder as hulpbronne om skepe te bou wat die heropbou van die vloot verhinder het. Om watter rede ook al, het die Kartagoërs nederlaag toegegee en besluit om vrede te maak. 46
Die hulpbronne wat in die vlootveldtogte van die oorlog bestee is, was groot, en Polybius beweer dat die Romeine ongeveer 700 oorlogskepe en die Kartagoërs byna 500 verloor het, hoewel daar betwyfel word of die getalle akkuraat is. Die swaarste Romeinse verliese het almal in storms plaasgevind, en dit het verseker dat die ongevalle wat die spanne gely het, buite verhouding groot was. Baie van die bemannings van hierdie Puniese skepe is gered, hoewel dit soms beteken dat hulle in ballingskap moes gaan. Dit was die oorwinnaars wat die grootste verliese op see gely het. Uiteindelik het die Romeine gewen omdat hulle genadelose vasberadenheid en strewe na oorwinning hulle gewillig gemaak het om die hoë prys daarvan by mense en skepe te aanvaar. Die aanvanklike besluit om 'n Romeinse vloot te skep, is ten minste gedeeltelik gemotiveer deur 'n begeerte om die Italiaanse kus te verdedig teen die vervalle van die Puniese vloot, maar die Romeine sou hul vlootmag konsekwent aggressief gebruik. Die ondersteuning van die vloot het die Romeinse landmagte in Sicilië in staat gestel om meer suksesvol voort te gaan met die taak om die Puniese vestings daar te onderwerp. Die eerste aksie van die vloot was die gewaagde as onsuksesvolle poging om Lipara te gryp. Die vindingrykheid wat die corvus het die Romeinse skepe toegelaat om die superieure Kartagoense skepe in die geveg die hoof te bied en te verslaan, en het die toenemende Romeinse bereidwilligheid aangemoedig om ontmoetings op see te soek. Die direkte aanval op Noord -Afrika toon weer die Romeinse bereidwilligheid om die geveg te eskaleer in 'n poging om 'n beslissende resultaat te bereik. Die Romeinse vertroue is in bedwang gebring deur die groot verliese in die storms in 255-254, en weer deur die nederlaag by Drepana en die katastrofiese storm in 249, maar elke tjek was slegs tydelik. By elke geleentheid het die Romeine uiteindelik hul vloot herbou en besluit om 'n ander moeite. As die nuwe vloot in 241 erg verslaan is - 'n werklike moontlikheid as die Kartagers hul skepe kon aflaai en met Hamilcar se veteraan -huursoldate kon stamp - dan moet die vertraging voordat die Romeine weer die see kon betwis, sekerlik was nog langer.
Gedurende die oorlog kon die Kartagoërs nie veel gebruik maak van hul aanvanklik beter vloot nie, en dit laat afneem nadat hulle in 249 se oorheersing van die vloot teruggekry het. Die doel was altyd om die stryd te volhard en voort te sit, eerder as om dit tot 'n slotsom te dwing. Galeie vloote was sterk afhanklik van landbasisse vanweë die relatief kort omvang van hul oorlogskepe. Dit het beteken dat die beheer van die see uiteindelik gebaseer was op die beheer van die basisse in die gebied, wat die belangrikheid van die kusstede van Sicilië en in mindere mate van Sardinië toeneem. Die oorlog in Sicilië het die sterk vestings van Kartago geleidelik verminder, wat ondanks die tydelike kontrole en die herowering van sommige vestings nooit gestaak is nie. Ondanks die lang tyd wat hulle in hul poste gebly het, het die Carthaagse bevelvoerders dit nooit reggekry om 'n gesamentlike offensief te handhaaf om verlore terrein terug te wen en die Romeine van die eiland te verdryf nie. Hulle suksesse op land het meestal nie net plaaslike betekenis gehad nie, maar was dikwels klein. Die prestasies van die Puniese vloot was eweneens gering en dit kon nooit 'n groter voordeel trek uit sy groter vaardigheid en ervaring nie. Drepana, die enigste geveg wat die Kartagoërs gewen het, was veral kleiner as die meeste ander botsings, waarby minder as 150 skepe aan weerskante betrokke was. Namate die grootte van die vloot groter geword het, het die superioriteit van die Puniese vloot afgeneem. Die skouspelagtige suksesse daarvan, soos die blokkade by Lilybaeum, was altyd klein, en selfs dit is uiteindelik deur Rome nagegaan. 47
Slag van die Egeïste in 241 vC
Grot van Genovese - prehistoriese heiligdom met skilderye.
Ruïnes van 'n Bisantynse kerk (11 km)
Ruïnes van 'n Bisantynse kerk
Romeinse wagtoring op die eiland Marettimo.
Hierdie voorwerp is bygevoeg deur Elżbieta op 2017-04-07. Laaste opdatering deur Elżbieta op 2017-04-07. Aanhoudende URI: http://vici.org/vici/40664. Laai af as RDF/XML, KML.
Aantekening beskikbaar met die Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported-lisensie. Metadata beskikbaar met die Creative Commons Public Domain Dedication, tensy dit uitdruklik anders vermeld word.
Die hoofbron vir byna elke aspek van die Eerste Puniese Oorlog is die historikus Polybius (ongeveer 200 - ongeveer 118 v.C.), 'n Griek wat in 167 vC as gyselaar na Rome gestuur is.   [nota 1] Sy werke bevat 'n handleiding oor militêre taktiek wat nog nie bestaan ​​nie, maar hy is veral bekend vir sy werk Die geskiedenis, iewers na 146 vC ongeveer 'n eeu na die geveg geskryf.    Polybius se werk word in die algemeen beskou as objektief en grotendeels neutraal, tussen die Carthaagse en Romeinse standpunte.  
Kartago se geskrewe rekords is in 146 vC saam met hul hoofstad, Kartago, vernietig, wat beteken dat Polybius se verslag oor die Eerste Puniese Oorlog gebaseer is op verskeie (nou verlore) Griekse en Latynse bronne.  Polybius was, waar moontlik, 'n analitiese historikus wat persoonlik 'n onderhoud sou voer met deelnemers aan die gebeure waaroor hy geskryf het.   Uit die 40 boeke wat bestaan ​​uit Die geskiedenis slegs die eerste handel oor die Eerste Puniese Oorlog.  Die akkuraatheid van Polybius se verslag is die afgelope 150 jaar baie gedebatteer, maar die moderne konsensus is om dit grotendeels op nominale waarde te aanvaar, en die besonderhede van die geveg, in moderne bronne, is feitlik heeltemal gebaseer op interpretasies van Polybius rekening.   
Die moderne historikus Andrew Curry meen dat "Polybius redelik betroubaar is , terwyl Dexter Hoyos hom beskryf as" 'n opvallend goed ingeligte, vlytige en insiggewende historikus ".  Ander (latere) geskiedenis van die oorlog bestaan, maar in fragmentariese of opsommende vorm   en dek gewoonlik militêre operasies op land in meer detail eerder as op see. 
Moderne historici neem gewoonlik ook die latere geskiedenis van Diodorus Siculus en Dio Cassius in ag, hoewel die klassisist Adrian Goldsworthy verklaar dat "Polybius se rekening gewoonlik die voorkeur geniet as dit met enige van ons ander rekeninge verskil".  [nota 2] Ander bronne sluit in inskripsies, argeologiese bewyse en empiriese bewyse uit rekonstruksies soos die trireme Olympias.  Sedert 2010 is 'n aantal artefakte teruggevind van die terrein van die Slag van die Egeïste, die laaste slag van die oorlog, wat negentien jaar later geveg is. Hulle ontleding en die herstel van verdere items word voortgesit. 
Bedrywighede in Sicilië Edit
Die Eerste Puniese Oorlog tussen Kartago en Rome het in 264 vC uitgebreek.  Kartago was 'n gevestigde maritieme mag in die westelike Middellandse See. Rome het onlangs die vasteland van Italië suid van die rivier die Arno onder sy beheer verenig. Die onmiddellike oorsaak van die oorlog was beheer oor die Siciliaanse stad Messana (moderne Messina). Meer algemeen wou beide kante Syracuse, die magtigste stadstaat op Sicilië, beheer.  Teen 260 vC het die oorlog vier jaar geduur, en die Romeine het vorentoe gestap na Sicilië, met 'n aantal suksesse, waaronder die vang van Agrigentum, 'n belangrike Kartago -basis. Die Kartago -vloot het egter herhaaldelik toegeslaan op die agterste gebiede van die Romeine en selfs op die kus van Italië. Hulle beheer oor die see het dit ook vir die Romeine onmoontlik gemaak om die Kartago -stede wat aan die kus was, suksesvol te blokkeer. Die Kartagoërs was besig met hul tradisionele beleid om te wag dat hul teenstanders hulself moeg sou maak, in die verwagting dat hulle dan 'n paar of al hul besittings sou herwin en 'n onderling bevredigende vredesverdrag sou onderhandel. 
Tydens hierdie oorlog was die standaard oorlogskip die quinquereme, wat 'vyf-oared' beteken.  Die quinquereme was 'n kombuis, ongeveer. 45 meter (150 voet) lank, c. 5 meter (16 voet) breed op watervlak, met sy dek ongeveer c. 3 meter (10 voet) bo die see en ongeveer 100 lang ton (110 kort ton 100 ton) verplaas. Die kombuiskenner John Coates het voorgestel dat hulle 7 knope (13 km/h) vir lang periodes kan handhaaf.  Die moderne replika kombuis Olympias het 'n snelheid van 8,5 knope (10 km/h 16 km/h) behaal en ure lank aaneen op 4 knope (4,6 mph 7,4 km/h) gery.  Vaartuie is gebou as katafraktiese, of "beskermde" skepe, met 'n geslote romp en 'n volledige dek wat legioenen as mariniers en katapulte kan aanhang.   Hulle het 'n aparte "roeibok" aan die hoofromp vasgemaak waarin die roeiers was. Hierdie eienskappe het die romp versterk, verhoogde drakrag en verbeterde toestande vir die roeiers. 
In 260 vC wou die Romeine 'n vloot bou en het hulle 'n skipbreukelinge Carthaagse quinquereme as 'n bloudruk vir hul eie gebruik.  As beginner -skeepsvaarders het die Romeine kopieë gebou wat swaarder was as die Karthagiese vaartuie, wat hulle stadiger en minder manoeuvreerbaar gemaak het.  Die quinquereme was die werkperd van die Romeinse en Kartagoense vloot dwarsdeur die Puniese oorloë, so alomteenwoordig dat Polybius dit as 'n afkorting vir 'oorlogskip' in die algemeen gebruik.  'n Quinquereme het 'n bemanning van 300, waarvan 280 roeiers was en 20 dekpersoneel en offisiere , sou dit normaalweg ook 'n aanvulling van 40 mariniers bevat,  en as die geveg vermoed sou word, sou dit verhoog word tot soveel as 120.  
Om die roeiers as 'n eenheid te laat roei, sowel as om meer komplekse gevegsmaneuvers uit te voer, het lang en moeisame opleiding verg.  Ten minste die helfte van die roeiers moes 'n bietjie ervaring gehad het om die skip effektief te hanteer.  As gevolg hiervan was die Romeine aanvanklik benadeel teenoor die meer ervare Kartagoërs. Alle oorlogskepe was toegerus met 'n ram, 'n drievoudige stel bronslemme van 60 sentimeter breed wat tot 270 kilogram (600 lb) weeg by die waterlyn. Hulle is afsonderlik gemaak deur die verlore-was-metode om onbeweeglik aan die voorstoel van 'n kombuis te pas en met bronspunte vasgemaak.   In die eeu voor die Puniese oorloë het aan boord al hoe meer algemeen geword en stamping het afgeneem, aangesien die groter en swaarder vaartuie wat in hierdie tydperk aangeneem is, nie die nodige spoed en wendbaarheid gehad het nie, terwyl hul stewiger konstruksie die ram se effek, selfs in die geval van 'n suksesvolle aanval.  
Dit was die langdurige Romeinse prosedure om elke jaar twee mans, bekend as konsuls, te kies om elkeen hul militêre magte te lei. Die patrisiër Gnaeus Cornelius Scipio, die konsul van die jaar, het die bevel gekry oor die vloot. Hy het die eerste 17 skepe op die see gelê. As die eerste Romeinse oorlogskepe het hulle 'n geruime tyd in tuiswater opgelei voordat hulle na Messana gevaar het. Daar het hulle voorberei op die aankoms van die hoofvloot en die logistiek van die Romeinse leër ondersteun by die seepad na Sicilië.  
Terwyl Scipio aan die Straat van Messina was, het hy inligting ontvang dat die garnisoen van die stad Lipara bereid was om na die Romeinse kant toe te gaan. Lipara was die belangrikste hawe van die Lipari -eilande en was 'n konstante bedreiging vir die Romeinse kommunikasie oor die Straat. Alhoewel sy bemanningslede nog onervare was en die nuut ontwerpte en geboude skepe nog besig was met hul proewe, kon die konsul nie die versoeking weerstaan ​​om 'n belangrike stad sonder 'n geveg te verower nie en vaar hy na Lipara. Sommige ou bronne het voorgestel dat die aanbod om Lipara oor te gee, 'n skelm is wat deur Kartago geïnspireer is om die Romeine aan te moedig om hul skepe te lok waar hulle in 'n hinderlaag kan val, maar die bronne gee nie veel detail nie en is gewoonlik pro-Romeins.  
Die Romeine het die hawe by Lipara binnegegaan. Die Carthaagse vloot was onder bevel van Hannibal Gisco, die generaal wat die garnisoen by Agrigentum beveel het, en was gebaseer op Panormus (vandag Palermo) ongeveer 100 kilometer van Lipari. Toe hy hoor van die opmars van die Romeine na Lipara, stuur hy 20 skepe onder Boödes, 'n Kartago -aristokraat, na die stad. Die Kartagoërs het in die nag aangekom en die Romeine in die hawe vasgekeer. Boödes het die volgende oggend sy skepe gelei in 'n aanval op die Romeine in die hawe. Die manne van Scipio het min weerstand gebied. Die onervare bemannings pas nie by die goed geboorde Kartagoërs nie en is vinnig uitgedaag. Sommige Romeine het paniekerig geraak en na die binneland gevlug, en die konsul self is saam met baie van die ander Romeinse senior offisiere gevange geneem. Sommige latere verslae het Scipio verraderlik vasgelê terwyl hy besig was, maar dit is waarskynlik 'n Romeinse versinsel. Al die Romeinse skepe is gevange geneem, die meeste met min skade.    Die geveg was weinig meer as 'n skermutseling, maar dit is opvallend as die eerste maritieme ontmoeting van die Puniese oorloë en die eerste keer dat Romeinse oorlogskepe geveg het. 
Scipio is later vrygelaat, waarskynlik losgekoop. Sy maklike nederlaag het hom die pejoratiewe kognome besorg Asina, wat beteken donkie in Latyn. Dit was nog meer beledigend omdat "asina" die vroulike vorm van die woord donkie was, in teenstelling met die manlike vorm "asinus". Ten spyte hiervan het Scipio se loopbaan floreer en was hy 'n tweede keer konsul in 254 vC.  
Kort na die Lipara -oorwinning het Hannibal Gisco met 50 Kartago -skepe verken toe hy die volledige Romeinse vloot teëkom. Hy het ontsnap, maar het die meeste van sy skepe verloor.   Dit was na hierdie skermutseling dat die Romeine die corvus op hul skepe.   Die corvus was 'n brug van 1,2 m (4 voet) breed en 11 m (36 voet) lank, met 'n swaar piek aan die onderkant, wat ontwerp was om deur te steek en in 'n vyandskip se dek vas te anker. Dit het mariniers makliker gemaak om aan boord van vyandelike skepe te gaan en hulle te vang. 
Later dieselfde jaar plaas die mede -konsul van Scipio, Gaius Duilius, die Romeinse leër -eenhede onder ondergeskiktes en neem die bevel oor die vloot. Hy seil vinnig en soek stryd. Die twee vloote het mekaar aan die kus van Mylae ontmoet in die Slag van Mylae. Hannibal Gisco het 130 skepe gehad, en die historikus John Lazenby bereken dat Duilius ongeveer dieselfde aantal gehad het.  Die gebruik van die corvus die Romeine vang 50 Kartagoanse vaartuie [nota 3] en gee die Kartagoërs 'n skerp nederlaag. 
Die oorlog sou nog 19 jaar duur voordat dit eindig in 'n Kartago -nederlaag en 'n onderhandelde vrede.   Daarna was Rome die leidende militêre mag in die westelike Middellandse See, en toenemend die Middellandse See as 'n geheel. Die Romeine het meer as 1 000 galeie tydens die oorlog gebou, en hierdie ervaring van die bou, bemanning, opleiding, verskaffing en instandhouding van sulke getalle skepe het die grondslag gelê vir die maritieme oorheersing van Rome vir 600 jaar. 
1 & ndash Slag van Agrigentum (262 vC)
Die konflik het goed begin vir Rome, aangesien dit die Kartago- en Sirakusaanse magte by Messana verslaan het. Onder 'n nuwe bevelvoerder, Messalla, het die Romeine voortgebou op die aanvanklike sukses deur Syracuse aan te val en Hieron tot oorgawe te dwing. Hy het ingestem om 'n bondgenoot van Rome te word in ruil vir die behoud van sy troon. Rome het egter die helfte van sy magte teruggestuur na Italië 'n aksie wat die Kartagoërs bemoedig het, wat daarna 'n ander leër na Sicilië gestuur het.
In 262 vC stuur die Romeine die konsul Megellus na Sicilië saam met 'n ander bevelvoerder met die naam Vitulus. Hulle het die Kartagoërs omring, onder leiding van Hannibal Gisco, wat in die stad Agrigentum op die eiland Sicilië gestasioneer was. Alhoewel daar 50 000 mense in die stad was, was die Kartago -garnisoen baie kleiner en het hulle 40 000 Romeine in die gesig gestaar. As gevolg hiervan het Gisco geweier om die stad te verlaat en met die vyand in gesprek te tree. Die Romeine het gedink dit was 'n teken van swakheid en het besluit om die gewasse in die omgewing vir voedsel te oes. Gisco het egter die kans aangegryp en die ongewapende Romeine aangeval. Verdere skermutselings het die verlies van baie mans tot gevolg gehad, en Gisco het geweet dat hy nie verdere verliese sou kon bekostig nie.
Intussen het die Romeine geweet dat hulle die vyand onderskat het en besluit op 'n strategie om die inwoners van die stad te verhonger. Na vyf maande, en met voorraad opraak, het Gisco 'n boodskap aan Kartago gestuur om hulp te vra. Hanno, wat moontlik die seun van Gisco en rsquos was, het tussen 30 000 en 50 000 mans aangekom, waaronder duisende kavallerie en minstens 30 oorlogsolifante. Hanno het Romeinse voorrade afgesny en na 'n paar maande het die Romeine geveg aangebied, maar hierdie keer het die Kartagoërs geweier. Gisco en die stad se bevolking het egter nou honger gely, sodat die twee leërs uiteindelik verloof geraak het.
Hanno het waarskynlik sy infanterie in twee lyne opgestel met die olifante in die rug en kavallerie op die vlerke. The Romans likely adopted their preferred triplex acies formation. After a lengthy battle, the Romans broke through enemy lines and routed the Carthaginians. Gisco and Hanno fled and, after initially pursuing them, the Romans turned back to take the city of Agrigentum. They plundered the city and sold approximately 25,000 people into slavery. Although this was common practice, it was a miscalculation as it angered nearby towns that would otherwise have been friendly to Rome. While the enemy commanders escaped which took the gloss off the victory, it was Rome&rsquos first large-scale military success outside of Italy and gave it the confidence to expand.
When you have finished reviewing my changes, please set the checked parameter below to waar of failed to let others know (documentation at <> ).
Volgens Live Science, the team has been surveying the site for years, recovering six bronze ship rams, along with some helmets and pottery, in 2018 alone. As the findings have accumulated, they have both raised new questions and suggested new answers as to how the events of March 10, 241 BC played out.