Edmund Wilson - Inligting
Edmund Wilson word beskou as een van die beste Amerikaanse literêre kritici van die 20ste eeu. Gebore op 8 Mei 1895, ontvang Wilson sy hoër onderwys in Engelse, Franse en Italiaanse letterkunde aan die Princeton University en studeer in 1916. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog dien hy in die Army Intelligence Corps. Na die oorlog het Wilson die besturende redakteur geword. van Vanity Fair van 1920 tot 1921, en dan by die personeel van Die Nuwe Republiek van 1926 tot 1931. Hy skryf sy beroemde boek, Axel's Castle: 'n Studie in die verbeeldingryke letterkunde van 1870-1930, waarna sy kritiese reputasie gevestig is. Hy het daarin geslaag om van die verdienste van die enigste boek te leef voordat hy gaan werk het Die New Yorker van 1944 tot 1948. Die gebrek aan betaling van sy inkomstebelasting tussen 1946 en 1955 het 'n ondersoek na sy verdienste deur die Internal Revenue Service veroorsaak. Wilson het talle boeke en opstelle voor sy dood op 12 Junie 1972 in Talcottville, New York, geskryf.
Edmund Wilson, die seun van 'n spoorwegadvokaat, is op 8 Mei 1895 in Red Bank, New Jersey, gebore. New York Sun.
Wilson het tydens die Eerste Wêreldoorlog in die Amerikaanse weermag gedien. Nadat hy in 'n weermaghospitaal gewerk het, is hy oorgeplaas na die intelligensie -eenheid by die hoofkwartier in Chaumont.
Na die oorlog word Wilson besturende redakteur van Vanity Fair. Later word hy mede -redakteur van die Die Nuwe Republiek (1926-1931) en 'n boekresensent vir die Inwoner van New York. Wilson is diep beïnvloed deur die idees van Karl Marx en het aangevoer vir 'n sosiaal verantwoordelike fiksie en het gehelp om die werk van romanskrywers soos Upton Sinclair, John Dos Passos, Sinclair Lewis, Floyd Dell en Theodore Dreiser te beïnvloed.
Gedurende sy lewe het Wilson toneelstukke, romans en gedigte geskryf. Sy belangrikste skrywe was egter literêre kritiek. Dit het ingesluit Axel's Castle (1931), Reis in twee demokrasieë (1936), Die Drieledige Denkers (1938), Na die Finland -stasie (1940), Die wond en die boog (1940),Die seuns in die agterkamer (1941), Klassieke en advertensies (1950) en Die oewers van lig (1952).
Die New Yorker geskryf: & quot Vir 'n skrywer is die skaarsste voorreg nie net om sy land en tyd te beskryf nie, maar om dit te help vorm. Wilson was een van die gelukkige handvol skrywers wat dit reggekry het, met boeke wat soos dapper dade is en wat nog lank na hom sal lewe, wat hom by ons sal hou teen ons behoefte. & Quot
Edmund Wilson, wat twee outobiografieë gepubliseer het, 'N Stukkie van my verstand (1956) en Landskappe, karakters en gesprekke (1967), is op 13 Junie 1972 in New York oorlede.
The Historical Interpretation of Literature – deur Edmund Wilson
In die uittreksels hieronder gee Edmund Wilson sy gedagtes oor wat dit beteken om literatuur te verstaan ​​in sy " historiese " aspekte, dit wil sê sy sosiale, ekonomiese en politieke aspekte. "
Hy merk op dat hierdie tradisie van kritiek tydens die Verligting begin het en gedurende die daaropvolgende eeue ontwikkel het. Hy begin met die beskrywing van ander prominente kritiektradisies, en fokus dan op die historiese tradisie, wat 'n belangrike kritiese tradisie is, veral die meer progressiewe en revolusionêre elemente wat deur hierdie webwerf besigtig en ondersoek word.
Aan die einde van die artikel (en die uittreksels hier) raak hy aan hoe letterkunde, saam met ons intellektuele aktiwiteite, kan help om 'n beter wêreld te bewerkstellig in sy poging om 'n betekenis aan ons ervaring te gee. Dit wil sê, om die lewe meer prakties te maak, deur dinge te verstaan, maak ons ​​dit makliker om te oorleef en onder hulle te kom. om dit makliker te maak om te oorleef en onder hulle te kom, veral om lewensomstandighede ten goede te verander, veral vir baie wat tans in groot nood verkeer. Daar kan ook op gelet word dat die voortbestaan ​​van die menslike spesie op hierdie gevaarlike punt in die geskiedenis van die mensdom ernstiger bedreig word, soos sommige skrywers nou al dekades lank opgemerk het. Professioneel en andersins het die op die gebied van letterkunde, gegewe die grootliks maar nie heeltemal sosiale, ekonomiese en politieke aard nie, groot geleentheid om baie te doen om hierdie dringende kwessies aan te spreek.
Edmund Wilson, " The Historical Interpretation of Literature, " 1940, later gepubliseer in The Triple Thinkers:
Ek wil praat oor die historiese interpretasie van letterkunde, dit wil sê oor die interpretasie van literatuur in sy sosiale, ekonomiese en politieke aspekte.
Om mee te begin, sal dit die moeite werd wees om iets te sê oor die soort kritiek wat blykbaar die verste hiervan verwyder is. Daar is 'n vergelykende kritiek wat geneig is om nie-histories te wees. Die essays van T. S. Eliot, wat in ons tyd so 'n geweldige invloed gehad het, is byvoorbeeld fundamenteel nie-histories. Eliot sien, of probeer die hele literatuur sien, vir sover hy daarmee bewus is, voor hom uitgesprei onder die aspek van die ewigheid. Hy vergelyk dan die werk van verskillende tydperke en lande, en probeer daaruit algemene gevolgtrekkings te maak oor watter literatuur dit is. Hy verstaan ​​natuurlik dat ons standpunt in verband met literatuur verander, en hy het volgens my 'n baie goeie idee van die hele skryfwerk van die verlede as iets waaraan nuwe werke voortdurend bygevoeg word, en wat daardeur nie slegs in grootmaat toegeneem nie, maar as 'n geheel aangepas sodat Sophocles nie meer presies is wat hy vir Aristoteles was nie, of Shakespeare wat hy vir Ben Jonson of Dryden of vir Dr. literatuur wat tussen hulle en ons ingegryp het. Maar op elke punt van hierdie voortdurende aanwas kan die hele veld as't ware voor die kritikus opgevou word. Die kritikus probeer dit as goddelik beskou en hy roep die boeke na 'n oordeelsdag. En as hy op hierdie manier na dinge kyk, kan hy interessante en waardevolle gevolgtrekkings bereik wat moeilik bereik kan word deur dit op 'n ander manier te benader. Eliot kon byvoorbeeld sien wat ek glo nog nooit opgemerk het nie, dat die Franse simbolistiese poësie van die negentiende eeu sekere fundamentele ooreenkomste het met die Engelse poësie van die tyd van Donne. 'N Ander soort kritikus sou sekere historiese gevolgtrekkings maak uit hierdie suiwer estetiese bevindings, soos die Russiese D. S. Minsky gedoen het, maar Eliot trek dit nie.
'N Ander voorbeeld van hierdie soort nie-historiese kritiek, op 'n ietwat ander manier en op 'n ietwat ander vlak, is die werk van wyle George Saintsbury. Saintsbury was 'n fynproewer van wyne en het 'n vermaaklike boek daaroor geskryf. En sy houding teenoor letterkunde was ook dié van die fynproewer. Hy proe die skrywers en vertel jou van die oesjare wat hy onderskei tussen die kwaliteite van die verskillende wyne. Sy smaak was so fyn as moontlik, en hy beskik oor die groot kwalifikasie dat hy weet hoe om elke boek op sy eie voorwaardes te neem sonder om te verwag dat dit 'n ander boek sou wees en was dus in 'n posisie om 'n groot verskeidenheid soorte skryfwerk te waardeer . Hy was 'n man met sterk sosiale vooroordele en eienaardige onversetlike politieke standpunte, maar sover dit menslik moontlik is, het hy dit uit sy literêre kritiek gehou. Die resultaat is een van die aangenaamste en omvattendste kommentare oor literatuur wat ooit in Engels geskryf is. Die meeste geleerdes wat soveel as Saintsbury gelees het, het nie 'n diskriminerende smaak van Saintsbury nie. Hier is 'n kritikus wat soos enige akademiese historikus die hele grond gedek het, maar die verslag daarvan is nie net 'n chronologie nie, maar 'n rekord van ywerige genot. Aangesien genot die enigste is waarna hy op soek is, hoef hy nie die oorsake van dinge te ken nie, en die historiese agtergrond van literatuur interesseer hom nie baie nie.
Daar is egter 'n ander tradisie van kritiek wat dateer uit die begin van die agtiende eeu. In die jaar 1725 publiseer die Napolitaanse filosoof Vico La Scienz Nuova, 'n revolusionêre werk oor die filosofie van die geskiedenis, waarin hy vir die eerste keer beweer dat die sosiale wêreld beslis die werk van die mens is, en probeer wat dit is, sover Ek weet, die eerste sosiale interpretasie van 'n literatuurwerk. Dit is wat Vico oor Homeros sê: […]
U sien dat Vico Homer hier verduidelik het in terme van historiese tydperk en geografiese oorsprong. Die idee dat menslike kunste en instellings bestudeer en toegelig sou word as die produkte van die geografiese en klimaatsomstandighede waarin die mense wat dit geskep het, en van die fase van hul sosiale ontwikkeling waardeur hulle tans gaan, groot gemaak het vordering gedurende die agtiende eeu. Daar is spore daarvan, selfs in Dr. Johnson, die meeste ortodokse en klassieke kritici …. En teen die tagtigerjare van die agtiende eeu skryf Herder in sy idees oor die filosofie van die geskiedenis oor poësie dat dit 'n soort 'Proteus onder die mense' is, wat altyd sy vorm verander in reaksie op die tale, maniere en gewoontes, die temperament en die klimaat, nee, selfs vir die aksent van verskillende nasies. het hulle self gemaak. onder die invloed van 'n opeenvolging van dominante idees.
Op die gebied van literêre kritiek het hierdie historiese standpunt in die middel van die negentiende eeu sy eerste volledige blom bereik in die werk van die Franse kritikus Taine. Die hele skool van historici-kritici waartoe Taine behoort, Michelet, Renan, Sainte-Beuve – was besig om boeke te interpreteer in terme van hul historiese oorsprong. Maar Taine was die eerste hiervan om sulke beginsels stelselmatig en op groot skaal te probeer toepas in 'n werk wat uitsluitlik aan literatuur gewy is. In die Introduction to his History of English Literature, gepubliseer in 1863, het hy sy beroemde uitspraak uitgespreek dat literatuurwerke verstaan ​​moet word as die resultaat van drie deurmekaar faktore: die oomblik, die ras en die milieu. Taine het gedink dat hy 'n wetenskaplike en 'n werktuigkundige was, wat literatuurwerke ondersoek vanuit dieselfde oogpunt as die apteker in die eksperimenteer met chemiese verbindings. Maar die verskil tussen die kritikus en die apteker […]
As hy werklik die werktuigkundige was wat hy gedink het, sou sy literatuurwerk min waarde gehad het. Die waarheid was dat Taine om sy eie onthalwe van letterkunde gehou het, en dat hy op sy beste self 'n briljante kunstenaar was, en dat hy sterk morele oortuigings gehad het wat sy skryfkuns emosionele krag gee. Sy gedagtes was beslis 'n analitiese gedagte, en sy ontleding het, hoewel dit vreeslik oorvereenvoudig is, wel en verduidelikende waarde. Tog noem ons sy werk kreatief. Wat hy ook al oor chemiese eksperimente mag sê, dit is duidelik wanneer hy van 'n groot skrywer skryf dat die oomblik, die wedloop en die omgewing saamgevoeg het, soos die drie klanke van die akkoord in die gedig van Browning oor Abt Vogler, om nie 'n vierde klank maar 'n ster.
Aan Taine is 'n stel elemente bygevoeg, wat uit die middel van die eeu dateer, 'n nuwe element, die ekonomiese, wat hoofsaaklik deur Marx en Engels in die bespreking van historiese verskynsels ingebring is. Die nie-marxistiese kritici self het toe reeds die invloed van die sosiale klasse in ag geneem. In sy hoofstukke oor die Normandiese verowering van Engeland toon Taine aan dat die verskil tussen die letterkundes wat onderskeidelik deur die Normandiërs en deur die Sakse geproduseer is, deels die verskil was tussen 'n heersende klas enersyds en 'n oorwonne en onderdrukte klas, aan die ander. En Michelet bestudeer die Manon Lescaut van die Abbé Prévost in sy bundel oor die Regency, wat dieselfde jaar klaar was met dieselfde jaar as wat die geskiedenis van die Engelse letterkunde verskyn het, as 'n dokument wat die standpunt van die klein heidene voor die Franse Revolusie voorstel. Maar Marx en Engels het die sosiale klasse ontleen aan die manier waarop mense hul lewens verdien het en wat hulle die produksiemetodes genoem het, en hulle was geneig om hierdie ekonomiese prosesse as fundamenteel vir die beskawing te beskou.
Die dialektiese materialisme van Marx en Engels was eintlik nie so materialisties soos dit klink nie. oomblik, die wedloop en die omgewing. Hulle het gedink dat kuns, politiek, godsdiens, filosofie en letterkunde behoort tot wat hulle die bo -opbou van menslike aktiwiteite noem, maar hulle het gesien dat die beoefenaars van hierdie verskillende beroepe ook geneig is om sosiale groepe te vorm en dat hulle altyd wegtrek van die soort solidariteit gebaseer op ekonomiese klasse om 'n eie professionele solidariteit te vestig. Verder kan die aktiwiteite van die bobou mekaar beïnvloed, en dit kan die ekonomiese basis beïnvloed. Van Marx en Engels in die algemeen kan gesê word dat hulle, in teenstelling met die algemene indruk, voorlopig, verward en beskeie was wat filosofiese eerste beginsels betref, waar 'n materialis soos Taine versigtig was. Marx het een keer probeer om te verduidelik waarom die gedigte van Homerus so goed was toe die samelewing wat dit vervaardig het vanuit sy oogpunt was, dit wil sê vanuit die oogpunt van sy industriële ontwikkeling-so primitief en dit gee hom 'n baie moeite. As ons sy bespreking van hierdie probleem met Vico se bespreking van Homerus vergelyk, sien ons dat die verduideliking van literatuur in terme van die filosofie van die sosiale geskiedenis besig is om te word, in plaas van eenvoudiger en makliker, moeiliker en ingewikkelder.
[…] " Die aandrang dat die letterman 'n politieke rol moet speel, die minagting van kunswerke in vergelyking met politieke optrede, waar dus oorspronklik geen deel van die marxisme was nie. Hulle het eers later daarmee geassosieer geraak. Dit gebeur deur Rusland, en dit was te danke aan die spesiale neigings in daardie land wat dateer uit lank voor die Revolusie of die bekendmaking van Marxisme self. In Rusland was daar baie goeie redes waarom die politieke implikasies van die letterkunde veral die kritici moet beklee. Die kuns van Poesjkin self, met sy wonderlike krag van implikasie, is beslis gedeeltelik geskep deur die sensuur van Nikolaas I, en Poesjkin het die tradisie gestel vir die meeste van die groot Russiese skrywers wat hom gevolg het. Elke toneelstuk, elke gedig, elke verhaal, moet 'n gelykenis wees waarvan die moraal geïmpliseer word. As dit gesê word, sou die sensor die boek onderdruk, soos hy probeer het met Pushkin's Bronze Horseman, waar dit bloot 'n kwessie was van die verpakte implikasies wat 'n bietjie te duidelik uitsteek. Tot in die geskrifte van Tsjechof en tot by die revolusie, bied die verbeeldingryke literatuur van Rusland die eienaardige paradoks van 'n kuns wat tegnies objektief is en tog belas is met sosiale boodskappe. In Rusland onder die tsaar was dit onvermydelik dat sosiale kritiek tot politieke gevolgtrekkings moes lei, omdat die dringendste behoefte uit die oogpunt van enige verbetering was om van die tsaristiese regime ontslae te raak. Selfs die neo-Christelike moralis Tolstoy, wat voorgegee het dat hy nie-polities was, sou 'n ondermynende invloed uitoefen […] Selfs nadat die Revolusie die tsaristiese regering vernietig het, het hierdie toestand nie verander nie […]
Na my mening is al ons intellektuele aktiwiteite, op watter gebied dit ook al plaasvind, 'n poging om 'n betekenis aan ons ervaring te gee, dit wil sê om die lewe meer prakties te maak deur dinge te verstaan ​​wat ons makliker maak om te oorleef en kry tussen hulle […]
En dit bring ons terug by die historiese oogpunt. Die ervaring van die mensdom op aarde verander altyd namate die mens ontwikkel en met nuwe kombinasies van elemente te doen kry, en die skrywer wat niks meer as 'n eggo van sy voorgangers moet wees nie, moet altyd uiting vind vir iets wat nog nooit tot uiting gekom het nie, moet 'n nuwe stel verskynsels bemeester wat nog nie onder die knie was nie […] "
Edmund Wilson: Profiel in die Nuwe Republiek
Edmund Wilson, 'n man met 'n eienaardige temperament en 'n onvoorspelbare smaak, het teruggekeer tot 'n marmorele figuur, 'n soort hooggeregte hooggeregshof van die literêre verbeelding, wat afwisselende opinies uit die kamers van The New Republic, The New Yorker , en The New York Review of Books. By die bereiking van iets soos die 'gewyde gesaghebbende rol' wat hy aan regter Oliver Wendell Holmes toegeskryf het in die hoogtepunt van Patriotic Gore, sy wonderlike boek oor die literatuur uit die burgeroorlog, was Wilson, soos hy self opgemerk het, sy pa se skoene vol. Edmund Wilson Sr. Vir hierdie prestasie het president Woodrow Wilson, 'n Jersey -man by aanneming, laat weet dat 'n posisie in die hooggeregshof in die vooruitsig is as daar 'n vakature ontstaan.
Na sy pa se dood in 1923, het Wilson deur sy professionele vraestelle gegaan en besef dat sy eie prosa, geel op regsblokkies, meer te wyte was aan sy vader se argumente-wat hy in 'n gedig noem en dit 'n smalende toon, sy woorde uit die agtiende eeu & quot -dan Henry James of enige van die ander skrywers wat hy kom bewonder.Die sober styl en omvangryke omvang, die ondersoek na presedente, die persoonlike aanraking sonder persoonlike invloed-dit was kenmerke van Wilson se boekresensies van die begin af. In 'n ontmoedigende tyd soos ons, wanneer boekresensies as die ekwivalent van 'n lukrake verbruikersverslae vir toevallige lesers beskou word, is dit sterk om iemand te lees vir wie die resensie van boeke 'n sentrale, intellektueel streng, opwindende en konsentrerende handeling van die beskaafde wêreld.
Van Wilson se geskrewe opinies kan 'n mens sê wat hy oor Justice Holmes gesê het: & quot; dat hy homself nooit van die groot denk- en kunswêreld distansieer nie, en dat al sy besluite geskryf is met die bewustheid van beide die groter implikasies daarvan en die belangrikheid van hul literêre vorm. & quot.
Gryp die werklikheid deur Brad DeLong
Naweeklesing: Edmund Wilson (1940): Trotsky, Geskiedenis en Voorsienigheid (van "To the Finland Station"): Die geskiedenis, met sy dialektiese Drie-eenheid, het toe prins Svyatopolk-Mirsky gekies om die middelklas te ontnugter, het revolusionêre gevolgtrekkings voorgelê wat Vader Gapon gedwing het om te seën, en wreedlik sal diskrediteer en vernietig sekere Fariseërs en Sadduseërs van Marxisme voordat dit die kokende lawa van die Oordeel oproep.
Hierdie stellings maak geen sin nie, tensy 'n mens die woorde vervang geskiedenis en dialektiek van die geskiedenis die woorde Voorsienigheid en God. En hierdie Provinsiale krag van die geskiedenis is teenwoordig in al die geskrifte van Trotsky. John Jay Chapman het oor Browning gesê dat God in sy werk diens gedoen het as middag, werkwoord, byvoeglike naamwoord, bywoord, tussenwerpsel en voorsetsels, en dieselfde geld vir geskiedenis met Trotsky.
. Van laat, in sy eensaamheid en ballingskap, lyk dit asof hierdie geskiedenis, 'n strenge gees, eintlik agter sy stoel staan ​​terwyl hy skryf, aanmoedig, vermaan, goedkeur en hom die moed gee om sy beskuldigers, wat Historys nog nooit in die gesig gestaar het nie, te verwar:
. Wat dit in aksiemomente kan beteken om te voel hoe die geskiedenis met 'n swaard in haar hand op sy elmboog toring, word getoon in die merkwaardige toneel op die eerste kongres van die Sowjet -diktatuur na die sukses van die opstand in Oktober 1917, toe Trotsky, met die minagting en verontwaardiging van 'n profeet, lees Martov en sy volgelinge uit 'n vergadering. 'Julle is jammerlike geïsoleerde individue,' het hy uitgeroep op die hoogtepunt van die Bolsjewistiese triomf. "Jy is bankrot, jou rol word gespeel. Gaan van nou af waar jy hoort-in die vullishoop van die geskiedenis!"
. Hierdie woorde is die moeite werd om na te dink oor die lig wat dit op die verloop van die Marxistiese politiek en denke werp. Let op dat die samesmelting van uself met die stroom van die huidige geskiedenis u sal red van die onbeskaamde lot om 'n "jammerlike, geïsoleerde individu" te wees en dat die versuim om uself te laat saamsmelt u na die vullishoop van die geskiedenis sal bring, waar u vermoedelik nie meer van nut kan wees nie.
. Alhoewel ons vandag met die Bolsjewiste saamstem dat Martov nie 'n daadwerklike man was nie, lyk sy krake oor die verloop wat hulle aangeneem het vol versiende intelligensie. Hy het daarop gewys dat die verkondiging van 'n sosialistiese regime in ander omstandighede as dié wat Marx beoog, nie die resultate sou verwesenlik wat Marx verwag het dat Marx en Engels gewoonlik die diktatuur van die proletariaat beskryf het as die vorm vir die nuwe dominante klas van 'n demokratiese republiek, met algemene stemreg en die algemene herroeping van amptenare dat die slagspreuk "Alle mag aan die Sowjets" nooit werklik bedoel het wat dit sê nie en gou deur Lenin verruil is vir "Alle mag aan die Bolsjewistiese Party."
. Soms kan dit waardevolle voorwerpe wees wat in die vullishoop van die geskiedenis weggegooi word-dinge wat later opgespoor moet word. Vanuit die oogpunt van die Stalinistiese Sowjetunie, is dit waar Trotsky self vandag is, en kan hy sy vroeëre aanname dat 'n geïsoleerde individu moet wees, 'jammer' moet wees vir die oortuiging van dr Stockman in Ibsen's Enemy of the People dat "Die sterkste man is hy wat die meeste alleen staan."
Zuni en Iroquois: Edmund Wilson se "mensegeskiedenis." (Oor Edmund Wilson se 'Zuni' en 'Apologies to the Iroquois')
Om aan te toon hoe Zuni en Apologies 'n geskiedenis van "mense se geskiedenis" toon, is die belangrikste aspekte van Wilson se tekste wat hier ondersoek moet word, die weergawe van diskursiewe en materiële praktyke en hul verhouding tot die Zuni- en Iroquois -kultuur, die tematiese integrasie en voorstelling van plaaslike en internasionale toestande Wilson se geskiedenisgebruik en sy openhartige eerste-persoon-uitbeelding van homself as deelnemer-waarnemer en van sy interaksie en kommunikasie met Zunis en Iroquois, insluitend die soorte tekstuele voorstellings van oraliteit in hierdie inheemse Amerikaanse kulture. Baie op die manier wat Stephen A. Tyler bepleit, wek Wilson se etnografiese strategieë esteties geïntegreerde, konkrete uitbeeldings van die Zuni- en Iroquois -lewe. Die daaropvolgende publikasiemetodes kenmerk beide tekste van Wilson 'n standaard van produksie en verspreiding waarna kulturele studies gestreef het. Met betrekking tot 'n 'volksgeskiedenis', het Paul Thompson veral gewys op die voordele van die bereiking van verskeie gehore deur op verskillende maniere te publiseer (76-77), soos Wilson. Zuni and Apologies is verteenwoordigend van geskiedenisgebaseerde (in teenstelling met wat James Clifford, wat Johannes Fabian se term leen, 'allochroniese' of sinchronies opgeskort) studies oor kultuur noem. (5) Benewens Wilson se werklike definisies van inheemse Amerikaanse kulture, egter , die kenmerk van sy studies wat hom veral aan skrywers van kulturele onderwerpe aanbeveel, lê in die dramatiese integrasie van diskoerse waarmee sy geskrifte die geleefde, menslike dimensie van kulturele prosesse toeganklik maak.
Sowel Zuni as Apologies is uiteindelik bekommerd oor die vooruitsigte van rasse- en kulturele minderhede in die Westerse beskawing van die twintigste eeu. Zuni beklemtoon die belangrikheid van "ons sleg bestuurde industriële samelewings, met hul moorddadige nasionale fobies en hul verwoestende individuele neuroses" Apologies assosieer die Iroquois -nasionalistiese beweging met 'n wêreldwye herlewing teen gesentraliseerde oorheersing oor minderhede, met verwysing na Iroquois -skeptisisme oor "wit uitvindings wat die menslike lewe negeer. self "en" die vraatsugtige inbrake op stambesit "as die vernaamste oorsaak van die Iroquois-beweging. (6) George E. Marcus het die belangrikheid daarvan bespreek dat etnografie sy onderwerpe" binne die raamwerk van historistiese perspektiewe van die wêreldstelsel ", en Wilson's In tekste word hierdie soort dimensies konsekwent geïntegreer. (7) Dat Wilson self toenemend geïdentifiseer het met die problematiese omstandighede van inheemse Amerikaners, versterk ook die soort voorstellings wat hy gemaak het van homself in interaksie met die Zuni's en Iroquois. James Clifford, wat epistemologiese, eksistensiële en politieke implikasies van etnografie bespreek wat sulke intersubjektiewe voorstellings maak, verklaar dat "dit kulturele interpretasies in baie soorte wedersydse kontekste vind, en dit verplig skrywers om verskillende maniere te vind om onderhandelde realiteite as multisubjektief, magsugtig te maak" belaai en onbetaamlik. "(8)
Beide studies openbaar ook Wilson se materialistiese sienings oor geskiedenis en kultuur, die vroeëre op die Zunis op 'n miniatuur, die latere op die Iroquois op 'n meer volledig ontwikkelde skaal. Wilson se klem op die rol van wesenlikheid in kulturele prosesse is soortgelyk aan dié van EP Thompson en Raymond Williams, en baie van Wilson se identifikasies van Zuni- en Iroquois -vorms en rituele is tipies van dié wat Williams in The Sociology of Culture (1982) en elders bespreek het . Veral in sy uitbeelding van die Iroquois-stryd om kontinuïteit en oorlewing, maar ook in sy weergawe van Zuni-vasberadenheid vir selfbehoud, kom Wilson se progressiewe, rasionalistiese, Verligtingsfilosofie van die menslike natuur en die samelewing na vore op tekstuele vlak deur sy onwrikbare realistiese etnografie en in sy magistriese gebruik van narratiewe diskoers. Hayden White op die gebied van historiografie, en George E. Marcus (169-73), Renato Rosaldo en Edward M. Bruner op die gebied van antropologie en etnografie, onder andere teoretici, het aangevoer vir die geskiktheid en epistemiese geldigheid van realisme en vertelling in die weergawe van sulke menslike onderwerpe. (9)
Die eerste paragraaf van Zuni begin 'n aantal van hierdie belangrike kenmerke wat Wilson se etnografie in die hele verslag kenmerk. Die teks dui onmiddellik op die gebruik van vertelling en die problematiese oorwegings van Wilson se rol as deelnemer-waarnemer. Die samehang van hierdie formele en tematiese elemente is veral opvallend:
Die Pueblo: Sedert ek 'n paar jaar gelede 'n boek genaamd Dancing Gods gelees het, deur juffrou Erna Fergusson, wat die seremonies van die Pueblo -Indiane in New Mexico en Arizona beskryf, het ek 'n ambisie gehad om by te woon wat die meeste uit haar rekening lyk. skouspelagtig van hulle: die Zuni -fees genaamd Shalako. Maar dit vind plaas onder die omstandighede wat vir 'n Oosterling nogal ongerieflik is: in die middel van die winter, op 'n datum wat wissel en wat slegs 'n paar dae vantevore en op 'n plek in die noordweste van New Mexico, wat van die toeriste af is, bepaal kan word roete en nie baie toeganklik nie. Toe ek uiteindelik die kans kry om die Shalako -fees te besoek, ontdek ek ander probleme. (3)
Die kombinasie van "The Pueblo" en "sedertdien" stel 'n komplekse aantekening oor plek (plek in die ruimte) en tyd in. Die paragraaf verskuif werkwoordtye van die verlede perfek na die hede en terug na die verlede, wat 'n sterk gevoel van die identiteit van die verteller skep. Dit is merkwaardiger in verband met die volgehoue ​​vertelling van die persoonlike staaltjie, wat die aandag vestig op Wilson se eie diskursiewe praktyke wat verband hou met die lees van Erna Fergusson se historiese verslag. So word die motief van die geskiedenis terselfdertyd bekendgestel op die vlakke van diskoers en retoriek, as diskursief en narratief. Hierdie motief van die geskiedenis hou ook nou verband met die skrywer van die teks. 'N Aantal toesprake begin samehangend en dramaties. Individuele agentskap, Zuni-praktyke en die ruimte-tydelike, geografiese, klimaatrealiteite waaroor die aspirant-deelnemer-waarnemer moet onderhandel, word begin.
Zuni and Apologies verskil van ander werke van Wilson, soos Axel's Castle en The Wound and the Bow aan die een kant, wat hom as literêre kritikus identifiseer, en To the Finland Station en The Dead Sea Scrolls aan die ander kant, wat sy reputasie as kultuurhistorikus. Alhoewel Zuni 'n relatief klein stuk is wat fokus op die Shalako -godsdienstige fees, is Wilson se navorsing en metodes om oor die Zuni's te rapporteer duidelik etnologies van aard. Alhoewel Zuni amateur -etnografie is, is dit duidelik meer as 'n vorm van reisskryf. Soortgelyk aan sy studie van Haïti twee jaar later (1949), is Zuni nie die eienaardige register van 'n rustelose, toegewyde waarnemer nie, maar eerder 'n doelbewuste en histories goed ingeligte ondersoek. Wilson verklaar dat hy 'ongelooflike' vaardigheid van Michelet gevind het om heen en weer te beweeg tussen die close-up van die individu, die beweging van die plaaslike groep en die analitiese opname van die geheel (22). Op dieselfde manier het Sherman Paul opgemerk oor die skryf van Wilson, wat Zuni insluit, dat dit "gedwing word om homself in groter en meer verenigde groothede te vorm." aan diegene wat in sy literêre en ander historiese werke gebruik word, veral biografiese portrette en intertekstuele analise. Toe hy hierdie twee inheemse Amerikaanse kulture aanspreek, bestudeer hy egter mense wie se samelewings en instellings fundamenteel en kenmerkend nie-Westers was, met 'n lang geskiedenis van mondeling, wat hulle eeue lank kultureel verteenwoordig het in mondelinge en nie-verbale stelsels. David Castronovo het daarop gewys dat Wilson in hierdie boeke oor Amerikaanse Indiane "mense voorstel wat die gesag van die staat ontken het." ), en Israel (1954) - en later in O Canada (1965) het Wilson samelewings waargeneem wie se literêre, politieke en kulturele instellings oorwegend verwesterd of Westers was.
'N Groot deel van die kultuurkritiek en etnografie wat Wilson van die veertigerjare tot die sestigerjare gedoen het, het wedersydse verhoudings met Patriotic Gore: Studies in the Literature of the American Civil War (1962), sy belangrikste werk van die tydperk wat fokus op en ondersoek ingestel het na literêre onderwerpe. deur gebruik te maak van soortgelyke historiese basisse en benaderings tot diskoerse. Sy motiewe by die skryf van Patriotic Gore was uiters persoonlik, gekoppel aan sy jarelange besorgdheid oor die nadelige gevolge wat Amerika na die burgeroorlog op sy vader se geslag gehad het. Tog was die verskoning nog meer onmiddellik en persoonlik, en het sy oorsprong in Wilson se verrassende ontdekking dat die protesterende Iroquois aanspraak maak op grond wat moontlik sy eiendom in Talcottville, New York, insluit. Die historiografiese en kulturele lesse uit 'n aantal studies, waaronder Zuni, Haïti en die reeds voltooide dele van Patriotic Gore, was vir hom beskikbaar toe hy in 1957 by die Mohawks by Schoharie Creek betrokke geraak het.
Die taak van Zuni en Apologies was die taak om die geleefde ervaring van Amerikaanse Indiane in geskrewe vorm te rapporteer. VS Pritchett beskryf verskonings as 'lewende geskiedenis', en met verwysing na Wilson se studies oor die Zunis en ander mense in Red, Black, Blond en Olive, was Wilson van mening dat 'die enigste lewende kritikus met 'n gevoel van geskiedenis' was. (12) Wilson gee met geweld oor hoe die Shalako hom diep geroer het. '' Die groot blou-en-wit wese het ook onweerstaanbaar vir u die stryd aangesê '', verklaar hy, ''n buitenmenslike persoonlikheid, 'n ding wat u nie kon help kyk nie, 'n beginsel van begrensing en stygende lewe wat u nie kon help nie "(41). Tog het sy latere identifisering en betrokkenheid by die Iroquois hom selfbewus gemaak van sy rol as deelnemer-waarnemer saam met hulle op 'n manier wat onderskei was van sy veel meer gereguleerde ervarings met die Zuni's: "Toe later, na my besoek aan die Onondagas, wat my nader aan die Iroquois -wêreld gebring het, het ek die ou gesinshuis benader waarin ek my somers deurgebring het ... dit lyk nou ... amper stouter as die verdwene bashuise, amper 'n hut soos die van Standing Arrow "(57).
Zuni maak van die begin af duidelik, deur sy kompakte narratiewe weergawe van die verhoudings tussen Zuni's en blankes in die loop van vier eeue, die belangrike funksie van die geskiedenis in die raamwerk van akkurate etnografiese voorstelling van 'n kultuur (3-7). Verskonings dui op 'n soortgelyke opdrag vir 'n geskiedenis van die verhoudings tussen Iroquois en blankes in die hoofstuk se narratiewe interpolasie van Standing Arrow se dokumente (43-49). Wilson se retoriese strategieë aan die begin van albei studies is soortgelyk aan dié wat deur George E. Marcus beskryf is wanneer hy sê: 'Die etnograaf konstrueer die teks rondom 'n strategies geselekteerde plek en behandel die stelsel as agtergrond, alhoewel dit nie uit die oog verloor nie is 'n integrale deel van die kulturele lewe met die begrensde onderwerp "(172). In Apologies kon Wilson egter baat vind by "ervaring uit die verlede met die Indiërs van die Suidwes" (65). Behalwe vir die grootskaalse waarneming van die deelnemers aan die Iroquois en die aanspreek van die onderwerp van hul kultuur in 'n veel groter omvang as wat hy van die Zuni's gehad het, het sy oortuigings oor die verteenwoordigende magte van die taal teen die 1950's meer krities gelaai geword.
Gedurende die tydperk tussen Zuni en Apologies ontwikkel hy sy formulering van 'die taal van verantwoordelikheid' in voorlopige dele van Patriotic Gore om die prosastyle van Lincoln en Grant, hul vorme van notasie en bevele wat ultra-kommunikatief was, te beskryf (13 ) In A Piece of My Mind: Reflections at Sixty (1956), verklaar hy dat "die verteenwoordigende bevoegdhede van taal tot dusver nie heeltemal tot stand gekom het nie", en noem dat hy ''n bietjie kursus in hierdie onderwerp gegee het - die voorstelling magte van taal - by 'n bekende vrouekollege. "(14) Raymond Williams het die kulturele teorie miskien die sterkste argument gemaak vir die rol van realisme in die notasionele voorstelling van kultuur en samelewing:" In die hoogste realisme, die samelewing word gesien in fundamenteel persoonlike terme en persone deur verhoudings, in fundamenteel sosiale terme. is eintlik hierdie lewende spanning, bereik in 'n oordraagbare vorm. "(15) Hayden White, terwyl hy pleit vir 'n perfomatiewe (in teenstelling met 'n funksionele) model van narratiewe in historiese teorie, wys op hoe die kommunikatiewe, ekspressiewe of konatiewe doel van die diskoers (16) Die teoretiese sienings van Williams en White sny mekaar in die kreatiewe dimensie van die menslike verbeelding se gebruik van narratiewe, notasionele vorme in 'n realistiese voorstelling van wat Williams 'strukture van gevoel' noem. (17) Wilson se diskursiewe strategieë in Zuni and Apologies - narratief, representatief, nabootsend en historiografies - word gemaak met 'n mate van kuns wat ooreenstem met Williams en White se oortuigings oor die geskiktheid van agentskap, intrige en realisme om oor kulturele en historiese onderwerpe te skryf.
In die Zuni -kultuur, soos in die Iroquois, speel godsdiens 'n sentrale rol. Wilson, wat geen godsdienstige oortuiging beken het nie, was aangetrokke tot die godsdienste van beide hierdie mense, hoofsaaklik vanweë sy bewondering vir Zuni en Iroquois se weerstand teen Amerikaanse kulturele oorheersing. Godsdiens in Zuni is die belangrikste sosiale en politieke instelling, terwyl godsdiens in die Iroquois -kultuur in 'n meer komplekse verhouding met groter en meer kenmerkend gevormde instellings van die samelewing en die regering optree. In die tweede paragraaf van Zuni begin Wilson: "The little pueblo ... is one of the Indian communities that has survived, since the arrive of the blankes, most successful as a social organisme" (3). Die paragraaf sê ter afsluiting: "Die Zuni's as 'n groep is uiters selfbeheersd, vlytig en selfversorgend" (4). Die paragraaf toon oorgangskenmerke tussen wat Edward M. Bruner noem die verlossende diskoers van 'n etnografie van die Amerikaanse Indiër voor die Tweede Wêreldoorlog, en die toespraak daarna oor Indiese weerstand teen die opkomende, post-koloniale, maar imperialistiese magte van die Atoom Ouderdom (144). Die paragraaf balanseer retories deur historiese beskrywing die fokus op die onderwerp van Zuni-godsdiens as sentraal in die samehangende prosesse van 'n 'selfstandige', 'sosiale organisme', terme wat aandui wat Renato Rosaldo impliseer wanneer hy die 'klassieke norme' bespreek "van etnografie. (18)
Wilson was egter 'n te sterk politieke waarnemer om sy uitbeelding van die Zuni's tot sulke terme te beperk. Sy diskursiewe doel dwarsdeur die openingsgedeelte berus op historiese navorsing - sy toetrede daartoe, en dan het die Zuni -mense geskied, aangesien "die Spaanse ontdekkingsreisiger Coronado die Zuni -streek die eerste keer in 1540 ontdek het" (4). Toe Wilson hierdie opname twee bladsye later voltooi, begin hy met die afsluiting van hierdie gedeelte: "Tog moet die gewig van die buitewêreld in Zuni sigbaar wees" (6). Wilson weet van Michelet die rol wat teenstrydigheid speel in die konstitusie van sosiale en politieke groepe. Boonop, net soos hy die positivistiese en pastorale genres van die vroeë twintigste-eeuse etnografie ontvang het, was sy geskiedenisbegrip in wese 'n dialektiese konsep, met die prosesse van opposisie en transformasie as bepalende faktor. In hierdie openingsblaaie van Zuni handel die klassieke etnografiese topos oor 'die buitengewone stamgodsdiens: 'n ingewikkelde stelsel van priesterskap, broederskap en clans wat nie net die gewone funksies van godsdienste verrig nie, maar ook [Zuni] 'n mediese diens, 'n regbank verskaf masjinerie en 'n hele jaar vermaak "(3). Maar hierdie fokus word geneutraliseer deur die etnografiese strategie om Zuni in 'n wêreldstelselraamwerk te plaas (3-7). Wilson sê: "dit was vir my verbasend om myself hier in die middel van die Verenigde State te bevind, in 'n atmosfeer wat my aan die vooraand van die reinigings herinner het aan Moskou" (7). Die verwysing na homself versterk die gevoel van die dramatiese en sy rol as deelnemer-waarnemer wat in die eerste paragraaf begin is. Hierdie dramatiese plot word nagestreef en versier in die tweede afdeling van Zuni, wat werklike en saamgestelde narratiewe voorstellings van die Zuni -lewe integreer. In sy bespreking van Ilongot -jagverhale voer Renato Rosaldo aan dat 'n etnografie wat ook werklike verslae insluit, die realistiese gevolge van 'beweging ... risiko en spanning' kan verhoog (101).
Wilson gebruik soortgelyke benaderings in sy openingshoofstuk van Apologies, met een belangrike uitsondering. Hy omskryf sy toespraak met 'n ironiese, selfvernietigende staaltjie oor sy 'gesagslug' in die verband met onbenullige en onakkurate nuus en inligting oor die Indiërs aan die Engelse skrywer John Wain, wat hom destyds besoek het in die staat New York . 'Hy het navraag gedoen oor die Mohikane, en ek het vir hom gesê dat hulle dieselfde is as die Mohawks' (39). Hierdie persoonlike staaltjie, 'n belydenis van klein bedrog en vooroordeel, is 'n vet teken oor die teks van Wilson. Tog verskyn dit onder die titel van die eerste hoofstuk, "Standing Arrow" (nie "Broken Arrow," die naam van 'n gewilde televisieprogram van die tyd), die figuurlike Mohawk -naam van die Mohawk -hoof, Francis Johnson. Hierdie merke dui op die intersubjektiewe uitbeelding van die Iroquois -kultuur in die eerste hoofstuk, die dramatiese ontmoeting tussen Wilson en Standing Arrow, waarin Wilson baie luister na Iroquois -voorstellings wat grootliks deur hierdie leier van die Mohawk -protes gemaak word. Die tekens van die opening van Wilson geld steeds vir sy hele rekening. Teen die einde van die boek - en vandaar die werk se titel - sê Wilson: 'Dit is maklik om die Indiane te ignoreer, en ek is nie in staat om selfregverdig te wees nie, soos ek aan die begin van die artikels getoon het. het my besoeker uit Engeland verseker dat daar bykans geen Indiërs in die staat New York oor was nie en dat die Mohawks dieselfde was as die Mohikaners - 'n volk, eens die vyande van die Mohawks ... Ek vra die Iroquois om verskoning hiervoor "(274-75). Wilson was geen gesag nie en het dit geweet, en toe hy onmiddellik begin verslag doen oor hoe hy die eerste keer van die New York Times van Standing Arrow se protesoptrede by Schoharie Creek verneem het, erken hy dat dit vir hom 'n "baie vreemde verhaal" was (39). In die teks van Wilson is daar geen verwydering van die "ek" om die lug van onpartydige gesag na te boots wat tipies is vir 'n vroeëre etnografie nie. Hy skryf: "Ek het ontdek" "waarvan ek al geweet het ... die Verdrag van Fort Stanwix" "Ek was verbaas om te ontdek dat my eiendom" "Ek het besoek afgelê" en "Ek het geleer" - alles in die eerste twee bladsye van die hoofstuk (39-40). Wilson se beskrywing van sy aankoms by die "Indian Village" by Schoharie Creek is duidelik gemerk met aanduidings oor die ontvangs van inligting van die Mohawks, wat die dialoog van die hoofstuk verder ontwikkel. Onder die teken om homself as enige gesag te diskwalifiseer, het Wilson in werklikheid bevraagteken wat James Clifford in 'Partial Truths' 'monofoniese gesag' noem. "In hierdie siening," beweer Clifford, "is kultuur altyd relasioneel, 'n inskripsie van kommunikatiewe prosesse wat bestaan, histories tussen subjekte" (15). 'Standing Arrow was nie tuis toe ek die eerste keer probeer het om hom te sien nie,' berig Wilson. "Ek het by twee mans navraag gedoen wat besig was om hout te kap, en - soos dikwels met Indiërs gebeur - het hulle my vraag nie beantwoord voordat ek dit weer gevra het nie" (41).
Deur die persoonlike vertelling van "ek" te handhaaf, kan Wilson die wisselvallighede oproep in die leerproses wat hy as deelnemer-waarnemer ondergaan. Hierdie leer bevat die geskiedenis van die Iroquois, en Wilson het terselfdertyd begin met die ondersoekende gesprek. Sy 'volksgeskiedenis' is nou 'van onder' meer inklusief en eksplisiet gemerk met die tekskonstruksies van die Iroquois se historiese voorstellings van hulself. Wilson se teks skets die dramatiese ontmoeting tussen Wilson en Standing Arrow baie soos 'n storieverteller konflik, karakter, voorval en realistiese besonderhede sou gebruik. Intussen bied Wilson 'n bondige toespraak oor die belangrikste politieke aangeleentheid en die belangrikste aspekte van die Iroquois -posisie: grondgebied - tuisland - is die fundamentele instelling van die Iroquois -mense, maar inbreukmakings deur openbare owerhede het hul bedenkinge in beslag geneem. Toe Wilson sy ontmoeting met Standing Arrow vertel, het hy 'n ryk konteks van kwessies gevestig wat sy persoonlike bekommernisse en die van die Iroquois insluit, sowel as hul geskiedenis - op datum gebring, waar talle Mohawks "ontneem is van [hul ] huise deur die bou van die St. Lawrence Seaway, "en Standing Arrow se" aanhangers ... [is] van hul grond onteien "(41). Kompeterende sienings is die fokus van Wilson se dramatisering van die vergadering: "Hy was 'n kort, vet man met 'n ronde gesig, wat my baie aangenaam ontvang het. Ek het verduidelik dat ek as 'n verslaggewer gestuur is en gesê dat ek nie die regter kan sien nie van hul aansprake op die grond wat hulle bewoon het ... 'Laat u my iets wys?' vra hy "(42-43). Hierdie episode illustreer die punt wat James Clifford maak in sy bespreking oor etnografiese allegorie oor 'dramatiese spanning'. Clifford merk op dat "verskil die teks binnedring, dit kan nie meer voorgestel word nie, dit moet uitgevaardig word" (104). In sy uitbeelding van Standing Arrow, verklaar Wilson: "Hy het 'n beroep op die verbeelding" (49).
Wilson sou 'n halfdosyn besprekings van die Iroquois besoek, terwyl dit by die Zuni's 'n kwessie van besoek aan 'n enkele dorpie was. Tog gee sy verslag oor die eerste keer dat hy na die dorp gegaan het, 'n aanduiding van die belangrike rol wat hy aan die realistiese beskrywing in die voorstelling van kultuur toegeken het. Die oorgang van die buitewêreld na die Zuni -dorp word onderhandel deur 'n reeks grafies beskryfde draaie wat 'n gevoel van daling na 'n canyonvloer skep. Die spiraalvormige perspektief wek veranderende indrukke van die landskap (8). As topografies beskou, word Zuni proper onderskei deur Corn Mountain, maar die bergmesa is 'n belangrike vorm - 'n simbool - van die kultuur. Vir die Souni's speel dit ''n aansienlike rol in hul mites, en hulle onderhou nog altare daar' (8). In die narratiewe en dramatiese plot van Wilson, volg sy notasies van die berg se kulturele rol die hoofsaaklik gesproke, simboliese werking van die rol in die Zuni -kultuur na. Wilson merk op verskillende teenstrydighede en toegewings in die Zuni -argitektuur en godsdiens wat elemente van buite openbaar. By wyse van 'n voordrag wat Fergusson in Dancing Gods ontvang en opgeteken het, interpoleer hy ook 'n voorstelling van die oraliteit van 'n Spaanse verhaal in die godsdiens (13-14). Hy spreek die onderwerp van die nodige onderskeid tussen geletterde kultuur en die kenmerkende mondelinge van die Zuni's direk aan, met die einde van sy verslag oor sy eerste besoek, wat 'n groot klem plaas: ' na 'n gemeenskap waarin almal se verhoudings met die natuur en met sy buurman afhang van direkte persepsie, en waarin die oorhandiging van geskiedenis en die oordrag van tegniese vaardighede, sowel as die verspreiding van nuus, almal mondelings en baie beperk is. hulle woon verskil van ons s'n: dit is beperk tot 'n baie kleiner gebied, maar dit moet baie meer soekend gesien en gehoor word "(15). In Stephen A. Tyler se woorde is dit ''n teks om nie net met die oë nie, maar met die ore te lees' (136). Die vertelling van die besoek het 'n toespraak oor die mondelinge geïntegreer en 'n gevoel vir die gehoor van Zuni -lewe in die sensoriese besonderhede vergemaklik. Sulke narratiewe strategieë speel 'n rol in ander mondelinge voorstellings in Zuni en word op dieselfde manier in Apologies gebruik.
In Apologies word byvoorbeeld die eerste eksplisiete kontras tussen die geletterde kultuur van die Verenigde State en die tradisioneel orale kultuur van die Iroquois gemaak met betrekking tot wat "nog altyd ... 'n spog met die Iroquois was" (47). Tog is hierdie voorbeeld van die mondelinge geskiedenis van Iroquois, in verband met 'n jare lange Iroquois 'roem', iets meer as net ironie of fancy, aangesien die roem die bewering beweer dat koloniale Amerikaanse staatsmanne, waaronder Benjamin Franklin, tot 'n mate opgetree het voorbeeld van die ongeskrewe praktyke van die Iroquois -konfederasie in die vorming van sowel die Albany -plan as die Amerikaanse grondwet. Die ongeskrewe grondwet van die Iroquois, "met sy ses semi-outonome eenhede en die hoë raad waarop hulle almal verteenwoordig is" (47), word gekombineer met 'n Iroquois-spog wat ouer is as die Verenigde State. Hierdie geïntegreerde diskoerse oor geskiedenis, politiek en mondelinge kultuur kom voor in 'n ryk gedramatiseerde toneel tussen Wilson en Standing Arrow, wat nie net Iroquois -oraliteit opwek nie, maar ook die ingewikkelde wisselwerking tussen akteurs, materiaal en historiese omstandighede veroorsaak. Die kombinasie van verskillende literêre en uiteensettingsmetodes het 'n baie sinvolle toegang tot die Iroquois -kultuur. Wilson het reeds gesê dat die "League of the Iroquois ... ongeveer 1570 gestig is" (44).
Wilson organiseer in die verhaal van sy eerste ontmoeting met Standing Arrow 'n uiteensetting oor die geskiedenis en kultuur van Iroquois wat die verskillende verdrae en dokumente bespreek wat hy en Standing Arrow bespreek. Op een vlak van diskoers verduidelik Standing Arrow vir Wilson onderwerpe soos die verdrag van 1784 oor die inhoud van die Everett -verklaring van 1924 oor die ongeldigheid van Mohawk Joseph Smith se beskikking oor Schoharie Creek en die stamstelsel van die Iroquois -mense. Op 'n ander vlak van diskoers vestig hierdie bladsye van Apologies 'n goeie begrip van die Iroquois-kultuur op grond van goed ingeligte, gedokumenteerde geskiedenis (43-51). Iroquois politieke en familiale formasies, biologiese voortplanting binne die stamstelsel en die vereiste van 'n clan -ondertrouery om die eenheid van die ses nasies te reproduseer, word getekstualiseer in 'n verslag van 'n gehistoriseerde, werklike dialoog. Wilson stel Standing Arrow mondelings voor as die bron van baie van hierdie inligting, insluitend weergawes van Iroquois-vorms: 'n koper- en paardestertmasker en 'n breekskildpad (51-55). Standing Arrow noem ook vir William N. Fenton vir Wilson, van wie Wilson al gehoor het. Later sou Fenton Wilson na die Husk Face -nag vergesel op die Allegany Reservation van die Senecas. As gevolg van sy onderhoud met Standing Arrow word Wilson uitgenooi na die inhuldiging van die nuwe hoof van die Sesnasiesliga by die Onondaga-reservaat, wat 'n geleentheid vir hom is om die regering van die Liga te sien en van aangesig tot aangesig met die Iroquois nasionalistiese beweging.
Die legende van Onondaga en die godsdiens van Handsome Lake is voorbeelde van meer uitgebreide mondelinge voorstellings in die latere bladsye van Apologies (58-59, 74-89), wat voortgaan uit die uitnodiging van Standing Arrow aan die hoë raad van Onondaga. In sy benadering tot die Shalako of the Zunis noem Wilson egter: "Ek moet die antropologiese werke wat ek ... gebring het nie te gemaklik laat agterbly nie" (7). Sy openhartigheid oor die hantering van sy tekstuele materiaal dui baie op sy voorbereiding op en oriëntasie op die Shalako -rites. Later sny hy sy verhaal oor die toer in die dorp Zuni uit en gee 'n aparte uiteensetting oor "The Anthropologists" (15-23). In hierdie afdeling van Zuni maak Wilson sy siening oor etnografie duidelik. Hy kontrasteer die laat negentiende-eeuse geskrifte van die Amerikaanse antropoloë Frank Hamilton Cushing (Adventures in Zuni Zuni Breadstuff) en mev James Stevenson (The Zuni Indiane) met die vroeë twintigste-eeuse studie deur Ruth Benedict, Patterns of Culture, en vind Benedict's ondersoeke wil. 'Die ideaal van hierdie latere studente', skryf hy, 'is ... 'n objektiewe een. alles in 'n antropologiese jargon - van 'institusionalisasies', 'akkulturasies', 'gebare met patroon' "(22-23). Benedictus, volgens Wilson, moet die Zuni's laat ooreenstem met 'n demonstrasie, 'een' wat alles bestaan ​​uit ronde veralgemenings '(22). Wilson wys daarop dat die Zuni's sulke voorstellings van hul lewenswyse onbegryplik sou vind. Sy kritiek lewer kommentaar op sy eie etnografie van die Zuni's - en die Iroquois. Wilson se fundamentele kritiek op Benedict's Patterns of Culture en die soort etnografie wat uit haar ondersoeke bestaan, het baie verwag van 'die herstrukturering van die sosiale denke', in die frase van Clifford Geertz, wat in onlangse antropologie, kultuurstudies en in die menswetenskappe in die algemeen voorgekom het. ( 19) Renato Rosaldo in "The Erosion of Classic Norms" evalueer Benedictus se kultuurpatrone op grond van kriteria wat baie ooreenstem met die van Wilson:
My kontras tussen Anglo-Amerikaanse en Ilongot-honde is getrek in ooreenstemming met die klassieke antropologiese analise-styl wat die invloedrykste voorbeeld van Ruth Benedict in Patterns of Culture is. In ooreenstemming met die klassieke styl, lyk elke kulturele patroon so uniek en selfstandig soos elke ontwerp in 'n kaleidoskoop. . . . Dit beklemtoon gedeelde patrone ten koste van veranderingsprosesse en interne teenstrydighede, konflikte en teenstrydighede. Deur kultuur te definieer as 'n stel gedeelde betekenisse, maak klassieke analise norme dit moeilik om verskille binne en tussen kulture te bestudeer. . . . Deur 'n veranderende wêreld te kondisioneer, is klassieke norme van sosiale analise sedert die laat 1960's erodeer, wat die gebied van antropologie in 'n kreatiewe krisis van heroriëntering en vernuwing laat. Die verskuiwing in sosiale denke het vrae oor konflik, verandering en ongelykheid al hoe dringender gemaak. (27-28)
James Clifford, Stephen A. Tyler, George E. Marcus, Clifford Geertz en Edward M. Bruner, onder andere, het baie geskryf oor wat Clifford in 'Partial Truths' '' konseptuele verskuiwing 'tektonies' in die implikasies daarvan noem '( 22). In hierdie konteks dui die benaderings tot skryf oor kultuur, soos aangedui deur "The Anthropologists" in Zuni, die innovasie en prestasie in Wilson se etnografie in daardie boek en in Apologies aan.
Die tweede hoofstuk van Apologies, getiteld 'Onondaga', begin met 'n bondige geskiedenis van die Iroquois -regering en 'n kontras tussen die verlede van die legende en die teenstrydighede en voorspellings van die hede. Terwyl die oorspronklike posisiehoof, die Tadodaho, in die legende 'n Onondaga was wat die permanente regering van die Liga gestig het deur die instelling van die Onondaga -hegemonie in die stigting van die (oorspronklike) Five Nations Council, tydens die besoek van Wilson was die seremonies bloot ritualisties en ietwat saai. . Die werklike stryd om hegemonie onder die Iroquois lê nou tussen die ouderlinge wat 'n tradisionele standpunt het, en die leiers van die nasionalistiese beweging soos Standing Arrow, Louis Papineau en Mad Bear. Laurence M. Hauptman het opgemerk dat "hoewel Standing Arrow se leierskap van korte duur was, hy wel voorspel het ... die strategie wat die Iroquois en later ander Indiërs landwyd sou gebruik in hul stryd om hul lande en lewenswyse te red." (20 ) As deelnemer-waarnemer word Wilson 'n geskilpunt in hierdie groot Iroquois-breuk wanneer een van die ouderlinge hom uit die Onondaga-langhuis gooi. Standing Arrow, sy uitnodiging nie nagekom nie, stel Wilson aan Papineau voor om te sien of hy hom toegelaat kan kry. Intussen kom lede van die raadsoptog, wat "niks aan publieke betrekkinge gee nie", na vore "met die afwykings van hul gemengde teling en met hul vaal Amerikaanse klere" (63, 69). Verskeie teenstrydighede word uitgebeeld in Wilson se voorstellings van die nuwe Tadodaho en sy ma: "Die huidige Tadodaho het geen slange in sy hare nie. Hy het 'n bril gedra en was geklee in 'n sakpak met donker vel, met 'n resessiewe ken, dit lyk nogal ingeteeld, asof hy dalk die koning van Siam was. Sy ma, hoewel haar vel ook effens donker was, was moontlik 'n plaasvrou in die staat New York op 'n redelik welgestelde vlak. Sy het stewige swart skoene gedra en 'n klein swart ou hoedjie, en haar wit hare was blykbaar 'gedaan' vir die geleentheid "(69-70). Die Tadodaho en sy ma word spoedig gevolg deur 'n paar stamvroue wat, as gevolg van die reën, die optog oorgeslaan het, met 'vier of vyf motors' na die langhuis (70).
Aan die ander kant, tydens die ontmoeting met Papineau en vir die eerste keer besef dat hy "met niks minder as 'n Iroquois nasionalistiese beweging te doen het nie", merk Wilson op sekere teenstrydighede in Papineau, soos sy bereidwilligheid "om afstand te doen van die geheimhouding van die raad, van wat wit mans altyd uitgesluit was in die belang van 'openbare betrekkinge' "(61, 63). Wilson som later die teenstrydighede in die nasionalistiese beweging en in die Iroquois self op:
Daar is natuurlik 'n groot mate van inkonsekwentheid in die posisie van die Iroquois -nasionaliste. Selfs so 'n desegregationist soos Nicodemus Bailey by Tonawanda wil vrystelling van eiendomsbelasting en busse na beide openbare skole hê. By St. Regis wil hulle vrystelling van elke soort belasting hê, maar is afhanklik van die brandweer in Hogansburg. Die onafhanklikheidsverklaring van April aan die kant van die Grand River Iroquois. . . aandag gevestig op hierdie teenstrydighede.Die doel van die nasionalistiese program is om die voorbehoud selfonderhoudend te maak, en dit is waarskynlik dat 'n meerderheid van die bevolking tans ten gunste is van die herstel van die erflike hoofmanne, maar die feit is dat die suiwerste patriotte geweier het om dit te aanvaar enigiets van die regering - dat die meeste Indiërs op hierdie voorbehoud die ouderdomspensioen, ongeskiktheidspensioen, moedertoelaes en ander voordele ingesamel het. (266-67)
Wilson se ontdekking van 'n herlewende Iroquois-nasie lei hom egter na die Mohawk-reservaat by St. Regis en die Longhouse-godsdiens van "Gan-yo-die-yo (1735-1815), wat in Engels bekend staan ​​as Handsome Lake" (73 ). In sy onderskeie besprekings oor die Longhouse -godsdiens van Handsome Lake en die Shalako -rites van die Zuni's, is Wilson se gebruik van vertelling om sommige van die fundamentele prosesse van elke kultuur bekend te maak, veral effektief.
Die narratiewe manier om die verhale van Handsome Lake aan te bied - die Handsome Lake -kode en mondelinge legendes - produseer die effek van verhale binne verhale en vestig die aandag op die konstruksie van die tekste, maar tekste wat klem en punt oor Iroquois -identiteit skep deur middel van betekenisvolle prosesse. Die godsdiens van Handsome Lake het 'n bron geword van vernuwing van Iroquois deur die dissipline wat dit voorstel, 'n dissipline wat geïllustreer word in verhale wat fokus op die destruktiwiteit en euwels van drank. Die Iroquois -nasionalistiese beweging het in 'n tyd van stryd teruggekeer na die Handsome Lake -godsdiens. "Dit is 'n teken van die prestige en volharding van die evangelie van Handsome Lake sowel as van die herontwaking van die Iroquois-nasionalistiese selfbewussyn dat St. Regis nou hierdie evangelie moet aankweek" (87-88). Die gelyktydige vertellings verhoog, in teenstelling met ander diskursiewe wyses, 'n gevoel van Iroquois -pogings tot kulturele identiteit, sowel in die legende as in die lewe. Wilson het die godsdienstige herlewing in St. Regis duidelik gevind in die komplekse politieke omgewing van "hierdie Mohawk -reservaat, wat ... aan weerskante van die Kanadese grens lê en ... nog altyd deur die Katolieke Kerk gedomineer is" (88) .
In die geval van die Shalako -rites en feeste in Zuni, is die voorstelling oorwegend beskrywend. Wilson konsentreer op 'n soort formele analise wat fokus op die identifisering van die vorms en seine in 'n materiële ensemble:
Maar die groot sukses van die aand was 'n Shalako wat alleen gedans het. Dit was wonderlik wat hierdie danser kon doen, terwyl hy sy groot voëlliggaam balanseer. Hy sou stadig langs die vloer verhard, hy sou pirouet en teer, hy sou in een vlug oor die hele lengte van die kamer gly, so glad soos 'n voël wat opklim. Die maskers is gemaak soos krinolines, daar word hoepels vasgewerk in 'n lang silinder wat na bo afneem en die hele ding hang aan 'n skraal paal wat aan die dansergordel geheg is. Die bewegings is dus nooit styf nie. Die Shalakos, al lyk hulle aanvanklik as hulle van ver af na hulle kyk, word in die dans as lewende wesens geskep en hierdie een is van bo tot teen geanimeer, vibreer asof van opgewondenheid - glinsterend met sy turkoois gesig, flitsend sy wit geborduurde romp, terwyl sy jakkalsvelle soos vlerke by die skouers klap. Die dans het fynheid en ekstase oorgedra, en die musiek - vervaardig deur 'n klein groepie manne wat in 'n warboel sit, terwyl hulle voor mekaar gesing het, terwyl hulle gesing, 'n trom geslaan en ratels geskud het - het 'n besondere betowering uitgeoefen. Daar is baie verskillende liedjies vir die danse, en dit wissel in bui en tempo, maar elkeen bestaan ​​uit 'n enkele tema wat herhaaldelik herhaal word, met 'n ruskans na soveel bars en af ​​en toe veranderinge in tempo, wat die danser kortliks verlig. In hierdie geval sal die herhalende verval - waartydens die Shalako, wat gereed was om te vlieg, tyd gemerk het en sy snawel aan die einde van sy kamerlange aanloopbaan gebreek het - gevolg word deur vinnige optel, wanneer die voël oor die vloer sou vlieg en hierdie herhaling het altyd daaroor 'n element van die wonderbaarlike, van die wonder van die onuitputlike energie gehad, na elke afsakking met dieselfde selfgeldige vreugde opgespring. (40-41)
Dit is 'n werklike weergawe, versterk deur die onmiddellikheid wat in die beriggewing oorgedra word. Die weergawe van Wilson voorspel die 'dik beskrywing' van Clifford Geertz en Geertz se interpretatiewe benadering om 'die simboliese vorme - woorde, beelde, instellings, gedrag - te ondersoek en te ontleed - in terme waarvan ... mense hulself in werklikheid teenoor hulleself en met mekaar verteenwoordig het . "(21) Tog word hierdie voorstelling van die Shalako ook omskryf in 'n fyn geordende en eweredige vertelling wat 'n meer subjektiewe persepsie van die rites moontlik maak. So 'n vertelling stel die leser in staat om verstandige verhoudings en interpretasies oor die seremonies te vorm. Die Shalakos, gode in die lywe van groot, singende en dansende voëls, besoek die Zunis tydens die wintersonstilstand om moed, krag en oorvloed te hernu. Die beskrywing kombineer met vertelling en verklarende diskoers om die energie van die supernatuurlike natuur op te roep soos ervaar deur die aanbidders. Hierdie geïntegreerde diskoerse word op 'n nadrukpunt aangevul deur 'n vergelykende uiteensetting. "Die soort ding wat 'n mens in die Shalako -dans sien," merk Wilson op, "moet iets wees soos die soort [primitiewe] ding wat deur die Russiese ballet herleef is." Die Zuni -vermoë "om menslike energie te sien oproep en aanbid as 'n krag" staan ​​in kontras met "ons idee van energie ... geïdentifiseer met die natuurlike kragte - elektrisiteit, verbranding, ens." Wilson se klassieke smaak en toespelings is duidelik wanneer hy sê: "Ook hier vind 'n mens teater en aanbidding voordat hulle gedissosieer word, en die skouspel dui op vergelykings op die gebied van godsdiens en kuns" (38-39).
Vir seker is Wilson in Zuni bewus van wat hom destyds voorgekom het as marginale spanning en teenstrydighede wat op die Shalako -fees gepaardgaan, veral dié wat met drank verband hou (5, 23, 66). Die Zuni's word nie geromantiseer of gepastoraliseer nie, maar Wilson was slegs 'n kort tydjie daar en het die idee gehad dat die Zuni's ''n heeltemal outonome eenheid' was (5). In Apologies is die voorstelling van die Iroquois -kultuur egter onvermydelik meer divers en indringend vanweë Wilson se betrokkenheid by die problematiese godsdienstige en politieke identiteit van die Iroquois. Die St. Regis Mohawks is byvoorbeeld verdeel in godsdienstige verbintenisse (Katoliek, Protestant, Mormon, Iroquois) verdeel met strydende stamregerings ("elektiewe" hoofmanne, oorerflike hoofmanne) wat in hul politiek (tradisioneel, nasionalisties) geskei is en geskei is deur 'n internasionale grens (VS-Kanadese). Daarom ontdek hulle die enorme probleme om hulself effektief te verteenwoordig wanneer hulle regsgedinge teen die St. Lawrence Seaway begin. James Clifford in "Identity in Mashpee" het baie soortgelyke kwessies aangespreek rakende 'groepe wat oor hul identiteit onderhandel in kontekste van oorheersing.' , Massachusetts. Hy verklaar in sy "Inleiding" tot die The Predicament of Culture dat "in die konflik van interpretasies konsepte soos 'stam', 'kultuur', 'identiteit', 'assimilasie', 'etnisiteit', 'politiek' en ' gemeenskap 'was self tereggestel' (8). Dit is 'n uitstekende voorbeeld van Patrick Brantlinger se standpunt oor woorde wat 'fundamenteel' multivokaal 'of' heteroglossies 'is, sowel as konflikterreine, die steeds veranderende molekules van kulturele politiek wat slegs op die spesifieke vlak ontleed kon word. historiese kontekste en stryd waarin hulle voortdurend gevorm en hervorm is "(42).
Die probleem van die Iroquois wat hulself verteenwoordig, word aan die orde van die voorstelling van die Iroquois in Apologies, waarin die gesproke, regsgetuienisse en die dokumente wat daarmee gepaard gaan, bespreek word met betrekking tot die integrale, hegemoniese kragte - godsdienstig, regerings-, politiek, ekonomies - van die Iroquois -mense. Die diskursiewe praktyke van Wilson is veral briljant in hierdie afdelings (91-113, 137-58, 191-97). In werklikheid bied Wilson 'n stryd aan tussen die tekste tussen die Iroquois en die magte van georganiseerde inbreuk op hul lande. Kenmerkend van sy metodes en die kwessies wat hy aanpak, is 'n gedeelte oor die regswedstryde tussen die Tuscaroras en die Power Authority van die staat New York (152-54). Wilson se helder, eweredige vertelling beeld 'n reeks regsinstansies uit in 'n voortdurende geskiedenis van geskille. Vanuit die perspektief van George E. Marcus beskou, kan Wilson se teks "die manier waarop die wêreldhistoriese politieke ekonomie '' die onderwerp van die Iroquois-kultuur uitmaak '(168) in ag neem. Die ekonomiese, politieke en tegnologiese stelsels van "mag" en "gesag" soos dit werk en 'n impak het op plaaslike mense en individuele persone, word almal op hierdie bladsye van Wilson se studie weergegee. Die vrae van Amerikaanse en Kanadese jurisdiksies, en staats- en federale (NY, VS) jurisdiksies, met hul mededingende belange en bekommernisse, is ook dele van die problematiese doolhof van Iroquois -identiteit wat in Apologies opgespoor word, 'n identiteit wat herhaaldelik gedestabiliseer word deur stryd oor die fundamentele Iroquois instelling, die grond. Met vaardighede wat sy vader, Edmund Wilson, sr. (Op 'n stadium die prokureur -generaal van die staat New Jersey) duidelik navolg, maak Wilson 'n oordeelkundige ontleding van die geïnternaliseerde en eksternaliseerde hegemonies van 'n gekampte rasse- en kulturele minderheid - nie net in respek van die Mohawks in St. Regis, maar ook met betrekking tot die Tuscaroras naby Niagara -waterval, wat 'n hidro -elektriese kragprojek teenstaan, en die Senecan -republiek in die suidelike deel van New York, wat die gevolge vir die stamgrond uit die bou van die Kinzua vrees Dam aan die Alleghenyrivier. Uiteindelik sou die Iroquois egter al drie sake verloor.
Terselfdertyd voer Apologies 'n uitgebreide diskoers oor die spesifiekhede van die Iroquois -kultuur. Die betekenis van Iroquois -vorme, soos die argitektuur van die langhuis, die Little River -seremonie, die donker dans en die Seneca -nuwejaarseremonies word uitgebrei voorgestel. William N. Fenton, wat Wilson na die Husk Face -nag by die Seneca's Coldspring Longhouse vergesel het, getuig dat 'dit 'n onvergeetlike ervaring was vir 'n etnoloog om die kultuur van sy aangenome mense te interpreteer aan die voorste literêre figuur van ons tyd en dan te sien hoe hy het sy beeld gekonstrueer. "(23) Wilson identifiseer en verduidelik gereeld formasies soos die stamrade, die" elektiewe "hoofmanne, die Indian Defense League, die matrilineale organisasie van die Iroquois -samelewing, die organisasie van die Five Nations Council en die organisasie van eenparigheid in die liga -regering. Verteenwoordigende biografieë word aangebied van Iroquois-individue en -gesinne, soos Philip Cook en die lede van die Cook-gesin (114-25), Wallace "Mad Bear" Anderson (160-68), Cornelius Seneca (184-85) en Nicodemus Bailey (185-89).
Hierdie biografiese portrette in Apologies, uitstekend geanimeer deur die dramaties gespanne vertelling, onthul waarom Wilson deur Edward PJ Corbett as "America's Sainte-Beuve" en "Our American Plutarch" deur Alfred Kazin geprys is. (24) In die besonder, Wilson se weergawes van Wallace Anderson vertoon verskeie belangrike kenmerke van sy etnografie:
. . . Ek het 'n gesprek gehad met Wallace Anderson, onder sy mense bekend as Mad Bear. . . . Hy het vir my gesê dat hy gedink het hy het my al voorheen gesien en my aan die Onondaga -raad herinner. . . . Sy toenemende belangrikheid vir sy mense word bewys deur die oproep van die Mohawks van St. By hierdie geleentheid het hy vierhonderd Indiërs in die hof gelei en die dagvaardings wat hulle bedien is, geskeur. Met 'n ietsie van Standing Arrow se vermoë om die verbeelding aan te spreek, het hy die effektiewe eienskappe van 'n selfbeheerde vermetelheid gekombineer en - soos ek later gevind het in die speel van damme - 'n sekere taktiese skerpsinnigheid. . . . Toe ek hom by Tuscarora aankom, was ek op pad na 'n wedstryd in die Six Nations Reserve in Kanada, en hy het vir my gesê dat hy op 'n sekere tyd by een van die Longhouses van die reservaat sou wees. Ek wag daar vir hom twee uur. . . . Toe hy nie verskyn nie op die tydstip wat hy gesê het, het ek navraag gedoen en antwoorde gekry wat daarop dui dat hy, aangesien die aanranding op hom was, versigtig in sy bewegings moes wees. . . . Hy het homself ingelig oor die geskiedenis van Iroquois, en in teenstelling met sommige van die ander nasionaliste, het hy 'n groot deel van die wêreld gesien. Hy het in die vloot gegaan toe hy sestien was en daar gebly totdat hy een-en-twintig was. Hy het 'n landingsvaartuig in die Stille Oseaan -oorlog in die Sewende Amfibiese Vloot in Saipan en Okinawa bestuur en later in Korea gedien. . . . "Soms voel ek," het hy vir my gesê - toe die stryd nog nie besluit het nie, "dat die stryd heeltemal hopeloos is. Dan weet ek weer nie. Ek dink dat die Iroquois eendag weer tot hul reg sal kom." En hy lees 'n merkwaardige profesie voor wat Deganawida sou gemaak het. Ek het dit afgeneem soos hy dit vertel het en dit hier in sy eie woorde gegee. . . . Mad Bear het aan my verduidelik, net soos Philip Cook, dat die verwagting van 'n Verlosser algemeen onder die Indiane was. Hy het hierdie profesie gehoor, het hy gesê van die hoof -moeder van die Senecas, wat op die Tuscarora -reservaat woon, en uit 'n aantal ander bronne. Dit het 'jare lank in die Longhouse gebly', maar dit is nie verstaan ​​nie, hoewel dit altyd verwag is dat die mense van die Longhouse eendag weer sterk sou wees. (160-63, 168)
Die teks is duidelik gemerk om Anderson as informant oor homself en Deganawida se profesie aan te dui. Die biografiese portret gebruik vertelling en plot om temas oor Wilson en Anderson se verhouding oor die verhouding van Anderson met die Iroquois -stryd en oor Anderson as figuur en veteraan in die gebeure van die moderne wêreldgeskiedenis te integreer en te dramatiseer. In beide die biografieë en ander voorstellings is gevalle van hul mondelinge en reproduksie, soos in die hergeboorte van die Longhouse -godsdiens en die profesie van Deganawida, integraal. Hierdie inskripsies van oraliteit en reproduksie beeld prosesse van vernuwing uit, waarin spraak, voordrag en getuienis regeneratiewe aspirasies aandui.
Verskonings is kenmerkend onder Wilson se geskrifte, veral omdat dit sy beste 'geskiedenis van mense' is. Terwyl Zuni hom identifiseer met gehistoriseerde kultuurstudies in sy afdeling oor "Die antropoloë", is dit geneig om 'n organiese siening van die Zuni -kultuur te bevoorreg. Verskonings, terwyl dit die ondersoeke ook historiseer, registreer 'n aansienlike reeks Iroquois -teenstrydighede sonder om Iroquois -afwykings tot enige skema, metode of tegniek te verminder. Beide Zuni en Apologies, as 'mensegeskiedenis', is meer as slegs voorstellings van die inheemse Amerikaanse kulture. Vanweë hul mondelinge geskiedenis is dit ook Zuni- en Iroquois -voorstellings aan die Zuni- en Iroquois -mense self, sowel as voorstellings aan verskeie gehore. Beide studies ten tyde van hul publikasie - sonder jargon, maar tog analities streng - was in werklikheid gewilde ingrypings in die geskiedenis waarmee hulle besig was. Hulle was betyds en algemeen toeganklik, nie net vanweë hul publikasie- en verspreidingsmetodes nie, maar ook vanweë Wilson se hoogs verteenwoordigende, goedgeskrewe Amerikaans-Engelse, wat William H. Pritchard genoem het "miskien die helderste, pretensieloos elegante prosastyl kan oral in moderne Amerikaanse letters gevind word. '
Baie van Wilson se tekstuele strategieë en kritiese standpunte, wat destyds nie maklik as 'opposisioneel' beskou is nie, het nou konvensionele standpunte en praktyke geword. Dat Wilson in 'n intellektuele minderheid was om sulke kulturele kwessies aan te spreek, word in kommentaar deur Angus Wilson voorgestel: "Die saak, soos mnr. Wilson dit voorstel - en dit is werklik die geval wat alle liberale op die oomblik moet maak - is die materiaal welvaart en vooruitgang kan te duur gekoop word deur individuele lewenswyse en eksentrieke, maar gesonde bronne van menslike krag te vernietig. Intellektuele in hul strewe na vooruitgang het te dikwels verkies om onkundig te bly oor sulke dinge. "(26) Wilson se merkwaardige stelling dat die herlewing van die Iroquois-volk "is deel van die wêreldwye reaksie van nie-blanke rasse teen die inmenging en aantasting van die blankes" (272), word vandag in baie intellektuele gemeenskappe algemeen beskou as ortodokse wysheid. Gevolglik, aangesien voorlopers gemoeid is met baie van die historiese, kritiese en politieke kwessies wat sentraal staan ​​in latere kulturele en post-koloniale studies en kritiek, en as modelle vir die soorte skryfstrategieë wat hulself steeds aanbeveel in die voorstelling van kulturele onderwerpe, het Zuni en verskonings bly 'n kenmerkende Amerikaanse hulpbron in die studie van kulturele minderhede.
Universiteit van Massachusetts, Dartmouth North Dartmouth, Massachusetts
1. Edmund Wilson, To the Finland Station: A Study in the Writing and Acting of History (herdruk van 1940, New York: Farrar, Straus en Giroux, 1972), 41.
2. Patrick Brantlinger, Crusoe's Footprints: Cultural Studies in Britain and America (New York: Routledge, 1990), 113-14.
3. Paul Thompson, "The New Oral History in France," in People's History and Socialist Theory, uitg. Raphael Samuel (Londen: Routledge & amp; Kegan Paul, 1981), 68 Stuart Hall, "Cultural Studies and the Center", in Culture, Media, Language: Working Papers in Cultural Studies, 1972-79, red. Stuart Hall (Universiteit van Birmingham: Centre for Contemporary Cultural Studies London: Hutchinson, 1980), 20, 24, 26.
4. Stephen A. Tyler, "Post-Modern Ethnography: From Document of the Occult to Occult Document", in Writing Culture: The Poetics and Politics of Ethnography, red. James Clifford en George E. Marcus (Berkeley: U van California P, 1986), 129-35.
5. James Clifford, "On Ethnographic Allegory," in Writing Culture, 111.
6. Edmund Wilson, Zuni, in rooi, swart, blond en olyf: Studies in Four Civilizations: Zuni, Haiti, Sowjet -Rusland, Israel (New York: Oxford UP, 1956), 68 en Edmund Wilson, Apologies to the Iroquois (New York: Farrar, Straus en Cudahy, 1960), 257.
7. George E. Marcus, "Contemporary Problems of Ethnography in the Modern World System", in Skryfkultuur, 165.
8. James Clifford, "Inleiding: Gedeeltelike waarhede," in Skryfkultuur, 15.
9. Hayden White, "The Value of Narrativity in the Representation of Reality", in The Content of the Form: Narrative Discourse and Historical Representation, deur Hayden White (Baltimore: The Johns Hopkins UP, 1987), 1-25 Renato Rosaldo, "Ilongot Hunting as Story and Experience," in The Anthropology of Experience, red. Victor W. Turner en Edward M.Bruner (Urbana: U of Illinois P, 1986), 97-138 Edward M. Bruner, "Ethnography as Narrative", in The Anthropology of Experience, 139-55.
10. Sherman Paul, Edmund Wilson: 'n Studie van literêre beroep in ons tyd (Urbana: U of Illinois P, 1967), 182.
12. VS Pritchett, "The Next of the Mohicans," review of Apologies to the Iroquois, deur Edmund Wilson, New Statesman, 21 Mei 1960, 760 Pritchett, resensie van Red, Black, Blond and Olive, deur Edmund Wilson, New Statesman en Nation, 16 Junie 1956, 694.
13. Edmund Wilson, Patriotic Gore: Studies in the Literature of the American Civil War (New York: Oxford UP, 1962), 650.
14. Edmund Wilson, A Piece of My Mind: Reflections at Sixty (New York: Farrar, Straus en Cudahy, 1956), 147.
15. Raymond Williams, The Long Revolution (Londen: Chatto & amp Windus, 1961 Harmondsworth, Engeland: Penguin, 1961), 314, 315.
16. Hayden White, "The Question of Narrative in Contemporary Historical Theory," in die inhoud van die vorm, 39.
17. Raymond Williams, Marxisme en letterkunde (Oxford: Oxford UP, 1977), 132.
19. Clifford Geertz, "Blurred Genres: The Refiguration of Social Thought," in Local Knowledge: Further Essays in Interpretive Anthropology, deur Clifford Geertz (New York: Basic Books, Inc., 1983), 19-35.
21. Clifford Geertz, '' From the native's point of view ': On the Nature of Anthropological Understanding,' in Local Knowledge, 58.
22. James Clifford, "Identity in Mashpee," in The Predicament of Culture: Twentieth-Century Ethnography, Literature and Art (Cambridge, Massachusetts: Harvard UP, 1988), 338.
24. Edward P. J. Corbett, "America's Sainte-Beuve," Commonweal, 13 Mei 1960, 173-75 Alfred Kazin, "Our American Plutarch", resensie van Patriotic Gore, deur Edmund Wilson, Reporter 26 (1962): 43-46.
25. William H. Pritchard, "Edmund Wilson," in The Norton Anthology of American Literature, red. Nina Baym, et al., 4de uitg., Vol. 2 (New York: W. W. Norton, 1994), 1770.
26. Angus Wilson, "Paleskin's Redface", resensie van Apologies to the Iroquois, deur Edmund Wilson, Encounter, 15 no. 2 (Augustus 1960): 83.
Joseph Fargnoli het sy doktorale proefskrif oor Edmund Wilson geskryf en beklee tans deeltydse dosente in Engels aan die Universiteit van Massachusetts, Dartmouth en die Universiteit van Rhode Island. Sy spesialisering is historistiese benaderings tot letterkunde, en hy het artikels oor Sir Phillip Sidney, Herman Melville en Henry James gepubliseer.
Binne Vladimir Nabokov en Edmund Wilson se Epic Literary Feud
Alex Beam se briljante boek Die vete: Vladimir Nabokov, Edmund Wilson en die einde van 'n pragtige vriendskap toon die opkoms en ondergang van die vriendskap van die twee skrywers. Onder die openbare weerhakke in die New York Review of Books en argumente oor die vraag of 'n woord in Pushkin & rsquos vertaal moet word Eugene Onegin as "sapajous" of "ape", het die twee uiters meningsvolle manne baie menings oor seks gehad.
Baie faktore het daartoe bygedra dat die kwarteeu lange vriendskap tussen Vladimir Nabokov en Edmund Wilson bitter ontrafel is. Byvoorbeeld, professionele jaloesie Nabokov, wie se neef Nicolas Wilson gesmeek het om die nabygeleë Vladimir te help toe hy in 1940 in Amerika aankom, word uiteindelik ryker en beroemder as Wilson. Polities het die twee mans mettertyd uiteengegaan, terwyl Nabokov 'n xenofobiese Nixon-philia toegegee het, terwyl Wilson in 1972 die laaste maand van sy lewe 'n & ldquoMcGovern vir president & rdquo-knoppie gehad het.
Die twee mans het beroemd geraak oor die lekkerhede van die Russiese taal, en spesifiek oor Nabokov en rsquos, half mal, half briljant vertaal van Alexander Pushkin en rsquos in vers, Eugene Onegin. En hulle het gestry oor seks.
Beide Nabokov en Wilson was ywerige praktisyns. As 'n suksesvolle, aantreklike jong skrywer en digter wat 'n gemene tennis gespeel het, het Nabokov tydens sy universiteitsjare in Cambridge, terwyl hy as 'n Russiese emigre in Duitsland, Frankryk en Engeland gewoon het, 'n breë skeep deur die jong vrouwees gesny. (& ldquo 'n Duitse meisie ontmoet toevallig in die Grunewald 'n Franse meisie vir vier nagte in 1933, 'n tragiese vrou met pragtige oë 'n voormalige student wat hom voorgestel het en drie of vier ander betekenislose ontmoetings, en rdquo was een van sy verowerings, volgens sy vrou & rsquos biograaf Stacy Schiff.) Getroud op 25-jarige ouderdom, het Nabokov vir twee en vyftig jaar lank 'n groot erns geword. Die uitsondering was 'n kort, onstuimige verhouding met 'n vurige Russiese digter en deeltydse hondeversorger, Irina Guadanini.
Wilson was ook lief vir vroue en hy was mal daaroor om lief te wees vir vroue. Hy trou met vier aantreklike vroue. Sy derde vrou was die lewendige, opspraakwekkende Mary McCarthy, en sy vierde vrou Elena, elf jaar jonger, was 'n aristokratiese Europese skoonheid. Wilson & rsquos famous & ldquoJournals, en rdquo wat postuum gepubliseer is, bevat talle gedetailleerde beskrywings van liefdesverhoudings met McCarthy langs Cape Cod -keteldamme naby hul huis in Wellfleet, Massachusetts, of van die streel van Elena in hotelkamers tydens hul Europese uitstappies.
Seks was 'n onderwerp waaroor die twee mans kon praat en grappies maak. Wilson het 'n slim limeriek oor Vladimir geskryf en 'n skoenlapper geslaan en rsquos femur en rdquo, en hy het gereeld Nabokov -erotiese boeke as huisgeskenke gebring. In 1957 neem hy byvoorbeeld die Franse roman, Histoire d & rsquoO 'n besoek aan die Nabokovs in Ithaca, New York, waar die romanskrywer by Cornell klas gegee het. & ldquo [Nabokov] het met my saamgestem, en rdquo Wilson het in sy joernaal opgeteken, en hoewel dit 'n ongemaklike uitwerking het, oefen dit 'n sekere hipnotiese effek uit. nyeprilichnaya literatura (onfatsoenlike literatuur) en het seker gemaak dat Wilson die boek saamneem toe hy vertrek: & ldquoSy hou nie daarvan dat ek pornografiese boeke vir hom bring nie, en rdquo Wilson onthou. & ldquoSy het met afgryse gesê dat ons soos skoolseuns gegiggel het. & rdquo
In 1948 stuur Wilson vir Nabokov & ldquoConfession Sexuelle d & rsquoun Russe du Sud, 'n studie van 100 bladsye wat Havelock Ellis by die sesde volume van die Franse uitgawe van sy Studies oor seksuele sielkunde. Die beweerde outentieke herinnering vertel die seksuele odyssie van 'n jong, welgestelde Oekraïense man met 'n swakheid vir jong meisies. Deur die seksuele dwang, word die verteller geregtig op hom as 'n jong man en verwerf hy 'n ingenieursgraad en 'n respekvolle verloofde en afgetrede in Italië. Helaas, tydens 'n sakereis na Napels dompel hy sy tone in die stad van die minderjarige prostitute en sien hoe sy huweliksvooruitsigte verdwyn.
Ons weet dat Nabokov die Ellis -verhaal gelees het, omdat hy twee keer daarna verwys het Praat, geheue en 'n tweede keer, in meer detail, toe hy vertaal en herwerk Praat, geheue as Drugiye Berega [Other Shores], in Russies. Volgens hierdie ongedateerde aantekening in sy koerante lyk dit asof Wilson gedink het dat hy deur die stuur van Nabokov die Ellis -studie geïnspireer het Lolita:
Dit het die afgelope tyd by my opgekom dat ek nie die nueprilichnuyu literaturu waarmee ek u voorsien het, vir u gestuur het nie, en wat ongetwyfeld Lolita geïnspireer het, so ek sluit dit in my Kersfeespakket in. & rdquo [Klem bygevoeg] Dit het onlangs by my opgekom dat ek nie die nyeprilichnuyu literaturu waarmee ek u voorsien het, gestuur het nie, en wat ongetwyfeld Lolita geïnspireer het, so ek sluit dit toe dit in my Kersfeespakket. & rdquo [Klem bygevoeg]
Wilson & rsquos valse aanspraak dat hy geïnspireer het Lolita & ndash Nabokov het sedert die dertigerjare aan 'n weergawe van die verhaal gewerk - veral ironies, aangesien hy die boek gehaat het. & ldquo Ek hou minder daarvan as enigiets anders wat ek gelees het, en hy het Nabokov in 1954 stiptelik ingelig. Nabokov was destyds desperaat om lof te hoor vir 'n roman wat nie gepubliseer kan word nie. Soos so baie in die moeilike verhouding tussen mans en vroue, was daar 'n konteks hier. Nabokov het nie veel gedink aan Wilson se poging om 'n boek van 1946 te skryf nie. Herinneringe van Hecate County. Totdat die Hooggeregshof in New York die verkoop verbied het, Hecate was nogal 'n treffer, veral met Wilson self, wat dit later sy gunsteling onder my boeke genoem het. & rdquo
Hier is die soort prosa wat in 1946 vir bawdy oorgegaan het:
Haar dye was nie net perfekte kolomme nie, maar alles wat tussen hulle was, was ook indrukwekkend mooi, met 'n estetiese waarde wat ek nog nooit daar gevind het nie. Die berg was van 'n klassieke vroulikheid: rond en glad en mollig was die vag, indien nie heeltemal goud nie, blond en krullerig en sag, en die portale was 'n diep, sagte roos.
Nabokov het dit aan Wilson gesê Hecate was wonderlik en rdquo, maar hy was spaarsaam oor die sekstonele: & ldquoDie leser. . . kry geen skop van die held en rsquos se liefdesmaak nie, en hy skryf aan Wilson. Ek moes so gou probeer het om 'n sardynblik met my penis oop te maak. Die resultaat is merkwaardig kuis, ondanks die eerlikheid. & Rdquo Wilson reageer onoortuigend: & ldquo U klink asof ek 'n onsuksesvolle poging aangewend het om iets soos Fanny Hill. Die bevrore en onbevredigende karakter van die seksuele verhoudings is 'n baie belangrike deel van die sentrale tema van die boek en word aangedui deur die titel & mdash, wat ek nie seker weet dat u begryp nie. & Rdquo
Nereis onder die maanlig
Op warm somernagte aan die begin van die 1890's kon Wilson gereeld met 'n lig en 'n net aan die kant van die MBL leun. Onder hom, Nereis wurms sou op die oppervlak van die water wemel, wyfies wat omring met talle mannetjies naby (Wilson 1892). Vrugbare volwassenes en eiers en sperms is maklik opgevang nadat hulle uit die dieptes van die paling gekom het om op die oppervlak te kuit. Nadat hy die wurms gevang het, het Wilson teruggekeer na die laboratorium, waar hy die eiers sou bevrug en die hele nag deur die ontwikkeling sou volg.
Die belangrikste spesie wat Wilson bestudeer het, genoem Nereis limbata, is 'n borselwurm wat tot die klas polychaeta ("baie hare") behoort, wat die grootste en mees uiteenlopende klas anneliede is (Pearse en Buchsbaum 1987). Vir hierdie spesie is oppervlakteswerm en paai seisoenaal en word dit deur die maansiklus gereguleer, wat beteken dat vrugbare wurms slegs op somernagte versamel kan word. Nereis Dit was 'n uitstekende spesie om die afstamming van selle te bestudeer, omdat dit groot hoeveelhede embrio's produseer en hul selle deursigtig is, sodat interne ontwikkeling en selbeweging waargeneem kan word sonder om dit te herstel en in die embrio's te sny. Terug in die laboratorium, sodra mannetjies en wyfies bymekaar in 'n skottel geplaas is en laat spaai, sal 'n enkele wyfie duisende eiers vrystel. Sodra die eiers bevrug is, kan 'n enkele druk van 'n pipet honderde embrio's opneem vir ondersoek. Boonop ontwikkel al die embrio's van 'n enkele paai -gebeurtenis min of meer sinchronies, wat elke fase deeglik kan waarneem deur vergelyking tussen verskillende monsters.
Die MBL was 'n ideale plek vir Wilson se werk. Nereis is gedurende die somer maklik binne trappe van die laboratorium versamel, wat Wilson 'n onbeperkte hoeveelheid embrio's voorsien het om selafdelings deur vroeë ontwikkeling noukeurig te bestudeer. Tot vandag toe, op helder somersaande, Nereis kan steeds van die MBL -dokke op Eel Pond afgehaal word. Net soos Wilson in die 1890's, is 'n lamp en handnet alles wat nodig is om manlike en vroulike wurms op te tel en terug te bring na die laboratorium vir studie. As jy oor die kant van die beskuldigdebank leun, die oë geskil en intens gefokus is op die verligte oppervlak van die water, kan jy maklik in Wilson se skoene gly. Meer as 'n eeu later styg hierdie wurms nog steeds na die oppervlak toe hulle deur die lamp gewink word om hul paringsdans uit te voer, net soos vir Wilson en vele ander na hom.
Na sy pa se dood in 1923, het Wilson deur sy professionele vraestelle gegaan en besef dat sy eie prosa, geel op regsblokkies, meer te wyte was aan sy vader se argumente-wat hy in 'n gedig noem en dit 'n smalende toon, sy woorde uit die agtiende eeu & quot -dan Henry James of enige van die ander skrywers wat hy kom bewonder. Die sober styl en omvangryke omvang, die ondersoek na presedente, die persoonlike aanraking sonder persoonlike invloed-dit was kenmerke van Wilson se boekresensies van die begin af. In 'n ontmoedigende tyd soos ons, wanneer boekresensies as die ekwivalent van 'n lukrake verbruikersverslae vir toevallige lesers beskou word, is dit sterk om iemand te lees vir wie die resensie van boeke 'n sentrale, intellektueel streng, opwindende en konsentrerende handeling van die beskaafde wêreld.
Laai af na die Finland -stasie: 'n studie in die spel en skryf van die geskiedenis (FSG Classics), deur Edmund Wilson
Ontdek die strategie om iets uit baie hulpbronne te doen. Onder hulle is hierdie boek kwalifiseer Na die Finland -stasie: 'n Studie in die spel en skryf van die geskiedenis (FSG Classics), deur Edmund Wilson Dit is 'n baie goed verstaanbare boek na The Finland Station: A Study In the Acting And Writing Of History (FSG Classics), deur Edmund Wilson, wat verwys kan word om nou te gaan kyk. Hierdie boek is een van die fantastiese To The Finland Station: A Study In The Acting And Writing Of History (FSG Classics), deur Edmund Wilson -versamelings wat op hierdie webwerf bly. U sal beslis ook verskeie ander titels en motiewe van talle skrywers vind om hieronder te blaai.
Publikasie as u die ontmoeting of gedagtes van die ander wil neem Aan die Finland -stasie: 'n Studie in die spel en skryf van die geskiedenis (FSG Classics), deur Edmund Wilson kan 'n uitstekende bron wees. Dit geld. U kan dit lees by The Finland Station: A Study In the Acting And Writing Of History (FSG Classics), deur Edmund Wilson as die bron wat hieronder afgelaai kan word. Die manier om af te laai en te installeer, is ook maklik. U kan na die skakelbladsy van ons onderneming gaan en dan 'n gids koop om 'n ooreenkoms te maak. Laai dit af en installeer dit op The Finland Station: A Study In the Acting And Writing Of History (FSG Classics), deur Edmund Wilson, en u kan dit ook in u eie toestel opsy sit.
Soos herken, is publikasie 'n uitstekende bron om te gebruik wanneer u voorberei om iets te doen, probleme ondervind om aan te spreek of werk te kry op die vervaldatum. Dit kan 'n goeie vriend vir u wees om die oomblik voordelig te belê. Promosie oor hierdie publikasie het op talle maniere gebly. Soos hieronder, bied ons u die To The Finland Station: A Study In The Acting And Writing Of History (FSG Classics), deur Edmund Wilson, vanweë die feit dat dit eintlik 'n uitstekende stelsel bied van iemand om dit te hersien.
Om die boek te laat hersien, presies wat u goeie vriende doen, moet u die webskakel van die gidsbladsy op hierdie webwerf sien. Die skakel sal beslis demonstreer hoe u die To The Finland Station: A Study In The Acting And Writing Of History (FSG Classics), deur Edmund Wilson, sal kry. Tog sal sagteware -gegewens elke keer beslis ook maklik wees om te lees. U kan dit direk na die toestel of rekenaar -eenheid neem. U kan dus baie maklik voel om die telefoonoproep te oorwin as 'n fantastiese leeservaring.
& acirc & euro & oelig In 'n tydperk van historiese geheueverlies kan To the Finland Station ons daaraan herinner dat ons geskiedenis lewendig en oop en ryk is van opgewondenheid en belofte. & acirc & euro  & acirc & euro & bullMarshall Berman, The New York Times Book Review & acirc & euro & oelig Dit is meer aangrypend in sy plot en ryker in die begrip van mense as duisend saamgestelde romans. Een so 'n boek is Edmund Wilson's To the Finland Station. & acirc & euro  & acirc & euro & bullAravind Adiga, NPR
Edmund Wilson (1895 & acirc & euro & ldquo1972) was een van die voorste Amerikaanse letters van die twintigste eeu. Hy was 'n literêre kritikus, romanskrywer, memoiris, dramaturg, joernalis, digter en redakteur en was die skrywer van meer as twintig boeke. Sy werke sluit in Amerikaanse aardbewing, 'n versameling artikels wat gepubliseer is in die eerste jare van die Groot Depressie The Devils & Canon Barham, essays oor die moderne opvatting van die geskiedenis in die Weste en Europa sonder Baedecker, essays oor sy reise voor en na die Tweede Wêreldoorlog .
Uitgewer: Farrar, Straus en Giroux herdruk (24 April 2012)
Afleweringsgewig: 1 pond (sien afleweringstariewe en -beleid)
#74,377 in boeke (sien Top 100 in boeke)
Die enigste nadeel van Edmond Wilson se bespiegelings oor geskiedenis of letterkunde of waaroor hy ook al besin het, is dat hy nooit gedetailleerde bibliografieë of bronne aangebied het nie. Dit maak hom nie 'n totaal onskolêre bron nie. Hy het 'n magdom inligting aangebied, waarvan baie maklik verifieerbaar is. His To the Finland Station is 'n interessante reis, wat die lewens van Marx en Engels ontmoet saam met hul revolusionêre ontwikkeling. Dan is daar die portret van LaSalle en sy rol in die ontwikkeling van kommunisme. Dit eindig met verskeie insiggewende hoofstukke oor Lenin. Ek lees graag Wilson en geniet sy gedagtes oor die grondslae van kommunisme. 'N Uitstekende studie.U moet in gedagte hou dat Wilson meer skryf as 'n literator as as historikus. Dit verminder nie die hoeveelheid biografiese inligting wat aangebied word nie. Sy insigte is baie interessant. Dit is Wilson op sy beste, net Axels Castle is so goed bedink as hierdie insiggewende studie.
Absoluut fantasties. Driehonderd jaar van politieke en historiese denke van Michelet tot Lenin, verduidelik in 'n eenvoudige en toeganklike taal. Ondanks die erns van die onderwerp, maak dit interessante en vermaaklike lees. Beveel dit van harte aan.
Wilson se beste literêre/historiese studie langs Patriotic Gore.
Nog steeds 'n goeie inleiding tot die variëteite van sosialisme. Kan nie geklop word nie.
Alhoewel dit oorspronklik in 1940 geskryf is, nou met 'n opgedateerde inleiding van 1971, is dit net so tydig en relevant soos altyd.
Die beste geskiedenisboek wat hulle ooit gelees het
nog 'n boek van Edmund Wilson oor die Russiese geskiedenis, Lenin en Marx en die Russiese revolusie. Maklik om te lees en in diepte
Die idee van 'n literêre kritikus wat 'n werk skryf wat intellektuele geskiedenis en biografieë bevat, sowel as filosofiese en literêre kritiek op die idees en lewens, lyk vir die meeste hedendaagse lesers nie nuut nie. Maar Edmund Wilson slaag daarin om elkeen van die dinge op so 'n manier aan te pak dat dit mekaar versterk in plaas van net saam te smelt tot 'n dik, selfbelangrike intellektuele knoffel. Wilson bestee die loop van hierdie wonderlike boek en toon die verskillende persoonlike en intellektuele skakels tussen die denkers van die Franse revolusie en spoor hul invloed en opvolgers af tot Lenin seëvierend terugkeer na 'n 1917 Rusland wat ryp is vir sosialisme. Wilson is 'n redelik pragmatiese skrywer en hy hanteer die temperament van die verskillende mense en ideologieë hier met 'n opregte, maar nooit onkritiese oog wat baie opvolgende denkers (hetsy liefhebbers of haters van Marx, Engels en kie), byna nooit regkry nie. As hy 'n bietjie te veel van Lenin en selfs Trotsky voorkom, is dit miskien omdat hulle en die USSR nog steeds soos 'n lewendige en fassinerende groot eksperiment in 1940 gelyk het toe hierdie boek die eerste keer gepubliseer is, en minder soos die nagmerrie, moorddadige polisiestaat ons dink nou aan meer as 20 jaar nadat alles in duie gestort het. Wat hierdie boek uiteindelik so goed laat werk, is dat Wilson nooit die oog verloor dat dit in die eerste plek 'n intellektuele geskiedenis is nie 'n polemiek wat bedoel is om die marxistiese sosialisme te vernietig of te verdedig nie. Dit toon die oorsprong van wat in Wilson se tyd die tweede grootste politieke/ekonomiese ideologie op die planeet sou word en een van die twee groot nasionale moondhede op aarde. As Amerikaner het ek dit baie nuttig gevind om die mees Europese geskiedenis (ten minste soos dit in die Amerikaanse hoërskool geleer is) te lees nadat die Franse rewolusie gewoonlik net as 'n voorwendsel vir die Eerste Wêreldoorlog bespreek is en amper nooit as 'n tydperk met sy eie unieke versnit beskou word nie. van ekonomiese en sosiale druk. Dit is die soort boek waarmee u wil uitgaan en elke ander boek lees waarna dit verwys of waarna u verwys. Sterk aanbeveel.
To the Finland Station: A Study in the Acting and Writing of History (FSG Classics), deur Edmund Wilson PDF
To the Finland Station: A Study in the Acting and Writing of History (FSG Classics), deur Edmund Wilson EPub
To the Finland Station: A Study in the Acting and Writing of History (FSG Classics), deur Edmund Wilson Doc
To the Finland Station: A Study in the Acting and Writing of History (FSG Classics), deur Edmund Wilson iBooks
To the Finland Station: A Study in the Acting and Writing of History (FSG Classics), deur Edmund Wilson RTF
To the Finland Station: A Study in the Acting and Writing of History (FSG Classics), deur Edmund Wilson Mobipocket
To the Finland Station: A Study in the Acting and Writing of History (FSG Classics), deur Edmund Wilson Kindle