Resultate vir Andrina Matsemela
Algemeen 14 Augustus 2019 11:30
Politiek 05 Augustus 2019 14:55
Nog ’n terugslag vir Mokopane-burgemeester
Munisipaliteite 04 Augustus 2019 18:06
Burgemeester in Limpopo kruip weg vir gemeenskap Vertrouensbreuk kan deur kulturele ooreenkoms herstel word | Maroela Media
Vertrouensbreuk kan deur kulturele ooreenkoms herstel word
Die ANC se hantering van die haatspraaksaak dryf die groeiende vertrouensgaping tussen die regerende party en talle Afrikaners op die spits. Die ANC verdraai nou die uitspraak as sou dit hulle struggle-erfenis verbied. Dit is onwaar, en dit is ook nie wat AfriForum vir die hof gevra het nie. AfriForum se saak het gegaan oor Malema se rassistiese opsweping van swartmense teen witmense, Afrikaners en Boere in ŉ land wat reeds deur geweld geteister word. Malema se dreunkrete het nie die ANC-verlede probeer verheerlik nie, maar was daarop gerig om swart teen wit op te stook. Die saak is gemaak nadat alle pogings gefaal het om die probleem met gesprek op te los. As die ANC aan die begin van die krisis opgetree het, sou die regter dit nie nodig geag het om so drastiese uitspraak te maak nie.
Die vertrouensgaping tussen die ANC en Afrikaners het in die tweede termyn van die Mbeki-administrasie ontstaan, en mettertyd gegroei tot wat nou as ŉ vertrouensbreuk beskryf kan word. Dit het gespruit uit mnr. Mbeki se verdelende rasse-uitsprake, en is vererger deurdat die regering die land al swakker regeer het totdat selfs gesaghebbende ontledings soos die Dinokeng Scenario teen die gevaar van ŉ mislukkende staat begin waarsku het.
Aan die begin van die Zuma-bewind het Afrikaners oor die spektrum heen na hom uitgereik, en vir ŉ tydperk het die hoop opgevlam dat ŉ minder rasbewuste president die verhoudinge kan herstel in belang van die land en al sy mense. Namate dit duidelik geword het dat die ANC hierdie gesprekke nie ernstig opneem nie, het die belangstelling om te praat begin verflou en het die president sy politieke kapitaal verspil.
Die knellende probleme van Afrikaners spruit uit wat die Kanadese filosoof Charles Taylor “demokratiese uitsluiting” noem. Dis waar ŉ meerderheid die grondliggende belange van ŉ minderheid met hulle getalle bloot wegstem, soos byvoorbeeld hulle werks-, taal-, grond of onderwysregte- of waar hulle belasting bloot gevat word sonder dat hulle belange ook daarmee gedien word. Die president het in sy staatsrede gesê dat politieke vryheid sonder ekonomiese vryheid betekenisloos is. Maar politieke vryheid sonder kulturele vryheid is maar net so betekenisloos.
Timothy Sisk, die Amerikaanse politieke wetenskaplike, beskou hierdie uitsluiting as die rede hoekom minderhede wêreldwyd ŉ gewone demokrasie as strukturele oorheersing deur die meerderheid sien, en nie as vryheid nie. Hulle beleef dít waarteen die kenner van multi-etniese samelewings Donald Horowitz gewaarsku het: “gewone meerderheidsregering sal in ŉ land soos Suid-Afrika slegs een soort rasse- of etniese oorheersing vir ŉ ander verruil.” Vir baie lede van minderheidsgroepe voel dit of die ANC soos ŉ faksieregering téén hulle regeer – dat demokrasie maar net ŉ geldige rookskerm is vir oorheersing. Dit is nou maar so dat minderhede moet veg vir dit wat meerderhede as vanselfsprekend aanvaar. Daarom het selfs die Verenigde Nasies (VN) al in 2004 in ŉ gesaghebbende verslag ernstig teen “kulturele uitsluiting” gewaarsku, waar die minderheid se instellings, waardes en lewenswyses nie erken en gerespekteer word nie, of waar hulle op grond van hulle identiteit – soos nou met die haatspraaksaak waar die ANC vir Malema ondersteun – geteiken word.
Daar bestaan ŉ kontrak tussen ŉ regering en sy burgers. Dit behels dat die burgers die regering toestemming gee om oor hulle te regeer en instem om die owerheid te gehoorsaam en belasting te betaal, mits die regering sy deel van die kontrak nakom deur die land goed te regeer; belasting verantwoordelik te gebruik; almal en nie net sy eie kiesers se belange te dien nie; en sy kernfunksies soos veiligheid behoorlik nakom. In die lig hiervan is daar ŉ groeiende siening dat die regering nie meer sy deel van die kontrak nakom wat Afrikaners betref nie. Dit is onderliggend aan die groeiende vertrouensbreuk. Die ANC se ondersteuners het wel kanale om hulle griewe in die party te hanteer, maar minderheidsgroepe is demokraties uitgesluit en kan nie hulle vertrouenskrisis langs “normale” kanale hanteer nie. Die tallose gesprekke sedert 1994 tussen verteenwoordigers van Afrikaanse organisasies met die ANC en die regering, het sonder uitsondering nog op niks uitgeloop nie.
Hierdie vertrouenskrisis moet nie ligtelik opgeneem word nie. Charles Taylor het gesê dat tussengroep vertroue in multi-etniese samelewings nie vanselfsprekend aanvaar kan word nie, maar as ŉ werk-in-wording gesien moet word. Die regering moet almal se vertroue verdien – dit kom nie vanself of goedkoop nie. Volgens Taylor is dit baie belangrik dat dit gereeld hernuwe moet word, omdat vertroue na ŉ verloop van tyd begin taan en kwyn, met negatiewe gevolge vir die land en alle betrokkenes. Versoening kan nooit werk as dit verskraal word tot inlywing by die meerderheid nie.
Die enigste manier om hierdie vertroue te hernu of te herstel is gesprekke wat op ooreenkomste uitloop wat die knelpunte wat die probleem veroorsaak het, sal ontlont. Uiteraard het die regering hier die grootse verantwoordelikheid, omdat hulle ŉ monopolie op staatsmag en -bronne het. Maar om te verseker dat dit nie maar weer net in ŉ doellose gepraat ontaard nie, bestaan daar twee voorwaardes vir so gesprek:
Die eerste is dat wedersydse erkenning en respek vir mense, gemeenskappe, kulture en menselewens ononderhandelbaar is. Die ANC se ondersteuning van Malema se haatspraak het tot groot wantroue onder Afrikaners teenoor hulle gelei.
Die tweede is dat dit nie net by praat moet bly nie. Dit mag nie net ŉ eensydige verduideliking van regeringsbeleid of ŉ begrypende geluister na Afrikaners se bestaanskrisisse wees nie, maar moet op ŉ ooreenkoms of ooreenkomste uitloop soos ŉ opvolg- of ŉ kulturele skikking wat wel in werking gestel word en nie maar net op die rak bly lê nie.
Die ANC kan nie alleen die land se probleme oplos nie. Afrikaners wil graag op ŉ opbouende manier help om oplossings vir ons land en ons gemeenskap se probleme te ontwikkel. Maar dan moet hulle die ruimte en geleentheid gegun word, en nie as politieke slaansakke misbruik word vir alles wat verkeerd is nie.
AfriForum Afrikaners Charles Taylor kultuur
Erfenisdag vir Afrikaners en Suid-Afrikaners
Is Afrikanervrese AfriForum se skuld?
Afrikaners moet beplan vir ‘n toekoms waarin die ANC regering nie hul samewerking gee of hul verantwoordelikheid nakom nie.
1 In dié blik op die wyse waarop die ANC-regering Afrikaanssprekendes tans, in die laaste kwartaal van 2011, behandel, onderstreep Flip Buys verskeie belangwekkende waarhede. Een hiervan, wat spesiale aandag verdien, is die insig van Donald Horowitz en van die Verenigde Nasies, oor hoe biologiese meerderhede (soos rassemeerderhede of etniese meerderhede) minderhede hanteer, sélfs in andersins demokratiese state. Flip beweer tereg: “Dit is nou maar so dat minderhede moet veg vir dit wat meerderhede as vanselfsprekend aanvaar.” Die VN waarsku dat ‘n minderheid “se instellings, waardes en lewenswyses” dikwels “nie erken en gerespekteer word nie”. 2 Hulle wat minderhede binne die staat van Suid-Afrika… Lees meer »