Belgiese Sappers at Work, 1914 - Artikels - 2022
Belgiese Sappers at Work, 1914
Hierdie foto toon 'n groep Belgiese sappers wat tydens die Duitse inval van 1914 hindernisse uit die weg van vloedwater verwyder het.
Lêer: Sappers at work - Canadian Tunneling Company, R14, St Eloi Art.IWMART2708.jpg
mans grawe, beweeg die aarde en gebruik katrolle en hefbome om steunhoute in die binnekant op te rig.
Dit is foto Art.IWM ART 2708 uit die versamelings van die Imperial War Museums.
Geassosieerde mense en organisasies Canadian Army, British Army, Corps of Royal Engineers, Bomberg, David
Geassosieerde plekke Frankryk, Saint-Éloi, Creuse, Frankryk, Groot-Brittanje GB, Duitsland (voor 1945 en na 1990) DE, Kanada CA
Geassosieerde gebeure Battle of Messines 1917, Allied Offensives 1917, Western Front, Eerste Wêreldoorlog
Geassosieerde temas British Army 1914-1918, Canadian Army 1914-1918, Western Front 1914-1918
Geassosieerde sleutelwoorde militêre ingenieurswese, militêre personeel, ryk / gemenebes, binneland
Belgiese Sappers at Work, 1914 - Geskiedenis
Deur die gebruik van subtiele, maar dodelike sofismes, het hulle probeer om die katolisisme te herbou volgens die Duitse idealisme en 'n valse mistiek. Dit was deur middel van drie basiese kanale dat hulle hul opvoering uitgevoer het, te wete in sake wat handel oor:
1. Die bestaan ​​van God, die onsterflikheid van die siel, die bestaan ​​van openbaring kan nie as seker uit redenasie bekend staan ​​nie. Slegs uit persoonlike ervaring kan ons dinge weet - dit wil sê agnostisisme.
2. Die Heilige Skrif en tradisie bevat geen openbarings van God aan mense nie. Hulle het bloot gevoelens en ervarings voortgebring. God is nie persoonlik onderskei van die mens en die wêreld nie - dws Immanentisme.
3. Christus het nie 'n kerk gevind met 'n goddelike grondwet en onveranderlike dogmas en morele standaarde nie. Dit is eerder die gevolg van 'n geleidelike evolusie en moet voortgaan om te ontwikkel, die een gee die ander plek namate die tye verander - dit wil sê evolusie. (1)
Sint Pius X het hierdie sappingsmetode deurgemaak, en sy reaksie herinner aan iets wat in die 16de eeu gebeur het. Destyds was daar 20 000 bandiete wat die pouslike state aangetas het. Pous Sixtus V oefen sy tydelike gesag uit deur elke gevange bandiet tereg te stel. Die edeles wat hulle beskerm het, het eweneens die vonnis van doodstraf gekry. Teen 1587 was die pouslike state die veiligste gebiede in Europa. (2)
Ongelukkig het die dodelike slag egter nie almal getref nie. Die sappers het die rewolusie in die kerk voortgesit. So suksesvol was hul werkswyse, in werklikheid, dat hul talle agente nie net voortgegaan het om hul dwaalleer in die geheim te ontwikkel en te versprei nie, maar ook in die openbaar begin verskyn het. Hulle het dieselfde modernistiese kettery, 'die sintese van alle dwaalleer', opgedateer tot 'n meer subtiele en gewaagde voorstelling, Progressivisme. Vatikaan II is hierdie dwaalleer. (4)
In die hartseer jare van die Raad was dit nie nodig om ondergronds te werk nie. Diegene wat voorheen moes saap, het in die kollig gekom as Prinses van die Kerk of as teologiese tydskrif (kenners). Van 1962 tot 1965 het die mees verraderlike misdaad van die geskiedenis plaasgevind, begin deur Johannes XXIII en bereik deur Paul VI.
Net soos in die Franse Revolusie, het die Raad 'n fase van "terreur" gehad, waarin die kerke hervorm is, altare en belydenisskrifte laat vaar word, beelde verkoop word en die moderne wêreld die kerke binnegaan deur musiek, beskeie modes, lekemansdeelname en feminisme, om noem slegs 'n paar. Maar erger as die bloedige skrik van die Franse Revolusie was die werk van die Conciliar Revolution, wat miljoene siele doodgemaak het wat die kettery van Progressivisme volg.
Teoloë wat voorheen onder verdenking as moderniste was, is tot 'byna 'n beroemde ster', skryf Thomas Bokenkotter in sy geskiedenis van die kerk. 'Die Rahners, Schillebeeckxs, Congars en Küngs was skielik in groot aanvraag oor die lesingskring en hul menings was in die nuus van die wêreldpers. Gewaagde teorieë en herinterpretasies van dogmas wat vroeër in die blaaie van obskure teologiese maandblaaie gesluimer het, het nou nuus op die voorblad geword, en Katolieke is byna weekliks herhaal met die nuutste Nederlandse bespiegelinge oor die nagmaal, erfsonde of pouslike onfeilbaarheid. "(5)
Bo, die hoofaltaar van die katedraal van Sevilla hieronder, die versoenbare nuwe gees
Die hele argitektuur van die Kerk is verander. Wat word spesifiek bedoel met die woord argitektuur in hierdie konteks? Atila Guimarães gee hierdie beskrywing van die pre-Vatikaan II-argitektuur van die kerk:
"Daar is 'n sekere argitektoniese plan in die hele geskepte heelal en in die geskiedenis wat deur wette en beginsels uitgedruk kan word. Laat ek 'n voorbeeld gee.
'Argitektuur word beskou as die koningin van alle kunste, omdat al die kunste daarin vervat is. As ons ons 'n gotiese katedraal voorstel, het ons eers die argitektuur van die katedraal self met sy eie reëls wat die gebou verduidelik. Daarna vind ons loodglasvensters op sy mure, 'n kuns op sigself. Ons het beeldhouers van marmer en skaars stene wat die altare versier, en die minder edele klippe waarin die kolomme, plafonne en drempels gebou is. Daar was ook die insettinge van onse Heer, ons Liewe Vrou, die Engele en heiliges wat altare en plekke van verligting in die katedraal verryk. "(8)
Hy beskryf al die ryk versierings van die katedraal, binne en buite, korporaal en nie-korporaal, van meesterlik uitgekapte altare en belydenisskrifte tot die silwer en goudwerke van kelke, ciboriums en patente, tot die plegtige kledingstukke van die priester , die klokke, die orrel, die pragtige musiek en gesange, na die mis self, met die Heilige Sakrament, die prediking van die priester en die vroomheid van die gelowiges.
In die progressiewe Nuwe Kerk het al die bogenoemde - en meer - onder die hamers van vernietiging gekom. In plaas van die argitektoniese skoonheid wat hierbo beskryf is, het ons 'n kerk van banaliteit en vulgariteit, lelikheid en 'n man wat in die Sint -Petrusstoel sit met 'n blik van die kwaad. Hier verwys ek na die moontlike Derde Geheim wat op 27 April op die TIA -webwerf geplaas is, waarvan een paragraaf lui:
'Nou gaan ek die derde fragment van die geheim onthul: dit is die afvalligheid in die kerk. Ons vrou het ons die individu gewys wat ek beskryf as die' heilige vader '. Maar daar was 'n verskil van 'n ware heilige Vader, syne duiwelse blik, hierdie een het die blik van die bose gehad. Toe het ons na 'n paar oomblikke dieselfde pous 'n kerk sien binnegaan, maar hierdie Kerk was die Kerk van die hel, daar is geen manier om die lelikheid van die plek te beskryf nie. " (7)
In plaas van 'n monargiale en aristokratiese instelling, het ons nou 'n patetiese anti-kerk van revolusionêre demokrasie, 'n gefeminiseerde (8) en vrymesselaars "Kerk van die hel" (9) wat altyd die laagste gemene deler soek. Clown liturgie, sirkus liturgie, dans liturgie, Hindoe liturgie, rock liturgie, party liturgie, jazz liturgie, die lys is eindeloos.
Ons weet nie waar dit sal eindig as Our Lady nie binnekort sal ingryp om met hierdie walglike Progressivisme klaar te maak en ons na die oorwinning van Haar Onbevlekte Hart en die Regering van Maria te bring nie.
Hierdie Duitse stokgranaat is gevind in die Duitse T-19 tonnelstelsel onder Vimy Ridge. Dit was vasgemaak in 'n muur waar Duitsers bang was vir 'n Britse inbraak. Sappers het geweet dat hulle op enige stadium van aangesig tot aangesig met die vyand kon kom terwyl hulle ondergronds tonnel
Aidan Cleary, lid van die Durand -groep, in die Deep Deep -vlak. Die vlak het bestaan ​​uit luistertonnels, 'n ligte spoorlyn en moontlike ingepakte myngange. Behoudsvlakke was goed en duidelike afdrukke van haknaelstewels is aangeteken
Die Deep Deep -vlak bevat 'n ligte spoorlyn wat grotendeels taktvol gebly het. Dit is gebruik om buit uit grawe sowel as plofstof en voorraad vir tonnelaars te vervoer. Sappers het gewoonlik ervaring opgedoen met die London Underground -netwerk, so hulle het geweet hoe die omstandighede sou wees
Manne van die 47ste Londense afdeling vorder deur die Britse gaswolk op die oggend van 25 September 1915. Dit was die dag waarop die Slag van Loos begin het, na 'n vierdaagse artillerie-bombardement langs 'n front van ses en 'n half kilometer.
Deur die instruksies op die mure te laat, is dit minder nodig om te praat. Stilte was uiters belangrik in voorste tonnels en mynwerkers sou hul keuses demp en sokkies oor hul skoene dra om hul voetstappe stil te maak
Goodman bevat verskeie gravures. Dit lyk asof hierdie gesig uit die krytmuur kom, 'n simbool van hoe mense en landskap saamsmelt in die ondergrondse wêreld van moderne oorlogvoering
Aan die einde van 1917 beset die Franse en die Duitsers die Drachenhohle, in Oostenryk, met die bou van binnemure, doringdraad lê en die suidelike gas oorstroom. Die oorlog het onder die grond voortgegaan, soos bo. Die Duitse woord Drachenhohle beteken Dragon's Cave of Mixnitz en was meer as 500m lank en 20m breed
Die Hohenzollern -twyfel wat vandag gesien word. Dit was 'n formidabele Duitse verdedigingsposisie in 1915 wat bestaan ​​uit masjienneste, doringdraadhindernisse, mantraps, ondersteunende loopgrawe en uitgrawe
Drie lede van die Britse seindiens dra gasmaskers in 'n dopgat tydens 'n gasaanval. Alhoewel dit moontlik was dat hulle vars lug gekry het toe hulle uit die tonnels kom, moes hulle gou gasmaskers aantrek om die risiko's van landoorlog te vermy
Die Lochnagar -krater by La Boiselle aan die Somme is net so indrukwekkend as misleidend. Die ondergrondse wêreld van die Westelike Front het net so gegaan oor aanval as verdediging
WAT IS DIE LOCHNAGAR -KRATER?
John Norton-Griffiths, bekend as Hellfire Jack, was die man agter die Lochnagar-krater
Die Lochnagar -krater is 'n 70 m diep punt van die Slag van die Somme langs die Messene -rif in Vlaandere.
Die krater is die gevolg van 'n ontploffing wat die grond in Junie 1917 verdeel het, met dieselfde krag as 'n aardbewing.
Dit was die werk van John Norton-Griffith, ook bekend as "Hellfire Jack" en sy groep spesialis burgerlike mynwerkers en graafmachines. Hulle het by steenkoolvlakke en in die rioolstelsels van Manchester gewerk voordat hulle by die oorlogspoging aangesluit het.
Norton was die eerste om 'n leër ingenieursoldate op te rig om tonnels te grawe en myne onder die loopgrawe te lê. Hy het voorheen in die Boereoorlog gedien.
Hy het aan die regering aan die begin van die oorlog geskryf om aan te dui hoe nuttig sy manne kan wees, maar daar is nie op sy brief gehandel nie, toe Duitsland tonneltaktieke begin gebruik en agt myne onder die Indiese Brigade in Givenchy-lès-la geplaas het -Bassée. Op hierdie stadium het Lord Kitchener 'n beroep op Norton-Griffiths gedoen en die eerste groep mans wat na die oorlog vertrek het.
Die krater is geskep deur die ontploffing van 'n groot myn onder die Duitse frontlinie, en die doel daarvan was om 'n formidabele sterkpunt genaamd 'Schwaben Höhe' te vernietig.
Naby 'n Britse loopgraaf genaamd Lochnagar Street tonnelaars het 'n skag ongeveer 90 meter diep in die kryt gegrawe. Daarna het hulle ongeveer 300 meter na die Duitse lyne uitgegrawe en 27 000 ton ammonale plofstof in twee groot aangrensende ondergrondse kamers 60 voet van mekaar geplaas. Twee minute voor die aanval begin het, het die myn ontplof en die massiewe krater gelaat.
Die rede waarom dit so groot was, was dat die kamers oorlaai was, wat beteken dat genoegsame plofstof gebruik is om nie net die oppervlak te breek en 'n krater te vorm nie, maar ook genoeg om buit in die omliggende velde te laat val en 'n lip om die krater te vorm. Puin is 'n kilometer ver gegooi tydens die ontploffing.
Die 15 voet lange lip het die opkomende troepe beskerm teen masjiengeweervuur ​​uit die nabygeleë dorpie La Boisselle.
Die krater is op 1 Julie 1978 deur Richard Dunning MBE gekoop en is nou 'n gedenkteken vir almal wat in die Groot Oorlog gesterf het.
Nick Pryor en Arnaud Durier van die Durand Group in die Britse La Folie -stelsel onder Vimy Ridge. 'N Slag van drie dae is hier in April 1917 gevoer tussen vier afdelings van die Kanadese weermag en drie van die Duitse leër
'N Uitsig op een van die Franse tonnels onder Vauquois. Ligte spoorlyne en uitgebreide houtsteunings is gebruik om die tonnels reg te hou. Daar was sterftes in die tonnels toe myne ineengestort het, waaronder twee sterftes ondergronds toe 'n Duitse myn ontplof het en ook in die grond verwoes het.
Een van die vele gasdeure wat dwarsdeur Copse gevind word. Die leergordyn het al lankal verrot, maar die houtraam bly taktvol. Dit toon die manier waarop stene bo -aan die raam gevoeg is. Dit was noodsaaklik dat gasdeure 'n perfekte seël vorm om te voorkom dat skadelike gasse deur die stelsel beweeg
Mans van die 10de Bataljon wat gedurende 1917 'n warm maaltyd geniet het naby Eaucourt l'Abbaye, op die Somme. Die belangrikste stryd om die gebied was in Oktober 1916
David Garshen Bomberg (5 Desember 1890 - 19 Augustus 1957) was 'n Engelse skilder en een van die Whitechapel Boys.
Bomberg was een van die waaghalsigste van die uitsonderlike generasie kunstenaars wat aan die Slade School of Art onder Henry Tonks studeer het, en wat Mark Gertler, Stanley Spencer, C.R.W. Nevinson en Dora Carrington. Bomberg het 'n reeks komplekse geometriese komposisies geskilder wat die invloede van kubisme en futurisme kombineer in die jare onmiddellik voor die Eerste Wêreldoorlog, gewoonlik met 'n beperkte aantal treffende kleure, wat mense in eenvoudige, hoekige vorms verander, en soms die hele skildery met 'n sterk raster bedek- werk kleurskema. Hy is in 1913 uit die Slade School of Art geskors, met ooreenkoms tussen die senior onderwysers Tonks, Frederick Brown en Philip Wilson Steer, vanweë die vermetelheid van sy oortreding van die konvensionele benadering van daardie tyd.
Of dit nou sy geloof in die masjientydperk was aan skerwe deur sy ervarings as privaat soldaat in die loopgrawe of as gevolg van die deurdringende retrogressiewe houding teenoor modernisme in Brittanje, Bomberg het in die 1920's na 'n meer figuurlike styl oorgegaan en sy werk word steeds meer oorheers deur portrette en landskappe wat uit die natuur getrek is. Geleidelik ontwikkel hy 'n meer ekspressionistiese tegniek en reis deur die Midde -Ooste en Europa.
Van 1945 tot 1953 werk hy as onderwyser by Borough Polytechnic (nou London South Bank University) in Londen, waar sy leerlinge Frank Auerbach, Leon Kossoff, Cliff Holden, Dorothy Mead, Dennis Creffield en Miles Richmond insluit. David Bomberg House, een van die koshuise van studente aan die South Bank University in Londen, word ter ere van hom genoem.
Sappers at Work: A Canadian Tunelling Company, eerste weergawe, 1918-1919
Sappers at Work: A Canadian Tunelling Company, tweede, laaste weergawe, 1919
Badtoneel omstreeks 1912-13
Visie van Esegiël 1912
Ju-Jitsu omstreeks 1913
In die hou
Die kunstenaarsvrou en baba 1937
Let wel: die webwerfadministrateur beantwoord geen vrae nie. Dit is slegs ons lesersbespreking.
Stryders en deelnemersin die Eerste Wêreldoorlog:Die Koninkryk van België
T die groter ryke van Europa het eeue lank om beheer oor die Vlaamse laaglande geveg. Na die oorloë tussen Napoleontiese Frankryk en Hapsburg Oostenryk, het die Europese moondhede ooreengekom om hul eise ter syde te stel en hierdie klein streek in 1837 as 'n onafhanklike koninkryk op te rig, met die status van 'n neutrale, ongeëwenaarde vir enige ander nasie.
België sou graag neutraal wou bly in die Eerste Wêreldoorlog, maar geografie was nie aan sy kant nie. Toe Pruise die provinsies Elsas en Loraine in beslag neem as gevolg van die Frans-Pruisiese oorlog van 1871, was hierdie nuwe gebiede 'n beskermende buffer vir die Rynland. Terwyl die natuurlike kenmerke van die nuwe grens gehelp het om Pruise te beskerm teen Franse aggressie, het dit dit ook vir Duitsland baie moeilik gemaak om Frankryk aan te val in 1914. Hierdie taak is nog moeiliker gemaak deur die massiewe versterkings wat die Franse in die streek gebou het, veral rondom die verstikkingspunt by Verdun.
Deur te glo dat dit nie suksesvol 'n tweeledige oorlog sou kon voer nie, was Duitsland van plan om die Russe in die Ooste tydelik te stuit totdat hul leërs in die Weste 'n vinnige oorwinning oor Frankryk kon behaal. Hierdie strategie het spoed vereis, wat nie bereik kon word deur hulle deur die Franse versterkings te slaan nie. Die enigste weg na oorwinning lê deur die laaglande van België, en daarom is 'n versoek gerig om die Duitse leërs sonder molestering deur die platteland na Frankryk te laat verbygaan. Die probleem was dat België baie minder neutraal was as wat sy gelyk het. Militêre ooreenkomste is in die geheim gemaak met Groot -Brittanje en Frankryk waarvan die meeste regeringsamptenare nie eens bewus was nie. Daar was reeds planne getrek dat Britse en Franse troepe na België sou kom en hulp sou kry as haar grens oortree word. Toe Brittanje daarop aandring dat België die Duitsers vrye toegang weier, verplig koning Albert hulle deur die Kaisers -versoek te weier. Die volgende dag op 4 Augustus 1914, het die Duitse leërs hul grens oorgesteek.
Alhoewel die leiers van België net so goed soos enigiemand anders kon lees, het interne gekibbel verhinder dat 'n voldoende defensiewe beleid vir jare aangepas kon word. België was 'n digbevolkte land, maar sy leër was relatief klein in vergelyking, en het eers begin vergroot namate die oorlog nader kom. Hulle het hoofsaaklik staatgemaak op 'n uitgebreide stelsel van versterkings wat langs die Duitse grens gebou is om 'n inval te vertraag totdat hulp uit Groot -Brittanje en Frankryk opgedaag het. Ongelukkig het hulle verkeerd bereken tussen die swak ontplooiing van hul troepe, die stadige en ongekoördineerde pogings van die Britte en die Franse om hulle te versterk, en die massiewe gebruik van swaar artillerie deur die Duitsers, hul versterkte stede het vinnig geval.
Einde Oktober was heel België behalwe 'n klein hoekie van Vlaanderen onder Duitse beheer. Die Belgiese regering verhuis in ballingskap na Le Havre, Frankryk, maar hulle het nie meer 'n land om te regeer nie. Diegene wat kon vlug, het baie in Engeland by Antwerpen beland. Dit het 'n groot aantal burgers ingesluit, waarvan baie by die Belgiese weermag sou inskakel en sou terugkeer om te veg. Brittanje sou egter 'n groot vlugtelingbevolking hê vir die res van die konflik.
Die geheime ooreenkomste wat België met Brittanje en Frankryk gemaak het, het hom in staat gestel om sy verdedigingswerke te konsentreer om 'n inval uit Duitsland te bereik. Alhoewel hul belangrikste verdedigingspogings op die Maasrivier by Luik van die omvangrykste in Europa was, wou hulle nie die geld bestee om hul verouderde stelsel op te gradeer toe dit vatbaar was vir bombardemente deur die nuutste gewere nie. Toe die Duitsers uiteindelik 'n georganiseerde aanval uitgevoer het, het hierdie vestings vinnig geval. Met 'n bietjie ervaring agter die rug, het die Belgiese forte in Namur nog slegter gevaar.
Die beleg en val van die Belgiese forte is as groot oorwinnings op talle Duitse poskaarte uitgebeeld. Dit is egter moeilik om geallieerde kaarte op enige manier na hierdie aksies te verwys, wat nie ongewoon is as 'n land 'n pynlike nederlaag ly nie. Tog het sommige uitgewers die behoefte gevoel om die Belgiese leër in aksie uit te beeld.Op die poskaart hierbo word die nederlaag by Luik nie net as 'n heroïese verdediging voorgehou nie, maar die Belgiese Revolusie word aangewakker om patriotiese entoesiasme te versterk van 'n historiese gebeurtenis wanneer huidige oorwinnings ontbreek.
Een van die groot mites van die propaganda -oorlog is die heroïese verdediging van die arme klein Belgie, en hoe dit die Duitse opmars baie vertraag het sodat dit uiteindelik by die Marne teruggegooi kon word. Terwyl die Duitsers moes stop en veg, het hulle baie vinniger beweeg as wat enigiemand gedink het moontlik was terwyl die Geallieerdes stadiger beweeg het as wat verwag is. Die grootste deel van die koninkryk is oorval voordat die geallieerde versterkings gereed was om te help. Sonder positiewe nuus om te lewer, het baie geallieerde uitgewers pas generiese kaarte vervaardig wat heroïese mites bevorder.
Selfs deur Groot -Brittanje was die amptelike borg van Belgiese neutraliteit, 'n aantal Franse uitgewers het hul eie leër as die redder van die koninkryk uitgebeeld. Die meeste van hul troepe was egter vroeg in die konflik betrokke by pogings om Elsas en Lorraine terug te neem. Hoewel sukses moontlik enige Duitse opmars na België bedreig het, was die Slag om jou grense 'n groot Franse nederlaag. Troepe wat na België gestuur is, kom te laat en was te min om 'n beduidende uitwerking op die Duitse opmars te hê. Die Britse ekspedisiemag sou 'n steeds groter rol op hierdie gebied speel.
Toe die sluise van die Yser by Nieuport oopgemaak word om die Duitse opmars deur Vlaandere te stuit, het die laaglande myle oorstroom. Spesiaal opgeleide sappers is aan hierdie taak toegewys om seker te maak dat die vloedwaters diep genoeg is om 'n effektiewe hindernis vir infanterie te word, maar nie te diep om bote te laat vaar nie. Die Duitsers het nooit regtig verstaan ​​wat gebeur het nie, wat hulle verhinder het om die laaglande te dreineer. Na 'n paar aanvanklike gevegte sou hierdie front stil bly vir die duur van die oorlog. Dit beteken nie dat poskaartuitgewers opgehou het om hierdie front uit te beeld nie. Die oorstroming self was 'n nuuskierigheid wat hierdie landskap laat onderskei het van die res, en dit het die aandag getrek. Daar is baie kaarte gemaak wat die stil verwoesting van hierdie plek vasvang, maar dit vang selde die betreurenswaardige lewensomstandighede waarin die soldate gedwing is om te lewe. Baie mans op hierdie front sou aan Tifus sterf.
Terwyl die oorstroming van die Yser -bekken dikwels beskou word as 'n vernuftige stap wat die laaste oorblyfsels van die koninkryk gered het, het dit nie so glad verloop as wat dit moontlik was nie. België was 'n etnies verdeelde koninkryk, met die meeste soldate wat afkomstig was van die Nederlandssprekende Vlaamse kleinboere, terwyl die offisierklas uit die Franssprekende Waalse kom. Baie Vlaamse soldate was verontwaardig oor die oorstroming van hierdie waardevolle lande wat deur hul eie hande produktief gemaak is en wat nou in opdrag van Wallone wat as buitestaanders beskou word, vernietig word. Hierdie gevoelens van vervreemding het net sterker geword namate die oorlog vorder, wat die bestuur van die Belgiese weermag nog moeiliker gemaak het. Teen 1917 het Vlaamse soldate in die Belgiese leër in die geheim georganiseer in 'n nasionalistiese beweging, die Frontpartij (die front), en hulle het eise begin stel. Hierdie etniese kloof sou in die naoorlogse jare 'n belangrike rol in die Belgiese politiek speel.
Langdurige kulturele en godsdienstige haat gekombineer met die vrees vir partydige oorlogvoering en die groenigheid van Duitse troepe het alles saamgevoeg om 'n dodelike en vernietigende mengsel te veroorsaak toe die inval in België begin. Oorlog het hierdie soldate bevry van normale sosiale norme wat dit vir hulle moontlik gemaak het om hard op te tree in reaksie op hul vrese, of hulle werklik of verbeeld was. Verwarring het dikwels tot paniek gelei en baie onskuldige burgers is deur die indringende troepe vermoor as straf vir misdade wat hulle nie gepleeg het nie. Dit het soms verder gegaan na bloedlust en die vernietiging van kulturele ikone. Alhoewel dit nie beplan was nie, het Duitse offisiere dikwels na gruweldade gekyk omdat die vrees wat hulle by die Belgiese volk inhou, hulle huiwerig gemaak het om die Duitse opmars na Frankryk in te meng. Die beleid van België en rsquos om slegs 'n klein leër in stand te hou, het beteken dat, toe die Duitsers hul land vinnig oorrompel het, baie bekwame manne agter die gevorderde strydlyne gelaat was, en dit het werklike kommer laat ontstaan. Hierdie situasie is verder verwar deur die nuutste Belgiese rekrute in die burgerlike wagte wat nie uniforms gekry het nie, maar slegs 'n skouermedalje of kenteken gedra het.
Die Duitse weermag het hul optrede slegs in militêre terme gesien waar burgerlikes hul doel heeltemal kon gebruik. Dit het hulle ook blind gemaak vir die gevolge wat die Geallieerdes baie ammunisie gebied het om teen hulle in die propaganda -oorlog te gebruik. Hierdie gruweldade en nog vele meer verbeelde is almal opgerol in die verhaal van die verkragting van België. Die sukses daarvan om die openbare mening te laat swaai, het die Duitsers verbaas, en hulle het toe meer beheer oor die gedrag van hul troepe oorgeneem. Die propaganda -oorlog, sonder om vir die waarheid om te gee, sou onverbiddelik wees. Vroeg in 1915 verbied die Duitse goewerneur van die besette België die pos van enige poskaart wat vernietiging in die koninkryk voorstel, maar hulle het reeds die etiket gekry Barbarians vir die duur van die oorlog.
Dit het nie lank geduur voordat die mite van Duitse barbaarsheid by die publiek aangekom het nie, en dit bied vrugbare grond vir die geweldige hoeveelheid propagandakaarte wat gevolg het. Alle soorte gruwelike fiktiewe dade wat aan Duitsers toegeskryf word, word gedurende die oorlog voortgesit, en die publiek was nou gereed om 'n opspraakwekkende verhaal bo die waarheid te glo. Toe dieselfde soort gruweldade herhaaldelik word, het kunstenaars hulle deur middel van allegorieë uitgebeeld. Hierdie tipe kaarte was veral algemeen in Frankryk, waar hul vitriol geen perke het nie. Poskaarte wat Duitse oortredings uitbeeld, het 'n groot rol gespeel om haat vir die vyand aan te wakker, soveel dat hulle gehelp het om 'n idee van 'n onderhandelde vrede onaangenaam te maak.
Terwyl die Geallieerdes gekonsentreer het op die uitbeelding van fiktiewe gruweldade, het hulle dikwels die werklike tragedies wat die Belgiese volk geraak het, gemis. Teen die herfs van 1915 het Belgiese burgerlikes begin diensplig in die industriële Ruhr. Hierdie situasie het erger geword nadat Ludendorff beheer oor die Duitse ekonomie oorgeneem het en deportasies toegeneem het om die wapenfabrieke van Krupp te vul. Belge het pas 'n uitgawe geword om die oorlog aan die gang te hou. Diegene wat agtergebly het, het 'n tekort aan voedsel en brandstof gehad wat groot lyding en soms die dood meegebring het. Sommige kaarte is gepubliseer wat handel oor hierdie minder dramatiese aspek van die oorlog, maar dit is skaars. Die groot hoeveelheid propaganda wat die Duitsers as barbaarse monsters uitgebeeld het, het 'n nadelige uitwerking op die waarheid gehad na die oorlog. Toe dit makliker geword het om hierdie voorstellings as oordrywing te sien, het hulle almal deur hierdie gekleurde lens begin kyk en baie werklike gruweldade is tydelik vergeet. Selfs vandag is dit soms moeilik om waarheid van fiksie te skei.
(Sien Van Iberië tot Sirië gedateer 30 Augustus 2010, in die argief van die webwerf & rsquos Blog -afdeling vir meer inligting oor hierdie onderwerp)
Die skending van die Belgiese neutraliteit en die verkragting van België die daaropvolgende invloed op die openbare mening in ander neutrale lande. Baie van die voor-Duitsers was skielik teen hulle. Werwingspogings is versterk deur diegene wat woedend was oor die nuus. Die propaganda -oorlog het daarin geslaag om 'n België te skep wat beskou word as 'n onskuldige slagoffer wat ly aan 'n wrede boelie. Elke daad teen hulle is verander in 'n oorlog teen die beskawing, terwyl hul eie gruwelike misdade in die Kongo heeltemal vergeet is. Die poskaarte van baie nasies is vir hierdie propaganda -oorlog met groot krag ingespan, terwyl die ongeskikte Duitse pogings om dit teë te werk grootliks geïgnoreer is.
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het leërs tot 'n geweldige grootte gegroei en 'n voortdurende probleem geword om voedsel te voorsien. Teen die tyd dat Duitse troepe in Noord -Frankryk geveg het, was hul toevoerlyne terug na Duitsland strek en was dit makliker om hulpbronne direk uit België te neem. Die verbruik was so groot dat dit tot hongersnood onder Belgiese burgers gelei het, maar liefdadigheidspogings om hierdie situasie te verlig, het politieke struikelblokke teëgekom. Alhoewel Duitsland dit die Britte se skuld was om 'n vlootblokkade van voedsel in te stel, het die Britte gemeen dat dit die verantwoordelikheid van die Duitse besetters was om voedsel te voorsien, en hulle moes die gevolge neem dat hulle dit nie kon aflewer nie. Ondanks hierdie sterk posisies, het Herbert Hoover op aandrang van die Amerikaanse ambassadeur in Brittanje, Walter Hines Page, daarin geslaag om deur hulle te onderhandel om die Commission for Relief in België te vorm. Brittanje het onwillig ingestem om die kommissie en rsquos -skepe deur die blokkade te laat gaan, en die Duitsers het ingestem om die kos slegs aan Belgiese en Franse burgers te laat deel, aangesien dit beskou word as die eiendom van die Amerikaanse ambassadeur in België, Brand Whitlock. Die program werk selde vlot, maar dit het miljoene lewens gered.
Gedurende die jare van die Groot Oorlog was bykans al die strydlustige monargieë, en daar is baie poskaarte wat koninklike gesinne uitbeeld. Baie van diegene wat koning Albert I van België uitbeeld, is anders omdat hy verplig was om die persoonlike leiding van die Belgiese leër te neem en daarmee te veg aan die voorkant in die beleg van Antwerpen en op die Yser. Teen Desember 1914 het hy aan die Geallieerdes duidelik gemaak dat hy nie sou toelaat dat Belgiese troepe gebruik word in die soort aanvallende operasies wat al soveel soldate se lewens gemors het nie. Namate die oorlog meer vernietigend geword het, het hy in die geheim probeer om 'n vredesooreenkoms te beding, maar dit het misluk omdat beide partye gedink het dat hulle 'n militêre oorwinning sonder kompromie kon behaal. Daar is talle poskaarte van koning Albert in uniform, sowel as meer aktiewe tonele van hom wat die gevegte ondersoek of met soldate in die loopgrawe praat.
Baie poskaarte van die koning Albert & rsquos -familie is ook vervaardig, maar dit is nie die tipiese voorgestelde tonele in paleise of by seremoniële geleenthede nie. Sy vrou, koningin Elizabeth, het 'n verpleegster geword, en daar is kaarte wat haar in uniform toon terwyl sy in hierdie hoedanigheid dien. Sy seun prins Leopold het ook vroeg in die oorlog as privaat in die Belgiese weermag geveg. In 'n koninkryk waar klasverdelings verder deur etnisiteit verdeel is, was dit belangrik vir hierdie soort propaganda om aan te toon dat die koninklike familie dink dat dit nie beter was as enige gewone burger nie.
Selfs nadat die grootste deel van hul land beset was, het die Belgiese troepe steeds saam met die Britte in Vlaandere geveg, maar hulle was eers na die winter van 1914/15 betrokke by geringe verbintenisse. Teen hierdie tyd het die Britte en die Franse geen vertroue in die Belgiese leër gehad nie, en koning Albert wou nie hê dat hulle hulp moes verleen by groot Geallieerde offensiewe nie. Alhoewel daar poskaarte te sien is waarop Belgiese soldate die slootlyne rondom Nieuport beman, het hul getalle afgeneem namate die front stiller geword het.
Die meeste van die gevegte wat in België plaasgevind het, is uitgevoer deur die Britse ekspedisiemag wat in Ieper gesentreer was. Met so min van België in geallieerde hande, het hulle geweier om dit prys te gee ondanks baie aggressiewe Duitse pogings om dit te neem. Die opvallende het net 'n doodslagveld geword in drie groot gevegte sonder dat daar iets van werklik belang was. Ten spyte van die byna konstante optrede op hierdie front, is daar relatief min geallieerde poskaarte wat dit voorstel. Die kaarte wat wel bestaan, was grotendeels Britte of Franse wat vroeg in die oorlog Britse troepe uitbeeld.
Belge het ook geveg teen die Duitse koloniale magte in Oos -Afrika. Daar is 'n aantal poskaarte op militêre tema uit die Belgiese Kongo, maar dit is nie geneig om gevegsituasies te vertoon nie. Dit is nie altyd maklik om by gebeure in die Eerste Wêreldoorlog aan te sluit nie. België het gepantserde motors gebruik ter verdediging en het selfs 'n klein ekspedisie -pantsermag na Rusland gestuur wat in Galicië ontplooi is. Alhoewel kaarte van hierdie voertuie in België algemeen is, is dit moeilik om kaarte te vind van diegene wat in Galicië ontplooi is. Die meeste van die regte fotokaarte van gepantserde motors uit Rusland blyk nie onderskrif te wees nie.
Einde September 1918 het die Geallieerdes 'n algemene offensief aan die hele westelike front geloods. Generaal Foch het koning Albert aangestel om die leërgroep Vlaandere te lei, wat bestaan ​​het uit die Belgiese leër wat deur Britse en Franse afdelings ondersteun word. Hulle breek deur die Duitse lyne wat na Luik druk, maar toe Duitse versterkings vroeg in Oktober kom, het die geallieerde aanvalle tot 'n einde gekom. Binne vyftien dae nadat die wapenstilstand onderteken is, kon koning Albert en sy leër 'n triomfantelike terugkeer na Brussel maak en hul hele voormalige Koninkryk herbeset.
Hoewel dit nooit amptelik een van die geallieerde nasies was nie, het België 'n setel gekry by die Vredeskonferensie van Parys in 1919. Daar het koning Albert gewaarsku teen die destabilisering van die sentrale moondhede, maar die Geallieerdes stel nie belang in wat hy te sê het nie. Ten spyte van hierdie standpunt, het België 'n gryp gekry vir alles wat hy kon kry. Die Versailles-verdrag sou die Duitse kantone Eupen-Malmedy aan België afstaan, maar hulle het nie daarin geslaag om Luxemburg of provinsies in die suide van Holland te annekseer nie. Hulle het ook trusteeskap oor Burundi en Rwanda gekry toe Duits -Oos -Afrika opgekap is ondanks hul geskiedenis van misdade in die Kongo.
Terwyl die Amerikaners nie in België baklei het nie, speel hulle 'n groot rol in die verskaffing van voedselverligting terwyl hulle onder Duitse besetting was, wat miljoene aan die lewe gehou het. Sommige verkondigers het gemeen dat dit in kombinasie met die algehele deelname van die Verenigde State aan die oorlog die rede vir hul bevryding was. Hierdie houding is wyd uitgedruk op poskaarte ten koste van hul Britse bondgenoot. Nadat die oorlog geëindig het, het België uiteindelik hul verdedigingsverdrag van 1837 met Groot -Brittanje verbreek, wat hul amptelike status as 'n neutrale nasie beëindig het.
Manneken Pis (Little Pee Man) is 'n klein bronsbeeld wat 'n openbare fontein in Brussel versier. Dit is ontwerp deur Hieronymus Duquesnoy die Ouere in die 17de eeu en het baie rampe oorleef en die stad simboliseer. Die standbeeld was reeds voor die Groot Oorlog 'n gewilde toeriste -aantreklikheid en is op baie poskaarte vasgelê. Sy oneerbiedige, maar lighartige gees dra dit op baie strokiesprente wat tydens die oorlogsjare vervaardig is, maar nou was die toon baie bitterder. Soms is die standbeeld en rsquos -vloei gebruik om die oorstroming van die Yser -rivier te simboliseer wat die Duitse opmars deur België gestuit het.
Alhoewel België 'n sterk uitgewersbedryf gehad het saam met baie goeie illustreerders, was dit kort ná die uitbreek van die oorlog onder Duitse besetting. Die oorgrote meerderheid poskaarte wat die vroeë gevegte in België uitbeeld, word deur Duitse uitgewers vervaardig. Daar is 'n paar gevegstonele gepubliseer deur & ldquoNotre Pays & rdquo in Brussel en deur GLB vir die Society of Friends for the Army Museum in Parys, maar albei hierdie reeks kunstenaars is na die oorlog gepubliseer.
Max Albert Carlier was 'n skilder wat hoofsaaklik blommestille en binnetonele in die klassieke Nederlandse styl vervaardig het. In die naoorlogse jare het hy illustrasies verskaf vir handboeke wat deur Librarie Istra uitgegee is. 'N Aantal van sy fyn lyn illustrasies uit Histoire de France is op groot poskaarte geplaas vir publisiteit. Dit sluit onderwerpe in wat verband hou met die Eerste Wêreldoorlog.
Coin de Westende is tipies van die vreemde situasie waarin die meeste Belgiese uitgewers beland het nadat hul koninkryk grootliks deur die Duitse weermag oorval is. Nadat hulle aandenkings vervaardig het vir diegene wat die oewer naby Neiport besoek, het hulle na die inval oorgegaan na militêre poskaarte. Hulle is toe gedwing om te trek namate die Duitsers vorder, en uiteindelik het hulle weer kaarte uit Tilburg in Holland kom publiseer. Die meeste van hul kaarte handel blykbaar oor die Belgiese leër op die Yser.
The London View Company was 'n Britse uitgewer wat baie van die vroeë oorlogsgebeurtenisse en sy soldate vasgevang het. Alhoewel hierdie kaarte 'n aantal fronte beklee het, was baie van hul kaarte toegewy aan die voorstelling van die Belgiese leër. 'N Klein Belgiese vlag verskyn gewoonlik in die hoek van hierdie kaarte met die letters L.V.C. daarin vervat. Die meeste is onderskrif in beide Engels en Frans.
Armand Massonet was 'n akademies opgeleide skilder wat tydens die Eerste Wêreldoorlog twee rolle in die Belgiese weermag gedien het. Die een was as draagbaar, en die ander as amptelike oorlogskunstenaar. Hy het baie sketse naby die voorste linies gemaak wat gereeld mediese dienste uitbeeld. 'N Aantal van sy illustrasies is op liefdadigheidsposkaarte gebruik om geld in te samel vir die Belgiese Rooi Kruis. Terwyl hy aan die voorkant dien, publiseer hy ook die kuns- en literêre koerant, Le Claque en agrave Fond.
Alfred Ost werk sedert 1902 uit die Vlaamse stad Mechelen, maar as pasifis vlug hy in Oktober 1914 saam met sy gesin na neutrale Holland. met die drukker Jan Kotting. Ost het ook talle plakkate en poskaarte ontwerp ten bate van liefdadigheidsorganisasies wat met vlugtelinge en krygsgevangenes te doen het. Hierdie kaarte bied nie militêre temas aan nie, maar sienings oor Amsterdam in sy hoogs grafiese styl. Hy keer in 1919 na België terug nadat die Groot Oorlog geëindig het.
'N Ander groot uitgewer van Brussel was Photo Belge, wat 'n paar van die beste poskaarte oor België en rsquos se betrokkenheid by die Groot Oorlog vervaardig het. Daar is hoogs dramatiese tonele van die Belgiese weermag in die geveg gedurende die vroeë maande van die oorlog, sowel as tonele van gedokumenteerde en generiese gruweldade. Hierdie kaarte is net na die oorlog in 1919 gedruk.
Reldian van Brussel het 'n groot aantal foto-gebaseerde poskaarte in collotype gepubliseer waarin soldate van die Belgiese leër tydens die Eerste Wêreldoorlog uitgebeeld word. Dit is geneig om foto's of skerms agter die geveg te wees. Dit is 'n herdenkingsstel wat in die naoorlogse jare vervaardig is.
'N Groot, monochrome stel tekeninge wat hewige gevegstonele uitbeeld, is deur 'n onbekende Kanadese uitgewer as regte poskaarte weergegee. Dit lyk asof die meeste van hierdie kaarte tonele van die Belge, Britse en Franse magte vasvang wat vroeg in die oorlog in Vlaandere geveg het.
Na die val van Antwerpen in Oktober 1914 vlug Alfred Bastien na Brittanje waar hy by die Belgiese weermag inskryf. Nadat hy na die gevegsfront in Nieuport gestuur is, is hy tot 'n amptelike oorlogskunstenaar gemaak en tonele langs die Yser deur 1915 vasgelê. Met die steun van koning Albert en koningin Elizabeth het Bastien en Leon Huygens in 1916 'n kunsafdeling in die Belgiese leër gestig om te dokumenteer die oorlogsfront. Uiteindelik sou ses-en-twintig kunstenaars in ballingskap in hierdie groep opgeneem word. Baie van die beelde wat hulle sou produseer, is op liefdadigheidskaartstelle gepubliseer deur die Asiles des Soldats Invalides Belges in Londen. Bastien het voortgegaan om aan die voorkant te skets en is in September 1917 aan die Kanadese geheg. Benewens 'n reeks poskaarte wat die Belgiese weermag uitbeeld, is sy senuweeagtige lyntekeninge gebruik in die Geillustreerde Oorlogsnuus.
Alhoewel Alfred Bastian in 1914 'n wonderlike panorama begin beplan het om die gevegte langs die Yser vas te lê, is hierdie werk van 377 voet eers in 1926 voltooi.Die voltooide stuk is 'n kunstenaarsopvatting eerder as 'n enkele oomblik, want dit beeld 'n aantal verskillende gebeurtenisse uit 'n menigte oogpunte uit. Geïnstalleer te Oostende, die Panorama van l & rsquoYser het 'n baie gewilde trekpleister geword onder plaaslike inwoners en toeriste, wat 'n vraag na poskaarte geskep het. Baie kaarte in swart en wit sowel as kleur is jare lank vervaardig. Die skildery is erg beskadig tydens 'n Britse lugaanval in 1940 en het verder versleg nadat dit aan die elemente blootgestel was. Dit word steeds herstel.
Albert Delstanche was veral bekend vir sy reeks oor Vlaamse legendes. Hierdie verhaalstyl word weerspieël in die liefdadigheidsposkaarte wat hy geïllustreer het, hoewel dit in twee verskillende stelle manifesteer. Die een toon swart en wit beelde van Brugge, weergegee om die voorkoms van 'n houtgravure aan te neem. In sy ander werk stel hy ons voor met spookagtige landskappe, gevul met gebombardeerde ruïnes en vlugtelinge.
Andre Lynen was bekend vir sy skilderye van die kus by Neiport en Oostende. Hy is in 1916 opgeneem in die Belgiese leër, waar hy voortgegaan het om waterverf te skep van die oorstroomde gebied rondom die Yser. Dit is geneig om goedaardige tonele agter die voorkant te wees of om ver te veg.
Die Waalse skilder, Pierre Paulus, illustreer ook liefdadigheidskaarte. Sy beelde fokus ook op hulpverleners, maar dit is baie meer ekspressief in styl en inhoud, wat dikwels gewondes en dooies uitbeeld. Hy is in 1916 in die Belgiese leër opgeneem, waar hy as amptelike kunstenaar gedien het wat die voorste linie vir die kunsafdeling gedokumenteer het.
Michel Sterckmans was 'n modernistiese skilder wat sy talente aan die werk gesit het om die verwoesting wat die Duitse weermag in België agtergelaat het, uit te beeld.
James Thiriar het ook kaarte geïllustreer vir die Invalid Asylums for Belgian Solders. Sy lyn- en wastekeninge beeld tipies die stil oomblikke van hulpverleners uit. Hy is vroeg in die oorlog gewond terwyl hy in die burgerlike wag gedien het, maar werk voort as 'n kaartmaker met die departement van ondersoek. In 1916 is hy oorgeplaas na die afdeling Kuns, waar hy nog baie illustrasies van die voorste linie vervaardig het wat in tydskrifte en poskaarte gekom het.
Maurice Wagemans was 'n landskapskilder wat baie tonele van die kus vasgelê het. Tydens die oorlog gebruik hy sy kwastige styl om die soldate van die Belgiese leër in hul verskillende uniforms uit te beeld. Hierdie skilderye is gebruik om liefdadigheidskaarte te illustreer.
Baie kaarte wat Belgiese troepe uitbeeld wat by die vroeë gevegte betrokke was, is in Groot -Brittanje gepubliseer. Dit was om die algemene begeerte van oorlogsnuus te bevredig, maar dit het waarskynlik ook voorsiening gemaak vir die groot hoeveelheid Belgiese vlugtelinge wat na Engeland gevlug het. Raphael Tuck & amp Sons was een van hierdie uitgewers wat talle foto-gebaseerde kaarte uitgereik het wat die Belgiese weermag in 'n geveg uitbeeld. Sommige van hierdie situasies blyk werklik te wees, terwyl ander duidelik voorkom.
Onafhanklikheid en die 1960's
Wat in November 1959 as 'n boereopstand begin het, het homself uiteindelik verander in 'n georganiseerde politieke beweging wat daarop gemik was om die monargie omver te werp en om die volle politieke mag in Hutu -hande te vestig. Onder leiding van Grégoire Kayibanda, die eerste president van Rwanda, het die Party vir Hutu -emansipasie (Parti du Mouvement de l'Emancipation du Peuple Hutu) as die speerpunt van die rewolusie na vore getree. In 1960 is daar gemeenskaplike verkiesings gehou, wat gelei het tot 'n massiewe magsoordrag na Hutu -elemente op plaaslike vlak. En in die nasleep van die staatsgreep (Januarie 1961) in Gitarama in sentraal-Rwanda, wat met stilswyende goedkeuring van die Belgiese owerhede uitgevoer is, het 'n voorlopige regering van Hutu tot stand gekom. Teen die tyd dat onafhanklikheid in Julie 1962 uitgeroep is, het die rewolusie dus sy gang geloop. Duisende Tutsi het uit Rwanda begin vlug, en teen die begin van 1964 - na 'n mislukte Tutsi -aanval uit Burundi - was minstens 150 000 in buurlande.
Albert en die Yser
Almal beskou die Marne as die keerpunt van 1914 (en van die Eerste Wêreldoorlog self). Maar dit was dalk net 'n tydelike omkeer as die Duitsers dit reggekry het om 'n ander riviergrens, dié van die Yser, bietjie meer as 'n maand later te oortree. Een van die mees onbeduidende strome wat verseker is van 'n onsterflikheid in die geskiedenis, het 'n historikus gesê van die getyrivier aan die Belgiese kus, selde wyer as 'n lui klipgooi. Vir die Duitsers was die Yser die keerpunt wat nie omgedraai het nie: daar was niks wat hulle kon weerhou van die laaste ware pryse van 1914 nie, die Channel -hawens. Maar die menslike faktor het ingegryp op 'n baie on-Tolstoy-agtige manier. Die Belgiese koning Albert was die inspirerende held van die Yser, die persoon wat eers gekies het om daar standpunt te neem met 'n leër wat feitlik opgehou het om te bestaan ​​- en dan 'n deel van sy eie land aan die see op te offer. Maar die man wat letterlik die vloed gekeer het, was 'n byna ongeletterde Vlaamse bootman genaamd Hendrik Geeraert, wat 'n uiteindelike wapen, die omgewing, gebruik het. Die verhaal van hierdie belangrike, maar vergete episode van die Groot Oorlog word vertel deur Robert Cowley, die voormalige redakteur van MHQ en 'n gesag aan die westelike front.
Die oorlog aan die westelike front is 'n uitsonderlike oorlog sonder dat jy dit amper op die vingers van jou hand kan tel. Wat as die een kant verby die laaste versetlyn gekom het en sy massas deur steeds groter wordende gapings kon stort, om nie net 'n taktiese nie, maar 'n strategiese voordeel te behaal? 'N Oprol, 'n buitekant, 'n Cannae-agtige dubbele omhulsel? Hoe gereeld tussen die Marne in September 1914 en die Ludendorff -offensiewe in die lente van 1918, het die uitkoms van 'n geveg miskien van die oorlog self in die weegskaal gehang om op hierdie manier of deur 'n ongeprogrammeerde konfrontasie, die toevallige verskyning van versterkings, gekantel te word? , of die skielike, gewaagde flits van persepsie wat na genie oorgaan?
Die geveg wat in die laaste twee weke van Oktober 1914 naby die monding van die Belgiese Yserrivier plaasgevind het, is 'n uitsondering, miskien die enigste: die "what ifs, " die kronkelende weegskaal van die paar kilometer aan die rand van die Noordsee, is eg genoeg. Hier het die Duitsers moontlik die laaste werklike kans op oop oorlogvoering verspil, sodat die loopgrawe wat bekend gestaan ​​het as die westelike front, ten goede kon stol. Ook hier het 'n onvoorsiene gebeurtenis alles verander - die gevolg van 'n besluit wat slegs een man sou kon neem. Nooit weer in die oorlog sou die eienaardighede van plaaslike topografie tot so 'n voordeel gebruik word nie.
Die man was koning Albert van België, wat sy land en leër gelei het of wat van hulle oorgebly het - deur die Groot Oorlog. Hy behoort tot die handjie vol opregte aantreklike openbare figure in hierdie eeu, 'n lang man met bril en 'n snor wat altyd te wispelturig gelyk het vir sy persoonlikheid. As 'n enkele individu af en toe die mag het om die noodlot te vorm - as 'n leierkarakter sy lot werklik kan beïnvloed, dan moet Albert in die geselekteerde getal getel word. Tempo, Tolstoy. Sy vasberade voorbeeld het België beslis in 1914 bewaar, en 'n besluit oor die rivieroewers het moontlik ook vir die Geallieerde saak gedoen. Van al die presidente, eerste ministers en keisers wat die Groot Oorlog gelei het, was Albert die enigste een wat eintlik sy leër beveel het, selfs om toesig te hou oor die daaglikse operasies. Hy was ook die enigste een wat gereeld in loopbane in die voorkant verskyn het. Daardie leër was sekerlik klein, maar die simboliese belangrikheid daarvan was ver buite verhouding met die grootte en die klein stuk lyn wat dit gehad het, ongeveer vier persent van die Geallieerde kant van die westelike front. België en die geteisterde neutraliteit daarvan het aan die Geallieerdes die klaargemaakte patina van sedelikheid gebied wat die oorlog andersins ontbreek het. En Albert, die man wat teen alle kante gekies het om die Hun te weerstaan, het kruisvaardigheid nader soos almal. Ondanks homself het hy die wêreld se laaste vegterskoning geword.
Albert is slegs deur die ongeluk van die dood tot die troon van België verhef. Hy was die neef wat in die skaduwee van die vermoedelike koninklike erfgename grootgemaak is, eers die seun van die ou koning en daarna sy eie broer. Siekte, net so 'n hoë vlak in die 19de eeu as geweld in die 20ste, het albei lewens geëis. Albert het vinnig sy eie styl gevestig en lewenslank minder soos 'n koning geword as 'n president. Hy haat hoogmoed, en sy enigste toegewing daaraan was om sy algemene uniform by die staatsfunksies te dra. Hy het gereeld saam met sy gesin by 'n gunsteling plattelandse herberg opgedaag, waar hy daarop aangedring het om aangespreek te word as "monsieur. " Dit was nie Marie Antoinette wat by melkmeisie gespeel het nie.
Nie die isolasie of die gewone seremoniële beheptheid van koningskap was vir Albert nie. Hy het 'n versameling motors gehad wat hy self herstel het. Hy het eksperimenteer met draadlose radio's, ballonbestygings gemaak en in steenkoolmyne neergedaal. 'N Autodidakt wie se formele opleiding taamlik beperk was tot onopvallende paleisonderrig en opleiding as offisier in 'n militêre skool, het 'n man geword wat obsessief was oor, maar nie gebuig was nie, van inligting. Albert se aptyt vir boeke was ywerig. Barbara Tuchman gebruik tereg die woord vraatsug in hierdie verband - en hy lees gemiddeld twee per dag in verskeie tale. Hy het nooit 'n wakker oomblik onvervuld gelaat nie. Verveeldheid, " het die koning op 'n keer opgemerk - hy het op die strand in Santa Barbara, Kalifornië, gestaan ​​tydens 'n triomftoer na die Verenigde State na die oorlog - "is die seker teken van 'n middelmatige gees. Sulke mense is moeg, want alleen is hulle by hulself. " Hy het 'n roeimasjien langs sy lessenaar gehou. Dit was asof hy 'n plig voel om kompulsief te wees.
Albert was 'n pionier -ekoloog wat hom later sou bekommer oor die gevolge van ontbossing in die oorlog. Anders as sy koninklike tydgenote, wat, asof hy aan 'n ou bloedritueel deelgeneem het, honderde en duisende sand geslag het, wou hy nie jag nie. Sy passie was eerder vir berge, en hy versamel dit op die manier waarop Theodore Roosevelt trofeehoofde versamel het, sodat hy toevallig die plantkunde kan bespreek terwyl hy op die Jungfrau klim. Hy sou 'n voorwendsel ontdek het om iets op die vlakste en mees eentonige stuk grond te skaal, 'het 'n biograaf gesê. Die maritieme vlakte van Vlaandere, waartoe sy patriotisme hom vir die vier jaar van die Groot Oorlog veroordeel het, belemmer selfs die hiperbool.
Daar is 'n monument vir Albert oorkant die Yser van die stad Nieuport. In hierdie deel van die wêreld is dit nie veel nodig vir 'n struktuur om die landskap te oorheers nie-en die Albert Memorial doen dit op grond van hoogte alleen, hoewel dit skaars bo 'n nabygeleë bos uitstyg. 'N Soortige tempel, sirkelvormig, met hoë skouers en oop vir die hemel; sy vierkantige pilare en epistyle is gebou van eens bleek bruinsteen wat ouderdom en besoedelde lug met roetige en vriendelikheid behandel het. Die oppervlak is bedek met vierkantige studs en herinner u aan 'n bietjie gedroogde alligatorvel. Of anders gestel: Dink aan Stonehenge soos bedink deur die ontwerpers van voorstedelike villa's. Dit is die twintigste eeu vir jou.
'N Beeld van Albert sit met 'n swart, brons styfheid langs 'n perd. Alhoewel hy 'n bekwame ruiter was, pas hierdie besondere genre van monumentale beeldhouwerk skaars by 'n man wat 'n paar van sy gelukkigste oomblikke deurgebring het om 'n motor of motorfiets te bestuur (hoe vinniger hoe beter), of om 'n vliegtuig te bestuur. Die vegterskoning dra 'n helm in Franse styl. Die lang, aantreklike gesig daaronder lyk te hooghartig vir iemand wie se instinkte meer demokraties as koninklik was. Dit is moeilik om Albert in die vlees voor te hou om sy neus op te draai, behalwe om 'n omgewingsbewuste afkeer van die verkeerslawaai en die onvermydelike stank uit te spreek van dieseldampe wat oor sy gedenkteken spoel.
U sien 'n sin wat in 'n marmeren gedenkplaat gebeitel is: Ilsont Change l 'Yser en Rampart d 'Ongeluk (Hulle het die Yser in 'n Oewer van die Weste verander). Die woord wal het ook die ring van hiperbool. Deur die pilare kan jy die rivier sien, 'n onopmerklike getystroom, smal maar diep genoeg om vissersbote te akkommodeer. Met sy betonbanke lyk die Yser na 'n kanaal. 'N Paar kilometer na die weste, tussen twee lang hengelsteentjies, loop dit afwisselend in die Noordsee uit by laagwater en word dit in hoogwater uitgelê. Hier het die westelike front in die duine van die kus neergedaal, maar dit loop die verhaal vooruit.
Binne loopafstand van die monument loop die rivier teen sluise, die brug na Nieuport -kruise daaroor. As die gety styg, kook die water, sy vuilwit skuim wat die effek van goedkoop gemarmerde muurpapier veroorsaak, redelik om die hekke. Onder hulle is die rivier se kanaal aan die land rustig en die watervlak opvallend laer. Dit is konstant, anders het die algemene aspek van die plek verander
baie sedert 1914. Ses spruite en kanale wat in die rivier bokant die poorte leegloop, dan met moderne heropbou en hidrouliese herrangskikkings, bly slegs twee kanale oor. Lyk dit moontlik dat die geskiedenis van Europa op hierdie plek verander is? U soek tevergeefs na meer herdenkingswoorde. Daar is geen. Maar dan is die donker waters wat ongeduldig teen die sluise draai, hul eie beste monument. Water was die belangrikste element in die geskiedenis van hierdie deel van die westelike front, die enigste element wat saak gemaak het.
Die kanaal onder die sluishekke brei uit tot 'n klein meer waarvan die wervelbare walle duidelik deur die mens gemaak is. Dit is 'n reservoir waar die rivierwater kan opbou tot laagwater, wanneer dit vrygelaat kan word. Seilbote beweeg moeiteloos in die sagte, warm wind, gewaai soos valskermklonte distelsaad. 'N Duisend jaar gelede het die omliggende poldersland uit die see teruggekry en 'n indrukwekkende baai gevorm waartoe vaartuie tot in Dixmude, tien kilometer ver, kon vaar. Hier, net soos in Holland, was die skepping van die polders die gevolg van die arbeid van geslagte, eers om die vloed uit die see te bekamp, ​​en dan bietjie vir bietjie die moerasse te dreineer waar dit sy brakreste gelaat het, sodat hulle nie net bewerkbaar, maar vrugbaar. Dixmude het die toonaangewende landboudorp in die omgewing geword, en Nieuport was die hawe van Ieper, die groot doeksentrum van die Middeleeue.
Selfs nou sou 'n groot deel van die omliggende seevlakte onder water wees as dit nie die sluise in Nieuport was nie. Hulle hou die soutwater by hoogwater terug en laat die vars rivierwater by laagwater vloei. Om die see in te laat, kan die proses eenvoudig omgekeer word. As die vinger in die dyk aan die een kant van die legendariese Lowlands -muntstuk is, is doelbewuste oorstroming die ander kant. Wat die see kan wegneem, kan dit ook bewaar. Vlaandere was nog altyd 'n belangrike oorlogsteater, en beleërde kusdorpe soos Oostende, Nieuport en Duinkerke is keer op keer gered deur die omliggende vlaktes te oorstroom. Dit blyk 'n duidelike les uit die geskiedenis te wees dat wie ook al die sluisehekke beheer, ook die omliggende land beheer. Maar in 1914 het hierdie les blykbaar by alle betrokkenes verlore gegaan.
Albert was vyf jaar koning toe die leërs van die kaiser 's die Belgiese grens op 4 Augustus 1914 oortree. Hy was nog nie veertig nie, die jongste van die heersers van Europa. As voorsmakie van wat op die Yser sou gebeur, beveel hy die vernietiging van alle brûe en tonnels op die pad van die opkomende vyand. Teen Oktober was die enigste hawelose troospryse wat hulle nog steeds self aan die Duitsers oorhandig het, die Kanale -hawens van Duinkerke en Calais. Met 'n dooiepunt wat soos rys oor die herfslandskap van Noord -Frankryk versprei het, konsentreer hulle hul pogings nou in Vlaandere. Sukses wen veral op die verste vlerk van die lyn die see en eindig dieselfde kanaalwater wat volgens die moordende beelde van die oorspronklike maar weggegooide Schlieffen-plan die mou van die laaste Duitse soldaat veronderstel was om 'n maand of so vroeër. Daar, iewers op die maritieme vlakte, sou die Duitsers die oorblyfsels van die Belgiese leër van Albert in die gesig staar. As hulle hier kon deurbreek en in Ieper, waar 'n ander deel van hul offensief konsentreer, wys een kommentator daarop, kan die kanaalhavens in beslag geneem word, kan direkte kommunikasie tussen Engeland en die vasteland in gevaar wees en die linkervleuel van die bondgenote rol op of gedwing om terug te val ….Die weg na 'n opmars op Parys sou weer oop wees. " In die eerste maande van die Groot Oorlog was slegs die gebeure langs die Marne belangriker as die op die Yser.
Die Belgiese weermag het pas aan die begin van die maand daarin geslaag om die Duitse strop by Antwerpen te laat gly. Kort daarna het Gent geval, en daarna Brugge en Oostende. Dit is moeilik om die parogiale orde en diskrete stilte van die moderne Vlaamse platteland te assosieer met die besienswaardighede en gewaarwordinge van daardie wilde dae: die sangkolomme van Duitse soldate (hulle sing deels uit entoesiasme, deels omdat hulle beveel is om dit te doen), die loodhemel en konstante reën, die somerstof wat in die modder van die herfs verander, die ongetydse gedreun van 'n verre kanonvuur, die dorpe wat op die naghorison brand en, en alles deurdring, die galsterige reuk van duisende opmarsmanne in hul woluniforms , 'n reuk wat in die lug bly hang het, gemeng met die skerp bekende ruie, lank nadat die troepe in die oggendmis verdwyn het. Ruitskerms van kavallerie vee voor, uhlans soek na die vyand se agterhoede.
Iewers vorentoe was die Belge. Die groter aantal was vlugtelinge, wat in die laaste treine gepak is of met die motor, per kar of te voet gevlug het, op pad was na die Franse grens en alreeds in die Kanaalhawe saamgedrom het. Die uittog van bevolkings op so 'n groot skaal was 'n nuwe verskynsel - maar dan ook die "front " wat dit veroorsaak het. Gemeng met die vlugtelinge was eenhede van die leër van Albert, mans wat, in die gepaste frase van 'n Britse militêre historikus, niks anders as 'n nederlaag beleef het nie. In plaas van 'n rugsak, het byna al die soldate 'n baluchon of 'n soort sak van growwe grys lap gedra. Hulle het allerhande flesse, bottels en blikkies aan toutjies, veters, ens gehad. Die uniforms het niks anders as die naam gehad nie. Ander, wat na die stad se val in Holland ontsnap het, het teruggekeer eerder as om internering te ondergaan, hul uniforms weg te gooi en die grens met burgerlike klere oor te steek, wat baie op die Yser met sabotte (houtklompe) opgedaag het.
In die eerste twee en 'n half maande van die oorlog het die Belgiese veldleër meer as die helfte van sy effektiwiteite verloor, en teen middel Oktober kon hy slegs 48 000 man byeenkom. Hulle was amper op hul laaste snak, het Albert ' se stafhoof erken. Selfs die koning self was besig om hoop te verloor." Situasie baie sleg, en sy vrou het op 15 Oktober in haar joernaal opgemerk dat alles swart lyk. Albert sou verkies het om sy terugtog voort te sit en sy verpletterde magte agter die Franse grens te herorganiseer. Maar hy het toegegee aan die Franse druk om standpunt in die Yser in te neem - alhoewel nie aan hul eis dat sy troepe sou deelneem aan die offensief wat hulle langs die hele Vlaandere front beplan het, so ver suid as Lille. Hy het daarop gewys dat die Yser-posisie swak was, want dit was onmoontlik om loopgrawe in die laagliggende, versuipte grond te grawe: Om die enorme Duitse beleggeweer te weerstaan, was loopgrawe nodig, en hoe dieper hoe beter. Hy het gewaarsku dat sy manne nie lank hier kon weerstaan ​​nie. Albert was altyd 'n slim onderhandelaar en het blykbaar die voorbehoude gebruik om 'n onwillige belofte van versterkings uit die Franse te haal.
Wat ook al sy private bedenkinge of sy tydelike twyfel was, Albert het dit vir homself gehou. Nadat hy sy woord gegee het, het hy dit gehou. Selfs terwyl sy vrou die sombere inskrywing skryf, gee hy 'n algemene bevel: " Die lyn van die Yser vorm ons laaste verdedigingslinie in België …. Hierdie lyn sal ten alle koste gehou word. " Hy het ook 'n skerp tikkie bygevoeg toe hy sy afdelingsbevelvoerders meedeel dat hulle personeelbeamptes onder die vegtroepe moet verdeel. Hulle sou daar bly tydens die geveg, " gee vars inspirasie " voorop " in plaas van voortdurend brom en#8221 agterin.
Die vordering van die Duitsers was net stadig genoeg om die manne van Albert 'n rustyd te gee. Volgens die joernaal van een van sy regimentele bevelvoerders, luitenant -kolonel Arsene Bernard, was die eerste geluid van 'n kanonvuur langs die Yser -lyn teen tien minute na ses die oggend van 17 Oktober. Daardie aand het Bernard 'n klein afleiding opgeteken: die wolkbedekking het tydelik gelig en sy manne het die vordering van 'n komeet oor die lug gesien. Het sy gesin, agter die vyandelike linies in Brussel, dit ook al gesien? Miskien, en#8221 het hy geskryf, en ons blikke het daar ontmoet. "
Tussen Nieuport en Dixmude, die twee sterkpunte wat die Belgiese lyn veranker het, beskryf die Yser 'n knobbelboog. 'N Kaart van die rivier lyk eerder soos die karikatuur van 'n rustieke gesig, een van van Gogh se aartappeleters, miskien noordwaarts met 'n onseker pugnasie. Die hoogtepunt van die kop, by die sluise, hang in 'n lae wenkbrou, die lus op die halfpad vorm 'n bolneus en die ken steek by Dixmude uit. Die Yser is eintlik net die grootste van die spruite in die omgewing, en sluip deur weivelde en koring- en suikerbietlande, dit is ongeveer 60 voet breed en hoogstens 10 voet diep. Beide kante is opgebou in digte, die westelike een (waaragter die Belgiese troepe gehurk het) het 'n paar meter oor die ooste gery. Gereelde brûe strek oor die rivier. Plase wat op skaars waarneembare heuwels gebou is as beskerming teen oorstromings ('n volgehoue ​​bedreiging in die nat maande van herfs en winter) kan hier en daar gesien word. Die paar bome en die afgesonderde dorpies is duidelik opvallend. Die Nieuport Dixmude -spoorlyn is 'n paar kilometer na agter, oor polders verdeel en onderverdeel in 'n ingewikkelde netwerk van kanale, spruite en afvoerslote. Dit loop absoluut reguit langs 'n wal wat nie meer as vyf voet hoog is nie (en soms so min as drie), die hoogste hoogte in die omgewing. In 1914 het almal besef dat hierdie wal die laaste verdedigingslinie van die Belgiese weermag moes wees.
Die oggend van die 18de het die Duitsers aangeval. Die reuse beleggeweer wat die forte van Antwerpen verpletter het, het nou stelselmatig die baksteenmure en teëldakke van die plaasdorpe verwoes waar Belgiese troepe heiligdom op die regteroewer gesoek het. Teen die nag het slegs twee plekke aan die regteroewer van die rivier in geallieerde hande oorgebly: die buitewyke van Nieuport, waar beskieting van 'n Britse flottiel aan die kus die Duitse opmars in die duine en Dixmude gestop het, waar 'n brigade van Franse mariniers, meestal jong Bretonse matrose Met kappies met rooi pom-poms, het dit letterlik 'n laaste houer gemaak. Dit sou nog 24 dae duur voordat die Duitsers hulle uiteindelik gedwing het om oor die Yser terug te trek.
Die Duitsers het meer swaar mortiere gebring en die stamp het toegeneem. Hulle eerste pogings om oor die rivier te kom, het misluk. Die bombardement het voortgegaan. Op Nieuport daardie aand het die Belge hul eerste eksperiment met oorstroming gedoen - 'n plaaslike inisiatief wat sedertdien vergete was - om die oop en ongemerkte Yser -kanaal by hoogwater oop te maak. Hulle doel was om die brûe en die hidrouliese stelsel deur oorstromings aan die vyand te ontken. Alhoewel hulle 'n aansienlike waterige gemors veroorsaak het, was dit nie onbegaanbaar nie. Dit lyk asof hul mislukking nie nog 'n poging regverdig nie.
Ook die Duitsers was besig onder die dekmantel van die duisternis. Net voor dagbreek, by die lus van die rivier - die neus - sit hulle 'n tydelike brug oor en vestig hulle op die linkeroewer. Gedurende die nag van die 22ste tot die 23ste het die beter deel van twee afdelings, miskien 20 000 man, oorstroom. Kort voor lank het hulle die Yser op verskeie ander plekke gebreek. Dit was net 'n kwessie van tyd totdat die Belgiese leër in duie stort.
Die Duitsers vorder met die pas en begin die Belge en hul Franse bondgenote val terug oor die amfibiese landskap. Verder is dit moeilik om samehang te gee aan die gebeure van die volgende dae. Aanvalle en teenaanvalle is net so gebreek deur die gladde terrein en uitputting as deur artillerie en masjiengewere. Formasies het weggesmelt en eenhede, of wat van hulle oorgebly het, het deurmekaar geraak. Mans gly vorentoe of agtertoe in klein, ongekoördineerde groepies, maak gebruik van die dekking wat hulle kan vind, flop in die natgemaakte velde, hurk in yskoue, met water gevulde slote. Dooie beeste het beslag gelê op hul eens veilige weivelde lyke van elke soort wat in skuilplekke verander het. Die gevegte het in die nag ingestroom-en het net meer deurmekaar geraak. In die duisternis is loopgrawe gevange geneem en mans wat herower is, trap op die dooies en gewondes wat in die modder lê. Selfs nie die konstante reën kon die vure van brandende dorpe blus nie. Op 'n plek, waar tenks langs die rivier in vlamme opgegaan en olie in die water gestort het, het selfs die Yser aan die brand geslaan.
Niemand - ten minste die idealistiese Duitse studentesoldate wat vir die eerste keer in die stryd gewerp is - was voorbereid op hierdie soort oorlog nie. " In watter teleurstelling ek nou hier sit, met afgryse in my hart, skryf die 23-jarige Alfred Buchalski huis toe tydens 'n pouse in die gevegte by Dixmude. "Dit was ontsettend! Nie die werklike bloedvergieting, of dat dit tevergeefs vergiet is nie, en ook nie die feit dat ons eie kamerade in die duisternis op ons skiet nie, maar die hele manier waarop 'n geveg gevoer word, is so oproerig. , wat ek gedink het so wonderlik sou wees, beteken niks anders as om gedwing te word om van die een deksel na die ander te kom nie, maar nie om die vyand te sien wat hulle afvuur nie! "
Dan, in die soort logies onlogiese opbloei wat by 'n filosofistudent soos hy kan voorkom, het Buchalski bygevoeg wat sekerlik die hartseerste nagedagte van die volgende vier jaar moet wees: "As 'n mens net iets kon bereik, dan is daar ongetwyfeld die koeëls sou nie so seer wees nie! "
Die Duitsers, op die 24ste, was in werklikheid op die punt om iets te bereik. Hulle bring nou swaar artillerie oor, en die demoraliserende effek daarvan was onmiddellik. 'N Toenemende aantal Belgiese troepe dryf agter die mense aan wat agterbly om te veg, langs hul laaste verdedigingslinie, die spoorwal. 'N Franse kolonel met die naam Brecard het berig: "Die front is besig om van alle kante af weg te gee … dit lyk asof dit onmoontlik sal wees om katastrofe af te weer. 'n paar kilometer agter die gevegte, na 'n veiliger plek naby die Franse grens. Alhoewel dakke om sy kommandopos neerstort, verkies Albert om by sy militêre operasionele personeel te bly. Dit was die soort gebaar, amper leeg, wat sy besondere talent was. Toe verskyn vier vars bataljons van 'n Franse afdeling, ongeveer 4000 man, by Pervyse, in die middel van die Belgiese lyn. Hulle was genoeg om die Duitse voorskot vir die dag na te gaan.
Die Belge is op die 25ste weer gered. 'N Harde reën waai uit die see, wat geleidelik in 'n storm storm. Daar was 'n stilte in die gevegte: die aanvallers was net so verslete soos die verdedigers, hul verliese was ook swaar, en hulle het nie meer die numeriese voordeel waarmee hulle begin het, 'n week vroeër geniet nie. Die werklike krisis daardie dag het agter die Geallieerde lyn plaasgevind. Teen dagbreek word die operasionele personeel by Fumes gewaarsku dat generaal Ferdinand Foch, bevelvoerder oor die Franse leërs in die noorde, oorweeg het om die see in die polders rondom Duinkerken te laat beland. Die Belge het paniekerig geraak. 'N Vlak water wat oor hul agterkant versprei het, sou hul hoofweg van terugtog afgesny het - en dit was blykbaar baie by hulle om terug te trek. Die aanduidings, wat lank begrawe is deur die daaropvolgende amptelike hagiografie, is sterk dat terugtrekking allesbehalwe besluit is. Dit het 'n direkte beroep van Albert op generaal Joseph Joffre, die Franse opperbevelhebber, geneem om die bevel van Duinkerken teen te werk.
Maar 'n ander opsie, wat tot dan toe oor die hoof gesien is, word oorgelaat aan die wanhopige Belge. Foch se verstaanbare bedoeling-op een of ander manier moes die vyand voor die hawe van die kanaal gestop word, en 'n oorstromingsplan van hul eie veroorsaak. Dit lyk asof 'n hooggeplaaste lid van die Belgiese personeel in Fumes saam met 'n plaaslike landdros en antikarius met die naam Emeric Feys gekwartier is. Feys het hom daarop gewys dat doelbewuste oorstroming van die Yser Nieuport in die verlede van indringende leërs gered het, waarom sou dit nie weer gebruik kon word nie? Die idee om 'n beskermende strandmeer van Nieuport tot Dixmude te skep, het 'n beroep op sy gas gedoen, en dit is by die hoofkwartier aangegryp. Niemand in die Belgiese weermag het die moontlikheid bestudeer tot op die oomblik dat hy dit voorgestel het nie. Die Duitsers ook nie; anders sou hulle andersins vinniger gewees het om die hidrouliese stelsel by Nieuport in beslag te neem. Die geskiedenis het tog sy nut.
Nieuport en sy hidrouliese stelsel is die sleutel tot die deur, en#8221 het geskryf dat die genie van die Franse militêre ingenieurs, Vauban, in 1706. Hy het 'n groot deel van die Vlaandere kanaalnetwerk gebou, en verdedigende oorstromings was vir hom die belangrikste. Sodra Nieuport en Fumes uit ons greep kom, het ons binnekort die vyand by die poorte van Duinkerke. "
Die besluit om 'n aansienlike deel van België terug te keer na die see-die waterige ekwivalent van die beleid oor verskroeide aarde-was slegs een wat Albert kon neem. Hy het dit sonder huiwering gemaak. Die hele operasie moet geïmproviseer word, en dit sal 'n moeilike taak wees. Die meeste mans wat die brug en kanaalstelsel versorg het, het na Frankryk gevlug, en die hoofkwartier kon nie eens die hande op gety -kaarte lê nie. Tydelike voorbereidings moes getref word. Teen die middag het soldate van die ingenieurskorps-sappers begin om die 22 duikers langs die spoorwal te sluit. Klein spruite loop deur hierdie digte wat hulle blokkeer, wat veroorsaak dat die spruite terugloop en oorloop, en dit sal ook verhoed dat die vloed agter die wal versprei. Die sappers werk sonder ophou in die hewige reënbui, dikwels onder vuur. Op plekke was die vyand nou net 'n paar honderd meter verder.
Die oggend van die 26ste val die Duitsers aan. Weer eens verhoed die ingryping van vars Franse bataljons 'n deurbraak by die wal. Maar terselfdertyd het ander Franse troepe, wat geen idee gehad het van die beoogde oorstromings nie, die brughoof laat vaar wat die Nieuport -hidrouliese stelsel beskerm het. Hulle het die sogenaamde Five Bridges daar opgeblaas en teruggetrek na die stad. Ook weer het die Belgiese personeel planne voorberei vir 'n onttrekking. Toe hy van hulle te wete kom, het Albert een van sy seldsame woede -aanvalle gehad. Die wal sou hou. Hy was oortuig dat die Duitse offensief begin afloop.
Asof hy sy voorspelling wou uitleef, val die Duitsers nie die volgende dag aan nie, ook nie op die 28ste nie. Hulle het hul krag bymekaargemaak vir 'n laaste aanval. Die voorbereiding vir die oorstroming het voortgegaan. Geheimhouding is gehandhaaf, die Duitsers vermoed niks. Teen hierdie tyd het die ingenieursbeamptes die hoofslotwagter van die Fumes-kanaal, Carel-Louis Cogge, opgespoor. Hy het aanvanklik niks met die plan te doen nie, en slegs die belofte van 'n versiering het hom tot hulp gebring. Die nag van die 27ste tot 28ste het Cogge vir sappers gewys hoe om die sluise van 'n verlate kanaal aan die seekant van Nieuport oop te maak. Met 'n blik op die kaart is dit duidelik dat dit die veiligste is wat hy kon vind. Tog werk die sappers binne die gehoor van die Duitsers, wat die sandvlakte oorkant die rivier bereik het. Dit was 'n nag toe die getye abnormaal laag was en die sappers nie veel water kon toelaat nie. Toe slaan die sluise hekke toe. Die tweede eksperiment het misluk, maar Cogge ontvang steeds sy versiering, en meer as een geskiedenisboek gee hom krediet wat hy waarskynlik nie verdien het nie.
Dit is duidelik dat die Belge een van die waterlope by die dinamiese brûe moet probeer-wat sou beteken dat hulle sou uitgaan na wat nou 'n niemandsland was. En hulle sal nog 'n dag of twee moet wag vir die terugkeer van hoër getye. Op hierdie stadium het 'n ingenieurskaptein genaamd Fernand Ume 'n plaaslike Vlaamse bootman, Hendrik Geeraert, gevind. Hy stel voor dat Ume 'n spruit genaamd die Noordvaart probeer, wat tussen die spoorwal en die Yser vloei voordat dit in die hoofkanaal by Nieuport uitloop. Alhoewel Geeraert nie 'n slotwag by die regering was nie, beweer hy dat hy weet waar hy die krukas kan vind wat die Noordvaart -hekke beheer en hoe om dit te manipuleer. (Daar moet 'n onderskeid getref word tussen sluise en stuwings. Die plek waar 'n kanaal in 'n ander stroom uitloop, word gesluit met sluisehekke wat na buite oopmaak sodat bote kan verbygaan. In 'n hidrouliese stelsel word spruitvloei gereguleer deur stuwingshekke, wat word verhoog en verlaag.)
Hendrik Geeraert, aan wie uiteindelik die opperste maneuver toevertrou is, was 'n aantreklike maar ietwat somber man met grys hare en 'n dik, hangende snor. Hy word beskryf as onbeskof en ongewoon kragtig vir iemand in sy laat middeljarige ouderdom, intelligent, maar amper ongeletterd. Dit kan gesê word, " skryf die Belgiese historikus Henri Bernard, dat hierdie primitief 'n beslissende rol gespeel het in die stryd van Vlaandere soos enige Belgiese of Geallieerde generaal. "
Om 7:30 die aand van 29 Oktober het Geeraert Ume en 'n groep sappers gelei oor 'n oorblywende voetbrug wat oor die Fumes -kanaal, die eerste tak, gestrek het. Bedek deur 'n masjiengeweer-afdeling en deur karabyne van 'n fietsry-peloton, het hulle skelm beweeg en die volle verwagting dat hulle Duitsers teëkom tussen die bome van die eerste klein eiland. Hulle het niks gevind nie. Nou het hulle die Noordvaart, met sy agt steekhekke, bereik. Op die oorkantste oewer, weggesteek in 'n bos bosse, was die ratte wat die hekke kon oprig. Hulle het die tweede tak oorgesteek. Weereens was daar geen Duitsers nie. Die gety styg al, en die wind wat uit die see waai, maak dit nog hoër. Reën het onophoudelik geval. In die ooste kon hulle die geluid van 'n dopvuur hoor, die Duitse aanval op die wal het weer begin.
Hulle het gaan werk. Die seewater het vorentoe gestroom, wat gou oorloop aan die oewer van die Noordvaart, wat nie met digte opgebou was nie, en oor die vlakte versprei het. In die volgende paar uur het hulle daarin geslaag om ongeveer 700 000 kubieke meter water uit te laat. Om vieruur die oggend, net voor die eb gety het, sluit Geeraert en die sappers die stoephekke en keer terug na Nieuport.
Daar is iets tydloos aan die polderlandskap, selfs al is die meeste geboue uit die Tweede Wêreldoorlog. Meer gevegte en vernietiging, sowel as nog 'n oorstroming, het hier plaasgevind. Dit is een van die vreemde toevallighede - die geskiedenis lyk so vol daarvan - dat die Belgiese weermag in 1940 'n laaste standpunt in hierdie dele gemaak het toe die seun van Leopold, Albert, besluit het om oor te gee. U sien paalvormige beton telefoonpale en af ​​en toe gipsherten in 'n voortuin. U kruis onder 'n nuwe motorpad. Maar anders is die landerye net so breed (maar by nadere ondersoek sny dreineringslote dit in growwe stukkies), die koeie soos bruin, die donker kleigrond so ryk, die rykste in Vlaandere, en die teëldakke en die papawers wat daarby wemel die oewer van die Yser so rooi soos in 1914. Bome ontplof steeds in lae, afgesonderde uitbarstings, hul groei word deur die wind gestrem. Die hoogste voorwerpe is, soos altyd, deur die mens gemaak: die kerktorings wat bo elke dorpsgroep uitstyg, asof hulle eindeloos probeer om die onseker eentonigheid van 'n land wat uit die see gered is, te verslaan.
As u Nieuport verlaat en op die linkeroewer van die Yser ry, volg u 'n pad wat skaars breed genoeg is vir u motor. Maar dit is die engheid van die rivier self wat so indrukwekkend is, nooit meer as 'n lui klipgooi van oewer tot oewer nie. Die mees onbeduidende stroom wat verseker is van 'n onsterflikheid in die geskiedenis, is die manier waarop die Britse amptelike geskiedenis dit stel. Die waters van die Yser het 'n trae en vaag chemiese ondeursigtigheid. Wie sou vermoed dat drinkwater op een van die natste plekke in Europa nog altyd te kort was? Die water naby die oppervlak van die polders sal waarskynlik besmet wees deur dierlike en kunsmisafval dieper, onder die ondeurdringbare laag klei, is dit brak, steeds gegeur deur die see. In die skuur en stal van 'n klein boerdery, 'n eietydse verslag van die Yser -geveg, was daar menigtes gewonde mans. Dit was onmoontlik om hulle te ontruim, aangesien die vyand die grond agter die Belgiese loopgrawe onophoudelik afskud. Die chirurg, die kapelaan en die ambulanspersoneel het hul bes gedoen. Om die dors van die dwase manne van pyn te les, moes hulle die stilstaande water van die spruite kook. "
U het die gevoel dat u op 'n enorme speelbord inbreek, maar een waarvan die stukke lankal verdwyn het. Die koeie is nou die belangrikste spelers. Eens, naby die neusagtige buiging in die rivier, kom u op 'n klip ter herdenking van 'n gedoemde Belgiese teenaanval wat die Duitsers op 22 Oktober kortliks gehou het.
Jy dwaal weg van die rivier af. Iewers in die velde het jy moontlik die Noordvaart teëgekom - die een diep sloot lyk amper soos die ander. Met 'n effense stamp loop jy oor die spoorlyne wat reguit soos 'n geweerskoot loop en in die immer teenwoordige waas verdwyn.Wat kan u sê oor die beroemde wal, sy noukeurige steil talle skerp rotse, soos enige ander ter wêreld, behalwe om op te let dat dit net hoog genoeg is om skuiling te bied? U sien 'n vierkantige, verwoeste toring met 'n betonblokhuis bo -op, 'n waarnemingspos gedurende die hele oorlog.
Die pad lei na Pervyse. As u in die namiddag aankom, vind u die metaalluike wat teen die son getrek is. Dit is daardie leë tyd wanneer al die slotte gesluit is vir die middagpouse. Ongeveer hierdie uur tydens die krisis van die 24ste het die bevelvoerder van die Franse versterkings, 'n mollige, witbaarder met die naam Paul Francois Grossetti, 'n stoel bestel wat na die sentrum van Pervyse se hoofkruising gebring is, die doelbewus opvallendste plek wat hy kon vind . Daar, met skulpe wat om hom ontplof, sit die generaal die hele middag, leunend op 'n kierie terwyl hy die verdediging van die stad en die wal daarbuite rig. Sy soort was maar te skaars. Die geskiedenis word soms positief aksiomaties: hoe langer die oorlog geduur het, hoe groter was die afstand tussen generaals en die front.
U draai versigtig na die kruising. Die idee dat iemand vandag sy vet lyf te midde van die immer digte verkeer plons, lyk 'n heerlike absurditeit. Here weet, dit is nie maklik om een ​​in die vaste baksteen van die dorpe in Vlaandere te vind nie. Die plek waarna u soek, word Ramscappelle genoem, en u moet 'n paar kilometer na die see terugkeer. Net langs die hoofweg tussen oos-wes, by die ingang van die klein stadjie, omring 'n heining 'n driehoekige grasperk en blombeddings. Die middelpunt daarvan is 'n replika van 'n windpomp, groot genoeg om 'n transformatorstasie te verberg. (Niks word in hierdie land vermors nie.) Die doel van u soektog is 'n geringe afbakeningsklip wat na die oorlog deur die Touring Club van België opgerig is, wat in 'n breuk in die heining geleë is. 'N Aansienlike skyfie, wat in die Tweede Wêreldoorlog deur 'n regstreekse treffer geslaan is, ontbreek aan die helm in Franse styl aan die bokant. (Dit blyk 'n kenmerk van monumente aan die westelike front te wees.) U probeer die betekenis van die klip verstaan. Vermoedelik, in 1914, het sommige Duitse soldate hierdie plek bereik, 'n half kilometer anderkant die spoorwal en aan die rand van die oop land. Die klip herdenk die grens van hul voorskot. Aan die Yser -front was dit so ver as wat die Duitsers ooit sou kom.
Selfs toe Geeraert en Ume die Noordvaart -stuwing in die stromende duisternis van die 29ste oopmaak, lyk die Duitsers op die punt om sukses te behaal. 'N Paar uur tevore het die jong Amerikaanse korrespondent Edgar Ansel Mowrer die beskadigde klokkie by Pervyse bestyg - dieselfde as wat u van die pad af kan sien - om te sien hoe die Duitsers die soggige velde aanval. Ek kon hulle flou sien vorder in massavorming, sing terwyl hulle kom. was ' gooi dit op ' Ramscappelle. Daardie aand het die Duitsers die wal bereik. "
Hulle het dit nie net bereik nie, maar ook verder gegaan, deur die huis deur die huis deur Ramscappelle. Om 4:30 die oggend van die 30ste het luitenant-kolonel Bernard opgemerk dat hy deur die helagtige kanonade wakker geword het. " Teen dagbreek het die Duitse golwe met volle krag teen die wal neergestort. By Pervyse het die aanvallers naby genoeg gekom om granate oor te steek, en hulle het gou 'n vastrapplek gekry aan die ander kant. Intussen het hulle die Belge heeltemal uit Ramscappelle verdryf. Die pad na Duinkerken en Calais was nou oop.
En toe skielik, omstreeks twaalfuur, begin die afvuur van Duitse kant af.
Die Franse en Belgiese troepe kon nie verstaan ​​wat aan die gebeur was nie. In die velde suid van Ramscappelle het hulle weer gevorm agter nog 'n onbeduidende stroom en gewag dat vars aanvallers uit die stad sou opkom. Nie een het verskyn nie. Die geallieerde troepe het teruggekruip nadat dit nag geword het. Alhoewel hulle die stad eers die volgende dag skoongemaak het, was dit duidelik dat die Duitse hoofmag weg was. Die einde kom selfs vroeër by Pervyse. Daar om tienuur die oggend van die 30ste, word Bernard beveel om teen eenuur teen die aanval te werk. Sy regiment het onbestrede Pervyse binnegekom. "Die reuk is verrot, " het hy geskryf, " uit soveel opgeblase dierekarkasse. Ons ontdek talle Duitse lyke sowel as 'n paar gewondes wat gevange geneem word. " Die vyand, het hy gesê, het teruggeval weens die oorstroming. Dit was die eerste keer dat Bernard die woord genoem het. Die geheim van Albert is goed bewaar.
Die oorstroming het nie 'n oomblik te gou in werking getree nie. Jy moet jou nie indink dat Geeraert en Ume 'n onmiddellike vloedagtige stortvloed op die Yser -vlakte vrygelaat het nie, 'n golf wat versprei het en bome ontwortel het en huise en mense meegesleur het. Dit was niks so dramaties nie. Eers was die enigste teken die wanhopige roering van die varswatervis-die forel, karp en snoek wat die kanale en systrome bewoon het-terwyl die soutwater oorneem. Soos die ure verbygaan, het die weivelde al hoe moerig geword. Die oorstroming was, in die groot maar akkurate woorde van 'n Franse verslag, onoorwinlik en onberispelik in sy stadige vordering. Dit strek uit soos 'n enorme watervlak, effens golwend, en dit kom geruisloos en vul die kanale, maak die slote, die paaie en die dopgate gelyk. Dit gly oral, gly, stroop oral. Dit was eers 'n stille oorwinnaar wat aanvanklik amper nie sigbaar was nie. Die water omring eilandjies van stygende grond, waarvandaan groepe soldate deurdrenk tot op die knieë gevlug het. Dit prewel geduldig langs die loopgrawe, dit kom uit die horison en bereik die horison.
Die Duitsers het paniekerig geraak toe hulle voel hoe die grond onder hulle verdwyn. Hulle kon nie versterkings vorentoe kry nie, en gou was dit al wat hulle kon doen om terug te keer na die veiligheid van die regte oewer. Gewere sak in die modder en moes verlaat word. Die water het slote en spruite weggesteek waarin mans oor hul koppe gedompel het en ander wat voor die wal ingegrawe is, afgesny en hulle gedwing het om oor te gee. Geïsoleerde gewondes het ongetwyfeld verdrink of aan blootstelling gesterf. Die Duitsers het nooit die oorsaak vermoed nie en het dit toegeskryf aan die swaar reën. Hulle het geen verdere pogings aangewend om die Nieuport -hidrouliese stelsel in beslag te neem nie, maar die volle krag van hul offensief is nou op Ieper gerig. Ieper het ook skaars vasgehou. U kan redeneer dat die Duitsers nooit so naby aan 'n deurbraak gekom het soos sommige historici, veral Britte, sou wou agterkom dat die Yser 'n ander saak was nie. As dit nie die besluit van Albert was om oorstroom te word nie, sou Ieper moontlik in die volgende paar dae van agter af geneem gewees het. Speel met daardie gedagte.
Die nag van die 30ste, en die twee nagte daarna, is Geeraert en Ume weer aan die werk. Teen die tyd dat hulle klaar was, het hulle 'n kunsmatige strandmeer geskep wat strek van Nieuport tot byna Dixmude en van die wal tot by die Yser - ongeveer drie myl op die breedste punt en byna nege myl lank. Op sy maksimum was dit die wydste niemandsland aan die westelike front. Die gebiede onder water wissel van drie tot 10 voet diep. Daar was weliswaar aansienlike kolle wat nie deur water bedek was nie, maar dit was meestal onbegaanbare moeras. Wat eens 'n riviermonding van die see was, het teruggekeer na sy oorspronklike toestand.
'N Vreemde stilte heers, en#8221 skryf luitenant -generaal Emile Galet, stafhoof van Albert. Die vyand, verdryf deur die onweerstaanbare elemente, het verdwyn. #8220banke en#8221 van die Yser. Omheiningspale en die toppe van besmette wilgers het opgestaan, so verlate soos die afgesnyde mure van verdrinkte plase het 'n af en toe uitgebrande kerktoring sy donker skaduwee oor die waters gegooi. Modderige paaie wat in die strandmeer verdwyn het, lyk alreeds daardeur gegloei. Daar anderkant, en vir die duur buite bereik, staan ​​leë karre en flou golwe om hul asse. Die lig vang die vaal vis van mae, en halfhonger mans het die eerste slagoffers van die oorstroming opgetel terwyl hulle nog redelik vars was. Lyke, mens en dier, dryf te midde van 'n klomp leerhelms, rugsakke en kassies. Opgeblase lyke wat na die oppervlak styg, was die lyn van gister se loopgrawe.
Albert het die enigste oorwinning behaal wat hy nodig gehad het om te wen.
Gedurende die volgende vier jaar sal die daaglikse mededeling van die Belgiese hoofkwartier, die weergawe van "Alle stil aan die westelike front, " selde wissel. 'N Paar weke nadat die geveg geëindig het, het die Belge die oorstroming uitgebrei deur die riviere in die digte langs die reguit stuk van die Yser onder Dixmude vas te steek. Die oorstroming het nou 'n halfsirkel van ongeveer 22 myl gevorm. 'N Laars kan 'n meer gepaste vergelyking wees, sommige sê 'n skeletvoet - met 'n hoë hak by die skerp Dixmude -buiging en 'n lang toon wat na die rivier se bron wys, oorkant die Franse grens. Die oorstroming moes een van die groot onnatuurlike wonders van die westelike front wees.
Die Belge het eers einde September 1918 buite sy waterige grense beweeg, toe Albert by die laaste geallieerde sweep deur Vlaandere aangesluit het. In die lang tydperk het hy sy troepe standvastig weerhou van die offensiewe avonture van sy bondgenote. Met die grootste deel van sy klein land agter vyandelike linies, het hy erken dat hy nie op 'n onbeperkte hoeveelheid menslike krag kan staatmaak nie. Die weermag van Albert het gemiddeld vier tot vyf sterftes per dag weens vyandelike brand gely, maar het 'n groter aantal aan siektes verloor. Die Yser was die ongesondste sektor van die westelike front. Oppervlakwater is hopeloos besmet deur die afval van die dooies en die afval van die lewendes. Aan die einde van 1914 het 2500 Belgiese troepe 'n epidemie van tifus veroorsaak, slegs 600 minder as hul totale sterftes in die Yser -geveg.
Die inwydingsdatum op die gedenkteken in Nieuport is 1933. Om mee te begin was dit bloot 'n monument vir die staanplek langs die rivier - die rivier wat die westelikste skeidslyn, 'n skans in alle opsigte, van die westelike front geword het. Maar een Februarie -middag die volgende winter is die koning na die Maas gery vir 'n eensame klim. Op 'n paar naaldagtige gesteentes 80 voet bo die rivier het hy gegly, en blykbaar was daar nooit 'n geluid nie, maar paniek was nooit deel van Albert se repertoire nie - tot sy dood. Hy was net 58. Die monument het dus 'n gedenkteken geword. U wonder of die daaropvolgende geskiedenis van Europa heeltemal dieselfde sou gewees het as Albert 'n normale lewensduur geleef het.
Dit alles is weliswaar nabetragting. As u verby die tempel wat aan Albert gewy is, loop, loop u die pad na die Yser -sluise, iets anders tref u. Hoe nuuskierig is dit dat 'n gedenkteken vir 'n man wat van berge hou, wat gesterf het op 'n rotswand, op een van die laagste plekke in Europa staan-'n plek wat eintlik in die gedokumenteerde geheue onder die see was. MHQ
Hierdie artikel verskyn oorspronklik in die somer 1989 -uitgawe (Vol. 1, nr. 4) van MHQ - The Quarterly Journal of Military History met die opskrif: Albert en die Yser
Khe Sanh: 'n Slag wen, 'n oorlog verloor
Giet sweet in Da Nang, Viëtnam. Staan in 'n oorlogsmuseum met vier verdiepings vol historiese foto's, ou masjiengewere, tenks en vegvliegtuie, maar geen lugversorger nie. En nie 'n enkele waaier werk nie. Geen ander toeriste hier vandag nie. Klaarblyklik slimmer as ek. Twee verveelde vrouesoldate bewaak die ingang en uitgang op die grondvloer. Dit was nie hoe die brosjure gelees het nie. Die reddende genade is egter dat ek uiteindelik leer hoekom Don Walker sy klassieke Australiese liedjie getiteld het Khe Sanh.
Wat in 1968 by Khe Sanh gebeur het, het die gemartelde pad van die hele Viëtnam -oorlog van 1945 tot 1975 gesimboliseer.
Die Amerikaanse mariniers het 'n gevegsbasis gebou rondom 'n groot vliegveld naby die binnelandse dorpie Khe Sanh, net suid van die voormalige grens met Noord -Viëtnam. Hierdie strategiese buitepos is deur die Noord -Viëtnamese Weermag (NVA) as die poort na die Suide beskou.
Die Amerikaanse mariniers het nog nooit 'n geveg verloor nie, so die 5,000 wat by hul Khe Sanh-basis gestasioneer was, wou nie breek deur die goed beplande aanval van 20,000 NVA-troepe nie. Maar om die stryd te wen, het dit soveel kos, dit het die politieke wil van Amerika verbreek om die oorlog te wen.
Die beleg van Khe Sanh was die grootste enkele slag van die Viëtnam -oorlog. Die woeste gevegte het 77 dae geduur vanaf 21 Januarie 1968. (Die wydverspreide Tet-offensief deur die Viëtkong het later begin en vroeër geëindig.) Die beleg het meedoënlose artillerieduels, wrede hand-tot-hand-gevegte en tapytbomaanvalle deur B-52's ingesluit NVA loop tot binne 1200 meter van die basis se omtrek. Die NVA het nooit weer probeer om die Amerikaners in 'n volskaalse geveg te verslaan nie-guerrillataktiek en tonnels was baie meer effektief.
Maar 'n week voordat die mariniers die beleg van Khe Sanh verbreek het, het president Lyndon B. Johnson aangekondig dat hy nie herverkiesing wil doen nie. Die Amerikaanse publiek het nie meer geglo dat die Viëtnam -oorlog winsgewend is nie en protesoptogte bereik 'n nuwe hoogtepunt. Amerika se strategie het gou oorgegaan van die poging om die oorlog te wen, om te probeer om die Suid -Viëtnamese leër te ontkoppel en sy eie geveg te laat.
Daar was soveel internasionale TV -dekking oor die stryd om Khe Sanh dat die Australiese publiek ook bewus geword het van die belangrikheid daarvan, al speel Australiese magte slegs 'n geringe rol, met beperkte lugsteun deur 'n paar Canberra -bomwerpers (nie kapers, soos gevlieg deur die karakter in die liedjie).
Khe Sanh was dus 'n meer universele en historiese - nie veral Australiese nie - verwysing na die toon van die lied van Don Walker, veral as u die hele eerste reël in ag neem: "Ek het my hart aan die sappers rondom Khe Sanh gelaat."
'Sappers' kan soldate-ingenieurs aan weerskante voorstel, maar die woord verwys waarskynlik na kommando's van die Noord-Viëtnamese weermag. Dit was elite troepe, spesifiek genoem sappers, wat die aanval op Khe Sanh gelei het, het later die oorname van die basis gelei toe die Amerikaners dit slegs twee maande nadat hulle die beleg verbreek het, vernietig en laat vaar het. 'Oorwinnings' kom nie veel hol nie.
Wat 'n hartroerende ironie en wat 'n onuitwisbare manier vir Don Walker om die verdraaide emosies en trauma wat baie Vietnam-veterane opgedoen het, te begin ontlok, ongeag die nasionaliteit.
Toe ek in Julie uit Vietnam terugkeer en TV-nuusberigte sien van klein groepies sogenaamde Australiese nasionaliste wat Cold Chisel se weergawe van Khe Sanh As temalied, terwyl ek betrokke was by straatgevegte met betogers teen rassisme, word ek herinner aan nog 'n haak uit 'n klassieke liedjie: "War! Waarvoor is dit goed? Absoluut niks - ja! "
Die 2nd Siege Company bestaan ​​hoofsaaklik uit mans uit Holyhead, waarvan die meeste vakmanne en werkers is, soos monteurs, ketelmakers, timmermanne en ander vaardige ambagte. Baie van die mans was voorheen werksaam by die werkswinkels van die lokomotiefdepartement en werkswinkels van die droogdok vir die dwarskanaalstoompakkies van die Marine Department van die London & amp; North Western Railway Company, Ltd.
Hy het op 3 September 1914 by Holyhead aangestel en het moontlik ook by die 2nd Signal Company, Royal Engineers, gedien. Aangekom op 14 Desember 1914 in Frankryk. Begin September 1915 was die eenheid naby Zillebeke, België, naby Sanctury Wood, suidoos van Ieper. Hulle het baie van die werk gedoen om beskadigde loopgrawe en uitgrawings te bou en te herstel. Baie keer het hulle in afskuwelike en vermoeiende omstandighede gewerk, gewoonlik snags, dikwels in nat weer en in dik modder. Hulle is voortdurend blootgestel aan beide die vyand en soms hul eie artillerievuur. 'N Inskrywing in 'n persoonlike oorlogsdagboek oor die dag waarop Sapper Feltham gesterf het, beskryf gebeurtenisse as "Dinsdag, 7 September - Herstel nog 'n deel van die loopgrawe (hoofkwartier), omgeslaan deur 'n dopvuur. J. Feltham (afdeling 1) vermoor, dopsplinte". Oorlede te Ongevalle -opruimingsstasie nr. 9.
Gebore te Holyhead op 9 Julie 1896, die seun van James en Elizabeth Feltham (geb. Willliams), van Holyhead, Anglesey. In 1901 woon hy saam met sy ouers, broer en twee susters op Trearddurplein 10, Holyhead. Woon ook op Trearddur Square 11, Holyhead (hierdie adres op MIC). Hy is opgelei aan die Cybi -skool, Holyhead, en was later werksaam as 'n dekseun op die plaaslike LNWR -skip, SS Scotia. Sapper Feltham het ook 'n broer, Harry, wat by die Royal Welsh Fusiliers gedien het en ook 'n suster, Elizabeth, wat in Frankryk gedien het as lid van die Womens Auxiliary Army Corps. Sy pa was as opsigter werksaam by die nabygeleë Marketplace -gebou. Hy was ook 'n afgetrede soldaat (ex. Color Sargent, 6de Bataljon, RWF), wat in 1918 in die Home Defense Corps gedien het. Hy het gehelp met die werwing van baie plaaslike mans in die weermag. Sy handtekening as getuie kan op baie oorlewende inskrywingsvorms gesien word.
Bekroon met die 1915 Star, Victory Medal en British War Medal.
Begrawe in die Lijssethoek Militêre Begraafplaas, België. Grafplek III.B.33.
Sapper Feltham se medaljes, gedenkplaat, foto's en ander memorabilia, insluitend inligting oor die Royal Anglesey, Royal Engineers, is beskikbaar by Holyhead Maritime Museum (sien skakel hieronder links). Dankie aan Aled L Jones vir die graffoto. Ek is ook dankbaar vir die hulp en inligting wat deur Sapper Feltham se neef, Rupert Lewis, verskaf is. - BRH