Vietnamese bleaching teeth Hinsdale IL
zoom teeth whitening 14470
lumineers dental Hyde Park
dental veneers price in Arlington VA
Wood Ridge cost of dental crown
cost of braces in Sterling VA Food Brokers Near Me | Broker Food Industry Coconut Creek | Produce Brokers
July 30, 2018 InGroceries Food Brokers Afrikaanse letterkunde | SusanSmith
Tag Archives: Afrikaanse letterkunde
Die tasbaarheid en die on(aan)tasbaarheid van literatuurteorie
September 25, 2014 by Susan Smith	in Blog, seminaargesprekke and tagged afrikaans, Afrikaanse letterkunde, ekokritiek	| Lewer kommentaar
In die postmoderne tyd waarin ons leef is literatuurstudie in ’n konstante toestand van verandering en fluktuasie. Om in die jaar 2014 poolshoogte van die stand van Afrikaanse letterkunde te neem, beteken uiteraard dat hierdie soort besinning binne ’n globale konteks moet plaasvind en dat daar ook na die stand van literatuurteorie gekyk moet word. Literatuurteorie kan gesien word as ’n heersende stel konsepte en intellektuele aannames wat die verhouding tussen die kunswerk en die samelewing op ’n gegewe tyd in die geskiedenis formuleer en reflekteer en wat inherent ’n kultuurproduk is wat die wyse waarop tekste kultuur skep, ondersoek.
Almal is dit eens dat daar nie ’n eenvoudige korrelasie is in die verhouding tussen teks en teorie nie. Die literêre sisteem is kompleks en interaktief en laat hom nie in netjiese boksies verpak nie. Meer nog, direkte ooreenstemming tussen lewens- en ideologieveranderende tendense en gebeure in die wêreld manifesteer nie noodwendig in ’n afgebakende, gedefinieerde literêre stroming nie.
Waaruit spruit literêre teorieë dan? Wanneer begin die pendulum swaai van een siening na ’n ander? En hoe onaantasbaar is die sentrale teorieë?
Hoewel die uitsonderlike literêre teks die grense van vooropgestelde idees en teorieë oorskry en grense verskuif, en hoewel sommige tendense uit die niet hul opwagting op ’n gegewe tyd maak, kan die verwantskap tussen breë literêre strominge en oorkoepelende globale persepsies ook nie geïgnoreer word nie. Dikwels is die literêre teorie ’n refleksie van of reaksie op een of meer van die dringendste vraagstukke wat die wêreld op ’n gegewe tyd in die gesig staar. So was ras, klas en geslag die gewilde onderwerpe wat tot aan die einde van die vorige eeu en begin van hierdie eeu aangespreek was en wat die teorieë van hierdie tyd oorheers het. Die voortspruitende teorieë was dan ook dikwels polities en ideologies gedrewe.
Gedurende die afgelope aantal dekades was dit egter die postmoderne teorieë van poststrukturalisme en dekonstruksie – deur sommige kritici die “linguistic turn” (Barad 2003:801) genoem – wat die literêre toneel oorheers en bykans onaantasbaar geword het, waarin ’n abstrakte tekstuele siening van die werklikheid voorop gestel is. Die gevolge van die sentrale posisie van hierdie teorieë is dat teorie en die tasbare werklikheid van mekaar geskei en linguistiese fundamentalisme op die voorgrond gestel is. Die linguistiese draai sluit onder andere die teorieë in van mense soos Jacques Derrida, Julia Kristeva, Luce Irigaray en Michel Foucault wat gefokus het op die krag van taal om die realiteit te skep – dus, dat taal verantwoordelik is vir die realiteit en nie ’n refleksie daarvan is nie.
Soos die wêreld om ons verander, ondergaan teorieë egter ook verandering en dit is in die aard van teoretisering om voortdurend na nuwe metodologieë te kyk wat herbesinning tot gevolg het. Ons verneem voortdurend van nuwe insigte wat poog om die grense te verskuif, die herlees van tekste moontlik te maak en ’n herkartering van die landskap tot stand te probeer bring. Literêre betrokkenheid by hierdie teorieë het tot gevolg dat daar met nuwe begrip na nuwe merkers gekyk kan word en dat nuwe leesstrategieë die leser lei tot groter insig in homself en die wêreld wat hom omring.
Vanaf 2010 gaan daar dus internasionaal al meer stemme op wat pleit vir ’n materiële draaipunt; literêre teoretici praat van “the material turn” (Iovino 2012:3). Die materiële draai word beskou as ’n teenreaksie teen sommige van die radikale tendense in postmoderne en poststrukturele denke wat dit ten doel gehad het om die wêreld te dematerialiseer tot linguistiese en sosiale konstruksies. Die belangrikheid van die materieel tasbare werklikheid wat interaktief inwerk op beide die menslike en die niemenslike wêreld is hierdeur grootliks geïgnoreer of ontken. Ten grondslag van die nuwe materialisme as uitgangspunt lê die ekokritiek, wat breedweg gesien kan word as die studie van kultuurprodukte soos kunswerke, skryfwerk en wetenskaplike teorieë wat sigself bemoei met die menslike verhouding tot die natuurlike wêreld. Cheryll Glotfelty en Harold Fromm, pioniers van die ekokritiese literatuurteorie, definieer ekokritiek in die seminale publikasie The ecocriticism reader (1996:xviii) as “the study of the relationship between literature and the physical environment”, terwyl die term in The Routledge dictionary of literary terms (Childs en Roger 2009:65) aangedui word as “[t]he study of literary texts with reference to the interaction between human activity and the vast range of ‘natural’ or non-human phenomena which bears upon human experience – encompassing (amongst many things) issues concerning fauna, flora, landscape, environment and weather”.
Scott Knickerbocker (2012:3) wys daarop dat ekokritiek sterk op die voorafgaande teorieë reageer en dat enige nuwe denkskool of denkrigting gedefinieer word in opposisie met die gevestigde praktyke. Hy sien ekokritiek en die nuwe bewussyn van materialiteit wat inherent daaraan is as ’n teenvoeter vir postmoderne teorieë waardeur die oormatighede van poststrukturele taalteorie ingekort word (Knickerbocker 2012:3). Dit is egter ook juis kritici soos Knickerbocker (2012:3) en Neil Evernden (1996:103) wat daarop wys dat die oorreaksie op tekstualiteit deur die ekokritiek politiese omgewingsaksie beklemtoon terwyl dit tred verloor met die estetiese (en by implikasie tekstuele en taalgerigte) ervaring wat juis so ’n aksie inspireer en deel daarvan uitmaak. Hul bepleit ’n gebalanseerde siening wat voorsiening maak vir beide materiële en linguistiese inhoud. Ten spyte van belangrike tekortkominge in bied ’n fokus op materialiteit en die objek ’n verruimende blik wat ’n belangrike bydrae tot ekosentriese teorie lewer.
Teen die agtergrond van heersende tendense en oorkoepelende globale gebeure is daar internasionaal ’n steeds groeiende getal vooraanstaande literatuurkritici wat hulself uitspreek oor die vreemde verskynsel dat dreigende globale ekologiese vraagstukke steeds so ’n geringe impak op die literatuursisteme het, iets wat veral ook in die Afrikaanse konteks merkbaar is. In haar inleiding tot The Ecocriticism Reader sê Glotfelty dat, ten spyte van voortdurende vernuwing, dit wil voorkom of vakkundigheid steeds akademies en teoreties ingestel bly “in the sense of scholarly to the point of being unaware of the outside world” (Glotfelty & Fromm 1996:xv). Mens sou bykans nie weet dat daar ’n aarde is, of dat die aarde se lewensonderhoudende sisteme onder druk is nie. Hoewel literêre tekste, beide plaaslik en internasionaal, ’n toenemende belangstelling in omgewingskwessies toon, is ekokritiek steeds, veral plaaslik, nie een van die groot rigtingwysers in literatuurstudie nie.
Glotfelty se aantyging dat, hoewel susterdissiplines in die geesteswetenskappe, soos filosofie, regte en sosiologie al lankal met groen kwessies besig is, die literatuurstudie grootliks onbetrokke gebly het, is nie so vergesog nie. Ian McCallum (2005:67-69) wys op die skokkende en gevaarlike ooreenkomste tussen die onwilligheid of onvermoë van die hedendaagse mens om die wetenskaplike bewyse oor aardverwarming te aanvaar, en die reaksie van die middeleeuse samelewing op Copernicus se teorieë oor die beweging en draai van die aarde om sy eie as. Copernicus is deur die mense van sy tyd as ketter uitgejou; hedendaagse aardgesentreerde argumente oor aardverwarming word eweneens deur ’n groot hoeveelheid mense afgemaak as onbelangrik, oordrewe of niebestaande. In beide gevalle word die stem van rede en verifieerbare wetenskaplike ondersoek misken en ondermyn.
LitNet Akademies: Poolshoogte
Mei 18, 2014 by Susan Smith	in Blog, Ek resenseer and tagged afrikaans, Afrikaanse letterkunde, Etienne van Heerden, Gifkaroo, resensie, susan smith	| Lewer kommentaar
LitNet Biebouw Resensies
Slegs 100 kopieë van Gifkaroo is gedruk. Dit is nie te koop nie. Lees die Engelse weergawe – Poison Karoo – hier.
Gifkaroo is ’n vuishou op die krop van jou maag. Dit laat jou rou.
Dít is die eerste gewaarwordinge ná die lees van Gifkaroo, Etienne van Heerden se voorteks vir sy roman, Klimtol, wat in September 2013 by Tafelberg Uitgewers verskyn.
Die beperkte oplaag van 100, genommer en geteken en onpretensieus gebind in bruin karton, is ’n protesteks teen die voorgenome breking in die Karoo wat aan gesaghebbende persone en partye gestuur is. Dit is letterlik die vinger wat teen die muur skryf, wat die waarheid en die leuen uitwys. Die Engelse vertaling in dieselfde band is gedoen deur Isobel Dixon, bekroonde Engelse digter wie se gedigte oor die Karoo ingesluit is in haar bundels The Tempest Prognosticator (2011), A Fold in the Map (2007) en Weather Eye (2001) waarvoor sy die Olive Schreiner-prys ontvang het. Die uitgawe word aangevul met ’n foto deur Obie Oberholzer, bekend vir fotografie wat vir jare reeds die Karoo en sy mense vaslê.
Gifkaroo volg dieselfde werkwyse as ’n vroeëre kortverhaal, Die gas in Rondawel Wilhelmina (1995), wat jare gelede as voorteks vir die roman Kikoejoe (1996) gedien het.Gifkaroo en Klimtol sluit aan by ’n lang lys tekste in Van Heerden se oeuvre waarin die Karoolandskap ontgin word, byvoorbeeld die onlangse Haai Karoo (2012), 30 Nagte in Amsterdam (2008), Asbesmiddag (2007), In stede van die liefde (2005), Die stilte na die boek (2004), Die swye van Mario Salviati (2000), Kikoejoe (1996), Die gas in Rondawel Wilhelmina (1995), Die stoetmeester (1993), Casspirs en campari’s (19991), Liegfabriek (1988), My kubaan (1983), Toorberg (1986) en Matoli (1979).
In Gifkaroo maak die leser kennis met die ou man Ludo Loeloeraai, op sy dag klimtolkampioen van die Groot Karoo, op ‘n bedevaartsreis na die Karoo-fonteinplaas met die soet water uit sy kindertyd, die plek wat hy ken soos die palm van sy hand. Sy reis na die fonteinplaas word ook ’n reis na die verlede, na sy kindertyd saam met sy pa, die waterfiskaal, die tyd van sy vernuf en handvaardigheid met die klimtol toe hy die rooibaadjieman was wat “speel” verhoog toe gebring het – maar ook ’n reis na homself as kartonman en die verlies van liefde. In die beperkte ruimte van enkele bladsye slaag Van Heerden daarin om die ou man “met oë wat al blouer raak”, sy verlange na sy verlore liefde, sy hunkering na die Karoo en die “onderaarde” (9) – die “ingedagte, private plek, daardie plek van water” (7) – en sy konfrontasie met homself voor die leser se oë lewend te maak.
In die mond van die meesterverteller Van Heerden word die Karoo ’n lewende wese; in die tradisie van die ekokritiek ’n objek wat tot subjek gemaak word – ’n karakter in die teks. Die Karoo “kug”, “suig”, “snak […] na asem”, is “ingedagte”, kan sy “asem intrek”, selfs “verdriet” toon (6) – menslike eienskappe wat aan die niemenslike landskap toegedig word. Die tradisionele grense tussen menslik en niemenslik word opgehef en die landskap vertoon dinamiese eienskappe wat die antroposentriese mens-in-die-middel–beskouing omverwerp. So is dit met Van Heerden se Karoo-as-karakter, ’n aspek wat reeds in talle vroeëre romans geaktiveer is.