Die orrel is soos gewoonlik agter in die kerk, die orrelis sit op die kerk se vloer, nie op ‘n galery nie. Daar was ‘n video-kamera op hom gerig, met ‘n groot skerm (tru-projeksie dink ek) van die baie goeie kwaliteit nie, maar heel voldoende, voor in die kerk. Dit was dus jammer dat mens nie die orrelis direk kan sien nie, maar ten minste weet jy jy hoor die orrel se klank direk sonder enige elektroniese tegnieke. Die outydse skoonheid van die ou kerk het natuurlik ook baie gedoen om dit spesiaal te maak. Ook mag geen onbevoegde eet wat heilig is nie. 'n Bywoner van 'n priester en 'n dagloner mag nie eet wat heilig is nie. Die aanhaling van J.M. Coetzee kom uit Elizabeth Costello (Secker & Warburg, 2003), bl. Die boek Openbaring in die Nuwe Testament word trouens beskou as ‘n vermenging van epiek, liriek en dramatiek (vergelyk Mazzaferri, 1989; McGinn, 1988:524). ‘n Ander interessante geval is Augustinus se Confessiones, wat as outobiografiese geskrif hoofsaaklik narratief van aard is, maar algaande al hoe meer liries raak soos blyk uit die gebruik van die grammatikale teenwoordige tyd wat die klem verplaas van die historiese betekenis van die teks na die veralgemenende (liriese) kwaliteit van die ervaringe wat beskryf word (West, 1944:hoofstuk 2; Grobler, 1998:35-43).