Die belang van dié riglyn blyk daaruit dat daaropvolgende uitsprake69 telkens daarna verwys. Hierdie beslissing deur die Appèlhof (nou bekend as die Hoogste Hof van Appèl) is immers bindend vir alle ander strafhowe in die land.70
c) In hierdie omstandighede was daar volgens die hof prima facie-bewys dat die beskuldigde nié so opreg oortuig was dat hy in noodweer gehandel het nie. Sy versuim om te getuig het ook nie hierdie prima facie-bewys weerlê nie.75
Alhoewel die feite effens verskil, is daar sterk ooreenkomste tussen die Naidoo-77 en Pistorius-sake.78 In albei sake het die beskuldigdes ’n geliefde tuis doodgeskiet onder die wanindruk dat hulle op ’n inbreker geskiet het, en in albei sake het die beskuldigdes die verweer van putatiewe noodweer geopper.
In Naidoo79 is die oorledene en een van sy seuns (Ugandian) in die vroeë oggendure na die beskuldigde (’n ander seun van die oorledene) se huis. Die beskuldigde was nog wakker en aan die gesels met sy ma en suster oor sy planne om sy kind na sy pa te vernoem.80 Buite die beskuldigde se huis het die oorledene en Ugandian die gesprek staan en afluister. Die oorledene het Ugandian aangesê om stil te wees sodat hy die gesprek kon hoor. Toe Ugandian egter teen ’n veiligheidshek leun, het dit ’n geluid gemaak. Die beskuldigde het hierna na buite geskree: “Wie is daar?” Toe hy geen antwoord kry nie, het hy die kombuisdeur effens oopgemaak en ’n skoot na buite afgevuur. Toe die beskuldigde sien dat hy sy pa geskiet het, het hy huilend gevra hoekom sy broer-hulle hom nie geantwoord het toe hy geroep het nie.81
e) Toe hy die kombuisdeur oopmaak, was daar net ’n veiligheidshek tussen hom en die “onbekende getal inbrekers”, wat oor enige soort wapens kon beskik het.
f) In die lig van die gewelddadigheid van misdadigers in Suid-Afrika, is dit te verstane dat die beskuldigde in die vroeë oggendure geglo het dat die enigste redelike uitweg was om te skiet, soos hy wel het.
Die hof aanvaar dat die beskuldigde die moontlikheid voorsien het dat hy iemand met die skoot kon dood,88 maar wys op die vereiste van wederregtelikheidsbewussyn om ’n skuldigbevinding aan moord te verseker, met ander woorde die beskuldigde moes geweet het dat hy wederregtelik optree.89 So ’n besef het hier ontbreek. Daarbenewens verwys die hof90 na Burchell en Hunt,91 waar die volgende verklaar word: