Geezers en meisies mag letterlik nie meer slangwoorde soos "emosh" (emosioneel) gebruik nie. Die…
Een van die moeilikste aspekte van depressie is die hantering van die negatiewe gedagtes wat gebeur ...
Angela Workman-Stark, Athabasca Universiteit
Polisie in onluste toerusting teen betogers tydens botsings in Kenosha, Wis., In Augustus 2020 na aanleiding van die polisie se skietery op Jacob Blake, 'n swart man, twee dae vroeër. (AP Photo / David Goldman)
Die polisiebeampte word aangekla van moord in die dood van George Floyd word tans verhoor in Minneapolis te midde van voortgesette oproepe vir ontlonting of afskaf polisiemagte - nie net in die Verenigde State nie, maar in Kanada en ander plekke wat ook met polisiewreedheid gesukkel het.
Die probleem met hierdie voorstelle is dat dit aangebied word as oplossings vir misbruik van die polisie, sonder om te besef dat een of ander element van dwanggesag nog in die samelewing benodig sal word. Gevolglik sal hierdie pogings waarskynlik nie suksesvol wees nie.
Baie van die oproepe tot drastiese verandering beklemtoon die mislukking van pogings tot hervorming van die polisie. Alhoewel baie pogings tot verandering met beperkte sukses geslaag het, stel ek voor dat die rede vir hierdie uitkomste nie is omdat verandering onmoontlik is nie; dit hou eerder verband met die onwilligheid om sistemiese kwessies binne polisiemagte te konfronteer.
Die voormalige kommissaris van die RCMP het byvoorbeeld aangedui dat wangedrag op die werkplek en ander vorme van beledigende gedrag bloot die optrede van 'n paar "vrot appels. "
As voormalige hoofopsigter by die RCMP, waar ek leiersrolle beklee het om kulturele verandering binne die organisasie te implementeer, glo ek dat hierdie stelling die potensiële potensiaal van die sosialiseringsproses van die polisie en wat gebeur wanneer nuwe rekrute voor die deur kom, ignoreer.
'N Klem op gevaar en risiko
Van die vroeë dae van opleiding word polisierekrute gesosialiseer deur oorlogsverhale wat die gevaarlike aspekte van polisiewerk verheerlik en 'n oordrewe fokus plaas op die missie van die polisie om gevaar as die vermeende poortwagters van die samelewing te hanteer.
Uiteindelik vorm hierdie vertellings die verwagtinge van wat dit beteken om 'n 'regte' polisiebeampte te wees. Vir sommige individue word 'n regte polisiebeampte beteken om die vuil werk te doen wat niemand anders wil doen nie, insluitend alles wat nodig is om "slegte ouens" in die tronk te sit.
Maar eerder as om 'n beeld te bevorder van polisie wat saam met gemeenskappe werk om probleme op te los, het hierdie klem op liggaamlikheid en die bekamping van misdaad gehelp om die beeld van die "krygsman"Wat gereed is om te veg en geïsoleer is van die publiek.
Die volgehoue ​​beheptheid met gevaar- en misdaadbeheer hou in dat aggressie, mededingendheid en fisieke optrede dikwels gepaard gaan met die beeld van die ideale polisiebeampte.
Om vas te stel wie daarby pas en wie nie, word daar gereeld onderskeid getref tussen die take van 'regte polisiëring' en dié wat as vroulik verdiskonteer word, soos die voorkomingsaspekte van die werk.
Op grond van vorige studies toon my navorsing dat die druk om te konformeer en in te pas so intens kan wees dat beamptes betrokke raak manlikheidskompetisies (die mededingende strewe na werkplekstatus wat gedefinieer word deur tradisionele "manlike" reëls) deur hierdie sogenaamde wenslike vorme van manlikheid aan te neem en enige aksies wat as swak of onmanlik beskou kan word, te vermy.
Soos in a verslag oor seksuele teistering binne die RCMP, wanneer die polisie-organisasies die norme vir manlikheidskompetisies onderskryf, kan dit ernstige gevolge hê vir die vroue (en selfs mans) wat as swak beskou word.
Behalwe dat beamptes swak gesondheid verberg of buitensporige risiko's neem, illustreer ek ook in my navorsing hoe pogings om manlikheid te bewys, op straat kan uitspoel in die vorm van té aggressiewe optrede teen gestigmatiseerde lede van die samelewing.
'N Onlangse navorsingsartikel wat ondersoek instel na polisie skietery in die VSA toon aan dat beamptes deeglik bewus is van die verwagtinge om sekere soorte manlikheid aan die dag te lê, en dat die bereidwilligheid om geweld te gebruik respek by mede-polisie kan wek. Soos een van die beamptes in die studie opgemerk het, is daar 'n behoefte om 'n "taai, manlike bravade aan te bied ... en om enige kommer oor die vermoë om die werk te hanteer, tot rus te bring."
Oor die afgelope vyf jaar het ek Kanadese polisieorganisasies bestudeer om die faktore wat hierdie skadelike gedrag op die werkplek versterk, beter te verstaan.
Wat ek gevind het, is dat manlikheidskompetisies meer algemeen voorkom in polisieorganisasies wat 'n paramilitêre beheermodel volg, swaarhandige dissiplinepraktyke toepas en 'n mededingende omgewing bevorder wat beamptes teen mekaar stel deur beleid en praktyke wat sommige mense bo ander verkies.
Ek het ook ontdek dat beamptes 'n groter gevoel van insluiting het, minder gevalle van wangedrag in die werkplek rapporteer en meer geneig is om te voel dat hulle veilig kan praat oor werkplekkwessies in organisasies waar leiers beoefen prosedurele geregtigheid - om mense met respek te behandel, konsekwente, etiese en bevooroordeelde besluitnemingsprosesse te neem en mense 'n stem te gee in besluite wat hulle raak.
Daar is geen twyfel dat toenemende gevalle van wangedrag deur die polisie vertroue en vertroue in die polisie ondermyn nie, maar die ontbinding van die polisie is nie die antwoord nie. My navorsing dui aan dat 'n meer inklusiewe en prosedureel regverdige polisiëringsmodel meer van binne begin.
Die Nieu-Seelandse polisie word dikwels as voorbeelde van polisiehervorming aangekondig omdat hulle die "waarom" van polisiëring herbesoek het en gefokus het op inisiatiewe om die vertroue, vertroue en tevredenheid van die publiek te verbeter.
Benewens die duidelikheid van die polisie se rol, het ons ook 'n geleentheid om in Noord-Amerika 'n meer geregtigheidsgerigte styl van polisieleierskap te bevorder en om langtermyn-meganismes van verantwoording in te stel om verandering te ondersteun en te handhaaf.
Terselfdertyd moet ons aktiewe deelnemers wees aan uitdagende samelewingsnorme wat voortgaan om polisiëring met manlikheid en aggressie gelyk te stel.