Kanna-wenner weer by KKNK | Oudtshoorn Courant
Kanna-wenner weer by KKNK
Een van Hannalie se werke by vanjaar se Absa KKNk is 'n groot muurbehangsel waar dosyne geometriese stukke van binnebande aanmekaar vasgewerk is en met naald en garing geborduur is. Foto: Hannes Visser.
SUID-KAAP NUUS - Hannalie Taute, wat verlede jaar die Kanna-toekenning vir beste visuele uitstalling by die Absa KKNK ontvang het, se werk vorm hierdie jaar deel van twee groeptentoonstellings in die Prins Vincent-gebou.
Vir die uitstalling Die kunstenaar as outeur het sy die werk What is essential is invisible to the eye(s) geskep.
Vir die uitstalling Princess in the veld, met Adele Adendorf as kurator, het sy twee werke geskep, onder meer The World at her fingertip.
Met die werke kry 'n mens 'n kykie na die kunstenaar met die borduurnaald en rubber: Maar wie is sy eintlik?
"Dit is 'n moeilike vraag, so ek gaan dit beantwoord met 'n aanhaling uit Jeanette Winterson, een van my gunstelingskrywers, se boek Why be happy when you could be normal, waarin sy sê: 'I cannot tell you who I am unless I tell you why I am'."
"Vrou, eggenoot, moeder, kunstenaar, hopelik meer, maar nie noodwendig in daardie volgorde nie," vertel sy. Sy woon tans in Stilbaai, maar het ook al 'n draai in onder meer Oudtshoorn gemaak.
Sy was van kleins af lief vir teken en opdress in ma se hoëhakskoene, en sy was mal oor 'n mop se "hare". Kyk mens na van haar skeppings, kompleet met pruik - besef jy daardie liefde is durend!
Hannalie is in 2002 getroud met Hendrik Carsten en hulle het twee seuns Etienne (7) en Stephan (4 ). "Omdat my man 'n kunsagtergrond het, is hy ook my kritikus en muse. My kinders inspireer my daagliks met die manier hoe hulle na die lewe kyk en die vrae wat hulle vra."
Taute se uitstalling Rubber ever after by verlede jaar se KKNK het 'n Kanna-toekenning ontvang vir die beste visuele kunsuitstalling, en sy is genomineer vir 'n Fiësta-toekenning.
"Dit is 'n wonderlike ervaring om te besef dat al jou pogings raakgesien en waardeer word, dus was die toekenning 'n groot aansporing!"
Veral na die teleurstellende reaksie drie jaar gelede op haar installasie van rubber renosters Onthoorn my nie by Jamstreet was sy moedeloos, en is steeds oor die renosters se lot. Maar uit Rubber ever after is hoop gebore, en die hoop beskaam nie.
Die enkeluitstalling Cross my heart wat daarna gevolg het, is sedert Februarie vanjaar in die Erdmann kontemporêre galery in Kaapstad te sien.
Die rubber-idee het ontstaan tydens haar Lobotoy-me projek wat die maak van rubberspeelgoed en -diere behels het, en wat gebore is uit finansiële noodsaaklikheid. "'n Kliënt het my gevra om haar dogtertjie se naam op 'n dier aan te bring. Daar het die borduur-op-rubber gogga my gebyt."
Sy is steeds besig om hierdie medium te ontwikkel: "Die wonder vir my met hierdie medium is dat daar nog soveel is waar ek kan verbeter en waar ek die grense kan verskuif."
Klein kussing-tipe werk het ontwikkel in groter werke wat in antieke rame 'n tuiste gevind het. Later is stukke rubber aanmekaar gekwilt, die rubber is gestrek soos 'n doek, en tans is sy besig met groot muurbehangsels.