As jou kêrel na die buiteland reis om vir jou voor te stel - Interessant
As jou kêrel na die buiteland reis om vir jou voor te stel
Ek is na Oslo om te gaan werk. Ek het 'n super goedkoop vlug na Noorweë aanlyn gevind, dit bespreek en toe besef ek gaan na die duurste land ter wêreld. Daarom het ek besluit dat my tyd beter sou spandeer om gedurende die dag te werk in plaas van om geld te spandeer. Ek het 'n woonstel in die Grünerløkka-deel van die stad gehuur, 'n paar kruideniersware aangekoop sodat ek tuis maaltye kon kook, en 'n skedule gemaak van werksverwante doelwitte om te bereik gedurende die sewe dae wat ek daar sou wees.
Ek dink ek het twee dinge van die lys af gekies. Omdat ek op my derde dag in Oslo 'n klop aan die deur hoor.
Aanvanklik was ek bang. Niemand, behalwe vriende en familie, het geweet waar ek was nie. Ek het niemand in Oslo geken nie, en die mense van wie ek die woonstel gehuur het, het in die suide van Frankryk vakansie gehou. Waarom sal iemand om 10:30 aan my woonsteldeur klop? En al sou ek dit beantwoord, sou ek met hulle kon kommunikeer? Oslo is bekend as 'n ongelooflike veilige stad, maar sou ek die eerste moord wees waarvan die stad nog ooit gehoor het?
Terwyl ek versigtig beweeg, hart vinnig klop, maak ek die deur oop. Agter dit was my kêrel, Tom. Ek het hom aanvanklik nie herken nie, want hy lyk soortgelyk aan elke Noorse man wat ek teëgekom het - 6'2 ″, puntige kenmerke, onberispelik geklee, wange wat helderpienk gesteek is van die harde winde buite.
'Kan ek help - um, wat de fok ?!' was die eerste woorde wat uit my mond gekom het toe ek besef wie dit was.
Ek kon die moegheid in sy oë sien as hy oornag in 'n beknopte lugredery-stoel reis. Hy glimlag en laat sak stadig na een knie neer. En toe gebeur dit -
Hy het my voorgestel.
Dit is die man wat gesê het hy wil my op die Jumbotron voorstel in 'n hokkiespel in die New York Islander.
My aanvanklike reaksie was verwarring. "Wat?!" Ek het aanhou herhaal. "Wat maak jy hier?! Ek verstaan ​​nie, hoe het jy get my hier ?! WAT GAAN AAN?!"
Hy omhels my van die vloer af, laggend. Later het ek besef dat ek vergeet het om sy voorstel te aanvaar nadat hy hom in my woonstel ingeneem het, met die aanspraak dat hy uitgeput moet wees van sy reis en moet rus. Maar ek het dit nie nodig gehad om dit te sê nie, want hy het die antwoord al geweet.
Tom en ek gaan al drie en 'n half jaar uit. Ons was al sedert die hoërskool vriende (ek was sy senior prom-date), en na jare met ander mense, het ons besef dat dit tyd is dat ons eintlik bymekaarkom. Ons woon sedert 2012 saam.
Tom reis nie per se regtig nie. Hy hou daarvan om te reis, en wens dat hy dit meer gereeld sou kon doen. Maar hy het nie dieselfde hoeveelheid tyd as ek nie. Hy geniet sy werk as administrateur van die hospitaal, en sy prioriteit is nou geld om ons te help om ons lewe saam te begin. Ons moet ons reise baie noukeurig beplan om by sy skedule te pas. Hy is ook baie versigtig en hou nie daarvan om spontane besluite te neem sonder om dit deeglik na te dink nie.
Toe ek hom gevra het of hy wil hê ek moet vir hom 'n kaartjie na Oslo koop, teen $ 450 retoer, was sy aanvanklike reaksie huiwerig.
'Ek is nie seker of ek die tyd kan neem nie,' het hy my gesê. Dit was in Augustus. Die reis sou wees vir die volgende Maart.
Een van die beste dinge met Tom is egter dat hy my sonder enige twyfel laat reis waar ek wil. As ander paartjies van my solo-reisplanne hoor, is hulle verward. 'Moenie jy nie wil om saam met hom te reis? " of: 'Ek het my vriendin nooit laat gaan nie oral alleen, is die mees algemene reaksies wat ek kry.
Maar dit is nie waaroor Tom gaan nie. Hy weet dat hy my sou verloor as hy my nie wou doen nie.
Ons vertrou mekaar, wat ook help. Hy weet hy kan my vir 'n week Oslo toe laat gaan en ek sal hom nie bedrieg nie. Net so weet ek dat hy nooit 'n ewekansige kroegmeisie huis toe sou neem en haar geskroef het terwyl ek weg was nie. Dit is iets wat baie paartjies nie het nie, maar dit is wat ons verhouding so sterk gehou het.
Tom was nog nooit regtig 'n beplanner nie - hy het daardie deel van ons vakansies aan my oorgelaat. Toe hy dus by my woonstel in Oslo opdaag, sakke in die hand en gereed was om my te soen, kon ek dit aanvanklik nie glo nie. Dit is die man wat gesê het hy wil my op die Jumbotron voorstel in 'n hokkiespel in die New York Islander.
Ek is baie bly dat hy dit nie gedoen het nie.
Woorde kan nog nie die diepte van emosie wat ek vir Tom voel, nou verklaar nie. Ek sou nooit oor 'n miljoen jaar verwag het dat hy so 'n romantiese, unieke voorstel sou uittrek nie. Maar nou weet ek dat hy tot alles in staat is, en dat sy liefde vir my bo sy gebruiklike aarseling strek.
Die volgende vyf dae was ons saam om Oslo te verken. Ons het ons families oor Skype gebel om die goeie nuus aan te kondig (Tom het hulle al van sy planne ingelig, en ek kan steeds nie glo dat hulle die geheim so lank gehou het nie). Ek het my foto geneem langs die Noorse kunstenaar Edvard Munch se "The Scream", met my verloofring wat aan my ouma behoort het. Tom het die gratis ring gebruik om sy reiskoste te regverdig.
'Ek het geweet dat dit meer vir u sou beteken as 'n daadwerklike koop van 'n winkel,' het hy my gesê. 'Ek sou vyf ritte na Noorweë kon koop vir die prys van een ring. En hoe ek reis om te reis, het ek geweet dat dit 'n beter opbrengs op my belegging sou wees. '