Rio de Janeiro (Brasiliaanse Portugese uitspraak: [ˈʁi.u dʒi ʒɐˈnejɾu]) of kort Rio, die tweede grootste stad in Brasilië ná São Paulo en die hoofstad van die gelyknamige deelstaat, lê aan die Guanabarabaai in die suidooste van die land. Die Portugese naam, wat 'Januarierivier' beteken, verwys na die datum van sy ontdekking (1 Januarie 1502) deur die Portugese seevaarder Gaspar de Lemos en sy destydse vergissing – hy het die baai van Rio de Janeiro as 'n riviermonding beskou.
Rio de Janeiro lê effens noord van die Steenbokskeerkring, langs die westelike kuslyn van die uitgestrekte Guanabarabaai met sy naastenby sewentig eilande en die Atlantiese Oseaan in die suide. Die stadsgebied met 'n totale oppervlakte van 1 260 vierkante kilometer lê in 'n vlakte en word in die noorde en weste deur die steil berge van die Serra do Mar begrens. Net 'n smal strepie land verbind die middestad met die strandoorde in die suide. Die beboude gebied strek oor 'n afstand van sowat 179 km.
Reeds in die jare 1912 en 1913 het 'n Switserse maatskappy hier 'n sweefspoor (Portugees: bondinho) gebou wat toeriste na die bergspits neem. Die oorspronklike kabelkar kon tot 1972 net 24 passasiers opneem en is daarna met groter karre vervang wat plek vir tot 75 passasiers bied. Die kabelspoor neem besoekers eers na die Morro da Urca (230 meter), 'n bergpiek wat net voor die Suikerbroodberg lê, en van hier na die eindstasie.
Vanweë sy ligging op 'n lae breedtegraad, aan die Atlantiese Oseaan en aan die Guanabarabaai het Rio de Janeiro 'n warm tropiese klimaat met relatief konstante hoë humiditeit. Die hitte word deur die passaatwinde, wat hier dwarsdeur die jaar waai, effens gematig.
Aanvanklik het die Franse net oor 'n fort op die klein eiland Sergipe (wat later herdoop is tot Villegaignon) beskik, maar vir die Portugese was dit rede genoeg om militêr teen die Franse koloniste op te tree. Die eerste aanval onder die leiding van goewerneur Mem de Sá uit Bahia is in 1560 deur die Franse afgeweer, veral danksy die feit dat die inheemse Tamoio-Indiane hulle militêre bondgenote geword het.
Die Portugese owerhede het vyf jaar later 'n tweede ekspedisie onder die leiding van Estácio de Sá, 'n neef van die Bahiaanse goewerneur, vanuit Portugal na Brasilië gestuur om die Franse vir goed te verdryf en 'n militêre basis op te rig. Die fort, wat op 1 Maart 1565 tussen die bergpiek Cara de Cão en die Suikerbroodberg het die bakermat van Rio de Janeiro geword. Die vesting en die dorp, wat hier begin ontwikkel het, is na die Portugese koning São Sebastião do Rio de Janeiro vernoem – dit is nog steeds die amptelike naam van dié stad.
Ondanks die verbreking van formele bande met Portugal het Brasilië ook ná sy onafhanklikwording in 'n toestand van informele ekonomiese kolonialisme verkeer, met die Verenigde Koninkryk as die belangrikste van die Noord-Atlantiese moondhede wat die Suid-Amerikaanse land by hul wêreldwye stelsel van ekonomiese betrekkinge ingeskakel het.
Pedro II se dogter, Prinses Isabel, het die eerste stappe gedoen om 'n einde aan die monargie en die ou bedeling te maak. Toe die keiser in 1888 'n besoek aan Portugal afgelê het, het sy op 15 Mei die sogenaamde "Goue Wet" (Lei Aurea) onderteken, waarmee slawerny in Brasilië formeel opgehef is. Die groot landeienaars en slawebesitters het nou ook hulle steun vir die afskaffing van die monargie uitgespreek, en nadat die Brasiliaanse Republiek op 15 November 1889 uitgeroep is, moes die keiserlike gesin na die Portugese moederland terugkeer.
Rocinha, die grootste krotbuurt in Suid-Amerika in die suide van Rio de Janeiro, huisves meer as 200 000 mense. Naas swak behuising is armoede, swak higiëne, werkloosheid en hoë misdaadsyfers die hoofsaaklike spanningsfaktore. Die probleem word vererger deur die groeiende invloed van die plaaslike dwelmmafia wat regsvrye gebiede in die krotbuurte geskep het. Dikwels word hele bairros (woonkwartiere) deur gewapende magte oorheers wat die bevolking terroriseer. 'n Moontlike oplossing vir hierdie vraagstukke is die herontwikkeling van krotbuurte waarby die bewoners aktief betrokke raak.
Die plaaslike kleinhandel trek voordeel uit die relatief hoë inkomste van Cariocas. 'n Groot aantal van die belangrikste winkels is in die middestad gekonsentreer, terwyl ander in 'n verskeidenheid handelsbuurte ontstaan het waar winkelsentrums, supermarkte en ander kleinhandelondernemings in 'n groot persentasie van die plaaslike behoeftes voorsien.
Rio de Janeiro se seehawe, wat naby die middestad geleë is, is die derde grootste in die land volgens die vrag wat hier gehanteer word en diep genoeg vir die grootse houer- en ander skepe. Dit hanteer 'n beduidende persentasie van Brasilië se in- en uitvoere, waaronder ystererts, mangaan, koffie, katoen, vleis, huide en velle. Rio de Janeiro fungeer daarnaas as die logistieke sentrum vir die plaaslike kushandel en baie invoer-uitvoerondernemings is hier gesetel.