Die veranderende rol van wetstoepassing
Die skep van 'n slimmer polisiemag vir die 21ste eeu
Lees byna enige polisiekoerant - veral dié wat deur en vir die polisie geskryf is - en jy sal ongetwyfeld bladsye kry wat gevul is met oproepe om die mentaliteit van die vegter te omhels. Die idee is om beamptes aan te moedig om gereed te wees om enige uitdaging in die stryd teen misdaad te ondervind. Besoek byna enige polisie-akademie , en jy sal baie daarvan hoor.
Krygers op die Dun Blou Lyn
Ons oefen ons polisiebeamptes op om vegters te wees, om gereed te wees vir enige stryd en om byna enige bedreiging betrokke te raak.
Ons beamptes staan ​​op die dun blou lyn , gereed om hul gemeenskap te beskerm. Trouens, die dun blou lyn is dikwels 'n stryd lyn wat ons getref het tussen wettige burgers en die misdadigers wat hulle sou benadeel.
Maak geen fout: wetstoepassing is 'n gevaarlike werk . Daar is min vraag dat polisiebeamptes in 'n oomblik gereed moet wees om hul innerlike kryger te kry. Daar is egter sommige wat voorspel dat die huidige model van opleiding, en inderdaad kultuur onder polisiedepartemente, wetstoepassing opstel vir 'n botsingskursus met die burgers wat hul beamptes beweer word om te beskerm. Artikels, en selfs boeke soos Radley Balko se opkoms van die Warrior Cop , het kommer uitgespreek oor wat die waargenome militariasie van die polisie vir wetstoepassing en burgers beteken.
Openbare ondersoek van polisiepraktyke
Gedurende die moderne geskiedenis van polisiëring is die verhouding tussen wetstoepassing en die publiek wat hulle dien, dikwels onduidelik.
Toe die konsep van 'n uniforme polisiemag in die vroeë 1800's eers deur Sir Robert Peel in Londen gevoer is, is hy met baie weerstand ontmoet weens vrese oor wat in wese 'n staande leër in die stad sou wees; Vergelykings is aan die polisie gemaak as 'n staatsbeheerde besettingsmag. Die probleem van hoe om wette af te dwing terwyl regte behou word, is glad nie nuut nie.
Publieke ondersoek van polisiebeamptes en polisiedepartemente neem toenemend toe, en tegnologie maak dit net makliker. Beamptes is lank reeds tot 'n hoë etiese standaard gehou , en soveel meer so nou. Selfs die Rodney King-tragedie in die vroeë 1990's was 'n skynbaar eiesoortige gebeurtenis as gevolg van die beperkte mediaverkope en relatiewe omslagtige opnamemetodes wat destyds beskikbaar was.
Flits vorentoe na die ouderdom van die internet en direkte toegang tot alles en enigiemand met 'n slimfoon kan maklik en onmiddellik enige beampte wangedrag - of die persepsie daarvan - aan duisende blootstel, tensy miljoene mense. En daar is baie mense wat niks van doelgerigte goading beamptes dink en die koevert so ver as moontlik stoot terwyl hulle in hul regte bly nie, alles om die onkunde van die polisie bloot te stel met betrekking tot die wette wat hulle veronderstel is om af te dwing en die regte wat hulle beweer word om te handhaaf.
Meer ontstellend is dat navorsing deur die George Washington-universiteit, professor in sosiologie Ronald Weitzer, onder andere dui daarop dat die publiek se vertroue in wetstoepassing aansienlik en negatief beïnvloed word as hoëprofiel-voorvalle van polisie wangedrag bekend gemaak word.
Met meer en meer geleenthede om die polisie se polisie te dokumenteer, is dit noodsaaklik om te verseker dat beamptes altyd die regte ding vir die regte redes te alle tye doen, sodat die openbare vertroue in die polisie nie verminder word tot die punt waar beamptes nie meer kan hul werk verrig.
Eroding Trust, Eroding Effectiveness
Ongelukkig help beamptes te dikwels nie sulke gevalle nie. In plaas daarvan om gemete, deurdagte en intelligente antwoorde te toon, is beamptes (ten minste diegene wat bekend gemaak word op YouTube) enige uitdaging na hul gesag as 'n bedreiging wat gedemp of uitgeskakel moet word. Hierdie bravado maak beide burgers en beamptes seer en dien slegs om die openbare vertroue in wetstoepassing verder te verminder.
Nalatigheid van die polisie is niks nuuts nie.
In die begin van die moderne polisiemag het Peel en ander riglyne vir die polisie aangebied en die belangrikheid van hul verhouding met die gemeenskap opgemerk. Hierdie riglyne, algemeen bekend as die Peelian Principles, is konsepte wat die publiek vandag nog eis. Volgens Peel:
Die polisiemag bestaan ​​om orde te handhaaf en misdaad te voorkom.
Die goedkeuring en vertroue van die publiek is noodsaaklik vir die polisie om hul missie uit te voer.
'N Polisiemag se uiteindelike doelwit is om vrywillige nakoming van die wet te bereik van die publiek wat hulle dien.
Polisiebeamptes en departemente moet beide by die wet hou en onwrikbaar wees in die afdwinging daarvan; hulle moet daarvan weerhou om deur die publieke opinie beywer te word, maar moet eerder besig wees om te bevorder - en te doen - wat altyd reg is.
Gebruik van krag en beheer is die laaste uitweg, nie die eerste reaksie nie. Ander oortuigings moet uitgeput wees voordat krag gebruik word.
Beamptes is ook burgerlikes en lede van hul gemeenskappe; hulle kom vandaan, is deel van en is aanspreeklik vir die gemeenskappe wat hulle dien.
Die doeltreffendheid van enige polisie-agentskap moet nie gemeet word aan die aantal arrestasies wat gemaak is of deur die handelinge van ander wetstoepassing nie, maar deur die afwesigheid van misdaad en delinquente gedrag in die gemeenskap.
Die Jaded Warrior
Polisiedepartemente regoor die wêreld gebruik hierdie beginsels steeds in hul slagspreuke en hul missieverklarings. Dit neem egter nie lank nie dat nuwe beamptes hulself as afgesien van, eerder as 'n deel van hul gemeenskappe, begin sien.
Beamptes en selfs polisie-rekrute kan baie vinnig en maklik deur hul gereelde kontak met misdadigers en ne'er-do-wells ontplof word. Wanneer dit gebeur, kan die "kryger-ingesteldheid" wat so goed dien om die beampte op die werk te beskerm, baie vinnig 'n wig tussen die polisie en hul burgers kan ry.
Voogde van Demokrasie: Terug na Basiese beginsels
Dit is waar die konsep Guardian Policing ingaan. In 'n sekere sin is dit 'n terugkeer na die oorspronklike Peelian-beginsels. Die idee is om beamptes te leer om hulself nie as soldate in 'n oorlog teen misdaad te beskou nie, maar as voogde aangestel om regte te beskerm en te handhaaf. Vir sommige kan dit 'n verskil wees sonder onderskeiding. In die praktyk beteken dit egter slimmer polisiebeamptes wat 'n sterkte van die gees, wil en karakter eerste toon, en tweede of tweede maal - en dan eers wanneer dit absoluut noodsaaklik is.
Kampioen deur die Blue Courage: die hart en gees van die voogorganisasie en wetstoepassingsleiers soos die voormalige King County Sheriff Sue Rahr, Uitvoerende Direkteur van die Washington State Criminal Justice Training Commission, die voogskonsep leer werf om kritiese denke, empatie en gesonde verstand in hul interaksies met alledaagse burgers en vermoedelik misdadigers. Die opleidingskonsep is tot dusver in die state van Washington en Arizona geïmplementeer, en hoewel die resultate nog nie gesien moet word nie, is die hoop hoog.
Hoë Hoop vir die Toekoms van Polisiëring
Daardie hoop is dat as beamptes hulself beskou as voogde en beskermers van die mense - almal - en hulle regte, sal hulle elkeen wat hulle met respek en waardigheid ontmoet, behandel. Op sy beurt, wanneer mense - selfs misdadigers - voel dat hulle eerbiedig en regverdig behandel word, 'n kans kry om hulself uit te druk en met die amptenare rustig te kommunikeer, sal amptenare se klagtes, gewelddadigheid en beserings aan beide beamptes en vakke afneem.