Herschelle Gibbs oor sy outobiografie: "Ek sal maar die houe moet vat"
JY LEES NOU Herschelle Gibbs oor sy outobiografie: "Ek sal maar die houe moet vat"
Hy wil nie iets hê om te drink nie, want hy is 'n bietjie moeg vir al die mineraalwater. Boonop het hy vanoggend opgestaan met so 'n effe van 'n verkoue. Geklee in 'n denim en 'n trendy T-hemp en 'n psigedeliese koraalkleur sonbril sit hy en wag vir die eerste vraag om geboul te word. Toe boul ek.
Wat krieket self aanbetref, dit was seker so 'n bietjie te vroeg vir my. Dit het my 4 jaar gevat voor ek my eerste 100 vir WP in die A-seksie aangeteken het. Omdat ek so jonk was en die meeste ouens was 7 of 8 jaar ouer as ek, moes ek vinnig die aanpassing maak van skoolkind af na 'n grootmenswêreld. Ek sê nie ek het enige regrets daaroor nie, ek is te spontaan en te instinktief om spyt te wees oor enigiets wat toe gebeur het. Ek lewe my lewe so vol ek kan en ek sal niemand anders terughou om dieselfde te doen nie. Daar is een of twee goed waaroor ek baie skaam is, maar ek het my punishment gevat op die ken en ek het aangegaan. Hier is ek vandag. Ons almal maak foute, party meer as ander, maar dis die lewe. Niemand is perfek nie, selfs Tiger Woods is nie.
Om met die verwagtinge saam te leef was nie altyd maklik nie. Ek was op 'n jong ouderdom blootgestel aan baie. Almal het gedink ek is die next best thing. Krieket was nie my eerste liefde nie, sokker was, maar dit was my nie bestem nie. So ek het vir 14 jaar opgegroei met die idee dat ek nie 'n krieketspeler gaan wees nie en toe ek uiteindelik een word - ek dink nie ek het so sleg gevaar nie. Ek het myself nooit ingeperk om nie my lewe te lei nie al het ek krieket gespeel. Om my lewe te lei was vir my net so belangrik as om krieket te speel.
Selfs in rehab was dit moeilik in die begin om oop te maak. Jy is tussen 'n klomp vreemde mense en nou moet jy hulle vertrou om met anonimiteit te deal met jou diepste, donker geheime. Dit was 'n interessante evaring. Dit is waarom ek dit so baie geniet het. Om vir 20 jaar op die pad te leef, om deur al hierdie issues te gaan - my familie was nooit so close nie en ek het ook nie so 'n oop verhouding met my pa gehad nie. Ons het nie oor diep goed gesels nie. My pa was instrumenteel in my grootwordproses en hy het sy alie afgewerk om ons in die skole te kry waarin ons was. Maar omdat my lewe die heeltyd op die pad was, was kommunikasie maar moeilik.
Aan die einde van rehab moet jy jou lewensverhaal voor almal vertel. Ek was OK om oor almal in my lewe te praat en ek het eers ineengestort toe ek oor myself moes praat. Ek vind dit nogal bisar, want dis 'n teken dat ek myself en my familie teleurgestel het. Dit het eers aan die einde van rehab by my geregistreer dat ek my familie saam met my aftrek. Na daardie proses het ek soos 'n nuwe mens gevoel en daarom het ek nie besware gehad dat ek my lewensverhaal in 'n boek vertel nie. Ek weet nie of ander spelers wat later hul lewensverhale gaan skryf so eerlik sal wees nie. Maar ek was nog altyd uitgesproke en ek het dit as 'n geleentheid gesien om die verhaal eerlik te vertel soos dit die afgelope twintig jaar was. Ek hou van die gesegde: "I'd rather be disliked for the person I am, than liked for the person I am not." Mens kan nie almal gelukkig maak nie en ek het geweet ek sal kritiek kry oor die boek, maar ek moet dit maar op die ken vat. As ek 'n paar mense uit my lewe verloor, dan is dit maar so, maar ek wil eerder hê dié wat bly, moet my respekteer vir my eerlikheid.
Hansie. Hy het die respek van almal gehad en in die 14 jaar wat ek speel, kon ek al die kapteins vergelyk. Hansie was 'n baie gewilde kaptein by spelers en die publiek. Almal was in awe van hom en hy het 'n groot invloed op almal gehad. Omdat ons opgekyk het na hom was dit moeilik om vir hom nee te sê. En ek was so jonk - ek kon nie altyd uitfigure of hy ernstig was en of hy gespeel het nie. Mens wou altyd in sy goeie boekies wees. Baie mense was teleurgesteld toe die hele debakel van match fixing uitgekom het.
Dit sal altyd oor my kop hang. Dit was die grootste skandaal wat krieket ooit getref het. Dis maar deel van die geskiedenis en ek moet maar daarmee saamleef. Daar sal altyd iemand wees wat my daaraan sal herinner. Tiger Woods het ook maar dieselfde - omdat hy so groot was, sal mense sy skandes ook altyd onthou. Dis maar deel van die lewe.
Glenn McGrath, Shane Warne en Shoaib Akhtar oor die verskillende maniere wat hulle mens challenge. Akhtar het 'n baie lang aanloop voor hy die bal boul en daar gaan baie deur jou kop terwyl jy wag vir die bal. Warne met al sy streke en chirps - hy was net lekker om teen te speel. McGrath weer was so ernstig.
My dress sense kan ek op my ma plaas. Sy het altyd van kleins af vir my gesê ek moet ordentlik en op my beste lyk. Ek dink ek is so bietjie van 'n trendsetter as dit by krieketspelers en aantrek kom. Maar deesdae lyk dit my die spelers begin meer stylvol aantrek. Ek hoop dis my invloed wat bietjie afgegee het daar, (hahaha). Ek hou van mooi goed en as mens soos ek is, dan wys dit aan jou klere. Ek wil modieus en trendy wees. Ek hou van Dolce & Gabbana se mansreeks - dis die mees consistent. Ek is ook mal oor Flavio Briatore se Billionaire Italian Couture. Maar dit kan ek net bekostig as daar 'n 70%-af uitverkoping is. Ek het drie pare Dolce & Gabbane-skoene drie jaar gelede gekoop en ek kon net nog nie weer sulke skoene kry waaroor ek so mal is nie. Ek het dit in swart, burgundy en blou. Ek moes dit net hê.