Babas wat voortydig gebore is, het lae vlakke van teenliggaampies, stowwe in die bloedstroom wat help beskerm teen infeksie. In die latere deel van die swangerskap, vloei teenliggaampies die plasenta van die moeder na die fetus. Wanneer 'n baba voortydig gebore word, mis hulle hierdie immuunstelsel hupstoot van beskermende teenliggaampies en daarom is hul risiko vir die ontwikkeling van infeksies hoër.
Preemies is meer vatbaar vir infeksies omdat hulle immuunstelsel onvolwasse is en daarom is dit moeiliker dat hulle kieme effektief op hul eie beveg. Infeksies in die preemie kan hul vermoë om asem te haal, gewig, hul hospitaalverblyf verhoog en kan lei tot meer chroniese komplikasies. Dit is belangrik om te weet dat ons met die nodige stappe en kennis kan voorkom dat sommige van hierdie infeksies voorkom en 'n groot verskil kan maak in die algehele gesondheid en uitkoms van die premature baba .
As gevolg van hul verminderde immuunstelsel en algehele onvolwassenheid, kan 'n voortydige baba 'n infeksie in bykans enige deel van die liggaam ontwikkel. Die mees algemene is in die bloed (sogenaamde sepsis), in die longe, die brein (longontsteking) en rugmurg (meningitis), die vel, of die niere, blaas (urienweginfeksie-UTI) of derms (NUK). Kort na geboorte verkry alle babas twee soorte kieme, sommige gesonde, en 'n paar potensiële skadelike bakterieë.
Die gesonde bakterieë help om die skadelike in beheer te hou. Goeie bakterieë help hulp in vertering. Soms word hierdie komplekse stelsel vir die preemie ongebalanseerd wat kan lei tot probleme en infeksie. Die vel is die eerste verdedigingslyn. In 'n voortydige baba is die vel broos en kan hy gereeld mediese prosedures ondergaan, soos IV begin, inspuitings en bloedtoetsing.
Dit kan 'n portaal vir infeksies wees om die voortydige baba se stelsel in te voer. Aangesien infeksie self 'n oorsaak van voortydige geboorte kan wees, kan 'n preemie blootgestel word aan en verkry 'n infeksie in die utero wanneer bakterieë of 'n virus deur die plasenta en naelstring na die baba deur die moeder se bloed oorgedra word. Hulle kan ook infeksies vanaf blootstelling in hul omgewing ontwikkel, na dae of weke binne die NICU.
Infeksies word veroorsaak deur een van drie soorte mikroörganismes; bakterieë, virusse of swamme. Bakterieë is klein enkelselle wat in die omgewing, op die vel en in die (GI) spysverteringskanaal voorkom. Medikasie genoem antibiotika word gebruik om infeksies wat deur bakterieë veroorsaak word, te behandel. Ampisillien en Gentamien is twee van die meer algemene antibiotika wat in die NICU gebruik word. Virusse is organismes wat kleiner as bakterieë is en nie vatbaar is vir antibiotika nie. Daar is medikasie beskikbaar wat bekend staan ​​as antivirale middels wat help met sekere vorme van bakterieë wat infeksie veroorsaak. Swamme of meer algemeen bekend as gis word dikwels in die SVK en op die vel aangetref en kan die oorsaak van sommige lewensbedreigende infeksies van die bloed wees. Medisyne wat antifungale genoem word, word gebruik vir die behandeling van swaminfeksies.
Dit kan moeilik wees om te sê of 'n preemie 'n infeksie ontwikkel. Sommige van die tekens kan insluit: bleek of gevlekte vel, 'n stadiger as normale hartklop, periodes van apnee (asemhalingstydperke), en onvermoë om 'n stabiele liggaamstemperatuur te handhaaf; óf te hoog of te laag. Die baba kan 'n swak spiertonus hê of floppy wees en mag dalk moeilik wees om op die hoogte te bly of dalk fisiek wees. Die baba kan ook sukkel om hul voere te verdra.
Daar is 'n paar algemene toetse wat in die NICU uitgevoer word wanneer 'n baba tekens van infeksie toon. Hierdie toetse kan ook gereeld gedoen word om enige moontlikheid van 'n moontlike probleem te ontduik.
Bloed kan getrek word om die baba se witbloedseltelling te toets. Witbloedselle (WBC) se hoofdoel in die liggaam is om infeksies te beveg. 'N hoër as normale of 'n laer as normale WBC telling is 'n bekommernis dat hulle baba kan ontwikkel of 'n infeksie het. 'N Soort WBC genaamd 'n neutrofiele word in die liggaam geproduseer in reaksie op inflammasie en infeksie. Neutrofiele is onvolwasse WBC's en wanneer 'n infeksie teenwoordig is, sal die liggaam hierdie onvolwasse selle vinnig vrylê om te help om die indringende mikroörganismes te beveg. Nog 'n bloedtoets wat 'n CRP of C-reaktiewe proteïen toets genoem word, kan gedoen word. C-reaktiewe proteïen is 'n stof wat deur die liggaam vrygestel word in reaksie op inflammasie. 'N Verhoogde CRP-vlak kan die teenwoordigheid van 'n infeksie aandui. 'N Bloedkultuur is 'n toets wat gedoen word om te probeer groei 'n mikro-organisme wat in die bloed teenwoordig kan wees. Hierdie toets is gedoen om die presiese fout wat moontlik teenwoordig is te identifiseer, en sal help om te besluit watter antibiotika gepas is om die infeksie te behandel.
'N Bors X-straal is 'n diagnostiese toets om die longe te sien om te bepaal of daar 'n infeksie soos longontsteking kan wees. 'N Ruggraatkraan of lumbale punksie (LP) is nog 'n toets wat uitgevoer kan word om te toets vir meningitis. In 'n LP word 'n klein hoeveelheid serebrale spinale vloeistof (die vloeistof wat om die brein en rugmurg sirkuleer) verwyder en getoets vir die teenwoordigheid van infeksie.
As daar bewyse van infeksie is, kan die baba behandel word met antibiotika, IV vloeistowwe, suurstof, of selfs meganiese ventilasie afhangende van die erns van die simptome en die mikro-organisme self. Alhoewel sommige infeksies baie ernstig kan wees, sal die meeste goed reageer op antibiotika. Hoe vroeër die baba behandel word, hoe beter is die kans om die infeksie suksesvol te beveg.
Die immuunstelsel van 'n voortydige baba bly onvolwasse vir die eerste paar maande van die lewe en funksioneer nie so goed soos dié van 'n pasgebore pasiënt nie en plaas hulle dus meer risiko om infeksies, veral virusse, aan te trek. Die beskerming van jou preemie terwyl dit in die NICU en na ontslag is, is baie belangrik. Hand wasgoed en die gebruik van handverzorgers is twee baie belangrike dinge wat jy kan doen en moedig ander aan wat besoek of om jou preemie gaan doen om dieselfde te doen. Beperk die aantal besoekers en hou weg met tekens van verkoue, hoes of infeksie. Gewone siektes by ouer kinders en volwassenes kan ernstig en selfs dodelik wees vir 'n voortydige baba.
Stoll et al. Vroeë begin neonatale sepsis: die las van groep B streptokokke en E. coli siekte gaan voort. Pediatrics. 2011: 127: 817-826.
Rennie JM (2005) Roberton se Handboek van Neonatologie , Engeland, Churchill Livingstone, p1017
Kaufman D, Fairchild KD. Kliniese mikrobiologie van bakteriese en swam sepsis by babas met baie lae geboortegewig. Clin Microbiol Ds . Jul 2004; 17 (3): 638-80.
Lopez Sastre, JB, Coto Cotallo, D., en Fernandez Colomer, B. (2002). Neonatale sepsis van nosokomiale oorsprong: 'n epidemiologiese studie van die "Grupo de Hospitales Castrillo". J Perinat Med, 30 (2), 149-157