Dis ook natuurlik, so. Eers was daar nuus oor sy ouers, sy twee broers en die drukkery. Hy was, naamlik, lettersetter by die een of ander Buchen Gesellschaft in Interlaken. Of dalk was dit maar die plaaslike koerant. Knock 'n drop, miskien.
Ag, en die foto's! Die Teutoniese drie jongelinge met hulle bolywe effe wit maar glansend in 'n skugter Switserse somerson, afgeneem op die balkon van hulle huis in Thun aan die anderkant van die mere.
Oorkant, ja, was 'n w�reld van baie lank gelede. Die foto's het nou al ook begin verdof. Die onthou nie meer so akkuraat nie.
N� die troue het Gertr�de die korrespondensie oorgeneem. Kobie was sommer pleinweg moerig as die adres op die koevert nie met daardie tipiese sterk Europese hand geskryf was nie. Gertr�de se klein, ronde skrif was 'n soort koggeling, 'n tipe "w�-w�-we-w�-w�" van 'n dogtertjie wat weet sy het die mooiste pop gekry en jy kan tog nie daarmee speel nie, so, w�-w�-we-w�-w�.
Maar, toe is Gitte op pad. Ja, die eersteling sou 'n dogtertjie wees; hulle het die sonar gesien. En Gitte se koms was min of meer die korrespondensie se einde.
Ja, ja, daardie aand in Interlaken was tog idillies mooi. Die toergroep het vroe�r die dag met die rattrein opgerammel na die Jungfrau. In die klomp sale wat uit die ys gekap was, het hulle jolig foto's geneem en buitekant mekaar met sneeuballe bestook. Laer af teen die hang was daar sowaar 'n man in Lederhosen wat sy koeie met 'n regte Alpenhorn geroep het!
Die Chablis wat Kobie by aandete bestel het, was glad nie so romanties as wat hy hom al die jare voorgestel het nie. Net maar nog 'n wit wyn. En die prys! Tog, die naam lyk goed in 'n mens se memoires. Die Vichyssoise was, volgens Kobie, 'n mislukking. Ag, nee wat, tuis maak hulle di� ou soppie self baie beter. Meer aartappels, growwer preie en dik Jersey-room. Met 'n bietjie meer van dit en heelwat minder van dat.
Juis van baie loop was die groep bra moe�rig en het vroeg gaan slaap. Kobie het in die middedorp agtergebly, na horlosies in al wat winkelvenster is, gekyk, en uiteindelik op sy Rolex besluit en tevrede by 'n drinkplekkie oorkant die stasie 'n dop gaan soek.
Op pad het 'n weerkaatsing in 'n winkelvenster hom laat vassteek om geveins-aandagtig na 'n uitstalling te kyk. As die weerkaatsing die werklikheid weerspie�l, dag Kobie, is dit een van die verruklikste skepsels wat hy nog ooit gesien het. Maar, nou ja, die raaisel in die spie�l bedrieg heel dikwels. Meer dikwels as soms.
Hulle gesprek raak al hoe meer intiem soos die pils sy alkoholiese borreling oor hulle bring. Tot, glads, kan jy jou verbeel, praat hulle oor apartheid. Ja, dis 'n woord wat Hans-Peter goed ken - natuurlik omdat hy by die Zeitung werk. En daar kom "der letzte Zug" toe aan. Ysterswart en klaende, krysende op die staal wat al om die meer loop.
Og, Kobie sal dit nooit vergeet nie - daardie eerste skuifeling van die jagtog. Eers 'n been hier en dan daar wat per ongeluk (!) teen die ander raak. Natuurlik met 'n halfwas verskoning vir die "ongeluk". Die verskonings bly later uit en die skuifelings word meer bereken en doelgerig. Uiteindelik sit hulle daar met verstrengelde bene en hande trillend oor mekaar. Broeke snaarstyf gespan.
Kobie was koorsig van wanhoop. Maar daar was niks aan te doen nie. En toe die l��ste letzte Zug kom, het hulle mekaar se hande gegryp en met bewende liggame elkander 'n ewigheid lank staan en aanskou. Hande uiteindelik ontstrengel. Nog staan en kyk en n� 'n eeu omgedraai en elkeen 'n eie pad geloop.