Deur dik en dun saam met Nataniël | Netwerk24
Deur J.B. Roux 09 November 2020 05:01
Wanneer Nataniël nie liedjies in 'n androgene stem sing nie, vertel hy stories – soms op die verhoog en soms op papier, soos met Dik Dun Thick Thin, sy jongste bundel.
Resensente was nooit heeltemal seker wat om met hierdie boeke te maak nie.
Dis dalk gerig op mense wat die stories wat hulle in een van Nataniël se vertonings beleef het, wéér wil beleef. Of wat sommer net eenkant – veral met stories soos hierdie wat nog nie op die verhoog vertel is nie – wil sit en giggel.
Oor die een ding wat Nataniël se vertellings nié is nie, is lankal uitsluitsel bereik: Dit is nie letterkundige pogings wat as sodanig beoordeel moet word nie – dié stories is eintlik 'n genre op hul eie.
Ons sit haar in 'n trollie, sy sak in soos 'n verdoofde leeu in 'n veearts­krat.
Al grens van sy stories aan die absurde en is hulle heel eiesoortig, weet 'n mens min of meer wat om van Nataniël te verwag: karakters met skreeusnaakse name soos "Smarag" of "Dialise Smit", ongewone situasies soos die "koning" van Spanje wat aan 'n bed vasgebind is of spierwit lakens wat 'n woonstel vol hang. En natuurlik kwinkslae, soos: "Ons sit haar in 'n trollie, sy sak in soos 'n verdoofde leeu in 'n veearts­krat."
Interessant dat die uitgewer besluit het om agt Engelse stories by die bundel in te sluit waaroor 'n mens niks meer of minder kan sê as die Afrikaanse verhale nie.
Dik Dun Thick Thin steek nie werklik af by Nataniël se vorige bundels nie, maar ná die lees voel dit tog of die stories effens saamgeflans en geforseerd is – asof jy met die vorige boek, Kyk na my, in die hand sit.
'n Mens kan dikwels nie die versoeking weerstaan om een of twee verhale sommerso op 'n keer te lees nie, maar by hierdie leser het dit meer grinnik as giggel ontlok.