My eksperiment in gedwonge eenvoud
Soms kry ons waarvoor ons vra sonder om dit te weet. En soms hou ons nie van wat ons kry nie, al het ons dit gevra. Dit is wat my 'n paar dae gelede gebeur het ...
Joyce en ek het net ons jaarlikse herfsbedevaart na Assisi, Italië gemaak, waar ons, met 'n klein groepie uit vier verskillende lande, deur die kragtige nalatenskap van Francis en Clare opgewek is. Francis inspireer my veral om die vreugde van eenvoud te ontdek en die goddelike in die natuur te vier.
Na 'n week wat die hemelse energieë van hierdie plek absorbeer, saam met al die liefde in ons groep, is ek vir baie maande geïnspireer. Ek sal nooit die eerste keer vergeet dat ek die fliek gesien het nie, Broer Sondag, Suster Maan, in 1973. Ek het die teater verlaat met 'n oorweldigende begeerte om al my besittings weg te gee en die hemelse eenvoudige lewe van 'n dwaal monnik te lei. Selfs sonder om deur hierdie ekstreme verandering te gaan, het ek Francis se model van eenvoud as iets gehou om my lewe voortdurend te lei.
Die geskenk van eenvoud
So, toe ek verlede week van Assisi teruggekeer het, het my hart weer geroep vir die gawe van eenvoud. En hier is hoe my hart se oproep beantwoord is.
Die weer was so warm dat ek eendag ons honde na 'n plaaslike strand geneem het. Ons het almal 'n goeie tyd gehad, ek loop en die honde haal tennisballe van die see af. Ek het teruggekom na my vragmotor en het dadelik geweet dat iets verkeerd was. Iemand het my selfoon en beursie van die handskoen ingebreek en gesteel.
Dit is snaaks hoe my gedagtes geweier het om te glo wat my oë gesien het. Ek moes die handskoen verskeie kere oopmaak om seker te maak dat hierdie kosbare besittings eintlik weg was. Hulle was.
Vir iemand so geïnspireer deur die armoede en eenvoud van St Francis, is dit verleentheid vir my om te erken hoe afhanklik ek op my slimfoon is. Ek het baie programme vir omtrent alles. Dit was voorheen dat my brein in my kop was. Maar nou is dit te dikwels in 'n ses-duim-lange, klein metaalkas met 'n skerm.
En dan is daar my beursie, met kredietkaarte, rybewys, mediese versekeringskaarte, en allerhande items wat net ryp is vir identiteitsdiefstal. Binne 15 minute van die diefstal het die inbreker 'n groot hoeveelheid by 'n plaaslike gasminart aangekla.
Ja, ek was geskok. Ja, ek het oortree. En ja, ek was ontmoedig deur die baie ure en dae van werk wat betrokke was by die beskerming van my identiteit. Wat 'n konsep, identiteitsdiefstal! Gebruik om te wees, ons identiteit kan nie gesteel word nie. Maar, helaas, nou kan dit wees, op papier in elk geval.
Tog kan ek nie help om 'n ander deel van my te voel nie. Op een of ander manier kan ek St Francis nie met 'n slimfoon en beursie vol kredietkaarte voorstel nie, 'n melaatse op die pad ontmoet en sê: "Ek sal jou graag iets gee, maar wag asseblief terwyl ek 'n OTM kry."
Ek is beslis nie St Francis nie, maar ek het nou 'n skaars geleentheid gehad om, selfs vir 'n kort tyd, uit die hoëtegnologie-pas van die een-en-twintigste eeu te wees. Toe ek myself van die werk en moedeloosheid kon skei, was daar 'n sekere gevoel van vryheid, en ja, eenvoud.
'N Geleentheid vir Refleksie
Ek moet erken, selfs die honde loop op pragtige roetes wat ek regop buite ons deur gebring het, ek het my selfoon by my (dit is ten minste op vliegtuigmodus) om na musiek of 'n oudioboek te luister. Ek weet beter. Om die honde in die natuur te loop, kan 'n geleentheid wees vir refleksie en stilte, of na die natuurlike klanke van die wind of die voëls luister.
Dit is dus die eerste ding wat ek gedoen het (nadat ek my kredietkaarte kanselleer het). Ek het gegaan vir 'n lang tegnologie-vrye stap met die honde. Dit was bevrydend! Ek het gedink Francis, in die vroeë dertiende eeu, het oral in Italië en daarbuite geloop, meestal kaalvoet, en het dikwels lof aan God gesing. Ek het ook begin sing. Dit was wonderlik!
Toe ek by die huis kom, het Joyce gesê sy het ons drie gegroeide kinders oor my ongeluk gepraat en gevra om my te troos. Hulle het haar herinner dat hulle nie kan SMS of bel nie. Sy het vergeet. Teksting het veral telefoonoproepe in ons lewens, veral met ons kinders, hoofsaaklik vervang. Ek het dus twee minute in die heuwel na Rami se klein huis geloop, waar ek persoonlik met haar kon besoek.
Die sleutel is eenvoudig
Eenvoud is 'n sleutel tot geestelike groei. Gandhi het die geheim van eenvoud verstaan. Die Shakers het gesing: "Dit is 'n geskenk om eenvoudig te wees, dis 'n geskenk om vry te wees. Dis 'n geskenk om af te kom waar ons behoort te wees. "Twee maande gelede het Joyce haar kolom geskryf oor die skoonmaak van rommel as deel van haar geestelike terugtrekking. Daar is stagnante energie in onnodige besittings wat ons van ons vryheid hou.
Eenvoud is direk verbind met die natuur. Die Inheemse Amerikaners het dit goed verstaan. Haridas Baba, een van ons vroeë geestelike onderwysers, het gesê: "Vir diegene wat skoenleer aan hul voete dra, word die hele wêreld dan deur skoenleer bedek." Dit is 'n metafoor vir die lae wat ons tussen ons en die natuur plaas, skeiding ons van hierdie noodsaaklike, lewensverlenende verband.
Dit is een van die redes waarom Joyce en ek elke dag tyd, buite die natuur, elke dag moet spandeer. Dit is ook waarom ek die woestyn verlang. Ten minste een keer per jaar gaan ek, naas kampplek en riviertoere saam met Joyce, op my eie visie-soeke, gewoonlik 'n verlengde reis op 'n afgeleë rivier, waar ek gewoonlik nie 'n ander persoon vir dae op 'n keer sien nie.
Unplugged: The Nature Cure
Onlangse navorsing bewys uiteindelik wat ons intuïtief weet. In een studie deur die kognitiewe sielkundige, David Strayer, het twee-en-twintig sielkunde-studente 50-persent hoër behaal op kreatiewe probleemoplossingstake ná drie dae van die wildernis-rugpak. Dokters regoor die wêreld noem dit "The Nature Cure."
Ek het net 'n uur lank by ons plaaslike DMV gewag om 'n nuwe rybewys te kry. Meer as 90 persent van die mense om my was vasgeplak op hul slimfone. Ek sou waarskynlik ook gewees het om kantoorwerk in te haal. Maar nou kon ek net staan.
Dit het vir my 'n meditasie geword. Ek was bewus van my asemhaling. Ek het begin om die goedheid en skoonheid van die baie mense in hierdie besige plek op te let. Toe het ek begin sing. Nee, nie hardop nie. Net baie stil vir myself. Ek wou nie die aandag op myself vestig nie.
Ek was regtig gelukkig en in vrede, geniet my eksperiment van gedwonge eenvoud.
Artikel geskryf deur die mede-outeur van:
Die Hart se wysheid: 'n Praktiese Gids tot die groei deur die liefde
deur Joyce Vissell en Barry Vissell.
In hierdie teks bied Joyce en Barry Vissell 'n praktiese gids aan om emosioneel en geestelik te groei deur verhoudings wat aan beide kante van die verhouding dinamies vertel word.
Joyce & Barry Vissell, 'n verpleegster / terapeut en 'n psigiaterpaar sedert 1964, is beraders, naby Santa Cruz CA, wat 'n passie het vir bewuste verhouding en persoonlike-geestelike groei. Hulle word algemeen beskou as een van die wêreld se voorste kundiges oor bewuste verhouding en persoonlike groei. Joye & Barry is die skrywers van 9 boeke, insluitend Die Gedeelde Heart, modelle of Love, Risiko om gesond te word, Die Hart se wysheid, Bedoel om te wees, en 'N Moeder laaste geskenk. Bel 831-684-2299 vir meer inligting oor beradingsessies per telefoon / video, aanlyn of persoonlik, hul boeke, opnames of hul skedule van gesprekke en werkswinkels. Besoek hul webwerf by SharedHeart.org vir hul gratis maandelikse e-heartletter, hul opgedateerde skedule, en inspirerende verlede artikels oor baie onderwerpe oor verhouding en lewe van die hart.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Inspirasie > My eksperiment in gedwonge eenvoud
Kan slotmasjiene beïnvloed word deur positiewe gedagtes ...