Ek het in die Weg Namibië 2015-gids ’n artikel oor die Visrivierstaproete gelees en was verstom oor die koste van die toerusting en hulpmiddels om deesdae in die canyon te gaan stap. Hoe het tye nie verander nie!
Destyds moes ’n mens by die Suidwes-natuurbewaring aansoek doen vir ’n permit, en dit nogal per pos. Ek doen toe aansoek in Februarie, en wag weke lank, maar teen April kon ons nie meer wag nie. Johan was in die Eendrag-koshuis en ons kry ’n geleentheid saam met hulle rugbytoerbus Springbok toe. Ons reisgeld was 24 Lion Lager-biere.
Vroegoggend vertrek ons uit Stellenbosch. Later die dag besluit ons om sommer in die veld net buite Springbok te slaap, maar ’n paar gawe tokkelokke in ’n stasiewa bied ons ’n geleentheid aan. Hulle is ook op pad canyon toe en sê ons kan saamry.
Ons ry deur die nag en kom uiteindelik vroegmôre by die canyon aan. Geen parkkantoor of mens is egter in sig nie.
Oorweldig deur die uitsig en grootsheid van die canyon besluit ons om sommer dadelik af te klim tot onder. Dit gaan maar sukkel-sukkel en ons beland ’n hele paar keer op ons sitvlak vanweë die los gruis.
Ons dae lyk só: Ons stap, koel af in die rivier, vat siëstas, koel af in die rivier en soek dan ’n mooi plekkie om te slaap. Die dixie ProNutro wat Johan my soggens injaag, is genoeg brandstof vir die dag met ’n paar neute en droëvrugte vir middagete. Saans moet ’n blikkie boeliebief die ding doen.
Op die vierde of vyfde dag – al redelik naby aan Ai-Ais – kom ons die middag op twee bebaarde manne en hulle Land Rover af, wat in ’n drif in die rivier gaan staan het. Dis die eerste mense wat ons in die canyon raakloop.
Uiteindelik kom ’n boer in die omgewing sterk skemer daar aan met sy trokkie en sleep die Land Rover uit. Ons drink koffie by die oom en sy vrou – uitgehonger vir geselskap – en ry dan saam met ons nuwe vriende Ai-Ais toe.
Ons het ’n tent by die oord bespreek, maar lawe eers ure lank ons stampe en skrape in die warm water. Die aand is ’n voorraad tjops en wors oor die kole en ’n paar Suidwesbiere (ek kan nie die naam onthou nie) ’n groot bederf ná die oormaat ProNutro en boeliebief.
Ná ’n lekker ete stap ons met die brug bo-oor die treinspoor en plak ons sakke neer. Kort voor lank hou ’n kêrel en sy hond in ’n kombi stil langs ons. Hy kom van Tsumeb af en is lus vir geselskap. Sy vrou en kinders vlieg van Windhoek af Kaap toe.
Baie ure later – op die Vrydag – laai hy Johan by sy meisie op Malmesbury af en ’n rukkie later vir my by die Helderberg-koshuis op Stellenbosch – beslis ’n rekord wat betref afstand – ons het sowat 1 200 km in ’n dag afgelê!
Daardie volgende Maandagoggend kry ek ’n brief in die pos van Suidwes-natuurbewaring: Baie jammer kêrels, julle permit is afgekeur as gevolg van die Visrivier wat in vloed is. Dis te gevaarlik.
• Hierdie artikel het in 2017 op ons webwerf verskyn. Ons probeer nuwe inligting bywerk, maar feite en geite kon intussen verander het – laat weet gerus as jy so iets raaksien.