Lockheed Hudson Mk.VI - Inligting
Die Lockheed Hudson Mk.VI was die uitleen-weergawe van die Hudson Mk.V. Dit is aangedryf deur dieselfde 1,200 pk Twin Wasp S3C4-G-enjin, maar vervaardig onder lisensie deur Chevrolet onder sy militêre benaming R-1830-67, en het dieselfde sewe gewere (twee in die neus, twee in die rugtoring, twee in balkposisies en een in 'n intrekbare ventrale posisie). 'N Totaal van 450 Mk.VI's is vervaardig met die USAAF-aanduiding A-28A-LO. Hiervan het 410 na die RAF gegaan (waarvan een aan Portugal gegee is en drie na die USAAF teruggekeer het), 36 na die RCAF en vier na die RNZAF. Die Mk.VI het dieselfde "nut" -interieur as die A-29A-LO (laat produksie Mk.IIIA's), en kon maklik ruil tussen die dra van bomme en die dra van troepe. 'N Aantal Coastal Command Hudson Mk.VI's was gewapen met ondervleuel-vuurpyle om vyandse skeepvaart aan te val, terwyl 'n klein aantal ontwapen was om as Hudson C Mk.VI-vervoer te dien.
Enjin: Chevrolet gebou Twin Wasp R-1830-67
Perkrag: 1.200 pk by opstyg
Leeg gewig: 13,195 pond
Bruto gewig: 18.500 pond
Maksimum spoed: 261 mph
Kruissnelheid: 224 mph
Klim tempo 2,160ft per minuut
Plafon: 27 000
Reikwydte: 2 160 myl
Bewapening: Sewe .303-in masjiengewere, vuurpylrakke onder die vleuel.
Foto's van die Tweede Wêreldoorlog: meer as 26800
vliegtuie: 63 modelle
tenks: 59 modelle
voertuie: 59 modelle
gewere: 3 modelle
WW2 slagvelde - 12
wapen modelle: -
boeke in die naslaanafdeling: meer as 500
Trots aangedryf deur WordPress | Tema: Quintus by Automattic.Privacy & Cookies Policy
Klassieke vliegtuie 1/48 Hudson Mk.I Build Review
Hier is 'n projek wat ek byna 14 jaar gelede gebou het, en ek het besluit om dit van die rak af te haal en skoon te maak. Voordat ek dit weet, het ek 'n verskeidenheid wasmiddels en ander effekte op die model toegedien. Aangesien hierdie resensie teruggeskryf is toe 600 pixel -beelde nog steeds groot was, sou ek 'n nuwe fotosessie en opdatering in orde wees. Hier is die oorspronklike resensie, en ek sal my opdatering hieronder merk. Soos altyd, klik op 'n prentjie om 'n groter beeld te sien.
Die Hudson het sy lewe begin as die Lockheed Model 14 Super Electra en is ontwerp om in die burgerlugvaartwêreld teen die nuwe reeks Douglas DC-X-vliegtuie mee te ding. Die Model 14 is ontwerp om met 'n verskeidenheid kragsentrales te werk, waaronder die Wright Cyclone, Pratt & Whitney Twin Wasp en die Pratt & amp; Whitney Hornet. Die prototipe Model 14 vlieg die eerste keer in Julie 1937, aangedryf deur die Pratt & amp; Whitney Hornet.
Terwyl oorlog in Europa nader kom, het die RAF vliegtuie gesoek wat hy byna onmiddellik in diens kon neem. Die Model 14 is aangeneem met 'n paar modifikasies soos die Hudson, wat die eerste keer in Desember 1938 gevlieg het. Duisende Hudsons is tussen 1939 en 1943 vervaardig, met voorbeelde aan Groot -Brittanje, Australië, Nieu -Seeland, Kanada, Nederland, China en die Verenigde State .
Daar was 'n aantal variante van die Hudson. In Britse en geallieerde diens was daar die Marks I - V wat ontwerp was as patrolliebomwerpers en verkenningsvliegtuie. Almal was toegerus met 'n Boulton Paul dorsale rewolwer en het hoofsaaklik verskil in enjin- en propellerkombinasies. Die Mark VI is ontwerp as 'n vervoerweergawe van die Hudson met die dorsale rewolwer verwyder.
In Amerikaanse bedrywighede het die Mark IIIA-weergawe (wat 'n Mark III was met bankstoele geïnstalleer) gedien as die A-29 deur die USAAF en as die PBO-1 deur die USN. 'N Vervoerweergawe is ook aangewys as die C-63. Die Mk.VI-vervoerweergawe is ook aangeneem as die A-28.
Twee unieke weergawes van die Hudson is ook vir die USAAF vervaardig: die AT-18, met 'n dorsale rewolwer van Martin in die plek van die Boulton Paul, wat gedien het as 'n lugtrainer en die AT-18A, wat 'n Amerikaanse styl gehad het bombardiers neus met die Norden bombsig geïnstalleer vir bombardier opleiding.
Onder die belangrikste historiese nuus in die operasionele geskiedenis van die Hudson, is dit die onderskeid dat dit die eerste Amerikaanse vliegtuig is wat 'n oorwinning in die Tweede Wêreldoorlog behaal het. 'N Ander voorval was 'n RAAF Hudson wat deur 'n vlug van ses A6M2 -nulle ontdek is, waarvan een deur aas Saburo Sakai gevlieg is. Terwyl die Hudson uiteindelik neergeskiet is, het die aggressiewe hondegeveg wat deur die Hudson -vlieënier uitgevoer is, selfs die veteraan Sakai verbaas.
Die Classic Airframes Hudson Mk.I-kit bestaan ​​uit 67 liggrys en 28 duidelike spuitgegoten plastiekonderdele vir alles behalwe die binnekant van die vliegtuig. Die binnekant bestaan ​​uit 35 mooi gevormde harsonderdele. Hierdie kit bevat al die onderdele vir 'n standaard Hudson Mark I sowel as die burgerlike weergawe, die Lockheed Model 14. Daar is slegs 'n paar dele wat nie vir beide weergawes gebruik word nie, aangesien baie van hierdie onderdele bome algemeen is vir die komende latere Mark Hudson -kits. Die styreen het slegs 'n minimale hoeveelheid flits op die bome en geen spuitpen op sigbare plekke nie.
Vir die van u wat op die punt staan ​​om een ​​van hierdie uitstekende kits te kry, wil u weet dat die kit merk vir twee vliegtuie - 'n Lockheed Model 14 in die Britse burgerlike register en wat deur Neville Chamberlain gebruik word om vrede met Nazi te probeer smee. Duitsland in 1938, en 'n Hudson Mk.I van 206 vierkante meter wat in 1939-1940 gebruik is.
Die dae van koel plakkate van na -markondernemings wat voor of onmiddellik na 'n groot pakket vrygestel word, is verby (vir eers). Dit is nou maande (en soms jare) voordat ordentlike dekalopsies beskikbaar is vir 'n nuwe kit. Nie vir Classic Airframes -kits nie - in 'n nuwe rigting vir hierdie onderneming stel hulle bykomende stickersetstelle vry om die bouer meer opsies te bied as u die kit koop. Nog 'n lof vir CA!
Die truuk vir 'n probleemlose opbou van hierdie (of enige ander) kit is voorbereiding. Die eerste stap was om die instruksies te bestudeer en 'n idee te kry van waar verrassings kan skuil. Een van die voordele van wapenbou is om die gevoel te kry van subassemblies waar verskillende dele van die kit parallel gebou kan word sonder latere komplikasies. Ek het besluit hoe ek dieselfde met die Hudson moet doen en het weggestap.
Die eerste stap was om die snyskyf en my betroubare Flexi-Shaft Dremel-gereedskap uit te breek en agter die harsonderdele te kom. Al die dele moes van hul gietvorms verwyder word en 'n paar van die kajuitskote het 'n bietjie verdun. Elke keer as ek met hars slyp, gebruik ek altyd 'n beskermende bril en 'n papier-asemhalingsmasker om nie stof in te asem nie. Natuurlik is ek aan die einde van hierdie stap nog steeds bedek met harsstof, sodat ek na die storte kan gaan om op te ruim.
Daarna was ek die styreen dele om die oorblywende olies of ander besoedeling te verwyder wat die modelverf kan belemmer. Dan skiet ek al die paringsoppervlaktes van die belangrikste komponente (romp, vlerke, stert, nacelle) met Tamiya -akriel -plat aluminium. Ek skiet ook die gebiede binne die buiteboordgedeeltes van die vleuelhelftes en wat ook die binnekant van die wielputte sal wees, plat aluminium. Let wel: die gleuwe op die buiteboordgedeeltes van die vlerke is die voorgangers van vandag se voorste flappe/latte. By stadige snelhede/hoë aanvalshoeke word lug in die skepe aan die onderkant van die vleuel ingetrek en oor die boonste van die vleuel en oor die ailerons uitgeblaas wat sorg vir beter rolbeheer teen of naby die spoed van die stalletjie. Aangesien die binnekant van die kitvleuel deur hierdie gleuwe sigbaar is, is die plat aluminium beter as kaal plastiek!
As die aluminium droog is, verwyder ek elke deel en skuur elke paringsoppervlak op 'n vel skuurpapier wat op 'n glasplaat vasgemaak is. As u elke voeg skuur, beklemtoon enige oorblywende silwer 'n gebrek of 'n ander probleem wat andersins 'n gaping tydens die samestelling sou veroorsaak. As die silwer van die rande af is, het u 'n gladde samestelling.
Nadat al die belangrikste dele geskuur is, het ek die binnekant van die romp en al die harsdele Model Master RAF Interior Green geverf.
Eerstens was die kajuit. Ek het die harsdele volgens die instruksies bymekaargemaak en die besonderhede geverf terwyl ek aangaan. Die agterste kajuitskottel (R12) en die onderste skote wat die neus -deurloop vorm, loop sonder probleme saam. Die kajuitvloer (R1) hang op hierdie eenheid en oorvleuel bo die vloer op R12. Kyk goed na die diagramme in stap drie om te sien hoe dit werk. Die voorste skut (R11) hang teen die kruipmuur (R3) en die kajuitvloer. Sodra u hierdie struktuur bymekaar gekry het, is die res van die besonderhede vinnig.
Terwyl die binnekant droog word, spring ek vooruit na die vlerke. Ek het die boonste/onderste vleuelhelftes met Testors Liquid Cement vasgeplak om 'n stewige verbinding te verseker. Terwyl die een vleuel perfek by die vlerkpunt en vleuelwortel pas, was die ander vleuel effens af. Geen probleem nie - ek pas die vlerke aan, want ek sal later met die vleuelwortel te doen kry.
Een van die kritieke monteerareas is die enjin -nacelle en die nacelle/vleuel -subassemblies. Ek het die nacelles en die kogelhouers van die enjin gemonteer. Terwyl dit droog geword het, het ek begin om die ondervleuel-nacelle-kuip droog te pas, wat ook as die hoofwiel goed dien. Versigtig skuur en pas het 'n goeie pasmaat tot gevolg gehad.
Daar is drie ingeboude duike aan die onderkant van die vleuel, waar die hooflandingsstel veronderstel is om vas te maak. Daar is bevestigingspenne op die hoofratstutte, maar daar is geen gate in die vleuel nie. Geen probleem nie - ek het die duike uitgeboor en 'n paar aanpassings aangebring om 'n stewige verbinding met die hoofsteunstutte te kry. Doen dit asseblief voordat u die ondervleuel -nacelle -kuip vasplak, aangesien u later nie maklik hierdie gebied kan bereik nie.
Nou vir die vleuelwortels. Ek het aanvanklik nie die vleuelwortels op die romphelftes geskuur nie, want dit lyk plat en glad. U weet wat hulle sê oor die aanname. Ek het teruggegaan na die skuurpapier op die glas en die vlerke van die romp vinnig gevryf. Sekerlik, daar was nog blink kolle in die gebiede waar die vleuel sou heg. 'N Bietjie meer skuur gee 'n gladde, plat oppervlak. Vervolgens het ek 'n vierkantige skuurblok en 'n goeie oppervlak opgerig waar ek die vleuel tot by sy regte tweedelige hoek kon stut. Ek het die vleuelwortels op albei vlerke geskuur totdat ek goeie plat gewrigte gekry het. Kontroleer u werk gereeld, aangesien u die proses kan oordoen! Toe ek klaar was, het ek 'n soliede vleuel-romp gewrig gehad wat min of geen vulsel sou verg nie. Ek het die ondervleuel -nacelle -kuile ​​geïnstalleer en die vlerke eenkant gesit om droog te word.
Terug na die romp - Ek het die binnekant van die kajuit voltooi, die oorblywende besonderhede geverf wat aandag nodig gehad het, en ek kon die eenheid binne -in die romphelftes droog pas. Dit is moeilik om te sê hoe die binnekant in die romp moet sit, maar die agterste skut gaan eintlik agter die eerste syvenster en die wapenrusting se pantserplaat/sitplekhouer is ongeveer gelyk met die agterkant van die kajuitopening. Dit plaas die voorste (bombardier kompartement) skottel ongeveer 'n half duim aan die voorkant van die neus. Met die binnekant op sy plek, moet die helftes van die romp so maklik bymekaar pas asof die binnekant nie geïnstalleer is nie.
Iets belemmer die pasvorm van my voorbeeld, so ek loer met die stert na die kajuit om te sien waar die probleem is. In hierdie geval moes die regterkant van die agterste skottel en die instrumentpaneel geskuur/hervorm word, en die voorste skut word belemmer deur 'n gevormde rant aan die linkerkant van die romp vir die kajuitvloer. 'N Bietjie kreatiewe skuur en vylwerk het 'n goeie pas by die binnekant gegee.
Een groot kompliment vir Classic Airframes - dit is die eerste kit wat ek ooit gebou het waar die syvensters van die romp - almal - sonder gedoe in die ooreenstemmende gate in die romp pas. Ek was eintlik bang vir hierdie deel van die konstruksie, maar ek was eenvoudig verbaas oor die gemak van hierdie stap. Let daarop dat die dikte van die vensters dunner is as die romp, dus maak seker dat die vensters gelyk is aan die buitekant van die romp voordat dit vasgemaak word. Ek het 'n naaldtoediener gebruik om Tenax 7 in die vensterrande aan te bring.
Met die vensters en die binnekant gereed, het ek die romphelftes aan mekaar vasgeplak. Ek het weereens Testors Liquid Cement gebruik om die sterkste band te kry. U sal sien dat die helfte van die romp effens langer is as die ander. Ek het die helftes by die kajuit en die radio -antennamas in lyn gebring. Die gevolglike effense trap by die neus is maklik geskuur op 'n goeie oppervlak vir die voorste neus. Die gat van die rugtoring sal 'n bietjie werk verg om dit te vergoed, maar ons sal dit later hanteer.
Die neus van die bombardier bestaan ​​uit drie duidelike dele (bo (C4), onderkant (C2) en voorste blister (C8)) met harsbesonderhede binne geïnstalleer. Alhoewel die eenvoudigste benadering sou wees om die buitekant van C2 & C4 RAF Interior Green te masker en te verf en die besonderhede te installeer, sou u waarskynlik nog steeds die glans van die deurskynende plastiek sien, waar dit nie behoort te wees nie. Ek het besluit om die binnemure RAF Interior Green met die hand te verf, behalwe die vensterrame. Dit skakel bykans al die onbehoorlike "binneweerkaatsings" af, terwyl die vensterrame van buite af hanteer sal word. 'N Werktafel gaan naby die voorste boonste rand van C2, terwyl die sitplek van die bombardier oor een van die onderste vensters ingaan.
Twee masjiengeweervate is veronderstel om uit die boonste helfte (C4) uit te steek. U moet twee gate boor en die boorpunt gebruik om 'n trog te skep waarin die vate kan lê. Onthou om die vate in die lengtes te beskryf wat in die instruksies beskryf word. Met die boonste en onderste helftes van die neus gereed om te gebruik, het ek Tenax gebruik om dit aanmekaar te sit en om hierdie eenheid op die romp te plaas.
Die stertgedeelte was regtig eenvoudig. Met al die stukke wat aan die skuurpapier op glas onderwerp is, het die horisontale en vertikale steekhelftes goed saamgeval. Elke vertikale steek het 'n uitsny wat ooreenstem met 'n ooreenstemmende uitsny op die horisontale steek. Die stert klap letterlik saam. Let daarop dat die snitte op elke stuk perfek in lyn is wanneer die helftes aan mekaar geplak word. Sodra die dele droog is, moet u die openinge in elke uitsparing vou om goed te pas (dit is effens klein gevorm). Pas die dele gereeld aan om nie 'n te groot gleuf te skep nie. As alles goed verloop (en dit is moeilik om dit nie te doen nie), pas die stertgedeelte perfek in vierkant.
Die stertgedeelte gaan ook sonder probleme op die romp. Ek het 'n klem op die stert gebruik om die romp se monteeroppervlak vir die stertgedeelte in lyn te hou terwyl die romphelftes droog word. Dit het uitstekend gevaar toe die stertgedeelte heeltemal horisontaal aan die romp hang. As gevolg van die vroeëre probleem met die romphelftes van verskillende lengte, is daar 'n klein gaping bo -op die romp/stertgedeelte. Dit word ingevul met klein stukkies styreenstrook en cyano.
Die enjinkoppe is daarna bymekaargemaak en die harsmotore geverf en geïnstalleer. Skuurpapier is om die kappies gedraai en die onderkant van die hars -inname -lepels is dan geskuur. Sodra 'n goeie pasvorm bereik is, is die bolletjies op sy plek geplaas.
Die motor nacelle kuip en motor-motor bullet kuip is geïnstalleer op die vlerke met Testors Liquid Cement. Die gevolglike gewrigte, soos alle ander, is sterk en verdraagsaam om gebuig te word. Ek moes 'n bietjie cyano-vulstof op 'n paar plekke toedien, maar dit het al die dele saamgevoeg tot 'n mooi samestelling. Ek het albei vlerkonderdele saam met 'n skuurstok geneem en al die naatlyne glad/onsigbaar gebuffel. Ek het weer die stutstutte vir die landingsgestel aangebring om te verseker dat daar geen probleme met die finale montering is nie.
Die neusgedeelte was 'n ander saak. Soos ek vroeër genoem het, word die neushelftes gevorm soos bo en onder. Dit maak 'n mate van hoogteverstelling moontlik om aan te pas by die hoogte van die neus. In hierdie kit is die hoogtebelyning uitstekend. Dit is die breedte wat 'n bietjie moet verstel word - die neus is 'n bietjie te smal vir die voorkant van die romp. Ek kon maklik vergoed met 'n bietjie vulsel en skuur om die profiel aan te pas, maar op die volgende stel (en wat ek u voorstel) sal ek die breedte van die voorkant van die romp vernou om by die neus te pas. Dit sal die verlies van sekere gegewens voorkom en ook die effense breedteprobleem van die kajuit/voorruit uit een stuk uitskakel. Hierdie deel is ook fraksioneel te smal vir die romp.
As ek die paringsoppervlaktes van die romphelftes skuur, fokus ek ook meer op die neus om die breedte by die neus aan te pas. As u die neushelftes aanmekaar plak en gereeld met die romphelftes droogmaak, moet dit perfek pas. Soos ek gesê het, sal hierdie enkele stap ook die pasvorm van die voorruit verbeter. Daar is 'n paar klein wydte -aanpassings nodig vir die binnekant van die hars, maar dit behoort 'n beter algehele model te bied.
Dit was tyd om die vlerke by die romphelftes aan te sluit. Ek het Testors Liquid Cement gebruik om 'n stewige verbinding te kry, maar wat was dit? Die tweeledige was steiler op die regtervleuel terwyl die linkerkant goed was. Ek het die regtervleuel vinnig verwyder, die skuurmik weer bymekaargemaak en die vleuelwortel daarvolgens aangepas. Hierdie keer was die vleueldihedrals op albei vleuels korrek. Die beste wat ek kan vind, is dat, aangesien ek dieselfde hoek op albei vlerke met my mal geskuur het, ek die hoek van die rompvlerkwortels verander het toe ek dit gelyk skuur, of dat daar 'n geringe verskil in hoeke op die stel is. Dit kan in elk geval maklik aangepas word deur die vleuel by die vleuel-romp te skuur totdat u die korrekte tweedraaier verkry het. Hierdie uitdaging het vyf minute geneem om te oorwin.
Die opening vir die Boulton-Paul-rewolwer het aandag nodig gehad. Soos u op 'n vorige foto gesien het, was die opening effens verkeerd, maar die opening is ook te klein. Ek het rondgesoek na 'n botteldop wat ongeveer die grootte van die rewolwer was. Ek het medium skuurpapier om die deksel gedraai en die opening geskuur totdat dit by die deksel pas. Dit elimineer die trapopening en pas goed by die rewolwer.
Al die voorbereidings vir die stutte van die landingsgestel het goed gevaar. Daar is inderdaad geen manier om uit te boor en die rat te installeer nadat die vleuel- en enjin -nakels bymekaargemaak is nie. Nadat ek die oleos op die hoofratstutte geïnstalleer het, het ek dit droog in die wielputte geplaas en probeer om dele 7 en 8. te installeer. Hierdie twee dele verteenwoordig die vroeë spoedremme wat op die landingsratstutte van sommige vliegtuigtipes gemonteer is om help om die vliegtuig te vertraag en sorg vir die vlieënier om die enjinkrag te bereik. Hierdie dele pas nie in die openinge op die nacelle nie. Ek het my plastiekknippies uitgetrek en die openinge aangepas waar dele 7 en 8 voor die hoofratstutte sou glip wanneer die rat geïnstalleer is. Ek het nooit agtergekom hoe die driehoekige ratdeure (dele 9 en 10) in hierdie opset werk nie, sodat hulle weggegooi word.
Die res van die oorblywende dele/subassemblies het sonder probleme plaasgevind. Nou was dit tyd om die vliegtuig te masker en te verf! Ek het gewone ou Scotch-deursigtige band gebruik wat in die vorm gesny is met 'n skerp X-Acto-mes om die vensters op die kajuit, neus en die Boulton-Paul-rewolwer te masker. Die syvensters was bedek met vloeibare latex. Om 'n sweem van slytasie te gee, het ek eers swart lyne langs al die boonste vlerk- en romppaneellyne geverf. Dit het geen sin om dit aan die onderkant te doen nie, want dit sal in elk geval heeltemal swart wees. Toe dit opgedroog het, het ek die vliegtuig 'n keer gegee met die Testors Model Master RAF Dark Earth. Ek het geskeur tussen twee maskeringstegnieke wat ek wou probeer. Die een is om die kleurprofiele tot 1/48 te vergroot en maskeringsjablone uit te sny. Die ander behels die gebruik van vloeibare latex as 'n kamoefleermasker. Ek het op laasgenoemde besluit.
My plaaslike stokperdjiewinkel het 'n groot bottel vloeibare latex in voorraad, wat ek al op die vensters gebruik het. Ek het die latex op die boonste oppervlaktes van die vliegtuig aangebring en die Testors Model Master RAF Dark Green aangebring. So ver so goed. Ek het die latex weer aangebring om die grenslyne tussen die boonste en onderste camouflage te verskaf. Een van die waarskuwingswoorde was om nie die vloeibare latex oor akrielverf te gebruik nie, maar omdat ek emalies op die boonste oppervlaktes gebruik het, was daar geen probleme nie. Aangesien ek nie die verf aan die onderkant sou bedek nie, het ek Tamiya se akriel NATO Black gebruik, wat 'n paar skakerings ligter is as normale swart.
Nadat al die verf voldoende droog was, het ek begin met die verwydering van die latexmaskers. Die instruksies op die latexbottel stel voor dat jy warm water gebruik om die maskers te versag, sodat ek die model na die wasbak neem en 'n gedeelte per keer werk. Die maskering het sonder probleme plaasgevind, alhoewel ek die verf op 'n paar plekke dun gedra het. Nadat die model gedroog het, het ek die verf aangeraak, die voorste rande van die vlerke en stert met Tamiya-maskeerband gemasker en plat swart vir die ysstewels aangebring. Soos voorspel, was die kleurverskil tussen die stewels en die camouflage onderkant onbeduidend. Die hele model is met 'n glanshelder laag bedek met Future verdun 60-40 met isopropylalkohol. Dit bied 'n stewige basis vir die plakkers.
Ek het gekies om die merke in die kit te gebruik, en dit het foutloos aangegaan. Ek het aanvanklik geen oplossings vir die gebruik van plakkers gebruik nie, want dit het mooi en sonder silwer gaan lê. Hulle het net nie by die gegewe besonderhede ingegaan nie. Ek het 'n enkele laag Solvaset bygevoeg, en nadat dit gedroog het, het die plakkers mooi in die besonderhede geplaas.
Ek het nog 'n glansjas oor die plakkers aangebring, en dan Tamiya-maskeerband oor die ysstewels aangebring. Daarna spuit ek op 'n mengsel van 33% Future, 33% Tamiya Flat Base en 34% Isopropyl Alcohol. Die resultaat is 'n pragtige vaal afwerking. Met die verwydering van die Tamiya-maskeerband, val die ysstewels nou op teen die res van die vliegtuig.
Die rewolwer is in 'n algehele RAF donkergrys geverf, net soos die belangrikste stutte van die landingsgestel.
Nou was dit tyd om die oorblywende detaildele aan te bring en die venstermaskerings te verwyder. Ek het die HF-antenne geïnstalleer met 'n fyn, donker getinte vislyn. Die Hudson is klaar!
Ek het besluit om hierdie model van die rak af te haal en dit goed skoon te maak. Ek het nie my bounotas in hierdie artikel nagegaan nie, so my eerste fout was om 'n paar van my tuisgemaakte akrielverdunner te gebruik
om die eerste vleuel af te vee. Toe dit gedroog het, was die vleuel nog dof, maar die oppervlak was nou melkerig. Ek vee die melkerige oppervlak af met Windex wat op 'n papierhanddoek gespuit is, en die duidelike plat afwerking is herstel. Aangesien ek klaar was met 'n kombinasie van Future en Tamiya Flat Base, is ek verbaas dat Windex gewerk het, maar ek kla nie. Dit is later 'n paar eksperimente werd.
Noudat die model skoon was, het dit my daaraan herinner dat ek nie die vliegbeheer se buitelyne of enige ander paneellyn gewas het nie. Ek het begin met my tuisgemaakte wasgoed
van lamp swart olie en begin die donkerte in die skarniere opbou. Toe onthou ek die onakkurate hysbakpatroon wat in die horisontale stabiliseerder gevorm is. Ek het 'n skripgereedskap uitgetrek en die linker- en regterhysbakke versigtig in een groot hysbak verbind soos op die volskaalse Hudson. Ek het die nuwe lyn geverf en toe die was toegedien.
Ek het kommersiële wasgoed vir paneellyne probeer, en hoewel die resultate nie regtig op die kamera verskyn nie, werk dit wel. Ek dink dat die resultate meer dramaties sou wees as die paneellyne dieper was, maar dit is redelik goed met hierdie kit. Daarna was 'n kommersiële was vir motorolie en vuil wat ek met my Iwata airbrush toegedien het. Dit is gevolg deur uitlaatvlekke wat ook deur airbrush aangebring is by die uitlaatgasse wat aan die buitekant van die buitekant van elke nacelle -kuip uitgaan.
Ek het jare gelede baie geniet van die bou van hierdie model, en ek het nog 'n model weggesteek vir die uiteindelike doen. Hierdie opruiming is 'n goeie geleentheid om die afwerking van 'n ou model op datum te bring, sowel as om nuwe produkte en vaardighede te probeer wat destyds nie beskikbaar was nie. As dit nie uitgewerk het nie, sou dit vroeër laat gebeur het.
Ek is verbaas dat niemand die Hudson vervaardig het sedert Classic Airframes dit meer as 'n dekade gelede gedoen het nie. Ek weet dat MPM die Hudson in 1/72 skaal vrygestel het, maar dit was die enigste een. Aangesien soveel van die kits van Classic Airframes onder ander handelsmerke in die Tsjeggiese Republiek heruitgereik of in China herverkoop is, sal dit lekker wees om hierdie onderwerp weer beskikbaar te stel.
Lockheed Hudson Mk.VI - Geskiedenis
Die Lockheed Hudson was die gemilitariseerde weergawe van die Model 14 Super Electra -vliegtuig. Die militêre weergawe het sy eerste vlug gemaak in Desember 1938. Dit was die eerste Amerikaanse vliegtuig wat operasioneel deur die RAF gebruik is. Met die sukses van die Mk. I weergawe, kragtiger enjins is op 'n versterkte vliegtuigraam aangebring, wat lei tot die Mk.III en die daaropvolgende weergawes. Bykomende wysigings is aangebring aan latere weergawes om die omvang, bomlading en verdedigende bewapening te vergroot. Die US Army Air Corp gebruik Hudsons onder die benamings A-28 en A-29. Een van die A-29's was die eerste Amerikaanse weermagvliegtuig wat 'n Duitse U-boot in die Tweede Wêreldoorlog laat sink het. By die uitbreek van die oorlog het die Amerikaanse vloot 20 Hudson III's oorgeneem en hulle PBO-1 aangewys, waarvan een die eer gekry het om die eerste Duitse U-boot deur die vloot te laat sink. Die Hudson is ook gebruik deur die lugmag van Suid -Afrika, Nieu -Seeland, China, Portugal en Ierland.
Die Classic Airframes Hudson kom in 'n tipiese CA -bokant met twee deksels. Die kunswerke aan die bokant is 'n bietjie anders met 'n werklike foto van 'n skip wat aangeval word, met die kunswerke van 'n Hudson bo -op. In die boks is daar verskeie sakke, waarvan die grootste al die spuitgegote dele bevat, met die uitsondering van die duidelike dele. Dit word afsonderlik ingepak en daar is ook twee sakke met harsonderdele. Die primêre kitonderdele is in 'n baie ligte vorm gevorm grys amper wit kleur. Die onderdele het almal 'n matige hoeveelheid flits, terwyl sommige van die kleiner dele baie flits toon. Tipies vir kitsstelle, die onderdele het geen uitlynpenne nie en die bevestigingspunte van die sprue is swaar en kan die beste verwyder word met 'n JLC -saag. Die rompvensteropeninge op my stel het 'n rits flits om die rande wat afgeskuur moet word. Die kit bevat ingeboude paneellyne wat op my kit bietjie inkonsekwent is. Sommige sal opskrifte nodig hê om reg te lyk as hulle klaar is. Die oppervlakafwerking is glad en behalwe vir 'n ruwe rand wat aan die voorkant van die boonste en onderste vlerkhelfte voorgekom het, was daar geen oppervlaktedefekte op die groot onderdele van die vliegtuigraamwerk nie. Die vlerke het oop voorste gleuwe. Die bande het 'n gladde loopvlak en word nie geweeg nie. Die stel bevat twee stelle enjinkoppe vir die twee verskillende enjins wat saam met die stel voorsien word. Die bedieningsoppervlaktes is almal vasgemaak en die weefseldetail hierop is mooi weergegee. Altesaam is daar 84 dele in liggrys, maar verskeie sal nie gebruik word nie, afhangende van watter weergawe u besluit om te bou. Sien foto's hieronder. Let wel: beide vlerke is identies en slegs een word getoon.
Daar is twee sakke harsonderdele saam met die kit, een hiervan bevat die twee verskillende enjins wat by die kit kom, plus 'n paar verskillende innames en 'n wringkragskêr vir die landingsstel. Die dele is gevorm in 'n bruinhars. Die detailvlak is goed, maar daar sal baie flitse wees om skoon te maak. Sommige is dun en maklik verwyderbaar, maar ander nie, en die gietblokke verg 'n bietjie moeite om die silinderkoppe te beskadig. Die drukstangdetail op die radiale van die enkele ry is baie mooi gedoen, en ek het boonop nie baie borrels of ander gebreke gevind nie, en sodra ek dit skoongemaak en geverf het, moet dit baie mooi lyk. Sien foto hieronder.
Die ander sak bevat die onderdele vir die binnekant. Dit sluit skote, sitplekke, die instrumentpaneel, die stuurkolom, gewere en ander stukkende stukke in om die kajuit aan te trek. Geen binne -dele is ingesluit vir die rompgebied agter die vlieënier nie, maar hierdie gebied sal in elk geval nie maklik gesien word nie. Hierdie dele het baie minder flits as die enjins, sonder penne en oppervlaktedefekte. Altesaam is daar 46 gietharsonderdele. Sien foto hieronder.
Die duidelike dele was redelik duidelik, die raamelemente op die twee neusstukke was baie flou, wat maskering en skildery nie so maklik maak nie, maar die ander stukke het 'n goed gedefinieerde raamlyn. Afhangende van die weergawe wat gebou is, word twee vakuumvormige stukke met sigblase voorsien. Daar is altesaam 36 duidelike dele vir 'n kit, 'n totaal van 166 dele vir die volledige kit. Sien foto hieronder.
Plakkate word voorsien vir twee vliegtuie, een vir 'n Hudson I (IV) van nommer 1-eskader, RAAF, Maleisië, 1941 en 'n PBO-1 van VP-82, Amerikaanse vloot, 1942. Die plakkers is dun, glansend en in register en 'n mens sou verwag soos dit deur Microscale gedruk word. Sien foto hieronder.
Die instruksies is standaard CA fair, twee bladsye gevou in die helfte skep 8 bladsye. Die eerste bladsy met geskiedenis en spesifikasies, die tweede bladsy met 'n ikoongids, benodigde verf en 'n onderdele -kaart, en die balans van die bladsye wat gewy is aan monteerstappe. 'N Tweede bladsy van ongeveer 8 1/2 "x 11" en aan die een kant op glanspapier gedruk, bevat die inligting oor die skildery en nasien.
Behalwe vir 'n alternatiewe plakvel wat deur Classic Airframes verkoop is, is ek nie bewus van ander beskikbare items wat beskikbaar is nie.
Dit is nie een van CA se beste kits nie, maar was waarskynlik gelyk aan ander kits wat hulle destyds uitgereik het. Hierdie kit is nou al 'n paar jaar buite produksie. Dit gesê, as u dit soos enige ander kit met beperkte opbrengs behandel, soos om dit op te ruim en te toets voordat u dit monteer, kan dit in 'n ware skoonheid ingebou word, en dit is steeds die enigste opsie vir 'n Hudson in hierdie skaal. Aanbeveel vir modelmodelle met 'n mate van ervaring in die bou van hierdie tipe kit.
Skakels na die opstel van die kit of resensies
'N Opbou / resensie kan hier en hier gevind word.
Vliegtuigprofiel # 253, Lockheed Hudson Mks I tot VI deur Christopher F. Shores
Nieu -Seelandse "skuurvonds"
Die Omaka Aviation Heritage Centre (Omaka Air Field, Nieu -Seeland) het die eer gekry om die vliegtuie wat deel uitmaak van die versameling van John Smith, wat in Augustus 2019 oorlede is, te bewaar en te vertoon. Hy het in die vyftigerjare begin om vliegtuie te versamel toe hy gesien het die grootskaalse verwydering van warbirds, selfs naby sy huis. He managed to save several key aircraft and stored them in a shed on his Mapua property (South Island of New Zealand), where they remained as untouched – and for the most part, unseen – relics of New Zealand aviation history. Collectors travelled from across the planet trying to purchase his aeroplanes, but left empty-handed.
El mayor as japonés de la guerra, Saburō Sakai, alabó las capacidades y habilidades en combate de la tripulación de un Hudson de la RAAF derribado en acción sobre Nueva Guinea, tras ser interceptado por nueve maniobrables Mitsubishi A6M el 22 de julio de 1942. [ 12 ] ​ [ 13 ] ​ La tripulación, comandada por el Oficial Piloto Warren Cowan, en el Hudson Mk IIIA con matrícula A16–201 (bu. no. 41-36979) del Escuadrón No. 32 de la RAAF, fue interceptada sobre Buna por nueve Nul del Tainan Kaigun Kōkūtai liderados por Sakai. La tripulación del Hudson realizó múltiples giros repentinos y agresivos, manteniendo un combate cerrado con los pilotos japoneses durante más de 10 minutos. Solo cuando Sakai consiguió alcanzar la torreta dorsal trasera, el Hudson pudo ser derribado. Su tripulación causó tanta impresión en Sakai, que tras el final de la guerra, intentó identificarlos. En 1997, Sakai escribió formalmente al Gobierno australiano, recomendando que Cowan fuera "condecorado póstumamente con la mayor condecoración militar de su país". [ 12 ] ​
Richard S. Combes, "Aircraft Manufacturing in Georgia: A Case Study of Federal Industrial Investment," in The Second Wave: Southern Industrialization from the 1940s to the 1970s, red. Philip Scranton (Athens: University of Georgia Press, 2001).
Joseph Earl Dabney, Herk: Hero of the Skies, 3d uitg. (Fairview, N.C.: Bright Mountain Books, 2003).