Pearl Harbor, 7 Desember 1941 (H. Harter) - Die versamelings
Pearl Harbor, 7 Desember 1941 (H. Harter)
Die aanval op Pearl Harbor, die hoofbasis van die Verenigde State se Stille Vloot, op 7 Desember 1941, is tot vandag toe 'n trauma vir Amerikaners. 11 September 2001 is selfs vergelyk met hierdie 'dag van infamie'. Tog lyk historiografie taamlik kalm na hewige debatte oor die omstandighede van die aanval en of Roosevelt (selfs Churchill) daarvan geweet het of nie. Hélène Harter se boek, Pearl Harbor, 7 Desember 1941 (Tallandier), stel ons in staat om terug te keer na die geskiedenis en feite en inspirasie te put uit sowel Amerikaanse as Japannese bronne.
Geskiedenis in gevegte (Tallandier)
Ons sal nie hierheen terugkeer na die historiografiese debatte rondom die gevegsgeskiedenis nie, maar na die idee van die Tallandier-uitgawes en hul redaksionele adviseur Claude Quétel om werke rondom groot gevegte te publiseer, soos Wagram (1809), Hastings (1066) of die Slag van Brittanje (1940).
Vir Pearl Harbor soos vir die ander werke in die versameling, "Die idee is om die bakens van die geskiedenis deur die gekruiste oë van die twee protagoniste te benader." (H. Harter), hier Amerikaanse en Japannese bronne. Dit is dus een van die oorspronklikhede van die boek: om weg te beweeg van 'n streng Amerikaanse oogpunt, soos wat die geval oor hierdie onderwerp en oor die algemeen oor die oorlog in die Stille Oseaan die geval is. Dit word weerspieël in die bibliografie van die boek, wat 'n goeie basis bied om die stryd sowel as die konflik self aan te pak.
'N Verslag van die aanval op Pearl Harbor
Die werk is hoofsaaklik bedoel as 'n weergawe van die geveg, soms byna minuut vir minuut, van sowel die Amerikaanse as die Japannese kant. Ons is dus in die hart van die vuur gedompel. Hiervoor wissel Hélène Harter derhalwe standpunte oor agt hoofstukke af, van die konsepsie van Yamamoto se plan tot die uitslag van die aanval, insluitend Amerikaanse reaksies, en dring aan op die watervalfoute wat grootliks bygedra het tot die ramp (benewens die vernuf van Yamamoto). Nog ongekend, dit ondersoek ook die reaksies van die inwoners van Hawaii, wat destyds baie uiteenlopend was, met byvoorbeeld 'n beduidende minderheid Japannese, waarvan 'n aantal onder die slagoffers was.
Oorsprong van die konflik en historiografiese debatte
Hélène Harter bied ons ook twee interessante dele, benewens die geveg self. Eerstens, as inleiding, die oorsprong van die oorlog in die Stille Oseaan. Terwyl ons dikwels net teruggaan na die dertigerjare, in die konteks van die Japannese imperialisme (waarop die historikus nie aandring nie), vind die skrywer die redes vir die Amerikaans-Japannese wedywering in die 19de eeu, en veral rondom die Hawaii-vraagstuk. Daarna het die verskillende vernederings wat Japan gely het, in die besonder die Verdrag van Washington (1922), wat die Japannese tonnemaat beperk in vergelyking met die Amerikaanse en Engelse vloot beperk. Vir vise-admiraal Kanji begin die oorlog selfs in hierdie tyd ...
Die historikus keer uiteindelik, seker kortliks, terug op die gevolge van Pearl Harbor en veral op die historiografiese debatte en die beroemde "samesweringsteorie", wat (teësinnig) deur die herinneringe van admiraal Kimmel (gepubliseer in 1955) geïnisieer is. , kort ná die aanval deur Roosevelt afgebreek. Hélène Harter noem dan die verskillende foute van die Amerikaanse weermag en intelligensie wat, tesame, gelei het tot disorganisasie en die onmoontlikheid van 'n reaksie en vermindering van die skade. Sy dring ook daarop aan om die slimheid van Yamamoto se plan te beklemtoon, wat haar laat skryf: "Die Slag van Pearl Harbor, te dikwels gesien vanuit die enigste hoek van Amerikaanse nederlaag, moet ook beskou word as 'n Japanse oorwinning.".
Kennisgewing van Geskiedenis vir almal
Duidelik en sinteties, met aangepaste kaarte en 'n gerigte bibliografie, Pearl Harbor, 7 Desember 1941 is 'n goeie inleiding tot die geskiedenis van die oorlog in die Stille Oseaan, en die belangrikste punt is die keuse om die standpunt van die twee stryders te benader. Dit is dus sterk aan te beveel, behalwe miskien vir spesialiste en puriste uit die militêre geskiedenis, wat 'n paar onakkuraathede sal opmerk, hoe min dit ook al is vir die werk as geheel.