Veelvuldige intelligensies: Historiese inleiding II - Inligting - 2021
Intelligensie is deur die loop van die geskiedenis deur verskeie outeurs bestudeer en is vanuit verskillende teorieë en standpunte benader. Elke bydrae het min of meer daartoe bygedra om 'n teoretiese korpus uit te brei oor hierdie konsep sowel as in die uitwerking van verskillende metingskale. Op hierdie manier, geleidelik, ons kom nader aan die Howard Gardner Multiple Intelligences-konsep.
Soos ons in die artikel sien "Veelvuldige intelligensies: historiese inleiding", skrywers soos Galton, Binet, CattellGoddard, Terman, was fundamenteel in die geskiedenis van intelligensie. Elkeen het bygedra wat hulle die suksesvolste gevind het bietjie vir bietjie groei hierdie konsep, wat vandag nog 'n rede vir ondersoek isMaar ons kan nie deur ander belangrike mylpale in die geskiedenis van intelligensie gaan nie.
1 Belangrike oomblik: die Eerste Wêreldoorlog en die leër
2 W. Dill Scott en nog een beweeg na meervoudige intelligensies
5 Klassieke benaderings tot intelligensie
Belangrike oomblik: die Eerste Wêreldoorlog en die leër
Die Eerste Wêreldoorlog was 'n mylpaal in die geskiedenis van psigotegnieke. Vir die eerste keer is gespesialiseerde kennis van sielkunde prakties buite wetenskaplike navorsing toegepas (Goundlach, 1998).
Watter rol het sielkunde in die leër gespeel? Robert Mearns Yerkes (1876-1956), president van die APA, het die Amerikaanse sielkunde gemobiliseer om die leër te dien. Hierdie feit was die sleutelelement vir openbare erkenning van die beweging van geestelike toetse en sielkunde.
21 en 22 April 1917 sal in die geskiedenis afneem omdat die Die APA-raad het besluit om twaalf komitees te stig om die bydrae van sielkunde en sielkundiges in die oorlog te organiseer.
Yerkes het 'n afdeling sielkunde geskep in die Nasionale Navorsingsraad. Hierdie liggaam het so 'n roem en geloofwaardigheid geniet Die Amerikaanse president Woodrow Wilson het hom aan die voorpunt van die koördinering van wetenskaplikes in die oorlog geplaas. Yerkes is verkies tot voorsitter van die komitee gewy aan die ondersoek van rekrute. Maar waarop was Yerkes gebaseer op die werwing van soldate?
Yerkes was 'n eugenetikus en verdedig die oorerflike model, daarom het hy van mening geword dat die beste manier vir sielkundiges om in die leër te help, Identifiseer persone met sielkundige afwykings. Op hierdie manier het hy die sielkundiges in beheer van die Identifisering van intellektuele tekort, senuwee-onstabiliteit, psigopatiese neigings en 'n gebrek aan selfbeheersing (Camfield, 1969).
Na 'n moeilike en intense debat oor die soort toetse om soldate te werf, is 'n ooreenkoms tussen die verskillende professionele persone bereik. Twee toetse is ontwikkel: Alfa-toetse en Betatoetse. die Alfa-toets Dit was bedoel vir Engelssprekende rekrute en het bestaan ​​uit 8 subtoetse wat algemene kultuur, rekenkunde, taal, praktiese oordeel, ens. gemeet het.
die Betatoets Dit was bedoel vir ongeletterde en nie-Engelssprekendes en het bestaan ​​uit labirinte, meetkundige raaisels, figure, meetkundige konstruksies (Zeiner en Drucker, 1988).
Die sielkundiges se bedoeling was dat dit kollektiewe toetse was wat gemeet het of jongmense geskik is om deur die leër gewerf te word deur middel van ingeboude algemene intelligensie. so, hierdie tipe toets het 'n instrument geword van die eugenetiese beweging.
W. Dill Scott en nog een beweeg in die rigting van meervoudige intelligensies
Walter Dill Scott (1869-1955) was die teenpunt vir Yerkes en sy opvatting van sielkunde en intelligensie is baie nader aan die Multiple Intelligence-model.
Terwyl Yerkes Intelligensie as aangebore verstaan, definieer Scott dit op 'n manier buigsaam en veranderlik gebaseer op u praktiese doeleindes. Hierdie teorie was egter nie van mening dat Yerkes dit beskryf het as 'nie baie akademies' nie, omdat dit verseker het dat dit wegbeweeg van die wetenskaplike houding waarna sielkunde gesoek het.
Aan die ander kant het Scott nie geglo dat die sielkundige langs die dokter moes werk nie (soos Yerkes gedoen het), maar dat Scott was geïnteresseerd in die identifisering van die eienskappe van die individue wat hulle geskik gemaak het vir 'n pos.
Scott het ook sy ervaring en kriteria aan die leër bygedra deur rekrute te klassifiseer volgens hul werkservaring, opvoedkundige agtergrond en militêre ervaring. Die funksie daarvan lyk meer soos die werk van 'n menslike hulpbron, en evalueer elke individu volgens hul CV en evalueer hul intelligensie.
Scott het 'n skaal van klassifikasie, keuring en bevordering van werknemers aangepas wat in die Afdeling Toegepaste Sielkunde van die Carnegie Instituut. Hy het ook vraelyste ontwikkel om die vaardighede van rekrute met betrekking tot moontlike militêre take te bepaal. En gestandaardiseerde toetse is ook ingestel om die vermoë om spesifieke take uit te voer, te meet.
Tussen die werk van Yerkes en Scott het die sielkunde na die oorlog sterk uitgekom en bereid om instrumente van evaluering, diagnose en klassifikasie op nuwe terreine toe te pas.
Die Europese doel van sielkunde was dieselfde, om jouself op die kaart te plaas en jouself bekend te maak. Die prosedure was egter 'n bietjie anders. Konkrete ondersoeke is in Europa gevolg in plaas van op kollektiewe vlakevaluerings. In Europa was onder meer die volgende toetse:
Ondersoek van bestuurders van militêre voertuie.
Fiksheidstoetse van vlieëniers en lugwaarnemers.
Toetse vir die fononomie- en fotometrie-diens.
Toetse vir radiotelegrafistas.
Toetse vir kanonne.
"Die keuse van spesialiste deur die meting van reaksietyd en simulasie met behulp van toestelle van die werklike situasie te kombineer, sou uiteindelik in Europa heers, waar dit 'n paradigma van Psigotegniek sou word.".
Die oorlog het die sielkunde in die onderwys- en werksomgewing geplaas. Die intelligensietoetse het 'n baie belangrike reputasie en erkenning begin geniet, maar nie net hierdie nie, maar ook toetse soos keuring, klassifikasie, opleiding en rehabilitasie. Hierdie aspek het aandag op die sakewêreld getrek en sielkundiges het nodig om personeel te kies.
"Die oorlog was 'n wonderlike geleentheid om die waarde van sielkunde in die bestuur van menslike hulpbronne aan te toon."
'N Belangrike stap was die vereniging van Yerkes, Thondike, Terman, Whipple en Haggerty vir die ontwikkeling van 'n Nasionale Intelligensietoets, wat gedurende die twintigerjare van toepassing sou wees op ongeveer sewe miljoen Amerikaanse skoolkinders. In die dertigerjare was hierdie toetse al deel van die onderwysbeleid en was die volgende doelstellings (Morawski, 1984):
Bepaal die aanleg en vermoëns van die studente om 'n beter aanpassing te vergemaklik.
Identifiseer afwykers wat spesiale onderwys benodig.
Help bevordering en klassifikasie.
Beroeps- en opvoedkundige oriëntasie.
Evalueer opvoedkundige praktyke en die effektiwiteit van omgewings.
Van Standford-Binet tot Weschesler-Bellevue intelligensie skaal
Die Standford-Binet-skaal het gedurende die eerste dekades van die 20ste eeu oorheersmaar binnekort die toetse van David Wechsler (1896-1981) sou 'n ernstige kompetisie begin word totdat die een of ander manier vervang dit om die mees gebruikte toetse in kliniese en skoolkontekste te word. Die eerste weergawe verskyn in 1939 met die naam van Wechsler-Bellevue intelligensie skaal ten einde die intellektuele prosesse by adolessenteentiteite en volwassenes.
Intelligensie is die 'globale vermoë van 'n persoon om doelgerig op te tree, rasioneel te dink en om hul omgewing effektief te hanteer.'
Die skrywer het die eerste weergawe van die toets nagegaan en die volgende skale ontwikkel:
In 1949 ontwikkel hy die Wechsler Intelligence Scale for Children (WISC). Van toepassing op kinders tussen ses en sestien.
In 1955 ontwikkel hy die Wechsler Adult Intelligence Scale (WAIS). Skaal langer as sestien jaar.
In 1963 verskyn die Wechsler Kleuterskool en die Primêre Skaal van Intelligensie (WPSSI). Vir kinders tussen vier en ses jaar.
In 1974 het hy die WISC hersien en die Wechsler Intelligence Scale for Children Revised ontwikkel (WISC-R).
Klassieke benaderings tot intelligensie
Sternberg en Detterman (1986) onderskei drie benaderings tot intelligensie:
Interaksie tussen persoon en konteks.
Onder die persoon-gesentreerde intelligensie-teorieë vind ons die psigometriese teorieë oor intelligensie. Waaruit bestaan ​​hulle? in om deur middel van kwantitatiewe prosedures 'n sielkundige dimensie van die mens te kan meet. Die psigometriese studie van intelligensie is dus gebaseer op drie punte (Stenberg en Berg, 1992):
Die aard van intelligensie word geanaliseer deur die bestudering van individuele verskille voor sekere kognitiewe take.
Tegnieke soos korrelasie of faktoranalise bied die nodige inligting oor die struktuur van intellektuele vermoëns.
Meetinstrumente moet korrek gekonstrueer en bekragtig word, aangesien dit deurslaggewend is vir die bestudering van intelligensie.
Binne die persoon-gesentreerde teorieë vind ons ook die kognitiewe teorieë oor intelligensie. Aan die einde van die 70's begin 'n beweging van kritiek op faktorontledings verskyn en word 'n verandering van benadering voorgestel.
"Aan die begin van die 21ste eeu is kognitiewe sielkunde 'n breë veld wat handel oor geheue, persepsie, aandag, erkenning, bewustheid, neurowetenskap, kennisvoorstelling, kognitiewe ontwikkeling, taal, denke en kunsmatige en menslike intelligensie "
-Solso en MacLin-
Kognitiewe teorie verdedig dat intellektuele funksionering sowel eksterne as interne inligting verwerk. Die mens word gesien as 'n "inligtingsverwerker", versamel eksterne en interne data en verwerk dit, skep 'n voorstelling van hierdie inligting en tree daarvolgens op. Die prosesse is gerig op beter aanpassing by die onmiddellike omgewing.
Al hierdie inligtingverwerking vind plaas tussen die stimulus en die respons. Die mens kry 'n stimulus, voer die hele geestelike operasie uit en bied 'n antwoord. Die geestelike aktiwiteit tussen die stimulus en die respons sou impliseer inligtingsmanipulasie, uitbreiding en transformasie van hierdie inligting.
Op hierdie manier, terwyl die fabrieksposisie die intelligensie probeer beskryf en meet, die kognitiewe liggaamshouding wou verder gaan en was geïnteresseerd in die ondersoek hoe die proses werk.
Waar was die hele tyd kognitiewe sielkundiges?
Blykbaar was dit eers in 1974 op 'n kongres wat in Pittsburgh gehou is, toe die kognitiewe sielkunde nie regtig in intelligensie belangstel nie. Vanaf hierdie oomblik word die inligtingsproses as teoretiese raamwerk gebruik om die kognitiewe prosesse onderliggend aan "intelligente gedrag" te verduidelik en te beskryf. Kognitiewe sielkunde plaas meer klem op individuele verskille as op die meting van intelligensie.
Die doel daarvan was duidelik om die basiese sielkundige prosesse soos aandag, leer, geheue, persepsie, die herwinning van inligting te definieer ... En dit alles met intelligensie gekoppel.
Martín (2007), verskil drie strome binne kognitivisme rakende intellektuele vermoëns:
Identifisering van intelligensie met die geestelike spoed.
Hoër geestelike prosesse spruit uit die onderliggende basiese geestelike operasies.
Intelligensie stem ooreen met hoërorde-geestelike prosesse in 'n top-down benadering.
Civera, Tortosa en Vera (2006): "Konteks, of kontekste, verwys na die situasionele of omstandigheidsomgewing wat waarde of betekenis gee aan 'n stel feite of gebeure van 'n fisiese, sosiale, sielkundige, kulturele, politieke of enige ander aard. ... Dit is komplekse, dubbelsinnige en veranderende ruimtes waarin menslike aktiwiteite voorkom ".
Hierdie teorieë spreek van die psigososiale aspek van die mens, van sy interaksie met die omgewing, sowel werk, gesin, opvoedkundig, ens. Alhoewel die mees radikale kontekstuele sielkundiges intelligensie in 'n verskynsel van sosiale en / of kulturele aard plaas. Dit wil sê, dit is nie meer 'n interne element nie, maar 'n eksterne element (Berry, 1981).
"Dit is onmoontlik om intelligensie te verstaan ​​sonder om kultuur te verstaan. In wese bepaal kultuur die aard van intelligensie en bepaal wie sekere vlakke van intelligensie het, deur klassifikasie- en attribusieprosesse."
-Sternberg en Detterman-
Interaktiewe teorieë oor intelligensie
Hierdie teorieë verdedig die interaksie tussen die individu en sy konteks in die ontwikkeling van sy intelligensie. Twee skrywers presteer binne hierdie posisies: Jean Piaget en Lëv Semionovith Vygotsky.
Jean Piaget (1896-1980) dit skei die psigometriese aspek van intelligensie sowel as die eksperimentele. Soos Vera en Tortosa (2006) vra, is die beste vraag om Piaget te verstaan: "Hoe pas lewende wesens by hul uiteenlopende omgewings aan en wat is die meganismes wat sulke aanpassing moontlik maak?"
Piaget fokus op die rypwordingsproses. Volgens hierdie een gaan dit oor vind 'n balans tussen die individu en die eise van die kontekste. Beskou ook 'n proses van assimilasie van die eksterne werklikheid en 'n ander van akkommodasie van ons strukture na die omgewing. Die mens is geneig om "harmoniese gewrig" van sy dele as geheel, d.w.s. al die dele wat die mens uitmaak, koördineer met mekaar om doeltreffend met die omgewing te kan omgaan.
Byvoorbeeld, wanneer die pasgeborene daarin slaag om sy visuele stelsel met sy gehoorstelsel te koördineer, kan gesê word dat hy 'n stap vorentoe geneem het in sy rypwordingsproses en in staat is om doeltreffender met die omgewing te kommunikeer en as 'n geheel te funksioneer.
die "sirkelreaksie" dit bestaan ​​uit die onbepaalde funksionaliteit van die meganisme op hierdie manier nuwe assimilatoriese vorme word voortdurend en toenemend ryk geskep, totdat u logiese intelligensie bereik wat die mens 'n diepgaande kennis van voorwerpe gee.
"Die balanserende aktiwiteit is die dialektiek tussen materie en lewe, en is die enjin van evolusie.".
Piaget het 'n liggaamshouding verdedig interaksionistiese aangesien hy die verhouding tussen die onderwerp en die objekte as die belangrikste aspek van sy teorie beskou.
Lëv Semionovith Vygotsky (1896-1934), beskou kultuur as die belangrikste determinant van individuele ontwikkeling. Dit fokus op sosiokulturele aspekte wat verband hou met die ontwikkeling van hoër geestelike prosesseveral in diegene wat leer moontlik maak.
"Die mens skep die kultuur en daardeur ontwikkel dit as sodanig. Taal is die sleutelinstrument wat hierdie hele proses moontlik maak."
so, Vygotsky se bekommernisse wentel om die bewussyn as 'n verskynsel bemiddel deur histories-kulturele wette en rondom taal as 'n sosiale element, die resultaat van die interaksie tussen die individu en sy omgewing..
Vera (1995), som dit op Vygotsky se idees in sewe:
Die sterk ontwikkelde senuweestelsel is die enigste ding wat 'n kind by die geboorte begaaf word.
Daar is assosiasies in die senuweestelsel, en dit is diegene wat die psigiese lewe in die eerste lewensjare rig.
Die sosiale struktuur wat die biologiese struktuur in die gesig staar, kom in die spel. Die menslike psige is gebore uit die dialektiese ontmoeting tussen hierdie twee realiteite.
Op hierdie punt ontstaan ​​die bepalende neigings van die denke van die kind en sal dit sy kognitiewe struktuur verander, hoewel die gedragsrigting van buite af kom.
Die samelewing tree op die individu op deur eksterne instrumente (instrumente) en interne instrumente (tekens), beide manipuleerbaar.
Deur die taal word die manipulerende funksie van die oorspronklike psige van die kind geproduseer.
Die gebruik van gereedskap distansieer die mens van 'n onmiddellike reaksie op sy omgewing en distansieer hom van die werklikheid. Op hierdie manier kan hy die gedrag beplan en uitvoer volgens die doelwitte.
Moenie misloop nie: Veelvuldige intelligensies: historiese inleiding III
Berry, J. W. (1981): Kultuurstelsels en kognitiewe style, in M. P. Friedman, J. P.
Das en N. O'Connor (red.), Intelligensie en leer. New York, Plenum.
Campfield, T. (1969). Sielkundiges in oorlog: The History of American Psychology and
die Eerste Wêreldoorlog. PhD-verhandeling Universiteit van Texas in Austin.
Civera, C. en Tortosa, F. (2006). Ter afsluiting. In F. Tortosa en C. Civera
(Eds.), Geskiedenis van sielkunde (485-507). Madrid: McGraw-Hill.
Gundlach, H. (1998). Die ontwikkeling van toegepaste sielkunde in Sentraal-Europa (389-
397). In F. Tortosa (Coord.), A History of Modern Psychology. Madrid: McGraw Hill.
Martín, M.L. (2007). Historiese en konseptuele analise van die verwantskappe tussen
intelligensie en rede. PhD-proefskrif Universiteit van Malaga
Morawski, J. (1984). Die misbruik van sielkundige kennis in beleidsformulering:
Die Amerikaanse ervaring. Ottawa: Science Council of Canada.
Sternberg, R. J., en Detterman, D. K. (Eds.). (1986). Wat is intelligensie?
Hedendaagse standpunte oor die aard en definisie daarvan. Norwood, NJ: Ablex.
Sternberg, R. J. en Berg, C. (1992). Intellektuele ontwikkeling New York: Cambridge
Vera, J.A. (1995). Die "sosio-historiese skool en die eksperimenteel-genetiese metode:
Navorsing oor hoër sielkundige funksies in die Sowjetunie. In F. Tortosa, C. Civera en C. Calatayud. Praktyke van Geskiedenis van Sielkunde. Valencia: Promolibro.
Vera, J. A. en Tortosa, F. (2006). Francofoonsielkunde van die tussenoorlogtydperk.
In F. Tortosa en C. Civera (Coords.), Geskiedenis van sielkunde (315-327). Madrid: McGraw-
Zeidner, J. en Drucker, A. (1988). Gedragswetenskap in die leër. 'N Korporatiewe geskiedenis van
die Army Research Institute. Die Amerikaanse weermagnavorsingsinstituut vir gedrags- en sosiale wetenskappe.
Video: SCP-2000 Deus Ex Machina. thaumiel. memory-altering structure scp (September 2021).
Copyright 2021 \ Artikels oor sielkunde en intelligensie \ Veelvuldige intelligensies: Historiese inleiding II