DIE SOEKE NA OORSPRONKLIKE BOEDDHISME: 'N NOBELE SOEKE OF 'N DWAAS SE SOEKE? - BOEDDHISME - 2022
Die soeke na oorspronklike Boeddhisme
Was daar 'n suiwer, oorspronklike of ware Boeddhisme wat op een of ander manier verlore gegaan het onder sektariese verdeling en toewyding ? Baie van die eerste westerlinge wat Boeddhisme bestudeer het, het dit geglo, en dit is 'n idee wat tot vandag toe onder Westerse Boeddhilë voortduur.
Westerse geromantiseerde romantiese Boeddhisme
Laat ons eers kyk waar die idee van 'oorspronklike' Boeddhisme vandaan kom.
Die eerste Westerse geleerdes wat vroeg in Boeddhisme belanggestel het, was diep spore in Europese romantiek en Amerikaanse transendentalisme. Hierdie kulturele en intellektuele bewegings het die idee bevorder dat godsdiens meer oor individuele intuïsie en gevoel gaan as oor instellings en dogma. En sommige van hulle het hulle voorgestel dat die 'oorspronklike' Boeddhisme, wat dit ook al was, aan hulle geestelike ideaal voldoen.
In sy boek The Making of Buddhist Modernism (Oxford University Press, 2008) het die historikus David McMahan van die 19de en vroeë 20ste eeu "Boeddholoë" geskryf:
"Orientalistiese geleerdes het 'ware Boeddhisme' in die tekste van die antieke verlede gelokaliseer en dit afgebaken tot noukeurig geselekteerde leringe, uitgesonderd enige oorweging van lewende Boeddhiste, behalwe hervormers wat hul tradisie moderniseer in dialoog met die Westerse moderniteit ... simpatieke Orientaliste aangebied die Boeddha in sy eie tyd as 'n protowetenskaplike natuurkundige. '
Terselfdertyd het baie van diegene wat Boeddhisme die eerste keer aan die Weste aangebied het, insluitend Paul Carus, Anagarika Dharmapala en DT Suzuki, die Boeddhisme "verpak" om die eienskappe te beklemtoon wat die beste ooreenstem met die progressiewe Westerse kultuur. As gevolg daarvan het baie westerlinge die indruk gekry dat die Boeddha Dharma versoenbaar is met wetenskaplike rasionalisme as wat dit eintlik is.
As gevolg daarvan het baie Westerlinge die oortuiging dat daar 'n 'oorspronklike' Boeddhisme was wat begrawe is onder eeue van mistieke Asiatiese brik-a-brac. Dit was al lank hoe Boeddhisme in Westerse universiteite geleer is. En westerlinge het verbeel dat hierdie oorspronklike Boeddhisme baie soos die moderne, humanistiese filosofieë is wat hulle self aangegryp het.
Die neurowetenskaplike en skrywer Sam Harris het byvoorbeeld hierdie siening van Boeddhisme uitgespreek in sy essay "Killing the Buddha" ( Shambhala Sun, Maart 2006):
"[T] hy die Boeddhistiese tradisie, geneem as 'n geheel, verteenwoordig die rykste bron van kontemplatiewe wysheid wat enige beskawing opgelewer het. ... Die wysheid van die Boeddha is tans vasgevang in die godsdiens van die Boeddhisme .... Terwyl dit moontlik is waar genoeg om te sê (soos baie Boeddhistiese beoefenaars beweer) dat 'Boeddhisme nie 'n godsdiens is nie', beoefen die meeste Boeddhiste wêreldwyd dit as sodanig op baie van die naïewe, petisie- en bygelowige maniere waarop alle godsdienste beoefen word. '
Die Soekers Vandag
Ek ondervind twee soorte soeke na 'oorspronklike' Boeddhisme. Een tipe word geïllustreer deur die sogenaamde sekulêre Boeddhiste wat Boeddhisme primêr as 'n humanistiese filosofie beskou en nie as 'n godsdiens nie.
Sommige van hierdie groepe gebruik dit wat hulle noem 'n 'rasionele' of 'natuurlike' benadering tot Boeddhisme, en gooi enige leerstelling te misties vir hul smaak. Karma en wedergeboorte is bo-aan die weggooilys. Die skrywer Stephen Batchelor is byvoorbeeld 'n toonaangewende rasionalis. Vreemd genoeg, in plaas daarvan om bloot aan te neem dat die Boeddha verkeerd was met hierdie dinge, het Batchelor uitgebreide intellektuele huise van kaarte gemaak met die argumente dat die Boeddha hoegenaamd nie leerstellings van karma en wedergeboorte geleer het nie, al word baie leerstellings oor karma en wedergeboorte aan hom toegeskryf. .
Die ander soort - meer skaars, maar hulle is daar buite - is geïnteresseerd in Boeddhisme as 'n godsdiens, maar hulle is agterdogtig oor die sektariese verdeeldheid. Hulle is op soek na die pre-sektariese Boeddhisme soos dit deur die historiese Boeddha verkondig is. Sommige van hulle probeer om hierdie pre-sektariese Boeddha in ou skrifgedeeltes te vind, of ten minste 'n ander plek as die baie Boeddhisme-skole, en maak hul eie oordeel oor wat "suiwer" en wat nie is nie.
Dit lyk vir my dat albei posisies vreemd vasgevang is in die 'geopenbaarde godsdiens'-model. 'N Geopenbaarde godsdiens is een waarvan die leerstellings deur 'n god uitgespreek is en op die een of ander bonatuurlike manier aan die mensdom geopenbaar is. Die Christendom, Judaïsme en Islam is almal geopenbaarde godsdienste. Daardie leerstellings wat glo deur God uitgespreek is, word op God se gesag aanvaar.
Maar Boeddhisme is nie 'n geopenbaarde godsdiens nie. Die historiese Boeddha het self verklaar dat hy geen god is nie, en hy het gepreek dat niemand 'n lering slegs op gesag, insluitend sy leer, moet aanvaar nie. Dit maak nie vir my sin dat die rasionaliste en natuurkundiges nie net erken dat hulle met die Boeddha nie saamstem oor sommige dinge nie, eerder as om 'n fantasie-Boeddha te skep waarvan die lering presies weerspieël wat hulle glo.
Soek die ware Boeddha
Kan ons sekerlik weet wat die historiese Boeddha geleer het? Om eerlik te wees, dit kan nie bewys word dat daar selfs 'n historiese Boeddha was nie. Akademiese geskiedkundiges glo vandag dat daar so iemand was, maar dat hy weinig bevestiging van sy lewe het. Gautama Boeddha is grotendeels 'n argetipiese figuur wat in myte gehul is; die vroegste geskrifte gee ons slegs af en toe 'n blik op die mens wat hy kon gewees het.
Tweedens, gegewe die tref-en-mis-manier waarop sy lering behoue ​​gebly het, is dit onwaarskynlik dat daar ooit 'n perfekte ooreenkoms tussen geleerdes sal wees oor hoeveel van die tekste in die Sutta-Pitaka en Vinaya - die Skrifte met aanneemlike aanspraak op sy woorde - - is 'oorspronklik', of selfs watter weergawe van hierdie Skrifte is meer 'oorspronklik' as die ander.
Verder het die Boeddha in 'n samelewing en kultuur gewoon wat baie vreemd is aan ons s'n. Om hierdie rede, selfs as ons kan vertrou dat sy woorde akkuraat opgeteken is, kan ons dit baie maklik verkeerd verstaan.
Selfs die term "Boeddhisme" is 'n westerse uitvindsel. Die vroegste gebruik daarvan dateer tot 1897, in 'n opstel deur 'n Britse chirurg. Ek verstaan ​​dat daar geen woord in Asiatiese tale ooreenstem nie. In plaas daarvan is daar die Dharma, wat kan verwys na die leer van die Boeddha, maar ook dit wat die orde van die heelal handhaaf - nie 'n god nie, maar meer soos 'n natuurwet.
Ek argumenteer dat om die boeddhisme as iets onveranderlik te beskou wat 25 eeue gelede afgehandel is, die punt mis. Boeddhisme kan die beste verstaan ​​word as 'n tradisie van geestelike ondersoek. Die Boeddha het parameters en grondreëls opgestel, en dit is baie belangrik. Ek vertel mense voortdurend dat Boeddhisme nie is wat hulle wil hê dit moet wees nie.
Maar dit is die ondersoek, die soeke, dit is Boeddhisme, nie die antwoorde nie. Die 'antwoorde' is die groot, ondoeltreffende Dharma, buite die leer.
Wat die sektariese verskille betref, moet u oorweeg wat Francis Dojun Cook geskryf het in How to Raise an Ox (Wisdom, 2002):
'Een manier om sin te maak uit die verwarrende verspreiding van Boeddhistiese skole, leerstellings en praktyke gedurende die afgelope 2500 jaar, is om dit te sien as 'n enkele, kreatiewe, voortdurende poging om die sentrale probleem van die samsariese bestaan ​​te hanteer, wat die verkeerde geloof is. in 'n blywende, permanente self. Of dit nou Zen, Suiwer Land, Theravada of Tibetaanse Boeddhistiese praktyk is, alle Boeddhistiese weë leer praktyke wat die geloof in hierdie self effektief sal vernietig. "
Die eerste preek van die Boeddha word 'die eerste draai van die dharma-wiel' genoem. Met ander woorde, hy het nie leringe wat op kliptafels geëtste is, gelewer soos iets aan die gang gesit nie. Wat aan die gang gesit is, is nog in beweging? En terwyl die beweging voortduur en versprei het, het dit nuwe maniere gevind om uitgedruk en verstaan ​​te word.
Boeddhisme is 'n merkwaardige nalatenskap en liggaam wat baie van die groot gedagtes van Asië in meer as twee millennia teruggevoer het. Hierdie tradisie van ondersoek spruit uit 'n samehangende en konsekwente stel leringe wat vanuit die vroegste Skrifte na ons toe kom. Vir baie van ons is dit meer as genoeg.