Lees dit as u dit waag: Waarom is reguit lesers bang vir gay skrywers? - Interessant
Een van die werkgevare as skrywer is, is dat mense jou gereeld vra om aanbevelings te lees. Volgens my ervaring stel hulle nie altyd belang in die boeke wat u lees nie.
Neem byvoorbeeld die onlangse bekroonde padroman 'N perd met die naam verdriet deur Trebor Healey. Die boek, wat in die laat 1980's en vroeë negentigerjare begin is, volg die reis van 'n jong man wat op 'n fiets klim en van San Francisco na Buffalo, New York, vertrek om die as van sy geliefde na sy geboortestad terug te keer. Onderweg skilder Healey 'n aanskoulike prentjie van San Francisco wat worstel met die verwoesting van die VIGS-epidemie. Terselfdertyd beeld Healey adeptueel die stormloop van seksuele begeerte sowel as die pyn van rou.
Behalwe dat dit 'n liriese en dikwels redelik roerende roman is, 'N perd met die naam verdriet is ook 'n perfekte voorbeeld van die soort boek waarvan die meeste mense met wie ek praat, blykbaar nie wil hoor nie, tensy ek met 'select' praat - lees: 'gay' - gehore.
Kom ons word hier reg. Sê vir my, dié van julle wat hierdie lees, wat nie gay is nie, dink jy dat jy hierdie een wil uitcheck? Indien nie, op watter punt in my beskrywing van die boek, het u dan belangstelling verloor en waarom? Wees eerlik. Wat het jou vertel dat hierdie boek nie vir jou was nie? Was dit die gay ding? Die VIGS-ding? Seks? Dood?
Ek onthou 'n paar jaar terug toe die film was ongeluk het die Oscar vir beste prent gewen as kritiese liefling Brokeback Mountain, oor 'n liefdesverhouding tussen twee cowboys, wat elke ander toekenning in sig gewen het. Die verklaring vir hierdie ontsteltenis wat ek op TV en op webwerwe soos Awards Daily gehoor het, was dit ongeluk was die meer 'universele' verhaal, 'n verduideliking wat ek verwarrend gevind het. Wat kan meer universeel wees as 'n liefdesverhaal? Ter vergelyking, het ek gevind as 'n New Yorker sonder 'n motor ongeluk die meer parochiale verhaal, oor die lewe op en langs die snelweë van Los Angeles.
Kan 'n gay-verhaal, of 'n Afro-Amerikaanse, Latino, Joodse, vroulike verhaal, ooit as 'n universele verhaal beskou word?
'N perd bedroef gaan oor liefde en dood, rou en herstel. Wie het nog nie daardie ervarings gehad nie?
Die boek bevat ook meer as 'n paar eksplisiete tonele vir gay seks. Hier is 'n paar besonderhede uit 'n poging tussen die hoofkarakter van die boek en 'n Amerikaner wat hy op pad ontmoet:
Die gladde geknarsde hardheid van sy slanke, stille haan ... [Hy] hou my naby en hard, smeer ons saad op ons buik, sy hande op my boude, my hande op hom. Ons pas. En ons het mekaar so lank vasgehou, mekaar gekibbel, ruik soos die bedompige stuifmeel van kastaiingbruin bome.
Ek sal ophou om Socrates hier te speel en dadelik te sê wat ek vermoed, dit is veral gedeeltes soos hierdie (of selfs die moontlikheid dat passasies soos hierdie kan voorkom) wat nie-gay lesers uitskakel. Dit lyk vir my onregverdig. As 'n gay manlike leser, lees ek gereeld direkte seks tonele, sowel as lesbiese seks tonele. Maar hoe gereeld lees lesers wat nie gay is nie, seksuele tonele in fiksie?
Ek nooi reguit lesers, veral reguit manlike lesers, uit om hier kommentaar te lewer, sodat ek dit kan verstaan. Ek lees en kyk heeltyd na voorstellings van u seksuele dade in boeke en op film en TV. Wat is dit aan die lees van gay seks wat jou afskakel? Of het u nie 'n probleem nie? Sê asseblief vir my dat ek verkeerd is. Ek sal bly wees om verkeerd te wees.
Copyright © jorgemolder.com | Lees dit as u dit waag: Waarom is reguit lesers bang vir gay skrywers?...