12 ontsnap uit polisieselle in Koster | Netwerk24
13 Julie 2020 15:57
Brig. Sabata Mokgwabone, polisiewoordvoerder, sê hulle is tussen 20 en 40 jaar en het ’n gat in die muur gemaak.
“Twee van die ontsnaptes is intussen weer vasgetrek. Die ontsnaptes word van verskillende misdrywe aangekla, onder meer aanranding, inbraak, diefstal en die besit van vermoedelik gesteelde goedere.”
Enigiemand met inligting oor waar die ontsnaptes moontlik is, kan hul naaste polisiekantoor of die Koster-speurtak op 082 373 9689 bel. Miaja Evans - Millissa Evans | Search People Directory | Intelius
People Lookup by Name - Miaja Evans - Millissa Evans
Evans, Miaja — Evans, Millissa PressReader - Kuier: 2015-06-03 - Ak­ti­vis Dul­cie Sep­tem­ber se le­ga­cy leef voort
Ak­ti­vis Dul­cie Sep­tem­ber se le­ga­cy leef voort
Die ak­ti­vis Dul­cie Sep­tem­ber het ’n groot rol in ons ge­skie­de­nis ge­speel. Haar sus­ter ver­tel wat sy al­les moes op­of­fer.
Kuier - 2015-06-03 - INHOUD - DEUR ERNUSTA VAN WYN­GAARD
Die ak­tri­se De­ni­se Ne­w­man is be­kend daar­voor dat sy haar ka­rak­ters uit­ste­kend en ge­voel­vol kan ver­tolk en met haar on­lang­se ver­hoog­pro­duk­sie
Cold Ca­se: Re­vi­si­ting Dul­cie Sep­tem­ber, het sy dit weer ge­doen.
Maar die Dul­cie Sep­tem­ber-stuk is meer as net nóg ’n pro­duk­sie.
Vir die fa­mi­lie, ver­al vir S­te­pha­nie A­rend­se (78), die e­nig­ste le­wen­de sus­ter van die ver­moor­de an­ti-a­part­heids­le­gen­de Dul­cie Sep­tem­ber, is die e­mo­sies wat De­ni­se met hier­die stuk kom los­maak, nog bit­ter rou. Want dis hul Dul­cie wat De­ni­se uit­beeld.
Dul­cie is 27 jaar ge­le­de op 29 Maart 1988 in ’n sluip­moord­voor­val in Pa­rys, Frank­ryk dood­ge­skiet. Sy was 52. Die sluip­moor­de­naar het die koe­ëls op haar laat neer­re­ën, waar sy be­sig was om die ANC se Pa­rys-kan­toor oop te sluit na­dat sy die pos gaan op­tel het.
Haar sus­ter is wreed van haar af weg­ge­neem en S­te­pha­nie suk­kel tot van­dag toe steeds om dit te ver­werk. Net die ge­sels oor Dul­cie maak haar e­mo­si­o­neel en ty­dens die on­der­houd moes ons ’n paar keer eers stop om­dat die hart­seer S­te­pha­nie oor­wel­dig het.
“Ek kon dit (haar dood) nie han­teer nie. Ná hoe my pa ons vir ja­re ge­slaan het, het ek ge­vra,‘hoe­kom moes sy só dood­gaan?’ Ek het my­self ook af­ge­vra wie se ge­sig sy voor haar ge­sien het voor sy dood­ge­gaan het – myne; my ma s’n of die He­re s’n,”sê S­te­pha­nie voor sy in tra­ne uit­bars.
Wan­neer sy weer haar e­mo­sies on­der be­heer het, sit sy haar dap­per ver­tel­ling voort en sê dank­baar De­ni­se beeld Dul­cie se sto­rie so mooi uit.
S­te­pha­nie, ’n ma van vyf, se seun Mi­cha­el (49) was daar om sy ma deur die on­der­houd by haar huis in I­das­val­lei, S­tel­len­bosch te on­der­steun, want haar ge­sond­heid is nie te goed nie.
Die eer­ste ding wat jy sien wan­neer jy by S­te­pha­nie se huis in­stap, is ’n groot plak­kaat van Dul­cie teen die muur. Met ons aan­koms het S­te­pha­nie ook trots daar­na ge­wys en ge­glim­lag.“Ek was baie trots op haar,”voeg sy sag by.
Dit is nie net Dul­cie se moord wat steeds seer­maak nie, maar ook dat S­te­pha­nie haar ge­lief­de sus­ter ba­sies aan die st­rug­gle teen die a­part­heids­re­ge­ring ver­loor het nog voor­dat sy dood was. Hul­le het ja­re se saam­wees ver­loor om­dat Dul­cie vir vyf jaar in die tronk was vir haar po­li­tie­ke be­trok­ken­heid en daar­na was dit huis­ar­res. Dul­cie kon nie vir haar­self ’n le­we in Suid-A­fri­ka sien nie. Sy het na die bui­te­land ge­trek, waar sy ver­skeie top­pos­te bin­ne die ANC be­klee en die par­ty in ver­skeie lan­de ver­teen­woor­dig het. Dul­cie het Suid-A­fri­ka in 1973 op ’n per­ma­nen­te ex­it vi­sa ver­laat. Dit het be­te­ken sy mag nie weer te­rug­ge­keer het huis toe nie.
Maar die lem wat die fel­ste sny, is dat Dul­cie se moor­de­naar tot op hier­die dag nie aan­ge­keer en ver­volg is nie. Hul­le weet ook nie wie die mees­ter­brei­ne daar­ag­ter was nie.“Dis pyn­lik,”sê S­te­pha­nie met oë waar­in die hart­seer vlak sit.
WIE WAS DUL­CIE?
Maar wie was hier­die vrou wie se be­graf­nis deur 30 000 men­se in Pa­rys by­ge­woon was en na wie ’n vier­kant en skool ook in Pa­rys ver­noem is?
In koe­rant­uit­knip­sels wat S­te­pha­nie ver­sa­mel en in ’n plak­boek vol“Dul­cie­he­rin­ne­rin­ge”be­waar, is dit dui­de­lik dat haar dood plaas­lik en in­ter­na­si­o­naal ’n op­skud­ding ver­oor­saak het.
Dit is on­moont­lik om Dul­cie, ’n voor­ma­li­ge on­der­wy­ser, se ge­skie­de­nis en haar by­drae tot die st­rug­gle in hier­die be­perk­te ruim­te uit­een te sit. Maar ons pro­beer.
Dul­cie E­von Sep­tem­ber is op 22 Au­gus­tus 1935 in Mait­land in die Kaap ge­bo­re. Be­hal­we S­te­pha­nie het Dul­cie ook ’n sus­ter, Esmé Su­san, ge­had, wat weens siek­te ge­sterf het toe Dul­cie ne­ge jaar oud was. Dul­cie en S­te­pha­nie, wat net 18 maan­de uit­me­kaar is, was baie ge­heg aan me­kaar en het by­na al­les saam ge­doen.
Hul pa, Ja­co­bus, was ’n skool­hoof by die Me­to­dis­te-skool in Ken­sing­ton en hul ma, Su­san, was ’n huis­vrou.
S­te­pha­nie se oë raak don­ker wan­neer sy ont­hou hoe hul pa hul­le ge­reeld vir geen re­de nie ge­slaan het. Een van dié ke­re was op haar ver­jaar­dag in st. 8 (gr. 10).
“My ma het vir my ’n mooi koek ge­bak vir my ver­jaar­dag. My pa het dié dag vir my, my ma en Dul­cie met ’n tuig (leer­stoel waar­mee per­de in­ge­span word) ge­slaan, net om­dat my ma ’n koek ge­bak het. ’n An­der keer het Dul­cie se kol­le­ge vroe­ër as ge­woon­lik uit­ge­kom en sy het by Mrs Williams oor­kant die pad gaan wag. Sy het heel­tyd deur die ven­ster ge­kyk wan­neer my pa kom en sy moes hom ge­mis het. Sy is met die trein huis toe en my pa wou haar nie in die huis in laat kom nie,”ont­hou S­te­pha­nie hul moei­li­ke tye.
Dul­cie kon haar pa se mis­han­de­ling nie meer vat nie en het in 1956 uit­ge­trek.
Sy het haar­self in­tus­sen as ’n on­der­wy­ser ge­kwa­li­fi­seer en het ty­dens haar skool­gee­ja­re by die st­rug­gle be­trok­ke ge­raak. Dit was ver­al die st­rug­gle rondom op­voe­ding en die in­stel­ling van die Ban­toe­op­voe­ding­stel­sel, wat Dul­cie warm on­der die kraag ge­maak het.
Sy het by ver­skeie or­ga­ni­sa­sies aan­ge­sluit, on­der meer die Ca­pe Pen­in­su­la Stu­dents’U­ni­on (CPSU), wat by die U­ni­ty Mo­vement of South A­fri­ca ge­af­fi­li­eer was. Dit was by die CPSU waar Dul­cie an­der ak­ti­vis­te soos Ne­vil­le A­lex­an­der, Mar­cus So­lo­mon, Fi­ki­le Bam, dr. Ken­neth A­bra­hams en Ot­ti­lia S­him­ming ont­moet het.
La­ter het sy ook by die Te­a­cher’s Le­a­gue of South A­fri­ca (TLSA), die A­fri­can Pe­op­le’s De­mo­cra­tic U­ni­on of Sout­hern A­fri­ca (Ap­du­sa), die Yu Chi C­han Club (YCCC), wat ver­vang was deur die Na­ti­o­nal Li­be­ra­ti­on Front (NLF), aan­ge­sluit.
Vei­lig­heids­po­li­sie het haar huis in Ju­lie 1963 deur­soek en Dul­cie is op 7 Ok­to­ber 1963 by die skool waar sy klas ge­gee het, in heg­te­nis ge­neem.
“Sy het nooit met my ge­praat oor haar po­li­tie­ke ak­ti­wi­tei­te nie,”sê S­te­pha­nie.
Toe Dul­cie ná haar ar­res­ta­sie by die tronk in Roe­land­straat aan­ge­hou is, was dit S­te­pha­nie wat vir haar blik­kies­kos en skoon kle­re ge­neem het.
Dul­cie is vyf jaar tronk­straf op­ge­lê en die a­part­heids­re­ge­ring het haar ge­du­rig van tronk ver­skuif, so­dat sy al ver­der van haar fa­mi­lie was. Haar ma het weens kan­ker ge­sterf, ter­wyl Dul­cie nog in die tronk was.
“Sy was hart­seer en het ge­sê sy het nie eens kans ge­had om my ma te groet (voor sy sterf) nie,”ont­hou S­te­pha­nie.
Toe Dul­cie uit die tronk vry­ge­laat word en on­der huis­ar­res ge­plaas is, het sy by S­te­pha­nie in die Paarl gaan bly. Sy was vir ’n ver­de­re vyf jaar ver­bied om by e­nig­iets po­li­ties be­trok­ke te raak en ook om weer skool te hou. Sy kon dit nie han­teer nie en het be­sluit om En­ge­land toe te trek, waar sy ver­der on­der­wys kon stu­deer.
“Op 19 De­sem­ber 1973 is sy weg. Ons (S­te­pha­nie en haar ge­sin) het ge­gaan en ge­hoop om Dul­cie af te sien, maar die vei­lig­heids­po­li­sie het haar in ’n ka­juit aan­ge­hou en ons nie toe­ge­laat om haar or­dent­lik te groet nie. Ons kon net vir haar waai toe sy op die dek uit­kom na­dat die skip reeds ver­trek het,”sê S­te­pha­nie sag.
S­te­pha­nie en haar man, dr. Re­na­tus A­rend­se, het Dul­cie eers in 1979 in Lon­den be­soek, maar Dul­cie het deu­ren­tyd brie­we en kaar­te ge­stuur, wat S­te­pha­nie nog het.
In die bui­te­land het Dul­cie haar weer tot die st­rug­gle ge­werp en was on­der meer die ANC se hoof­ver­teen­woor­di­ger in Frank­ryk, S­wit­ser­land en Lux­em­bourg. Sy het ook wyd ge­reis om so­li­da­ri­teit vir die an­ti-a­part­heid st­rug­gle te werf. Sy het groot suk­ses hier­mee be­haal en ’n be­drei­ging ge­word vir die Suid-A­fri­kaan­se re­ge­ring so­wel as vir be­rug­te en ge­we­ten­lo­se Eu­ro­pe­se wa­pen­han­de­laars. Maar haar st­rug­gle is wreed be­ëin­dig. Die Waar­heids- en Ver­soe­nings­kom­mis­sie kon geen lig werp op wie vir haar dood ver­ant­woor­de­lik was nie.
Be­hal­we ’n her­den­king­se­re­mo­nie deur die na­si­o­na­le re­ge­ring in 2010 en ’n ge­meen­skap­saal in Athlo­ne wat na haar ver­noem is, is Dul­cie nie op e­ni­ge an­der noe­mens­waar­di­ge wy­se ver­eer vir haar by­drae tot die st­rug­gle nie.
En tot van­dag dra S­te­pha­nie die seer van hoe haar sus­ter tot haar ein­de ge­kom het op haar smal skou­ers. Sy weet nie hoe om daar­oor te kom nie, want ter­wyl Dul­cie vir die res van die wê­reld ’n vrees­lo­se veg­ter vir vry­heid was, was sy vir S­te­pha­nie die sterk sus­ter met wie sy e­nig­iets kon deel.
“As ek vir een laas­te keer nog met haar kon praat, sou ek vir haar be­dank vir hoe baie sy vir ons ge­doen het,”sê S­te­pha­nie. “Dul­cie het nie ’n man of kin­ders ge­had nie, en het haar le­we vir die st­rug­gle ge­gee.”
As ek vir een laas­te keer nog met haar kon praat, sou ek haar be­dank vir hoe baie sy vir ons ge­doen het.
HOOF­FO­TO: S­te­pha­nie A­rend­se (78), sus­ter van die an­ti-a­part­heids­ak­ti­vis Dul­cie Sep­tem­ber, suk­kel steeds om die wre­de ma­nier waar­op
Dul­cie dood is, te ver­werk. REGS: Fo­to’s en koe­rant­uit­knip­sels van Dul­cie. ON­DER: S­te­pha­nie en Dul­cie (regs) het ’n nou