Carl se storie van hoop & inspirasie | Slender Wonder
Dokters het gesê Carl Kritzinger sal nooit weer kan hardloop nie, maar hy het hulle verkeerd bewys deur aan 10 Ysterman SA-kompetisies deel te neem.
‘n Keerpunt het ’n klank. Die oomblik wat my lewe onherroeplik verander het, het geklink soos ’n tak wat breek. Dit was my been. Die punte van my linkerkuitbeen en -skeenbeen het afgryslik deur my broekspyp gesteek en my hakskeen het vreemd na my toe gewys. Ikabod. Ek het geweet my groot liefde vir sport was geknak. Ek sou nie weer kon hardloop nie.
My kamerade het my been uit nood tussen twee stukke hardebord gespalk en met my na die militêre hospitaal gehaas. Ons was in die weermag en besig om te oefen om agter van’n groot militêre voertuig af te spring en te rol. Met die springslag het my voet gegly en ek het verkeerd geland.
Omdat albei pype van my linkerbeen sleg gebreek het, kon dit nie met gewone gips of ’n plaat geheg word nie. Destyds se nuwe mediese tegnologie, waarmee die twee pype aanmekaar gehou word met pype en skroewe wat buitekant jou been sit, is probeer. Dit was letterlik maande voordat die apparaat kon afkom en ek normale gips kon kry. Ek is terug weermag toe. Kort voordat die gips ook sou afkom, het ’n troep’n swaar buiteband teen my been laat val en daar is hy wéér af! Toe kry ek ’n plaat met ’n klomp skroewe. Die skade aan my been was onherstelbaar.
Ek het my eerste Ysterman voltooi lank voor die tyd om was. Die volgende jaar het ek my tweede Ysterman gedoen. En toe raak dinge deurmekaar. Jy sien, enige wedloop in die lewe, fisies of psigies, is ’n kop-ding. Wat jy dink, dit ís jy. Wat jy besluit, is wat jy word. Ek was in ’n baie stresvolle pos wat my sielsongelukkig gemaak het. My leefstyl het agteruitgegaan. Depressie het die oorhand begin kry en ek het weer begin drink en gewig aansit.
Dit was so erg dat ek op die ouderdom van 33 ’n beroerte gekry het. Die ding is, as jy nie diepgewortel is in God en definitiewe rigting het nie, bly dinge verkeerd loop. Ek het soos ’n absolute mislukking gevoel, veral voor my vrou en my vriende. Stel jou dit voor: Ek het opgestaan uit die put van ellende, die onmoontlike reggekry, net om weer terug te val. En hierdie keer was dit erg. Baie erg.
In die middel van daardie stryd het ek een nag wakker gelê. Verlore. Alleen. En moeg. Moeg. Ek het gedink aan my tawwe kinderjare, my pa wat verongeluk het toe ek op laerskool was en die jare van sukkel saam met my ma, boetie en sussie daarna. Ek het my been weer hoor breek, die depressie gevolg deur al die ander duiwels weer gevoel. Die moeilike werksomstandighede en sinnelose struwelings met my vrou het deur my kop gejaag. Maar ek het myself ook drie keer deur die Ironman-kerf sien breek... myself beroerte sien oorleef. Wonderbaarlik. Waarlik, niks is onmoontlik nie. Niks. ’n Oorweldigende besef van God se genade het oor my gekom en ek het geweet – ek is Syne. Ten spyte van alles. Terugslae, depressie, verslawing het geen mag oor my nie, want al sou alles wegval, Sy liefde vir my sal bly staan. Sonder einde. Ek het voor Hom gebreek en gesê: “Vat net alles!”
’n Keerpunt het ’n kleur. Die oomblik toe my lewe vir goed verander het, was wit. En lig. En beslis. Ek het die volgende oggend opgestaan – en waarlik opgestaan. In Hom.
Hy het baie eenvoudig en informeel die vorige nag net gekom en alles weggevat. Net so. Ek het daardie nag ook ’n ooreenkoms met Hom gemaak. Ek het gesê ek is bereid om klippe te kou, maar dan moet dit nie verniet wees nie; dan moet dit wees sodat iemand anders daardeur gehelp kan word. Dit was presies ’n maand voor die volgende Ysterman en ek het besluit om deel te neem. Die inskrywings het reeds gesluit, maar ek het die een brief na die ander aan die organiseerders geskryf en my storie vertel, totdat die direkteur self vir my die boodskap gegee het: As ek daarvoor kans sien, doen dit dan! En ek het. Weens my laat inskrywing, het my fiets daar tussen die bejaarde omies beland, maar ek het die wedren daardie dag voltooi.
Dit was ’n verskriklike dag. Die weer was baie sleg. Ek het aan my ooreenkoms met die Here gedink en vir myself gesê: Hierdie moeilike dag sal nie verniet wees nie. Een van die Ironman- reëls is dat jy geen kontak met enige deelnemer mag hê nie. Spanwerk word nie toegelaat nie. Ironman doen jy alleen en op jou eie. Tydens die fietsry het ek en ’n ou suutjies gesels. Hy was ’n Amerikaner wat in KwaZulu-Natal gewoon het. By die halfpadmerk van die maraton kry ek ’n man wat kop onderstebo aansukkel. “So gaan jy dit nie maak nie, my ou,” het ek vir hom gesê en toe besef dis dieselfde Amerikaner met wie ek vroeër gesels het. Ek kon hom nie net los nie. “Boet, jy gaan moet doen wat ek vir jou sê, al voel jy later lus om my te lyf te gaan.” Met raad en moed inpraat het ek die man tot by die eindstreep gehelp. Hy het gehuil en my omhels. Ons het vandag nog kontak. Wat egter vir my so wonderlik omtrent die hele voorval was, is dit: Hy het vir my ’n foto ge-epos wat sy vrou geneem het terwyl hy in die water was met die swemafdeling. Langs hom op die foto was niemand anders nie as ek! Wat is die kans! Ons het mekaar toe nog nie eens ontmoet nie! Dit was vir my die bevestiging dat my ooreenkoms met die Here staan.
Wanneer ek aan my tien Ironmans dink, weet ek dis ’n wonderwerk. Ek moet my medaljes eintlik alles vir die Here gee. ’n Mens is trots op wat jy regkry, maar as ek omdraai, sien ek net een ry voetspore. Hy het my tot hier gedra. Met Ysterman, as jy aan die einde op die rooi tapyt aankom, kondig hulle aan: “This is Carl Kritzinger from Durbanville. Carl, you are an Ironman!” Só wil ek eendag hoor: “Dit is Carl Kritzinger.
Wel gedaan, getroue dienaar. Jy hét die ewige lewe!”
ARTIKEL DEUR HANRI PLATZOEDER
JULIE 2015 VOELGOED.CO.ZA