My pa was in hierdie tyd angstig om vir homself en sy gesin 'n huis iewers in die land te beveilig. Hy het altyd die begeerte gehad om die eienaar van 'n klein boerdery te wees, waar hy sy dae in vrede en stilte kon afsluit. Die lewe in Richmond pas hom nie. Hy wou stil en rus, maar kon dit nie daar kry nie, want mense was te aandagtig vir hom. In die eerste dae van Junie stap hy op die ou Traveller en ry sonder toesig af na 'Pampatike'-'n paar en twintig myl-om 'n paar dae besoek aan sy verhoudings daar te bring. Dit is 'n ou eiendom van Carter, wat toe en nou aan kolonel Thomas H. Carter behoort het, wat, maar onlangs teruggekeer het uit Appomattox Court House, saam met sy vrou en kinders daar gewoon het. Kolonel Carter, wie se pa 'n eerste neef van generaal Lee was, het in die lente van 1861 die leër van Noord -Virginia binnegegaan, as kaptein van die "King William Battery", met 'n hoër graad deur sy vaardigheid en dapperheid, en het hom in die lente van 1865 oorgegee, as kolonel en destyds hoof van artillerie van sy korps. Hy was baie gewaardeer en baie geliefd deur my pa, en ons gesinne was lankal intiem.
"Pampatike" is 'n groot, outydse plantasie wat langs die Pamunkey-rivier lê, tussen die Piping Tree- en New Castle-veerbote. 'N Deel van die huis is baie oud, en af ​​en toe, namate daar meer kamers opgedaag is, is daar bygevoeg, wat die geheel 'n baie oulike en beeldskone voorkoms gee. Op die outydse aandete van drie-uur ry my pa, ongemerk, onverwags en alleen op Traveller, na die deur. Die perd en ruiter is onmiddellik erken deur kolonel Carter, en hy is met blydskap verwelkom deur sy familielede. Ek is seker die dae wat hier verbygegaan het, was die gelukkigste wat hy vir baie jare deurgebring het. Hy was baie moeg vir die stad, van die onophoudelike onrus in sy posisie, van die menigte mense van allerhande omstandighede wat hom wou sien; sodat 'n mens die vreugde van meester en perd kan voorstel toe hulle na 'n warm rit van meer as twintig myl hierdie stil rusplek bereik het. My pa, vertel kolonel Carter, geniet elke oomblik van sy verblyf. Daar was drie kinders in die huis , die twee jongste dogtertjies van vyf en drie jaar oud. Dit was sy besondere vreugde, en het hulle agterna geloop, met hulle gesels en met hom gesels. Elke oggend voor hy opgestaan ​​het, het hy op sy spesiale versoek na sy kamer gegaan om hom te besoek. Nog 'n groot plesier was om te sien hoe Traveler homself geniet. Hy laat hom op die grasperk uitdraai, waar die Junie -gras baie fyn, volop en op sy beste was, en hy sou nie toelaat dat daar aan hom koord gevoer word nie, en gesê dat hy die afgelope vier jaar baie daarvan gehad het, en dat die gras en die vryheid was wat hy nodig gehad het. Hy het baie met kolonel Carter gepraat oor Mexiko, sy mense en die klimaat; ook oor die ou gesinne wat in daardie woonbuurt en elders in die staat woon, waarmee kolonel en homself verbind was; maar hy het baie min gesê oor die onlangse oorlog, en slegs as antwoord op 'n direkte vraag.
Ongeveer ses kilometer van "Pampatike", op dieselfde rivier en naby sy oewers, is "Chericoke", 'n ander ou opstal in Virginia, wat geslagte lank aan die Braxtons behoort het, en op daardie stadium die tuiste was van Corbin Braxton se weduwee. Generaal Lee is genooi om daar te gaan eet en ek, my broer, neef en ek, uit die Withuis, te ontmoet, behalwe generaal Rosser, wat in die buurt gebly het, en nog vele ander. Hierdie ou huis in Virginia was al lank bekend vir sy weelderige gasvryheid en 'n oorvloedige tafel. Mevrou Braxton het nog nooit besef dat die oorlog in hierdie opsig enige verandering moet aanbring nie, en haar tafel was nog in daardie dae van verwoesting gesprei soos voor die oorlog, toe daar baie in die land was. Daarom het ons gaan sit vir 'n voorbereiding wat bestaan ​​uit al die goeie dinge waarvoor die land bekend was. Dit lyk asof John en ek nie te veel in die vooruitsig gestel het nie-dit het ons in elk geval nie afgeskrik nie, en ons het ons bes gedoen om die hoeveelheid te verminder, ons deel en meer te verbruik! Ons het al soveel jare die gewoonte om honger te wees dat dit nie vreemd was nie, maar ons het nog so 'n rukkie gehou. Maar my pa het 'n ander siening van die oorvloed gehad, en tydens sy terugry, het hy vir kolonelCarter gesê:
"Thomas, daar was vandag genoeg aandete vir twintig mense. Dit alles moet nou verander word; jy kan dit nie bekostig nie; ons sal die ekonomie moet praktiseer."
In gesprek met kolonel Carter oor die situasie van boere op daardie tydstip in die Suide en oor hul vooruitsigte vir die toekoms, het hy hom aangespoor om van die negers wat op die plaas oorgebly het, ontslae te raak-'n aantal negentig mense, hoofsaaklik vroue en kinders, met 'n paar ou manne-en gesê dat die regering vir hulle sou sorg, en het hom aangeraai om 'n werkplek te bekom. Die kolonel het vir hom gesê dat hy, vir onmiddellike behoeftes, sulke krag soos hy moes gebruik, omdat hy op daardie stadium nie blankes kon kry nie. Waarop General Lee opgemerk het:
"Ek het altyd opgemerk dat oral waar jy die neger vind, alles om hom afgaan, en oral waar jy 'n blanke vind, sien jy dat alles rondom hom verbeter."
Hy het sterk daaraan gedink om 'n huis in die land vir hom en sy gesin te neem, en het die kolonel gevra of hy nie 'n deel van die staat kan voorstel wat by hom pas nie. Kolonel Carter noem ClarkeCounty as verteenwoordigend van die natuurlike grasgedeelte van Virginia, en in Gloucester County die soutwater. My pa het onwrikbaar die guns van die grasgroeiende land uitgespreek. Hy het mev. Carter vertel hoe bly sy was om te hoor dat sy haar man in trane ontvang het toe sy van die oorgawe teruggekeer het, terwyl sy die ware gees toon, want hoewel sy bly was om hom te sien, het sy gehuil omdat hy nie meer vir die saak kon veg nie. dag na hierdie ete moes hy die beste vriende en hul lieflike huis die rug keer.
Toe Traveller na die deur gebring word, het hy om hom geloop en versigtig na die perd, saal en toom gekyk. Blykbaar was die kombers nie so ingerig dat dit by hom pas nie, want hy het die toom vasgehou terwyl "oom Henry" opstyg die saal. Daarna het hy die kombers self uitgehaal, dit op die gras gesprei en dit gevou om by sy eie idee van fiksheid te pas, dit sorgvuldig op die rug van die reisiger geplaas en die toesig van die saal noukeurig onder toesig gehou. almal totsiens, en met die opklim van sy perd, ry hy huiswaarts-na Richmond. Nadat hy die Pamunkey by die Newcastle -veerboot oorgesteek het, het hy in "Ingleside" gery, ongeveer 'n kilometer van die rivier af, die lieflike huis van mev Mary Braxton. Hier het hy die meesteres van die huis en haar dogters, wat ook niggies was, uitgetrek en hulde gebring. Die middag het hy Richmond bereik en teruggekeer op dieselfde pad wat hy gereis het. Na sy besoek, wat hy so geniet het, het hy meer as ooit begin soek om 'n landhuis te vind.
Die huis wat hy in Richmond bewoon het, behoort aan die heer John Stewart, van "Brook Hill", wat bekend was vir sy toewyding aan die saak van die Suide en sy vriendelikheid teenoor almal wat in die konflik gely het. My broer Custis het dit gehuur toe hy in die personeel van mnr. Davis aangestel is. Daar was 'n gemors daar deur my broer en verskeie ander offisiere aan diens in Richmond. Mettertyd is my ma en suster lede daarvan, en dit was die hoofkwartier van die hele gesin tydens die oorlog, toe hulle in die stad was. My pa wou graag 'n ooreenkoms met sy verhuurder maak oor die lang gebruik daarvan, maar voordat hy die laaste stappe kon neem, het my ma die volgende opmerking van Stewart ontvang:
'... Ek veronderstel nie u goeie mening nie, as ek voel dat u my eers sal glo dat u en u welkom is in die huis, solank u gemak u in Richmond laat bly; en daarna dat u skuld my niks, maar as u daarop aandring om te betaal, moet die betaling in die konfederale geldeenheid wees, waarvoor dit ook aan u seun verhuur is. ons lewens, om te besin dat ons in aanraking gekom het, en om u en alles wat u dierbaar is, te ken en te waardeer. "