Die Futurisme was, nes die DADAISME en die SURREALISME na hom, 'n diagnose van die nuwe revolusionêre tydsgees wat in die vroeë 20e eeu gevaar het. Met die poësie as vertrekpunt het die Futurisme uitgebrei tot al die ander kunsvorme en selfs die politiek binnegedring.
Die Futurisme was 'n credo van vertroue in die moderne "revolusionêre" wêreld, in die masjien, in krag, in aksie, in die nuwe dimensie van spoed. Die Futurisme moes die ritme van 'n nuwe, snelbewegende tyd (dié van treine, vliegtuie, motors, telefone) met woord, klank en beeld uitdruk. 'n Galopperende perd het nie meer vier bene gehad nie, maar twintig.
In Rusland sou die Futurisme, veral in die persoon van die dig­ter Vladimir Majakovskij, 'n besondere aanklank vind. Met sy Moskouse besoek van 1914 het Marinetti 'n hele paar aanhangers agtergelaat. Na die Oktober-revolusie van 1917 het die Futurisme, nes die Surrealisme later, *’n ruk lank lustig met die opkomende MARXISME geflankeer. Vir die revolusionêre was die Futurisme, met sy klem op die daad en die masjien, 'n hoogs aanloklike, selfs praktiese teorie. Op toneelvlak het Marinetti 'n "dinamiese., simultane, nie-logiese, irreële" teater bepleit (Manacorda, 1975: 59) en music-halls, nag-klubs en sirkusse hoog aangeslaan, maar self geen beduidende werk gelewer nie.
Die argitektuur moes wegkom van statiese regop en dwars lyne en lomp, digte materiale en die "skuins" ritme van die nuwe meganiese wêreld met sy beton, staal en glas beoefen.
Die Futurisme was nog tot die vroeë veertigerjare werksaam maar het toe saam met die Fascisme gekwyn.
Al het die Futurisme nie die gehalte van die Kubisme of sy kunstenaars gehad nie, het hy tog 'n nuwe profetiese "mitologie" gebring, 'n lewensritme aangedryf deur spoed en mobiliteit, deur die masjien en nywerheid. Sy revolusie van die "bevryde woord" was Dada voor en het op alle wêreldliterature ingegryp. Sy tem­po is orals in die visuele kunste vaardig, van "kinetiese" beeldhou tot zoemlens-estetiek, van industriële ontwerp tot die gebruik van nuwe plastiese stowwe, van Alexander Calder tot Henry Moore. Sy "musikaliteit" van klanknabootsing was 'n vroeë elektroniese wegbereider. Op toneelvlak is sy invloed sigbaar in die vrye saamkom van spelers en gehoor in 'n verhooglose ruimte, in die benutting van die tegnologie vir multimedia-aanbiedings en in die gebruik van tegnieke soos gelyktydigheid en veelvuldige fokusse. (Vgl. EKSPRESSIONISME.)