Redakteursbrief: Só klink Coenie, vyf jaar laterSusan Lombaard, uitvoerende hoof en redakteur van Maroela Media Foto: Noeleen Foster Ná ’n CD-stilte van vyf jaar laat Emoji van Coenie de Villiers ’n mens dink aan ’n klas vol hiperaktiewe kinders wat heeldag moes stilsit en stilbly, en dan lui die klok, en chaos bars los. Vyf jaar se opgekropte musikale energie en kreatiwiteit kom tot uiting in snitte wat so uiteenlopend is dat jou kop nie lekker wil sin maak daarvan nie. Elke snit is deurdag – van die lirieke wat, eie aan De Villiers se werk, poësie is wat netsowel sonder musiek sou kon bestaan, tot die versigtig uitgesoekte keuse van medekunstenaars, instrumente en musikante. Aan die musiek self is daar egter niks versigtigs nie. Met die bekendstelling van dié CD in die Atterbury Teater in Pretoria hierdie week het De Villiers tydens die eerste helfte van die vertoning die verhoog gedeel met die strykers van die Universiteit van Pretoria se simfonieorkes – musikante wat, te midde van groot spanning as gevolg van studentebetogings en eindeksamens, die afgelope paar weke in skoolsale byeengekom het om te oefen vir dié CD-bekendstelling. Dié studente verdien vermelding, enersyds vir hulle toewyding, en andersyds vir die klank waarmee hulle die teater volgemaak het. Vir die tweede helfte van die vertoning het De Villiers die verhoog gedeel met bekende musikante soos Jaconell Mouton en Mauritz Lotz. Dis egter waarskynlik die liedjies waartydens De Vlilliers homself op die vleuelklavier begelei het wat vir die grootste loutere genot gesorg het – net suiwer stem en klavier wat met die jare selfs nóg beter geword het. Dis teen dié tyd seker duidelik dat ek ’n groot Coenie de Viliers-aanhanger is. Sedert ek as dogtertjie gereeld saam met my gesin vakansies met die trein by my oupa en ouma in Noupoort in die Karoo gaan kuier het, huil ek ’n bietjie wanneer ek “Karoonag” hoor: “As die trein by Noupoort fluit, en dit wegraak in die wind, en ’n tolbos iewers vaswaai teen die rand…” Die klank van die musiek, die woorde en die prentjie in my kop vertel presies dieselfde storie. Maar ’n kunstenaar soos De Villiers wil waarskynlik nie vir die res van sy lewe onthou word vir ’n liedjie soos “Karoonag” wat hy vroeg in sy loopbaan reeds opgeneem het (en intussen ’n paar keer ander gedaantes gegee het – soos nou weer op Emoji waar hy dit saam met Karen Zoid sing) nie. (Hoewel hy tóg as ’n eerste toegif aan die einde van die vertoning hierdie week vir sy getroue aanhangers, soos die tannie wat in ’n oomblik se stilte geskree het “We love you, Coenie!”, “Karoonag” gesing het.) Emoji sal sy getroue aanhangers uitdaag om anders oor hom te dink, as vorige albums dit nog nie gedoen het nie. Op Emoji se CD-omslag kry jy ’n voorsmakie van die grensloosheid van dié album – name soos Elvis Blue, Hemelbesem en Karen Zoid; ook Pops Mohamed, Dave Koz en Leon Gropp laat jou ’n bietjie wonder oor wat kom. En sommer op die tweede snit, “Miskien”, weet jy jy is in vir ’n ding, wanneer die Turkse musikant Gürkan Cakmak met sy duduk sorg vir klank wat nog nie in Afrikaanse musiek gemaak is nie. (’n Duduk is, volgens Wikipedia, ’n antieke dubbelriet-houtblaasinstrument gemaak van appelkooshout; oorspronklik afkomstig uit Armenië.) En as dié redakteursbrief klink soos ’n lofsang aan ’n album en ’n Afrikaanse kunstenaar, dan is dit hoe dit is. Ons behoort bitter dankbaar te wees vir kunstenaars soos De Villiers en albums soos Emoji in die Afrikaanse en Suid-Afrikaanse musiekbedryf. Skaf vir jou een aan, en “luister” (soos hy saam met Hemelbesem sing), en kry nuwe hoop vir die Afrikaanse musiekbedryf en die genialiteit van ’n ouer generasie Afrikaanse kunstenaars by wie die jongetjies hopelik kan gaan kers opsteek. Ek sal voortaan met ’n stapeltjie Emoji-CD’s in my motor rondry. Twee in my handsak, twee in my kantoor. En as iemand weer vir my sê Afrikaanse musiek is op ’n afdraende pad, sal ek hom een in die hand stop en sê: “Dè, luister bietjie.” Miskien Maak ek ’n haikoe net uit klank En bind ’n strik van woorde óm… Miskien Word dit ’n groter simfonie Of dalk bly dit net kort, en stom… Miskien Weef ek uit note ’n kombers En dalk, wie weet, as dit kom reën Dra jy dit, al is dit net ’n lied – Soos jy, is ek ook dalk alleen – Coenie de Villiers, “Miskien” (Emoji) Groetnis Susan Lombaard Redakteur: Maroela Media