Geen boer sal ooit op sy plaas verdwaal nie. Selfs nie op ’n donkermaannag nie. Maar as die plaas eens, soos so baie ander plase van weleer, dorp en later stad geword het, raak dit maklik ’n perd van ’n ander kleur.
besef hy moes eerder links afgeslaan het. Dis toe dat hy, soos die Engelse lief is om te sê, panic stations strike. Herwaarts en derwaarts sukkel hy deur klein agterstraatjies tot weer in ’n groot straat waar ’n bus hom agter ’n dubbelgeparkeerde taxi vasdruk, terwyl die horlosie die tyd afmeet asof hy betaal word. Toe sien hy ’n reddingsboei – Parkade. Rondomtalie met die wentelpad omhoog totdat hy uiteindelik ’n stilhou­plekkie vind. Onder op straat vra hy soos ’n vreemdeling in Jerusalem pad na die oogdokter toe. Telkemale hoor hy “Sorry, we are not from here.” Uiteindelik is dit ’n stokou straatsmous wat nog van die ou straatname onthou wat hom op koers plaas. ’n Kilometer het twee geword en dit was kort voor drie kilometer toe hy uiteindelik voetslepend en uitasem laat by sy bestemming instrompel. Die oogtoets agter die rug probeer hy om weer op sy voetspore terug te loop. Nie lank nie of hy weet nie meer mooi of sy motor vorentoe of agtertoe of links of regs in die stad geparkeer staan nie. Die parkade wat hy vroeër so maklik ontdek het, was nou in geen land of weë te vind nie. Twee uur se sweet later in die warm sonskyn het hy nie meer geweet waar hy al gesoek en nog nie gesoek het nie. Jy kon hom al die pad na enige plek in die middestad vra behalwe die parkade waar sy motor gestaan het. Dis toe dat hy vir vroulief bel om hom maar te kom red. Die nag het Dries op die rekenaar huiswerk gedoen en het hy ’n lys van elke
parkade in Pretoria gehad. By watter een sy motor gestaan het, kon Google hom egter nie vertel nie. Douvoordag, voordat daar baie verkeer is, was die twee al uit op die parkadejag. Maklik was dit nie. Want eenrigtingstrate hierdie kant toe en daardie kant toe het die soektog iets soos ’n naald in ’n hooimied van aard gemaak. Toe maar stilhou en weer voetslaan. Elke hoek wat Dries om stap, lyk naderhands soos die hoek wat hy onthou het hy om gekom het toe hy die parkade die vorige dag gewaar het. Dis toe dat die geluksgodin byspring en Dries op die skouer klop en sê dat hy moet omkyk. Daar sien hy dit – die groot uithangbord – Parkade. Omdat dit ’n eenrigtingstraat was waarin hy en vroulief teen die verkeer opgestap het, was die uithangbord net van die verkeersrigtingkant af gemerk en sou hulle eenvoudig net verbygestap het as hulle nie teruggekyk het nie. Om vloer ná vloer vir die motor te soek totdat hulle Eureka! kon uitroep was die minste van die ontberinge. Ironies om te sê dat Dries ná hierdie ervaring uit ’n ander hoek na ’n slimfoon gekyk het wat jou presies kan bring waar jy wil wees en ook sonder om te kwiek of te kwak of op ’n streep mieliepitte kan onthou waar jy jou motor geparkeer het. Mens moet maar net kan byhou by tegnologiese vooruitgang, dan brand daar altyd ’n lig voor in die wapad! “Elementêr, my liewe Watson,” sou Sherlock Holmes gesê het. “Elementêr.”