Flieks is pret, maar is nie 'n kuur vir kanker nie. - Fles van Aanhalings
<< Voorheen - Stem vir die man wat die minste belowe; hy sal die minste teleurstel. Dis eienaardig...Ek kry nooit die geleentheid om Afrikaans te praat nie omdat Boere na Engels oorskakel vinniger as wat jy Freek Robinson kan sê. Hulle het 'n spesiale infrarooi verklikker wat aan hul breinkabels gekoppel is en wat Engelssprekendes uitsniffel. - Volgende >>
werner beattyflieksispretmaarnie'nkuurvirkankernieflieks isis pretmaar isis nienie 'nn kuurkuur virvir kankerkanker nieflieks is pretmaar is nieis nie 'nnie 'n kuurn kuur virkuur vir kankervir kanker niemaar is nie 'nis nie 'n kuurnie 'n kuur virn kuur vir kankerkuur vir kanker niemaar is nie 'n kuuris nie 'n kuur virnie 'n kuur vir kankern kuur vir kanker nie ’n Moderne Voortrekker antwoord - Die Voortrekkers
’n Moderne Voortrekker antwoord
Toespraak van Hoofleier Danie Langner by die Vrystaatse en Transvaalse opening van die Presidentsverkennerkampe.
Vanjaar, 70 jaar gelede, op 16 Desember 1949 is die Voortrekkermonument in Pretoria amptelik ingewy. Aan die sy van die Eerste Minister, dr. DF Malan, het ’n Voortrekkerseun gestaan. By die kiaathoutdeure het Voortrekkerseuns en -dogters met uitgestrekte hande gereed gestaan om die deure die eerste keer oop te stoot. Presies om twaalfuur sou die sonnestraal vir die eerste keer op die Voortrekker-sarkofaag met die woorde: “Ons vir jou Suid-Afrika” val.
In die Amfiteater het dr. Malan aan ’n kwartmiljoen Afrikaners die verhaal vertel van die apostel Petrus wat voor Keiser Nero se vervolging van die kerk en ’n dreigende marteldood vlug. Volgens oorlewering het hy langs die Appiese weg, by die ingang van Rome, Jesus in ’n gesig ontmoet. ‘Quo Vadis?’ (waar gaan jy heen?), vra Jesus aan Petrus. ‘Ek vlug vir my lewe’, antwoord Petrus, maar ‘Quo Vadis? Waar gaan u heen?’, vra hy vir Jesus. ‘Terwyl jy My vir die tweede maal verloën, gaan ek na Rome om vir die tweede maal gekruisig te word.’ Onmiddellik het Petrus omgedraai om sy bediening in Rome te voltooi en as martelaar ’n kruisdood te sterf.
As Solidariteit-navorsing bevind dat 67% van Afrikaners onder die ouderdom van 40, bykans twee derdes, dit oorweeg om die land te verlaat, eggo die Quo vadis-vraag tot in ons eie dag.
Laat ons eerlik wees, daar is van julle matrieks wat beplan om die Quo vadis-vraag met Amerika, Australië of Kanada te beantwoord. Daar is goeie redes wat swaar weeg. Rassetransformasie, staatsverval, korrupsie, swak ekonomie, misdaad, plaasmoorde. Van julle het rassekwotas reeds aan julle eie lyf gevoel met die keuring vir ’n studierigting of sportspan, waar meriete en harde werk minder as die kleur van jou vel tel.
Bittermin van die uitdagings wat Afrikaners tans beleef is honderd persent nuut. Gaan vra jou oupa en ouma. Hulle sal jou vertel van oorlog, swaarkry, armoede, napraters, meelopers, dwarstrekkers, agtertrekkers, hanskakies, hensoppers en die naïewes se volstruispolitiek.
Te midde van die genadelose verengelsing na die Anglo-Boereoorlog het Afrikaners ’n Afrikaanse toekoms gesien. Met harde werk, deursettingsvermoë en diensbaarheid is Afrikaanse maatskappye en besighede, Afrikaanse skole en universiteite, Afrikaanse televisiekanale, Afrikaanse radiostasies, Afrikaanse kultuurorganisasies, derduisende Afrikaanse boeke, Afrikaanse tydskrifte en koerante, ’n Afrikaanse Bybel tot heil van miljoene verwerklik.
Op 30 Junie 1941, tydens Die Voortrekkers se kongres in Skukuza, het dr. CF Visser gesê: “Voortrekkers moet optree as leiers wat die onsienlike sien.” Die Voortrekkers, wat die kulturele naamdraers van die oorspronklike pioniers is, is by uitstek ’n organisasie wat met ’n positiewe toekomsvisie leef.
Om met ’n positiewe toekomsvisie te leef, beteken nie lugkastele, fantasie, wensdenkery, dagdrome of om siende blind te wees vir die realiteite om ons nie. Vir ons Voortrekkers beteken toekomsvisie die vermoë om anderkant die enorme politieke, ekonomiese en maatskaplike uitdagings wat ons daagliks in die gesig staar nuwe toekomsmoontlikhede te sien en dit met verbeelding, skeppende dade en waagmoed te verwerklik.
Jong leiers wat die Here op Sy Woord neem dat Hy voorspoed en nie teëspoed vir ons beplan nie. Die belangrikste vraag vir ’n toekomsbouer is nie wie ek met my swakpunte, sterkpunte, persoonlikheidstipe is nie. Die belangrikste vraag is aan wie behoort ek? Die Een aan wie ek behoort, roep my om deel van Sy bouplan te word. In Christus ontdek jong leiers wie ek is en wat Sy doel vir my doel in die land is. Ons is nie vrywilligers nie, maar geroepenes. Waar ek as geroepene verantwoordelikheid aanvaar om as diensbare leier te begin bou, kom die koninkryk. Waar die koninkryk kom, is daar hoop.
Die haat, venyn, kulturele onverdraagsaamheid, etikettering, veralgemenings en meerderwaardigheid wat aan die wortels van rassisme lê breek, polariseer en vervreem mense. Toekomsbouers het geen geduld hiermee nie. Die dinamiese uniekheid van verskillende kulture, identiteite en gemeenskappe is nie ’n las wat aan die dwang van eenvormigheid onderwerp moet word nie. Jou unieke menswees, ook jou unieke kulturele identiteit, is ’n geskenk van die Here. Ons moet uniekheid omhels, waardeer en respekteer. So bou ons aan ’n medemenslike en ruimteskeppende Suid-Afrika.
Armoede is die wolf wat aan Suid-Afrika se deur klop en ons samelewing kan verskeur. ’n Warm kombers en ’n beker sop op ’n koue wintersaand is ’n tydelike daad van omgee, maar blywende langtermynoplossings word slegs bereik deur vaardigheidsontwikkeling en werkskepping. Nie jou kar, huis, bankbalans of toppos het ewigheidswaarde nie. Die enigste rykdom met ewigheidswaarde is ’n hart van goud. Wanneer jy eendag ’n suksesvolle entrepreneur is, die lint van jou tweede en derde winkel knip, jou fabriek bou, jou ontdekking patenteer, ’n slag op die aandelebeurs slaan, moenie selfsugtig leef nie. Ons het jong leiers met harte van goud en helpende hande broodnodig. Belê in die ontwikkeling van mense en onthou van die arm wit, bruin en swart kinders van hierdie land. Die skep van geleenthede vir kinders is die belangrikste belegging in die toekoms van ons land.
Modernisering in ’n digitale eeu is nie ’n bedreiging vir kultuurorganisasies nie, maar ’n bevestiging van die dinamika en voortgaande ontwikkeling van ons skeppende kultuur. Ons het innoverende kulturele entrepreneurs nodig wat die nuwe wêreld van kommunikasie, oop sisteme en horisontale koördinering verstaan en ontgin. Digi-taal is die taal van die toekoms. Ons moet dit ook in Afrikaans met selfvertroue kan praat.
Mense sê dikwels Afrikaners het nie meer leiers nie. Dit is doodgewoon onwaar. Ek sien vanaand jong Afrikanerleiers met vars denke, energie, vindingryke planne, ondernemerskap en onselfsugtige diensbaarheid. In Die Voortrekkers is ons jeuglede die beste antwoord wat ons op die Quo vadis-vraag het. Die Presidentsverkennertoekenning is ’n bevestiging en getuigskrif hiervan.
Daar is egter een ding wat ons nie kan doen nie. Ons kan nie jou Quo Vadis-vraag beantwoord nie. Dit is jou keuse of jy die uitdaging en verantwoordelikheid wil aanvaar om ’n jong Afrikanerleier vir jou land en jou mense te wees, of nie.