Waarom grootouers met kinders moet praat oor die natuurlike wêreld van hul jeug
Geskryf deur Lizzie Jones
Elisabeth Wales / Unsplash, CC BY-SA
Hoe gereeld voer u 'n gesprek met 'n ouer familielid oor die verlede? U kan dalk afskakel as iemand 'n sin begin met 'terug in my dag ...', maar die verhaal kan baie waardevolle inligting verskaf - veral as u in ekologie belangstel.
Dit is moeilik om vas te stel hoeveel die natuur binne enkele geslagte verander het. My ouma is in 1924 in Lancashire gebore. In die 70 jaar wat ons verjaardag geskei het, het sy ekologiese toestande gesien wat ek nooit eerstehands sal ervaar nie. Selfs my ouers herinner aan wolke van insekte, terwyl hulle geleer het om te bestuur, elke winter gereeld sneeu en nou skaars voëlspesies wat hul agtertuine vul.
Nuus oor groeiende omgewingskwessies is dikwels moeilik om te konseptualiseer, maar staaltjies oor u plaaslike omgewing kan baie meer beteken. Ouer mense het 'n ryk biblioteek met kennis oor die verlede en hoe hul uithoek van die wêreld in die loop van hul lewens verander het. Dit kan van kritieke belang wees om voortdurende afname in wild in die konteks te plaas, en dit is veral nuttig vir jonger mense. Ons relatiewe gebrek aan ervaring van omgewingsverandering laat ons kwesbaar vir iets wat genoem word verskuiwende basislynsindroom.
Uitsonderlike koue winters is vandag skaars in Brittanje, maar dit was eens roetine. Victoriaanse tradisies / Shutterstock
Shifting baseline-sindroom beskryf 'n kollektiewe of persoonlike onvermoë om verandering oor tyd te ervaar. Wat ons as normale omgewingstoestande beskou, word deurgaans met elke nuwe generasie afgegradeer, wat ons onderskat hoeveel die omgewing verander het. Waarmee u of u generasie ook grootgeword het, word as normaal beskou, maar namate spesies verder uitsterf en wilde habitatte uitgewis word, sal u kinders 'n afgebreekte omgewing beërwe en dit aanvaar as normaal, en hul kinders sal 'n nog armer natuurlike wêreld normaliseer.
As ons nou deurgaans as normaal aanvaar, kry ons ooit 'n krisispunt? As joernalis JB MacKinnon geskryf:
As u wag vir 'n ekologiese krisis om mense te oorreed om hul probleme met die natuur te verander, kan u lank, lank wag.
Stel die basislyn terug
Die klimaatstakings het getoon dat baie jongmense baie omgee vir die natuurtoestand. Maar die jeug kan ons verhinder om die tekens van ekologiese agteruitgang deur ons eie ervaring te herken.
Om verskuiwende basislynsindroom op te spoor, vereis 'n langtermyn-datastel waarteen persepsies van verandering vergelyk kan word. In my eie navorsing, het ek en my kollegas die persepsies van mense in die Verenigde Koninkryk vergelyk met data uit 'n voëlopname wat deur die British Trust for Ornitology verskaf is, wat meer as 50 jaar strek.
Ons het mense gevra oor die oorvloed van tien tuinvoëlspesies in hul omgewing in die verlede en die huidige tyd en hoe hulle dink dat hulle mettertyd verander het. Ons het gevind dat jonger en minder ervare mense minder bewus was van hul agteruitgang as ouer mense, en dat hulle minder geneig was om ingrypings te sien om spesies soos die huismossie en die bome te help.
Die resultate is kommerwekkend, maar vorige studies stel voor dat daar baie maniere is om verskuiwende basislynsindroom regoor die wêreld te bekamp.
Huismossies - meer gereeld in Britse tuine 50 jaar gelede. Nick Vorobey / Shutterstock
Die aanbied van jong vrywilligers die kans om data oor wild te versamel en in bewaringsprojekte te werk, kan help om betekenisvolle ervarings met die natuur te bevorder, terwyl dit waardevolle data verskaf en habitatte herstel.
Miskien nog eenvoudiger, kan ons probeer om meer gesprekke tussen ouer en jonger mense te begin om die siklus van normalisering te help breek. In die era van sosiale media is dit nie net makliker om familie en vriende te kontak nie, maar ons kan ook aanlynplatforms skep om foto's en verhale oor ons ekologiese verlede te deel.
As tiener het ek waarskynlik ook my oë gerol wanneer ek 'terug op my dag' gehoor het. Maar die klimaat en ekologiese krisis het 'n hele geslag mense laat vra hoe ons hier aangekom het. Kennis van hoe die natuurlike wêreld vroeër gelyk het, kan begrawe word in die herinneringe en herinneringe aan ouer mense, maar die deel daarvan met die hele gemeenskappe kan jongmense meer ambisieus maak oor die wêreld wat hulle hul kinders agterlaat.
Lizzie Jones, PhD-kandidaat in dierkunde, Royal Holloway
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Impakte > Waarom grootouers met kinders moet praat oor die natuurlike wêreld van hul jeug
Krimpende gletsers het 'n wanbalans geskep vir ...
Waarom bied nuusblaaie steeds 'n platform vir ...
Die Noordpoolgebied is al drie miljoen jaar lank nie meer so warm nie ...
Sal die trope uiteindelik onbewoonbaar word?
Mense steek byna elke veldbrand aan wat bedreig ...
Hoe die uitsluiting leesgewoontes verander het
by Abigail Boucher et al
Krimpende gletsers het 'n wanbalans vir die ys van Groenland veroorsaak
Sosiale distansie maak openbare vervoer erger vir die omgewing as motors. Dit is hoe u dit kan oplos