Januarie 2020 het ek ingetrippel soos ’n Arabiese skouperd, my arms wawyd oop vir die 365 splinternuwe dae wat voorlê.
Daar was gerugte oor ’n misterieuse virus wat einde Desember 2019 in China uitgebreek het, ja, maar ek steur my nie veel daaraan nie, want ek bly mos in Suid-Afrika. Veilig. Totdat die Ding per vliegtuig in ons land arriveer.
Toe begin ek google oor die nuwe onsigbare vyand en ek koop sanitiser en ek begin spuit. Al wat ’n kind en ’n skoen is, word gespuit, tot die plastiek om die toiletrolle en die vlieë, want dis al wat ek in my hand het.
En hier teen Julie toe gly die mot teen die ruit af – gedaan ge-Covid. Moeg gebak, moeg gemasker, moeg gegoogle en 10 kg swaarder. Ek soek tussen alles deur na ’n “nuwe normaal” en elke dag probeer ek my lyf inpas in elke nuwe draai wat ek moet vat. En ek kom agter dat die ou mensdom van ons verskriklik aanpasbaar is – jy bly by of jy bly agter!
Hul hande was vol eelte, want jy oorleef en klaar! Van luiheid en bangbroekigheid was daar nie ’n teken nie. Net die wil om jouself en jou mense bo te hou.