Ek het na my sintuie gekom deur 'n Geeswandel te volg
Hoe om na u sintuie te kom deur 'n Geeswandel te volg
Geskryf deur Tina Welling
Dit het alles met 'n poskaart begin. 'N Poskaart met 'n foto van die aarde wat uit die ruimte geneem is. Teen 'n blink swart lug gloei ons planeet met swirly blues en purples, wat deur twee reëls van 'n boodskap geraam is: "Wake up! Jy woon hier! "
Die boodskap het my in die bors geslaan en in die bors gesit. Ek was net buite, maar ek kon nie sê hoe die lug gelyk het nie, bewolk of helder of of voëls gesing het of as ek 'n briesie op my wange gevoel het. Ek was in my kop toegesluit en gedink. Ek het nie met bewustheid in my eie liggaam geleef nie, veel minder op die aarde.
Daarna het 'n frase wat ek my hele lewe gehoor het: "Kom tot jou sintuie," begin nuwe betekenis aanneem. Ek het wakker geword tot my sintuie, tot dramatiese gevolg.
Ek het hierdie verhoogde bewustheid gehou, en ek wou selfs meer bewus wees van die lewe rondom my. Daardie oggend is ek deur die lewe self op die skouer getik, en ek was uiteindelik gereed om die oproep te beantwoord.
Slaap loop of wakker loop?
Ek het meer tyd in die buitelug gaan spandeer en my swart-en-wit ruige Tess geneem, vir 'n rustige drie- en viermiljoen staptogte langs Flat Creek. Tog was ek nog steeds slaapwandelende, onbewus van my omgewing en diep in my gedagtes. Ek kan die wonderlikste dinge langs die pad mis: sonlig deur goue asblare, die geluid van die water wat die rotse uitmekaar hou. Ek sou huis toe uitgeoefen word, maar nie verryk nie.
Ek wou wakker loop.
Ek het begin afbreek hoe persepsie deur bewussyn beweeg het. Ek wou leer hoe om saam te werk met my natuurlike stelsel om ten volle wakker te word op my planeet.
Toe ek gedink dit uit, ek gekategoriseer die inligting in 'n drie-stap proses wat korreleer met die werk van die drie dele van die brein: reptiel, midbrein, en neokorteks. Ek roep my uitstappies Gees Wandeling, om my te herinner om bewus te wees van die gees van my ervaring.
'N Nuwe Wêreld van Bewustheid
Tydens hierdie navorsing het lae en lae van begrip ontvou, en sodra ek daardie kennis begin gebruik het, het 'n hele nuwe wêreld van bewustheid vir my oopgemaak. Baie onverwagte geskenke het opgedaag.
Die drie-stap-proses wat hier bespreek is, is geïnspireer deur 'n boek wat ek destyds gelees het Die intuïtiewe manier. Daarin beskryf skrywer Penney Peirce hoe inligting deur ons liggame en gees beweeg, waarna ons bewustheid bewus word.
Oor die algemeen ontstaan ​​die eerste vlak van bewustheid in ons liggame instink - begeerte, pyn, plesier Ons sintuie veroorsaak die bewustheid van hierdie primitiewe dring aan op die manier waarop 'n baba se wang aangeraak word, die baba laat suig om bewegings te maak of die manier waarop speeksel vrygelaat word, voordat ons bewus weet dat ons appeltaart ruik.
Die inligting beweeg dan in die bewuste bewustheid van ons sintuie: ons weet ons eet appeltaart en begin soek na die aroma se bron. volgende emosie ontstaan ​​as gevolg van wat ons sintuie ons bring - miskien ervaar ons 'n vlugtige begeerte om versorg of vertroos te word. Dan skep ons betekenis en assosiasies tussen sensoriese inligting en ons innerlike lewe: hoop, herinneringe, vrese en drome. Ons onthou Ouma en haar appeltaart; Ons wonder of ons ooit weer een keer sal proe.
Uiteindelik beweeg die data in die Taal area van die brein, waar ons kan benoem en sorteer dit in abstrakte idees en definitiewe planne. As ons Ouma bel en vertel haar ons het drome oor haar appeltert, miskien sal sy ons die resep gee.
Drie-deel Formule vir 'n Geeswandel
Dit geestelike pad ooreenstem met die drie-deel formule vir 'n Gees lewenswandel: noem, wat dien om ons bewuste bewustheid op die sintuie te waarsku; beskrywing, wat ons sintuie en liggaamsresponse op 'n dieper, meer intieme vlak betrek; en interaksie, wat ons uitnooi om 'n verhouding met ons omgewing te skep.
Ons vyf sintuie is ons deure in 'n voller ervaring van ons liggame, ons skryfwerk en ons planeet. As ek die geur van denne met bewussyn inlig, steek die erkenning my voete vas aan die grond waarop ek staan, die ruimte wat ek met die denneboom deel. Ek woon meer volledig in my spiere, my bene, en ek word bewus van hoe die emosies wat my sintuie veroorsaak, op my organe en hul stelsels optree. En dan wil ek iemand daarvan vertel.
Pen en papier is die enigste gereedskap wat nodig is vir 'n Spirit Walk. Wanneer ons skryf, trek ons ​​die hele onsself - liggaam, verstand en siel - in om met die bewusteloos te raak en ons in volle bewustheid te bring.
Hier is hoe 'n onlangse Spirit Walk vir my gewerk het:
Met 'n notaboek en pen het ek vroeg in Junie op 'n blou lugmôre op die top van Snow King Mountain gewandel, net voor die skare van somer-toeriste hier in Jackson Hole kom. Hierdie besluit het 'n rit op die stoel hysbak beteken, wat ek in die verlede net gedurende die ski seisoen gebruik het. Ek het nog altyd die rit geniet, want jy kan 'n honderd myl weg in Yellowstone sien en met die pieke van die Grand Tetons oog tot oog voel.
Maar vanoggend het die rit op die berg my bang gemaak. Ek was verbaas; Die hysbak het my nooit voorheen gepla nie. Nou voel my bors verstrooi; Ek het verlang om 'n diep, bevredigende asem in te trek, maar kon nie.
My tone het pyn gehad om die binnesole van my stewels te gryp, en my hande was sweet op die veiligheidsbalk. In die winter het die oord die veiligheidsstawe verwyder sodat skiërs vinnig op die stoele kon glip en af, so hoekom was ek vandag bang? Moet ek nie meer veilig voel as dit voor my toegesluit is nie? Dit het gehelp as ek nie beweeg nie, nie eers my oë nie. Soveel vir die pragtige uitsig sien ek uit om te sien. Ek het staar reguit gestaar, probeer om nie te knipper nie en het styf aangehang.
"Word wakker! Jy leef hier! "
Sodra ek op die top van die sneeu koning gekom het, het ek die stoeltjie op 'n stewige grondpad uit die stoeltjie gehaal en diep asem gevat. Onthou die poskaart wat gedien het as 'n kraan op die neurone - "Wake up! Jy woon hier! "- Ek het begin naam dinge wat ek gesien het. Groot dinge het eers onder my aandag gekom: bergpieke, wolke, rotse. Ek het hulle in my notaboek geskryf.
Toe het ek my ander sintuie en begin om kleiner dinge sien: die geskreeu van 'n redtail smous, die poeieragtige gevoel van Aspen bas, die geur van klam aarde. Bewustheid het 'n sekere volgorde as die sintuie neergedaal het na my minder bewus gebiede, van aangesig tot gesonde, kontak, smaak, en ruik.
Die punt was om 'n vinnige lys te maak, so ek het voortgegaan.
Terwyl ek geloop het, het ek my sintuie na my omgewing afgestem en meer inligting ingesamel. Ek het 'n blaar seborsel afgejaag, ek het dit in my palm gebreek en die vars, geurige geur ingeasem. Ek het 'n blaar gekou en dit vinnig gespoeg. Nie dieselfde salie hou ons in 'n kalkoen in nie.
Oorkant 'n smal rif, met die Tetons wat op die een kant die sneeu pieke aan die een kant en die Gros Ventre-berg in die ewigheid laat rol, het ek 'n rotsagtige outcropping geloop en 'n plek onder 'n gedraaide denne gesit. Uit met die notaboek en pen weer vir die tweede deel van my Spirit Walk: beskrywing, of besonderhede.
Ek het gekyk na iets wat my veral aangetrokke het en 'n pinecone gekies het. Asof ek 'n ingewikkelde tekening gemaak het, het ek taal gebruik om die gevoel van die spierknop teen my wang te beskryf, 'n duimnaelskyfie naby die oor van my skubbe gesit - dit kan 'n nuwe musiekinstrument wees - en my tong aan sy droë houtigheid raak.
Ek het hierdie pyntjie my volle aandag gegee. Ons het 'n verhouding gehad.
Ek het opgestaan ​​en dieper in die bos gegaan en na die stilte gegaan, wat met sy eie besonderhede gevul was, toe ek hulle genoem het: insekgeweld, wind wat my hare roos, pynappels wat ondervoet kraak, my eie asem. Ek het om 'n lang, blaarlose bos geloop en is skielik in hegtenis geneem deur die manier waarop sy fuzzy katjies, wat deur die son agtergekom het, silwer teen die blou lug glinster het. Ek het die verrassing en vreugde van Kersmôre gevoel.
Ek het onthou dat ek my man in die Kersboom geplak het en ek het toe ek eerste getroud was, versier. Ons was so arm dat ons hoenderdraad in 'n kegel om 'n paal gevorm het en dit met 'n groen bloemis papier. Geen ornamente, net ligte nie.
Met hierdie geheue het ek in die derde deel van my Spirit Walk ingeglip. Ek het myself oopgemaak om 'n ruil te plaas en toegelaat interaksie, tussen die buitenste wêreld van die natuur en my innerlike wêreld van emosie en intieme ervaring.
Geheue Hits Die Lig van Bewussyn
Ek het dieper in die bos gesoek en gekyk na 'n plek waar ek kon skryf oor die katjies wat gloei soos Kersbollen. Voorop, 'n loodgieterhout het gegroei met 'n skelm in sy kofferbak. Die skelm wat dit geskep het, het my 'n perfekte plek gemaak. Ek het myself opgehef en gemaklik geword asof ek in die boom se skoot gesit het. Ek het my bene begin swaai.
Soos 'n gladde gesplitste filmband, het die beeld van 'n Reuzenrad opgeduik. My pa en ek het aan die bokant van die Reuzenrad gesit terwyl dit opgehou het om nuwe ruiters te laai, en hy het sy bene begin swaai. Ek was jonk, omtrent nege jaar oud, en dit het my bang gemaak. My pa het my gelag en gepoog deur harder te pomp.
Die sitplek het geswaai, en ek het die veiligheidsstaaf vasgemaak, styf met alarm. Ek het my voorgestel dat die sitplek reguit bo-oor my pa se bewegings loop en ek val uit en skree verby al die ligte wat op die groot wiel gesit is. Of my pa het nie geglo dat my vrees eintlik was nie, of hy het geglo dat hy my daaroor kon pla. Maar my vrees was werklik, en ek het nooit verby dit verby gegaan nie. Ek het nooit weer op 'n Reuzenrad gegaan, met of sonder my pa nie.
Ek skryf dit alles af, my notaboek rus op my knieë, my skouer leun teen die growwe bas van die skootboom.
Skielik het ek dit gekry. Die stoellift. Die rede waarom dit my in die somer skrik, toe dit nooit in die winter was nie. Die geheue het die lig van bewussyn getref, en ek het die begin van vrylating uit my vrees gevoel. Noudat ek dit verstaan ​​het, het ek geweet dat ek die moed kon opklim om op die stoellift terug te klim vir my terugreis na die berg.
Op hierdie punt was ek net buite 'n uur, maar my ervaring was een van volheid, beide binne en buite. Ek was deeglik bewus van 'n vrees wat al dekades van my bewussyn weggesteek is. Ek het ook 'n dieper verhouding met hierdie bergtop, sy pinecones en nuwe lentegroei gedra, sy voël huil en salie-aromas.
Ek het goed na die vuil onder my voete gekyk en geleer dat dit bestaan ​​uit insekdele, dennenaalde, klipskyfies, wildeblomsaad. Dit was uit stukke van sy omgewing, net soos ek uit stukke van my omgewing bestaan ​​het.
My Geeswandel was voltooi.
© 2014 deur Tina Welling. Alle regte voorbehou.
Skryf Wild: Die vorming van 'n kreatiewe vennootskap met die natuur
deur Tina Welling.
"Alles wat ons weet oor die skep," skryf Tina Welling, "ons ken intuïtief van die natuurlike wêreld." In Skryf Wild, Tina besonderhede 'n drie-stap 'Spirit Walk' proses vir die uitnodiging van die natuur om ons kreatiwiteit te inspireer en te inspireer.
Tina Welling is die skrywer van Cowboys Moet nooit huil nie en twee ander romans. Haar nonfiction het verskyn in Shambhala son, Body & Soul, en 'n verskeidenheid antropologieë. Sy is al vyftien jaar lid van die Jackson Hole Writers Conference-fakulteit. Sy is tien jaar lank werkswinkels vir die skryf van Wild Writing. Sy lei en fasiliteer ook die Skrywers in die Park-werkswinkel by die Grand Teton National Park. Haar webwerf is www.tinawelling.com.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Hoe om na u sintuie te kom deur 'n Geeswandel te volg