Aankope van kunstenaars wat onder die Derde Republiek woon - Interessant
Aankope van lewende kunstenaars onder die IIIe Republiek
Titel: Portret van Léonce Bénédite.
Skrywer: BEAURY-SAUREL Amélie (1848 - 1924)
Afmetings: Hoogte 117 - Breedte 90
Prentverwysing: 90-001251 / RF1977-33
Portret van Léonce Bénédite.
Prag en ellende van 'n administrasie
Toe hy in 1892 die leisels van die Musée Parisien du Luxembourg inneem, het Léonce Bénédite (1859-1925) 'n instelling geërf wat in 1818 gestig is en die beroep was om die belangrikste werke van hedendaagse kunstenaars te bekom. Bénédite sal nie ophou om (tevergeefs) waardige persele in die voorkamer van die Louvre-museum op te roep nie.
Tot 1890 is duur aanwinste gedoen onder die werke wat in die Salon uitgestal is. 'N Gesogte geleentheid, wat deur die oorgrote meerderheid kunstenaars erken word, was natuurlik om daarop te put.
Afgesien van die eerste jare van die regime toe historiese skilderkuns en godsdienstige skilderkuns ondersteun is, sal die Republiek, versterk, hom in die naam van die vryheid van kuns weerhou van die bevordering van sodanige stroom. Maar die krediete is so karig dat sy baie lae aankooppryse bied: die kwaliteit word gevoel. Die beleid van die IIIe Republiek ten gunste van moderne kuns sou opgeklaar gewees het as 'n deel van die verkrygingsfondse nie van sy primêre beroep af weggelei is om aan die versoeke te voldoen nie (kunstenaars in die moeilikheid, parlementêre ingrypings ten gunste van so en so 'n kunstenaar, ens. ). Situasie bespot deur Degas wat voorstel om die begrotings vir beeldende kunste en openbare hulp bymekaar te maak ...
'N Vrywillige direktoraat
Die aanstelling van Bénédite in Luxemburg was wettig. Hy is ingelig oor die huidige gebeure in die kuns, en werk saam aan artistieke resensies, ken baie kunstenaars en sedert 1886 ondersteun hy Etienne Arago, sy voorganger. Sy optrede was so vrywillig as wat dit moontlik was. Hy het daarna gestreef om die verskeidenheid estetiese tendense te weerspieël. Hy het aankope buite die uitstallingskring gedoen: die museum het groot werke soos Jong meisies by die klavier de Renoir of die beroemde portret van sy moeder deur Whistler, waarvoor die kunstenaar ingestem het tot afslag. Hy het 'n versameling grafiese werke opgestel, simbolistiese werke gekoop (dit was nog lank nie gewild by die algemene publiek nie) en in 1896 slaag hy daarin om 'n groot deel van die buitelandse skilderkuns te skep (in 1922 oorgedra aan die Jeu de Paume) . Hy het gou besef dat, benewens die afslag wat kunstenaars dikwels bereid was om te gee, 'n mens ook met die vrygewigheid van versamelaars moet rekening hou. Hy onderhandel met die erfgename van Caillebotte vir die bemaking van sy groot versameling impressionistiese werke (1894), verkry die geskenk van Edmund Davis van 'n fyn versameling Engelse werke (1912) en onderhandel oor die Frank Brangwyn-skenking (1913). Hy steun Rodin se voorstel om sy versamelings aan die staat te gee. In 1917 was hy die eerste kurator van die Rodin Museum.
'N Laat smaak
Bénédite - en die administrasie - is gekritiseer omdat hy sommige van die belangrikste skilders van haar tyd (Seurat, Rousseau, die Kubiste) op die beste manier geïgnoreer het. Trouens, die amptelike portret van Amélie Beaury-Saurel toon 'n man in al die waardigheid van sy kantoor, versier met die Legion of Honour, aan die einde van 'n lang direksie, miskien te oud om aan innoverende bewegings te voldoen. . Alles in hierdie werk dui op die pligsgetroue staatsamptenaar, maar niks dui op die kunsliefhebber wat u in hierdie pos sou verwag nie. Die beginsel van 'n amptelike portret verraai 'n sekere agterstand. In hierdie geval was die gebruik van Amélie Beaury-Saurel, gebore in 1848 en volg in die suiwerste akademiese tradisie, geen aanmoediging vir moderne kunstenaars nie. Benedite het dit ongetwyfeld verstandiger geag om te wag op die geskiedenis om die belangrikheid van avant-garde werke te bevestig, met die risiko dat hy nie meer sou kon koop as die pryse gestyg het nie. Maar Bénédite was geensins die gewapende vleuel van 'n beleid wat kwansuis aan die Akademie vir Beeldende Kunste onderwerp is nie en vir enige nuwigheid gesluit was. Die waarheid is eenvoudiger: teen die 1880's het die staat die regie van kunstenaars prysgegee en verkies om hulle die vryheid te gee om te skep. Dit is in die ondankbare konteks van 'n regering wat nie bereid is om kuns kragtig te steun nie modern dat hy daarin geslaag het om 'n paar moedige keuses op te lê. Die beginsel van staatsinmenging in die kunste word toenemend bespreek: Charles Pomaret skryf in 1928 dat 'die Franse staat helaas nie meer die luukse kan hê om 'n beskermheer te wees nie', en hy sal 'n beroep op private inisiatief doen. Louis Hautecœur sou nie met hierdie houding saamstem nie en die antologiese roeping van sy voorgangers verwerp. Die kunstenaarsmuseum leef moet bowenal 'n kunsmuseum wees modern, 'n "toetslaboratorium". Eers in 1937, onder die regering van die Populêre Front, word uiteindelik 'n nasionale museum vir moderne kuns wat die naam waardig is, geopen.
Pierre VAISSE, "Impressionisme in die museum: die Caillebotte-aangeleentheid", in Die storie, n ° 158, 1992, p.6-14. Pierre VAISSE, Die Derde Republiek en die skilders, Parys, Flammarion, 1995.