Die digter wat van wetenskaplike kennis in sy werk gebruik maak (digters soos die Tsjeg Miroslav Holub, die Sweed Lars Gustafsson, die Duitser Hans Magnus Enzensberger, die Nederlander Hans Faverey en die Suid-Afrikaner T.T. Cloete) probeer om met hulle taalgebruik en werkwyse woorde anders as die natuurwetenskaplike aan te wend en om met taal ander betekenisse (onder meer deur suggestie) bloot te lê. Dit inderdaad in ‘n langerige gedig, maar die sinne is kort en kragtig en hy praat reguit, en wat, as ek reg lees, verstaan as dat die digter nie ‘n hond wil wees nie, d.w.s. nie “‘n vriend” wil hê “wat agter hom aanloop / met sak of met blik” nie. Breyten, heiiii…. ek het nooit kant gekies vir die Amerikaners nie, ek het net wou toon dat die hele ding van drones nie altyd so eenvoudig is as wat mense soms dink nie. Al wat jou skrywe van die superredakteur sê, is: “Niks sal hom of haar keer om bv. ’n tweede of derde mening by ’n resensie van ’n belangrike werk te plaas nie.”