Elke toer het sy eie storie, veral as jy die toeroperateur is en elke toer saam beleef. Met Namakwaland is die eerste vraag natuurlik waar staan die blomme, helaas kan jy nooit vir jou gaste dit belowe nie.
Die oggend toe die bus arriveer sak my hart reeds in my skoene. Dit was glad nie die bus wat ons veronderstel was om te ontvang nie, maar die kalf is in die put en ons moet die pad vat. Die eerste gedeelte van die reis is aangenaam en het ons behoorlik ŉ mengelmoes van toerlede, amper soos ’n vrugteslaai, die ouderdomme wissel van 50 tot 83jaar.
Die volgende oggend vertrek ons na Augrabies. Christo loop met twee krukke en sy vrou kyk baie mooi na hom. Ons begin met ’n heerlike stappie by Augrabiese watervalle en na die besoek aan die valle eet ons bietjie koek en tee by die bus voor ons vertrek. Die dag verloop seepglad sonder enige onmin. Ons besoek Pella se Sendingkerk en daarna vertrek ons na Klein Pella Gastehuis. Die oneindigende grondpad skud en skommel. Die busbestuurder wat ook ons gids is, is glad nie gelukkig met my oor die pad nie, maar ons ry. Ewe skielik draai ons af na die hoeveelste bultjie – so het ek gedink – tot by ’n draaipad.
Ons sien die mooiste kokerbome en uiteindelik verskyn die dadelplaas soos ŉ oase voor ons. Die lekkerste kuierplek vir die aand was die geloofskroeg. Hier skryf jy op ŉ boekie watter drankie jy geniet en die volgende oggend voor ons vertrek vereffen jy net jou rekening. Almal is vroeg uit en kyk hoe die son skelm tussen die berge en die dadelbome sy gesiggie begin wys. Die plaasbestuurder vergesel ons na die dadelboom plantasies en daar hang ons behoorlik aan sy lippe van al die inligting wat ons bekom oor die bome. Hoe stuifmeel geoes word en dan na die vroulike bome geneem word en per hand bestuif word sodat die dadelbome dieselfde tyd kan dra vir oestyd. Die manlike en vroulike bome staan glad nie naby mekaar nie – amper soos in afsondering.
Ons pad lei ons verby Pofadder waar ons eers by die kerk stop met alle gelowe se simbole. Ons eerste verdwaalde blommetjie staan stoksielalleen voor die kerk se hek. Groot opgewondenheid oor hierdie blommetjie, en sy gesiggie word van alle kante afgeneem. Op die knieë word gestaan, sommige doen die snaakse posisies van staan en dan wonder jy waar is die ouderdom eintlik as dit dan nou so buigbaar kan wees oor een enkele blommetjie.
Dis tyd om te vertrek na Springbok. Die pad lê uitgestrek soos ŉ luislang met verlate vlakte wat net uit sand bestaan. Hier en daar is daar ŉ groot versamelvoëlnes te sien op telefoonpale en die versoek vir ŉ mooi foto laat ons stop. Uit spring almal om die mooi foto vas te lê. Terwyl daar op die hurke gesit word om die mooi nes in die kamera lens te kry, gebruik Elna die geleentheid om ŉ stok tussen die bene deur te druk terwyl daar groot konsentrasie op die foto is. Sekerlik nie nodig om te verduidelik dat die HAT in nuwe woorde herskryf is nie. Slang was die enigste gedagte
Ons besoek ander plekke ook, maar nogsteeds is die blomme nie regtig daar nie. By Garies Toerisme Padstal word gestop want die heerlikste tuisgebak vind jy hier. Vrolike boeremusiek speel by die Padstal, maar oral is bordjies op van die water skaarste. Jy kry ŉ bekertjie met water as jy die toilette besoek. Onmiddellik begin ons stadsmense besef watter voorregte ons het en waarmee die drooggeteisterde mense elke dag sukkel.
Ons vertrek en ons was nog nie eens in die helfte nie, wys Leon weer die bus begin kook. Nou ja trek maar weer af en almal klim uit, en die storie van die Knersvlakte boei almal. Die mooiste foto’s in die hitte word geneem van die knersvlakte wat lyk soos ŉ maan landskap. Na ŉ tydjie kry ek die teken dat ons maar weer kan ry. Niemand vermoed nog enige iets nie.
Stadig maar seker klim ons die pas, maar my hart klop in my keel en sweet versamel in my hande wat nie gekend is nie. Ek slaan my oë op na die berge en vra om hulp, maar op daardie oomblik kom geen hulp behalwe die hitte meter wat soos ŉ verwoede bul na rooi storm. Ons moet aftrek. Geen keuse nie ons moet. Ek is teleurgesteld in die maatskappy waar ek die bus gehuur het, ek is moedeloos vir alles, want is nie gewoond dat dinge so skeef kan loop nie. Dinge waarvan ek geen beheer het nie.
Ons trek weereens af en gelukkig is daar ŉ rietdakkie met stoeltjies waar die toerlede kan sit want dit is warm. Die sonbesies sing asof dit hulle laaste gesang is vir ŉ leeftyd. Ek maak die bus se deur oop en besef nou het ek niks meer behalwe die blote waarheid wat ek moet vertel. So doen ek dan ook die bekentenis van waarheid en vlug die berg in want die vernedering is groot en die trane wil loop.
Na ŉ tydjie kom ek terug na die groep want my hart het vrede gekry en die hitte het my natuurlik ook teruggejaag na die koelte. Ek kyk na die groep terwyl ek stadig drentel na hulle, maar hulle klink heel opgeruimd en glad nie so omgekrap soos ek nie. Eenkant staan Leon, gids en busbestuurder en ek sien sy hart hang ook in sy skoene en ek kry hom ongelooflik jammer. Ons maak maar die meisie (bus) se mond oop dat haar bloeddruk bietjie kan afkoel en gaan gesels verder met die groep.
Een van die toerlede vertel dat dit vir haar die lekkerste toer ooit was. Sy het Namakwaland ontdek met die minste wat hy het, en dit het haar eintlik laat besef, dat hoe minder jy het, dat jy eintlik die meeste van almal het. Die afstaan tyd in die pas met die ongerepte knersvlakte wat dor en eensaam daar gelê het, het sy haar Vader in daardie tyd ontmoet.
Die volgende oggend vertrek ons terug na Randburg. Dit is stil in die bus en niemand praat regtig nie. Ek raak bekommerd oor die stilte in die bus, maar toe die bus stop en almal begin groet en die trane loop besef ek……….