Scattered Thoughts – Broken thoughts on a broken world
Posted on February 16, 2020 February 16, 2020 by Asimov
Liefde en Romans
Ek skryf hierdie in Afrikaans want Afrikaans is lieflik. Meer as enige ander taal is Afrikaans – of minstens jou huistaal – die taal van liefde. Van jou liefde.
Ek het weer gedroom van haar. Haar wie ek nog nie ontmoet het nie. Wie ek dalk nooit sal ontmoet nie. Wie dalk nie bestaan nie. Maar van haar.
Ek het al 'n klomp drome gehad van haar. Elke keer is dit anders. Elke keer lyk sy anders. Dit is nooit sensual of carnal nie. Dis altyd respekvol. Altyd mooi.
Maar gisteraand was die mooiste. Die konteks maak nie eers saak nie. Drome is weird en daars geen punt daaraan om te verduidelik wat gebeur het nie. Net sy maak saak. Ek dink ons het ontmoet met haar wat vir my sê dat ek haar eenkeer 'n lift gegee het? Ek weet nie. Al wat ek weet is 'n paar dae later was ons verlief.
En ek bedoel verlief. Elke oomblik was hemel. Ek het heeltyd net vasgehou terwyl ons loop. Haar gesoen. En die beste was om te weet dat sy ook so voel.
Wat die droom realisties maak is dat ek nie my kop heeltemal verloor het nie. Op 'n punt het ek gedink aan wat mense altyd sê: dat elke verhouding sy honeymoon fase het. Dat na 'n paar maande kalmeer mens. Ek het gewonder of sy sal "kalmeer" teenoor my. Maar ek was okay met dit.
Op een punt het ek met haar geloop. Toe besef ek iets. Ek het Valentynsdag vergeet! Dit was gister! (Ek het onmiddelik hierdie neer geskryf toe ek wakker geword het:) Ek het op my knieë voor haar gegaan en haar hand gevat. Haar linker hand. Ek was bang sy dink ek wil aan haar propose. Ek het haar gesê dat ek heeltemal vergeet het. Maar nie omdat ek haar nie lief het nie. Nee. Ek het gesê (en ek belowe ek het dit regtig gedroom) dat ek soos 'n vis in die see is. 'n Vis is nie bewus van die see nie. Nee. Hy lewe in dit. In dieselfde manier is ek in liefde. Ek dink nie aan die feit dat ek verlief is nie. Daai is net 'n rasionele ding wat jou aandag aftrek. Nee. Ek is net eenvoudig verlief. Ek lewe net in my liefde vir jou. Net hier en nou. Nie in my kop nie. Net hier by jou. Ek lewe nie in wat ek vir jou gister gevoel het, of more sal voel nie. Ek lewe net vir nou vir jou.
Eks nie seker wat gevolg het nie. 'n Drukkie miskien?
Maar sjoe, dit was mooi. Die mooiste droom van jou nog.
Posted on February 15, 2020 February 15, 2020 by Asimov
Werk en werk en 'n wonderwerk
'n Paar dinge het die afgelope week gebeur. Ek en Al-, vir een, lyk my is steeds vriende. Ons het mos begin werk op kampus. En ek ken die plek. Toe bel hy my om te hoor waarntoe hy moet gaan. So dit was 'n goeie manier om my te laat weet als is okay. Sonder om met mekaar te praat het ons self altwee geweet ons ry apart.
So ek glo ons is okay. Maar hy het die week toe op 'n ander kampus gewerk. Eks eintlik bly. Dit sou lekker wees om hom my universiteitslewe uit te wys, maar ek het dit ook bietjie geniet op my "eie".
Die werk self was meestal okay. Ek moes nou en dan kommunikeer met die studente en hulle het my nie altyd verstaan nie. Ek glo nie dis net ek nie. Baie van hulle is nuut en praat sag en luister nie mooi nie. Ek het die bangste gevoel om van die wit meisies te help. Eks nie seker hoekom nie. Ek dink omdat ek nie agter 'n aksent kan wegkruip as ek met hulle praat nie.
Een van my kollegas was 'n baie oulike, mooi, blonde student, Ta-. Ek het probeer help waar ek kon. Sy het 'n paar keer in baie interessante en mooi klere opgedaag. Gewoonlik kyk ek nie eers vir hoe iemand aangetrek is nie, maar ja. Ek noem dit maar net vir future reference.
Otherwise teen die derde dag het ek begin moeg woord en teen die laaste dag was ek baie bly dis klaar.
En die Woensdag het ek 'n oproep gekry oor 'n interview vir die Vrydag – gister. Ek was geskok. Needless to say ek moes vir dit prep deur bietjie Excel te leer wat my laat stres het. Maar weirdly enough was die interview self okay. Ek meen ek was damn laat en ek het amper letterlik 'n groot ongeluk begin. Maar ek was nie gestres nie. Net baie gejaagd. 'n Deel van my wil sê dit het goed gegaan, maar ek sal nie weet nie. Hulle was darem vriendelik.
Net een ding pla my. Ek voel ek het Jesus verloën. Op 'n deel het hulle gevra wat my motiveer, hoekom ek in die oggende opstaan. Ek wou iets in die lyn sê van "My faith". Maar minder diplomaties, soos "Christ". Maar ek het gedink dis nie appropriate nie, toe sê ek wat my motiveer is om 'n loopbaan te begin. Eers in die kar het dit my getref dat ek nie so eerlik was daar nie. En dat ek die Here ontken het. Dis nie 'n goeie begin nie. En daar was nie rede vir dit nie. Hulle was nice en ek was eerlik met ander goed. Soos ek het gesê ek het 'n spraak issue sonder dat hulle my oor dit gevra het. En hulle het gesê ek is duidelik genoeg. So hoekom wou ek jok oor dit?
So in totaal het die week my moeg gemaak, maar dit het my ook soveel beter laat voel. Asof ek net vir hierdie week rigting in my lewe gehad het. Net die interview self het my meer confidence gegee. Dis 'n sterk kontras teenoor die begin van die week waar ek nog so rigtingloos en hopeloos gevoel het. En dalk hoe ek weer volgende week gaan voel…
Dan die wonderwerk. Ek het belangrike dokumente laasjaar weggesteek en ek soek dit al vir weke. Maar ek het dit hierdie naweek nodig gehad om inligting in te vul vir die werkonderhoud. Ek kon letterlik nie indink waar dit kon wees nie. Letterlik. My kamer was deurgesoek. Alles uitgesort. Ek het elke boekrak uitgepak en in die sitkamer se laaie gekyk en als.
So op 'n punt het ek net gesit en weer gebid. En 'n minuut later kry ek op my foon 'n foto van waar ek dit weggesteek het. En ek het al op my foon vir so iets gesoek! En dit was in my bleddie kas! In 'n hemp! In 'n plek wat ek so mooi skoongemaak het en deurgesoek het! Dis geen toeval nie. Ek wens net ek kon hierdie wonderwerke meer waardeur.
In other news, ek het glad nie weer kans gehad om na Peterson te luister nie. Maar ek voel darem nog of ek steeds meer van daai "sê wat ek dink" confidence het. Ek hoop dit bly so as dit goed is. Ek het gister by Lo- se plek oorgeslaap. Hyt begin rook… blykbaar regtig net nou en dan, maar ek hom onmiddelik mooi gesê dat hy eerder nie moet nie. Al pla die rook self nie vir my nie.
Ek het That Hideous Strength vandag klaargemaak. Dit was interessant. Eerlikwaar het ek iets bietjie meer cosmic verwag. Maar eks bly ek het dit gelees. Dis maar al. My ander boeke wag nog op my.
Posted on February 6, 2020 February 6, 2020 by Asimov
Ek het dalk 'n vriend verloor
Tyd vlieg, soos altyd. More kom my ma al weer terug Suid-Afrika toe. Ek dink nie ek het hierdie week gemors nie. Ek moes my pa sien een aand en ek het nie, so dis een fout. Maar ek het gekuier, ek het lekker buite gesit in die skaduwee op 'n swem-handdoek en boek gelees met die kat en hond langs my… ek het CS Go gespeel in die aande. Ek het begin oefen en weer opgehou. En behalwe vir die ander boeke het ek verder geluister na Peterson se 12 Rules. Dis regtig goed, en dis maar net die eerste drie reëls.
Te prate van daai reëls, ek het gister na Rule 3 geluister terwyl ek weer met my ou hond gaan loop het: "Make friends with people who want the best for you". Hy vertel van mense wat hy geken het wat basies agteruit gegaan het in die lewe omdat hulle basies nie wou vooruit gaan nie. Omdat hulle nie die weight of the world wil dra nie. En dat ons vriende maak met ander losers soos ons want dis makliker. Ons verkies dit bo om goeie vriende te hê wat ons aanspoor om beter te doen. Dis moeiliker.
Hy eindig die hoofstuk 'n klein bietjie sinies. Hy sê dat Jesus met sulke sondaars kon klaarkom want hy was die perfekte mens (en Peterson impliseer omdat ons nie is nie moet ons dit nie doen nie). Ek weet nie van dit nie. Ons moet Christus immitate. Maar tenminste help Peterson waar hy sê dat baie keer is ons desire om te help selfsugtig: om ons eie goedheid te wys, om die een wie ons help se agency weg te vat, om net mag te he. En dat dit baie keer backfire. Dis ook waar.
So om by die punt uit te kom: Al-. (Ja ek kort sy naam af terwille van sy anonymity en myne). Ek gaan nie in detail gaan nie, maar hyt 'n lyn oortree. Ons het mos 'n paar weke saamgewerk en ons gaan dalk nog 'n week of twee werk. Wel die company het besluit om ons petrolgeld op te deel omdat ons saam gery het. Dis bietjie annoying, ja. Maar Al- het gejok. Hyt gesê dat ons nie elke dag saamgery het nie – hyt dit gedoen dat ons elkeen die volle bedrag betaal word as wat hulle die geld tussen ons twee deel). Hy het dit genoem toe hy my gebel het.
In die gesprek wou hy ook he dat ek moes jok oor die dae wat ons beurte gemaak het om te ry. Ek het meer gery as hy, maar hy bly verder, so hy wou he ek moes se hyt meer gery as ek, dan betaal hulle meer.
Ek het onmiddelik nee gesê vir hierdie leeun, maar die een oor of ons saamgery het het my gepla. Toe vat ek hom aan. Ek het hom gesê dat hy jok, en hy het homself defend. Ek het gesê hy het geen reg om vir my te jok nie. Dis een ding as hy nog in sy eie werk jok. Maar hierdie betrek my. En ek kan lei onder dit ook. En vir wat? Vir iets goeds? Nee. Vir geld. So de hel met dit. Ek het hom gesê ek gaan hulle laat weet dat hy verkeerd was en hy was nie happy nie. So be it. En die company besef dalk nie eers hoe erenstig hierdie was nie want hulle vertrou ons te veel.
So ja. As ek gejok het sou ons elk seker maklik R500 meer gekry het. Of meer. Eks onseker. Maar dis nie min nie. So ek glo hys nie happy nie.
Maar soos altyd is daar mense (soos ek) wat byna nooit so opstaan vir hulle waardes as dit beteken dat hulle verhoudings daaronder lei nie. Ek het jare terug basies besluit om op te hou kritiseer en net 'n vriend te wees. Maar ek besef nou die nadeel daarvan is dat 1) As jy dit doen help jy nie mense reg wat jou opinie kort nie en 2) Dat jy self complicit kan word aan verkeerde goed. So eks moeg vir hierdie kak waar ek net nie meer sê hoe ek voel en wat ek dink nie.
Maar ek was nog onseker. Toe vra ek my drie beste vriende (ek besef nou eers dat ek dit aan my beste vriende gestuur het). Die een het nog nie gesê wat hy dink nie, maar die ander twee, beide Di- en Lo-, het heeltemal saamgestem met my. Hulle het gese dis reg, dat hulle skuldig sou voel vir altyd in my situasie, dat ek Al- niks skuld nie, dat dit my loopbaan kon beinvloed het…
Hel. Dis regte goeie vriende hierdie. Ek het hulle onderskat. Ek het gedink hulle sal sê dat ek naief was of iets. Maar nee. Regte cool mense. Hulle het hulle issues, maar hulle is goeie vriende. En nou weet ek: ook goeie opregte mense in hulle harte van harte.
Om bietjie terug te kom na Peterson, ek dink ek het klaar Rule 3 toegepas. Ek het sulke vriende. En waar ek hulle gekort het het hulle my goed gehelp.
Is Al- een van die vriende wat voldoen aan hierdie reël? Ek dink wel so. Maar ek sukkel al lank om hom te help. Of nee. Ek het onlangs – half te danke aan Peterson maar ook ander dinge – besluit dat ek meer moeite gaan doen. Ek dink ek het gister nog besluit dat ek Al- meer gaan help. Dat ek meer my opinie moet gee oor sy lewe om hom te help. Dalk was dit nou te laat.
Dis funny hoe die lewe werk: Ek was vandag in 'n goeie boekwinkel 'n paar ure voor al hierdie nonsens gebeur het. Ek het nog gekyk na die comics afdeling om te sien of hulle World War Hulk het (hulle het dit nie gehad nie). Ek wou dit koop vir Al- vir sy verjaarsdag wat oppad is. Hys 'n groot fan van Hulk.
Posted on January 30, 2020 by Asimov
Baie gebeur in twee weke…
Ek is uiteindelik klaar met daai werk vir nou. Dalk (heelmoontlik) help ons volgende maand (volgende week?) uit by UJ en Tuks. Maar vir nou is ek net bly ek het 'n break.
My ma gaan môre weer Alg- toe. So dit los my weer by myself op my eie vir 'n week. Lekker. Hoop ek. Laas was dit ver te besig.
Ons het vir 8 dae in 'n ry by 'n laerskool gewerk. Die Indiese IT-guy is damn goed. Nie net met IT nie, maar met sy lewens experience ook. Regtig 'n goeie ou. En hyt ons advies gegee. En, soos ek gedink het, die werk was nie so boring nie. Meeste van daai dae het ek dit geniet. Net twee van hulle het my bietjie moeg gemaak, en dit was nie as gevolg van die werk self nie.
Dis net Al- wat my so moeg gemaak het. Hel. Hyt hierdie kwaad inhom wat uitputtend is.
Maar in beter nuus… deesdae praat ek bietjie met M-. Ek dink die gesprekke is meestal nogal organic. Nie gevorseerd nie. Dis vreemd. Maar dalk jok ek net weer vir myself. Soos hoe ons ontdek ons hou min of meer van dieselfde musiek – sy ken baie van die wat ek ken. En selfs die musiek wat sy van hou is eintlik nogal goed. Nie my favourite-sanger level nie, maar definitief goed. Nie net "nog 'n worship band" of, soos gewone meisies, net pop sangers nie. Eintlik goeie goed.
My gedagtes, soos altyd, hardloop altyd voor my uit. Maar ek moet dit stop. Ek weet ek moet. Dis nie goeie gedagtes nie. Dis nie regverdig teenoor haar nie. Eks te presumptious of te arrogant in my idees. En dit moet stop.
Verder stres ek nog oor die toekoms. Soms meer as ander dae. Ek dink die werk het gehelp met dit. Maar nou met hierdie break weer voel ek dit.
Ons is so ondankbaar.
Posted on January 16, 2020 January 16, 2020 by Asimov
Stres al weer – En irritasie
Hierdie is actually vir 'n slag een van daai posts wat ek voel ek moet skryf. Een van daai tye waar ek net compelled is om bietjie te sê wat aangaan.
— Een minuut later —
Skielik wonder ek weer of ek dit moet skryf. Dis hoe my emosies verander.
Ek doen weer daai app werk. Ek het dit vier dae in 'n ry gedoen saam Al-. Dit was eintlik lekker, alhoewel vandag 'n klein bietjie te lank was. En hy maak my so moeg. Volgende week gaan ons die hele week werk aan chrome-books. Joy. Dit klink tedious, maar manageable. Al- het my net baie geirriteer gister. Hyt gebel en heeltyd aangehou oor hoe ek spesifiek glad nie van volgende week se werk sal hou nie. Soos dude, okay. I get it. Hou net op.
En al daai bleddie mense kom nie terug na my toe oor my een punt wat ek nog kort nie, en ook nie oor daai beurs nie! En die registrasie geld! En op surface level dink mense seker als is okay. Soos Al-. Hy sien my as hierdie hiper-unsecure ou met geen finansiele issues nie. Man! Maar too be fair ek glo nie my ma of pa besef dit eers nie. Ek speel te veel die dwaas rondom Al-. Ek gaan ophou. Ek moet baie moeg wees soos nou om regtig geen van daai insecurity te wys nie. Maar ek gaan nie myself kwaad maak net vir dit nie!
In ander nuus, behalwe vir vandag wat ek so bietjie afvoel gaan dit actually okay. Soos ek het geen idee oor my toekoms nie ek stres en bid oor dat ek 'n werk sal kry. En ek sien nogals vanaand hoe Di- se vrou ook nou 'n werk gekry het. Is ek jaloers? Heelmoontlik. Op haar. Op Lo-. Op ander.
Maar wat ek wou sê is behalwe die goed gaan dit eintlik okay. Vandag veral is net bietjie stresvol, en wat my pla is dat dit dalk net erger kan word in die near-future as ek nie hierdie dinge uitsort nie.
Maar ek is byna klaar met Demons saam die groups (nog so twee weke). En ek lees al 'n paar dae aan die inleiding van die Metaphysics. En nou en dan ook Why People Matter. Asook natuurlik Chekhov. Hel hy is goed. Sy storie, The Night Before Easter, was veral baie mooi. Ek wil ook binnekort begin met That Hideous Strength – Ek mis vir Lewis. En nou en dan luister ek na Orthodoxy. Dalk more kry ek ook vir Twelve Rules of Life.
More is 'n "af" dag en ek wens ek kan rus, maar ek voel ek moet kampus toe om daai dinge uit te sort. Of na my pa toe. Of daai online werk doen. Ek voel net bietjie moeg. Mentally moeg. Die werk self, hierdie week anyway, was eintlik lekker. Ek mind selfs nie te veel wanneer die Graad 8s my nie verstaan nie. Maar ek dink al die werk pla my wel na 'n tydjie, al wil ek glo dit doen nie. So ek hoop maar my optimisme oor volgende week is nie onrealisties nie – ek wyer om te glo dat die pessimisme van Al- by default die meer waarskynliker is. Hoe is ek so insecure as ek nie so vrek pessimisties is soos hy nie?
En hoekom moun almal heeltyd?
Ek wil ook vir een af ander rede bietjie praat oor hierdie ook: Net mense in my gedagtes deesdae. Soos daai Mo. Ons het laasweek (?) 'n bietjie spontaan begin praat en dit was interessant. Ek het haar ook oor my drome vertel. Dit was lekker, maar op die einde het sy my misverstaan oor die een droom. Sy, en Chr- dalk, is een van baie min meisies wat ek weet die tipe hart het om met my op te sit. Maar ek weet nie. Ek glo nie. Ek wou dit net noem.
Posted on December 26, 2019 December 26, 2019 by Asimov
A slight drop of sweat is rolling down my forehead. My heart is racing. I am forcing myself to breathe slowly.
Now, or in a minute? She's busy with that customer. If I go now another employee will help me.
I am struggling to appear normal. Maybe I should act as though I'm looking for a different chocolate. But I already looked! There are just chocolates everywhere. Dark chocolate over here, milk chocolate over there.
I see her laughing as she clumsily forgets to give the foreigner's credit card back – after she already messed up with the payment machine.
And now more customers are coming from the chocolate-tasting room next door. Too much chocolate!
And all this time I have no plan. I don't know what I will say. The future does not exist right now. Only the present matters.
The other worker is busy, and she has just finished helping that dull German tourist. Now's my chance.
"No", is all I can say.
But as we finish she smiles at me. That's the most beautiful smile I have ever seen. It lasted an eternity. And I will treasure it for always.
Posted on December 16, 2019 December 16, 2019 by Asimov	· 1 Comment
Die gebrek aan Afrikaanse bloggers
Eks al vyf jaar hier. Dit het begin as 'n desperate uitlaat vir 'n helse emosionele dag. En van toe af het ek van tyd tot tyd hier bygedra. Meestal in Engels, maar soms in Afrikaans, (en soms ook in Spaans). Maar daars iets missing. Waars al die Afrikaanse bloggers?
Hier en daar is daar iemand. Ek weet net van drie of vier wat konstant post. Twee van hulle het ek al in persoon ontmoet voor ek nog geweet het van hulle bydrae hier (en nie een van hierdie twee weet wie ek is nie – of hulle sal my net nie onthou nie). 'n Klein wêreld? Ek lees selfs min van wat hulle sê, maar nou en dan is daar iets wat my oog vang.
Elke nou en dan soek ek vir "Afrikaans" in die search engine. Behalwe vir hierdie paar, is die res baie ou tannies wat iets weird doen of sê (en ander ou tannies wat comments skryf op dit), ou omies wat Bybelverse en Bybelstukke deel, ma's wat aangaan oor hulle ma experience en die en dat (en vir wat ookal rede in hulle username moet sê dat hulle ma's is), en iets hier en daar van 'n Afrikaanse konserwatiewe website en Afrikaanse taal-leer goed. Afrikaanse ou tannies is kwaai. En Afrikaanse ou Christen mans respekteer ek. Maar waars my mense? Mense van my ouderdom, min of meer? Wat nog hulle pad in die lewe soek?
Byna niemand blog net nie. Byna niemand sê net wat in hulle harte aangaan nie, wat hulle pla nie. Wat nou 'n gedig share, nou iets van hulle self, en nou iets heeltemal anders.
Dalk is dit net ek. Dalk is dit net my hoë standaarde. Of hulle is almal op daai kanker wat Tumbler genoem is. En ek is bewus van die Engelse woorde wat ek hier ingooi, by the way. Maar ek doen dit want in hierdie blog is ek genuine en ek wil nie voorgee nie.
Maar waar is al die ander?
Edit: Lyk my daar is wel 'n paar. Ek dink ek moet julle net mooier soek…
Posted on December 2, 2019 December 2, 2019 by Asimov
'n Dag saam 'n Engel
In Engels sal hierdie post meer "views" hê, maar wat gee ek om? Net in Afrikaans kan ek my hart se taal praat. Dis moeilik om die dinge te begin, so ek begin met Plato. Of te wel Socrates. Ek lees dit deesdae en een ding wat hy gesê het, het heeltyd by my opgekom hierdie naweek. Hyt gesê dat dit wat goed is, is altyd mooi. En dit wat mooi is, is goed.
Wat goed is, is altyd mooi…
Long story short, ek het oorgeslaap by 'n vriend. By Da-. Die idee was dat ek soontoe gaan, en dan die volgende dag kom al sy vriende en vriendinne oor sodat ons saam iets kon gaan doen. Ek gaan nie sê wat nie, want as ek doen sal dit te obvious wees indien een van hierdie goeie mense hierdie lees. Nie so maklik nie! Maar ek kan sê dis iets baie aktief, baie fisies, baie lank, en vreeslik lekker.
Ek, 'n ander ou wat ook oorgeslaap het, en Da- het reg gemaak om te gaan. Kort voor ons weg was (miskien die aand voor die tyd) het ek gehoor van iemand wat ook wou saam kom maar nie kon nie. En Da- en sy ma het daaroor gepraat en besluit dat hulle sal betaal. Ek het nie geweet wie nie, maar dit was interessant.
So, toe gaan ons drie en ontmoet die ander mense by daai plek. Daai onbekende mensie was ook daar.
En sy is 'n absolute engel. Maar op daai stadium was dit nog onduidelik. Ek het net geweet toe ek haar ontmoet het, dat sy mooi is. En nie op die manier wat ek normaalweg aan dit dink nie. Haar gesig was so mooi. En hoe vinnig het ek van haar begin leer!
Sy was so vriendelik. Met almal. Ek het Da- gevra oor haar toe sy 'n oomblik weg was, en hy sê sy is so nederig en so goed en sy help mense by 'n hospitaal. Met terapie of so iets. En so word haar mooiheid net duideliker.
Ek onthou jare terug, op skool nog, het ek aan iets gedink. Ek het lank terug aan dit gedink. Ek het mense vergelyk met gloeilampe. Soos die glas daarvan. As jy in party meubelwinkels loop, sien jy allerhande mooi glasvorms vir ligte. Soos chandeliers wat daar hang. Of 'n mooi interessante vierkantige tiepe glas. Of net 'n plain een. Ek het gedink dat almal so iets is. Party mense se "glas" is baie mooi. Maar wat help dit as die lig af is? Wat is mooier: 'n plain glas met 'n lig wat helder skyn? Of 'n kreatiewe glas wat al die lig blok? Meeste meisies op skool het ek gesien as die tweede tipe: fisies "mooi" maar as gevolg van hulle persoonlikhede is hulle letterlik en figuurlik "dof" en dus glad nie interessant of eintlik eers regtig mooi nie. Maar ek digress.
Hierdie meisie by hierdie plek was nie 'n normale "glas" nie. Ek weet nie. Maar van die begin af was daai lig duidelik. En dit het my aangetrek. Veral na ek gehoor het wat Da- van haar gesê het.
Na die tyd was almal by sy huis. Ek gaan ook eerder nie in detail hier nie. Maar dit was baie fun. En ek kon met haar 'n klein bietjie praat ook, saam met Da-. En als klink net mooier. En op een stadium toe sy weg is het ek meer gevra oor haar. Toe sê Da- dat sy van 'n spesifieke agtergrond kom. Ek sê nie meer nie uit respek uit vir haar. Maar dit het my net meer geinteresseer. En dis toe wat ek eers aan Plato gedink het waar hy sê dat goodness altyd beautiful is.
Dis seker obvious vir die leser, maar ek het dit self toe al geweet: ek het besef ek is, wel, smitten? Miskien is daai woord te sterk. Ek weet nie. Maar watookal dit was, dit was nie fisies nie. Ook nie seksueel nie (ek voel vuil om net daai woord te gebruik in hierdie opstel oor haar). Ek wou haar nie eers soen nie. Ek wou haar net 'n drukkie gee.
Op een stadium wou ek met haar en die vriend wat oorgeslaap het praat. Ek het sopas kos met sulke sterk sous ingeskep en geproe. En net toe ek iets wou sê was my stem weg. Letterlik weg. Dit het nog nooit ooit met my gebeur nie, en dit gebeur hier waar ek met haar wil praat. Dit het hulle 'n tydjie gevat om te besef ek kort water.
… 'n Kort tydjie later …
In die aand het sy en al die ander mense, almal behalwe die ou wat saam oorgeslaap het, weggegaan. Net voor die tyd sê sy nogal vir hierdie ou dat hulle 'n koppie koffie moet gaan kry. Eina. Daai jaloesie van my is nie goed nie. Ek het haar ook gegroet en sy het my sterkte toegewens vir 'n probleem van my.
Daai aand, alleen in die kamer (ek het weer oorgeslaap), was ek absoluut oorweldig. Nie net deur haar nie. Deur almal. Elke liewe een daar is sulke goeie mens. En hulle is so pure. So rein. En ek sien weer hoe absoluut vuil ek is. Hoe my lewe hier anderkant, met my ander vriende, nie naby kom aan hulle nie. En ek bid daaroor. En ek confess ander dinge wat my lankal al pla. En ek vra ook dat Sy wil met haar sal geskied.
Ek dink die volgende oggend het my vrae oor haar Da- laat wonder. Ek sê nogal vir hom dat hy my moet sê as sy (ek noem nogal haar naam) en die ander weer daar is. Net voor ek gaan sê hy, ook effens kripties (het hy dit bedoel of nie?) dat hy hulle nommers vir my sal gee, hare ook. Hy noem haar spesifiek. Mmm…
Maar vandag voel dit als soos 'n droom. En sy het my gekontak oor iets wat ek haar gevra het om my oor te laat weet. Ek voel sleg daaroor. Ek het dit half gevra net sodat ek 'n rede kon hê om met haar te praat. En sy gee nogal 'n bietjie advies oor 'n issue van my toe sy reply het.
Ek het myself heeltyd gevra: hoe voel ek? Is ek verlief? Ek glo nie. Maar ek dink heeltyd aan haar. En op die oomblik soos ek hierdie skryf voel ek op 'n manier. Dalk more oggend verander dit. Dalk volgende week is dit nie dieselfde nie. Maar op die oomblik voel ek content. Of iets gebeur en of ek haar nooit weer sien nie, is ek net bly ek het haar ontmoet…
en tog hoop ek ek sien haar weer.
Toe sy daai ou sê hulle moet koffie kry het ek gedink aan 'n gedig. En dit som op hoe ek voel. Dat of ek invisible is vir haar of nie. Of ek haar weer sien of nie. Dis alright. Solank haar goedheid nooit geraak is nie. Solank wie ookal haar hart wen weet hoe goed sy is en hoe min hy haar verdien:
The Unpardonable Sin – G. K. Chesterton
He sealed her heart from sage and questioner —
No estaba estresado
Soñé con tú de nuevo. Y… yo no estaba estresado. Quierías estar conmigo. Y yo podía estar contigo. A menudo yo tengo mucho miedo para hablar contigo. Pero no anoche en mi sueño.