Boekbesprekings: wapens, leërs en vestings in die honderdjarige oorlog en die oorlogskring in die Middeleeue - Boekresensies - 2022
Wapens, leërs en vestings in die honderdjarige oorlog
Geredigeer deur Curry en Hughes
Die sirkel van oorlog in die Middeleeue
Geredigeer deur Kagay en Villalon
Hierdie boek is 'n versameling opstelle, die resultaat van aanbiedings vir 'n konferensie wat in November 1991. Oxford-universiteit gehou het. Beide professionele historici en amateurliefhebbers het bygedra tot hierdie werk, wat alles insluit, van 'n herwaardering van militêre taktiek tot 'n ondersoek na die artistieke program. van riddermonumente.
Drie sterk opstelle deur Bennett, Ayton en redakteur Curry begin hierdie werk; saam skets hulle die ontwikkeling van taktiese benaderings en leërs gedurende die tydperk van die Honderdjarige Oorlog. Die Aquitanian-teater van konflik word uitgelig deur Vale, wat sy netwerk van 'luister-post'-kastele en private vete met die Marcher-verenigings van Brittanje vergelyk. Hughes en Kenyon lewer versoenbare opstelle oor die Channel-hawens en eilande; Hughes bespreek die spesifieke probleme waarmee hierdie gebiede te kampe het, terwyl Kenyon demonstreer hoe die verdediging in hierdie gebiede verander is om kanonne te akkommodeer. Smith dra 'n uitstekende opstel oor die moeilike onderwerp van vroeë vervaardiging en gebruik van gewere. Nog 'n fyn opstel word deur Friel bygedra oor die Middeleeuse skip - 'n onderwerp waarin hy 'n bekende geleerde vir 'n paar tydperke van die Middeleeuse geskiedenis is - wat die verdedigende doel van die argitektoniese elemente van 'n skip verklaar, asook die militêre voordele vir veranderinge in die rigging wat tydens die oorlog. Ten slotte lewer Kemp 'n belangrike bydrae tot die studie van gedenkkuns van die Honderdjarige Oorlog met 'n deeglike ontleding van vyf bestanddele - vervaardigde komponente, materiale, beeldhouwerk, dekor en argitektoniese omgewing. Hierdie gebruik hy in die plek van die tradisionele brandpunte van styl en ikonografie wat in die kunsgeskiedenis gebruik word, asook 'n bespreking van die memento mori beweging oor Engelse gedenktekens.
Daar is drie opstelle in hierdie boek wat belangrike vrae vir hierdie leser laat ontstaan ​​het. Die eerste is Omrod se artikel oor huishoudelike reaksie op die konflik, waarin ek twee punte bevraagteken. Omrod beweer dat:
Die duidelike verskuiwing in die militêre prioriteite van die Engelse kroon weg van die behoud van die verre Aquitaine en in die rigting van die instandhouding van Engelse posisies in die meer bekende en vrugbare gebied van Noord-Frankryk, wat reeds duidelik is voor Henry V se verowering van Normandië, is 'n interessante voorbeeld van die oorlog waarin die oorspronklike oorlogsdoelstellings van die kroon aangepas moes word om die belange en entoesiasme van die elite te akkommodeer.
So voer hy aan dat die elite die kroon ontmoedig het om in sy oorerflike lande te veg weens afstand en onvrugbare landbougrond. Vales-opstel oor Aquitaine in dieselfde boek kan hierdie argument weerlê. Oor die eerste punt, die belange van die elite, skryf Vale (bl. 79):
Onder diegene wat uit oorlog getrek het ... in Aquitaine, moet die adel trots wees ... Oorlog en die vooruitsig op oorlog het hierdie manne lewendig gehou ... dit was vir baie van die [elite] moeilik om enige ander winsgewende beroep te vind.
Met die bestaan ​​van lewensonderhoud, vind ek dit moeilik om te glo dat diegene van dieselfde klas en beroep die kroon sou probeer ontmoedig om hulle in enige teater van konflik te gebruik, ongeag die afstand of die kwaliteit van die landbougrond - watter kwaliteit Vale (bl. 75). ) aantekeninge slegs in die suide van die hertogdom ontbreek. Op die tweede punt was Aquitaine ook 'n tradisionele Engelse gebied, alhoewel ongeveer twee eeue minder as wat Normandië was. Inderdaad, ek vind dit belaglik dat enige koning sy eie lande vreedsaam sou oorgee op advies van diegene onder homself. Vale sê (bl. 69) dat:
... die konings van Engeland was die onmiddellike en> natuurlike = heersers van die omgewing, en 'n sekere jarelange lojaliteit teenoor hulle was duidelik in elke stadium van die oorlog ... die feit dat die hertogdom uiteindelik deur wapenmag was wat in 1451-3 aan die Franse kroon geheg is, kan ons veel vertel van Gascon-lojaliteit en minder van Engelse militêre pogings om hierdie jarelange kontinentale besit te behou.
Verder herinner Vale die leser daaraan dat die belangrikste bron van Engelse argiefmateriaal nog nie gepubliseer is nie (p. 71). Aangesien die Engelse houding dus nie werklik bepaal kan word nie, lyk dit asof Omrod se bewering 'n veralgemening is.
Vervolgens is Jones se opstel wat die konstante lae-graad vernietiging wat die Franse platteland toegedien word, bespreek. Hy stel twee belangrike punte in hierdie opstel. Ten eerste is dit belangrik dat hy opmerk dat die Jacquerie-opstand gekom het van die sosiale ontevredenheid wat deur die oorlog veroorsaak is - geen ander bron wat ons tot dusver gelees het, het aangeraak wat volgens my 'n belangrike sosiale onderstroom van hierdie era is nie. Tweedens is hy versigtig om daarop te wys dat die konsep van 'totale oorlog' nog nie uitgeoefen is nie, ondanks die voortdurende vernietiging van die land en die volk. In plaas daarvan skryf hy: 'Hier was geen enkele groot golf van vernietiging en verlatenheid gevolg deur 'n algemene beweging van herkolonisering nie, maar eerder stuk-stuk pogings ...' wat gelei het tot 'n voortdurende 'herstel' of verlamming van die land in plaas van die dood daarvan. Ek was bly dat hierdie onderskeid vir die leser gesien is, want sy verslag het my aanvanklik die indruk gewek dat hy sou argumenteer vir 'n soort totale oorlog gedurende hierdie era.
Derdens het ek verskeie probleme ondervind met Hardy se opstel oor die langboog. Alhoewel hy sy argument vir boogskutteruniforms in Chester en Flint bewys, vind ek nietemin sy bewering dat die woorde van '... kleding,' toga ',' kappies ',' een pak 'per stuk, ensovoorts ... "bestaan 'n algemene gebruik van 'n uniform is wankelrig, veral omdat sy volgende stelling kwalifiseer dat inligting beperk is (p. 166). Tweedens word sy bewering dat die goeie behandeling van boogskutters deur hul leiers die direkte oorsaak van hul heraanstelling was (p. 167), slegs deur 'n sekondêre bron ondersteun, en ek vind dit moeilik om te glo dat die laagste klas van enige bekwame vegter - beide volgens sosiale rang en betaal - sou spesiale oorweging kry. Dit lyk nog minder waarskynlik dat sulke behandeling die belangrikste oorweging sou wees as ons hierdie oorlog onthou in die konteks van meer tasbare belonings, soos gewone lone en buit. Vervolgens lyk sy skatting van die hoogte van die Middeleeuse boogskutter (p. 179) ekstreem in vergelyking met wat volgens my die normale middeleeuse gestalte was, en geen bewyse word verskaf om die idee te ondersteun dat daar genoeg getalle van sulke lang mense sou wees om te voorsien nie. 'n bevolkte boogskietkorps; Ek dink ook nie dat slegs 'jong, fikse mans' gekies sou word as enige vaardige skutter ook beskikbaar en beskikbaar was nie, ongeag ouderdom, liggaamsbou of gestalte. Ten slotte, soos in die klas bespreek, glo ek dat Hardy se opstel kyk na beste praktyk versus algemene praktyk - sy boë uit die Mary Rose is, skryf hy, "boë van die beste denkbare kwaliteit" (p. 171) - en hy lyk meer besorg oor die reikwydte as die werklike effek van die wapen. Tog is sy pogings om 'n kwartiermeester se logistieke bekommernisse vir boogskutters te skat, lofwaardig.
Oor die algemeen glo ek dat hierdie boek 'n deeglike en insiggewende inleiding tot die Honderdjarige Oorlog bied, ondanks die probleme wat ek met die opstelle van Omrod en Hardy ondervind het. Daar kan ook geargumenteer word dat 'n opstel oor gedenkkuns dalk nie streng "Arms, Legers and Fortifications" kan kwalifiseer nie, maar ek dink die redaksie het goed gedoen om so 'n omvattende opstel in te sluit en dit bied 'n unieke perspektief op die ingesteldheid van die deelnemers aan die oorlog. .
Soos die eerste werk wat bespreek is, is hierdie werk ook 'n samestelling van referate wat tydens verskillende Middeleeuse konferensies aangebied is, hierdie keer in Amerika. Die funksie daarvan is om te dien as 'n platform vir die herlewing van belangstelling in die Middeleeuse militêre geskiedenis, en om verdere stukrag te gee vir akademiese ondersoek (pp. Xi, xiv).
Die doel van die eerste gedeelte van hierdie samestelling is om algemene aannames oor Middeleeuse oorlogvoering uit te daag, en ek glo dat elke opstel in Deel I dit suksesvol doen. Eers onderskei Bachrach die karakteristieke reguitheid stelselmatig die probleme met die negentiende en vroeë twintigste-eeuse militêre historici, wat die aannames van Hans Delbrück gekonfronteer het. Bachrach ontwikkel sewe punte waarop hy Delbrück kan weerlê, en beweer dat hy Teutosentries is en wys hoe sy tydgenote sy teorieë weerlê, en selfs Delbrück se eie getuienis gebruik om sy ander reëls te weerlê! Seker Delbrück se teorieë - veral sy teorieë oor die Middeleeuse skatting van getalle - het 'n geweldige uitwerking op ons veld gehad en dit is verfrissend om hom so kundig te kritiseer, sodat die beginnerhistorikus die gewig wat aan Delbrück se werk toegeken word, sonder die nodige skeptisisme aanvaar. Later in die afdeling gebruik Vann se opstel Castille om aan te toon hoe die Middeleeuse bevelvoerder taktiese kennis opgedoen en gebruik het en bronne tot die beste voordeel ontplooi het, in teenstelling met baie moderne historici se verskonende benadering tot Middeleeuse strategie. Vervolgens verskaf Chevedden 'n ontleding van die ontwikkeling van die trebuchet, wat die bewering van Smail dat geen innovasie of aanpassing gedurende die Middeleeuse era gemaak is nie, weerlê. Morillo bied 'n sespunt-teorie oor die opkoms en ondergang van die ruiter as die dominante vorm van vegter in die Middeleeuse konflik, ontevrede met die tradisionele drieledige verklaring van beuel, buskruit en boog.
Ek het die laaste opstel in Deel I van besondere belang gevind, waarin Schönfeld ses ou teorieë oor die identiteit van agrarii miliete en gee sy eie tentatiewe teorie daaroor. Hy kom tot die gevolgtrekking - in die algemeen in ooreenstemming met Karl Leyser - dat hierdie mense boere was, te arm om met die algemene heffing te kan optree, en daarom moes hul feodale verpligting na verdedigingsdiens in militêre distrikte omgesit word. Tog kwalifiseer hy sy gevolgtrekking, en vra hy dat die vraag rakende die status en ruiteryvermoë van die betrokke mense opnuut ondersoek moet word (p. 72). Ek vind dit gepas dat Schönfeld die "gesaghebbende" gevolgtrekkings van sy voorgangers uit die weg ruim sonder om sy eie op te lê.
In Deel II van die boek word die vraag na die rol van die goddelike in die Middeleeuse oorlogvoering ondersoek. Hare ondersoek verslae van die toenemend direkte ingryping van heiliges in die oorlog namate die tydperk vorder. Kelly DeVries lewer 'n innemende opstel wat die vraag beantwoord wat elke Middeleeuse historikus van hul bronne gevra het: Wanneer God aan u kant is, hoe verskoon u nederlaag? Albei opstelle is meer insiggewend as omstrede.
Deel III van die boek bestudeer 'Orders of Society at War', maar is eintlik besig met stereotipes. Die opstel van Isaac doen 'n uitstekende taak om die algemene stereotipe van die huursoldaat te verslaan as 'n gewone, amorele swaard om te huur, deur die loopbaan van Willem van Ieper te gebruik om 'n lojale edelman te illustreer wat homself as huursoldaat ondersteun terwyl hy uit sy erfenis verban is. Later bied Lane 'n insiggewende stuk wat die effek van Italiaanse stedelike oorlogvoering op die daaglikse en militêre lewe van omliggende plattelandse gemeenskappe ondersoek.
Nietemin het ek een twis met die tweede opstel in hierdie afdeling gehad. Traux se werk is oor die algemeen 'n insiggewende behandeling van die rol van edele vrouens in aktiewe oorlogvoering, maar ek betwis haar bewering dat '... dit lyk asof dit twyfelagtig is of een van die vroue in 'n geveg geveg het en slae met die vyand uitgeruil het.' Ek vind dit uiters onwaarskynlik dat 'n vrou sal huiwer om 'n wapen in te samel teen iemand wat haar persoon of huis aanval, veral in 'n gewapende samelewing; ten minste is dit te hoop dat die skrywer adellike vroue bedoel, want daar is beslis dokumentasie van gewone vroue wat deur die Middeleeue aan skermutselings deelneem. Dit is dus 'n onakkurate veralgemening, miskien onbedoeld, maar verbasend deur 'n feministiese geleerde.
Die vierde gedeelte van die boek gebruik die tema van oorlogvoering om 'n opstel oor Griekse vuur te verenig met 'n diepgaande analise van die Slag om Malta. Alhoewel Haldane se opstel oor Greek Fire interessant was in terme van die oordrag van tegnologie en die masjinerie wat gebruik is om dit af te vuur, was ek 'n bietjie teleurgesteld dat hy nie die voorstelle van die bestanddele daarvan gewaag het of ten minste hersien het nie. Mott se opstel oor die Slag om Malta was lank, maar sy ontleding van die gewig van situasionele en taktiese omstandighede op 'n geveg tussen vlootgenote - sowel as die verborge sielkundige faktore - was die moeite werd om te lees.
Ten slotte was hierdie boek ook opvoedkundig en die akademiese debat baie aangrypend. Om Prestwich se resensie aan te haal:
Hierdie goed geproduseerde bundel bestaan ​​uit 'n ietwat uiteenlopende, maar baie interessante reeks opstelle oor die Middeleeuse militêre en vlootgeskiedenis…. word op wonderlike wyse in hierdie studies gedoen ... Dit is nie die soort volume wat tot 'n algemene gevolgtrekking lei nie, buiten die feit dat dit baie duidelik is dat daar 'n werklike, en baie welkome, herlewing van die Middeleeuse militêre geskiedenis is.
Sommige artikels is beslis meer daarop gemik om die begrippe van die verlede af te breek, terwyl ander vars inligting verskaf, en oor die algemeen voel ek dat dit 'n uitstekende volume is, met een klein uitsondering sonder die foute wat in Wapens, leërs en vestings in die honderdjarige oorlog.
eienaar-bmr- [e-pos beskerm]
Kyk die video: THE CREMATION PROCESS (Junie 2022).
Copyright 2022 \ Boekbesprekings: wapens, leërs en vestings in die honderdjarige oorlog en die oorlogskring in die Middeleeue...