Nuuskommentaar: Afrikaner en ander minderheidsgroepe – gryp die geleenthede nou aan terwyl dit daar isArgieffoto. Uit onder meer mediaterugvoer en braaivleispraatjies is dit duidelik dat baie Afrikaners as deelgenote van die land mismoedig oor die toekoms is. Maar die onlangse toekomsberaad van die Solidariteit Beweging het groot optimisme opgelewer – Afrikaners wat Horatius se woorde meer as 2 000 jaar gelede, carpe diem, aangeneem en die geleenthede wat die oomblik bied, aangegryp het. Die bekende Romeinse digter, Quintus Horatius Flaccus (65 v.C. tot 8 v.C.), het die bekende term, carpe diem, gebruik. Hoewel die term toe nog nie die begrip van Christelik kon inhou nie, is dit vandag baie bekend in Christelike uitlegte en gebruike. Dit is byvoorbeeld die afgelope naweek deur dr. Izak Burger, vorige hoof van die AGS, gebruik toe hy by die jaarlikse liefdesmaal wat die bekende Bloemfonteinse internis, dr. Frieda Pienaar, en haar praktyk vir haar pasiënte aanbied, die groot groep mense toegespreek het. Nou hoe beland ’n gerespekteerde, afgetrede kerkleier en leraar se opelugboodskap in ’n nuuskommentator (wat dikwels as politieke kommentator optree) se rubriek? Carpe diem word dikwels in Engels vertaal as “seize the moment”. In Afrikaans word dit waarskynlik ten beste as “gryp die oomblik aan” vertaal, en die konteks is dat daar dalk nie ’n môre sal wees nie. Baie van dr. Frieda se pasiënte is kankerlyers vir wie môre nie gewaarborg is nie. Maar eintlik handel dit net oor die bewussyn daarvan, want niemand se môre is gewaarborg nie. Nou wat van die Afrikaner en ander minderheidsgroepe? Hoekom lui die opskrif dat juis die Afrikaner en ander groepe nou die geleenthede moet aangryp? Juis nou, met die Brexit-tameletjie, het die Skotse eerste minister weer die onafhanklikheidstrom geslaan. Die Britse premier, Boris Johnson, het elke moontlike parlementêre stem nodig om die voltrekking van Brexit, veral met ’n ooreenkoms, deur die Britse parlement te voer. Die meerderheid Skotte, Noord-Iere en Walliesers deel egter nie die Brexit-sentimente nie, en die Skotte wil skynbaar, gegewe die referendumuitslae oor lidmaatskap van die EU, eerder deel van die EU as deel van Brittanje bly terwyl dit óf die een, óf die ander moet wees. (Lees gerus Maroela Media se nuuskommentaar hieroor hier.) Kortom, vir die Skotte het ’n geleentheid opgeduik, en die eerste minister gryp die geleentheid aan om weer ’n onafhanklikheidsreferendum aan te vra. Wat die Afrikaner se eie toekomsvisie betref, geld twee uiteenlopende uitdrukkings. Die een is ’n visie van byna volslae mismoedigheid, met manifestasies soos om met alle geweld te wil emigreer, sou dit realisties moontlik wees, of wel so te maak al gaan dit met enorme opofferings gepaard. Die pessimisme by sommiges is soms so erg dat rubriekskrywers wat beroepe doen op optimisme te dikwels deur lesers uitgetrap word daaroor. Die gevoel van soos ’n vreemdeling in eie land voel, slaan dikwels deur, en het juis weer ’n stewige hupstoot gekry deur die onlangse uitspraak van die Konstitusionele Hof oor die posisie van Afrikaans by die Universiteit Stellenbosch (US), wat in wese die brose voete waarop Afrikaans in Suid-Afrika staan ’n harde voorhamerhou toegedien het. Terselfdertyd is daar ’n deurlopende stroom lesers wat om geografiese onafhanklikheid roep. Terwyl een deel hiervan se geografiese verwagtinge krimp om binne werklikheidsperke te bly, behou ander hul verwagtinge van groot dele van die land wat baie groot eise aan realisme stel. Hierteenoor is ’n onlangse toekomsberaad van die Solidariteit Beweging goed bygewoon, en die uwe is van verskillende kante verseker dat positiwiteit en optimisme sterk by van die teenwoordiges aanwesig is. Anders as met die bekendmaking van die oorspronklike Plan B, wat ook met optimisme gepaardgegaan het, was daar dié keer nie sprake van ’n duidelike dwarsboming van die voorstelle deur ’n segment van die Afrikaanse pers nie. Met die vorige ronde is selfs van lokvaljoernalistiek gebruik gemaak om dit te laat klink of ’n gerespekteerde Afrikanerfiguur hom teen die plan uitgespreek het. Maar toe reeds was die tekens daar toe die betrokke koerant aan ’n boikotaksie onderwerp is, en die koerant sy danspassies se voetwerk by die oorheersende dansmusiek se melodie moes aanpas. Maar die grootste rede vir die media-omkeer was stellig dat planne en ideale nie op die beplanningstafel bly lê het nie. Dit het saamgeval met die sooispitseremonie van ’n kampus vir tegniese onderrig van meer as R300 miljoen. Ook ’n nuwe kampus vir Akademia van meer as ŉ miljard rand in die vooruitsig gestel. In plaas van negatiewe beriggewing hieroor in die Afrikaanse media, is onder andere dr. Blade Nzimande oor sy lawaai oor die boosheid van dié nuwe kampusse nie net in die media gelooi nie, maar deur die media self. Hy en sy maters het verskeie lesse gekry oor die uitleg van grondwetlike taalregte. Trouens, selfs die Konstitusionele Hof se uitspraak oor die US is in verskeie rubrieke deur gesaghebbendes gelooi. (Lees hier.) Wat het gebeur? Veel meer as die sywaartse verskuiwing van ’n voorsanger van die Seunse Weenkoor. Die antwoord is dat ’n groot deel van die Afrikaners die geleentheid aangegryp het toe dit hom voorgedoen het. Dit realiseer met mening, en word deur positiwiteit gevoed – positiwiteit wat in realiteit omgesit word. Ministers se onwaardige reaksie hierop word kragtig platgeslaan as die kaf wat dit is. Anton Rupert se befaamde woorde, “Hy wat nie in wonderwerke glo nie, is nie ’n realis nie”, word wesenlik afgestof. As Christene word die afhanklikheid van God veranker in die boodskap dat God wel gebede verhoor, maar nie noodwendig soos ons dit wil nie, want Hy weet die beste. Van die uitlegte oor die betekenis van die woorde carpe diem meen die woorde “sonder om hom oor môre te steur” hierby is onvanpas, want dit is juis oor môre wat die wil van die Here gesoek, en vir sy onderskraging gebid word.