5 redes waarom ons wil hê dat stede vir Oscars genomineer kan word - Diverse
5 redes waarom ons wil hê dat stede vir Oscars genomineer kan word
THE MOVIES NOMINATED for Academy Awards in 2014 onderskei hulself nie net deur merkwaardige toneelspelopvoerings, slim draaiboeke en baanbrekende visuele effekte nie - maar ook deur hul aandag aan plek.
Baie van die benoemdes van hierdie jaar het hul sleutelinstellings in karakters net so aanskoulik, mooi en emosioneel gemaak soos die mense wat binne hulle leef en optree. Alhoewel dit onwaarskynlik sal wees dat daar enige groot toekennings sal wees, aangesien die gejaagde Hollywood-toekenningseisoen tot 'n einde kom, was die stede wat die beste in die beste films van 2013 aangebied is, onmoontlik om te ignoreer.
1. Los Angeles in haar (regie deur Spike Jonze)
In slegs sy vierde film in 15 jaar het die hipster-koning en die voormalige musiekvideo-wonderkind Spike Jonze uiteindelik 'n film uit sy eie oorspronklike draaiboek gemaak. haar Joaquin Phoenix is ​​'n eensame, sensitiewe man wat verlief raak op sy futuristiese bedryfstelsel (uitgespreek deur Scarlett Johannson).
Vir al die wysheid en emosies wat Jonze van sy skouspelagtige akteurs wen, is sy beste prestasie hier die amper-dystopiese Los Angeles waar Phoenix se Theodore Twombly woon. Die City of Angels, kleurvol, stedelik, uiteenlopend en vol lig, het amper nooit so vol geleenthede, liefde en opvallende beelde gelyk nie. Jonze verander die strande van Malibu in 'n hemelse rusplek vir Theodore en sy geliefde besturende direkteur, Samantha, net om die dowwe, mistige LA-wolkekrabbers in gevangenisagtige woonplekke te omskep. As 'n inwoner van Los Angelino, het die rykdom en kompleksiteit van Jonze se LA my weerklink.
2. San Francisco in Blou Jasmyn (dir. Woody Allen)
Wat is die beste plek om 'n volledige geestelike ineenstorting te hê? Die antwoord is onomkeerbaar vir almal wat Woody Allen se nuutste meesterstuk 'Ek maak dit elke jaar' gesien het, Blou Jasmyn. Alhoewel die rolprent meer bekend is vir sy beste loopbaanuitvoerings van Sally Hawkins, Andrew Dice Clay en Jasmine-on-the-rand-of-a-nervous uiteensetting (Cate Blanchett), is dit Allen se gebruik van die stad San Francisco dit bly vas in die geheue.
In onlangse jare het dieselfde liefde as Allen op sy geboorteland Manhattan (Manhattan, 1979) is oorgeplaas na sommige van die ander groot stede ter wêreld: Parys in Middernag in Parys (2011), Londen in Wedstrydpunt (2005), en nou die pragtige Baai-gebied.
terwyl Blou Jasmyn kan nie regtig 'n ode aan San Fran genoem word nie - die stad is eintlik soos die Inferno van Jasmine as haar Paradys - Woody en die filmfotograaf Javier Aguirresarobe (wat ook geskiet het Vicky Cristina Barcelona vir mnr. Allen in 2008) gebruik baie van die vestiging van skote, wye openinge en stadsfoto's om ons in die wêreld van die sielkundige siekte van die titelkarakter te plaas. Hartseer, alhoewel dit mag lyk, is die effek as 'n paradoks: hoewel ons diep in vrees vir Jasmine val, kan ons nie anders as om weer van SF te hou nie.
3. New York in Die Wolf van Wallstraat (regisseur Martin Scorsese)
Sonde, korrupsie en gierigheid vind hul tuisbasis in die Wall Street van gewilde verbeelding. Ek kan aan niemand beter dink om hierdie karikatuur van ontwrigte siele en perverse gedrag na 'n eksotiese, toetrede koorshoogte te bring as die meerjarige Manhattan denizen Martin Scorsese nie.
in Die Wolf van Wallstraat, Scorsese bespeur die paradigmatiese mislukking van die Amerikaanse droom na die beeld van die voormalige veroordeelde en binnelandse verhandelaar Jordan Belfort (Leonardo DiCaprio); en volgens Scorsese het onsedelikheid nog nooit so mooi gelyk nie. Wall Street wink soos die mond van Mephistopheles aan Belfort, sy sakevennoot Donny (TWEE-keer Oscar-benoemde Jonah Hill - wie het dit gedink?), En hul bemanning van woedende, sweet geldverslaafdes.
'N Periode stuk van die hoogste kaliber, Wolf van Wall Street maak New York City in die 1980's en '90s lyk soos party sentraal, koeler en meer uitgeslape as wat 'n ou geskiedenisboek sou voorstel.
4. Rome in Die Groot Skoonheid (La grande bellezza; dir. Paolo Sorrentino)
Net omdat 'n stad twee en 'n half duisend jaar geskiedenis het, beteken dit nie dat u dit goed ken nie. Dit is die rigtinggewende beginsel van Paolo Sorrentino se epiese Fellini-esque satire, Die Groot Skoonheid, een van die Oscar-kandidate vir die vreemde taal hierdie jaar. Sorrentino en die Italiaanse fotografie-legende Luca Bigazzi gebruik die blasé-houding van die Italiaanse kultuurskrywer Jep Gambardella (Toni Servillo) as 'n verskoning om deur Rome te kronkel met 'n kamera, 'n klein bemanning en een van die beste kinematografie-spanne op die planeet.
Gambardella se Rome is byna net so gevul met skroeiendheid en gierigheid as Scorsese se Wall Street, maar Sorrentino erken skaars die foute van die stad. In plaas daarvan skiet hy en Bigazzi verbysterende, langverhaal-tonele op die Colosseum, die rand van Vatikaanstad, verskeie kerke en verskeie verwoeste binnehowe. Die Groot Skoonheid is inderdaad sy naamgenoot, en neem meta na 'n heel nuwe vlak met moderne stereografiese fotografie in een van die mooiste films in die geheue.
5. Messenia, Griekeland in Voor middernag (regisseur Richard Linklater)
Nog 'n Mediterreense bestemming kom na vore in die Sundance-treffer van Richard Linklater Voor middernag, die derde in 'n trilogie wat 2004's insluit Voor sononder en 1995's Voor sonop. Terwyl Celine en Jesse - die lieflike, intellektuele egpaar wat so realisties deur medeskrywers Julie Delpy en Ethan Hawke gespeel word - op die Peloponnesiese platteland dwaal, loop hul huweliks krake en spanning onder die gewig van byna twee dekades se liefde vir mekaar.
Maar dieselfde kan nie gesê word vir Messenia nie, wat bloei en weelderig groei met elke lang uithaal, elke dop, elke oomblik in die buitelug. Linklater dring aan op soveel natuurlike lig en skoonheid dat, hoewel die film die tekenreeks van 'n drama het, dit helder, lewendig en gespoel met energie voel.