NOMMERPASMEISIE – Dina Botha – romanza.co.za
NOMMERPASMEISIE – Dina Botha
by Romanza aan December 11, 2014 0 Kommentaar
“Tom is te besig om nou ontvangs toe te kom, maar jy kan deurstap werkswinkel toe. Dis by daardie deur in. Maak dit net weer agter jou toe.”
“Dankie vir jou moeite.”
Elaina loop by die werkswinkel se deur in en soos sy beveel is, maak sy dit deeglik agter haar toe. ’n Werkswinkel is dit beslis. Daar word aan tientalle motors gewerk. Hoe staan die werkers die oorverdowende lawaai uit en watter van die mans wat hier werk, is Tom Bruwer?
“Verskoon my, Meneer, ek is op soek na Tom,” vra sy die eerste man wat sy teëkom.
“Wie soek jy? Jy moet ’n bietjie harder praat, Juffrou.”
“Tom Bruwer,” skree sy amper om haarself hoorbaar te maak.
“O, Tom werk daar agter aan ’n rooi Plymouth.”
’n Rooi Plymouth? Sy het geen idee watse motor dit is nie, maar sy sal net vir ’n rooi motor soek. Die enigste een wat sy sien, is ’n veteraanmotor wat agter in die hoek staan. Die kap is oop asof iemand aan die enjin werk, maar verder is daar geen spoor van iemand wat dalk Tom Bruwer kan wees nie.
’n Sirene gaan af en die kragmasjinerie word die een na die ander afgeskakel. Haar ore slaan skoon toe van die skielike stilte. Sy kyk rond en die werkers beweeg by ’n groot staaldeur uit. Sy moet seker ook uitloop en vra watter een van die mans Tom is, maar die binnekant van die veteraanmotor trek haar aandag.
Elaina loop nader en vir ’n oomblik verkyk sy haar aan al die chroom. Liewe land, wie ry met soveel tierlantyntjies aan sy motor rond? Dit blink meer as daardie silwer teestel van haar ma.
’n Skroewedraaier rus op ’n ronde voorwerp wat enigiets kan wees en dit lyk of dit enige oomblik kan afrol. Sy weet miskien nie veel van motors nie, maar as so ’n ding in ’n enjin val, kan dit die eienaar heelwat skade berokken. Sy skuif dit versigtig na die middel, maar toe hoor sy iets by haar voete en los werktuiglik die skroewedraaier. Dié keer rol dit regtig en voordat sy dit kan gryp, verdwyn dit tussen al die blink pype en drade.
“Eina!” hoor sy ’n manstem. Toe ’n dowwe kapgeluid.
Sy het ’n vermoede dit was iemand se kop teen ’n metaalplaat of iets. Maar dis die rits woorde wat daarop volg wat haar skoon verskrik laat. Wie ook al onder die motor lê, het iets gesê van ’n onnosele aap wat nie weet wat hy doen nie. Sy is onseker. Het hy na haar of na homself verwys het? Voordat sy dalk nog skade kan aanrig, tree sy agtertoe. ’n Man rol onder die motor uit en hou sy kop vas. Toe die plank op wieletjies tot stilstand kom, kyk pyngevulde oë op in hare. Die man se oë is ’n ligte blou en amper deurskynend. Dis wat mense seker albasterblou oë noem. Die uitdrukking in sy oë maak dadelik plek vir verwarring. Die rooikop meisie het hom mos gebel. Hoekom lyk dit of hy nie verstaan wat sy voor hom doen nie? En hoekom staan die man nie op nie? Kan hy dalk nie? wonder sy bekommerd. “Is jy oukei?”
Die man verskuif sy oë en sy suig haar asem in. Van waar hy lê, het hy ’n baie goeie blik op haar bene, haar knieë en … wie weet wat alles nog. Sy tree heeltemal weg en op ’n afstand wag sy vir sy antwoord. Toe hy sy blik van haar bene na haar oë verskuif en ’n spottende glimlaggie om sy mond vorm, vererg sy haar.
“Wel, het jy seergekry of nie?” vra sy kil.
In die vreemdeling se hand is die skroewedraaier en hy kyk haar beskuldigend aan. “Het jy die ding in die enjin laat val?” vra hy terwyl hy moeiteloos regop kom. Hy troon behoorlik oor haar uit. Daar is ’n swart streep oor sy wang, maar hy is seker nie bewus daarvan nie. Sy donker krullerige hare raak-raak net aan sy kraag en sy wonder of van daai swart nie dalk aan ’n skoot olie of twee te wyte is nie. Toe weet sy hoekom sy oë so ’n unieke blou is. Dis aan die blou oorpak te danke.
“Ek is jammer, dit was ’n ongeluk. Dit het gelyk of dit van daardie ronde ding wil afrol en ek … sjoe, jy gaan ’n lelike knop op jou voorkop hê. Gelukkig bloei dit nie.”
Die man vryf weer teen die rooi kol op sy voorkop. “Dis nie my eerste stamp teen die kop nie, glo my. Daarom het ons reëls om nie iemand skrik te maak of ’n grap te maak as iemand onder ’n motor lê en werk nie. Ek het al ’n bewustelose man of twee só onder ’n motor uitgetrek. Maar genoeg daarvan. Wat kan ek vir jou doen?”
Hy vryf sy hande aan ’n lap skoon en al dra hy ’n oorpak wat glad nie meer so skoon is nie, kan sy nie anders as om die aantreklike bakkies te waardeer nie. Dit ontsenu haar effens.
“Ek is op soek na Tom Botha.”
Hy kyk effens verward aan.
“Ja, ek dink hy is een van die … mechanics wat hier werk. Kobus Esterhuizen het my verwys.”
Het sy ’n dom stelling gemaak? Dalk noem mens nie iemand wat paneelklopwerk doen ’n werktuigkundige nie. Dis seker hoekom sy glimlag groei en rasend aantreklike kepies langs sy mond vorm.
“Ek ken vir Kobus Esterhuizen, maar ek dink jy het die van verkeerd. Ek is Tom Bruwer.”
’n Warm gloed stoot teen haar wange op. “Ek bedoel … Bruwer. Jammer.”
“Jy het steeds nie gesê waarmee ek behulpsaam moet wees nie?”
“Ek het tannie Tricia geërf en sy staan op Kobus se plot onder ’n afdak. Ek moet haar so gou moontlik laat wegsleep. Maar eers moet ek haar weer op haar wiele kry.”
“Tannie Tricia? Het jy ’n tannie geërf? Hoekom het sy wiele? Ek is jammer, maar ek is nou in die duister.” Sy mooi oë lag haar uit en haar hart klop vinniger.
Tom Bruwer werp haar hele ewewig omver. Sou hy bewus wees van die uitwerking wat hy op vroue het? Sy probeer konsentreer. “Ek is jammer, ek bedoel eintlik ek het ’n motor geërf. My ouma het haar tannie Tricia genoem en dis hoe ons almal … ek bedoel … hoe ons as kinders altyd van die motor gepraat het.” Vervlaks, sy praat onsamehangend. Hy dink seker sy is ’n moroon.
Januarie 2, 2015 Antwoord Annetjie van Tonder
Dit lyk na leesgenot.