Toesig van lidlande na toepaslike finansiële hulp, maar benodig vaartbelyning - EU Reporter
Die Europese Kommissie kontroleer of lidlande van die eurosone wat 'n makro -ekonomiese aanpassingsprogram verlaat, stewig op koers bly, in die belang van die lidlande self en die van hul leners. Die Europese Rekenhof het die ontwerp, implementering en doeltreffendheid van na-program-toesig ondersoek vir die vyf lidlande (Ierland, Portugal, Spanje, Ciprus en Griekeland) wat finansiële steun ontvang het ná die finansiële krisis van 2008. Die ouditeure kom tot die gevolgtrekking dat, hoewel toesig 'n geskikte hulpmiddel was, die doeltreffendheid daarvan belemmer word deur onduidelike doelwitte en onvoldoende vaartbelyning en fokus op implementering. 'N Hersiening van die prosesse en van die relevante wetgewing, veral om toesighoudingsaktiwiteite in die Europese semester te integreer, word dus aanbeveel.
Gedurende die tydperk 2010-2013 het Ierland, Portugal, Spanje, Ciprus en Griekeland 'n totaal van € 468.2 miljard aan finansiële bystand ontvang. EU -wette bepaal dat lidlande wat 'n makro -ekonomiese aanpassingsprogram verlaat, onderworpe is aan ekstra toesig. Tans is Ciprus, Ierland, Portugal en Spanje onderworpe aan toesig na die program (PPS). Griekeland word onder toesig gehou, omdat dit veral kwesbaar word vir finansiële probleme wat waarskynlik 'n nadelige uitwerking op ander lidstate in die eurogebied sal hê.
'Die na-program-toesigaktiwiteite wat ons ondersoek het, was gepas, maar dit moet vaartbelyn word,' sê Alex Brenninkmeijer, lid van die Europese Rekenhof wat verantwoordelik was vir die verslag. 'Ons dink dat ons werk kan bydra tot die deurlopende hersiening van reëlings vir ekonomiese bestuur in die Ekonomiese en Monetêre Unie. Dit kan ook bydra tot besprekings oor die ontwerp van 'n moontlike toesigmeganisme vir die terugbetaling van lenings wat onder die herstel- en veerkragtigheidsfasiliteit verskaf moet word.
Teen Mei 2021 het al vyf lidstate hul terugbetalingsverpligtinge nagekom en toegang tot die mark verkry teen aanvaarbare rentekoerse. Die toesig van die Kommissie het die finansiële markte gerusgestel, hoewel daar geen verdere bewyse is dat dit die implementering van hervormings bevorder het nie, deels weens 'n gebrek aan aansporings en sterk handhawingsinstrumente. Die ouditeure het bevind dat die toesig van die Kommissie gedeeltelik oorvleuel met die monitering van die terugbetalingskapasiteit wat deur die Europese stabiliteitsmeganisme op dieselfde lidlande uitgevoer is. Daar was ook 'n oorvleueling tussen 'n aantal aktiwiteite van die Kommissie, naamlik tussen PPS en die werk wat in die konteks van die Europese semester verrig is.
Alhoewel die ontledings van die kommissie oor die situasie van 'n lidstaat oor die algemeen van goeie gehalte was, het die gepubliseerde verslae nie voldoende gefokus op die terugbetaalvermoë van lidlande nie. Inligting oor die terugbetaling van lenings is dikwels versprei oor die verslae, en die ontledings van die risiko's vir terugbetalingskapasiteit het swakhede getoon. Die ouditeure het opgemerk dat die wetgewing min buigsaamheid in die implementering moontlik maak: selfs as die kommissie die risiko vir terugbetaling as laag ag, kan dit nie sy toesig opskort of die frekwensie van verslagdoening verminder nie. Vir die vier lidlande onder PPS het die Kommissie ook nie formeel gespesifiseer watter strukturele hervormings sy beoog om te monitor nie. Daar was gevalle waar dit hervormings gemonitor het wat deur ander lidstate geïmplementeer is as dié wat onder die makro -ekonomiese aanpassingsprogram ooreengekom is.
Onder uitgebreide toesig moet lidlande maatreëls tref om kwesbaarhede aan te spreek, met inagneming van landspesifieke aanbevelings (MVO's) wat ingevolge die Europese semester uitgereik is. Onder die onlangs goedgekeurde herstel- en veerkragtigheidsfasiliteit moet lidlande ook verduidelik hoe hul herstel- en veerkragtigheidsplanne bydra tot die aanpak van die uitdagings wat in hul MVO's geïdentifiseer is. Die toesig van die kommissie is bedoel om die vordering van die lidstaat met die aanpak van die uitdagings wat hulle in die gesig staar, te verifieer, in ooreenstemming met die MVO's. Alhoewel dieselfde taakgroep van die Kommissie verantwoordelik is vir die bestuur van die implementering van die herstel- en veerkragtigheidsfasiliteit en die koördinering van die Europese semester, is dit nie verantwoordelik vir 'n groter toesig nie. Volgens die ouditeure moet die Kommissie dit oorweeg om PPS en verbeterde toesig in die Europese semester op te neem en 'n gedetailleerde lys van hervormings saam te stem wat met nasionale owerhede gevolg moet word.
Hierdie verslag is 'n aanvulling op vorige ouditwerk oor finansiële hulp aan lidlande en ekonomiese bestuur van die EU (die Six-Pack, the Two-Pack en die Europese semester). Spesiale verslag 18/2021: 'Die toesig van die kommissie na die lidstate wat 'n makro -ekonomiese aanpassingsprogram verlaat: 'n geskikte instrument wat nodig is om te stroomlyn' op die ECA webwerf.
Verwante onderwerpe:euEuropese Rekenkamer
EU -bosboustrategie: Positiewe maar beperkte resultate
Alhoewel die bosbedekking in die EU die afgelope 30 jaar gegroei het, versleg die toestand van die woude. Volhoubare bestuurspraktyke is die sleutel tot die handhawing van biodiversiteit en die aanpak van klimaatsverandering in woude. Op grond van die EU-bosboustrategie 2014-2020 en die belangrikste EU-beleid op die gebied, wys 'n spesiale verslag van die Europese Rekenhof daarop dat die Europese Kommissie sterker kon optree om die bosse van die EU te beskerm in gebiede waar die EU is ten volle bevoeg om op te tree. Daar kan byvoorbeeld meer gedoen word om onwettige houtkap te bekamp en die fokus van bosboumaatreëls vir landelike ontwikkeling op biodiversiteit en klimaatsverandering te verbeter. Befondsing vir beboste gebiede uit die EU -begroting is baie laer as befondsing vir landbou, al is die oppervlakte grond wat deur woude bedek is en die gebied wat vir landbou gebruik word, byna dieselfde.
EU -befondsing vir bosbou verteenwoordig minder as 1 % van die GLB -begroting; dit is gefokus op ondersteuning vir bewaringsmaatreëls en ondersteuning vir die aanplant en herstel van bosveld. 90 % van die EU -bosboufinansiering word deur die Europese Landboufonds vir Landelike Ontwikkeling (ELFPO) gekanaliseer. "Bosse is multifunksioneel, dien omgewings-, ekonomiese en sosiale doeleindes en stel ekologiese grense, byvoorbeeld oor die gebruik van woude vir energie, is aan die gang," sê Samo Jereb, lid van die Europese Rekenhof wat verantwoordelik is vir die verslag.
'Bosse kan as belangrike koolstofbakke optree en ons help om die gevolge van klimaatsverandering, soos bosbrande, storms, droogtes en afnemende biodiversiteit, te verminder, maar slegs as dit in 'n goeie toestand is. Dit is die verantwoordelikheid van die Europese Kommissie en die lidstate om aksies op te skerp om veerkragtige woude te verseker. "
Die ouditeure het bevind dat die belangrikste EU -beleid die biodiversiteit en klimaatsverandering in die bosse van die EU aanspreek, maar dat die impak daarvan beperk is. Alhoewel die EU -houtverordening byvoorbeeld die bemarking van onwettig geoogde hout en houtprodukte in die EU verbied, vind onwettige houtkap steeds plaas. Daar is swakhede in die handhawing van die verordening van lidlande, en effektiewe kontrole ontbreek dikwels, ook van die kant van die Kommissie.
Afstandswaarneming (aardwaarnemingsdata, kaarte en geo-gemerkte foto's) bied groot potensiaal vir koste-effektiewe monitering oor groot gebiede, maar die kommissie gebruik dit nie konsekwent nie. Die EU het verskeie strategieë aangeneem om die swak biodiversiteit en bewaringstatus van die EU -woude aan te spreek. Die ouditeure het egter bevind dat die kwaliteit van die bewaringsmaatreëls vir hierdie boshabitats steeds problematies is.
Ondanks 85% van die evaluerings van die beskermde habitatte wat 'n slegte of swak bewaringstatus aandui, is die meeste bewaringsmaatreëls slegs daarop gemik om die status te behou, eerder as om dit te herstel. In sommige bebossingsprojekte het die ouditeure groepe monokultuur opgemerk; die vermenging van verskillende spesies sou die biodiversiteit en weerstand teen storms, droogtes en plae verbeter het. Die ouditeure kom tot die gevolgtrekking dat landelike ontwikkelingsmaatreëls min invloed op die biodiversiteit van die bos en die weerstand teen klimaatsverandering het, deels weens die beskeie uitgawes aan woude (3% van alle uitgawes vir landelike ontwikkeling) en swakhede in die ontwerp van maatreëls.
Die blote bestaan ​​van 'n bosbestuursplan - 'n voorwaarde vir die ontvangs van ELFPO -befondsing - bied min sekerheid dat befondsing aangewend sal word vir omgewingsvolhoubare aktiwiteite. Boonop meet die gemeenskaplike EU -moniteringstelsel nie die uitwerking van bosboumaatreëls op biodiversiteit of klimaatsverandering nie. Agtergrondinligting Die EU het internasionale ooreenkomste goedgekeur (die VN -konvensie oor biologiese diversiteit en die 2030 -agenda vir volhoubare ontwikkeling met sy doelwit vir volhoubare ontwikkeling 15) en moet daarom 'n aantal teikens respekteer wat direk verband hou met biodiversiteit in woude.
Boonop doen die EU -verdrag 'n beroep op die EU om te werk vir die volhoubare ontwikkeling van Europa. Die verslag oor die staat van Europa se bosse vir 2020 het egter tot die gevolgtrekking gekom dat die toestand van Europese woude oor die algemeen versleg; ander verslae en data van lidlande bevestig dat die bewaringstatus van die EU -woude agteruitgaan. Die Kommissie onthul sy nuwe EU -bosstrategie in Julie 2021.
Spesiale verslag 21/2021: EU -befondsing vir biodiversiteit en klimaatsverandering in EU -woude: positiewe maar beperkte resultate
Die EU -beleid kan nie verseker dat boere water volhoubaar gebruik nie, volgens 'n spesiale verslag wat vandag deur die Europese Rekenkamer (ECA) gepubliseer is. Die impak van die landbou op waterbronne is groot en onmiskenbaar. Maar boere trek baat by te veel vrystellings van die EU -waterbeleid wat pogings om 'n gesonde watergebruik te verseker, belemmer. Daarbenewens bevorder en ondersteun die EU se landboubeleid groter waterverbruik eerder as doeltreffender.
Boere is groot verbruikers van varswater: die landbou is verantwoordelik vir 'n kwart van alle wateronttrekking in die EU. Landbouaktiwiteite beïnvloed beide die kwaliteit van die water (bv. Besoedeling deur kunsmis of plaagdoders) en die hoeveelheid water. Die huidige benadering van die EU om water te bestuur, gaan terug na die 2000 -raamwerk oor water (WFD), wat beleide rakende volhoubare watergebruik ingestel het. Dit het 'n doelwit gestel om goeie kwantitatiewe status vir alle waterliggame in die EU te bereik. Die gemeenskaplike landboubeleid (GLB) speel ook 'n belangrike rol in die volhoubaarheid van water. Dit bied gereedskap wat kan help om die druk op waterbronne te verminder, soos om betalings aan groener praktyke te koppel en om meer doeltreffende besproeiingsinfrastruktuur te finansier.
"Water is 'n beperkte hulpbron, en die toekoms van die EU -landbou hang grootliks af van hoe doeltreffend en volhoubaar boere dit gebruik," het Joëlle Elvinger, lid van die Europese Rekenhof, verantwoordelik vir die verslag, gesê. "Tot dusver het die EU -beleid egter nie genoeg gehelp om die impak van landbou op waterbronne te verminder nie."
Die WFD bied voorsorgmaatreëls teen onvolhoubare watergebruik. Maar die lidstaten gee talle vrystellings aan die landbou, wat wateronttrekking moontlik maak. Die ouditeure het bevind dat hierdie vrystellings mildelik aan boere toegestaan ​​word, ook in streke met water. Terselfdertyd pas sommige nasionale owerhede selde sanksies toe op onwettige watergebruik wat hulle opspoor. Die WFD vereis ook dat lidlande die beginsel van besoedeling-betaal moet aanvaar. Maar water bly goedkoper as dit vir landbou gebruik word, en baie lidstate verhaal steeds nie die koste vir waterdienste in die landbou soos in ander sektore nie. Boere word dikwels nie betaal vir die werklike volume water wat hulle gebruik nie, sê die ouditeure.
Ingevolge die GLB is EU -hulp aan boere meestal nie afhanklik van die nakoming van verpligtinge wat doeltreffende watergebruik aanmoedig nie. Sommige betalings ondersteun water-intensiewe gewasse, soos rys, neute, vrugte en groente, sonder geografiese beperking, wat ook in waterbelaste gebiede beteken. En die meganisme van kruisnakoming van die GLB (dws betalings onderhewig aan sekere omgewingsverpligtinge) het amper geen uitwerking nie, merk die ouditeure op. Vereistes is nie op alle boere van toepassing nie, en die lidstate voer in elk geval nie genoegsame kontroles en behoorlike kontrole uit om die onvolhoubare gebruik van water werklik te ontmoedig nie.
Afgesien van regstreekse betalings, finansier die GLB ook beleggings deur boere of landboupraktyke soos maatreëls om water te behou. Dit kan 'n positiewe uitwerking op die watergebruik hê. Maar boere maak selde gebruik van hierdie geleentheid en landelike ontwikkelingsprogramme ondersteun selde infrastruktuur vir hergebruik van water. Die modernisering van bestaande besproeiingstelsels behels ook nie altyd waterbesparing nie, aangesien die bespaarde water na meer waterintensiewe gewasse of besproeiing oor 'n groter gebied herlei kan word. Net so sal die installering van nuwe infrastruktuur wat die besproeiingsgebied uitbrei, waarskynlik die druk op varswaterbronne verhoog. Oor die algemeen het die EU beslis plase en projekte befonds wat die volhoubare gebruik van water ondermyn, sê die ouditeure.
Spesiale verslag 20/2021: "Volhoubare watergebruik in die landbou: GLB -fondse sal meer waterverbruik eerder as doeltreffender bevorder" ECA webwerf in 23 EU-tale.
Oor verwante onderwerpe het die ECA onlangs verslae uitgereik oor landbou en klimaatsverandering, biodiversiteit op landbougrond, plaagdoder gebruik en die besoedelaar-betaal-beginsel. Begin Oktober sal dit ook 'n verslag oor biodiversiteit in die EU -woude publiseer.
Die ECA lê sy spesiale verslae voor aan die Europese Parlement en die Raad van die EU, sowel as aan ander belanghebbende partye soos nasionale parlemente, belanghebbendes in die bedryf en verteenwoordigers van die burgerlike samelewing. Die oorgrote meerderheid van die aanbevelings wat in die verslae gemaak word, word in die praktyk toegepas.
Die oorgang na 'n netto-nul-emissie-ekonomie sal aansienlike private en openbare belegging verg, maar die EU doen nie genoeg om geld na volhoubare aktiwiteite te kanaliseer nie. Dit is die gevolgtrekking van 'n spesiale verslag van die Europese Rekenhof wat 'n meer konsekwente optrede van die EU vereis. Die Europese Kommissie het tereg gefokus op die verhoging van deursigtigheid in die mark, maar die ouditeure kritiseer die gebrek aan gepaardgaande maatreëls om die omgewings- en sosiale koste van onvolhoubare ekonomiese aktiwiteite die hoof te bied. Volgens die verslag moet die Kommissie konsekwente kriteria toepas om die volhoubaarheid van beleggings in die EU -begroting te bepaal en beter pogings te bewerkstellig om volhoubare beleggingsgeleenthede te genereer.
"Die optrede van die EU ten opsigte van volhoubare finansiering sal nie ten volle effektief wees nie, tensy ekstra maatreëls getref word om die omgewings- en maatskaplike koste van onvolhoubare aktiwiteite te prys," het Eva Lindström, lid van die Europese Rekenhof, verantwoordelik vir die verslag gesê. 'Onvolhoubare sake is steeds te winsgewend. Die Kommissie het baie gedoen om hierdie onvolhoubaarheid deursigtig te maak, maar hierdie onderliggende probleem moet nog aangespreek word. "
Die belangrikste kwessies is dat die mark nie die negatiewe omgewings- en sosiale gevolge van onvolhoubare aktiwiteite prys nie, en dat daar 'n algemene gebrek aan deursigtigheid is oor wat volhoubaar is. Die kommissie se aksieplan vir volhoubare finansies vir 2018 het hierdie kwessies slegs gedeeltelik aangespreek, sê die ouditeure; baie maatreëls het vertragings opgedoen en vereis verdere stappe om in werking te tree. Die ouditeure beklemtoon die noodsaaklikheid om die aksieplan ten volle te implementeer en beklemtoon die belangrikheid van die voltooiing van die gemeenskaplike klassifikasiestelsel vir volhoubare aktiwiteite (die EU -taksonomie) op grond van wetenskaplike kriteria. Hulle beveel addisionele maatreëls aan om te verseker dat die prys van kweekhuisgasvrystellings hul omgewingskoste beter weerspieël.
Die verslag beklemtoon ook die belangrike rol wat die Europese Investeringsbank (EIB) in volhoubare finansiering speel. Met betrekking tot die finansiële steun van die EU wat deur die EIB bestuur word, het die ouditeure bevind dat die steun wat deur die Europese Fonds vir Strategiese Beleggings (EFSI) verleen word, nie fokus op waar volhoubare belegging die nodigste is nie, veral in Sentraal- en Oos -Europa. Boonop is slegs 'n baie klein deel bestee aan aanpassing by klimaatsverandering. Om dit te verander, beveel hulle aan dat die Kommissie, in samewerking met lidlande, 'n volhoubare projekpyplyn ontwikkel.
Ten slotte het die ouditeure ook bevind dat die EU-begroting nie die goeie praktyk van volhoubare finansies ten volle nagekom het nie en dat daar nie konsekwente wetenskaplike kriteria is om beduidende skade aan die omgewing te voorkom nie. Slegs in die InvestEU-program word beleggings beoordeel aan sosiale en omgewingsstandaarde wat vergelykbaar is met dié wat deur die EIB gebruik word. Dit bring die risiko mee dat onvoldoende streng of inkonsekwente kriteria gebruik kan word om die omgewings- en maatskaplike volhoubaarheid van dieselfde aktiwiteite wat deur verskillende EU -programme gefinansier word, te bepaal, insluitend die herstelfonds van die EU. Baie van die kriteria wat gebruik word om die bydrae van die EU-begroting tot klimaatsdoelwitte na te gaan, is nie so streng en wetenskaplik gebaseer as dié wat vir die EU-taksonomie ontwikkel is nie. Die ouditeure beveel derhalwe aan dat die beginsel van "doen geen beduidende skade nie" konsekwent in die EU -begroting toegepas word, net soos die EU -taksonomiekriteria.
Die ouditverslag sal bydra tot die implementering van die 2021 -strategie vir die finansiering van die oorgang na 'n volhoubare ekonomie, wat vroeg in Julie deur die Kommissie gepubliseer is.
Baie ekonomiese aktiwiteite in die EU is steeds koolstofintensief. Om die doelwit vir die vermindering van kweekhuisgasvrystellings teen 55 teen 2030 % te bereik, verg 'n jaarlikse belegging van ongeveer € 350 miljard in die energiestelsel alleen, volgens die Kommissie. Kenners het geraam dat die totale kapitaalbesteding van ongeveer € 2050 triljoen per jaar in die tydperk 1-2021 in die tydperk 2050-200 nodig sal wees om die emissies van net-nul in die EU teen 2021 te bereik. Van die bedrag kan finansiële steun van die EU tans help om meer as € 2027 miljard per jaar in die periode 2021-2027 te voorsien. Dit wys hoe groot die beleggingsgaping is, en toon aan dat openbare fondse alleen nie genoeg sal wees om bogenoemde doelwitte te bereik nie. Ingevolge die meerjarige finansiële raamwerk van 30-37 beplan die EU om openbare en private beleggings te ondersteun deur ten minste XNUMX % van die EU-begroting aan klimaatsoptrede toe te ken. Daarbenewens moet lidlande ten minste XNUMX % van die fondse wat hulle ontvang onder die herstel- en veerkragtigheidsfasiliteit ("die herstelfonds van die EU") toewys vir die ondersteuning van klimaatsaksies. InvestEU, wat EFSI opvolg, is die nuwe beleggingsondersteuningsmeganisme van die EIB om private belegging in projekte van strategiese belang vir die EU te mobiliseer. Op die oomblik bevat die verslagdoeningsreëlings vir InvestEU nie die werklike klimaat- en omgewingsresultate van die projekte onderliggend aan die finansiële bedrywighede nie en maak dit nie die bedrae van die InvestEU -finansiering bekend wat volgens die EU -taksonomie -kriteria gevolg word nie.
Spesiale verslag 22/2021: 'Volhoubare finansiering: meer konsekwente optrede van die EU wat nodig is om finansiering na volhoubare belegging te herlei', is beskikbaar op die ECA -webwerf.