Die. betekenis van die begrip antiheld lê in meer as net 'n teenstelling tot die held. Anti benoem hier eerder iets t.o.v. die statuur van die (eertydse) held, d.i. peuterig, petieterig, klein en onbenullig, onbeholpe, meer as menslik in sy foute en feile, kleinburgerlik; dit ontluister verder die heroïese aktief of indirek by wyse van geïmpliseerde kontras (vergelyk bv. die aanwending van verwysingstegnieke – o.m. die mitiese metode – waar die antiheld opgestel word teenoor die held en sy doen en late gerelativeer word deur die skadu van die held wat oor alles val). Hiermee word die illustere bomenslike figuur nie net geparodieer nie, dit kondig 'n nuwe held aan: strydig met die oorspronklike, maar met onderskeidende eienskappe wat terug te voer is na 'n ander verhouding tot die samelewing, asook veranderde filosofiese, EKSISTENSIëLE en metafisiese impulse.
Die term antiheld kom van Chandler (1899) en is aanvanklik gebruik om die pikaro (die protagonis van die Spaanse PIKARESKE ROMAN) te onderskei van die held in die RIDDERROMAN en ROMANSE. Mettertyd het dit iets van 'n sambreelterm geword: die dwaas, die nar, die skurk, die eksentriek/frats, die BUITESTAANDER, die sondebok, die sonderling, die rebel sonder 'n rede, die held in die asblik, e.d. is daaronder tuisgebring (Hassan, 1959: 294). Antihelde het dikwels voorgekom in die werk van die Beat-generasie en die sg. ANGRY YOUNG MEN, alhoewel hierdie assosiasie nie moet lei tot 'n eksklusiewe koppeling daaraan nie.
Die evolusie van die konsep sedert Chandler gee 'n blik op die veranderde beskouing m.b.t. figure in die prosa en drama gedurende die afgelope aantal dekades. Die MITIESE heldfiguur wat grootliks 'n oorblyfsel in die literêre werk was, het saam met die argetipiese skurk oorgeskuif na die TRIVIAALLITERATUUR. In die literêre werk verskyn die sg. little man à la Charlie Chaplin as verteenwoordiger van die gewone man. Mislukking het hiermee 'n deel van sy mondering geword. As 'n resultaat van die ABSURDE, nihilistiese, versteurde of geobsedeerde hooffigure in literêre werke van hierdie eeu, verskyn 'n konsep soos die antiheld in toenemende mate en gee dit uitdrukking aan die "teëbeeld (...) van wat die mens sou kón wees, van wat hy behóórt te wees, van wat hy wíl wees" (Brink, 1967: 41).
Sedert Chandler die antiheld benoem het, ontwikkel die konsep tot 'n splitsing van pikaro en antiheld, gegrond op die onderskeid tussen die Spaanse pikareske romantradisie en 'n jonger neo-pikareske roman. (Hierdie onderskeid is uitgewerk deur Schleussner, 1969.) In die pikareske roman tree 'n pikaro as PROTAGONIS op, in die neo-pikareske 'n antiheld. (In die drama oorheers die antiheld feitlik die moderne teater.)