Die openingsvertoning van dié jaar se KKNK, Lepeltjie vol snare, het soos die Karoo-reënwolke wat op die openingsdag rondom die dorp laer getrek het, oor die gehoor saamgepak en ’n seënreën van klank oor die gehoor uitgestort.
Sy kitaartegniek en die byvoeging van ’n lepel as ’n “derde” hand wat met die mond oor die snare gesleep word, het die wêreld se mond laat oophang. Selfs die Amerikaners het hom laat kom om te sien of hulle sy tegniek kon aanleer. Dit sal dalk makliker wees vir die Amerikaners om ’n muur om Mexiko te bou as om oom Hannes se tegniek te bemeester.
Oom Hannes het grootgeword in die Herbertsdale-omgewing waar hy as jong seun soms bokke en skape opgepas het. Hy het ’n bokskitaar saamgeneem veld toe en dis daar waar hy begin tokkel het en homself geleer het om alleen ’n hele orkes se klank voort te bring.
Frazer verduidelik dat hy en die res van die Lepeltjie-orkes eintlik oorbodig is om saam met oom Hannes te speel. “Dis ’n eenvoudige aksie wat oom Hannie doen, maar die klank wat oom Hannie daar uitbring . . . Eintlik het oom Hannie ons nie nodig nie. Mense moet dit weet. Ons word gevoer hierso deur ’n man wat ’n simfonie voortbring,” sê Frazer.
Soos hy dit stel: “Oom Hannie het vir ons regtig iets moois gegee. Daar in die Herbertsdale-omgewing agter die skape en bokke het oom Hannie iets buite sy beperkinge geskep wat oor die wêreld heen bewonder word. Daar is niemand in die wêreld soos oom Hannie nie; niemand wat oor die 60 jaar ervaring het van ’n lepel wat op snare gly nie. Ons wil dankie sê dat oom Hannie ons geïnspireer het om nie net die lepel in die mond te hou nie, maar om die lepel te slaan en sake aan te roer, klanke aan te roer, nuwe wêrelde van musiek te ontdek.” En toe sing hulle vir oom Hannes: