Revolusionêre filosowe - Geskiedenis Podcasts - 2021
Lys van Russiese filosowe
Russiese filosofie bevat 'n verskeidenheid filosofiese bewegings. Skrywers wat dit ontwikkel het, word hieronder gelys gesorteer volgens beweging.
Alhoewel die meeste outeurs wat hieronder gelys is, hoofsaaklik filosowe is, is daar ook Russiese fiksieskrywers, soos Tolstoi en Dostojevski, wat ook bekend staan ​​as filosowe.
Die Russiese filosofie as 'n aparte entiteit begin met die ontwikkeling daarvan in die 19de eeu, aanvanklik gedefinieer deur die opposisie van westerlinge, wat die Russiese voorstanders van die Westerse politieke en ekonomiese modelle voorstaan, en Slavofiele, wat daarop aandring om Rusland as 'n unieke beskawing te ontwikkel. Laasgenoemde groep het Nikolai Danilevsky en Konstantin Leontiev, die vroeë stigters van eurasianisme, ingesluit. Die bespreking van Rusland se plek in die wêreld het sedertdien die mees kenmerkende kenmerk van die Russiese filosofie geword.
In sy verdere ontwikkeling is die Russiese filosofie ook gekenmerk deur 'n diep verband met letterkunde en belangstelling in kreatiwiteit, die samelewing, politiek en nasionalisme. Kosmos en godsdiens was ander noemenswaardige onderwerpe.
Vanaf die vroeë twintigerjare tot laat in die tagtigerjare is die Russiese filosofie oorheers deur marxisme wat as dogma voorgehou word en nie as grond vir bespreking nie. Die suiwering van Stalin, met 'n hoogtepunt van 1937, het 'n dodelike slag vir die ontwikkeling van die filosofie gelewer. [ aanhaling nodig ]
'N Handjievol dissidente filosowe het die Sowjet -tydperk oorleef, waaronder Aleksei Losev. Stalin se dood in 1953 het plek gemaak vir nuwe denkrigtings, waaronder Moskou Logic Circle en Tartu-Moscow Semiotic School.
Jean-Jacques Rousseau (1712-1778) was 'n Switserse filosoof en 'n belangrike figuur van die Europese Verligting. Die Franse revolusie is meer gevorm deur die idees van Rousseau as deur die werke van enige ander figuur.
Rousseau is gebore in Genève, waar hy grootgemaak en opgelei is deur sy vader, 'n vaardige klokmaker. Na 'n aantal verskillende werksgeleenthede en mislukte vakleerlingskappe, verhuis hy op 30 -jarige ouderdom na Parys en neem as regeringsamptenaar diens terwyl hy in sy vrye tyd politieke filosofie studeer.
Rousseau het verskeie bydraes tot Denis Diderot gelewer Ensiklopedie en in 1750 'n groot opstelkompetisie gewen, waarna hy na Genève terugkeer en ernstig begin skryf.
In 1762 publiseer Rousseau twee van sy bekendste boeke: Die sosiale kontrak en Emile.
Die sosiale kontrak was 'n filosofiese toespraak oor die verhouding tussen regering en individue. Dit dui op 'n ongeskrewe kontrak tussen mense en die staat. Dit bevat ook die onsterflike lyn en#8220Man word vry gebore, maar oral is hy in kettings. Emile het oor dieselfde tema voortgegaan terwyl hulle oorweeg het hoe individue opgevoed moet word om beter burgers te word.
Hierdie werke plaas Rousseau in die openbare arena, maar sy sterk kritiek op koninklikes, aristokrasie en godsdiens het hom ook uit Genève laat jaag. Hy keer terug na Frankryk, waar hy die res van sy jare geleef het.
Rousseau was dood lank voor die onstuimige gebeure van 1789, maar sy geskrifte en idees oor die regering, die samelewing en individuele vryhede was die grondslag vir die Franse revolusionêre idees en geïnspireer sommige van die leidende figure van die revolusie, van Jean-Sylvain Bailly tot Maximilien Robespierre.
Student gemaak geskiedenis
Filosowe en idees tydens die industriële revolusie
Foto's van Adam Smith en Karl Marx, twee filosowe tydens die industriële revolusie wat teenoorgestelde idees oor die ekonomie ondersteun het.
'N Grafiek wat die verskillende eienskappe van die nuwe idee tydens die Industriële Revolusie genaamd Laissez-faire toon, wat beteken laat doen in Frans.
Hierdie primêre bron is 'n pdf van 'n boek wat geskryf is deur Adam Smith wat 'n kapitalistiese filosoof was tydens die Industriële Revolusie in 1776. Adam Smith ondersteun Laissez-faire, wat beteken laat doen is Frans, en skryf oor hoe ekonomiese vryheid tot vooruitgang sou lei . Die boek praat oor die natuurlike gedagtes en optrede van mense en het die drie natuurwette geskep wat die menslike natuur 'n nasie ryker kan maak. Sy drie wette was eiebelang, mededinging en vraag en aanbod. Sy boek bevat die produktiewe idees vir die ekonomie wat deur die industriële revolusie beïnvloed is.
Hierdie primêre bron is 'n pdf van 'n boek wat geskryf is deur Karl Marx, 'n sosialistiese filosoof tydens die einde van die Industriële Revolusie in 1848. In hierdie bron beskryf Karl Marx kommunisme en wat die mense daarvan sou kry. Hy ondersteun nie die Industriële Revolusie nie. Hy het geglo dat werkers onregverdig behandel word. Al die krag en geld gaan na die fabriekseienaars terwyl die werkers die hele dag besig was. Karl Marx is 'n goeie voorbeeld van filosowe wat anders is oor die industriële revolusie. Aangesien hy naby die einde gelewe het, het hy 'n goeie idee gehad van alles wat gedurende die tyd gebeur het om sy idees te skep.
Bekende filosowe / 50 grootste filosowe
Die geskiedenis van die filosofie is so ryk soos kompleks. Hier is 'n oorsig van groot filosowe en groot denkrigtings wat die lang geskiedenis van die filosofie van antieke Griekeland tot die moderne wêreld onderstreep het.
Hieronder vind u 'n uitgebreide lys van groot filosowe en skakels na hul filosofie, hul aanhalings of hul belangrikste filosofiese werke. Hulle staan ​​as groot filosowe en word tot vandag toe nog deur filosofiestudente gelees vanweë hul bydraes tot die veld en die geskiedenis van die filosofie.
Sommige denkrigtings word steeds verteenwoordig in die hedendaagse filosofiese denke, terwyl ander al meer as 2000 jaar lank nie stil is nie. Ons het die filosofiese denkrigtings volgens tydperk gesorteer (Oudheid / Middeleeue / Moderniteit / Kontemporêr) vir 'n makliker insig in en duideliker begrip van die strome in die geskiedenis van die filosofie.
Selfs as die veelvuldige maniere waarop 'revolusie' op die gebied van tegnologie en wetenskap, kultuur en kuns gebruik word, ter syde gelaat word en as die term slegs op die gebied van politiek toegepas word, bly die heterogeniteit en omstrede aard van verstaan ​​baie groot . Ondanks die wye verskeidenheid van spesifieke benaderings, argumente en agendas wat kenmerkend is van die individuele teorieë van politieke revolusie, kan hulle binne een veelvlakkige, maar verenigde intellektuele ruimte geleë wees: Van die teoretiese moontlikhede en "uitvinders" van revolusie soos Rousseau, Paine , of Kant vir hedendaagse revolusionêre denkers soos Balibar of Graeber, is hul teorieë gekonfronteer met 'n aantal sentrale probleme en vrae wat hierdie ruimte oopmaak, vorm en onderhou. Dit is veral in terme van hierdie sentrale vrae wat hulle probeer het om revolusie konseptueel te begryp. Ses van hierdie vrae is in die bostaande afdelings uiteengesit: (1) die kwessie van revolusionêre nuwigheid wat bespreek word op 'n spektrum tussen die uiterste van absolute en relatiewe opvattings van breuk en begin (2) die kwessie van revolusionêre geweld en die legitimiteit daarvan word bespreek oor die spektrum tussen ongekwalifiseerde goedkeuring en onvoorwaardelike uitsluiting as 'n manier van revolusie die revolusionêre onderwerp wat bespreek word op die spektrum tussen individuele doeners aan die een kant en 'n globale "menigte" aan die ander kant (5) die vraag na die revolusionêre voorwerp of teiken wat bespreek word op die spektrum tussen politieke, sosiale instellings en individuele, subjektiewe houdings, oortuigings en oortuigings en, (6), die kwessie van die tydelike en ruimtelike uitbreiding van revolusie wat bespreek word oor die spektrum tussen ma entary en lokaal aan die een kant, permanent en globaal aan die ander kant. Ten spyte van hul uitgesproke heterogeniteit en hul pogings om revolusie periodiek te herdefinieer, is dit ten opsigte van hierdie sleutelvrae dat die teorieë wat hier aangebied word, gesinsooreenkomste met mekaar het.
Die definisie of politieke verandering as revolusionêr beskou kan word, vorm die konseptuele kwessie wat die kern van hierdie teorieë is. Hulle het veral ten doel om revolusie te omskryf ten opsigte van verwante, maar tog verskillende begrippe soos opstand, rebellie en hervorming, waardeur die vrae oor die nuwe, vryheid en die legitimiteit van geweld as die mees relevante kriteria vir afbakening dien. Die eerste twee kriteria speel 'n sentrale rol in die onderskeid tussen revolusie aan die een kant, opstand en rebellie aan die ander kant. As gevolg van die onderliggende hoofdoel om 'n onregverdige, onderdrukkende regime uit die weg te ruim, is beide opstand en opstand gebaseer op beperkte opvattings oor nuwigheid en vryheid. Dus, in vergelyking met revolusionêre verandering, is die spesifieke soort verandering waarna hulle streef, meer marginaal in die omvang daarvan. As rewolusie egter nie as kortstondig beskou word nie, maar as prosedureel (soos in Kant of Marx se oorwegings), is dit minder haalbaar om so 'n duidelike konseptuele lyn te trek: as revolusie verstaan ​​word as 'n tydelike opeenvolging wat meerdere fases omvat, is 'n aanvanklike ' opstandige "of" opstandige "fase is denkbaar, waarvoor die aspek van 'n duursame grondslag van 'n nuwe orde sekondêr is. By die differensiasie van revolusie en hervorming staan ​​die kriteria van nuwigheid en geweld sentraal. Terwyl die geweldskriterium op betroubare wyse 'n afbakening moontlik maak, behels tydelike verstaan ​​van revolusie die vervaag van 'n oënskynlik ooglopende verskil ten opsigte van die aspek van nuwigheid: Hier is 'n afsluiting van 'reformistiese' revolusiefase denkbaar waarin die opset van 'n institusionele orde of die totstandkoming van 'n gemeenskaplike grond met voormalige "vyande van die revolusie" geniet voorrang. As Kropotkin rewolusie en opstand verbind, of wanneer Kant revolusie eksplisiet met hervorming verbind, weerspieël die verband tussen hierdie konsepte en om nie te praat van die verskynsels nie. In die lig van hierdie ooreenkomste bly pogings tot 'n presiese konseptuele kritiek op rewolusie, wat dit skerp onderskei van opstand, rebellie of hervorming, heuristies van aard.
Om te bepaal of en onder watter omstandighede revolusionêre optrede en veral revolusionêre geweld moreel geregverdig is, vorm die normatiewe kwessie in die kern van teorieë van revolusie. Alhoewel revolusie die mees radikale uitdrukking van onenigheid en protes is, onthul die vasstelling van die legitimiteit daarvan raakpunte met debatte oor minder ekstreme vorme van 'n politiek van weerstand en transformasie, soos byvoorbeeld burgerlike ongehoorsaamheid (vergelyk Rawls, 1999). Ondanks die verskille oor onder meer die omvang van die beoogde transformasie, hang hul legitimiteit in wese af van die onderliggende oorsaak en motivering. Revolusionêre optrede en daarmee saam, ten minste tydelike politieke wanorde, kan slegs as wettig beskou word as dit daarop gemik is om voortdurende skending van die basiese regte van spesifieke groepe of hele nasies deur die bewindstelsel wat ernstig en stelselmatig is, te oorkom. Alhoewel konflik tussen heersende magte en revolusionêre bewegings gewoonlik in die konteks van 'n staat plaasvind, kan breër aangeleenthede onafhanklik van die beleid van 'n spesifieke staat ook aangevoer word as 'n geregverdigde rede om by radikaal transformerende politiek betrokke te raak. Die Beset beweging en sy aantrekkingskrag op die ongelykhede wat die huidige wêreldwye ekonomiese stelsel meebring, is 'n goeie voorbeeld. Binne en buite die konteks van die staat, is die bedoeling om die onregte - dit wil sê die ongeregtighede ten opsigte van waardigheid, vryheid en gelykheid - reg te stel wat deur 'n regime gepleeg is en verseker word deur onregverdige politieke, regs-, sosiale of ekonomiese instellings. voorwaarde vir die regverdiging van 'n revolusionêre projek.
Verder word die (il) legitimiteit van revolusionêre politiek bepaal deur die sterk betwiste vraag oor die toelaatbaarheid van revolusionêre geweld. Met betrekking tot hierdie vraag val die fokus nie op die regverdige oorsaak, die regte rede en bedoeling van so 'n politiek nie, maar op die gedrag tydens die verwesenliking daarvan. Die geskil het verskillende dimensies: dit het betrekking op die algemene vraag of geweld as 'n politiese en, nog belangriker, moreel geregverdigde revolusiemiddel beskou kan word, met ander woorde, of dit op grond van strategiese of beginselvaste oorwegings hoegenaamd geregverdig kan word. . Boonop handel dit oor meer spesifieke kwessies, soos die regverdigbare vorm daarvan (byvoorbeeld geweld teen eiendom), omvang (byvoorbeeld geweld wat beperk is tot die vroeë stadiums van die revolusionêre proses) en status (byvoorbeeld geweld as 'n laaste uitweg) alle vreedsame alternatiewe het misluk). Hier lyk die bespreking oor revolusie teoretiese debatte oor regverdige oorlog (Arendt, 2006  Walzer, 2006 ). Byvoorbeeld, baie soos in die geval van die ius in bello, pogings om noodsaaklike kriteria vir aanvaarbare revolusionêre optrede te formuleer om die eweredigheid van die gebruik van geweld te verseker, om te onderskei tussen wettige en onwettige teikens, en om vyandige dade wat "op sigself" is, te verbied (vergelyk Kant, 2006c [1795/96 ]). Behalwe die perspektiewe van oorsaak (in analogie met die terminologie van die regverdige oorlogsteorie: ius ad revolutionem) en gedrag (ius in revolusie), is daar 'n derde kritiese perspektief, waarin die legitimiteit van revolusionêre optrede en geweld bepaal word. Hierdie perspektief fokus op die ius post revolutionem, dit wil sê op die laaste stadium van 'n rewolusie, en beoordeel sy vermoë om die toestand van uitsondering te beëindig om oor te skakel na 'n nuwe en stabiele politieke bestel. Daardeur berus die stabiliteit van so 'n rekonstitusie grootliks op versoening en insluiting van voormalige teëstanders. Dit is veral te danke aan die kriteria vir oorsaak, gedrag en heropbou dat revolusionêre geweld onderskei kan word van die geweld wat misdadigers en veral terroriste gebruik. Maar grootliks op grond van formatiewe historiese ervarings van oormatige revolusionêre geweld-van revolusies wat nie net hul vyande benadeel nie, maar ook "hul kinders verslind"-sowel as die suksesvolle transformerende projekte van Gandhi of Mandela, het revolusionêre optrede in die algemeen 'n groter aanspraak op regverdiging.
'N Verdere relevante kwessie met betrekking tot die regverdige revolusieteorie het betrekking op die selfmagtiging van revolusionêre bewegings, wat die vrae laat ontstaan ​​vir wie sulke bewegings praat en vir wie se belange hulle verteenwoordig. Hierdie kwessie kristalliseer in revolusionêre verklarings wat dikwels 'n beroep op "die mense" het (vergelyk Habermas, 1990 Derrida, 2002). In hierdie geval hang die legitimiteit van 'n revolusionêre projek onder meer af of die revolusionêre se politieke mag en die soewereiniteit van die regime wat hulle vestig, gebaseer is op geweld of op diskoers, dit wil sê op onderdrukking of oorreding van die meerderheid.
Ten slotte bied hierdie artikel 'n voorbeeld van die ryk teoretiese diskoers rondom die omstrede konsep van revolusie. Alhoewel die posisies wat binne die drie dominante denkrigtings ontwikkel is (demokraties, kommunisties en anargisties) sterk gevorm word deur breër verbintenisse tot die onderliggende politieke filosofieë en dikwels skuldig is aan ander debatte (byvoorbeeld oor oorlog), het hierdie diskoers kenmerkende eienskappe die spesifiekheid van die ondersoekobjek en die kontroversiële uitruil van menings tussen die verskillende tradisies. Gegewe sy breedte en onrustigheid, is daar belangrike konseptuele en normatiewe kwessies wat filosowe moet aanspreek. Dit is nie net in die lig van die dikwels problematiese geskiedenis van rewolusies, dat dit in die lig van die moderne herverskyning van bewegings met revolusionêre aspirasies uit die Zapatistas na die Arabellion, Beset, of die Indignados.
Kinderjare en vroeë opvoeding: 1818–1836
Karl Heinrich Marx is op 5 Mei 1818 gebore uit Heinrich Marx (1777-1838) en Henriette Pressburg (1788-1863). Hy is gebore te Brückengasse 664 in Trier, 'n ou stad wat toe deel was van die Koninkryk van Pruise in die Neder -Ryn.  Marx se familie was oorspronklik (nie-godsdienstig) Joods, maar het in sy vroeë kinderjare formeel tot die Christendom bekeer. Sy oupa aan moederskant was 'n Nederlandse rabbi, terwyl sy vaderskant sedert 1723 die rabbi's van Trier voorsien het, 'n rol wat sy oupa Meier Halevi Marx gespeel het.  Sy pa, as kind bekend as Herschel, was die eerste in die ry wat sekulêre opleiding ontvang het. Hy het 'n prokureur geword met 'n gemaklik hoër middelklasinkomste, en die gesin het 'n aantal Moselle -wingerde gehad, benewens sy inkomste as prokureur. Voor sy seun se geboorte en na die afskaffing van die Joodse emansipasie in die Rynland  bekeer Herschel hom van die Judaïsme om by die staatsevangeliese kerk van Pruise aan te sluit en neem die Duitse voornaam Heinrich oor die Jiddiese Herschel aan. 
Heinrich was grootliks nie-godsdienstig, 'n man van die Verligting, geïnteresseerd in die idees van die filosowe Immanuel Kant en Voltaire. Hy was 'n klassieke liberalis en het deelgeneem aan agitasie vir 'n grondwet en hervormings in Pruise, wat toe 'n absolute monargie was.  In 1815 begin Heinrich Marx as prokureur werk en verhuis sy gesin in 1819 na 'n eiendom met tien kamers naby die Porta Nigra.  Sy vrou, Henriette Pressburg, was 'n Nederlandse Joodse vrou uit 'n welvarende sakefamilie wat later die onderneming Philips Electronics gestig het. Haar suster Sophie Pressburg (1797–1854) trou met Lion Philips (1794–1866) en was die ouma van Gerard en Anton Philips en oumagrootjie vir Frits Philips. Lion Philips was 'n welgestelde Nederlandse tabakvervaardiger en nyweraar, op wie Karl en Jenny Marx later gereeld vir lenings sou steun terwyl hulle in Londen verban is. 
Min is bekend oor Marx se kinderjare.  Die derde van nege kinders, hy het die oudste seun geword toe sy broer Moritz in 1819 oorlede is.  Marx en sy oorlewende broers en susters, Sophie, Hermann, Henriette, Louise, Emilie en Caroline, is in die Lutherse Kerk gedoop in Augustus 1824, en hul ma in November 1825.  Marx is privaat onderrig deur sy pa tot 1830 toe hy by die Hoërskool Trier (Gymnasium zu Trier [de]) aangaan, wie se skoolhoof, Hugo Wyttenbach, 'n vriend van sy vader was . Deur baie liberale humaniste as onderwysers in diens te neem, het Wyttenbach die woede van die plaaslike konserwatiewe regering opgedoen.Daarna het die polisie in 1832 op die skool toegeslaan en ontdek dat literatuur wat politieke liberalisme voorstaan, onder die studente versprei word. Aangesien die verspreiding van sodanige materiaal 'n oproerige daad was, het die owerhede hervormings ingestel en verskeie personeel tydens Marx se bywoning vervang. 
In Oktober 1835, op 17 -jarige ouderdom, reis Marx na die Universiteit van Bonn om filosofie en letterkunde te studeer, maar sy pa dring aan op die regte as 'n meer praktiese veld.  As gevolg van 'n toestand wat 'n "swak bors" genoem word,  is Marx van militêre plig onthef toe hy 18 geword het. Terwyl hy aan die Universiteit van Bonn was, het Marx aangesluit by die Poets 'Club, 'n groep wat politieke radikale bevat is deur die polisie gemonitor.  Marx het ook by die drinkvereniging van Trier Tavern Club aangesluit (Duits: Landsmannschaft der Treveraner) waar baie idees bespreek is en op 'n stadium was hy die mede-president van die klub.   Boonop was Marx betrokke by sekere geskille, waarvan sommige ernstig geword het: in Augustus 1836 neem hy deel aan 'n tweegeveg met 'n lid van die Borussiaanse korps van die universiteit.  Alhoewel sy grade in die eerste kwartaal goed was, het dit gou agteruitgegaan, wat daartoe gelei het dat sy pa 'n oorgang na die ernstiger en akademiese Universiteit van Berlyn moes dwing. 
Hegelianisme en vroeë joernalistiek: 1836-1843
In die somer en herfs 1836 in Trier het Marx ernstiger geword oor sy studies en sy lewe. Hy het verloof geraak aan Jenny von Westphalen, 'n opgevoede lid van die klein adel wat Marx sedert sy kinderjare geken het. Aangesien sy haar verbintenis met 'n jong aristokraat verbreek het om by Marx te wees, was hul verhouding sosiaal kontroversieel vanweë die verskille tussen hul godsdienstige en klassieke oorsprong, maar Marx was bevriend met haar pa Ludwig von Westphalen ('n liberale aristokraat) en het later sy doktoraal toegewy tesis aan hom.  Sewe jaar na hul verlowing, op 19 Junie 1843, trou hulle in 'n Protestantse kerk in Kreuznach. 
In Oktober 1836 het Marx in Berlyn aangekom, gematrikuleer aan die regsfakulteit van die universiteit en 'n kamer gehuur in die Mittelstrasse.  Gedurende die eerste kwartaal het Marx lesings bygewoon van Eduard Gans (wat die progressiewe Hegeliaanse standpunt verteenwoordig het, uitgebrei oor rasionele ontwikkeling in die geskiedenis deur veral sy libertariese aspekte en die belangrikheid van sosiale vraagstukke te beklemtoon) en van Karl von Savigny (wat verteenwoordig het die Historiese Skool vir Regte).  Alhoewel hy regte studeer, was hy gefassineer deur filosofie en het hy na 'n manier gesoek om die twee te kombineer, in die oortuiging dat "sonder filosofie niks bereik kon word nie".  Marx het geïnteresseerd geraak in die onlangs oorlede Duitse filosoof Georg Wilhelm Friedrich Hegel, wie se idees toe wyd bespreek is onder Europese filosofiese kringe.  ​​Tydens 'n herstel in Stralau het hy by die Doctor's Club aangesluit (Doktorklub), 'n studentegroep wat Hegeliaanse idees bespreek het en daardeur betrokke geraak het by 'n groep radikale denkers wat bekend staan ​​as die Young Hegelians in 1837. Hulle vergader rondom Ludwig Feuerbach en Bruno Bauer, met Marx wat 'n besonder hegte vriendskap met Adolf Rutenberg ontwikkel het. Net soos Marx was die Young Hegelians krities oor Hegel se metafisiese aannames, maar het sy dialektiese metode aangeneem om die gevestigde samelewing, politiek en godsdiens vanuit 'n linkse perspektief te kritiseer.  Marx se pa is in Mei 1838 oorlede, wat 'n verminderde inkomste vir die gesin tot gevolg gehad het.  Marx was emosioneel na aan sy pa en het sy geheue na sy dood gekoester. 
Teen 1837 skryf Marx sowel fiksie as nie-fiksie, nadat hy 'n kort roman voltooi het, Skerpioen en Felix 'n drama, Oulanem asook 'n aantal liefdesgedigte opgedra aan Jenny von Westphalen. Nie een van hierdie vroeë werk is gedurende sy leeftyd gepubliseer nie.  Die liefdesgedigte is postuum gepubliseer in die Versamelde werke van Karl Marx en Frederick Engels: Deel 1.  Marx het spoedig fiksie vir ander aktiwiteite laat vaar, insluitend die studie van beide Engels en Italiaans, kunsgeskiedenis en die vertaling van Latynse klassieke.  Hy het met Bruno Bauer begin saamwerk oor die redigering van Hegel's Godsdiensfilosofie in 1840. Marx was ook besig met die skryf van sy doktorale proefskrif, Die verskil tussen die demokritiese en epikuriese natuurfilosofie,  wat hy in 1841 voltooi het. Dit is beskryf as "'n gewaagde en oorspronklike stuk werk waarin Marx wou wys dat teologie moet toegee aan die wysheid van die filosofie".  Die opstel was omstrede, veral onder die konserwatiewe professore aan die Universiteit van Berlyn. Marx het eerder besluit om sy proefskrif aan die meer liberale Universiteit van Jena voor te lê, wie se fakulteit hom sy Ph.D. in April 1841.   Aangesien Marx en Bauer albei ateïste was, het hulle in Maart 1841 begin met planne vir 'n tydskrif getiteld Archiv des Atheismus (Ateïstiese argiewe), maar dit het nooit tot stand gekom nie. In Julie het Marx en Bauer van Berlyn na Bonn gereis. Daar het hulle hul klas geskandeer deur dronk te word, in die kerk te lag en op donkies deur die strate te galop. 
Marx oorweeg 'n akademiese loopbaan, maar hierdie weg word belemmer deur die toenemende opposisie van die regering teen klassieke liberalisme en die Young Hegelians.  Marx verhuis in 1842 na Keulen, waar hy joernalis word en vir die radikale koerant skryf Rheinische Zeitung (Rynland Nuus), waarin hy sy vroeë opvattings oor sosialisme en sy ontwikkelende belangstelling in ekonomie uitspreek. Marx kritiseer regse Europese regerings sowel as figure in die liberale en sosialistiese bewegings, wat hy as ondoeltreffend of teenproduktief beskou het.  Die koerant trek die aandag van die Pruisiese regeringsensors, wat elke uitgawe nagegaan het vir oproerige materiaal voordat dit gedruk is, soos Marx betreur: 'Ons koerant moet aan die polisie voorgelê word om na te snuif, en as die polisie se neus iets ruik nie-Christelik of on-Pruis, mag die koerant nie verskyn nie ".  Na die Rheinische Zeitung 'n artikel gepubliseer wat die Russiese monargie sterk kritiseer, het tsaar Nicholas I versoek dat dit verbied word en die regering van Pruise in 1843 daaraan voldoen. 
In 1843 word Marx mederedakteur van 'n nuwe, radikale linkse Paryse koerant, die Deutsch-Französische Jahrbücher (Duits-Franse annale), wat dan deur die Duitse aktivis Arnold Ruge opgerig is om Duitse en Franse radikale bymekaar te bring.  Daarom verhuis Marx en sy vrou na Parys in Oktober 1843. Aanvanklik het hulle by Ruge en sy vrou gemeenskaplik in Rue Vaneau 23 gewoon, en hulle het die lewensomstandighede moeilik gevind. ] Alhoewel dit bedoel was om skrywers uit sowel Frankryk as die Duitse state te lok, het die Jahrbücher is deur laasgenoemde oorheers en die enigste nie-Duitse skrywer was die verbanne Russiese anargistiese kollektivis Mikhail Bakunin.  Marx het twee opstelle bygedra tot die referaat, "Inleiding tot 'n bydrae tot die kritiek op Hegel's Philosophy of Right"  en "On the Jewish Question",  laasgenoemde stel sy oortuiging bekend dat die proletariaat 'n revolusionêr was krag en merk sy omhelsing van kommunisme.  Slegs een uitgawe is gepubliseer, maar dit was relatief suksesvol, grootliks as gevolg van die insluiting van Heinrich Heine se satiriese odes op koning Ludwig van Beiere, wat daartoe gelei het dat die Duitse state dit verbied en ingevoerde kopieë in beslag neem (Ruge het egter geweier om die publikasie te befonds. van verdere kwessies en sy vriendskap met Marx verbrokkel).  Na die ineenstorting van die koerant het Marx begin skryf vir die enigste ongensureerde Duitstalige radikale koerant wat oor is, Vorwärts! (Vorentoe!). Die koerant is gevestig in Parys en is verbind met die League of the Just, 'n utopiese sosialistiese geheime vereniging van werkers en ambagsmanne. Marx het 'n paar van hulle vergaderings bygewoon, maar het nie daarby aangesluit nie.  In Vorwärts!, Het Marx sy sienings oor sosialisme verfyn op grond van Hegeliaanse en Feuerbachiaanse idees van dialektiese materialisme, en terselfdertyd kritiek op liberale en ander sosialiste wat in Europa werk. 
Op 28 Augustus 1844 ontmoet Marx die Duitse sosialist Friedrich Engels in die Café de la Régence en begin 'n lewenslange vriendskap.  Engels het Marx sy onlangs gepubliseerde wys Die toestand van die werkersklas in 1844 in Engeland,   Marx oortuig dat die werkersklas die agent en instrument van die laaste revolusie in die geskiedenis sou wees.   Binnekort werk Marx en Engels saam oor kritiek op die filosofiese idees van Marx se voormalige vriend, Bruno Bauer. Hierdie werk is in 1845 gepubliseer as Die Heilige Familie.   Alhoewel hy kritiek op Bauer het, is Marx toenemend beïnvloed deur die idees van die Young Hegelians Max Stirner en Ludwig Feuerbach, maar uiteindelik het Marx en Engels ook die Feuerbachiaanse materialisme laat vaar. 
Gedurende die tyd dat hy in die Rue Vaneau 38 (in Oktober 1843 tot Januarie 1845) in Parys gewoon het , het Marx 'n intensiewe studie van die politieke ekonomie gedoen (Adam Smith, David Ricardo, James Mill, ens.),  die Franse sosialiste (veral Claude Henri St. Simon en Charles Fourier)  en die geskiedenis van Frankryk.  Die studie van politieke ekonomie is 'n studie wat Marx vir die res van sy lewe sou volg  en sou lei tot sy groot ekonomiese werk-die reeks met drie volumes Das Kapital.  Marxisme is grootliks gebaseer op drie invloede: Hegel se dialektiek, Franse utopiese sosialisme en Engelse ekonomie. Saam met sy vroeëre studie van Hegel se dialektiek, het die studie wat Marx gedurende hierdie tyd in Parys gedoen het, beteken dat al die belangrikste komponente van die "marxisme" teen die herfs van 1844 in plek was.  Marx word voortdurend van sy studie van politieke ekonomie - nie net deur die gewone daaglikse eise van die tyd nie, maar ook deur 'n radikale koerant te redigeer en later deur die pogings van 'n politieke party te organiseer en te lei tydens jare van potensieel revolusionêre volksopstand van die burger. Tog was Marx altyd teruggetrek na sy ekonomiese studies: hy wou "die innerlike werking van kapitalisme verstaan". 
Teen die einde van 1844 was daar beslis 'n uiteensetting van 'Marxisme' in die gedagtes van Karl Marx. Inderdaad is baie kenmerke van die marxistiese siening van die wêreld se politieke ekonomie in detail uitgewerk, maar Marx moes al die besonderhede neerskryf van sy ekonomiese wêreldbeskouing om die nuwe ekonomiese teorie in sy eie gedagtes verder te verduidelik.  Gevolglik het Marx geskryf Die ekonomiese en filosofiese manuskripte.  Hierdie manuskripte het talle onderwerpe behandel, waarin Marx se konsep van vervreemde arbeid uiteengesit word.  Teen die lente van 1845 het sy voortgesette studie van politieke ekonomie, kapitaal en kapitalisme Marx egter tot die oortuiging gelei dat die nuwe politieke ekonomiese teorie wat hy voorstaan ​​- wetenskaplike sosialisme - op grond van 'n 'n materialistiese siening van die wêreld ontwikkel. 
Die Ekonomiese en filosofiese manuskripte van 1844 is tussen April en Augustus 1844 geskryf, maar gou het Marx besef dat die Manuskripte is beïnvloed deur 'n paar inkonsekwente idees van Ludwig Feuerbach. Gevolglik erken Marx die noodsaaklikheid om met Feuerbach se filosofie te breek ten gunste van historiese materialisme, en 'n jaar later (in April 1845) nadat Marx van Parys na Brussel verhuis het, skryf hy sy elf "Theses on Feuerbach".  Die "Theses on Feuerbach" is veral bekend vir proefskrif 11, wat lui dat "filosowe die wêreld net op verskillende maniere geïnterpreteer het, die punt is om dit te verander".   Hierdie werk bevat Marx se kritiek op materialisme (om kontemplatief te wees), idealisme (om praktyk tot teorie te verminder) en oor die algemeen filosofie (om abstrakte werklikheid bo die fisiese wêreld te plaas).  Dit het dus die eerste blik op Marx se historiese materialisme bekendgestel, 'n argument dat die wêreld nie verander word deur idees nie, maar deur werklike, fisiese, materiële aktiwiteit en praktyk.   In 1845, nadat 'n versoek van die Pruisiese koning ontvang is, het die Franse regering gesluit Vorwärts!, met die minister van binnelandse sake, François Guizot, wat Marx uit Frankryk verdryf het.  Op hierdie stadium verhuis Marx van Parys na Brussel, waar Marx hoop om weer sy studie oor kapitalisme en politieke ekonomie voort te sit.
Marx kon nie in Frankryk bly of na Duitsland verhuis nie, maar besluit om in Februarie 1845 na Brussel in België te emigreer.  In Brussel was Marx verbonde aan ander verbanne sosialiste van regoor Europa, waaronder Moses Hess, Karl Heinzen en Joseph Weydemeyer. In April 1845 verhuis Engels van Barmen in Duitsland na Brussel om by Marx aan te sluit en die toenemende kader van lede van die Liga van die Regverdiges wat nou huis soek in Brussel.   Later het Mary Burns, Engels se jarelange metgesel, Manchester, Engeland, verlaat om by Engels in Brussel aan te sluit. 
Medio Julie 1845 vertrek Marx en Engels Brussel na Engeland om die leiers van die Chartists, 'n werkersbeweging in Brittanje, te besoek. Dit was Marx se eerste reis na Engeland en Engels was 'n ideale gids vir die reis. Engels het reeds twee jaar in Manchester gewoon van November 1842  tot Augustus 1844.  Nie net het Engels reeds die Engelse taal geken nie, , maar hy het ook 'n noue verhouding met baie Chartistiese leiers ontwikkel.  Engels dien inderdaad as verslaggewer vir baie Chartistiese en sosialistiese Engelse koerante.  Marx gebruik die reis as 'n geleentheid om die ekonomiese hulpbronne te ondersoek wat in verskillende biblioteke in Londen en Manchester beskikbaar is. 
In samewerking met Engels het Marx ook begin met die skryf van 'n boek wat dikwels beskou word as sy beste behandeling van die konsep van historiese materialisme, Die Duitse ideologie.  In hierdie werk breek Marx met Ludwig Feuerbach, Bruno Bauer, Max Stirner en die res van die Young Hegelians, terwyl hy ook breek met Karl Grün en ander 'ware sosialiste' wie se filosofieë nog gedeeltelik op 'idealisme' gebaseer was. . In Duitse ideologie, Het Marx en Engels uiteindelik hul filosofie voltooi, wat uitsluitlik op materialisme as die enigste motor in die geskiedenis gebaseer was.  Duitse ideologie is in 'n humoristiese satiriese vorm geskryf, maar selfs hierdie satiriese vorm het die werk nie van sensuur gered nie. Soos soveel ander vroeë geskrifte van hom, Duitse ideologie sou nie in Marx se leeftyd gepubliseer word nie en sou eers in 1932 gepubliseer word.   
Na voltooiing Duitse ideologie, Marx wend hom tot 'n werk wat bedoel was om sy eie standpunt ten opsigte van 'die teorie en taktiek' van 'n werklik 'revolusionêre proletariese beweging' uit te lig vanuit 'n ware 'wetenskaplike materialistiese' filosofie.  Hierdie werk was bedoel om 'n onderskeid te tref tussen die utopiese sosialiste en Marx se eie wetenskaplike sosialistiese filosofie. Terwyl die utopiërs geglo het dat mense een persoon op 'n slag moet oorreed om by die sosialistiese beweging aan te sluit, het Marx geweet dat mense by die meeste geleenthede geneig sou wees om op te tree in ooreenstemming met hul eie ekonomiese belange, en sodoende 'n beroep op 'n hele klas (die werkersklas in hierdie geval) met 'n breë beroep op die beste materiële belang van die klas, sou die beste manier wees om die breë massa van die klas te mobiliseer om 'n revolusie te maak en die samelewing te verander. Dit was die bedoeling van die nuwe boek wat Marx beplan het, maar om die manuskrip verby die regeringsensors te kry, het hy die boek genoem Die armoede van die filosofie (1847)  en dit aangebied as 'n reaksie op die 'kleinburgerlike filosofie' van die Franse anargistiese sosialis Pierre-Joseph Proudhon, soos dit in sy boek tot uitdrukking kom Die filosofie van armoede (1840). 
Hierdie boeke het die grondslag gelê vir Marx en Engels se bekendste werk, 'n politieke pamflet wat sedertdien algemeen bekend gestaan ​​het as Die Kommunistiese Manifes. Terwyl hy in 1846 in Brussel woon, het Marx sy verbintenis met die geheime radikale organisasie League of the Just voortgesit.  Soos hierbo opgemerk, was Marx van mening dat die Liga net die soort radikale organisasie was wat nodig was om die werkersklas van Europa na die massabeweging aan te spoor wat 'n werkersklasrevolusie sou meebring.  Om die werkersklas in 'n massabeweging te organiseer, moes die Bond egter sy 'geheime' of 'ondergrondse' oriëntasie staak en as 'n politieke party in die openbaar opereer.  Lede van die Bond het uiteindelik in hierdie verband oortuig geraak. Gevolglik is die Liga in Junie 1847 herorganiseer deur sy lidmaatskap in 'n nuwe oop "bogrondse" politieke samelewing wat direk 'n beroep op die werkersklasse gedoen het.  Hierdie nuwe oop politieke samelewing is die Kommunistiese Liga genoem.  Beide Marx en Engels het deelgeneem aan die opstel van die program en organisatoriese beginsels van die nuwe Kommunistiese Liga. 
Aan die einde van 1847 begin Marx en Engels wat hulle bekendste werk sou word - 'n aksieprogram vir die Kommunistiese Liga. Geskryf deur Marx en Engels van Desember 1847 tot Januarie 1848, Die Kommunistiese Manifes is die eerste keer op 21 Februarie 1848 gepubliseer.  Die Kommunistiese Manifes die oortuigings van die nuwe Kommunistiese Bond uiteengesit. Die Kommunistiese Liga, wat nie meer 'n geheime samelewing was nie, wou doelstellings en voornemens aan die algemene publiek duidelik maak eerder as om sy oortuigings te verberg soos die Bond van die Regverdiges gedoen het.  Die openingsreëls van die pamflet het die belangrikste basis van die marxisme uiteengesit: "Die geskiedenis van alle tot dusver bestaande samelewing is die geskiedenis van klasstryd".  Daar word verder gekyk na die teenstrydighede wat Marx beweer het ontstaan ​​in belangebotsings tussen die bourgeoisie (die ryk kapitalistiese klas) en die proletariaat (die industriële werkersklas). Hieruit voortgaan, die Manifes gee die argument waarom die Kommunistiese Liga, in teenstelling met ander destydse sosialistiese en liberale politieke partye en groepe, werklik in die belang van die proletariaat opgetree het om die kapitalistiese samelewing omver te werp en met sosialisme te vervang. 
Later dieselfde jaar beleef Europa 'n reeks protesoptredes, rebellies en dikwels gewelddadige omwentelinge wat bekend staan ​​as die Revolusies van 1848.  In Frankryk het 'n revolusie gelei tot die omverwerping van die monargie en die totstandkoming van die Franse Tweede Republiek.  Marx het sulke aktiwiteite ondersteun en het onlangs 'n aansienlike erfenis van sy vader ontvang (wat sy oom Lionel Philips weerhou het sedert sy pa se dood in 1838) van 6 000  of 5 000 frank   wat hy na bewering gebruik 'n derde daarvan om Belgiese werkers wat revolusionêre optrede beplan het, te bewapen. Hoewel die waarheid van hierdie bewerings betwis word,   het die Belgiese ministerie van justisie Marx daarvan beskuldig en hom daarna gearresteer en moes hy terug na Frankryk vlug, waar hy met 'n nuwe republikeinse regering aan bewind geglo dat hy veilig sou wees.  
Marx het hom tydelik in Parys gevestig en die hoofkwartier van die Kommunistiese Liga na die stad oorgeplaas en 'n Duitse Werkersklub gestig met verskillende Duitse sosialiste wat daar woon.  In die hoop om die rewolusie na Duitsland te sien versprei, verhuis Marx in 1848 terug na Keulen waar hy 'n handbrief begin uitreik met die titel Eise van die Kommunistiese Party in Duitsland,  waarin hy vir slegs vier van die tien punte van die Kommunistiese manifestin die oortuiging dat in Duitsland destyds die bourgeoisie die feodale monargie en aristokrasie moet omverwerp voordat die proletariaat die bourgeoisie kan omverwerp.  Op 1 Junie begin Marx met die publikasie van 'n dagblad, die Neue Rheinische Zeitung, wat hy gehelp het om te finansier deur sy onlangse erfenis van sy vader. Die koerant, wat ontwerp is om nuus uit heel Europa met sy eie Marxistiese interpretasie van gebeure voor te hou, het Marx as 'n primêre skrywer en die dominante redaksionele invloed beskryf. Ondanks bydraes deur mede -lede van die Kommunistiese Liga, bly dit volgens Friedrich Engels "'n eenvoudige diktatuur deur Marx".   
Terwyl die redakteur van die koerant Marx en die ander revolusionêre sosialiste gereeld deur die polisie geteister is en Marx verskeie kere voor die hof gedaag is, het hy verskeie bewerings ondergaan, waaronder die belediging van die hoof -staatsaanklaer, 'n persmisdaad en die aanhitsing tot gewapende rebellie deur belastingboikotte,     hoewel hy elke keer vrygespreek is.    Intussen het die demokratiese parlement in Pruise ineengestort en die koning, Frederik Willem IV, het 'n nuwe kabinet van sy reaksionêre ondersteuners ingestel, wat kontrarevolusionêre maatreëls ingestel het om linkse en ander revolusionêre elemente uit die land te verwyder .  Gevolglik het die Neue Rheinische Zeitung is gou onderdruk en Marx is beveel om die land op 16 Mei te verlaat.   Marx keer terug na Parys, wat toe onder die greep was van beide 'n reaksionêre teenrevolusie en 'n cholera-epidemie, en word gou verdryf deur die stadsowerhede, wat hom as 'n politieke bedreiging beskou het. Terwyl sy vrou Jenny hul vierde kind verwag en nie in staat was om na Duitsland of België terug te trek nie, soek hy in Augustus 1849 skuiling in Londen.  
Verhuis na Londen en skryf verder: 1850–1860
Marx verhuis vroeg in Junie 1849 na Londen en bly die res van sy lewe in die stad. Die hoofkwartier van die Kommunistiese Liga het ook na Londen verhuis. In die winter van 1849–1850 het daar egter 'n skeuring in die geledere van die Kommunistiese Liga plaasgevind toe 'n faksie daarin onder leiding van August Willich en Karl Schapper begin roer vir 'n onmiddellike opstand. Willich en Schapper het geglo dat sodra die Kommunistiese Liga die opstand begin het, die hele werkersklas van regoor Europa "spontaan" sou opstaan ​​om daarby aan te sluit en sodoende revolusie in Europa sou ontstaan. Marx en Engels protesteer dat so 'n onbeplande opstand van die Kommunistiese Liga 'avontuurlustig' is en 'n selfmoord vir die Kommunistiese Liga sou wees.  So 'n opstand soos die wat deur die Schapper/Willich -groep aanbeveel word, sou maklik deur die polisie en die gewapende magte van die reaksionêre regerings in Europa verpletter word. Marx het volgehou dat dit 'n ondergang sou wees vir die Kommunistiese Liga self, en het aangevoer dat veranderinge in die samelewing nie oornag bewerkstellig word deur die pogings en wilskrag van 'n handjievol mans nie.  Hulle word in plaas daarvan bewerkstellig deur 'n wetenskaplike ontleding van die ekonomiese toestande van die samelewing en deur te beweeg na revolusie deur verskillende stadia van sosiale ontwikkeling. In die huidige ontwikkelingsfase (ongeveer 1850), na die nederlaag van die opstande in Europa in 1848, het hy gevoel dat die Kommunistiese Liga die werkersklas moet aanmoedig om te verenig met progressiewe elemente van die opkomende bourgeoisie om die feodale aristokrasie te verslaan oor kwessies wat eise vir regeringshervormings behels, soos 'n grondwetlike republiek met vryverkose vergaderings en algemene (manlike) stemreg. Met ander woorde, die werkersklas moet met burgerlike en demokratiese kragte saamwerk om die suksesvolle afloop van die burgerlike rewolusie te bewerkstellig voordat die werkersklas-agenda en 'n werkersklasrevolusie beklemtoon word.
Na 'n lang stryd wat dreig om die Kommunistiese Liga te verwoes, het Marx se mening die oorhand gekry en uiteindelik het die Willich/Schapper -groep die Kommunistiese Liga verlaat. Intussen het Marx ook sterk betrokke geraak by die sosialistiese Duitse Werkersopvoedingsvereniging.  Die Genootskap het hul vergaderings gehou in Great Windmill Street, Soho, sentraal in Londen se vermaaklikheidsdistrik.   Hierdie organisasie het ook te kampe gehad met 'n interne stryd tussen sy lede, waarvan sommige Marx gevolg het terwyl ander die Schapper/Willich -faksie gevolg het. Die kwessies in hierdie interne skeuring was dieselfde kwessies wat in die interne skeuring binne die Kommunistiese Liga geopper is, maar Marx het die stryd met die Schapper/Willich -faksie in die Duitse Werkersopvoedingsvereniging verloor en op 17 September 1850 bedank uit die Genootskap. 
New-York Daily Tribune en joernalistiek
In die vroeë tydperk in Londen het Marx hom byna uitsluitlik toegewy aan sy studies, sodat sy gesin uiterste armoede verduur het.   Sy belangrikste bron van inkomste was Engels, wie se eie bron sy ryk industrieel vader was.  In Pruise as redakteur van sy eie koerant en bydraer tot ander ideologies in lyn, kon Marx sy gehoor bereik, die werkersklasse. In Londen, sonder finansies om self 'n koerant te bestuur, wend hy en Engels hom tot internasionale joernalistiek. In 'n stadium word dit deur ses koerante uit Engeland, die Verenigde State, Pruise, Oostenryk en Suid -Afrika gepubliseer.  Marx se belangrikste verdienste kom uit sy werk as Europese korrespondent, van 1852 tot 1862, vir die New-York Daily Tribune, : 17 en ook artikels vir meer "burgerlike" koerante. Marx laat sy artikels uit die Duits vertaal deur Wilhelm Pieper [de], totdat sy vaardigheid in Engels voldoende geword het. 
Die New-York Daily Tribune is in April 1841 gestig deur Horace Greeley.  Sy redaksie het progressiewe burgerlike joernaliste en uitgewers bevat, onder wie George Ripley en die joernalis Charles Dana, wat hoofredakteur was. Dana, 'n fourieris en 'n afskaffer, was Marx se kontakpersoon. Die Tribune was 'n voertuig vir Marx om 'n trans -Atlantiese publiek te bereik, soos vir sy 'verborge oorlog' teen Henry Charles Carey.  Die tydskrif het 'n groot aantrekkingskrag van die werkersklas van sy stigting op twee sent, dit was goedkoop  en, met ongeveer 50 000 eksemplare per uitgawe, was die oplaag die grootste in die Verenigde State. : 14 Die redaksionele etos daarvan was progressief en die standpunt teen slawerny weerspieël Greeley. : 82 Marx se eerste artikel vir die koerant, oor die Britse parlementsverkiesings, is op 21 Augustus 1852 gepubliseer. 
Op 21 Maart 1857 het Dana Marx meegedeel dat slegs as gevolg van die ekonomiese resessie slegs een artikel per week betaal, gepubliseer of nie, slegs indien dit gepubliseer word. Marx het sy artikels op Dinsdae en Vrydae gestuur, maar in Oktober het die Tribune ontslaan al sy korrespondente in Europa behalwe Marx en B. Taylor, en verminder Marx tot 'n weeklikse artikel. Tussen September en November 1860 is slegs vyf gepubliseer. Na 'n tydperk van ses maande hervat Marx die bydraes van September 1861 tot Maart 1862, toe Dana skryf om hom in te lig dat daar nie meer ruimte in die Tribune vir verslae uit Londen weens Amerikaanse binnelandse sake.  In 1868 stig Dana 'n mededingende koerant, die New York Sun, waarop hy hoofredakteur was.  In April 1857 nooi Dana Marx om artikels, hoofsaaklik oor militêre geskiedenis, by te dra tot die Nuwe Amerikaanse Cyclopedia, 'n idee van George Ripley, Dana se vriendin en literêre redakteur van die Tribune. In totaal is 67 Marx-Engels-artikels gepubliseer, waarvan 51 deur Engels geskryf is, hoewel Marx in die British Museum vir hulle navorsing gedoen het.  Teen die laat 1850's het die Amerikaanse volksbelangstelling in Europese aangeleenthede afgeneem en Marx se artikels het na onderwerpe soos die 'slawerny -krisis' en die uitbreek van die Amerikaanse burgeroorlog in 1861 in die 'War Between the States' gegaan.  Tussen Desember 1851 en Maart 1852 werk Marx aan sy teoretiese werk oor die Franse Revolusie van 1848, getiteld Die agtiende Brumaire van Louis Napoleon.  Hierin ondersoek hy konsepte in historiese materialisme, klasstryd, diktatuur van die proletariaat en oorwinning van die proletariaat oor die burgerlike staat. 
Daar kan gesê word dat die 1850's en 1860's 'n filosofiese grens is wat die jong Marx se Hegeliaanse idealisme en die meer volwasse Marx     wetenskaplike ideologie onderskei wat verband hou met strukturele marxisme.  Nie alle geleerdes aanvaar egter hierdie onderskeid nie.   Vir Marx en Engels was hul ervaring van die rewolusies van 1848 tot 1849 vormend in die ontwikkeling van hul teorie oor ekonomie en historiese vordering. Na die 'mislukkings' van 1848, blyk dit dat die revolusionêre stukrag bestee is en nie hernu moet word sonder 'n ekonomiese resessie nie. Daar het twis ontstaan ​​tussen Marx en sy mede -kommuniste, wat hy as "avonturiste" veroordeel het. Marx het dit wonderlik geag om voor te stel dat 'wilskrag' voldoende sou wees om revolusionêre toestande te skep, terwyl die ekonomiese komponent in werklikheid die nodige vereiste was. Die resessie in die Amerikaanse ekonomie in 1852 het Marx en Engels gronde gegee vir optimisme vir revolusionêre aktiwiteite, maar tog word hierdie ekonomie as te onvolwasse beskou vir 'n kapitalistiese rewolusie. Oop gebiede aan die westelike grens van Amerika het die kragte van sosiale onrus verdryf. Boonop sou enige ekonomiese krisis wat in die Verenigde State ontstaan, nie lei tot revolusionêre besmetting van die ouer ekonomieë van individuele Europese lande nie, wat geslote stelsels was wat deur hul nasionale grense begrens is. Toe die sogenaamde Paniek van 1857 in die Verenigde State wêreldwyd versprei het, het dit alle ekonomiese teorie-modelle verbreek en was dit die eerste wêreldwye ekonomiese krisis. 
Finansiële noodsaaklikheid het Marx in 1844 gedwing om ekonomiese studies te laat vaar en dertien jaar te gee om aan ander projekte te werk. Hy het altyd probeer om terug te keer na die ekonomie. [ aanhaling nodig ]
Eerste Internasionale en Das Kapital
Marx het voortgegaan om artikels vir die New York Daily Tribune solank hy seker was dat die Tribune se redaksionele beleid was steeds progressief. Die vertrek van Charles Dana aan die einde van 1861 uit die koerant en die gevolglike verandering in die redaksie het egter 'n nuwe redaksionele beleid teweeggebring.  Nie meer was die Tribune om 'n sterk afskaffingsdokument te wees wat toegewy is aan 'n volledige oorwinning van die Unie. Die nuwe redaksie ondersteun 'n onmiddellike vrede tussen die Unie en die Konfederasie in die Burgeroorlog in die Verenigde State, terwyl slawerny ongeskonde gelaat is in die Konfederasie. Marx het sterk verskil van hierdie nuwe politieke standpunt en is in 1863 gedwing om hom as skrywer van die Tribune. 
In 1864 raak Marx betrokke by die International Workingmen's Association (ook bekend as die Eerste Internasionale),  by wie se Algemene Raad hy by sy aanvang in 1864 verkies is.  In daardie organisasie was Marx betrokke by die stryd teen die anargistiese vleuel was gesentreer op Mikhail Bakunin (1814–1876).  Alhoewel Marx hierdie wedstryd gewen het, het die verplasing van die setel van die Algemene Raad van Londen na New York in 1872, wat Marx ondersteun het, gelei tot die agteruitgang van die Internasionale.  Die belangrikste politieke gebeurtenis tydens die bestaan ​​van die Internasionaal was die Paryse gemeente van 1871 toe die burgers van Parys in opstand gekom het teen hul regering en die stad twee maande lank gehou het. In reaksie op die bloedige onderdrukking van hierdie opstand, skryf Marx een van sy bekendste pamflette, "The Civil War in France", 'n verweer van die gemeente.  
Gegewe die herhaaldelike mislukkings en frustrasies van werkersrevolusies en -bewegings, het Marx ook probeer om kapitalisme te verstaan ​​en het baie tyd in die leeskamer van die British Museum deurgebring om te bestudeer en na te dink oor die werke van politieke ekonome en oor ekonomiese data.  Teen 1857 het Marx meer as 800 bladsye aantekeninge en kort opstelle oor kapitaal, grondbesit, loonarbeid, die staat en buitelandse handel en die wêreldmark opgehoop, alhoewel hierdie werk eers in 1939 in druk verskyn het onder die titel Opsommings van die kritiek op politieke ekonomie.   
In 1859 publiseer Marx 'N Bydrae tot die kritiek op politieke ekonomie,  sy eerste ernstige ekonomiese werk. Hierdie werk was bloot bedoel as 'n voorskou van sy drie-bundels Das Kapital (Engelse titel: Kapitaal: kritiek op politieke ekonomie), wat hy van plan was om later te publiseer. In 'N Bydrae tot die kritiek op politieke ekonomie, Brei Marx uit op die arbeidsteorie van waarde wat deur David Ricardo voorgehou word. Die werk is entoesiasties ontvang, en die uitgawe is vinnig uitverkoop. 
Die suksesvolle verkope van 'N Bydrae tot die kritiek op politieke ekonomie het Marx in die vroeë 1860's aangemoedig om die drie groot volumes wat sy belangrikste lewenswerk sou saamstel, klaar te maak - Das Kapital en die Teorieë oor surpluswaarde, wat die teoretici van die politieke ekonomie bespreek het, veral Adam Smith en David Ricardo.  Teorieë oor surpluswaarde word dikwels die vierde volume van Das Kapital en vorm een ​​van die eerste omvattende verhandelinge oor die geskiedenis van ekonomiese denke.  In 1867 word die eerste deel van Das Kapital gepubliseer is, 'n werk wat die kapitalistiese produksieproses ontleed het.  Hier werk Marx sy arbeidsteorie oor waarde uit wat deur Thomas Hodgskin beïnvloed is. Marx erken Hodgskin se "bewonderenswaardige werk" Arbeid verdedig teen die eise van kapitaal op meer as een punt in Das Kapital.  Marx het inderdaad Hodgskin aangehaal as erkenning vir die vervreemding van arbeid wat onder moderne kapitalistiese produksie plaasgevind het. Daar was nie meer '' natuurlike beloning van individuele arbeid nie. Elke arbeider produseer slegs 'n deel van 'n geheel, en elke deel het geen waarde of nut nie, daar is niks waarop die arbeider kan gryp nie en kan sê: 'Dit is my produk, sal ek dit vir myself hou ''.  In hierdie eerste bundel van Das Kapital, Het Marx sy opvatting van meerwaarde en uitbuiting uiteengesit, wat volgens hom uiteindelik sou lei tot 'n dalende winskoers en die ineenstorting van die industriële kapitalisme.  Vraag na 'n Russiese uitgawe van Das Kapital het gou gelei tot die druk van 3 000 eksemplare van die boek in die Russiese taal, wat op 27 Maart 1872 gepubliseer is. Teen die herfs van 1871 verskyn die hele eerste uitgawe van die Duitstalige uitgawe van Das Kapital was uitverkoop en 'n tweede uitgawe is gepubliseer.
Deel II en III van Das Kapital het slegs manuskripte gebly waarop Marx die res van sy lewe aanhou werk het. Beide bundels is na Marx se dood deur Engels uitgegee.  Deel II van Das Kapital is in Julie 1893 onder die naam deur Engels voorberei en uitgegee Hoofstad II: Die proses van sirkulasie van kapitaal.  Deel III van Das Kapital is 'n jaar later in Oktober 1894 onder die naam gepubliseer Hoofstad III: Die proses van kapitalistiese produksie as 'n geheel.  Teorieë oor surpluswaarde afgelei van die uitgestrekte Ekonomiese manuskripte van 1861–1863, a tweede konsep vir Das Kapital, laasgenoemde strek oor volumes 30–34 van die Versamelde werke van Marx en Engels. Spesifiek, Teorieë oor surpluswaarde loop uit die laaste deel van die Versamelde werke ' dertigste volume tot aan die einde van hul tweede en dertigste volume  ​​  Ekonomiese manuskripte van 1861–1863 hardloop vanaf die begin van die Versamelde werke ' dertigste volume deur die eerste helfte van hul vier-en-dertigste bundel. Die laaste helfte van die versamelde werke se vier-en-dertigste bundel bestaan ​​uit die oorlewende fragmente van die Ekonomiese manuskripte van 1863-1864, wat 'n derde konsep vir Das Kapital, en 'n groot deel daarvan is ingesluit as 'n aanhangsel by die Penguin -uitgawe van Das Kapital, volume I.  'n Duitstalige verkorte uitgawe van Teorieë oor surpluswaarde is in 1905 en in 1910 gepubliseer. Hierdie verkorte uitgawe is in Engels vertaal en in 1951 in Londen gepubliseer, maar die volledige onverkorte uitgawe van Teorieë oor surpluswaarde is gepubliseer as die "vierde bundel" van Das Kapital in 1963 en 1971 in Moskou. 
Gedurende die laaste dekade van sy lewe het Marx se gesondheid agteruitgegaan en kon hy nie die volgehoue ​​inspanning wat sy vorige werk gekenmerk het, onbekwaam raak nie.  Hy het wel daarin geslaag om wesenlik kommentaar te lewer op die hedendaagse politiek, veral in Duitsland en Rusland. Syne Kritiek op die Gotha -program was gekant teen die neiging van sy volgelinge Wilhelm Liebknecht en August Bebel om 'n kompromie aan te gaan met die staatsosialisme van Ferdinand Lassalle in belang van 'n verenigde sosialistiese party.  Hierdie werk is ook opvallend vir 'n ander beroemde Marx -aanhaling: "Van elkeen volgens sy vermoë, tot elkeen volgens sy behoefte". 
In 'n brief aan Vera Zasulich van 8 Maart 1881 oorweeg Marx die moontlikheid dat Rusland die kapitalistiese ontwikkelingsfase kan omseil en kommunisme kan bou op grond van die gemeenskaplike eienaarskap van grond wat kenmerkend is van die dorp. mir.   Terwyl hy toegegee het dat die Russiese plattelandse "gemeente" die steunpunt van sosiale wedergeboorte in Rusland is, het Marx ook gewaarsku dat die mir as 'n middel kan dien om reguit na die sosialistiese stadium te gaan sonder 'n voorafgaande kapitalistiese stadium. "sou dit eers nodig wees om die nadelige invloede wat dit (die plattelandse gemeente) van alle kante uitoefen, uit te skakel".  Gegewe die uitskakeling van hierdie verderflike invloede, het Marx toegelaat dat 'normale toestande van spontane ontwikkeling' van die plattelandse gemeente bestaan.  In dieselfde brief aan Vera Zasulich wys hy egter daarop dat "in die kern van die kapitalistiese stelsel die volledige skeiding van die produsent van die produksiemiddele lê".  In een van die konsepte van hierdie brief onthul Marx sy groeiende passie vir antropologie, gemotiveer deur sy oortuiging dat toekomstige kommunisme 'n terugkeer op 'n hoër vlak na die kommunisme van ons prehistoriese verlede sou wees.Hy het geskryf dat "die historiese neiging van ons tyd die fatale krisis is wat die kapitalistiese produksie ondergaan het in die Europese en Amerikaanse lande waar dit sy hoogste piek bereik het, 'n krisis wat eindig in die vernietiging daarvan, in die terugkeer van die moderne samelewing na 'n hoër vorm van die mees argaïese tipe - kollektiewe produksie en toeëiening ". Hy het bygevoeg dat "die lewenskragtigheid van primitiewe gemeenskappe onvergelykbaar groter was as dié van Semitiese, Griekse, Romeinse, ens. samelewings, en, a fortiori, die van die moderne kapitalistiese samelewings. " Die oorsprong van die gesin, private eiendom en die staat.
Marx en von Westphalen het saam sewe kinders gehad, maar deels as gevolg van die swak omstandighede waarin hulle in Londen gewoon het, het slegs drie tot volwassenheid oorleef.  Die kinders was: Jenny Caroline (m. Longuet 1844–1883) Jenny Laura (m. Lafargue 1845–1911) Edgar (1847–1855) Henry Edward Guy ("Guido" 1849–1850) Jenny Eveline Frances ("Franziska "1851–1852) Jenny Julia Eleanor (1855–1898) en nog een wat gesterf het voordat hulle genoem is (Julie 1857). Volgens sy skoonseun, Paul Lafargue, was Marx 'n liefdevolle pa.  In 1962 was daar bewerings dat Marx buite die huwelik 'n seun, Freddy, , was, deur sy huishoudster, Helene Demuth, , maar die eis word betwis weens 'n gebrek aan gedokumenteerde bewyse. 
Marx het gereeld skuilname gebruik, dikwels by die huur van 'n huis of woonstel, blykbaar om dit vir die owerhede moeiliker te maak om hom op te spoor. Terwyl hy in Parys was, gebruik hy die van "Monsieur Ramboz", terwyl hy in Londen sy briewe afteken as "A. Williams". Sy vriende het na hom verwys as "Moor", vanweë sy donker gelaatskleur en swart krulhare, terwyl hy sy kinders aangemoedig het om hom "Old Nick" en "Charley" te noem.  Hy het ook sy vriende en familie byname en skuilname gegee, met verwysing na Friedrich Engels as "generaal", sy huishoudster Helene as "Lenchen" of "Nym", terwyl na een van sy dogters, Jennychen, verwys is as 'Qui Qui, keiser van China' en 'n ander, Laura, was bekend as 'Kakadou' of 'die Hottentot'. 
Alhoewel Marx alkohol gedrink het voordat hy in die 1830's by die Trier Tavern Club aangesluit het [ wanneer? ], nadat hy by die klub aangesluit het, het hy sterker begin drink en dit sy hele lewe lank bly doen. 
Marx is gebuk onder swak gesondheid (wat hy self beskryf het as "die ellende van die bestaan")  en verskeie skrywers het probeer om dit te beskryf en te verduidelik. Sy biograaf Werner Blumenberg skryf dit toe aan lewer- en galprobleme wat Marx in 1849 gehad het en waarna hy nooit weer vry was nie, vererger deur 'n ongeskikte leefstyl. Die aanvalle het dikwels gepaard gegaan met hoofpyn, oogontsteking, neuralgie in die kop en rumatiese pyn. 'N Ernstige senuweestoornis verskyn in 1877 en langdurige slapeloosheid was 'n gevolg wat Marx met verdowingsmiddels beveg het. Die siekte is vererger deur oormatige nagtelike werk en 'n gebrekkige dieet. Marx was lief vir hoogs gekruide geregte, gerookte vis, caviare, ingelegde komkommers, "nie een daarvan is goed vir lewerpasiënte nie", maar hy hou ook van wyn en likeurs en rook baie "en omdat hy nie geld het nie, was dit gewoonlik sigare van 'n swak gehalte ". Sedert 1863 het Marx baie gekla oor kook: "Dit kom gereeld by lewerpasiënte voor en kan dieselfde redes veroorsaak".  Die absesse was so erg dat Marx nie regop kon sit of werk nie. Volgens Blumenberg word Marx se geïrriteerdheid dikwels by lewerpasiënte aangetref:
Die siekte beklemtoon sekere eienskappe in sy karakter. Hy het skerp aangevoer, sy bytende satire krimp nie by beledigings nie, en sy uitdrukkings kan onbeskof en wreed wees. Alhoewel Marx oor die algemeen blind was in sy naaste vriende, het hy self gekla dat hy soms selfs te wantrouig en onregverdig teenoor hulle was. Sy uitsprake, nie net oor vyande nie, maar selfs oor vriende, was soms so streng dat selfs minder sensitiewe mense aanstoot sou neem. Daar was seker min wat hy nie so gekritiseer het nie. nie eers Engels was 'n uitsondering nie. 
Volgens die historikus J.E. Seigel in Princeton, het Marx in sy laat tienerjare moontlik longontsteking of pleuritis gehad, waarvan die gevolge daartoe gelei het dat hy van Pruisiese militêre diens vrygestel is. In die latere lewe terwyl u werk Das Kapital (wat hy nooit voltooi het nie),  Marx het aan 'n drietal lyding gely. 'N Lewerkwaal, waarskynlik oorerflik, is vererger deur oorwerk, 'n slegte dieet en gebrek aan slaap. Ontsteking van die oë is veroorsaak deur te veel werk in die nag. 'N Derde lyding, uitbarsting van karbonkelblare of kook, "is waarskynlik veroorsaak deur algemene fisieke gebrek waartoe die verskillende kenmerke van Marx se leefstyl - alkohol, tabak, swak dieet en gebrek aan slaap - alles bygedra het. Engels het Marx dikwels aangespoor om verander hierdie gevaarlike regime. " In die proefskrif van professor Siegel, wat agter hierdie strafoffer van sy gesondheid gelê het, was moontlik skuldgevoelens oor selfbetrokkenheid en egoïsme, wat sy vader oorspronklik in Karl Marx veroorsaak het. 
In 2007 is die dermatoloog Sam Shuster van die Universiteit van Newcastle 'n retrodiagnose van Marx se velsiekte gemaak, en vir Shuster was die waarskynlikste verklaring dat Marx nie aan lewerprobleme ly nie, maar aan hidradenitis suppurativa, 'n herhalende infeksie wat voortspruit uit verstopping van apokriene kanale. opening in haarfollikels. Hierdie toestand, wat eers in 1933 in die Engelse mediese literatuur beskryf is (dit sou dus nie aan Marx se dokters bekend gewees het nie), kan gewrigspyn (wat verkeerd gediagnoseer kan word as rumatiese afwyking) en pynlike oogtoestande veroorsaak. Om by sy retrodiagnose uit te kom, beskou Shuster die primêre materiaal: die Marx -korrespondensie wat in die 50 volumes van die Marx/Engels Versamelde werke. Alhoewel die vel letsels deur Marx, sy vrou en sy dokters 'furuncles', 'boils' en 'carbuncles' genoem is, was dit te aanhoudend, herhalend, vernietigend en plek-spesifiek vir die diagnose. Die plekke van die aanhoudende 'karbonke' is herhaaldelik opgemerk in die oksels, lies, perianale, genitale (penis en skrotum) en suprapubiese streke en binneste dye, "gunsteling plekke van hidradenitis suppurativa". Professor Shuster beweer dat die diagnose 'nou definitief gemaak kan word'. 
Shuster het die moontlike psigososiale gevolge van die siekte oorweeg en opgemerk dat die vel 'n kommunikasieorgaan is en dat hidradenitis suppurativa baie sielkundige nood veroorsaak, insluitend afkeer en afsku en depressie van selfbeeld, bui en welstand, gevoelens waarvoor Shuster 'baie bewyse' in die Marx -korrespondensie gevind het. Professor Shuster het homself afgevra of die geestelike gevolge van die siekte Marx se werk beïnvloed het en het hom selfs gehelp om sy teorie van vervreemding te ontwikkel. 
Na die dood van sy vrou Jenny in Desember 1881, ontwikkel Marx 'n katarre wat hom die laaste 15 maande van sy lewe swak gehou het. Dit het uiteindelik die brongitis en pleuritis veroorsaak wat hom op 14 Maart 1883 in Londen doodgemaak het toe hy as 'n staatlose op 64 -jarige ouderdom gesterf het.  Familie en vriende in Londen het sy lyk begrawe in die Highgate Cemetery (East), Londen, op 17 Maart 1883 in 'n gebied wat vir agnostici en ateïste gereserveer is (die graf van George Eliot is naby). Volgens Francis Wheen was daar tussen nege en elf roubeklaers by sy begrafnis,  , maar navorsing uit hedendaagse bronne identifiseer dertien genoemde individue wat die begrafnis bygewoon het. Hulle was, Friedrich Engels, Eleanor Marx, Edward Aveling, Paul Lafargue, Charles Longuet, Helene Demuth, Wilhelm Liebknecht, Gottlieb Lemke, Frederick Lessner, G Lochner, Sir Ray Lankester, Carl Schorlemmer en Ernest Radford.  'n Hedendaagse koerantberig beweer dat 25 tot 30 familielede en vriende die begrafnis bygewoon het.  'n Skrywer in Die grafiese opgemerk dat 'Met 'n vreemde fout. sy dood is twee dae lank nie aangekondig nie, en toe dat dit in Parys plaasgevind het. Die volgende dag kom die regstelling uit Parys en toe sy vriende en volgelinge haastig na sy huis in Haverstock Hill kom, het hulle verneem dat hy reeds in die koue grond was. Maar vir hierdie geheimhouding en haas sou 'n groot gewilde betoging ongetwyfeld oor sy graf gehou gewees het '. 
Verskeie van sy naaste vriende het tydens sy begrafnis gepraat, waaronder Wilhelm Liebknecht en Friedrich Engels. Die toespraak van Engels bevat die gedeelte:
Op die 14de Maart, om kwart voor drie in die middag, het die grootste lewende denker opgehou dink. Hy was skaars twee minute alleen, en toe ons terugkom, vind ons hom in sy leunstoel, rustig gaan slaap - maar vir altyd. 
Marx se oorlewende dogters Eleanor en Laura, sowel as Charles Longuet en Paul Lafargue, Marx se twee Franse sosialistiese skoonseuns, was ook by.  Hy is voorheen deur sy vrou en sy oudste dogter oorlede, laasgenoemde sterf 'n paar maande tevore in Januarie 1883. Liebknecht, stigter en leier van die Duitse Sosiaal -Demokratiese Party, het 'n toespraak gehou in Duits en Longuet, 'n prominente figuur in die Franse werkersklasbeweging, 'n kort verklaring in Frans gemaak.  Twee telegramme van werkerspartye in Frankryk en Spanje [ watter? ] is ook voorgelees.  Saam met Engels se toespraak was dit die hele begrafnisprogram.  Nie-familielede wat die begrafnis bygewoon het, het drie kommunistiese medewerkers van Marx ingesluit: Friedrich Lessner, drie jaar gevange geneem na die Kommunistiese verhoor van Keulen van 1852 G. Lochner, wat Engels beskryf as "'n ou lid van die Kommunistiese Liga" en Carl Schorlemmer , 'n professor in chemie in Manchester, 'n lid van die Royal Society en 'n kommunistiese aktivis wat betrokke was by die Baden -rewolusie van 1848.  'n Ander deelnemer van die begrafnis was Ray Lankester, 'n Britse dierkundige wat later 'n prominente akademikus sou word. 
Marx het 'n persoonlike boedel ter waarde van £ 250 gelaat (gelykstaande aan £ 25,365 in 2019 ).  By sy eie dood in 1895 het Engels die twee oorlewende dogters van Marx 'n 'aansienlike deel' van sy aansienlike boedel gelaat (in 2011 gewaardeer op 4,8 miljoen dollar). 
Marx en sy gesin is begrawe op 'n nuwe perseel in die omgewing in November 1954. Die graf op die nuwe terrein, onthul op 14 Maart 1956,  dra die gesnyde boodskap: "Workers of All Lands Unite", die laaste reël van Die Kommunistiese Manifes en, uit die 11de "Proefskrif oor Feuerbach" (soos geredigeer deur Engels), "Die filosowe het die wêreld net op verskillende maniere geïnterpreteer, maar die punt is om dit te verander".  Die Kommunistiese Party van Groot -Brittanje (CPGB) laat die monument met 'n portretborsbeeld deur Laurence Bradshaw laat oprig en Marx se oorspronklike graf het slegs 'n nederige versiering.  Swart burgerregte -leier en CPGB -aktivis Claudia Jones is later langs Karl Marx se graf begrawe.
Die marxistiese historikus Eric Hobsbawm het opgemerk: ''n Mens kan nie sê dat Marx 'n mislukking gesterf het nie', want alhoewel hy nie 'n groot aantal dissipels in Brittanje behaal het nie, het sy geskrifte reeds 'n impak op die linkse bewegings in Duitsland en Rusland begin maak. Binne 25 jaar na sy dood het die kontinentale Europese sosialistiese partye wat Marx se invloed op hul politiek erken het, elk tussen 15 en 47 persent gekry in die lande met verteenwoordigende demokratiese verkiesings. 
Marx se denke toon invloede van baie denkers, insluitend, maar nie beperk nie tot:
se filosofie 
Die klassieke politieke ekonomie (ekonomie) van Adam Smith en David Ricardo,  sowel as Jean Charles Léonard de Sismondi se kritiek op laissez-faire-ekonomie en ontleding van die benarde toestand van die proletariaat ,  in die besonder die gedink aan Jean-Jacques Rousseau, Henri de Saint-Simon, Pierre-Joseph Proudhon en Charles Fourier  
Vroeër Duitse filosofiese materialisme onder die Young Hegelians, veral dié van Ludwig Feuerbach en Bruno Bauer,  sowel as die Franse materialisme van die laat 18de eeu, waaronder Diderot, Claude Adrien Helvétius en d'Holbach
Die analise van die werkersklas deur Friedrich Engels,  sowel as die vroeë beskrywings van die klas wat deur Franse liberale en Saint-Simonians soos François Guizot en Augustin Thierry verskaf is
Marx se Judaïese nalatenskap is geïdentifiseer as vormend vir beide sy morele uitkyk  en sy materialistiese filosofie. 
Marx se geskiedenisbeskouing, wat historiese materialisme genoem word (kontroversieel aangepas as die filosofie van dialektiese materialisme deur Engels en Lenin), toon beslis die invloed van Hegel se bewering dat 'n mens die werklikheid (en geskiedenis) dialekties moet beskou.  Hegel het egter in idealistiese terme gedink en idees op die voorgrond geplaas, terwyl Marx gepoog het om dialektiek in materialistiese terme te herskryf, en argumenteer vir die voorrang van materie bo idee.   Waar Hegel die 'gees' as die geskiedenis beskou, beskou Marx dit as 'n onnodige mistifikasie, wat die werklikheid van die mensdom en sy fisiese optrede wat die wêreld vorm, verduister.  Hy het geskryf dat Hegelianisme die beweging van die werklikheid op sy kop staan, en dat 'n mens dit op sy voete moet stel.  Ondanks sy afkeer van mistieke terme, gebruik Marx Gotiese taal in verskeie van sy werke: in Die Kommunistiese Manifes hy verkondig "'n Spook spook in Europa - die spook van kommunisme. Al die magte van die ou Europa het 'n heilige alliansie aangegaan om hierdie spook uit te dryf", en in Die hoofstad Hy verwys na kapitaal as 'nekromansie wat die produkte van arbeid omring'. 
Alhoewel Marx geïnspireer deur die Franse sosialistiese en sosiologiese denke, kritiseer Marx utopiese sosialiste en beweer dat hul gunsteling kleinskaalse sosialistiese gemeenskappe gebonde sou wees aan marginalisering en armoede en dat slegs 'n grootskaalse verandering in die ekonomiese stelsel werklike verandering kan meebring . 
Die ander belangrike bydraes tot Marx se hersiening van die Hegelianisme kom uit Engels se boek, Die toestand van die werkersklas in 1844 in Engeland, wat daartoe gelei het dat Marx die historiese dialektiek in terme van klaskonflik begryp en die moderne werkersklas as die mees progressiewe krag vir revolusie beskou,  sowel as van die sosiaal -demokraat Friedrich Wilhelm Schulz, wat in Die Bewegung der Produktion beskryf die beweging van die samelewing as 'voortvloeiend uit die teenstrydigheid tussen die produksiekragte en die produksiemetode'.  
Marx het geglo dat hy die geskiedenis en die samelewing wetenskaplik kan bestudeer en neigings van die geskiedenis en die gevolglike gevolg van sosiale konflikte kan onderskei. Sommige volgelinge van Marx het dus tot die gevolgtrekking gekom dat 'n kommunistiese rewolusie onvermydelik sou plaasvind. Marx het egter in die elfde van sy "Theses on Feuerbach" beroemd beweer dat "filosowe die wêreld net geïnterpreteer het, maar op verskillende maniere is dit egter die bedoeling om dit te verander" en hy het hom duidelik daaraan toegewy om die wêreld te probeer verander.  
Marx se teorieë het verskeie teorieë en dissiplines van die toekoms geïnspireer, insluitend, maar nie beperk nie tot:
Filosofie en sosiale denke
Marx se polemiek met ander denkers het dikwels plaasgevind deur middel van kritiek, en daarom is hy 'die eerste groot gebruiker van kritiese metode in sosiale wetenskappe' genoem.   Hy het spekulatiewe filosofie gekritiseer en metafisika gelykgestel aan ideologie.  Deur hierdie benadering te volg, het Marx probeer om die belangrikste bevindings van ideologiese vooroordele te skei.  Dit het hom onderskei van baie hedendaagse filosowe. 
Net soos Tocqueville, wat 'n gesiglose en burokratiese despotisme beskryf het sonder 'n identifiseerbare despoot,  breek Marx ook klassieke denkers wat van 'n enkele tiran praat en met Montesquieu, wat die aard van die enkele despoot bespreek het. In plaas daarvan het Marx probeer om 'die despotisme van kapitaal' te ontleed.  Fundamenteel het Marx aangeneem dat die menslike geskiedenis die menslike natuur, wat beide mense en materiële voorwerpe omvat, behels.  Mense erken dat hulle beide werklike en potensiële self besit.   Vir Marx en Hegel begin selfontwikkeling met 'n ervaring van interne vervreemding wat voortspruit uit hierdie erkenning, gevolg deur 'n besef dat die werklike self, as 'n subjektiewe agent, sy potensiële eweknie 'n voorwerp maak om aan te vat .  Marx voer verder aan dat die subjek, deur die natuur  op gewenste maniere  te vorm, die voorwerp as sy eie neem en dit toelaat dat die individu as volledig menslik geaktualiseer kan word. Vir Marx, die menslike natuur - Gattungswesen, of spesie-wees-bestaan ​​as 'n funksie van menslike arbeid.    Fundamenteel vir Marx se idee van betekenisvolle arbeid is die stelling dat 'n subjek met sy vervreemde voorwerp in staat moet wees om eers invloed uit te oefen op letterlike, materiële voorwerpe in die subjek se wêreld.  Marx erken dat Hegel "die aard van werk begryp en die objektiewe mens begryp, outentiek omdat dit werklik is, as gevolg van sy eie werk",  maar kenmerk Hegeliaanse selfontwikkeling as onnodig" geestelik "en abstrak.  Marx wyk dus van Hegel af deur daarop aan te dring dat" die feit dat die mens 'n liggaamlike, werklike, sentimentele, objektiewe wese met natuurlike vermoëns is, beteken dat hy het werklike, sensuele voorwerpe vir sy natuur as voorwerpe van sy lewensuitdrukking, of dat hy sy lewe slegs in werklike sensuele voorwerpe kan uitdruk. " Gevolglik hersien Marx Hegeliaanse" werk "in materiële" arbeid "en in die konteks van menslike vermoë om die natuur die term "arbeidsmag" te verander. 
Arbeid, klasstryd en valse bewussyn
Die geskiedenis van die tot dusver bestaande samelewing is die geskiedenis van klasstryd.
Marx het veral besorg geraak oor hoe mense met hul eie arbeidsmag verband hou.  Hy het uitgebreid hieroor geskryf in terme van die probleem van vervreemding.  Net soos met die dialektiek, het Marx begin met 'n Hegeliaanse idee van vervreemding, maar het 'n meer materialistiese opvatting ontwikkel.  Kapitalisme bemiddel sosiale produksieverhoudings (soos tussen werkers of tussen werkers en kapitaliste) deur middel van goedere, insluitend arbeid, wat op die mark gekoop en verkoop word.  Vir Marx is die moontlikheid dat 'n mens die eienaarskap van jou eie arbeid - die vermoë om die wêreld te verander - prysgee, gelykstaande is aan vervreemding van jou eie natuur en is dit 'n geestelike verlies.  Marx beskryf hierdie verlies as kommoditeitsfetisjisme, waarin die dinge wat mense produseer, handelsware, 'n eie lewe en beweging het waaraan mense en hul gedrag bloot aanpas. 
Handelsfetisjisme bied 'n voorbeeld van wat Engels 'valse bewussyn' genoem het , wat nou verband hou met die begrip van ideologie.Met 'ideologie' bedoel Marx en Engels idees wat die belange van 'n bepaalde klas op 'n bepaalde tydstip in die geskiedenis weerspieël, maar wat tydgenote as universeel en ewig beskou.  Marx en Engels se punt was nie net dat sulke oortuigings op sy beste halwe waarhede is nie, aangesien dit 'n belangrike politieke funksie vervul. Anders gestel, die beheer wat een klas oor die produksiemiddele uitoefen, sluit nie net die produksie van voedsel of vervaardigde goedere in nie, maar ook die produksie van idees (dit bied 'n moontlike verklaring waarom lede van 'n ondergeskikte klas idees kan in stryd met hul eie belange).   'n Voorbeeld van hierdie soort analise is Marx se verstaan ​​van godsdiens, opgesom in 'n gedeelte uit die voorwoord  tot sy 1843 Bydrae tot die kritiek op Hegel se filosofie van reg:
Godsdienstige lyding is tegelykertyd die uitdrukking van werklike lyding en 'n protes teen ware lyding. Godsdiens is die versugting van die onderdrukte wese, die hart van 'n hartelose wêreld en die siel van siellose toestande. Dit is die opium van die mense. Die afskaffing van godsdiens as die illusoriese geluk van die mense is die eis vir hul ware geluk. Om 'n beroep op hulle te doen om hul illusies oor hul toestand op te gee, is om 'n beroep op hulle te doen om 'n toestand op te gee wat illusies vereis. 
Terwyl sy Gimnasium -senior proefskrif aan die Gimnasium zu Trier [de] aangevoer het dat godsdiens sy primêre sosiale doel was om solidariteit te bevorder, sien Marx hier die sosiale funksie van godsdiens in terme van die beklemtoning/behoud van politieke en ekonomiese status quo en ongelykheid. 
Marx was 'n uitgesproke teenstander van kinderarbeid,  en het gesê dat die Britse nywerhede 'net kan lewe deur bloed te suig, en ook kinderbloed', en dat Amerikaanse kapitaal gefinansier word deur die 'gekapitaliseerde bloed van kinders'.  
Ekonomie, geskiedenis en samelewing
- Karl Marx, Die Kommunistiese Manifes 
Marx se gedagtes oor arbeid hou verband met die voorrang wat hy gegee het aan die ekonomiese verhouding in die bepaling van die verlede, hede en toekoms van die samelewing (sien ook ekonomiese determinisme).    Kapitaalopbou vorm die sosiale stelsel.  Vir Marx het sosiale verandering gegaan oor konflik tussen opponerende belange, gedryf op die agtergrond deur ekonomiese kragte.  Dit het die inspirasie geword vir die liggaam van werke wat bekend staan ​​as die konflikteorie.  In sy evolusionêre model van die geskiedenis het hy aangevoer dat die menslike geskiedenis begin het met gratis, produktiewe en kreatiewe werk wat mettertyd gedwing en ontmenslik was, 'n neiging wat die duidelikste onder kapitalisme verskyn het.  Marx het opgemerk dat dit nie 'n opsetlike proses was nie, maar dat geen enkele individu of selfs 'n staat teen die kragte van die ekonomie kan gaan nie. 
Die organisasie van die samelewing hang af van produksiemiddele. Die produksiemiddele is alles wat nodig is om materiële goedere te vervaardig, soos grond, natuurlike hulpbronne en tegnologie, maar nie menslike arbeid nie. Die produksieverhoudings is die sosiale verhoudings wat mense aangaan wanneer hulle die produksiemiddele aanleer en gebruik.  Saam stel dit die produksiemetode saam en Marx onderskei historiese tydperke in terme van produksiemetodes. Marx het onderskei tussen basis en bo -opbou, waar die basis (of onderbou) die ekonomiese stelsel is en die bo -struktuur die kulturele en politieke stelsel is.  Marx beskou hierdie wanverhouding tussen ekonomiese basis en sosiale bo -struktuur as 'n belangrike bron van sosiale ontwrigting en konflik. 
Ondanks Marx se klem op die kritiek op kapitalisme en bespreking van die nuwe kommunistiese samelewing wat dit moet vervang, word sy eksplisiete kritiek bewaar, aangesien hy dit beskou het as 'n verbeterde samelewing in vergelyking met die vorige (slawerny en feodalisme).  Marx bespreek nooit kwessies van moraliteit en geregtigheid duidelik nie, maar geleerdes is dit eens dat sy werk implisiete bespreking van die konsepte bevat. 
Marx se siening van kapitalisme was tweesydig.   Aan die een kant, in die diepste kritiek van die 19de eeu op die ontmenslikende aspekte van hierdie stelsel, merk hy op dat die kenmerke van kapitalisme vervreemding, uitbuiting en herhalende, sikliese depressies insluit wat tot massa -werkloosheid lei. Aan die ander kant het hy kapitalisme gekenmerk as "revolusionêre, industrialiserende en universaliserende eienskappe van ontwikkeling, groei en progressiwiteit" (waarmee Marx industrialisering, verstedeliking, tegnologiese vooruitgang, verhoogde produktiwiteit en groei, rasionaliteit en wetenskaplike revolusie bedoel) wat verantwoordelik is vir vooruitgang .    Marx beskou die kapitalistiese klas as een van die mees revolusionêre in die geskiedenis, omdat dit voortdurend die produksiemiddele verbeter het, meer as enige ander klas in die geskiedenis en verantwoordelik was vir die omverwerping van feodalisme.   Kapitalisme kan aansienlike groei stimuleer omdat die kapitalis 'n aansporing het om winste in nuwe tegnologie en kapitaaltoerusting te herbelê. 
Volgens Marx trek kapitaliste voordeel uit die verskil tussen die arbeidsmark en die mark vir watter goed ookal die kapitalis kan produseer. Marx het opgemerk dat inset-eenheidskoste in feitlik elke suksesvolle bedryf laer is as die uitset-eenheidspryse. Marx noem die verskil 'surplus value' en voer aan dat dit gebaseer is op surplus -arbeid, die verskil tussen wat dit kos om werkers lewendig te hou en wat hulle kan produseer.  Alhoewel Marx kapitaliste beskryf as vampiere wat arbeidersbloed suig,  merk hy op dat winsneming "geensins 'n onreg" is nie  en dat kapitaliste nie teen die stelsel kan gaan nie.  Die probleem is die 'kankersel' van kapitaal, wat nie as eiendom of toerusting verstaan ​​word nie, maar die verhoudings tussen werkers en eienaars - die ekonomiese stelsel in die algemeen. 
Terselfdertyd het Marx beklemtoon dat kapitalisme onstabiel is en geneig is tot periodieke krisisse.  Hy het voorgestel dat kapitaliste mettertyd meer en meer in nuwe tegnologieë en minder en minder in arbeid sou belê.  Aangesien Marx geglo het dat die wins verkry uit die meerwaarde wat uit arbeid verkry is, het hy tot die gevolgtrekking gekom dat die winskoers sou daal namate die ekonomie groei.  Marx het geglo dat toenemend ernstige krisisse hierdie siklus van groei en ineenstorting sou onderdruk.  Boonop was hy van mening dat hierdie proses op lang termyn die kapitalistiese klas sou verryk en bemagtig en die proletariaat sou verarm.   In afdeling een van Die Kommunistiese Manifes, Beskryf Marx feodalisme, kapitalisme en die rol wat interne sosiale teenstrydighede in die historiese proses speel:
Ons sien dan: die produksiemiddele en ruilhandel, op grond waarvan die bourgeoisie homself opgebou het, is in die feodale samelewing gegenereer. Op 'n sekere stadium in die ontwikkeling van hierdie produksie- en ruilmiddels, die omstandighede waaronder die feodale samelewing geproduseer en uitgeruil het. die feodale eiendomsverhoudinge het nie meer versoenbaar geword met die reeds ontwikkelde produksiekragte nie, dit het soveel boeie geword. Hulle moes onder mekaar gebars word. Die vrye mededinging in hul plek kom, vergesel van 'n maatskaplike en politieke grondwet wat daarin aangepas is, en die ekonomiese en politieke invloed van die burgerlike klas. 'N Soortgelyke beweging vind voor ons eie oë plaas. Die produktiewe kragte wat tot die beskikking van die samelewing is, is nie meer geneig om die ontwikkeling van die voorwaardes van burgerlike eiendom te bevorder nie; hulle het te sterk geword vir hierdie toestande waardeur hulle vasgemaak word, en sodra hulle hierdie boeie oorwin, orde in die hele burgerlike samelewing te bring, die bestaan ​​van burgerlike eiendom in gevaar te stel. 
Marx was van mening dat die strukturele teenstrydighede binne die kapitalisme die einde daarvan noodsaak, en die plek moes maak vir sosialisme, of 'n post-kapitalistiese, kommunistiese samelewing:
Die ontwikkeling van die moderne industrie sny dus die grondslag waarop die bourgeoisie produkte produseer en toeëien onder sy voete. Wat die bourgeoisie dus bo alles produseer, is sy eie grafgrawers. Sy val en die oorwinning van die proletariaat is ewe onvermydelik. 
Danksy verskeie prosesse onder toesig van kapitalisme, soos verstedeliking, behoort die werkersklas, die proletariaat in getalle te groei en klasbewussyn te ontwikkel, met die besef dat hulle die stelsel kan en moet verander.   Marx was van mening dat as die proletariaat die produksiemiddele sou aangryp, hulle sosiale verhoudinge sou aanmoedig wat almal gelyk sou bevoordeel, die uitbuiting van die klas sou afskaf en 'n produksiestelsel sou instel wat minder kwesbaar was vir sikliese krisisse.  Marx het aangevoer in Die Duitse ideologie dat kapitalisme sal eindig deur die georganiseerde optrede van 'n internasionale werkersklas:
Kommunisme is vir ons nie 'n stand van sake wat gevestig moet word nie, 'n ideaal waaraan die werklikheid homself moet aanpas. Ons noem kommunisme die werklike beweging wat die huidige toestand afskaf. Die voorwaardes van hierdie beweging is die gevolg van die bestaande perseel. 
In hierdie nuwe samelewing sou die vervreemding tot 'n einde kom en sou mense vryelik optree sonder om gebonde te wees aan die arbeidsmark.  Dit sou 'n demokratiese samelewing wees wat die hele bevolking sou bevoordeel.  In so 'n utopiese wêreld is daar ook weinig behoefte aan 'n staat, wie se doel voorheen was om die vervreemding af te dwing.  Marx teoretiseer dat tussen kapitalisme en die totstandkoming van 'n sosialistiese/kommunistiese stelsel 'n periode van diktatuur van die proletariaat sou bestaan ​​- waar die werkersklas politieke mag besit en die produksiemiddele met geweld gesosialiseer het.  Soos hy in syne geskryf het Kritiek op die Gotha -program, "tussen die kapitalistiese en kommunistiese samelewing lê die tydperk van die revolusionêre transformasie van die een in die ander. Hiervolgens is ook 'n politieke oorgangstydperk waarin die staat niks anders kan wees as die revolusionêre diktatuur van die proletariaat nie".  Terwyl hy die moontlikheid van vreedsame oorgang in sommige lande met sterk demokratiese institusionele strukture (soos Brittanje, die Verenigde State en Nederland) moontlik gemaak het, stel hy voor dat in ander lande waar werkers nie hul doel kan bereik deur vreedsaam beteken "die" hefboom van ons revolusie moet krag wees ". 
Marx beskou Rusland as die belangrikste teenrevolusionêre bedreiging vir Europese revolusies.  Tydens die Krimoorlog ondersteun Marx die Ottomaanse Ryk en sy bondgenote Brittanje en Frankryk teen Rusland.  Hy was absoluut gekant teen Pan-Slavisme en beskou dit as 'n instrument van die Russiese buitelandse beleid.  Marx het die Slawiese nasies behalwe die pole as 'kontrarevolusionêr' beskou. Marx en Engels gepubliseer in die Neue Rheinische Zeitung in Februarie 1849:
Op die sentimentele frases oor broederskap wat ons hier aangebied word namens die mees kontrarevolusionêre nasies van Europa, antwoord ons dat haat teenoor Russe die primêre revolusionêre passie was onder Duitsers wat sedert die revolusie [van 1848] haat Tsjeggies en Kroate is bygevoeg, en dat ons slegs saam met die Pole en Magiere die revolusie kan beskerm deur die mees vasberade gebruik van terreur teen hierdie Slawiese volke. Ons weet waar die vyande van die rewolusie gekonsentreer is, nl. in Rusland en die Slawiese streke van Oostenryk, en geen goeie frases nie, geen verwysings na 'n ongedefinieerde demokratiese toekoms vir hierdie lande kan ons daarvan weerhou om ons vyande as vyande te behandel nie. Dan sal daar 'n stryd wees, ''n onverbiddelike stryd oor lewe en dood' teen die Slawiërs wat die revolusie 'n vernietigende stryd en genadelose terreur verraai-nie in die belang van Duitsland nie, maar in die belang van die revolusie! "[254 ]
Marx en Engels het simpatie gehad met die Narodnik -rewolusionêres van die 1860's en 1870's. Toe die Russiese revolusionêre tsaar Alexander II van Rusland vermoor, het Marx die hoop uitgespreek dat die sluipmoord 'die vorming van 'n Russiese gemeente' voorspel het.  Marx ondersteun die Poolse opstande teen die tsaristiese Rusland.  Hy het tydens 'n toespraak in 1867 in Londen gesê:
In die eerste plek is die beleid van Rusland onveranderlik. Sy metodes, sy taktiek, sy maneuvers kan verander, maar die polêre ster van sy beleid - wêreldoorheersing - is 'n vaste ster. In ons tyd kan slegs 'n beskaafde regering wat oor barbaarse massas regeer, so 'n plan uitwerk en uitvoer. . Daar is maar een alternatief vir Europa. Óf Asiatiese barbaarsheid, onder Moskouse leiding, sal soos 'n stortvloed om sy kop bars, of anders moet hy Pole hervestig en sodoende twintig miljoen helde tussen homself en Asië plaas en 'n asemhalingstog kry om die sosiale wedergeboorte te bereik. 
Marx ondersteun die oorsaak van Ierse onafhanklikheid. In 1867 skryf hy Engels: "Ek het gedink dat die skeiding van Ierland van Engeland onmoontlik was. Ek dink dit nou onvermydelik. Die Engelse werkersklas sal nooit iets bereik voordat dit van Ierland ontslae geraak het nie. Die Engelse reaksie in Engeland het sy wortels gehad. . in die onderwerping van Ierland. " 
Marx het 'n geruime tyd in die Franse Algerië deurgebring, wat in 1830 binnegeval is en 'n Franse kolonie gemaak het, en het die geleentheid gehad om die lewe in koloniale Noord -Afrika waar te neem. Hy het geskryf oor die koloniale regstelsel, waarin '' 'n vorm van marteling 'gebruik is (en dit gebeur' gereeld ') om belydenisse van die Arabiere af te haal, dit word natuurlik gedoen (soos die Engelse in Indië) deur die' polisie ', die regter behoort niks daarvan te weet nie. "  Marx was verbaas oor die arrogansie van baie Europese setlaars in Algiers en het in 'n brief geskryf: "wanneer 'n Europese kolonis tussen die 'mindere rasse' woon, hetsy as 'n setlaar of selfs in besigheid, beskou hy homself in die algemeen as nog meer onaantasbaar as die aantreklike William I ['n Pruisiese koning]. Tog, as dit kom by arrogansie en aanmatigendheid teenoor die 'mindere rasse', oortref die Britte en Nederlanders die Franse. ' 
Volgens die Stanford Encyclopedia of Philosophy: "Marx se ontleding van kolonialisme as 'n progressiewe krag wat modernisering na 'n agtergeblewe feodale samelewing bring, klink soos 'n deursigtige rasionalisering vir buitelandse oorheersing. Sy weergawe van Britse oorheersing weerspieël egter dieselfde ambivalensie wat hy toon teenoor kapitalisme in Europa. In beide gevalle, Marx erken die geweldige lyding wat veroorsaak is tydens die oorgang van die feodale na die burgerlike samelewing, terwyl hy daarop aandring dat die oorgang noodsaaklik en uiteindelik progressief is. 
Marx bespreek die Britse koloniale bewind in Indië in die New York Herald Tribune in Junie 1853:
Daar kan geen twyfel bestaan ​​nie, maar dat die ellende wat die Britte Hindostan [Indië] toegedien het, van 'n wesenlik ander en oneindig meer intensiewe soort is as wat alle Hindostan voorheen moes ly. Engeland het die hele raamwerk van die Indiese samelewing afgebreek, sonder dat daar nog simptome van hersamestelling verskyn het. Ons moet egter nie vergeet dat hierdie idilliese dorpsgemeenskappe, hoewel dit onskuldig was, altyd die vaste basis was van die Oosterse despotisme, dat hulle die menslike verstand in die kleinste moontlike kompas ingehou het, wat dit die onweerstaanbare hulpmiddel van bygeloof gemaak het.  
Marx se idees het 'n groot invloed op die wêreldpolitiek en intellektuele denke gehad.     Volgers van Marx het gereeld onder mekaar gedebatteer oor hoe om Marx se geskrifte te interpreteer en sy konsepte toe te pas op die moderne wêreld.  Die nalatenskap van Marx se denke het betwis geraak tussen talle neigings, wat elkeen homself as die mees akkurate tolk van Marx beskou. Op die politieke terrein sluit hierdie tendense Leninisme, Marxisme - Leninisme, Trotskyisme, Maoïsme, Luxemburgisme en libertariese marxisme in.  Verskeie strome het ook ontwikkel in akademiese marxisme, dikwels onder invloed van ander sienings, wat gelei het tot strukturalistiese marxisme, historiese marxisme, fenomenologiese marxisme, analitiese marxisme en Hegeliaanse marxisme. 
Vanuit 'n akademiese perspektief het Marx se werk bygedra tot die geboorte van die moderne sosiologie. Hy word saam met Émile Durkheim en Max Weber genoem as een van die drie meesters in die 'skool van agterdog' in die 19de eeu van die 'skool van agterdog' en as een van die drie belangrikste argitekte van die moderne sosiale wetenskap.  In teenstelling met ander filosowe het Marx teorieë aangebied wat dikwels met die wetenskaplike metode getoets kon word.  Beide Marx en Auguste Comte wou wetenskaplik geregverdigde ideologieë ontwikkel in die nasleep van Europese sekularisasie en nuwe ontwikkelings in die filosofieë van geskiedenis en wetenskap. Deur in die Hegeliaanse tradisie te werk, verwerp Marx die Comtese sosiologiese positivisme in 'n poging om 'n wetenskap van die samelewing.  Karl Löwith beskou Marx en Søren Kierkegaard as die twee grootste Hegeliaanse filosofiese opvolgers.  In die moderne sosiologiese teorie word marxistiese sosiologie erken as een van die belangrikste klassieke perspektiewe. Isaiah Berlin beskou Marx as die ware grondlegger van die moderne sosiologie "in soverre iemand die titel kan opeis".  Behalwe die sosiale wetenskap, het hy ook 'n blywende nalatenskap in filosofie, letterkunde, kunste en geesteswetenskappe.    
Sosiale teoretici van die 20ste en 21ste eeu het twee hoofstrategieë gevolg in reaksie op Marx. Een stap was om dit tot sy analitiese kern, bekend as analitiese marxisme, terug te bring. 'N Ander, meer algemene stap was om die verklarende aansprake van Marx se sosiale teorie te verdun en die "relatiewe outonomie" van aspekte van die sosiale en ekonomiese lewe te beklemtoon wat nie direk verband hou met die sentrale verhaal van Marx oor die interaksie tussen die ontwikkeling van die "produksiekragte" en die opeenvolging van "produksiemetodes". Dit was die neo-marxistiese teorie wat geskiedkundiges aanvaar het geïnspireer deur Marx se sosiale teorie, soos E. P. Thompson en Eric Hobsbawm. Dit was ook 'n gedagtegang wat denkers en aktiviste soos Antonio Gramsci nagestreef het wat probeer het om die geleenthede en die probleme van transformerende politieke praktyk te verstaan, in die lig van die Marxistiese sosiale teorie.     Marx se idees sou ook 'n diepgaande invloed op die daaropvolgende kunstenaars en kunsgeskiedenis hê, met avant-garde bewegings oor letterkunde, visuele kuns, musiek, film en teater. 
Polities is Marx se nalatenskap meer kompleks. Gedurende die 20ste eeu het revolusies in tientalle lande hulself as 'marxisties' bestempel - veral die Russiese rewolusie, wat gelei het tot die stigting van die Sowjetunie.  Groot wêreldleiers, waaronder Vladimir Lenin,  Mao Zedong,  Fidel Castro,  Salvador Allende,  Josip Broz Tito,  Kwame Nkrumah,  Jawaharlal Nehru,  Nelson Mandela,  Xi Jinping,  Jean-Claude Juncker   en Thomas Sankara [ aanhaling nodig ] het almal Marx as 'n invloed genoem.Behalwe waar Marxistiese revolusies plaasgevind het, het Marx se idees politieke partye wêreldwyd ingelig.  In lande wat verband hou met sommige Marxistiese bewerings, het sommige gebeurtenisse daartoe gelei dat politieke teenstanders Marx vir miljoene sterftes blameer het,  maar die getrouheid van hierdie uiteenlopende rewolusionêres, leiers en partye in Marx se werk word sterk betwis en is verwerp,  insluitend deur baie Marxiste.  Dit is nou algemeen om onderskeid te tref tussen die nalatenskap en invloed van Marx spesifiek en die nalatenskap en invloed van diegene wat sy idees vir politieke doeleindes gevorm het.  Andrew Lipow beskryf Marx en sy medewerker Friedrich Engels as "die grondleggers van die moderne revolusionêre demokratiese sosialisme." 
Marx bly relevant en omstrede. In Mei 2018, ter viering van sy geboorte, is 'n standbeeld van 4,5 m van hom deur die vooraanstaande Chinese beeldhouer Wu Weishan en geskenk deur die Chinese regering onthul in sy geboorteplek Trier. Die president van die Europese Kommissie, Jean-Claude Juncker, het Marx se geheue verdedig en gesê dat Marx vandag "staan ​​vir dinge waarvoor hy nie verantwoordelik is nie en wat hy nie veroorsaak het nie, omdat baie van die dinge wat hy neergeskryf het, in die teenoorgestelde is".   In 2017, 'n speelfilm, getiteld Die Jong Karl Marx, met Marx, sy vrou Jenny Marx en Engels, onder andere revolusionêre en intellektuele voor die Revolusies van 1848, het goeie resensies gekry vanweë sy historiese akkuraatheid en sy brio in die hantering van intellektuele lewe. 
6. Ander rewolusie -aansprake en voorbeelde
Oliver Wendell Holmes, Jr. (1861) het opgemerk dat revolusies nooit presedente volg nie, en dit ook nie verskaf nie. Algemene teorie van wetenskaplike revolusies (Kindi 2005). Vroeë Kuhn het blykbaar geglo dat daar 'n enkele onderliggende patroon vir die ontwikkeling van volwasse wetenskappe is wat die sleutel tot hul sukses is, en laat Kuhn 'n ander patroon. Het Kuhn vroeg of laat so 'n patroon gevind, of het hy sy eie filosofiese struktuur afgedwing op die wispelturighede en wisselvallighede van die geskiedenis? Kuhn & rsquos Kantianisme leef altyd in spanning met sy historicisme, en in sy laat werk (bv. 2000c) het hy verrassend afstand gedoen van die skyn van sy patroon van taksonomiese verandering en spesiasie uit die geskiedenis van die wetenskap, op grond daarvan dat dit eers grootliks gevolg het beginsels. & rdquo
Talle filosowe, wetenskaplikes en ander kommentators het bewerings gemaak oor wetenskaplike verandering wat verskil van Kuhn en rsquos. (Vir 'n onlangse keuse, sien Soler et al. 2008.) Sommige is, soos ons gesien het, skepties oor rewolusie -praatjies, ander veral oor Kuhn en rsquos. Nog ander aanvaar dat sommige revolusies Kuhn -is, maar ontken dat dit almal is. Een algemene kritiek is dat nie alle revolusionêre vooruitgang voorafgegaan word deur 'n akute krisis nie, dit wil sê deur groot mislukkings van voorafgaande navorsing. Kuhn self het reeds uitsonderings toegelaat Struktuur. 'N Ander is dat revolusionêre veranderinge nie diskontinuïteit op al die vlakke van Kuhn en rsquos tegelyk hoef te behels nie (veral Laudan 1984). Nog 'n ander is dat daar weinig logiese of taalkundige diskontinuïteit nodig is. 'N Vinnige, oënskynlik transformerende verandering in navorsingspraktyke kan bloot 'n duidelike toename in data -toeganklikheid of akkuraatheid of berekeningsverwerkingsvermoë behels deur middel van nuwe instrumente of eksperimentele ontwerp. En volgens die latere siening van Kuhn & rsquos hoef revolusie nie 'n spel van kreatiewe vernietiging te wees nie. Hier kan slegs enkele voorbeelde oorweeg word.
6.1 Enkele alternatiewe opvattings oor wetenskaplike revolusie
Bestaan ​​revolusies volgens Kuhn uit belangrike nuwe materiale (eksperimentele feite, teorieë, modelle, instrumente, tegnieke) wat 'n wetenskaplike terrein betree, of in plaas daarvan 'n groot herstrukturering of herrangskikking van materiaal, praktyke en gemeenskapsverbande wat reeds bestaan? Kuhn verklaar dat die relatiwiteitsrevolusie kan dien as
Die leser vind hierdie aanspraak egter verwarrend, want in die voorafgaande paragrawe het Kuhn die ontologiese en konseptuele veranderinge van presies hierdie revolusie beklemtoon, byvoorbeeld die radikale verandering in die massa-konsep. Einstein en rsquos -massas is nie Newtoniese massas nie, het hy volgehou. Dit is nuut ingevoerde entiteite, daarom kan ons aflei dat nuwe inhoud is. Tog het Kuhn beslis 'n punt om te red, omdat relatiwiteitsteorie steeds die meeste soortgelyke verskynsels en probleme as die klassieke meganika hanteer en onmiddellike opvolgers van die klassieke konsepte gebruik. Maar, indien wel, impliseer herorganisasie van bekende materiaal 'n dissiplinêre kontinuïteit deur revolusie wat Kuhn tot die minimum beperk het.
Dat reorganisasie die opvatting van revolusies by Kuhn en rsquos oorheers, is duidelik in sy werk duidelik. As jong geleerde het hy 'n openbaring gehad toe Aristoteles skynbaar radikaal vals of onverstaanbare bewerings skielik vir hom saamkom as 'n samehangende, omvattende wêreldbeskouing. Hierdie ervaring het 'n sielkundige model van Kuhn & rsquos geword vir revolusionêre transformasie van een paradigma na die opvolger en het sy latere bespreking van Gestalt -skakelaars ingelig. Maar hy beklemtoon ook dat revolusie behels sosiaal herorganisasie van die veld (nie net die kognitiewe herorganisasie van 'n individu nie), van een vorm van wetenskaplike lewe na 'n ander, onverenigbaar daarmee. By implikasie het sy strukturele of formele opvatting van rewolusie die alternatiewe idee van rewolusie uitgesluit as buitengewone uitbarstings in inhoudelike inhoud.
In Konseptuele revolusies, Paul Thagard (1992) behou iets van Kuhn & rsquos se idee van konseptuele transformasie en die meer spesifieke idee van taksonomiese transformasie. Hy onderskei twee soorte herklassifikasie, in terme van die taal van boomstrukture wat in rekenaarwetenskap gebruik word: takspring en boomskakeling. Takspring herklassifiseer of hervestig iets na 'n ander tak van dieselfde boom, byvoorbeeld die herklassifikasie van die walvis as 'n soogdier eerder as 'n vis, die aarde as 'n planeet, of Brownse beweging as 'n fisiese eerder as 'n biologiese verskynsel. Nuwe takke kan verskyn en ou takke kan verwyder word. Intussen vervang boomskakeling 'n hele klassifikasieboom deur 'n ander boomstruktuur gebaseer op verskillende beginsels van klassifikasie, soos toe Darwin die statiese klassifikasieboom van Linnaeus vervang het deur een gebaseer op evolusionêre genealogie en toe Mendeleev alternatiewe klassifikasiestelsels van die chemiese elemente deur sy vervang eie tafel. Thagard gebruik 'n rekenaarbenadering tot die wetenskapfilosofie en gebruik sy rekenaarprogram ECHO om verskeie historiese gevalle van beweerde konseptuele rewolusie te rekonstrueer en te beoordeel, en kom tot 'n korter opvatting van revolusionêre onderbrekings as Kuhn & rsquos.
Die kognitiewe struktuur van wetenskaplike revolusies deur Hanne Andersen, Peter Barker en Xiang Chen (2006) bestee ook baie aandag aan kognisie- en kategoriseringskwessies, ter verdediging van die latere Kuhn & rsquos -benadering. Die werk van die kognitiewe sielkundige Lawrence Barsalou en die filosoof-historikus Nancy Nersessian (die stigter van die & ldquocognitive historic & rdquo-benadering tot wetenskap) speel 'n belangrike rol in hul verslag. Nersessian self (2003, 2008) beklemtoon model-gebaseerde redenasies. Dit is nie meer statiese gevalle of voorbeelde nie, want dit beskik oor 'n interne dinamika.
Howard Margolis (1993) onderskei twee soorte revolusies, afhangende van watter probleme hulle oplos. Die revolusies wat leemtes oorbrug, verskil volgens hom van die wat die hindernisse oorkom of deurdring of op een of ander manier ontwyk. Sy fokus is op hindernisse, 'n verwaarloosde onderwerp, al pas dit goed by die kennis van Kuhn en rsquos. Margolis ontwikkel Kuhn -temas in terme van diep ingeburgerde en gemoedsrus. & Rdquo Hoewel sulke gewoontes nodig is vir doeltreffende wetenskaplike werk binne enige spesialiteitsdissipline, vorm dit hindernisse vir alternatiewe opvattings. Meer algemeen kan diep ingeburgerde kulturele gemoedsgewoontes geleenthede afsluit wat volgens die perspektief van latere generasies hulle in die gesig staar. Margolis word getref deur die oënskynlike feit dat al die materiale vir die nuwe model van Copernicus vir die sonnestelsel eeue lank in verspreide vorm beskikbaar was. Geen nuwe ontwikkelings oor die gaping was nodig nie. Hy kom tot die gevolgtrekking dat die probleem, eerder as 'n gaping wat oorbrug moet word, 'n kognitiewe versperring was wat verwyder moes word, 'n versperring wat kundige wiskundige sterrekundiges verhinder het om, soos wedersyds relevant, die belangrikste uitgangspunte te wees, en dan verbind hulle op die noue manier wat Copernicus gedoen het. As die Margolis-verslag van die Copernican Revolusie korrek is, bied dit 'n voorbeeld van revolusie as 'n holistiese herorganisasie van beskikbare materiaal, vandaar die nie-stukkige, nie-kumulatiewe aard van revolusies. Die ontwikkelinge wat lei tot die verwydering van 'n versperring en rsquos kan gering wees en, net soos in die geval van Copernicus, selfs redelik periferies van die primêre onderwerp wat hulle uiteindelik help transformeer. Hier word gedink aan 'n model wat gewild is onder raaiselskrywers, waar 'n daaglikse waarneming tot 'n skielike perspektiefverandering lei.
Davis Baird (2004) beweer dat daar in die praktyk revolusies kan wees wat nie konseptuele revolusies is nie. Hy beklemtoon die kennis wat vervat is in vaardighede en in instrumente self. Sy sentrale voorbeeld is analitiese chemie.
Onlangs het Rogier De Langhe (2012, 2014a en b, 2017) 'n breë Kuhniese, tweeprosessering van wetenskap vanuit 'n ekonomiese oogpunt ontwikkel. In plaas daarvan om 'n reeks historiese gevalle te doen, ontwikkel De Langhe en kollegas algoritmes om subtiele patrone op te spoor in die groot aanhalingsdatabasisse wat nou beskikbaar is. De Langue gebruik ekonomiese argumente om temas soos die verdeling van kognitiewe arbeid, modelle van wetenskaplike vooruitgang en wetenskaplikes se besluite oor die vraag of hulle spesialiseer of innoveer, te belig.
6.2 Enkele biologiese gevalle
Die verslag van die dinamika van die wetenskap in Struktuur pas nie by die vinnige splitsing en herkombinasie van velde in die na-Tweede Wêreldoorlog-era van Big Science, soos Kuhn erken het. Hy het dus die verdeling en rekombinasie van reeds volwasse velde uitgesluit, soos wat gebeur het met die opkoms van biochemie. (Hierdie uitsluiting is kommerwekkend, gegewe die universele strekking van sy verslag. Dit is asof Kuhn erken dat sy verslag slegs van toepassing is op 'n bepaalde historiese tydperk wat nou grootliks verby is, maar hy skryf ook asof die normaal-revolusionêre model vir volwassenes van toepassing sou wees. dissiplines in die lang toekoms.) In sy latere werk bestee hy wel deeglike aandag aan die verdeling van velde in spesialiteite en subspesialiteite (sien & afdeling5). Hy het egter steeds min aandag gegee aan die min of meer omgekeerde proses van nuwe velde wat ontstaan ​​deur kombinasies van voorheen afsonderlike velde sowel as aan kruis- en transdissiplinêre navorsing, waarin 'n verskeidenheid verskillende spesialiste op een of ander manier slaag saam te werk (Galison 1997, Kellert 2008, Andersen 2013).
En wat kan ons, op Kuhn & rsquos-rekening, maak van die ontploffing van werk in molekulêre biologie na die Watson-Crick-ontdekking in 1953 van die chemiese struktuur van DNA en die ontwikkeling van beter laboratoriumtoerusting en tegnieke? Molekulêre genetika het vinnig gegroei tot die baie algemene veld van molekulêre biologie. Minder as twee dekades na Watson en Crick, kon Gunther Stent reeds in sy 1971 -handboek skryf:
Daar is iets paradigmaties aan molekulêre biologie en ook iets revolusionêr aan die vinnige vordering en uitbreiding daarvan. Dit is nie duidelik hoe om hierdie en soortgelyke ontwikkelings te kenmerk nie. Was dit 'n Kuhn -revolusie? Dit het wel groot sosiale en intellektuele herorganisasie behels, een wat in sommige opsigte in stryd was met die vorige, maar sonder om die Darwinistiese paradigma te ondermyn. Inteendeel. Of is molekulêre biologie meer 'n styl van wetenskaplike praktyk as 'n paradigma? So 'n plofbare ontwikkeling soos molekulêre biologie pas byna nie die beskrywing van Kuhn & rsquos van 'n bestendige, normale wetenskaplike artikulasie van die nuwe paradigma deur raaiseloplossing nie. In plaas daarvan lyk dit beter om dit as 'n groot gereedskapstel van metodes of tegnieke wat op verskeie spesialiteitsvelde van toepassing is, te beskou, eerder as 'n integrerende teorie-raamwerk binne een veld.
Moet ons dan fokus op praktyke eerder as op integrerende teorieë in ons interpretasie van Kuhn -paradigmas? Die probleem met hierdie stap is dat praktyke ook so vinnig kan verander dat dit aanloklik is om van revolusionêre transformasies van wetenskaplike werk te praat, alhoewel daar min verandering is in die oorkoepelende teoretiese raamwerk (sien Deel II van Soler et al. 2008). Baird (2004) wys daarop dat die vinnige vervanging van ou praktyke deur nuwe dikwels 'n produk van doeltreffendheid eerder as intellektuele onverenigbaarheid is. Waarom aanhou om die volgorde van geen met die hand te doen as outomatiese verwerking nou beskikbaar is? Vervanging kan ook 'n produk wees van verandering in navorsingstyl, aangesien wetenskaplike gemeenskappe, soos Kuhn reeds erken het, kulturele gemeenskappe is.
Soortgelyke punte kan gemaak word oor die opkoms van statistiese fisika, wat hierbo genoem is met betrekking tot Hacking & rsquos -werk. (Sien ook Brush 1983 en Porter 1986.) Dit was 'n ontploffing van werk binne die klassieke meganiese paradigma eerder as 'n stadige, legkaart-vir-raaisel-artikulasie van presies daardie paradigma in sy eie vorige terme. Of was dit? Want Kuhn self het besef dat die moderne wiskundige fisika eers omstreeks 1850 tot stand gekom het en dat die Maxwelliaanse elektrodinamika 'n groot afwyking van die streng Newtonse paradigma was. In elk geval was daar baie weerstand onder fisici teen die nuwe redenasie. Die kinetiese teorie van gasse het vinnig gegroei tot statistiese meganika, wat die grense van sy aanvanklike spesialiteitsveld oorskry het. Nuwe genres sowel as nuwe style van wiskundig-fisiese denke het vinnig ou en mdash vervang en die ou generasie praktisyns verplaas. Maar op Kuhn & rsquos se amptelike wetenskapsteorie was dit alles net klassieke meganika. & Rdquo
Verder nooi die biologiese en chemiese wetenskappe nie maklik 'n Kuhn-analise uit nie, gegewe die gewone, teorie-gesentreerde interpretasie van Kuhn. Want biologiese velde produseer selde wettige teorieë van die soort wat vermoedelik in die fisika voorkom. Dit is inderdaad omstrede of daar hoegenaamd duidelike biologiese wette bestaan. En tog het die biologiese wetenskappe so vinnig gevorder dat hul ontwikkeling roep na die etiket & lsquorevolutionary & rsquo.
Wat van die opkomende gebied van evolusionêr-ontwikkelingsbiologie (evo-devo)? Dit is te vroeg om te weet of toekomstige werk in hierdie versnelde veld bloot evolusionêre biologie sal voltooi eerder as om dit te verplaas. Dit lyk onwaarskynlik dat dit sal neerkom op 'n volledige, revolusionêre omverwerping van die Darwinistiese paradigma. (Kuhn kan antwoord dat die ontdekking van homeobox -gene 'n kleiner paradigma omvergewerp het op grond van die verwagting dat die genetiese samestelling van verskillende ordes van organismes min gemeen het op die relevante beskrywingsvlak.) En as dit die Darwiniese paradigma aanvul, kan evo -devo is weereens te groot en te vinnig besig om vooruit te gaan om beskou te word as 'n blote, stuk-stuk oplossing vir die oplossing van die paradigma. Gebaseer op werk tot op hede, het die evo-devo-bioloog Sean B. Carroll byvoorbeeld presies die aanvullende siening en is komplimentêr, maar tog revolusionêr:
6.3 Nie -lineêre dinamika
Kuhn behandel 'n wetenskaplike veld (en miskien die wetenskap as 'n geheel) as 'n stelsel met 'n baie interessanter interne dinamika as wat Popper of die logiese empirici voorgestel het. Die beroemde openingsparagrawe van Struktuur gelees asof Kuhn 'n historiese tydreeks ontleed het en 'n patroon induktief daaruit gehaal het as basis vir sy model van wetenskaplike ontwikkeling. Die breë sikliese aard van hierdie patroon spring onmiddellik by dinamiese sisteemteoretici uit. Ten spyte van hierdie miskien belowende begin as 'n vroeë dinamiese model van wetenskap, het Kuhn blykbaar min aandag gegee aan die ontploffing van werk in nie -lineêre dinamika wat begin het met die 'ldquochaos & rdquo -teorie en uitgebrei het tot gebiede soos komplekse aanpasbare stelsels en netwerkteorie. Dit is jammer, aangesien die nuwe ontwikkelings waardevolle hulpmiddels kon bied om sy eie idees te verwoord.
Byvoorbeeld, dit wil voorkom asof die normale wetenskap van Kuhn meer robuust word in die sin dat gapings gesluit word, verbindings verskerp word en daardeur verskeie afleidingslyne bereik en dus baie resultate onderling versterk word. Hierdie feit maak die normale wetenskap egter steeds broos, minder bestand teen skokke en meer kwesbaar vir mislukking (Nickles 2008). Kuhn beweer, in teenstelling met die verwagtinge van wetenskaplike realiste, dat daar geen einde is aan wetenskaplike revolusies in voortdurende, volwasse wetenskappe nie, sonder enige rede om te glo dat sulke revolusies geleidelik in grootte sal afneem namate hierdie wetenskappe aanhou volwasse word. Maar dit blyk uit sy model te volg dat hy 'n nog sterker punt kon maak. Vir Kuhn & rsquos posisie in Struktuur impliseer waarskynlik dat toekomstige rewolusies soms groter kan wees as voorheen as 'n enkele veld oor tyd oorweeg word. Die rede is net so genoem: namate navorsing voortgaan om leemtes te vul en die paradigma verder te verwoord, raak normale wetenskap nouer geïntegreer, maar vorm dit ook nouer bande met relevante buurvelde. Deur hierdie ontwikkelinge in ag te neem, word voorspel dat die normale wetenskap van Kuhn moet ontwikkel na 'n steeds kritieke toestand waarin iets wat vroeër 'n onskuldige afwyking was, nou 'n kaskade van mislukkings kan veroorsaak (Nickles 2012a en b), soms redelik vinnig. Want daar is min spasie om sulke afwykings op te neem. As dit die geval is, dan het ons 'n belangrike soort dinamiese nie -lineariteit, selfs in die normale wetenskap, wat beteken dat die Kuhn -normale wetenskap self meer dinamies, minder staties is as wat hy voorgestel het.
Dit blyk duidelik dat Kuhn-rewolusies tweeledige in die nie-lineêre dinamiese sin is, en dit lyk aanneemlik dat Kuhniese revolusies 'n vetstert- of magregverdeling kan hê (of erger) as hul grootte mettertyd op 'n gepaste skaal bepaal word. Elkeen van hierdie funksies is 'n kenmerk van nie -lineêre dinamika en rdquo (Hooker 2011A, 5 2011B, 850, 858). Om 'n bietjie uit te brei: 'n interessante voorstel wat uit die werk kom in die nie-lineêre dinamika, is dat wetenskaplike veranderinge soos aardbewings en baie ander verskynsels kan wees (insluitend onderbroke ewewigsgebeurtenisse van die Gould-Eldredge-soort sowel as massa-uitwissingsgebeurtenisse in die biologie) in die volgende magsregverdeling waarin daar eksponensieel minder veranderings van 'n gegewe grootte is as die aantal veranderinge in die volgende laer kategorie. Byvoorbeeld, daar kan slegs een verandering van magnitude 5 (of hoër) wees vir elke tien magnitude 4-veranderinge (gemiddeld oor tyd), soos op die Gutenberg-Richter-skaal vir aardbewings.As dit die geval is, sou wetenskaplike revolusies skaalvry wees, wat beteken dat groot omwentelinge in die toekoms waarskynliker is as wat 'n Gauss -normale verspreiding sou voorspel. So 'n gevolgtrekking het belangrike implikasies vir die kwessie van wetenskaplike realisme.
Om so 'n tydsberekening van rewolusies en hul omvang in die geskiedenis van die wetenskap uit te werk, sou beslis moeilik en kontroversieel wees, maar Nicholas Rescher (1978, 2006) het die taak begin om wetenskaplike ontdekkings te rangskik en hul verspreiding oor tyd te bestudeer. Derek Price (1963) het voorheen kwantitatiewe historiese oorwegings in die geskiedenis van die wetenskap ingebring, onder meer op die eksponensiële toename in die aantal wetenskaplikes en die hoeveelheid van hul publikasies sedert die Wetenskaplike Revolusie. So 'n eksponensiële toename, vinniger as die toename in die wêreldbevolking, kan uiteraard nie vir ewig voortduur nie en het in die 1960's reeds in die geïndustrialiseerde lande begin platloop. Onder filosowe was Rescher waarskynlik die eerste om totale gegewens oor wetenskaplike innovasie te ontleed, met die argument dat, namate navorsing vorder, ontdekkings van 'n gegewe omvang moeiliker word. Rescher kom tot die gevolgtrekking dat ons uiteindelik 'n afname in die ontdekkingstempo van 'n gegewe grootte moet verwag, en dus waarskynlik 'n soortgelyke afname in die tempo van wetenskaplike revolusies. Alhoewel hy Schumpeter nie in hierdie werk noem nie, spreek hy 'n soortgelyke siening uit:
Hierdie breë Kuhn -standpunt oor die aantal en omvang van revolusies staan ​​skerp in kontras met Butterfield & rsquos, wat rewolusies slegs as grondleggingsrevolusies beskou het, en ook met dié van daardie epistemologiese realiste wat toegee dat revolusionêre konseptuele en praktiese veranderinge plaasgevind het, maar wat glo dat dit sal word agtereenvolgens kleiner in die toekoms namate die wetenskap die ware teorie benader. Kuhn & rsquos se eie latere posisie, waarin spesialiteite van mekaar geïsoleer word deur taksonomiese ongelykbaarheid, bied ons 'n ietwat minder geïntegreerde opvatting van die wetenskap en dus 'n minder onderhewig aan grootskaalse revolusionêre ontwrigting. Aangesien ons wetenskaplike praktyke en organisasie as hoogs ontwerpte tegnologiese stelsels kan beskou, is die werk van Charles Perrow en ander oor tegnologiese risiko hier relevant. (Sien Perrow 1984 vir toegang tot hierdie benadering.)
Margolis (1993) merk op die belangrikheid van die verskynsel van & ldquocontagion, & rdquo waarin nuwe idees of praktyke skielik 'n soort sosiale keerpunt bereik en vinnig versprei. Besmetting is natuurlik nodig vir 'n opstand om as 'n rewolusie te slaag. Vandag is besmetting 'n onderwerp wat noukeurig deur netwerkteoretici bestudeer word en gewild gemaak word deur Malcolm Gladwell & rsquos Die kantelpunt (2000). Steven Strogatz, Duncan Watts, en Albert-L & aacuteszl & oacute Barab & aacutesi behoort tot die nuwe ras van netwerkteoretici wat tegniese rekeninge ontwikkel oor veranderinge in ldquophase en rdquo as gevolg van die groei en herorganisasie van netwerke, insluitend sosiale netwerke van wetenskap en mdasha-onderwerp wat die vroeë Kuhn & rsquos-hart na aan die hart lê terwyl hy gesukkel het met die temas van Struktuur (sien Strogatz, 2003, hfst. 10 Watts 1999 Newman 2001 Barab & aacutesi 2002 Buchanan 2002).
Is die opkoms van die promosie van & ldquochaos -teorie en rdquo (nie -lineêre dinamika) self 'n wetenskaplike revolusie, en indien wel, is dit 'n duidelike Kuhn -revolusie? In die afgelope jaar het verskeie skrywers, insluitend wetenskaplikes en wetenskapskrywers, probeer om Kuhn & rsquos se idee van revolusionêre paradigmaverskuiwings te koppel aan die opkoms van chaosteorie, kompleksiteitsteorie en netwerkteorie (bv. Gleick 1987, hoofstuk 2, oor die chaosteorie revolusie Ruelle 1991, hoofstuk 11 Jen in Cowan et al. 1999, 622f, oor kompleksiteitsteorie en Buchanan 2002, 47, oor netwerkteorie). Interessant genoeg pas sommige outeurs hierdie idees weer toe op Kuhn & rsquos se rekening, en interpreteer revolusionêre paradigmaverskuiwings teoreties as faseveranderinge of as nie -lineêre sprong van een vreemde aantrekker of een soort netwerkstruktuur na 'n ander.
Steven Kellert (1993) oorweeg en verwerp die bewering dat chaosteorie 'n Kuhn -revolusie verteenwoordig. Alhoewel dit 'n nuwe stel navorsingsprobleme en -standaarde bied en ons wêreldbeskouing tot 'n mate verander, verander dit nie 'n vaste teorie nie. Kellert voer aan dat chaosteorie nie eens die opkoms van 'n nuwe, volwasse wetenskap eerder as 'n uitbreiding van standaardmeganika is nie, alhoewel dit 'n nuwe manier van redenering kan wees.
Die standpunt van Kellert en rsquos hang deels af van hoe ons teorieë opbou. As 'n teorie slegs 'n gereedskapskis van modelle is, iets soos 'n geïntegreerde versameling Kuhn -voorbeelde (Giere 1988, Teller 2008), dan word die aanspraak op 'n revolusionêre teorie -ontwikkeling van een of ander aard meer aanneemlik. Want nie -lineêre dinamika beklemtoon 'n nuwe stel modelle en die vreemde aantreklikhede wat hul gedrag kenmerk. Daarbenewens beklemtoon komplekse sisteemteoretici dikwels die holistiese, anti-reduktiewe, opkomende aard van die stelsels wat hulle bestudeer, in teenstelling met die lineêre, Newtoniaanse paradigma. Kuhn het geskryf dat 'n manier waarop normale wetenskap sy paradigma verwoord, deur die oplossing van probleme toe te laat waarop dit voorheen net die aandag gevestig het. kompleksiteitsteorie en netwerkteorie wat vandag baie bestudeer word? Tog is dit maklik om met Kellert saam te stem dat hierdie saak nie netjies by Kuhn & rsquos se rekening pas nie. Vir sommige lesers dui dit daarop dat 'n meer pluralistiese opvatting van wetenskaplike revolusies nodig is as Kuhn & rsquos.
Kellert bevraagteken ook of die tradisionele dinamika werklik in 'n spesiale krisistoestand was voor die onlangse klem op nie -lineêre dinamika, want probleme met die hantering van nie -lineêre verskynsels was byna van die begin af duidelik. Aangesien Kuhn self, teen Popper, beklemtoon het dat alle teorieë te alle tye teëkom, is dit ongelukkig te maklik, na 'n skynbaar revolusionêre ontwikkeling, om terug te wys en 'n krisis op te eis.
6.4 Die wesenlike spanning tussen tradisie en innovasie
Kuhn & rsquos -werk vestig die aandag op wat hy noem en noem die noodsaaklike spanning tussen tradisie en innovasie (Kuhn 1959, 1977a). Hoewel hy aanvanklik beweer het dat sy model slegs van toepassing is op volwasse natuurwetenskappe soos fisika, chemie en dele van die biologie, het hy geglo dat die noodsaaklike spanningspunt in verskillende grade van toepassing is op alle ondernemings wat 'n premie op kreatiewe innovasie plaas. Sy werk laat daardeur interessante vrae ontstaan, soos watter soorte sosiale strukture revolusie nodig maak (in teenstelling met meer deurlopende transformatiewe veranderinge) en of diegene wat revolusies beleef, op een of ander standaard meer progressief is.
Sommige ontleders is dit eens dat die wyer werwing van die net vergelykende lig op wetenskaplike verandering kan werp, en dat die Kuhn & rsquos -model te beperkend is, selfs as dit slegs op die volwasse wetenskappe toegepas word. Ons het al verskeie alternatiewe opvattings van transformerende verandering in die wetenskappe ontmoet. Kuhn was van mening dat innovasie in die kunste dikwels te uiteenlopend was om die wesenlike spanning uit te druk. Daarteenoor soek die wetenskap, volgens hom, nie vernuwing ter wille van hulself nie, ten minste normale wetenskaplikes nie.
Maar wat van tegnologiese innovasie (wat dikwels nou verwant is aan volwasse wetenskap) en wat meer oor die sakeonderneming? Daar is natuurlik belangrike verskille tussen die produkte van basiese wetenskaplike navorsing en kommersiële produkte en dienste, maar daar is genoeg ooreenkomste om die vergelyking die moeite werd te maak, met meer klem op vertaalwetenskap. En in die wetenskappe sowel as in die ekonomiese lewe blyk daar ander vorme van verplasing te wees as die logiese en epistemologiese vorme wat algemeen deur wetenskapfilosofe erken word. Beskou die bekende ekonomiese verskynsel van veroudering, insluitend gevalle wat tot groot sosiale herorganisasie kan lei namate tegnologiese stelsels verbeter word. Dink aan algoritmiese data -ontginning en statistiese berekening, robotika en die outomatisering wat in enige moderne biologiese laboratorium gevind kan word. In Die Innovator & rsquos -dilemma (1997) ontken ekonoom Clayton Christensen dat groot tegnologiese deurbrake noodsaaklik of voldoende is vir ontwrigtende innovasie. In daardie en latere werk onderskei hy tegnologieë wat stelselmatige verbeterings van 'n onderneming en verkoopleiers verbeter, van twee soorte ontwrigtende tegnologieë. Onderbrekings op die nuwe mark en 'n beroep op 'n voorheen nie bestaan ​​nie mark, terwyl & ldquolow-market & rdquo of & ldquolow-end disruptions & rdquo bied eenvoudiger en goedkoper maniere om dinge te doen as wat die toonaangewende produkte en dienste doen. Sulke ondernemings kan soms hul doeltreffender prosesse opskaal om die belangrikste spelers te verdring, net soos Japannese staalvervaardigers vir die groot Amerikaanse korporasies. Dit lyk asof daar parallelle in die geskiedenis van die wetenskap is.
As ons van tegnologiese ontwikkelings praat, het filosowe, waaronder Kuhn, 'n belangrike bron van transformerende ontwikkelings onderwaardeer, naamlik materiële kultuur, spesifiek die ontwikkeling van nuwe instrumente. Daar is egter 'n groeiende literatuur in geskiedenis en sosiologie van wetenskap en tegnologie. 'N Goeie voorbeeld is die bespreking van Andy Pickering en rsquos oor die ontwerp en konstruksie van die groot wolkkamer by Lawrence Berkeley Laboratory (Pickering 1995). Pluk en rsquos Konstruksie van kwarke (1984), Peter Galison en rsquos Hoe eindig eksperimente (1987) en Beeld en logika (1997), en Sharon Traweek & rsquos Straaltye en lewensduur (1988) beskryf die kulture wat grootgeword het rondom die groot masjiene en groot teorieë oor hoë-energie fisika in die VSA, Europa en Japan. Soos hy self herken het, loop Kuhn & rsquos -model van vinnige verandering toenemend in die moeilikheid met die Big Science van die Tweede Wêreldoorlog en daarna. Maar 'n soortgelyke punt geld ook vir kleiner skaal materiële praktyke soos gedokumenteer deur baie onlangse navorsing, soos in Baird (2004), hierbo bespreek. Een van die vrugbare ondersoeke was die program van die Social Construction of Technology (SCOT) -program van Trevor Pinch en Wiebe Bijker (sien Bijker et al. 1987 en baie later werk). Sulke werk vind op alle skale plaas.
In Struktuur en later geskrifte, vind Kuhn revolusionêre verandering, beide op logiesemantiese en metodologiese vlak (onversoenbaarheid tussen opvolger en voorganger-paradigma) en op die vlak van die vorm van gemeenskapslewe en praktyk. Maar vereis laasgenoemde altyd eersgenoemde? Miskien uitdrukkings soos & ldquothe probleem van konseptuele verandering & rdquo en & ldquobreaking uit die ou konseptuele raamwerk & rdquo het daartoe gelei dat filosowe historiese verandering te veel intellektualiseer het. Soos ons uit die geskiedenis van ekonomie en besigheid weet, kan die een vorm van lewe 'n ander op verskillende maniere vervang sonder dat dit direk gebaseer is op 'n logiese of semantiese onverenigbaarheid. Die ou maniere is miskien nie verkeerd nie, maar bloot verouderd, ondoeltreffend, uit die mode en vernietig deur 'n proses wat meer hulpbronne as eenvoudige logiese verhoudings verg om dit te verstaan. Daar kan massiewe verplasing plaasvind deur nie-logiese middele. Baie het aangevoer dat Kuhn & rsquos semantiese holisme, met sy logies-relasionele onderbou, hom daartoe gelei het om te waardeer hoe buigsaam wetenskaplikes en tegnoloë aan die grense van navorsing kan wees (Galison 1997). Nadat hy die werkende wetenskaplikes se standpunt van die historikus en die filosoof onderskei het, het hy van bo af neergeskou. Retrospektief, soos baie kommentators opgemerk het, kan ons Kuhn oor wetenskaplike revolusies beskou as 'n oorgangsfiguur, meer verskuldig aan logiese empiristiese opvattings oor logika, taal en betekenis as wat hy destyds kon herken het, terwyl hy skerp afwyk van die logiese empirici en Popper in ander opsigte.
"[T] his is 'n verstommend verstommende boek, werklik revolusionêr in die moderne filosofie oor waaroor dit eintlik gaan, naamlik in Walsh se woorde," die helderheid van die bestaan ​​", 'n wonderlik filosofiese uitdrukking."
- James V. Schall, Georgetown Universiteit
'My ontmoeting met The Modern Philosophical Revolution was een van die mees vormende ervarings in my lewe as filosoof. Ek aarsel dit nie saam met Bernard Lonergan's Insight en Eric Voegelin's Order and History as een van die grootste werke in die hedendaagse Engelse filosofie nie, en ek voorspel dat die Franse en Duitse vertalings nog vinniger sal volg as dié van Lonergan en Voegelin se opera magna. "
Brendan Purcell, Dublin, Ierland, The Review of Metaphysics
Marx se Franse skoonseuns
Ondanks Marx se persoonlike afkeer van Fransmanne het al drie sy dogters verlief geraak op Franse mans: Jenny Marx trou met Charles Longuet, Laura Marx trou met Paul Lafargue en op 16 -jarige ouderdom raak Eleanor verlief op Henri Lissagaray, maar word deur Marx verbied om met hom te trou , later met die Engelsman Edward Aveling getroud!
Sien die Paul Lafargue -argief.
Die eerste internasionale in Frankryk
Toe die Eerste Internasionaal in 1864 gestig is, was sy kontakte in Frankryk Troudhoniste, wat die Internasionaal wou beperk tot studiegroepe wat die werke van Proudhon lees. Later het die Franse afdeling uitgebrei en was 'n deelnemer aan die gemeente.
Sien First International History Archive.
Na die val van die Paryse kommune, het Frankryk die middelpunt van opposisie teen Marx binne die Internasionaal geword deur anargiste.
Sien The Conflict with Bakunin.
Bespreek deur professor John Naughton van die Public Understanding of Technology, Open University
In minder as twee dekades het die internet van nul na honderde miljarde bladsye gegaan (niemand weet hoeveel nie), almal in staat gestel om 'n uitgewer of omroeper te word, die Louvre na u skootrekenaar gebring en dit baie, baie moeiliker gemaak om geheime te hou. Tim Berners-Lee, wat die World Wide Web min of meer eiehandig uitgevind het in 1989-90, is ons Gutenberg. Gutenberg het in 1455 drukwerk op roerende dinge uitgevind, wat die gesag van die Katolieke kerk ondermyn, die Reformasie aangevuur het, wat die opkoms van die moderne wetenskap moontlik gemaak het en ons wêreld gevorm het. Die web is 'n tegnologie van vergelykbare reikwydte en omvang. Om die belangrikheid van die web op lang termyn te beoordeel, is soos om die impak van drukwerk in 1475 te voorspel. Kom oor 300 jaar terug, en ons sal meer weet.