Boeddhistiese leer oor Gierigheid en Liefde
Boeddhisme teenoor verbruikerswese
Dit is regverdig om te sê dat in Boeddhisme, gierigheid nie goed is nie . Gierigheid is een van die drie gifstowwe wat lei tot kwaad (akusala) en dit bind ons tot lyding ( dukkha ). Dit is ook een van die Vyf Hindernisse tot Verligting.
Definisie van Gierigheid
Ek het opgemerk dat baie Engelse vertalings van die ou Pali- en Sanskrit-tekste die woorde "hebsug" en "begeerte" verwissel, en ek wil dit in 'n bietjie terugkom. Maar eers, laat ons kyk na die Engelse woorde.
Die Engelse woord "hebsug" word gewoonlik gedefinieer as 'n poging om meer as een behoefte te hê of verdien, veral ten koste van ander. Ons word van kleins af geleer dat ons nie gulsig moet wees nie.
Om te "begeer", is egter net om iets baie te hê. Ons kultuur voeg nie 'n morele oordeel aan om te begeer nie. Inteendeel, die begeerte in die romantiese sin word gevier in musiek, kuns en letterkunde.
'N Begeerte vir materiële besittings word ook aangemoedig, en nie net deur advertensies nie. Mense wat rykdom verdien het en die besittings wat daarmee gepaard gaan, word as rolmodelle gehou. Die ou Calvinistiese idee dat rykdom toeval aan mense wat dit waardig is, klink nog steeds in ons kollektiewe kulturele psige en voorwaardes hoe ons oor rykdom dink. Verlangende dinge is nie "gulsig" as ons voel ons verdien daardie dinge nie.
Uit 'n Boeddhistiese perspektief is die onderskeid tussen hebsug en begeerte egter kunsmatig.
Om passievol te wees, is 'n hindernis en 'n gif, of 'n mens dit verdien of nie.
Sanskrit en Pali
In Boeddhisme word meer as een Pali- of Sanskrit-woord vertaal as "gierigheid" of "begeerte." Wanneer ons praat oor die gierigheid van die Drie Gif , is die woord vir "gierigheid" lobha . Dit is 'n aantrekkingskrag vir iets wat ons dink ons ​​sal bevredig.
Soos ek dit verstaan, is lobha op 'n ding wat ons dink ons ​​nodig het om ons gelukkig te maak. Byvoorbeeld, as ons 'n paar skoene sien, dink ons ​​ons moet hê, alhoewel ons 'n kas vol volmaak goeie skoene het, is dit lobha. En natuurlik, as ons die skoene koop, kan ons dit vir 'n rukkie geniet, maar gou genoeg vergeet ons die skoene en wil iets anders.
Die woord "hebsug" of "begeerte" in die Vyf Hindranse is kamakchanda (Pali) of abhidya (Sanskrit), wat verwys na sensuele begeerte. Hierdie soort begeerte is 'n belemmering vir die geestelike konsentrasie wat jy nodig het om verligting te besef.
Die tweede edele waarheid leer dat trishna (sanskrit) of tanha (pali) - dors of drang - die oorsaak van stres of lyding is ( dukkha ).
Verwant aan gierigheid is upadana , of klou. Meer spesifiek, upadana is aanhangsels wat veroorsaak dat ons in Samsara dwaal, gebonde aan geboorte en wedergeboorte. Daar is vier hoofsoorte upadana - gehegtheid aan sintuie, aanhegsel tot sienings, aanhegsel tot rituele en rituele, en aanhegsel tot 'n geloof in 'n permanente self.
Die Gevaar van Desire
Omdat ons kultuur implisiet waardes verlang, is ons onvoorbereid vir die gevare daarvan.
Soos ek dit skryf, is die wêreld besig om van 'n finansiële ineenstorting te kom, en die hele bedrywe is op die rand van ineenstorting.
Die krisis het baie oorsake, maar 'n groot een is dat baie mense baie baie slegte besluite geneem het omdat hulle gulsig geword het.
Maar omdat ons kultuur na geldmakers kyk as helde - en geldmakers glo dat hulle wys en deugsaam wees - sien ons nie die vernietigende krag van begeerte totdat dit te laat is nie.
Die trap van verbruikerswese
Baie van die wêreld se ekonomie word aangevuur deur begeerte en verbruik. Omdat mense dinge koop, moet dinge vervaardig en bemark word, wat mense werk gee sodat hulle geld het om dinge te koop. As mense ophou om dinge te koop, is daar minder vraag en mense word hul werk gelê.
Korporasies wat verbruiksgoedere maak, spandeer voorspoed aan om nuwe produkte te ontwikkel en verbruikers te oortuig deur advertensies dat hulle hierdie nuwe produkte moet hê. Gierigheid groei dus die ekonomie, maar soos ons sien uit die finansiële krisis, kan gierigheid dit ook vernietig.
Hoe lê 'n Boeddhistiese praktyk Boeddhisme in 'n kultuur aangevuur deur begeerte? Selfs al is ons gematig in ons eie behoeftes, hang baie van ons af van ander mense wat dinge koop wat hulle nie nodig het vir ons werk nie. Is hierdie " regte lewensbestaan "?
Vervaardigers verminder die koste van produkte deur werkers te onderbreek en te ontgin, of deur "sny hoeke" wat nodig is om die omgewing te beskerm. 'N Meer verantwoordelike maatskappy mag nie met 'n onverantwoordelike deelneem nie. Wat doen ons as verbruikers? Dit is nie altyd 'n maklike vraag om te antwoord nie.
Om te lewe is om te wil. Wanneer ons honger het, wil ons kos hê. Wanneer ons moeg is, wil ons rus. Ons wil die geselskap van vriende en geliefdes hê. Daar is selfs die paradoks van verlange. Boeddhisme vra ons nie om te verloën metgesel of die dinge wat ons nodig het om te lewe nie.
Die uitdaging is om te onderskei tussen wat gesond is - om te sorg vir ons fisiese en sielkundige behoeftes - en wat ongesond is. En dit bring ons terug na die Drie Gifstowwe en die Vyf Hindernisse.
Ons hoef nie te skree van al die lewe se genot nie. Soos die oefening verval, leer ons om te onderskei tussen die gesonde en die ongewone - wat ondersteun ons praktyk en wat dit verhinder. Dit op sigself is die praktyk.
Sekerlik, Boeddhisme leer nie dat daar iets fout is met werk om geld te verdien nie. Monastici gee materiële besittings op, maar leke doen nie. Die uitdaging is om in 'n wesenlike kultuur te leef sonder om daardeur te raak.
Dit is nie maklik nie, en ons struikel almal, maar met die oefening verloor die begeerte ons krag om ons rond te stoot.