'n Lied van vertroue
Gepubliseer op 20 April 2018
As 'n vliegtuig deur digte mis vlieg of in 'n storm beland en dit is net donker wolke waar jy kyk, spring 'n mens nie uit nie. Jy bly sit en vertrou die vlieënier dat hy/sy weet wat hy/sy doen. Hoekom doen ons dit so moeilik met God?
Die Psalmdigter wéét van die donker klowe en die gevaar. Dit is deel van die lewe. Om elke hoek en draai word jy daarmee gekonfronteer. Jy kan nie regtig daarvan wegvlug nie. Soms is onsself die oorsaak van daardie klowe; ons skep dit. Materialisme en individualisme wat onsself geskep het, oorweldig ons en is vernietigend in ons verhouding tot God, mense en op die skepping. Dit is soos 'n diep donker kloof.>>
Die Psalmdigter begin met 'n aangrypende belydenis: Die Here is my herder; ek ly geen gebrek nie. In sy nadenke oor God en die lewe word alles vir hom teken van God se sorg. Sy herderstaf word 'n teken van God wat ook sy herder is en dit stel hom gerus. Die groen gras en dammetjie water word 'n rusplek. Die broodjie wat vir hom ingepak is, word 'n feesmaal saam met God voor die oë van sy teenstanders. Die olyfolie verfris hom en die koffiebeker laat hom net besef dat hy 'n oorvloedige lewe lei.
Dalk moet ons Psalm 23 meer gereeld lees wanneer ons deur die storms en diep donker klowe van die lewe moet gaan.