Die verdwyning van Stephanie Mailer, die terugkeer van Joël Dicker | Huidige literatuur
Die verdwyning van Stephanie Mailer
Die verdwyning van Stephanie Mailer.
Begin in 2018, Die verdwyning van Stephanie Mailer Dit was die mees uitstaande boek van die skrywer Joël Dicker. Die jong Switserse skrywer het weer sy eie styl duidelik gemaak, herkenbaar deur net 'n paar paragrawe te lees. In 'n werk wat meer as opwindend is as Die waarheid oor die Harry Quebert-saak, wat ná die dawerende sukses behaal, 'n groot uitdaging was.
Daarom, Die verdwyning van Stephanie Mailer verteenwoordig die bevestiging van Dicker as die mees vooraanstaande Franse skrywer van speurromans van die nuwe millennium. Dit is 'n narratiewe genre wat sedert die tyd van Sophocles en sy Oedipus Rex aanwesig was. Alhoewel die ware 'oplewing' in die middel van die negentiende eeu deur Edgar Allan Poe en later Agatha Christie begin het.
1 Oor die skrywer, Joël Dicker
1.1 Die laaste dae van ons ouers en die waarheid oor die Harry Quebert-saak
2 Die verdwyning van Stephanie Mailer, in 'n neutedop
2.1 'N Wedloop teen tyd
2.2 Baie geheime, voor en na (of nou)
3.1 'N Sublieme werk?
3.2 Of 'n minderjarige werk?
3.3 Die dilemma van (net) vermaak
Oor die skrywer, Joël Dicker
Joël Dicker is op 16 Junie 1985 in Genève gebore Hy is die seun van 'n bibliotekaris en 'n onderwyser in Frans. Dit - saam met die lewe in die Franssprekende vleuel van Switserland - het sy voorkeur vir 'die taal van liefde' gekondisioneer. Sy benadering tot skryf is te danke aan sy passie vir diere.
Met tien jaar het hy gestig The Gazette des Animaux (Die dieretydskrif); hy het dit sewe jaar lank gelei. Later het hy deelgeneem aan 'n wedstryd met 'n kortverhaal genaamd El Tigre. Volgens die beoordelaars van die wedstryd was dit onmoontlik om deur slegs 19 jaar oud so 'n goed vervaardigde teks te skryf. Uiteindelik is die teks oor die kat erken met die Internasionale Prys vir Jong Francofoon-outeurs.
Die laaste dae van ons vaders y Die waarheid oor die Harry Quebert-saak
In 2009 voltooi hy die manuskrip van sy eerste roman, Die laaste dae van ons vaders. 'N Spioenasieverhaal waarmee hy in 2010 die Prix de Écrivains Genevois (Geneefse skrywersprys) gewen het. Die titel is uiteindelik te koop aangebied in 2012. Aan die einde van dieselfde jaar, die "waterskeiding" van Dicker se beginloopbaan is gepubliseer: Die waarheid van die Harry Quebert-saak.
Vertaal in 33 tale, nommer een in verskillende markte. Die debuut in die speurverhaal deur die Geneefse skrywer het vars lug gebring na 'n subgenre wat lankal wees gelaat het van verrassings. Dit was ook die toetrede van 'n nuwe speurder in 'n lys met name soos Sherlock Holmes of Auguste Dupin, Marcus Goldman.
Die verdwyning van Stephanie Mailer, in 'n neutedop
Twee onopgeloste misdade, 20 jaar afstand tussen die twee en 'n enkele polisiebeampte om alles te verduidelik: Jesse Rosenberg. Hy is sedert 1994 'n bekende polisiebeampte in New York, toe hy as beginner 'n unieke misdaad in The Hamptons, Long Island, saam met sy maat Derek Scott opgelos het.
As u gaan aftree, Stephanie Hailer, 'n sagatiese joernalis, konfronteer hom en sê dat sy eerste saak onopgelos is. Na verneem word, sou hy baie foute gemaak het wat daartoe gelei het dat hy die lêer moes sluit sonder om die (werklike) skuldige te vind. Alhoewel die veteraanspeurder blykbaar nie deur hierdie opmerkings gesteur word nie, vreet 'n stem in hom hom weg.
'N Wedloop teen tyd
Ten slotte, Rosenberg verander van plan, besluit om ondersoek in te stel. Maar sodra hy die besluit geneem het, verdwyn sy aanklaer - wat beweer dat hy die bewyse oor die werklike oortreder in sy besit het - sonder om 'n spoor te laat. Dan begin 'n wedloop teen tyd.
Die polisiebeampte moet twee raaisels oplos voordat sy geloofsbriewe weggeneem word. Om hierdie rede loop die narratiewe lyn parallel tussen 1994 en 2014. Rosenberg wil in vrede met sy gewete aftree. Verlos uself, maak nie saak wat miskien nie ... dit is al te laat.
Baie geheime, voor en na (of nou)
'N Onmiskenbare kenmerk van Dicker se misdaadromans is hul karakters: hulle ken almal relevante inligting. Besonderhede onbekend deur die protagonis van die verhaal en deur die publiek. En Die verdwyning van Stephanie Mailer detailiae en kruisverwysings is deel van twee tydperke met meer dinge gemeen as wat die oog sien.
Die waansinnige wedloop waarmee Rosenberg gekonfronteer word, is dieselfde roete vir lesers om die einde van alle raaisels te bereik. Tot op die laaste bladsy, letterlik. Soos die niksvermoedende polisieman, moet die 'getuies' van hierdie komplot oppas dat hulle nie name, datums en plekke verwar nie. Anders word dit onmoontlik om al die warboels op te los om die raaisel te ontrafel.
'N Sublieme werk?
Die sukses opgelewer deur Die waarheid oor die Harry Quebert-saak het die publiek se reaksie op, ten goede en ten kwade, beïnvloed Die verdwyning van Stephanie Mailer. Enersyds was die uitgewers uiters tevrede omdat hierdie roman, gegewe die voornoemde agtergrond, 'n onmiddellike kommersiële treffer geword het. Reeds voor die publikasie daarvan was die getalle reeds groen.
Of 'n minderjarige werk?
Maar die reaksie van 'n goeie deel van die publiek was uiteindelik negatief. Aanhangers van Dicker herken die eienskappe van 'n skrywer wat in gelyke mate riskant en vermaaklik kan wees. Maar, binne die "fandom" self was daar talle stemme van teleurstelling, wat hulle die verhaal stadig, dig en onwaarskynlik genoem het.
Ondanks die menings van ontevrede lesers met Die verdwyning van Stephanie MailerHoe minder traumaties die ervaring was vir diegene wat die modieuse Franssprekende skrywer met hierdie roman ontdek het. Maar, grandiose of uiters entoesiastiese resensies oor die roman is skaars in literêre forums.
Aanhaling deur Joël Dicker.
Die dilemma van (net) vermaak
Dit is 'n dilemma wat skrywers sowel as lesers bekommer. Die vraag is, is daar fout met onthaal? Moet outeurs wat slegs vermaak aan hul gehoor bied, geminag word? Dit is 'n onderwerp sonder eenparige reaksies waar al die posisies wettig is. In die kuns in die algemeen is dit baie moeiliker om die gehoor te vermaak as wat u dink.
Die 'probleem' is dat die artistieke manifestasies uiters pretensieus is. Die "eenvoudig vermaak", uit die tyd van Oedipus Rex, blyk 'n gediskrediteerde saak te wees, van narre. Maar baie skrywers of kunstenaars wil graag die vermoë hê. En soos in die geval van Dicker, om in die proses miljoene eksemplare te verkoop.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » genres » Swart roman » Die verdwyning van Stephanie Mailer