Via Flaminia by Carsulae (illustrasie) - Inligting
Via Flaminia by Carsulae - Geskiedenis
Hierdie plan is aangepas by die op Wikipedia
Hierdie bladsy van die webwerf van die Soprintendenza per i Beni Archeologici dell'Umbria bevat twee 3D -beelde van die argeologiese gebied by Carsulae.
Tensy anders vermeld, is die monumente hieronder waarskynlik in of kort na 27 vC gebou, die jaar waarin keiser Augustus Via Flaminia herstel het.
'N Pad vanaf die parkeerterrein lei na die Besoekersentrum (1), wat in 2002 gebou is en die Antiquarium op die boonste verdieping huisves.
Loop die heuwel af na Via Flaminia.
Die Romeinse pad vorm die cardo maximus van die Municipium. 'N Gedeelte van ongeveer 400 meter lank is in 1953 opgegrawe. Die plaveisel dateer waarskynlik uit die herstel van 27 v.C., hoewel daar ook bewyse is van 'n reeks latere herstelwerk of groot herstelwerk. Strekke van die sypaadjie vir voetgangers oorleef naby die forum en voor die Chiesetta di San Damiano (sien hieronder).
Draai links langs die Via Flaminia tot by die Arco di San Damiano.
Die Arco di San Damiano was in die 16de eeu bekend as die Arco di Traiano omdat muntstukke uit die bewind van die keiser Trajanus (98 - 117 nC) naby gevind is.
Loop deur die boog om die twee mausoleums in die nekropolis te sien.
'N Klein nekropolis is buite die Arco di San Damiano opgegrawe. Twee mausoleums kan hier gesien word:
'N Sarkofaag wat in die negentigerjare naby gevind is, bevat 'n loodkis van 'n dogtertjie. Die kis en grafgoed ('n klein halssnoer en oorbelle van goud) is nou in die Antiquarium.
Herhaal u stap langs die Via Flaminia na die forum.
Die trapeziumvormige forum was oorspronklik bedek met pienk marmerblaaie, waarvan sommige oorleef. Die reeks gewelstrukture langs die noordekant van die forum (aan u regterkant as u na die boog van Via Flaminia kyk) is moontlik gebruik as regeringskantore of privaat huise. Vandag oorleef vier reghoekige kamers wat elkeen 'n apsis het.
Twee vondste van die forum (sien die bladsy oor Finds from Carsulae) dui daarop dat dit die plek was van 'n aantal belangrike standbeelde wat die Romeinse keisers herdenk het:
✴ Die kop en die knie van 'n groot standbeeld (ongeveer 50 nC) van die sitende keiser Claudius, wat in die forum gevind is, is nou in die Antiquarium.
✴ Die opskrifte van twee standbeelde ter ere (onderskeidelik) van die keiser Valeriaan (253-60 nC) en sy seun, die keiser Gallienus (253-68 nC), is nou in Palazza Cesi, Acquasparta.
Loop na die ooste (dit wil sê met die boog van die forum agter u) na die pad wat parallel met Via Flaminia loop en kyk terug om die oorblyfsels van 'n basiliek te sien. [Spore van die decumanus maximus ??]
Gaan verder na die ooste om die oorblyfsels van die amfiteater en teater te sien.
Die buitenste elliptiese muur is duidelik sigbaar, maar
Net die onderste rye sitplekke oorleef. Die halfsirkelvormige gang wat agter die sitplek geloop het, is oorspronklik gewelf.
'N Standbeeld van Dionysos (1ste eeu nC), wat waarskynlik uit die teater kom, is nou in die Antiquarium.
Keer terug na Via Flaminia deur links en links weer langs die noordkant van die amfiteater te draai.
✴ (CIL XI 4579), in San Michele Arcangelo, Cesi en
✴ (CIL XI 4580), in Palazzo Comunale, San Gemini.
Dit is een van 'n aantal reënbakke op die terrein wat gebruik is om water uit die natuurlike bron van Carsulae op te slaan. Die plek van die bron self is nog nie gevind nie.
Draai links langs die Via Flaminia, verby die forum en die Chiesetta di San Damiano, wat daarbuite aan die linkerkant is.
'N Gemeenskap van Benediktynse nonne het hulle waarskynlik op die verlate terrein van Carsulae gevestig, waarskynlik in die 11de eeu. Daar was honderd nonne hier in 1220, toe pous Honorius III hulle na 'n ander plek verskuif het. In 1230 gee pous Gregorius IX die kompleks aan die Cisterciensers. Dit het daarna oorgegaan na die Abbazia del San Pastore, by Greccio (naby Rieti). In 1317 word die monnike gedokumenteer as onderdruk deur die Here van Poggio Azzuano, maar beskerm deur Todi.
Hierdie kerk (11de eeu) is waarskynlik oorspronklik opgedra aan SS Cosmas en Damian, wat in die Christelike tyd die funksie van Castor en Pollux oorgeneem het (aan wie die tweelingstempels van Carsulae waarskynlik toegewy is). Dit is gebou op die fondamente van die Romeinse macellum (vleismark - 2de eeu nC), wat blykbaar aan die regterkant te sien was.
As ek 'n ou werf besoek, laat ek my verbeelding graag dwaal en om die geskiedenis te voel. Ek vind dit baie moeiliker, of selfs onmoontlik, om te doen onder talle toeriste, so ek verkies om plekke wat minder bekend is, soos die ruïnes van die Romeinse stad, bekend as Carsulae naby Terni in Umbrië.
L 'antica città Romana di Carsulae sy bestaan ​​te danke aan la via Flaminia, die Romeinse militêre pad wat tussen 220 en 219 oopgemaak is a.C. (avanti Cristo, of voor Christus) deur Caio Flaminio. Hierdie belangrike roete, wat tussen Roma en Ariminium (die Romeinse naam vir Rimini) aan die Adriatiese kus geloop het, is deur Romeinse troepe gebruik om vinnig na die reeds verowerde gebied te beweeg en 'n verdere uitbreiding van die ryk te onderneem.
Die oorsprong van Carsulae gaan terug na die II sekolo a.C. (2de eeu v.C.) toe dit langs die ramo occidentale (westelike tak) van die via Flaminia as gevolg van die beweging en samevoeging van plaaslike gemeenskappe wat baat gevind het by die progressiewe Romanizzazione dell 'Umbria (Romanisering van Umbrië). Latynse skrywers teken die gunstige ligging van die stad aan op die rand van 'n vrugbare pianura (eenvoudig). Met verloop van tyd is residensiële villa's gebou deur belangrike mense uit die hoofstad wat na gekom het 'fare le cure ' (neem die genesing) by die oorvloedige plaaslike acque termali (termiese bad) wat vandag nog in die nabygeleë Sangemini Terme gevind kan word.
In die IV sekolo d.C. (4de eeu nC) Carsulae het agteruitgegaan weens die geleidelike gebruik van die westelike tak van die Flaminia ten gunste van die meer toeganklike ramo orientale (oostelike tak). Die laaste slag vir die fortuin van die stad het gekom in die vorm van 'n sisma ('n terremoto 'N aardbewing) wat in die tweede helfte van die VI sekolo d.C. (6de eeu nC)
Wel, dit is genoeg van die geskiedenisles! Wat het Carsulae vir my spesiaal gemaak? Daar is 'n paar indrukwekkende ruïnes om te sien, soos La Cisterna Antiquarium, l 'Anfiteatro, die Teatro, vir Foro, en die mooi Chiesa di San Damiano (3.), wat basies 'n hergebruikte Romeinse gebou is wat rondom die XI (11de) en XII (12de) eeue omskep is in 'n kerk d.C. Maar vir my was die mees opwindende element van Carsulae, die ding wat my deur die tyd teruggevoer het, my wandeling van die ruïnes van die middestad en uit na die gebied van die nekropoli (nekropolis of begraafplaas).
1. Die gestreepte oppervlak van la via Flaminia
Omring deur die ou oorblyfsels van die Forum en die basiliek, lei die massiewe klippaadjies ons teen 'n sagte helling tot by die wenkbroue van 'n heuwel. Ons gaan deur 'n skaduryke laan van cerri (holm eike 1. ) en sien voor ons die oorblywende sentrale boog van l 'Arco di San Damiano (2.) wat eens die noordelike ingang van die stad was. Net anderkant die boog lê 'n eikehout met die massiewe monumentale grafte van welgestelde en belangrike Carsulae -burgers.
Ek voel 'n behoefte om aan die verweerde klipblokke te raak om kontak met hul herinneringe te maak. Hoeveel bak somers en geliede winters het hulle al gesien? Lugtige plante druk hul wortels in krake en akkedisse draai oor hul oppervlaktes wat deur die son verhit word. Wie was die mense wie se lewens op hierdie plek afgespeel het, wat was hulle gedagtes, hoop, oortuigings? Ek hardloop my vingers oor die diep geëtsde spore wat deur die wiele van duisende karre en waens in die kalksteen plaveiselblaaie wat lê, uitgesny is , soos hulle al meer as 2000 jaar lank gedoen het, langs die pad van die via Flaminia. Quanti piedi (Hoeveel voet) … van die centuriërs, contadini (boere), pastori con le bestie (herders met hul diere), families ryk en arm het hierdie pad gevolg en verby gegaan soos ek vandag deurgemaak het l 'Arco di San Damiano?
Carsulae Romeinse ruïnes in Umbrië, Italië
Carsulae is een van die belangrikste argeologiese ruïnes in Italië. Dit is ongeveer 4 km noord van San Gemini geleë, 'n klein munisipaliteit in die provinsie Terni. Die gemeente Montecastrilli (Montes Carsulis) is naby.
Daar word algemeen aanvaar dat die amptelike stigting van Carsulae in ongeveer 300 vC plaasgevind het. Carsulae se groei in 'n groot stad het egter eers plaasgevind met die bou van die via Flaminia in 220-219 vC. Carsulae het waarskynlik sy oorsprong as 'n mansio, 'n rusplek en waterplek vir reisigers, handelaars en soldate.
Toe die via Flaminia gebou is, het die westelike tak van Narni noordwaarts geloop, wat nie net die ontwikkeling van Carsulae nie, maar ook van Acquasparta en Bevagna veroorsaak het. Hierdie tak van die pad loop deur 'n saggies golwende hoogvlakte aan die voet van die Martani -bergreeks, 'n gebied wat sedert die middel van die Bronstydperk baie bevolk was. Die oostelike tak het van Narni na Terni gegaan, noord na Spoleto, dan verby Trevi en uiteindelik na Foligno, waar dit saamsmelt met die westelike tak.
Tydens die regering van Augustus het Carsulae 'n Romein geword Municipium. Gedurende die Augustus-tydperk is 'n aantal groot werke begin, insluitend die amfiteater, die grootste deel van die forum, en die met marmer beklede boog van Trajanus (nou die Arco di San Damiano genoem).
Gedurende sy goue era was Carsulae, ondersteun deur landbouaktiwiteite in die omliggende gebied, welvarend en ryk. Die landelike omgewing, die groot kompleks van termiese minerale baddens, teaters, tempels en ander openbare geriewe, het ryk en selfs middelklas toeriste uit Rome gelok.
Alhoewel al die ander dorpe, soos hierbo genoem, op die twee takke van die Via Flaminia bestaan, bestaan ​​daar niks meer as ruïnes van Carsulae, wat verlaat is en nooit hervestig is nie. Die enigste daaropvolgende gebou wat plaasgevind het, het plaasgevind in paleo-Christelike tye, ongeveer die 4 C of 5 C, by die suidelike ingang van Carsulae, waar die kerk van San Damiano, wat vandag nog staan, gebou is vir 'n klein gemeenskap van nonne op die fondamente van 'n vroeëre Romeinse gebou.
Eeue nadat dit verlate was, is Carsulae gebruik as steengroef vir boumateriaal wat elders gebruik is, soos in Spoleto of Cesi, waar Romeinse grafstene in die kerk van S. Andrea ingebou kan word, maar andersins is dit alleen gelaat . Gevolglik kon argeoloë die stad met groot besonderhede in kaart bring.
Die presiese rede waarom Carsulae laat vaar is, is onbekend, maar twee aanneemlike moontlikhede is eerstens dat dit byna vernietig is en die terrein deur 'n aardbewing onherbergsaam gemaak is, en tweedens dat dit sy belangrikheid verloor het en gevolglik toenemend verarm het omdat die meeste belangrike noordelike Suid -verkeer het die vinniger oostelike tak van die Via Flaminia gebruik. JB Ward-Perkins suggereer 'n ander effek van toenemend onrustige tye vanaf die 3 C, toe die baie stampaaie wat ekonomiese lewenslyne was, toegangspaaie geword het vir hordes onbetaalde vegters: "Daarom moes die neiging gewees het om van die paaie af weg te beweeg, tot teen die Middeleeue was die paaie self net so gevestig as toe hulle die eerste keer gebou is. "
Uitgrawings het plaasgevind in die 16 C onder leiding van hertog Federico Cesi, wie se paleise in Cesi Acquasparta is, en in die 17 C onder leiding van pous Pius VI, maar eers in 1951 is die ruïnes onderwerp aan metodiese argeologiese verkenning en dokumentasie .
'N Reis deur die tyd langs die Flaminian Way
In die verre jaar 220 vC het die Romeinse konsul Caius Flaminius Nepotus beveel die aanleg van 'n pad wat Rome met Noord -Italië sou verbind. Vandag ken ons hierdie pad as die Flaminian Way.
Sedertdien het die pad fundamenteel geword in die romanisering van die ou tyd Umbrië, en is ook gebruik vir ander doeleindes, soos reise en pelgrimstogte na en van Latium.
Die pad het Umbriese gebied binnegekom in Oekulum, vandag se Otricoli, en begin dan weer uit die Latynse kolonie van Narnia (Narni), verby die brug van Augustus.
Hier het dit in twee rigtings vertak. Hierdie twee takke het ook aan verskillende behoeftes voldoen: die westelike en ouer was vir militêre manoeuvres gebruik en het deurgeloop Mevania (Bevagna) die ander, in die ooste en toegewy aan gewone beweging, het gegaan Spoleto.
Die pad het toe weer bymekaar gekom in San Giovanni Profiamma, die plek van die Roman Forum Flaminii, en van daar af voortgegaan na Nuceria Cemellaria (vandag se Nocera Umbra), Tadinum (Gualdo Tadino), Fossato di Vico en uiteindelik klim ons na die grens van die streek by die Scheggia -pas.
Onderweg is daar baie belangrike argeologiese nedersettings, twee Latynse kolonies en landskappe uit 'n ander tyd. Dit is die beste om die Flaminan -weg van noord na suid te verken, in twee verskillende stroombane.
Daar is ook 'n variant van die reisplan wat van Otricoli na Narni gaan, dan tot by Terni en na Spoleto, vanwaar 'n mens die Romeinse weg en bereik Carsulae, en keer daarvandaan terug na die beginpunt.
Die tweede alternatief begin by Scheggia, gaan na Trevi en Spoleto, gaan by Macerino en Portaria verby en kom dan in Carsulae aan, en vandaar na Bevagna en Foligno. nbsp
Via Flaminia: 'n konsulêre pad wat Rome met Rimini verbind (kaart vanaf Wikipedia)
Via Flaminia is een van die eerste paaie wat ooit gebou is. Die naam is geneem van die Romeinse keiser Flaminius, en die Romeine het dit ongeveer 220 vC gebou. Dit was 'n belangrike roete na die stad lank voordat die Ryk bestaan ​​het, maar as 'n Romeinse pad is dit later as 'n belangrike element in die groot omvang van die Ryk beskou. Na die val van die Romeinse Ryk, gedurende die Middeleeue, het die Via Flaminia Rome verbind met wat vandag die streek Emila Romagna is, maar dit het werklik weer gebruik geword toe die Franse Italië binnegeval het, aangesien dit die hoofroete na Rome was vanaf die noordooste.
Dit is baie belangrik om te onthou dat die Pianura Padana, gesny deur die rivier Po, die mees ontwikkelde landbougebied in Italië is, en die Via Flaminia het Rome verbind met die Pianura Padana, sodat voedsel maklik na die hart van die ryk vervoer kon word. Later het dit ongelukkig 'n baie maklike manier geword vir die leërs van Rome se vyande om die stad binne te kom en te verower, wat hulle 'n uitstekende weg in en uit gebied, veral die Bisantyne, wat dit baie gereeld gebruik het om die stad te bereik. Die Via Flaminia is in werklikheid 'n direkte roete van die Adriatiese See, oor Umbrië, oor die noordelike deel van Lazio, en uiteindelik tot waar dit die stad binnekom en eindig by die Piazza del Popolo, net 'n entjie van die Forum Romanum en die Colosseum. Altesaam 'n ongelooflike manier om die stad binne te kom by die hoofingang.
Carsulae is 'n antieke Romeinse stad in Umbrië langs die Via Flaminia. Ph. ReflectedSerendipity op flickr (flic.kr/p/9Xj8vS)
As jy van die lug af kyk, kan jy sien dat Rome se Capitol Hill in die middel van die stad is en die meeste paaie verbind hier, soos die sonstrale. Die Via Flaminia is maar net een van die strale wat tot in die hart van Rome lei. Dit is dus maklik om te sien waarom die Via Flaminia tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n baie strategiese pad was.
Die logistiek van die pad maak ook die verbinding van Noord -Italië met sy suidelike eweknie moontlik, sodat dit na aankoms in Rome moontlik is om na 'n ander pad oor te gaan en verder te gaan op 'n ander roete, byvoorbeeld die Apian -weg, wat verder suid loop.
Vandag het 'n heeltemal herontwerpte padstelsel die padkaart van die land duidelik verander, aangesien Italianers nou verskillende vervoermiddels gebruik. Daar is ook 'n nuwe snelwegstelsel gebou wat deur die berge sny met hoogs vervaardigde tonnels. Dit is egter belangrik om te onthou dat selfs die ou Romeine tonnels gebou het, waarvan sommige vandag nog gebruik word, hoewel dit natuurlik verbeter het in hul veiligheidstandaarde, maar steeds basies dieselfde tonnels wat eeue gelede gebruik is.
Vandag is die Via Flaminia is 'n pragtige landrit en is steeds 'n baie belangrike roete van Rome na die ooskus, na die Adriatiese See, en veral na Rimini, die stad van somerpret en nagklubs. Een van die eienaardighede van die Via Flaminia is die aantal ou brûe langs die roete, wat dit nie net uniek maak nie, maar ook 'n bestuurbare museum waar u die buitengewone argitektuur en ingenieurswese van antieke Rome ten volle kan waardeer.
Die boog van Augustus in Rimini het die einde van die Via Flaminia aangedui. Ph. Carole Raddato op flickr (flic.kr/p/w7cg1y)
Die Via Flaminia begin by Porta del Popolo in die Aurelian Walls of Rome: Via del Corso (Via Lata), wat die Campidoglio met die hek verbind, kan beskou word as die stedelike stuk van die Via Flaminia. Die pad loop dan noordwaarts, en aansienlike oorblyfsels van die sypaadjie lê onder die moderne pad en loop effens oos van die plek van die Etrusker Falerii (Civita Castellana), oor die Tiber Umbrië oor 'n brug, waarvan daar nog 'n bietjie spore is, die "Pile d 'Augusto". Van daar het dit sy weg na Oekulum (Otricoli) en Narnia (Narni), waar dit die Nera-rivier oorgesteek het by die Ponte d'Augusto, die grootste Romeinse brug wat ooit gebou is, 'n wonderlike vierboogstruktuur waarop Martial sinspeel,  waarvan nog 'n boog staan. Dit het aangegaan, gevolg deur eers die moderne pad na Casuentum (San Gemini) wat deur twee fyn bewaarde ou brûe gaan, deur Carsulae na die Vicus Martis Tudertium (naby moderne Massa Martana), dan Mevania (Bevagna), en daarvandaan na Forum Flaminii (S. Giovanni Profiamma). Later, 'n meer ompadroete vanaf Narnia aan Forum Flaminii is aangeneem, wat die afstand met 18 km verleng en verbystap Interamna Nahars (Terni), Spoletium (Spoleto) en Fulginium (Foligno) - vanwaar 'n tak afwyk Perusia (Perugia).
Van Forum Flaminii, waar die twee takke weer aansluit, het die Flaminia verder gegaan Nuceria Camellaria (Burano.
Die smalste pas is oorgesteek deur middel van 'n tonnel wat uit soliede rots gebeitel is: 'n eerste tonnel blykbaar uit die 3de eeu vC is vervang deur 'n aangrensende tonnel deur Vespasianus. Dit is die moderne Gola del Furlowaarvan die ou naam, Intercisa, beteken "deursny" met verwysing na hierdie tonnels. Die moderne 2 -laanpad, die SS 3 Flaminia, nog steeds die Vespasianus -tonnel gebruik, kan die opskrif van die keiser nog steeds oorblyfsels van die vroeëre tonnel gesien word.
Die Flaminia kom uit die klowe van die Apennyne by Forum Sempronii (Fossombrone) en bereik die kus van die Adriatiese See by Fanum Fortunae (Fano). Vandaar loop dit noord-wes deur Pisaurum (Pesaro) aan Ariminum (Rimini). Die totale afstand vanaf Rome was 210 Romeinse myl (311 km) langs die ouer pad en 222 (329 km) deur die nuwer. Die pad het vanaf die 2de eeu sy naam gegee aan 'n juridiese distrik van Italië, die voormalige gebied van die Senones, wat aanvanklik met Umbrië verbind was (waarmee dit inderdaad onder Augustus die sesde streek van Italië gevorm het Umbria et Ager Gallicus), maar wat na Konstantyn altyd toegedien is Picenum.
Die mooiste argeologiese terreine van die Flaminian Way
Natuurliefhebbers weet dit al Umbrië het 'n paar skouspelagtige ongerepte landskappe, ideaal vir 'n dag of 'n naweek van welstand en ontspanning. U kan na die omgewing gaan Amelia, of verken die natuurroetes rondom die Marmore waterval, een van die hoogste in Europa. Maar die streek is meer as skoon lug en groen: hier vind u ook kultuur, legendes en, veral, geskiedenis.
Argeologie veral aanhangers kan ontslae raak van die ou Flaminian Way reisplan, opgerig in 220 vC deur die Romeinse konsul Caius Flaminius Nepotus. Hierdie pad is gebou om Rome te verbind met die noordelike deel van die Italiaanse skiereiland, tot by Rimini.
Ons reis begin vanaf Otricoli, 'n stad met baie belangrike argeologiese vondste. Danksy die uitstekende toestand van die vondste en die oorvloed daarvan lok hierdie webwerf toeriste en skooluitstappies wat soms in argeologiese werkswinkels gehou word.
Oekulum, soos die stad in die verlede bekend gestaan ​​het, bevat ook 'n Romeinse waterbak, waar daar nou is Casale San Fulgenzo Antiquarium, die gebied van die forum en die basiliek, 'n teater, die badhuise en, naby Crepafico, selfs 'n nekropolis van die 7de eeu vC.
Dit is nog steeds moontlik om u besoek met 'n boottoer op die rivier Tiber, of deur te trek op die heuwel naby, verby middeleeuse dorpe en heiligdomme.
Ons gaan voort Narni, die stad gekruis deur die Brug van Augustus. Hierdie brug is in opdrag van die beroemde keiser in die jaar 27 vC oor die rivier Nera gebou. Na verbygaan Sangemini en die ou pre-Romeinse nedersetting Carsulae, bereik ons Massa Martana, waar ons die katakombe van Villa San Faustino en die Fonnaia -brug vind.
Die volgende stop is Brevagna, 'n ware juweel van 'n stad wat ook die toonsetting van Zeffirelli se film "Brother Sun, Sister Moon" uit 1972 bied. Die amfiteater, die badhuis versier met ryk mosaïek, die brûe en hul indrukwekkende strukture maak die stad werklik aanloklik.
Ons gaan rigting toe Perugia en kom uiteindelik in Campello sul Clitunno, geleë net 'n paar kilometer van Spoleto, en geprys vir sy waterbronne deur digters soos Virgil en Carducci.
Robyn Williams: Kom ons besoek Rome en hoor van die ambassadeur van Australië daar. Hy is 'n voormalige joernalis, en hy het nuus.
Mike Rann: Hallo, is Mike Rann, die Australiese ambassadeur in Italië. Ek het pas die terrein van 22 hektaar van 'n Australiese opgrawing by een van die belangrikste argeologiese terreine in Italië, Carsulae, naby die pragtige San Gemini, te midde van die wingerde, olyfboorde en beboste berge van Umbrië, noord van Rome, besoek.
Carsulae is gestig as 'n rusplek op die beroemde Romeinse pad, die Via Flaminia, etlike eeue voor die geboorte van Christus. Teen die tyd van keiser Augustus het dit 'n bloeiende munisipaliteit en handelsentrum geword met sy forum, amfiteater, tempels, teaters, termiese minerale baddens, monumentale grafte en die beroemde boog van Trajanus. Dit het selfs 'n vroeë bestemming geword vir welvarende toeriste uit Rome, ongetwyfeld getrek deur die veronderstelde genesende eienskappe van die termiese baddens.
Mysterie omring egter die ondergang van Carsulae. Waarom was hierdie ryk, bruisende stad, ryk aan infrastruktuur en omring deur vrugbare landbougrond, skielik verlate? Deur die jare heen is daar verskillende teorieë in oorvloed, met die meerderheidsopvatting wat kies vir 'n Pompeii-agtige oplossing. In plaas van 'n vulkaniese uitbarsting en lawastroom word geglo dat 'n verwoestende aardbewing veroorsaak het dat Carsulae verlaat is. Soos die eeue verbygegaan het, het dit 'n steengroef geword vir boumateriaal vir nabygeleë dorpe.
Carsulae is nie 'n nuwe argeologiese vonds nie. Daar was opgrawings daar in die 16de eeu onder leiding van 'n plaaslike hertog, en in die daaropvolgende eeu in opdrag van pous Pius VI. Dit is egter eers in 1951 dat metodiese argeologiese opgrawings en dokumentasie begin is.
Vandag is een van die hoofuniversiteite wat aan die projek werk, die Macquarie-universiteit van Sydney, onder leiding van dr Jaye McKenzie-Clark. Jaye se span studente van 2014 het pas aangekom en sal enorme praktiese ervaring opdoen om kunsvoorwerpe te vind en te dokumenteer en die webwerf te ontleed, waarvan baie nie behoorlik ondersoek of selfs ontbloot is nie. Hulle kon nie 'n beter tutor hê nie. Jaye McKenzie-Clark het 15 jaar ondervinding in Pompeii. Sy het selfs 18 maande daar gekamp. Sy is 'n kenner van keramiek, en pottebakkery is 'n belangrike sleutel om die geskiedenis van Carsulae te verstaan. Dr McKenzie-Clark sê dat terwyl muntstukke en swaarde herwin kan word, maar erdewerk, soos plastiek wat vandag rondhang, ons nog 'n idee gee van die lewens van Carsulae se burgers.
In 'n belangrike deurbraak gebruik die Australiese span, onder leiding van professor in radiologie John Magnusson, die nuutste mediese beeldtoerusting om die samestelling van die antieke erdewerk vinnig op te spoor. Dit laat wetenskaplike speurwerk toe sonder om die artefakte te vernietig. Die CT -toerusting met dubbele energie word gewoonlik gebruik vir die behandeling van nierstene en jig. In hierdie geval, van nierstene tot Romeinse urings.
Die Australiese span, wat saam met Italiaanse argeoloë werk, het dekades se werk en publikasie voor die deur. Sodoende bou hulle 'n enorme welwillendheid op vir Australië hier in Italië en gee Macquarie -studente 'n unieke leerervaring en stel hulle die nuutste wetenskaplike ontwikkelinge bekend om die wêreld te help om sy verlede te verstaan.
Tydens ons besoek draai 'n arend oor die graaf. Dit was nie wetenskaplik nie, maar ons beskou dit as 'n teken, 'n teken of, soos die Romeine vroeër gesê het, 'n voorspel vir die sukses van die projek.
Robyn Williams: En ons hou van voorspoed Die Wetenskapskou, dankie Mike. Mike Rann, ons ambassadeur in Italië aanlyn uit Rome.
Romeinse paaie en ander dinge
Breedtegraad: 42 䓦'21.20 "N.
Lengtegraad: 12 䓡'32.71 "E
hoogte 1460 voet.
Carsulae is 'n uitstekende opgrawing van 'n eens florerende stad aan die ou Via Flaminia. Dit is ongeveer 220 vC gebou, en was waarskynlik 'n rusplek vir mense wat langs die Flaminia reis. Die perseel is geleë op 'n wonderlike plek tussen golwende heuwels en klein berge, ongeveer 40 kilometer noord van Terni.
Dit is om en by die derde eeu laat vaar en aanvanklik in die 1850's opgegrawe, met meer uitgebreide opgrawings wat in die 1950's begin het. Op die onderstaande kaart kan u die ligging van Carsulae op die Flaminia sien.
My aanvanklike navorsing oor Romeinse paaie het in die state plaasgevind. Op 'n stadium kom ek op 'n foto van 'n indrukwekkende boog op die Wikipedia -webwerf af.
Ek dink nie daar is 'n spesifieke manier om 'n R oman R oad te vind nie. Ek het gewoonlik begin soek na ou kaarte, wat my noodwendig na foto's gelei het, wat my weer na spesifieke webwerwe gelei het. As ek 'n beeld kry wat my boei, dan het ek 'n bietjie dieper ingegrawe en probeer om die plek te vind. Die foto het my dus gelei na Carsulae, een van die mees magiese plekke wat ek besoek het.
Die reis na Carsulae het vanaf ons basis in Umbertide begin. Oor die algemeen sou dit my 'n hele dag neem om die roete na ons bestemming te bepaal. Ek het met die openbare vervoer gereis, en baie tyd is daaraan bestee om deur die trein- en busroosters te lees. Afgeleë plekke het dikwels net 'n paar busse per dag na en van die groot stede gery. Ek was al 'n paar keer gestrand en het dit nie geniet nie. Boonop het die laaste trein van die dag wat na Umbertide teruggekeer het, om 19:00 van Perugia af vertrek. Dit het beteken dat ek waar ek wou, betyds moes terugkeer na Perugia om die trein te haal. Sodra ek al die skedules en kaarte op my flash drive gehad het, het ek na die plaaslike drukkerij in Umbertide gegaan, dit afgedruk, dit gesorteer en in 'n gids geplaas waarmee ek sou reis.
Die reis na Carsulae het tussen 3 en 4 uur geduur. Dit beteken dat ons die dag ongeveer 7 uur gereis het, sodat ons ongeveer 2 uur op die plek kon sit voordat ons die terugtog begin het. Ons het die trein na Perugia Santa Anna geneem, 'n ander trein na Terni geneem en 'n bus van Terni na Pozzo Azzuano gehaal. Ek het 'n wandeling van 2 kilometer van die laaste bushalte na die perseel gemaak, maar dit het geblyk dat die baie beleefde bus ons ver van die opgrawing af laat gaan het.
Toe ek by Carsulae aankom, vind ek die Flaminia en begin 'n stadige, leersame reis deur die stad.
Aanvanklik het ek na die suide gegaan op soek na 'n einde aan die F laminia.
Ek draai om en ry noordwaarts na die ander
einde van die pad.
Die pad het deur die sentrale deel van die stad gegaan, waar 'n boog 'n ingang was van wat vroeër 'n uitgebreide struktuur was.
Op die onderstaande foto kan u die gras sien groei in die dramerke, asook 'n verskeidenheid plaveisels van verskillende grootte.