Waar kom bekoring met Rusland vandaan?Die stad Bucha is verwoes. (Foto: Aris Messinis/AFP) Die oorlog in die Oekraïne, of eerder Rusland se inval, het onder ŉ aansienlike deel van mense die eintlik onverstaanbare simpatie met en begrip vir Rusland na vore gebring, te oordeel aan talle kommentare op sosiale media en in persoonlike gesprekke. Dat vele Afrikaners nie altyd die hoofstroomopinie volg nie en mediaberigte skepties bejeën, en daarom nie so maklik val vir massahisterie nie, is op sigself ŉ goeie eienskap. In die geval van die brutale en nie regverdigbare aanval op ŉ kleiner buurland wat geen bedreiging inhou nie, is dit egter vreemd om enige simpatie met die aanvaller te hê. Hoe verklaar ŉ mens dit? Gewoonlik word die volgende argumente vir steun vir Rusland, of ten minste ŉ houding dat beide kante ewe veel skuld het, aangevoer: Die inval van Oekraïne was die reaksie op die inmenging van die Weste in Rusland se invloedsfeer; Oekraïne is korrup, word deur Nazi’s beheer en onderdruk die Russiese minderheid in die ooste van die land; Oekraïne is ŉ kunsmatige land sonder identiteit en historiese wortels en het daarom geen bestaansrede nie, terwyl Rusland ŉ oeroue beskawing is. Laat ons dit ontleed. Weste het in Rusland se agterplaas ingemeng As ŉ mens die wêreld sien in terme van die vroeë 20ste eeu, naamlik dat sekere groot moondhede alles in invloedsfere opgedeel het en nie deur ander moondhede gesteur wil word nie, is dit natuurlik korrek om te vra wat die VSA met sy reuse-beleggings en ook kulturele en politieke beïnvloeding in Oekraïne soek, ŉ land wat histories, taalgewys en kultureel niks met die VSA in gemeen het nie, maar wel baie nou verwant aan Rusland is. Natuurlik hou die VSA ook nie van lande in Latyns-Amerika, soos Kuba, Nicaragua of Venezuela, se sterk bande met Rusland en China nie. Daarby moet egter nie vergeet word hoe fundamenteel anders Oekraïne en Rusland se paaie geloop het sedert die opbreek van die Sowjet-Unie in 1992 nie. Oekraïne het in sy geskiedenis die gruweldade van die kommuniste ervaar soos die uitdryf en uitmoor van die onafhanklike boere (Koelakke) en wou as nuwe, onafhanklike staat sy heil eerder by die Weste soek as om in Rusland se invloedsfere te bly. Die Russiese president Wladimir Poetin (Foto: Mikhail Klimentyev / SPUTNIK / AFP) Verkiesings was soms chaoties, maar daar was gereeld veranderinge van leiers en geen president kon dit regkry om soos Wladimir Poetin van Rusland of Lukasjenko van Wit-Rusland deur allerhande truuks vir ewig aan bewind te bly nie. Omdat Oekraïne feitlik middeldeur verdeel is tussen ŉ deel wat Oekraïnies praat en Wes kyk, en ŉ deel wat Russiessprekend is en Oos kyk, was daar gereeld regeringsveranderings tussen pro-Russiese en pro-Westerse regerings. Dit is waar dat verskeie grondvlak-revolusies teen pro-Russiese presidente deur die VSA en wêreldwye organisasies soos die Soros-stigtings ondersteun is; dit is egter ook waar dat Rusland direk pro-Russiese leiers steun en op allerhande maniere ten gunste van hulle inmeng, insluitende politieke sluipmoorde. Daarmee word ŉ soewereine land se reg tot selfbeskikking geminag. As ŉ land onafhanklik is, dan kan dit nie ŉ kolonie van ŉ magtige buurland wees nie en dan het die buurland geen reg op sy invloedsfere nie. Rusland kon in elk geval sy bande met Oekraïne deur goeie ekonomiese en diplomatieke verhoudinge versterk het en sodoende die land naby hom gehou het. Met die boelie-optrede oor die jare, het Rusland juis Oekraïne asook talle ander buurlande weggestoot. Die Sowjet-Unie is wel dood, maar sy optrede leef voort. Deel 2 volg.