Toe-to-toe | Seeking Mystery
Niemand het gese dit gaan maklik wees om kinders groot te maak nie..ons almal doen maar iets verkeerd elke nou en dan
Weet jy Hanno, ek en my vrou het fantastiese opvoedings idees gehad voor ons kinders gekry het. Ons eerste kind het gekom en dit was nog heel goed, toe kom ons 2de kind en dit was ook nog redelik goed, maar toe word hulle ouer en leer hulle praat en dinge doen, ens. En daarby het ek toe kanker gekry, met vermoeidheid tot gevolg. En daar het die popo die fan geslaan.
Ek weet jy het gelyk, maar deksel man, ek weet nie hoe oud jou kind al is nie, maar dit is tog soms 'n redelike beproewing om by die goeie te bly …
Soos Rickus ook gesê het, ons probeer, maar dit wil nie sê dat ons altyd die goeie en regte dinge met ons kinders doen nie.
Die perfekte ouer, of opvoeding bestaan nie. Ons moet almal net probeer onthou dat hulle 'n geskenk van God is, en geen besitting. En dan leer om om vergewing te vra, as jy weer te vinnig gepraat of geslaan het …
Dissipline maar ook liefde.
Ek stem met alles saam, wat deur beide jou en Ricus geskryf is. Tog het die ouer in die onderonsie geweet sy het 'n vergadering, geweet haar tyd is min en kon sy 'n ingeligte besluit neem.
As sy besluit het om nie die kinders te vat om te gaan swem nie, het sy tien teen een wel met ongelukkige kinders gesit. Dit is een van die lessies wat ons almal moet leer; ons kan nie alles altyd nie.
Die resultaat van die uitstappie na swem was dat sy laat was vir haar vergadering, die kinders ongelukkig is, een kind se selfbeeld 'n hou weg het, sy het meer stress en ek is seker daar is 'n paar wat ek mis.
Dit is egter nie die kind se skuld nie, maar die gevolg van haar keuse. Om dit oor te laai op die kind se skouers is erg onregverdig. Ek weet ons almal maak foute (ek doen dit daagliks) maar die betrokke voorval het gegrens aan absurditeit.
Die hartseer vir my is dat ek nie dink hierdie 'n uitsonderlik voorval in die gesinnetjie is nie, maar eerder die norm is van hoe dinge gebeur. Die hartseer is dat baie van die gedrag wat ons frustreer in ons kinders deur ons aan hulle gemodelleer is. Ek dink die twee grootste bronne van kinders se gedrag is die natuurlike proses van groot word en die gedrag van die ouers.
Indien ek as volwassene kan onderskei watter een van die twee tot spesifieke gedrag lei; hoe kan ek die kind kwalik neem as die bron die laasgenoemde is?