Resolusies van Kentucky en Virginia - Inligting - 2022
Resolusies van Kentucky en Virginia - Geskiedenis
1807 Luiperd vs Chesapeake
Die Britse fregat "Leopard" onderskep die Amerikaanse fregat "Chesapeake" toe hy Hampton Roads na die Middellandse See verlaat. Die 'Luiperd' het geëis om in die 'Chesapeake' na woestyne te soek. Toe die Amerikaanse bevelvoerder weier, het die "Luiperd" op die niksvermoedende Amerikaanse fregat losgebrand en haar gedwing om oor te gee. Die Britte het vier matrose verwyder, waarvan een gehang het. Die voorval het amper 'n oorlog met Groot -Brittanje begin, maar oorlog is vermy en in plaas daarvan het Jefferson die weg van beginende buitelandse handel gevolg,
Vroeg in 1807 was 'n Britse eskader aan die kus van Virginia gestasioneer. Hulle was daar hoofsaaklik om Franse fregatte, wat in Annapolis, Maryland, geskuil het, te onderskep. Die Britse vaartuie het van tyd tot tyd gebruik gemaak van Amerikaanse hawefasiliteite. Britse matrose was voortdurend besig om hul skepe te verlaat. Dit het die Britte erg geïrriteerd geraak. Daar word gesê dat drie deserters op die Amerikaanse vlootfregat "Chesapeake" ingeskryf het. Die Britte protesteer en die minister van vloot het 'n ondersoek gelas. Hierdie ondersoek het bevestig dat drie deserters van die "Melampus" wel op die "Chesapeake" ingeskryf het, maar daar is vasgestel dat die matrose Amerikaners was wat onwettig beïndruk was. Dit is aan die Britte oorgedra, en dit het gelyk asof die saak op 'n einde was.
Die Britse bevelvoerder van die Noord -Atlantiese Oseaan het egter 'n bevel uitgevaardig om die 'Chesapeake' na woestyne te soek as die skip op see teëgekom word. Die "Chesapeake" was onder bevel van kaptein Charles Gordon en het Commodore Barron aan boord gehad. Op 22 Junie vertrek die skip vanaf Hampton Roads, op pad na die Middellandse See. Om 15:30 het die Britse fregat die "Leopard" voor die wind afgekom. Die bemanning het die "Chesapeake" gegroet en gesê dat dit versendings vir die Commodore Barron het. Barron het geantwoord: "Ons sal aanbeweeg en u kan u boot aan boord van ons stuur." Om 15:45 het die "Leopard's" luitenant Meade aangekom met die volgende brief wat eis dat die Britse woestyne omgedraai moet word.
Aangesien die deserteurs van die Melampus nie op die ingediende lys was nie, het kaptein Gordon geglo dat sy versekering voldoende sou wees, en het hy 'n streng antwoord aan die Britte gestuur.
Nadat die Britse offisier vertrek het, wys Barron die note aan sy ander offisiere. Terwyl hy voel dat die aangeleenthede afgehandel is, besef hy dat 'n mate van krag gepas is. Daarom het Barron Gordon beveel om die geweerdek skoon te maak. Ongelukkig het dit 30 minute geneem om die 'Chesapeake' voor te berei vir die geveg, en die Britse offisier keer eers vyf minute later terug na die skip. Barron is gegroet. In 'n poging om meer tyd vir sy bemanning te bekom, antwoord Barron dat hy dit nie verstaan ​​nie. Die "Luiperd" het toe twee skote oor die "Chesapeake's" -boog afgevuur, gevolg deur 'n breë kant op 'n byna puntlose afstand. Die "Luiperd gooi toe nog twee breë kante in die" Chesapeake ", terwyl dit nog nie reageer het nie. Commodore Barron het toe beveel dat die vlag geslaan moet word. Verskeie Britse offisiere het toe aan boord gekom en die drie Amerikaanse woestyne van die Melampus beslag gelê. Hulle het ook 'n ware Britse woestyn gekry, genaamd Jenkin Ratford, wat onder 'n veronderstelde naam gedien het. Ratford is later gehang.
Die aanval op die "Chesapeake" het Amerika tot 'n oorlogsgier laat waai. As iemand behalwe Jefferson president was, sou hierdie voorval waarskynlik genoeg gewees het om 'n oorlog te begin.
Geskiedenis van die Verenigde State
Vraag van die dag
Antwoord en verduideliking
Resolusies van Kentucky en Virginia
Die Alien & amp; Sediton Acts het gelei tot 'n
woedende reaksie van Demokrate-Republikeine
(Beeldbron: Library of Congress)
Die deur Federaliste geborgde Alien & amp Sedition Acts het daartoe gelei dat Thomas Jefferson en James Madison die Resolusies van Kentucky en Virginia opgestel het, wat beide beweer dat die bevoegdheid om die gesag van 'n kongreshandeling te bepaal, berus in
(A) die state
(C) die Hooggeregshof
(E) die president
Ongeldigmaking, die konsep dat state die reg het om die wette van die kongres te gehoorsaam wat volgens hulle ongrondwetlik was, is die eerste keer in die Kentucky- en Virginia -resolusies verwoord as 'n reaksie op die Wet op vreemdelinge en sedisie. Jefferson en Madison het 'n teorie oor die verhouding tussen state en die federale regering gevestig wat die grondslag geword het vir die regtebeweging van die state wat in 1860 tot die afstigting van die suidelike state gelei het.
'N Stel voorstelle wat deurThomas Jeffersonen goedgekeur deur die staatswetgewer van Kentucky gedurende 1798 en 1799 in teenstelling met die inwerkingtreding van dieuitheemse en sedisie -dade(1 Stat. 566, 570, 577, 596) deur die Kongres.
Die Kentucky -resolusies val die geldigheid van die wette op vreemdelinge en sedisie aan, waarvan die inwerkingstelling 'n reaksie was op die onstuimige politieke klimaat van Frankryk gedurende die laat 1700's na die Franse rewolusie. Die dade het streng verblyfvereistes opgelê om Amerikaanse burgerskap te verkry, en het die president die mag gegee om vreemdelinge wat as 'gevaarlik' beskou word, te deporteer of in die gevangenis te plaas, en het die strafregtelike vervolging van persone wat kritieke of oproerige toesprake of geskrifte gemaak het, toegelaat. Die resolusies bepleit 'n streng konstruksionistiese siening van die federale regering wat die Grondwet beskou as 'n ooreenkoms wat tussen die state bereik is oor die spesifieke bevoegdhede wat die sentrale regering moet uitoefen. Die federale regering kon op geen manier optree nie, tensy dit spesifiek in die Grondwet daarvoor gemagtig is. Die inwerkingtreding van die Wet op vreemdeling en sedisie was buite die bevoegdhede van die kongres, en daarom was die handelinge nietig. Die besluite verteenwoordig die uitoefening van die reg van die staat Kentucky om die handelinge ongeldig te verklaar deur nietigheid (die verklaring dat sulke wette nie wetlik afdwingbaar is nie).
'N Vergelykbare reeks voorstelle, die Virginia Resolutions, opgestel deur james madison, en goedgekeur deur die wetgewer van Virginia in 1798, behandel die Wet op vreemdeling en sedisie op 'n soortgelyke wyse.
Beide die resolusies van Kentucky en Virginia het geen werklike sukses behaal toe hulle aan ander state voorgelê is vir aanneming nie. Hulle was egter belangrik in die Amerikaanse regsgeskiedenis omdat hulle die botsing tussen twee mededingende regeringsbeginsels - state se regte versus federalisme - beliggaam het.
Thomas Jefferson en James Madison het in die geheim saamgewerk om verskillende protesresolusies te skryf.  Dit is aan bondgenote gegee en deur die staatswetgewers van Virginia en Kentucky aangeneem, maar ander state het geweier om soortgelyke besluite te neem. Verskeie state het die resolusies as ongrondwetlik veroordeel. Beide besluite veroordeel nie net die vreemdeling- en sedisie -wette as ongrondwetlik nie. Hulle het beweer dat individuele state federale wette wat as ongrondwetlik beskou word, kan vernietig. Madison's Virginia Resolutions, wat die kompakte teorie uitgespreek het, was betreklik ligter in terme van Jefferson's Kentucky Resolutions, wat die regte van state tot uitroeping uitdruklik verklaar het.
Die wette op vreemdelinge en sedisie het óf verstryk óf is van 1800 tot 1802 herroep nadat Jefferson tot die presidentskap verkies is.
In 1834 het William A. Knight, Levi J. Knight, Hamilton W. Sharpe, John Blackshear, John McLean, John E. Tucker, William Smith die poging gelei om 'n State Rights Association te stig in Franklinville, GA, destyds setel van Lowndes County . Lowndes het destyds die grootste deel van die huidige Berrien County ingesluit, en die gemeenskap gevestig deur die pionier Levi J. Knight van Wiregrass, wat bekend sou staan ​​as Ray City, GA. Die volgende jaar vergader die burgers van Lowndes weer op State Day op Franklinville op Onafhanklikheidsdag (1835) In 1836 sou hulle hul nuwe landstoel as Troupville aanwys, ter ere van die groot apostel van staatsregte, en#8221 George M. Troup.
Die State Rights Party van Georgia is in 1833 van stapel gestuur deur prominente leiers van die Troup -party, waaronder John M. Berrien, George R. Gilmer, William H. Crawford, William C. Dawson en Augustin S. Clayton. Die staatsregte -aktiviste was daartoe verbind dat die individuele state die federale wette wat hulle as afkeurenswaardig bevind, tot niet kan maak, hoewel hierdie leerstelling deur die Wetgewer van Georgië en ander staatsregerings veroordeel is. Volgens die ondersteuners van staatsregte was individuele state wat slegs deur die Grondwet gebonde was, in die mate wat hulle aangename state gevind het, na willekeur van die Unie kon afskei. Hierdie idees het na vore gekom in reaksie op die Alien and Sedition Acts – 'n soort 17de -eeuse weergawe van die Homeland Security Act – wat die federaliste uitgevaardig het toe oorlog met Frankryk op hande was.
Volgens die Library of Congress:
Die wet op vreemdeling en sedisie, wat deur president John Adams in 1798 onderteken is, bestaan ​​uit vier wette wat deur die federalistiese beheerde kongres goedgekeur is toe Amerika voorberei het op oorlog met Frankryk. Hierdie dade het die verblyfvereiste vir Amerikaanse burgerskap van vyf tot veertien jaar verhoog, die president gemagtig om vreemdelinge wat as gevaarlik is vir die vrede en veiligheid van die Verenigde State in die tronk te sit of te deporteer en beperkte toespraak wat krities is teenoor die regering. Hierdie wette is bedoel om die Demokraties-Republikeinse Party te stil en te verswak. Negatiewe reaksie op die Wet op vreemdeling en sedisie het gehelp om by te dra tot die demokraties-republikeinse oorwinning tydens die 1800-verkiesings. Die kongres het die wet op naturalisasie in 1802 herroep, terwyl die ander wette verval het. "
Die oortredings van die Alien and Sedition Acts het Thomas Jefferson en James Madison daartoe gelei om die resolusies van Kentucky (1798) en Virginia (1799) in die geheim te skryf, wat eers die argument voorgehou het dat staatswetgewers die reg gehad het om federale statute te vernietig. In hierdie resolusies lê die saadjies van onenigheid wat uitloop op die burgeroorlog.
Die byeenkoms van die staatsregte -aktiviste in Lowndes County in 1834 was vol retoriek oor die resolusies van Virginia en Kentucky, pogings tot vernietiging in Suid -Carolina, Andrew Jackson se nietigverklaring wat 'n reg betwis het om die federale wet te vernietig, en die daaropvolgende Force Act, wat die gebruik van militêre geweld teen enige staat wat die federale wet weerstaan, gemagtig het.
3 September 1834 — bladsy 3
Volgens die vorige reëling het die burgers van Lowndes County, wat vriendelik is met staatsregte, op 4 Julie in Franklinville vergader met die doel om 'n staatsregtevereniging te stig, toe Wm Smith onder beweging na die voorsitter geroep is, en John McLean aangestel as sekretaris. Die doel van die vergadering is toe verduidelik deur Hamilton W. Sharpe, Esq. 'N Komitee van vyf persone, naamlik: HW Sharpe, John Blackshear, John McLean, John E. Tucker en Levi J. Knight, is aangestel om 'n aanhef op te stel van die politieke sentimente van die vergadering en 'n grondwet vir die regering van die vereniging.
Die vergadering verdaag daarna tot Vrydag die 1ste dag van Augustus.
WM SMITH, voorsitter
DIE STAATSREGTEPARTY VAN LOWNDES COUNTY, vergader op grond van uitstel, op die eerste dag van Augustus, toe Wm A. Knight aangestel is as president, Matthew Albritton en John J. Underwood, vise -president, en William Smith as sekretaris en tesourier. 'N Komitee van drie persone is aangestel om op die president te wag, hom in kennis te stel van sy aanstelling en hom na die voorsitter te lei, waarna hy die vergadering baie lank toegespreek het.
Die aanhef en grondwet, H. W. Sharpe, van die komitee, het die volgende gerapporteer, wat eenparig aanvaar is.
U komitee, aan wie die vertroue vertrou is om 'n aanhef en grondwet voor te berei wat aan hierdie vergadering voorgelê moet word, vir die stigting van 'n staatsregtevereniging in die provinsie Lowndes, vra verlof om die volgende voor te lê:
Hierdie vergadering, wat in ooreenstemming met die versoek van die staatsregtevergadering wat op 13 November verlede jaar in Milledgeville gestig is, belê word, word deur u komitee van die grootste belang geag om eenparigheid van aksie te lewer ter ondersteuning van hierdie groot konserwatiewe beginsels van staatsregte tot dusver van so 'n groot belang om die naderende gees van konsolidasie neer te sit. Die oorwinning van die beginsels wat te veel te wense is, roep luidkeels op tot die stigting van plaaslike en landelike verenigings, as die beste manier om die groot politieke waarhede te versprei wat deur die roemryke Jefferson gehandhaaf word, bevestig deur die resolusies van Virginia en Kentucky, en goedgekeur deur die suiwerste patriotte van ons land. Die toestand van politieke partye in Georgië, en in die hele Unie, roep luidkeels op vir hierdie aksiekonsert om alles wat die vrymanne te na kom, te bewaar.
Daar is blykbaar 'n gees in die buiteland in die land, wat waarskynlik tot die konstitusionele vryheid dodelik kan wees, en ondermynend is vir die Republikeinse leerstellings van 󈨦 en 󈨧 en in die plek daarvan gesoek word na gevestigde antagonistiese leerstellings, bereken om ons te verander politieke instellings, en ons burgerregte vernietig. As hierdie leerstellings sou seëvier, neem dan afskeid van vryheid en staatsoewereiniteit. Dan sal die altaar van ons politieke geloof vernietig word en die heerlikheid daarvan uitgedoof word.
Ons teenstanders, naamlik die selfstylende Unie-party van Georgië, sou uiteenlopend beweer dat hulle ooreenstem met die standpunte van die roemryke Jefferson en skynheilig voorgee dat hulle die resolusies van Virginia en Kentucky van 󈨦 aanvaar en 󈨧. Hulle moes vergeet het dat die beroemde besluite verklaar: "Omdat daar geen gemeenskaplike regter is nie, het elke party die reg om self te oordeel, sowel as van oortredings as die manier en maatstaf van regstelling." die leerstelling waarvan ons glo dat dit dan die staatsregte -leerstuk van die unieparty sou gewees het, as hulle nie verder gegaan het nie, maar in 'n latere resolusie, verklaar hulle dat indien die kongres 'n ongrondwetlike wet sou aanvaar, geen staat 'n reg het nie om iets daaroor te beoordeel. Ons laat ons teenstanders vasstel hoe hierdie laaste sentiment gemaak kan word om in te stem met die resolusies van Virginia en Kentucky.
Uit die hele opvatting van hulle verrigtinge kan dit duidelik afgelei word dat die ultra-federale leerstellings van die Proklamasie van die noodlottige 10de Desember 1832 goedgekeur en gekoester word. Die tiranniese en despotiese bepalings van die Force Bill word gesanksioneer, sy skrywers en ondersteuners toegejuig en die soewereiniteit van hul eie staat ontken. As hierdie leerstellings uiteindelik suksesvol sou wees, moet dit lei tot die finale omverwerping van die grondwetlike vryheid en tot die vestiging van 'n gekonsolideerde despotisme op die ruïnes van staatsoewereiniteit.
Terwyl ons teenstanders dus aktief en ywerig besig is met die verspreiding en verspreiding van hierdie gevaarlike leerstellings, spaar hulle geen moeite om odium en smaad te werp op ons wat vriende is met staatsregte en staatsoewereiniteit nie. Die terme "rebel, "disunionist, "traitor ' en ander beledigende byskrifte word gereeld toegepas op diegene wat hul invloed sou uitoefen om die Federale Regering te arresteer in sy opmars na absolute mag en despotisme. Ons, as deel van die Staatsregteparty van Georgië, sou hierdie epithets terugwerp en sê: laat die nageslag beoordeel wie die vriende van die Unie en vryheid is, wanneer die transaksies van vandag die saak van die geskiedenis word.
Ons sal nou ons mening gee oor sommige van die voorste politieke onderwerpe, wat blykbaar die skeidingslyn tussen die twee partye wat nou in Georgië is, blyk te wees.
Ons glo dat die leerstellings van die Proklamasie van die 10de Desember 1832 radikaal verkeerd is, en dat ons die neiging sal hê om die oorspronklike beginsels van ons regering te vernietig, omdat dit die leerstellings van die Federalist van vroeër herbevestig. van hierdie Konfederasie het nooit 'n aparte bestaan ​​gehad dat 'n staat geen reg het om te besluit oor die grondwetlikheid van enige kongres nie, en ook nie om sy vordering in sy eie perke te stuit nie.
Dit ontken die reg op afskeiding, selfs onder die mees onderdrukkende wette, en beweer dat die state nie hul hele soewereiniteit behou het nie, en dat die getrouheid van ons burgers in die eerste plek aan die Verenigde State te wyte is en die gebruik van die swaard bedreig en bajonet om 'n staat tot onderwerping te dwing.
Die aanvaarding van die wet het die wetsontwerp op geweld as 'n streng handeling vereis, wat ongemagtig is deur die Grondwet. Die president, met inagneming van sy vorige beginsels, eis van 'n onderdanige kongres, hul goedkeuring van hierdie buitengewone magte en leerstellings en die middele om dit in werking te stel.
By geen vorige geleentheid is die hand van mag uitgeoefen oor die Grondwet van 'n vrye land met meer gewaagde aanname nie.
In het, onder die skyn van die invordering van die inkomste, die staatsregerings met een slag afgeskaf, onbeperkte magte aan die president verleen en die leër, vloot en milisie van die Verenigde State tot sy beskikking gestel, nie net om gebruik te word by sy eie caprice, maar magtig hom ook om hierdie bevoegdheid toe te ken aan 'n adjunk Marshall, of wie hy ook al dink. Dit gee hom ook die mag om 'n aangepaste huis op 'n oorlogsskip te maak en dit by die ingang van 'n hawe wat hy goed dink, te plaas, om by die mond van 'n kanon, in die naam van duites, die eerlike verdienste te eis van die arbeider en gee die geld as 'n oorvloed aan die heerlike vervaardiger. Die bepalings van hierdie wet is 'n skande vir ons Statuutboek en 'n monumnet van die diensbare gees van die 22ste kongres, en moet uit ons openbare argiewe geskeur word en na die vlamme gestuur word wat die rekords van die Yazoo -spekulasie verteer het.
U komitee kan egter net hoop dat daar nog 'n verlossende gees onder die mense van hierdie regering is, om die vinnige vordering van absolute mag na te gaan wat ons instellings bedreig met 'n verandering van 'n Republiek na 'n despotisme.
Om die leer van staatsregte en staatsredes te bevorder, dink ons, sy vriende en advokate van die graafskap Lowndes, dat dit uiters belangrik is om 'n vereniging te organiseer om in samewerking met die sentrale komitee en alle verenigings van 'n soortgelyke vriendelik.
Besluit daarom dat dit nuttig is om 'n staatsregtevereniging te stig op grond van die leerstellings van die Virginia- en Kentucky -resolusies van 󈨦 en 󈨧, soos uiteengesit en voorgehou deur mnr. Jefferson en ander republikeine daarvan dag.
In ooreenstemming met die plig wat u komitee opgelê het, sal hulle die volgende met respek voorlê
Art. 1. Hierdie vereniging staan ​​bekend as die Staatsregtevereniging van die graafskap Lowndes en het ten doel die verspreiding van gesonde politieke leerstellings, gebaseer op die Republikeinse leer van 󈨦 en 󈨧, soos voorgestel deur mnr. Jefferson en ander patriotte.
Art. 2. Die ampte van hierdie vereniging is 'n president, twee vise -presidente en 'n sekretaris, wat ook as tesourier optree.
Art. 3. Die President vervul die pligte wat op so 'n amp betrekking het in alle verenigings van soortgelyke aard, en roep vergaderings van die Vereniging aan en stel komitees aan, en in sy afwesigheid sal een van die vise -presidente die voorsitter wees.
Art. 4. Die Sekretaris hou 'n korrekte verslag van die verrigtinge van die Vereniging.
Art. 5. Enige persoon kan lid word van hierdie Vereniging deur die Grondwet te onderteken.
Art. 6. Hierdie Grondwet kan tydens enige jaarvergadering deur twee derdes van die Vereniging verander of gewysig word.
Art. 7. Die beamptes van hierdie vereniging word op 4 Julie in elke jaar verkies, tensy dit op die sabbat val, die voorafgaande Saterdag.
Op voorstel van H. W. Sharpe, Esq. dit was
Besluit dat die staatsregte -dokumente in Milledgeville met respek versoek word om die voorafgaande van hierdie vergadering te publiseer.
Besluit dat die redakteurs van die Southern Recorder die opdrag moet gee om honderd eksemplare van die aanhef en grondwet wat deur hierdie vereniging goedgekeur is, te druk, en hul rekening vir betaling aan die opnamesekretaris deur te stuur.
Die vereniging verdaag om op Vrydag voor die eerste Maandag in Oktober volgende vergadering in Franklinville te vergader.
WILLIAM SMITH, Sekretaris
Van Georgia Journal, 3 September 1834 — bladsy 3
Georgia Journal, 3 September 1834 — bladsy 3
1834 William A. Knight verkies tot president van Lowndes County State Rights Association in Franklinville, GA. Lede sluit in Levi J. Knight, Hamilton Sharpe, William Smith, Matthew Albritton, John J. Underwood, John McLean, John E. Tucker, John Blackshear
Die Resolusies van Kentucky en Virginia (of Los op) was politieke verklarings wat in 1798 en 1799 opgestel is, waarin die wetgewers in Kentucky en Virginia die standpunt ingeneem het dat die federale wet op vreemdelinge en sedisie ongrondwetlik was. Die resolusies het aangevoer dat die state die reg en die plig het om enige kongresdade wat nie deur die Grondwet gemagtig is nie, ongrondwetlik te verklaar. Hierdeur het hulle aangevoer vir die regte van die staat en die streng konstruksionisme van die Grondwet. Die Kentucky- en Virginia -resolusies van 1798 is onderskeidelik in die geheim deur vise -president Thomas Jefferson en James Madison geskryf.
Die beginsels wat in die resolusies genoem word, het bekend gestaan ​​as die 'beginsels van '98'. Aanhangers voer aan dat die state die grondwetlikheid van sentrale regeringswette en -besluite kan beoordeel. Die Kentucky -resolusies van 1798 het aangevoer dat elke individuele staat die mag het om te verklaar dat federale wette ongrondwetlik en nietig is. Die Kentucky -resolusie van 1799 het bygevoeg dat wanneer die state bepaal dat 'n wet ongrondwetlik is, die nietigheid deur die state die regte oplossing is. Die Virginia -resolusies van 1798 verwys na 'interposisie' om die idee uit te druk dat die state die reg het om 'tussenin' te kom om skade wat deur ongrondwetlike wette veroorsaak word, te voorkom. Die Virginia Resolutions oorweeg gesamentlike optrede deur die state.
Die besluite was sedert die aanvaarding daarvan omstrede en het tien lande se wetgewers afgekeur. Historikus Ron Chernow het die teoretiese skade van die resolusies as "diep en blywend. 'N resep vir verdeeldheid" beoordeel.  George Washington was so ontsteld oor hulle dat hy aan Patrick Henry gesê het dat as hulle 'stelselmatig en pertinent nastreef', hulle 'die vakbond sou ontbind of dwang sou veroorsaak'.  Hulle invloed weerklink tot in die burgeroorlog en daarna.  In die jare voor die vernietigingskrisis het die resolusies Jeffersoniese demokrate verdeel, met voorstanders van die regte van die staat soos John C. Calhoun wat die beginsels van '98 ondersteun en president Andrew Jackson hulle daarteen gekant het. Jare later het die aanvaarding van die Wet op voortvlugtende slawe van 1850 daartoe gelei dat anti-slawerny-aktiviste die resolusies aanhaal om hul oproepe aan Noordelike state te ondersteun om die ongrondwetlike handhawing van die wet tot niet te maak. 
Die anoniem geskryf deur Jefferson en geborg deur sy vriend John Breckinridge, is die besluite van Kentucky op 16 November 1798 deur die wetgewer van die staat aangeneem. deel was ongeldig, en dat die state die reg het om te besluit wanneer hulle inbreuk gemaak is op hul bevoegdhede en om die manier van regstelling te bepaal. Die besluite uit Kentucky het dus die wette op vreemdelinge en sedisie as 'nietig en sonder krag' verklaar.
Die besluite wat Madison opgestel het, hoewel dit dieselfde was as die van Jefferson, was meer beperk. Hulle het op 24 Desember 1798 deur die wetgewer van Virginia geslaag en die staatsgesag bevestig om die geldigheid van federale wetgewing vas te stel en die handelinge ongrondwetlik verklaar.
Die resolusies van Virginia en Kentucky was hoofsaaklik protesoptogte teen die beperkings op burgerlike vryhede in die Wet op vreemdeling en sedisie, eerder as uitdrukkings van 'n volwaardige grondwetlike teorie. Later verwysings na die resolusies as gesag vir die teorieë van nietigheid en afskeiding was in stryd met die beperkte doelwitte wat Jefferson en Madison gesoek het tydens die opstel van hul protes.
Die oorsake wat tot die resolusies van Kentucky en Virginia gelei het, het verdwyn en die Wet op vreemdeling en sedisie is herroep, maar die argumente wat Jefferson destyds voorgehou het, sal later herroep word, terwyl die land gedebatteer het oor die pad wat slawerny moet volg. Toe Madison in 1832 agterkom dat sy woorde in die resolusie van Virginia gebruik word om die nietigstelling van Suid -Carolina te ondersteun, ontken hy dat dit ooit sy of Jefferson se bedoeling was om die werklike nietigheid te sien plaasvind, en het hulle gedink dat dit as die betekenis daarvan verdraai word, sou hulle 'n ander taal gebruik het.
In 1798 het die Amerikaanse kongres vier wette aangeneem, gesamentlik bekend as die Alien and Sedition Acts. Hierdie dade plaas nuwe beperkings op vreemdelinge wat in die VSA woon, en dit het dit onwettig gemaak om vals of lasterlike uitsprake oor die federale regering of die president te maak.
Lede van die Demokraties-Republikeinse Party was van mening dat die Wet op vreemdelinge en sedisie daarop gemik was om hulle en hul ondersteuners stil te maak.
Die wetgewer van die staat in Kentucky het 'n resolusie aangeneem wat die Wet op vreemdelinge en sedisie uitdaag op 16 November 1798. Hulle het op 3 Desember 1799 'n ander aangeneem. Die twee wette staan ​​bekend as die Kentucky Resolutions.
Thomas Jefferson het in die geheim die Kentucky Resolutions geskryf.
Die wetgewer van die Virginia -staat het op 24 Desember 1798 'n resolusie aangeneem waarin die Wet op vreemdelinge en sedisie uitgedaag word.
James Madison het die Virginia -resolusie in die geheim geskryf.
Jefferson en Madison het saamgewerk om die besluite te skryf.
Jefferson en Madison het die Wet op vreemdelinge en sedisie uitgedaag op grond daarvan dat dit verder gaan as die bevoegdhede wat spesifiek aan die federale regering in die Amerikaanse grondwet verleen is. So 'n uitbreiding van die federale mag was 'n inbreuk op die regte van state.
Jefferson en Madison het aangevoer dat die Verenigde State as 'n kompakte tussen die state gevorm is en dat die Grondwet die reëls van die kompak bepaal. As die federale regering daarna wetgewing aanvaar wat verder gaan as die bevoegdhede wat spesifiek in die Grondwet aan hom gedelegeer is, dan was die wet ongeldig. Die idee dat state federale wetgewing ongeldig kan verklaar, staan ​​bekend as die leerstelling van nietigheid.
Virginia en Kentucky het 'n beroep op die ander state gedoen om die konsep van nietigheid te ondersteun deur wetgewing uit te voer waarin die Wet op vreemdelinge en sedisie verwerp word, maar nie een van die ander state het daaraan voldoen nie.
Alhoewel geen ander state destyds die resolusies van Virginia en Kentucky gesteun het nie, het sommige state wel later die idees van Jefferson en Madison aangeroep en hul standpunte met betrekking tot die Embargo Act van 1807, die oorlog van 1812, federale tariewe en veral die verdediging daarvan verdedig. die kwessie van slawerny.
Die resolusies van Virginia en Kentucky van 1798
Was daar 'n grondwetlike oplossing - 'n oplossing sonder afstigting of gewelddadige revolusie - om wette soos die Wet op Vreemdeling en Sedisie teë te staan? Syfers soos die senator van Massachusetts, Daniel Webster, en die hooggeregshofregter Joseph Story (en later Abraham Lincoln) het dit nie gedink nie. Aangesien hulle ingeskryf het vir 'n nasionalistiese teorie van die Unie - waarvan die belangrikste oortuiging was dat die Grondwet nie 'n kompak was onder soewereine state nie, maar in die geheel deur die Amerikaanse volk aanvaar is - het dit vir hulle gelyk as 'n onwettige opstand deur 'n willekeurige deel van die die mense eerder as 'n uitoefening van gesag deur 'n soewereine liggaam.
Webster gee gewig aan sy argument in sy beroemde toespraak uit 1833 "The Constitution Not a Compact Between Sovereign States." Hy wys op die woorde van die Grondwet: Het dit nie gesê dat ons, die mense en nie ons, die state
en hierdie Grondwet daarstel? Maar Webster se eksegese van die aanhef van die Grondwet is foutief. Trouens, die Grondwet soos oorspronklik opgestel, het wel gesê: "Ons, die state." Hierdie bewoording is om praktiese redes deur die komitee oor styl verwyder. Aangesien niemand vooraf kon weet watter state die Grondwet sou bekragtig en watter nie, het dit weinig sin gehad om al die state by name te noem voordat elkeen sy besluit geneem het. Die plaasvervanger frase "We, the People of the United States" het nie verwys na 'n enkele Amerikaanse volk wat in totaal opgeneem is nie, maar na die mense van Massachusetts, die mense van Virginia, die mense van Georgia - met ander woorde, die mense van die verskeie state.
Die feit dat hierdie teksverandering eenparig aanvaar is, bewys dat dit nie bedoel was om die aard van die Unie te verander nie. As die nuwe teks werklik bedoel het wat Webster later beweer het, sou daar 'n vokale en lang debat ontstaan ​​het. Dit sou beslis nie eenparig goedgekeur gewees het nie.
Geskiedenis van die besluite [wysig]
Daar was twee stelle Resolusies van Kentucky. Die wetgewer in Kentucky het die eerste resolusie op 16 November 1798 en die tweede op 3 Desember 1799 aangeneem. Jefferson het die resolusies van 1798 geskryf. Die outeur van die resolusies van 1799 is nie met sekerheid bekend nie. 
James Madison het die Resolusie van Virginia. Die wetgewer van die staat Virginia het dit op 24 Desember 1798 aangeneem.
Die Kentucky -resolusies van 1798 verklaar dat optrede van die nasionale regering wat buite die omvang van sy grondwetlike bevoegdhede is, outoritief, nietig en sonder krag is. Terwyl Jefferson se konsep van die Resolusies van 1798 beweer het dat elke staat 'n reg op ongrondwetlike wette het, het  die taal nie in die finale vorm van die Resolusies verskyn nie. Die resolusies van 1798 het die ander state versoek om die handelinge oor vreemdeling en sedisie te vernietig, maar het die ander state versoek om by Kentucky aan te sluit en hierdie handelinge ongeldig te verklaar en van geen geweld nie en#8220in en versoek dat hulle herroep word tydens die volgende kongresitting " . Jefferson het op 'n stadium 'n dreigement opgestel dat Kentucky sou afskei, maar dit uit die teks laat val.
Die Kentucky -resolusies van 1799 is geskryf om te reageer op die state wat die resolusies van 1798 verwerp het. Die resolusies van 1799 gebruik die term "nullification ", wat uit die ontwerp van Jefferson van die 1798 -resolusies van 1798 geskrap is, en besluit: " Dat die verskeie state wat [die Grondwet] gevorm het, soewerein en onafhanklik is, die onbetwisbare reg het om te oordeel oor die oortreding daarvan en dat 'n nietigheid deur alle soewereiniteite van alle ongemagtigde dade onder die kleur van die instrument uitgevoer is, die regmatige oplossing is. Sedition Handelinge. Rather, the 1799 Resolutions to declared that Kentucky "will bow to the laws of the Union" but would continue "to oppose in a constitutional manner" the Alien and Sedition Acts. The 1799 Resolutions concluded by stating the Kentucky was entering its "solemn protest" against those Acts.