Maar nee, sulke sake soos wat reeds bewys is as suksesvol, word mos heeltemal oor die hoof gesien en belaglikhede soos wat glo binnekort aangekondig gaan word EN wat niks tot stand bring nie, kry voorkeur.
Mmekwa het in ŉ pleitverduideliking gesê Koekemoer het nie sy lone betaal nie. Sy vrou het hom toe verdink dat hy sy geld uitgedrink het. Op die dag van die moord het hy Koekemoer oor sy salaris gekonfronteer. Hy was egter verras toe Koekemoer hom van diefstal beskuldig het. ŉ Argument en struweling het gevolg, waarop hy Koekemoer uit woede met ŉ mes gesteek het.
So vertel my een buurman vir my dat hy nou maar sy haelgeweer die praatwerk laat doen, voordat die kolganse hom bankrot vreet. Ek vra toe vir hom of hy nie bang is vir die natuurbewaarders en aktiviste nie. Hy het net so ŉ snork gegee en toe gesê die (selfstandige naamwoord wat met swaarweer te doen het) kan maar kom en dan kan hulle ook sommer skadevergoeding en sy koőperasierekening betaal.
Die destydse stryd in Engeland om die watervoëls te ontveer, was vergete. Ek het vergeet die Skepper het ŉ watervoël so gemaak dat water nie maklik die vel moet bereik nie. Soos ŉ mens nou maar maak, het ek die ketel kookwater oor die kolgans leeggemaak terwyl ek hom so gedraai het dat die hele lyf benat kon word. Toe die veretrekkery begin, het alles belowend maklik gelyk, maar toe kom ek agter dat daar onder die bolaag vere ŉ digte donslaag was. Hierdie donskombers is omtrent donsie vir donsie tussen duim en wysvinger uitgepluk. Stadig, geduldig en pynlik as die vingers begin kramp het. Die stert- en vlerkvere is met ŉ tangetjie uitgetrek, want ek wou nie verder met kookwater lol nie.
Dit was tyd om die slagding reg te kry vir die oond. Daar was nie ŉ resep nie en soos altyd het ek sommer so uit my kop uit begin werk. Ek het eers ŉ lagie olie oor die hele gevoëlte gesmeer en toe met sout en growwe swartpeper liggies ingevryf. Toe was hy reg om in die ysterpot ingepas te word.
Met ŉ watertjie en ŉ paar tjirtse Worcestersous onder in die ysterpot, het ek die kolgans in die pot ingepas. Ok maar net-net. Pragtig uitgelê en reg vir die finale voorbereiding. Met ŉ mengsel van Vroulief se appelkoosblatjang, vars suurlemoensap en soet rissiesous het ek die gans mildelik bedrup en toe liggies oor die hele oppervlak ingevryf. Toe’t ek die gans, tot in elke vou en holtetjie, met braai-meghêftertjies besprinkel. Die lekkerte van meghêftertjies is dat jy nie ŉ gebottelde mengsel gebruik nie. Elke lekkerteliefhebber het mos sy eie resep.
Toe my getroue en bekwame ou Helpertjie die kolgans uit die ysterpot lig en op die snyplank neersit, was dit mooi om na te kyk: Die gaar kolgans op die bord en so ŉ ryk 30mm diep sous in die pot. Ek het die lekkerte so staan en bekyk en toe vir my Helpertjie gesê: “Jong, hier’s vleis vir minstens drie dae en drie nagte se eet en genoeg sous vir baie growwe brood met plaasbotter. So was dit ook.
Ek het die lekkerny in porsies gesny – eintlik in porse want soos by enige eendvoël was dit net die boudjies en dytjies wat porsies was. Die twee borsstukke was so groot soos twee 500g biefstukke en die superlange nek, vlerke en stuitjie was met lekkerte gelaai. Daar was nie twyfel oor wat vir ons gewag het as ons by onse eetplekkie sou gaan aansit nie.
En vir my jong buurman, Jan-Cor, het ek gesê dat as hy weer sy oesbelange moet beskerm, hy maar ŉ kolgans na my kant toe kan laat val. Ek sal weet wat om met hom te maak en ek wens jy kon saam kom eet! Wie weet? Dalk!
Roland Giroux se sikliede-vissie is egter nie jou gewone vis nie: sy wag elke dag in die hoek van die tenk totdat hulle terugkom van die werk af, en sal gefrustreerd die water begin spat as hulle haar nie vertroetel nie.