PSS Invest - Metodes en wenke vir beleggings in aandele
Metodes en wenke vir belegging in voorraadwaarde
belegging in aandeelwaarde
'N Gids vir waardebelegging
Sedert die publikasie van "The Intelligent Investor" deur Benjamin Graham, het wat algemeen bekend staan ​​as "waardebelegging" een van die mees gerespekteerde en mees gebruikte metodes om aandele te pluk geword. Die beroemde belegger, Warren Buffet, het 'n groot deel van sy ongeëwenaarde sukses in die beleggingswêreld in die openbaar toegeskryf aan die feit dat hy die basiese advies van Graham oor die evaluering en keuse van aandele vir sy portefeulje volg.
Aangesien die markte egter meer as 'n halfeeu verander het, het waardebelegging ook plaasgevind. Oor die jare is Graham se oorspronklike waardebeleggingstrategie op verskillende maniere aangepas, aangepas en aangevul deur beleggers en markontleders wat daarop gemik is om te verbeter hoe goed 'n waardebeleggingsbenadering vir beleggers presteer. Selfs Graham het self bykomende statistieke en formulerings bedink om die werklike waarde van 'n aandeel akkurater te bepaal.
Waardebelegging vs Groeibelegging
Voordat ons verder gaan met die hersiening van tradisionele waardebelegging en daarna kyk na 'n paar van die nuwer, alternatiewe waardebeleggingstrategieë, is dit belangrik om daarop te let dat 'waardebelegging' en 'groei -belegging' nie twee teenstrydige of wedersyds uitsluitende benaderings is om aandele te kies nie.
Die basiese idee van waardebelegging - die keuse van tans ondergewaardeerde aandele wat u verwag om in die toekoms in waarde te verhoog - is beslis gefokus op verwagte groei.
Die verskille tussen waardebelegging en groei -beleggingstrategieë is meer bloot 'n kwessie van beklemtoning van verskillende finansiële statistieke (en tot 'n mate 'n verskil in risikotoleransie, en groei -beleggers is gewoonlik bereid om hoër risikovlakke te aanvaar). Uiteindelik het waardebelegging, groei -belegging of enige ander basiese aandeelbeoordelingsbenadering dieselfde einddoel: kies aandele wat 'n belegger die beste moontlike opbrengs op belegging bied.
Die basiese beginsels van tradisionele waardebelegging
Ben Graham word beskou as die 'vader' van waardebelegging.
In "The Intelligent Investor" het Graham 'n metode voorgestel en verduidelik wat hy ontwikkel het om selfs die mees onervare beleggers te help met hul keuse van aandele. Dit is eintlik een van die belangrikste aantreklikhede van Graham se waardebeleggingsbenadering - die feit dat dit nie te ingewikkeld of ingewikkeld is nie, en dus maklik deur die gemiddelde belegger gebruik kan word.
Soos met enige soort beleggingstrategie, behels Graham se waardebeleggingstrategie 'n paar basiese konsepte wat die grondslag of grondslag vir die strategie lê. Vir Graham was die sleutelkonsep die van intrinsieke waarde - spesifiek die intrinsieke waarde van 'n onderneming of sy aandeel. Die kern van waardebelegging is om 'n aandele -ontledingsmetode te gebruik om die werklike waarde van die aandeel te bepaal, met die oog daarop om aandele te koop waarvan die huidige aandeelprys onder die werklike waarde of waarde daarvan is.
Waardebeleggers pas in wese dieselfde logika as versigtige kopers toe om aandele te identifiseer wat ''n goeie koop' is, wat verkoop teen 'n laer prys as die werklike waarde wat hulle verteenwoordig. 'N Waardebelegger soek na en vind uit wat volgens hom onderwaardeerde aandele is, met die oortuiging dat die mark uiteindelik die aandeelprys sal "regstel" tot 'n hoër vlak wat die werklike waarde meer akkuraat verteenwoordig.
Graham se basiese waarde -beleggingsbenadering
Graham se benadering tot waardebelegging was daarop gemik om 'n eenvoudige proses vir die ondersoek van aandele te ontwikkel wat die gemiddelde belegger maklik kan gebruik.
Oor die algemeen het hy dit reggekry om dit redelik eenvoudig te hou, maar aan die ander kant is klassieke waardebelegging 'n bietjie meer betrokke as net die dikwels herhaalde refrein van: "Koop aandele met 'n prys-tot-boek (P/B) verhouding van minder as 1.0. "
Die P/B -verhouding riglyn vir die identifisering van onderwaardeerde aandele is in werklikheid slegs een van 'n aantal kriteria wat Graham gebruik het om hom te help om onderwaardeerde aandele te identifiseer. Daar is 'n argument tussen liefhebbers van waardebeleggings of 'n mens 'n kontrolelys met 10 punte wat Graham geskep het, moet gebruik, 'n langer kontrolelys van 17 punte, 'n distillasie van een van die kriteria wat gewoonlik verskyn in die vorm van 'n vier- of vyfpunt-kontrolelys, of die een of ander van 'n paar metodes vir seleksie van aandele wat Graham ook bepleit het.
In 'n poging om soveel verwarring as moontlik te vermy, gaan ons hier die belangrikste kriteria aanbied wat Graham self die belangrikste geag het om aandele met goeie waarde te identifiseer, dit wil sê dié met 'n intrinsieke waarde wat groter is as hul markprys.
1) 'N Waardevoorraad moet 'n P/B -verhouding van 1.0 of laer hê; die P/B -verhouding is belangrik omdat dit 'n vergelyking van die aandeelprys met 'n maatskappy se bates verteenwoordig. 'N Belangrike beperking van die P/B-verhouding is dat dit die beste funksioneer wanneer dit gebruik word om kapitaalintensiewe ondernemings te beoordeel, maar minder effektief is wanneer dit toegepas word op nie-kapitaalintensiewe ondernemings.
let wel: In plaas daarvan om 'n absolute P/B -verhouding laer as 1.0 te soek, kan beleggers eenvoudig na maatskappye soek met 'n P/B -verhouding wat relatief laer is as die gemiddelde P/B -verhouding van soortgelyke ondernemings in sy bedryf of marksektor.
2) Die prys-verdienste (P/V) -verhouding behoort minder as 40% van die hoogste p/v van die aandeel oor die vorige vyf jaar te wees.
3) Soek 'n aandeelprys wat minder as 67% (tweederdes) van die tasbare boekwaarde per aandeel is, EN minder as 67% van die maatskappy se netto huidige batewaarde (NCAV).
let wel: Die aandeelprys-tot-NCAV-maatstaf word soms gebruik as 'n selfstandige instrument om onderwaardeerde aandele te identifiseer. Graham beskou die NCAV van 'n onderneming as een van die akkuraatste voorstellings van die ware intrinsieke waarde van 'n onderneming.
4) Die totale boekwaarde van 'n onderneming behoort groter te wees as die totale skuld.
let wel: 'N Verwante, of dalk 'n alternatiewe, finansiële statistiek hiervan, ondersoek die basiese skuldverhouding - die huidige verhouding - wat minstens groter as 1.0 en hopelik hoër as 2.0 moet wees.
5) Die totale skuld van 'n onderneming moet nie meer as twee keer die NCAV oorskry nie, en die totale bedryfslaste en langtermynskuld moet nie groter wees as die totale aandele van die onderneming nie.
Beleggers kan eksperimenteer met die gebruik van die verskillende kriteria van Graham en self bepaal watter waarderingsmetodes of riglyne hulle as noodsaaklik en betroubaar beskou. Daar is 'n paar beleggers wat nog net 'n ondersoek na die P/B -verhouding van 'n aandeel gebruik om te bepaal of 'n aandeel onderwaardeer is. Ander vertrou sterk, indien nie uitsluitlik nie, op die vergelyking van die huidige aandeelprys met die maatskappy se NCAV. Versigtiger, konserwatiewe beleggers mag slegs aandele koop wat by elkeen van Graham se voorgestelde siftingstoetse slaag.
Alternatiewe metodes om waarde te bepaal
Waardebeleggers gee steeds aandag aan Graham en sy waardebeleggingstatistieke.
Die ontwikkeling van nuwe hoeke om waarde te bereken en te beoordeel, beteken egter dat daar ook alternatiewe metodes vir die identifisering van onderpryse ontstaan ​​het.
Een van die gewildste waardes is die formule vir afslag op kontantvloei (DCF).
DCF en omgekeerde DCF waardasie
Baie rekenmeesters en ander finansiële professionele persone het ywerige aanhangers van DCF -analise geword. DCF is een van die min finansiële statistieke wat die tydwaarde van geld in ag neem - die idee dat geld wat nou beskikbaar is, waardevoller is as dieselfde hoeveelheid geld wat op 'n stadium in die toekoms beskikbaar is, want alles wat nou beskikbaar is, kan belê word en daardeur gebruik om meer geld te genereer.
DCF -analise gebruik toekomstige vrye kontantvloeiprojeksies en verdiskonteringskoerse wat bereken word met die geweegde gemiddelde koste van kapitaal (WACC) om die huidige waarde van 'n onderneming te skat, met die onderliggende idee dat die intrinsieke waarde daarvan grootliks afhang van die onderneming se vermoë om kontantvloei te genereer.
Die belangrikste berekening van 'n DCF -analise is soos volg:
Billike waarde = Die onderneming se ondernemingswaarde - die onderneming se skuld
(Ondernemingswaarde is 'n alternatiewe maatstaf vir markkapitalisasiewaarde. Dit verteenwoordig markkapitalisasie + skuld + voorkeuraandele - totale kontant, insluitend kontantekwivalente).
As die DCF -ontleding van 'n maatskappy 'n waarde per aandeel hoër as die huidige aandeelprys lewer, word die aandeel as onderwaardeer beskou.
DCF-analise is veral geskik vir die evaluering van maatskappye met 'n stabiele, relatief voorspelbare kontantvloei, aangesien die primêre swakheid van DCF-analise is dat dit afhang van akkurate ramings van toekomstige kontantvloei.
Sommige ontleders verkies om omgekeerde DCF -analise te gebruik om die onsekerheid van toekomstige kontantvloeiprojeksies te oorkom. Omgekeerde DCF -analise begin met 'n bekende hoeveelheid - die huidige aandeelprys - en bereken dan die kontantvloei wat nodig sou wees om die huidige waardasie te genereer. Sodra die vereiste kontantvloei bepaal is, is die evaluering van die maatskappy se aandeel as onderwaardeer of oorwaardeer so eenvoudig as om 'n oordeel te neem oor hoe redelik (of onredelik) dit is om te verwag dat die onderneming die vereiste hoeveelheid kontantvloei kan genereer wat nodig is om die huidige aandeelprys volhou of voorskiet.
'N Onderwaardeerde aandeel word geïdentifiseer as 'n ontleder bepaal dat 'n maatskappy maklik meer as genoeg kontantvloei kan genereer en onderhou om die huidige aandeelprys te regverdig.
Katsenelson se Absolute P/E Model +
Katsenelson se model, ontwikkel deur Vitally Katsenelson, is nog 'n alternatiewe waarde-analise-instrument wat veral as ideaal beskou word vir die evaluering van maatskappye met sterk positiewe, gevestigde verdienste. Die Katsenelson -model fokus daarop om beleggers 'n meer betroubare P/V -verhouding te bied, bekend as 'absolute P/E'.
Die model pas die tradisionele P/V -verhouding aan volgens verskeie veranderlikes, soos verdienstegroei, dividendopbrengs en voorspelbaarheid van verdienste.
Absolute PE = (Verdienstegroeipunte + Dividendpunte) x [1 + (1 - Besigheidsrisiko)] x [1 + (1 - Finansiële risiko)] x [1 + (1 - Verdienstsigbaarheid)]
Groeipunte vir verdienste word bepaal deur te begin met 'n P/V-waarde sonder groei van 8, en dan 65 punte by te voeg vir elke 100 basispunte, verhoog die verwagte groeikoers totdat u 16%bereik. Bo 16%word 5 punte bygevoeg vir elke 100 basispunte in die geprojekteerde groei.
Die absolute P/E getal wat geproduseer word, word dan vergelyk met die tradisionele P/V nommer. As die absolute P/V -getal hoër is as die standaard P/V -verhouding, dui dit daarop dat die voorraad onderwaardeer is. Hoe groter die verskil tussen die absolute P/V en die standaard P/V, hoe groter is die winskopie. Byvoorbeeld, as die absolute p/v van 'n aandeel 20 is terwyl die standaard p/v -verhouding slegs 11 is, dan is die ware intrinsieke waarde van die aandeel waarskynlik baie hoër as die huidige aandeelprys, aangesien die absolute p/v -getal aandui dat beleggers is waarskynlik bereid om baie meer te betaal vir die huidige verdienste van die onderneming.
Die Ben Graham -nommer
U hoef nie noodwendig van Ben Graham weg te kyk om 'n alternatiewe waarde -beleggingsmaatstaf te vind nie. Graham self het 'n alternatiewe waardebepalingsformule geskep wat beleggers kan kies om te gebruik - die Ben Graham -nommer.
Die formule vir die berekening van die Ben Graham -getal is soos volg:
Ben Graham -nommer = die vierkantswortel van [22.5 x (verdienste per aandeel (EPS)) x (boekwaarde per aandeel)]
Die Ben Graham -nommer vir 'n aandeel met 'n EPS van $ 1.50 en 'n boekwaarde van $ 10 per aandeel bereken byvoorbeeld $ 18.37.
Graham was oor die algemeen van mening dat 'n maatskappy se P/E-verhouding nie hoër as 15 mag wees nie en dat die prys-tot-boek-verhouding (P/B) nie meer as 1.5 moet wees nie. Dit is waar die 22.5 in die formule vandaan kom (15 x 1.5 = 22.5). Met die waarderingsvlakke wat deesdae algemeen is, kan die maksimum toelaatbare P/V na ongeveer 25 verskuif word.
Nadat u die Ben Graham-nommer van 'n aandeel bereken het-wat ontwerp is om die werklike intrinsieke waarde per aandeel van die onderneming te verteenwoordig-vergelyk u dit dan met die huidige aandeelprys van die aandeel.
As die huidige aandeelprys laer is as die Ben Graham -nommer, dui dit aan dat die aandeel onderwaardeer is en as 'n koop beskou kan word.
As die huidige aandeelprys hoër is as die Ben Graham -nommer, lyk die aandeel oorwaardeer en nie 'n belowende koopkandidaat nie.