Soos die môreson – Hervormend
Soos die môreson
Dis dagbreek. Die eerste tekens van die lig is hier.
En ons is bly. Ons is bly dat hoop, vrede en liefde, dit waarvoor ons in Advent gebid het omdat ons besef het ons dit nie het nie, na ons toe op pad is soos 'n helder nuwe dag se lig.
Vandag se Adventskers is die kleur van dagbreek.
Kersfees kom. God kom na ons toe.
Die liedere van Lukas 1 vers 39 tot 56, 68 tot 79
18 Desember 2016, NHKA Kampersrus, NG Kerk Hoedspruit
Advent 4 Vreugde
LW: die enigste rede vir waarom ek ook die voorleserouderling se opdrag in die erediens uitgevoer het, is dat daar geen ouderlinge beskikbaar was vir voorlesing nie. Dis vakansietyd in die Laeveld!
Dis tyd om bly te wees. Kom ons sing dit, en sê ook sommer wat dit is wat ons so bly maak.
Psalm 9 strofes 1,5,6,7 en Psalm 10 strofe 8 (Dieselfde melodie)
Tydens die liedere word eers die drie rooi kerse en daarna die rooskleur Adventkers aangesteek. Rita Schoeman steek die kerse aan.
Kom ons juig en jubel oor die saligheid.
Gesang 344 strofes 1 en 2
Ons sing dat ons die lig al sien. Dié Lig kom na die wêreld toe in Jesus Christus, die Here. Hý is die rede waarom ons harte weer juig na 'n lang tyd in die donker.
Gesang 353 strofe 2 en 3
"Soos die môreson sal Hy opgaan en uit die hoogte op ons afstraal, om lig te bring aan dié wat in duisternis en in die skaduwee van die dood lewe, om ons voetstappe te rig op die pad van vrede."
(Lukas 1 vers 78 en 79)
Ons hoop is nie verydel nie, die vrede is terug en God se liefde het die laaste sê. So begin gebeur alles waarvoor ons in Advent gewag het. Die tyd het aangebreek. So sê
Gesang 341 strofes 1, 2, 3 en 4
Luister weer 'n keer uit 2 Korintiërs 5 verse 15 tot 21 na wat God se wil met Jesus Christus is:
God gryp met Christus in om ons sonde te stop. Die sonde wat ons sou doodmaak, tref Hóm met die doodstraf. So maak God se liefde. Dis hoe ons ook kan liefkry en liefhet. Maar ons is nog steeds die rede vir waarom hier van die liefde nie veel kom nie. Kom ons bely ons skuld met
Kom ons sing vandag hierdie woorde van Jesus.
Gesang 327 strofe 1, 2 en 6
Kom ons staan nou op en bely as gemeente saam met die een heilige algemene Christelike kerk, ons geloof.
Al was ons nie daar nie, ons glo dit het gebeur. Ons glo saam met en soos die kerk van alle eeue nes die eerste gelowiges, die herders en die wyses. Dis waaroor sing in
Gesang 355 strofes 1 en 2
Gesang 357 strofes 1, 2 en 3
Die liedere van Lukas 1
Het julle al agtergekom hoe 'n groot hap van Lukas 1, waar Lukas vir Teofilus die verhaal van Jesus se geboorte vertel, liedere is? Dis seker nie vreemd nie. Hier gebeur mos nou 'n ding wat 'n mens bly maak, en dan is sing die ding wat jy doen. Jesus sing in die nag al, as dit donker is, en sy dood voor die deur lê. Maar hier, met sy menswording, is dit vir ons makliker om ook saam te sing.
Eers sing Maria, die ou meisietjie wat een vreemde nag gelaat weet is sy gaan 'n baba hê. Toe Gabriël dit vir haar sê, en haar vertel dat haar stokou tannie Elisabet, wat al haar lewe lank onvrugbaar is, ook swanger is, het
Lukas 1 verse 39 tot 56
Maria . . . haar sonder versuim gereed gemaak en haastig na 'n dorp in die bergstreek van Judea gegaan.
Daar het sy in Sagaria se huis ingegaan en vir Elisabet gegroet.
Net toe Elisabet die groet van Maria hoor, het die kindjie in Elisabet se moederskoot beweeg, en sy is met die Heilige Gees vervul
en het hard uitgeroep: "Geseënd is jy onder die vroue en geseënd is die vrug van jou moederskoot!
Waaraan het ek dit te danke dat die moeder van my Here na my toe kom?
Kyk, net toe die geluid van jou groet in my ore klink, het die kindjie in my van vreugde beweeg.
Gelukkig is sy wat glo dat in vervulling sal gaan wat die Here vir haar gesê het!"
En Maria het gesê: "Ek besing die grootheid van die Here,
omdat Hy na my in my geringheid omgesien het. Kyk, van nou af sal elke nuwe geslag my gelukkig noem,
omdat Hy wat magtig is, groot dinge aan my gedoen het. Heilig is sy Naam!
Hy bewys ontferming van geslag tot geslag aan dié wat Hom eer.
Kragtige dade het Hy met sy arm verrig: hoogmoediges in hulle eiewaan het Hy uitmekaargejaag;
soos Hy dit toegesê het aan ons voorvaders, aan Abraham en sy nageslag tot in ewigheid."
Maria het omtrent drie maande by Elisabet gebly en daarna teruggegaan huis toe.
Hierdie pragtige lied wat Maria sing, ken ons as die Magnificat. Die naam verwys na die lied se eerste woorde oor die "grootheid van die Here." Dis twee keer in ons Liedboek opgeneem en nie een van die twee is maklik om te sing nie. Kom ons probeer dit tog saamsing uit
Gesang 333, twee maal
Sagaria, Maria se oom en Elisabet se man, Johannes die Doper se pa, is van ná Gabriël hom kom sê het hy gaan pa word, stom. Dalk doofstom. Want toe hy en Elisabet die baba op agt dae bring om besny te word, wil die familie die kind na sy pa vernoem: Sagaria. Elisabet sê toe nee, sy naam is Johannes. Die bemoeisieke familie stribbel teë. Daar is dan niemand anders in ons familie met dié naam nie? Hulle moet met gebare vir Sagaria beduie hulle is nie tevrede nie en dit kos Sagaria op 'n skryfbordjie skrywe: "Johannes is sy naam," voor hulle besgee. Net toe, kry Sagaria sy stem terug. Wat die familie meer verras het, die naam of dat Sagaria skielik weer kan praat, is nie so seker nie. Maar met daai nuwe stem van hom, begin Sagaria sing. En, staan daar, dit word vir die familie duidelik die Here is by hom.
Lukas 1 verse 68 tot 79, verskillende verse
"Lofwaardig is die Here, die God van Israel, want Hy het sy volk in genade opgesoek en vir hulle verlossing bewerk.
'n Sterk Verlosser het Hy vir ons laat opstaan. . .
"En jy, kindjie, (hy verwys hier na sy eie seun, Johannes) 'n profeet van die Allerhoogste sal jy genoem word, want jy sal voor die Here uit gaan om sy pad gereed te maak,
om kennis van verlossing aan sy volk mee te deel: verlossing deur vergifnis van hulle sondes,
danksy die genadige ontferming van ons God. Soos die môreson sal Hy (God, die Verlosser) opgaan en uit die hoogte op ons afstraal,
Kom ons sing oor hierdie Môrester wat Sagaria in sy geestesoog sien, die eerste lig wat deurbreek en 'n einde maak aan ons lang, donker en moedelose nag.
Gesang 320 strofes 2 en 3
Van die Bybel sê Psalm 119 vers 105:
Wees bly, vroue! En manne.
Wanneer Lukas sy boek vir Teofilus skryf, het hy min erg aan biologie. Hier is ander kragte aan die werk. Lukas sê God gryp in. Gewoonlik werk God op doodgewone maniere, maar nie dié keer nie. Vir 'n wyle, werk die wêreld anders. Dit móét: Die gewone maniere het in die hek geduik.
Gabriël – sy naam beteken "Man van God" – daag uit die bloute in die wêreld op. Eers gaan hy kerk toe en daar praat hy met die dominee. Dis seker waar engele hoort, en dominees behoort, van almal van ons, seker engele wat kerk toe kom, die maklikste te glo. Maar Sagaria sluk swaar aan Gabriël se storie. Dis die probleem met ouderdom en ondervinding: ons begin dink ons weet al's, God kan ons nie meer verras nie. Dominee Sagaria kom stom en dom sy gemeente groet want vir die volgende nege maande gaan die man nie kan werk nie. Hy sal nie kan praat oor die ding wat hom en sy vrou oorgekom het nie. Hy dra die gevolge van sy skepsis oor wat God nou glo aanvang, soos die nasleep van 'n beroerte met hom saam.
Toe gaan kuier "Man van God" vir Maria. Anders as Sagaria, glo sý hom dadelik. Maar dit help haar om te hoor Elisabet is, ewe wonderbaarlik, ook verwagtend. Daarom gaan Maria sonder versuim vir Elisabet opsoek. Sy sou vir drie maande daar bly.
Twee vroue kom staan op die voorgrond, die een getroud maar te oud, en die ander te jonk en ongetroud, is swanger.
Toe sy by Sagaria en Elisabet se deur instap, skop die ongebore Johannes, en 'n lig gaan vir Elisabet op. 'n Nietige dingetjie wat gebeur en 'n eureka-oomblik wat jou gelyktydig tref, so dink Lukas oor hoe jy weet dis die Heilige Gees wat praat. Elisabet roep hard uit – wel, wat hier staan is 'n gedig, die lirieke van 'n lied – Elisabet sing. Sy sing die eerste van Lukas 1 se drie gesange. Sy sing en die ongebore Johannes dans saam.
En so word 'n vrou, Elisabet, en nie haar man wat die priester is nie, die eerste mens wat die evangelie op haar lippe neem. Elisabet sing dit. "Die moeder van my Here," so noem sy Maria, "Kom na my toe." En saam met sy ma, die Here Jesus self. En, sing Elisabet, "Gelukkig is sy wat glo dat in vervulling sal gaan wat die Here vir haar gesê het." Onthou nou: haar man, die dominee, het eers nie geglo nie! As die dominees dan stom is, sal die vroue dit skreeu, en die klippe dit uitroep: God kom!
Laat die blydskap oor die ingryp van God, al ons kommer en sorge wegvat, al ons smart te bowe gaan, selfs die skande van ons sonde oorskadu, en verligting bring. Kom ons sing
Hier is hoop.
Maria staan uit oor sy onmiddellik glo. Oor sy sonder huiwering sê: "Ek is tot beskikking van die Here. Laat met my gebeur soos wat u gesê het."
Hier is weer hoop, hoor julle dit? Glo is hoop.
Die eerste Adventsondag al wou ons uit die donker na God toe beur want by Hom is lig, Hy is ons hoop.
Maria het weer rede om te hoop. Wat meer is, hierdie hoop is nie net wensdenkery nie, dis regtig hoop, verwagting. Ons is verwagtend. Soos die geloof waarvan Hebreërs 11 vers 1 praat:
God het ons eerste gebed met Advent verhoor. Ons het weer hoop. En wie weet dit beter as die twee vroue wat die wonder van God in hulle baarmoeder voel groei?
Die vreugde van die vroue sou nie hier eindig nie, al was net hoe naby God aan hulle gekom het al rede genoeg vir 'n fees. O, daar was tussenin baie smart. Maar daai Sondag toe die graf leeg staan, raai wie is die eerste boodskappers wat kom vertel? Nou is hulle blydskap nie meer net dat Jesus na ons toe kom nie, maar dat Hy uit die graf uit teruggekom het: Geseënd is julle, vroue!
Dis dagbreek; die Here God se dag breek aan. En ons skep moed en kry hoop.
Gesang 325 strofes 1 en 2
Geseënd, gelukkig. Vrede. Vir julle.
Elisabet sê, "Gelukkig is sy wat glo dat in vervulling sal gaan wat die Here vir haar gesê het!" Vir hierdie laaste "gelukkig" gebruik Elisabet dieselfde woord wat Jesus in sy Bergpreek gebruik as Hy sê:
"Geseënd is julle wat arm is, honger het, wat nou huil, wanneer die mense julle haat, verstoot en uitskel . . ."
Hoekom is hulle geseënd?
Want aan armes gee God sy koninkryk, wie honger is, sal Hy versadig, wie huil, sal lag; en wees bly op die dag dat julle gehaat en verstoot en uitgeskel word, spring rond van vreugde, want vir julle is daar groot beloning in die hemel.
Hierdie seën, hierdie blydskap, wens Elisabet vir Maria toe. Vrede vir jou, sê sy inderwaarheid. Want dis wat vrede is: voorspoed wat van God af kom. Geluk is vrede is versoening, veral van God ons Vader en ons. Dit, sê Gabriël, vir Sagaria in die tempel al. Maar Sagaria is stom en ons hoor dit nie van hom nie.
"Want kyk," sê Gabriël se kollegas aan die herders, "ek bring vir julle 'n goeie tyding van groot blydskap wat vir die hele volk bestem is. . . Eer aan God in die hoogste hemele en vrede op aarde vir die mense in wie Hy 'n welbehae het!"
Hier is die vrede waarvoor ons gewag het, ook nou. Die vrede waarna ons gesmag het. Die vrede wat deur ons sonde versteur is, en die vrede wat ons onder mekaar nie gemaak kan kry nie. God die Seun, Jesus Christus, kom maak hierdie vrede. Vrede is hier. Vrede wat bly maak.
Kom ons sing dit en sê dit: die Here se vrede kom. Die eerste tekens daarvan is al hier. Kom ons besing sy heerskappy van vrede. Kom ons maak self ook soos Hy: kom ons maak vrede.
Gesang 354 strofe 3
Ontferming. God het lief!
En dan sing Maria ook. Die Here is groot, sing sy. Baie groot. Hy het ingegryp en my hele lewe oorgevat. Hy begin met my 'n pad wat my aangryp en my laat juigend sing.
Want ek besef weer ek is bitter klein. Verskriklik klein. Nie net klein nie, gering, onbelangrik, onmerkwaardig. Selfs verag.
Maar aan my het hierdie magtige God groot dinge gedoen wat my klein lyfie nie kan hou nie, en my verstand nie kan kleinkry nie. My kind ". . . sal groot wees en die Seun van die Allerhoogste genoem word." Dis wat Gabriël ("Man van God") oor die baba wat in my baarmoeder groei, gesê het.
Hy is maar 'n klein beginsel van 'n wordende mensie, hier in Maria se buik, maar Hy wat sy daagliks voel uitstu en gedy, gaan die aarde in sy fondamente skud. Hy sal sit op Dawid se troon, koning van Israel word, en dan aan die regterhand van God. Heerser vir ewig.
Bid jou dit aan: Dat twee waardelose vroue, albei met geskiedenis van skande – een 'n kinderlose ou vrou en een 'n ongetroude jongmeisie – iewers op 'n uithoek van die veraf platteland, sonder enige kontak selfs, wat nog invloed in, die raadsale van maghebbers, of die paleise van konings en keisers, kan begin glo hulle ongebore kinders gaan die wêreld op sy kop omdraai?
Wel, hulle het met God te doen, dis al wat hulle weet. En enigiets is skielik moontlik.
Maar hoe, en hoekom? Wat gebeur regtig hier? Wat leer wat hier gebeur ons van God? Iewers in die middel van "Hy is groot, ek is klein, Hy doen groot dinge aan my wat klein is" sê Maria dit: God is my Verlosser.
Verlosser, die Een wat teen die grein in optree en ryklik seën. Wat seën waar seën nie gepas is nie. My Verlosser wat uitkomste moontlik maak waar geen uitkomkans was nie. Met my gebeur die onmoontlike: dit gaan met my so goed ek jubel en juig.
Heilig is sy Naam!, sing Maria.
Hier is ommekeer. Hier begin die wêreld draai, so draai dat die son kop uitsteek en die eerste lig ons oë tref en ons laat keel skoonmaak soos voëltjies net voor dagbreek.
Kyk hoe onderstebo is alles, sing sy. Ek en Elisabet, vroue, vroue met skande, word die mense waarmee God die wêreld omtoor, met ons doen Hy sy kragtigste dade. Mense wat oor hulle mag en geld hoogmoedig is en in van alles in beheer voel, maghebbers op hulle trone en selfvoldane rykes – in hulle plek verhoog Hy geringes, armes oorlaai Hy met goeie gawes wat jy nie met geld kan koop nie.
Maria noem wat God gaan doen, hierdie grootskeepse ommekeer van al wat n ding is, "ontferming." "Hy bewys ontferming", sê sy. Ons het hier te doen met 'n God wat omgee. Ons leer ken 'n God wat liefhet.
Die liefde wat ons nie onder mekaar kon vind nie, kom nou van Bo. En hier is dit nou 'n werklikheid. In ons wêreld, onder ons, onder ons vel, in ons eie tyd, in ons lewe en omstandigheid, hier kom 'n God wat liefde is, liefde doen. Dis 'n ongekende mag, hierdie liefde. Waar liefde is, werk niks meer dieselfde nie. Die bestaande orde hou dit nie. Versteende harte word vleis en bloed. Menslikheid, gevul met God, menslikheid gedryf deur God se goedheid: So lyk die nuwe wêreld nou. Dis die wêreld waarvan jy die eerste dag sien daag. Herken jy dit? Weet jy wat dit is? Dis die koninkryk van God. Waar die liefde wat God vir mense het heers.
Liefde. Vrede. Hoop. Dis wat ons gemis het. Dis waarvoor ons gebid het. Dis waarvoor ons gewag het. Dit was Advent. Dit alles kom nou. Kersfees kom.
As die dag breek, is dit wat ons gaan hê. Soos die môreson sal Jesus Christus opgaan en uit die hoogte op ons afstraal.
Kom ons roep die kerk en die hele wêreld op om bly te wees en Jesus te kom aanbid. Hy is ons Verlosser, nes Maria ook gesing het.
Gesang 345 strofes 1,2 en 4.
"Ek besing die grootheid van die Here, ek juig oor God, my Verlosser, omdat Hy na my in my geringheid omgesien het. Kyk, van nou af sal elke nuwe geslag my gelukkig noem, omdat Hy wat magtig is, groot dinge aan my gedoen het. Heilig is sy Naam!
(Lukas 1 vers 46 tot 49)
Gesang 227 twee keer (Kan ook maar gelaat word, aangesien die vorige lied n gepaste afsluiting van die erediens is)
Posted on 18 December 2016 25 December 2016 Posted in Eredienste, Gedink oor God, HervormdTagged Advent, adventskerse, dagbreek, dawid, Elisabet, Erediens, evangelie, Gabriël, Geloof, heerser vir ewig, Hennie la Grange, Hervormde Kerk, hoop, jesus christus, Kersfees, koning, liedere van Lukas 1, liefde, Lukas 1, Magnificat, Maria, môreson, ommekeer, onderstebo, ontferming, Sagaria, skande, son, Verlosser, Vrede, vroue