Outomatiese van die menslike hart: definisie, beskrywing, nodusse en gradiënt
Die outonome van die hart is 'n ritmiese sametrekking van die orgaan onder die werking van impulse wat daarin ontstaan sonder die invloed van stimuli van buite. Outomatisme is inherent in die hele liggaam en in afsonderlike dele, maar nie in die hartspier nie. Daar is bewyse van hierdie verskynsel - die ritmiese sametrekking van die orgaan van diere en man, wat van alles af is en uit die liggaam geneem word.
Bestuurders met die eerste bestelling
By die bepaling van wat met outomatiese hart bedoel word, is bevind dat senuwee-impulse gegenereer kan word in selle van die atipiese miokardium. As die persoon gesond is, word hierdie proses langs die sinoatriale knoop waargeneem as gevolg van die verskil in die selle deur eienskappe en struktuur van ander strukturele komponente. Hulle word in groepe gereël, het die vorm van 'n spil, en hulle word omring deur 'n basale membraan. Die tweede naam van hierdie selle is die bestuurders van die ritme van die eerste orde (pacemakers). Uitruilprosesse in hulle kom teen 'n hoë koers voor, en daarom bly metaboliete in die intersellulêre vloeistof, sonder tyd om te verduur.
Daarbenewens is die kenmerkende eienskappe soos volg:
Baie hoë deurlaatbaarheid vir kalsium en natriumione.
'N Klein waarde van die membraanpotensiaal.
As gevolg van die verskil in natrium- en kaliumkonsentrasie, is die natrium-kaliumpomp nie baie aktief nie.
Hart Outomatiese Navorsing
Vir 'n geruime tyd is die outomatiese hart nie heeltemal ondersoek nie, ondanks die toenemende belangstelling van wetenskaplikes in hierdie proses. Die metode van Stannius ligatures is 'n bekende siklus van eksperimente wat uitgevoer word op grond van die verwydering van sekere dele van die padda se hart deur die toediening van toebehore. As gevolg daarvan het dit geblyk dat daar minstens twee sentrums van outomatisering in die liggaam is.
Een van hulle is in die veneuse sinus, bevorder die ritme van kontraksies, die tweede - is in die deel tussen die ventrikel en atria (dit word ook verborge genoem). Sy werk begin eers na die uitsluiting van 1 sentrum. Die hartspier, wat van albei sentrums afwyk, werk - krimp - op sy eie. Dus, die outonome van die menslike hart word geassosieer met die impulse wat uit hierdie sentrums voortspruit.
Die Landerhard Metode
Om die hart uit die liggaam te verminder, word die metode van Landergorf gebruik. Die betekenis is soos volg:
Die hart word uitgesny en 'n kannula word in die aorta geplaas, wat aan 'n glasvat gekoppel is.
Ringer se oplossing word saam met glukose in die vat gegooi, of dit is moontlik om gediibrineerde bloed by te voeg.
Die oplossing is versadig met suurstof en verhit tot 'n sekere temperatuur (ongeveer 48 grade Celsius).
Die vloeistof begin onder druk in die aorta vloei, die kleppe oorvleuel, en die vloeistof word gerig op die kransslagare, waarvan die funksie die hele orgaan moet voed.
Onder sulke toestande kan die orgaan van 'n dier of 'n mens lank werk, dit is die outonome van die hart. Deur hierdie metode te gebruik, kan u die hartspoed terugbring, wat reeds 'n paar uur gelede gestop het. In die vroeë 20ste eeu is die orgaan van 'n jong kind vir die eerste keer herleef, en later is die hart herstel , wat nie vir amper 48 uur funksioneer nie. Nadat die oplossing deur die vate oorgedra is, het die hartklop ongeveer 15 uur geduur.
Beskrywing van die proses van outomatisering
Die outonome van die menslike hart begin met die diastool fase, die manifestasie daarvan is die beweging van natrium in die sel. Die membraanpotensiaal in hierdie geval is aansienlik verminder, die waarde neig tot die minimum vlak van depolarisasie. Die lading van die membraan verminder en 'n stadige depolarisasie van die diastool begin. Die kanale vir kalsium en natrium word geopen in die fase van vinnig vloeiende depolarisasie. Die ione begin aktief na die sel gaan. Gevolglik neem die lading skerp af en bereik nul, waarna dit verander na die teenoorgestelde. Die natrium beweeg totdat die ewewig van sy ione (elektrochemies) bereik word.
Die plato fase kom. Hier bly die beweging van kalsium voort. Die weefsel van die hart bly op hierdie oomblik onuitspreekbaar. Wanneer ewewig oor die ooreenstemmende ione bereik word, kom die fase af en repolarisasie vind plaas, wat die terugkeer van die membraanlading tot die oorspronklike punt beteken.
'N Spesiale plek in die komplekse proses word beoefen deur die nodusse van die hart se outomatisiteit. 'N Eerste-orde nodus word 'n sinoatriale genoem. Dit is die bestuurder van 'n ritme van die eerste orde, wat 'n normale frekwensie van kontraksies van die hart bied. Dit is geleë naby die plek waar die bo-vena cava betree. Sy struktuur is 'n klein aantal vesels van die hartspiere met neuronale eindes. 'N Node van die tweede orde word die atrioventrikulêre knoop genoem. Dit is 'n verborge ritme van die tweede orde. Die derde-orde knooppunt word verteenwoordig deur die selle van die geleidende ventrikulêre stelsel.
Alle lae-orde ritme bestuurders ondersteun die frekwensie van orgaan kontraksies as daar 'n volledige hartblok is. In hierdie geval benader die frekwensie van kontraksies van die ventrikels die minimum punt, en pasiënte word ingeplant met 'n elektriese pasaangeër, dit is 'n kunsmatige pasaangeër.
Die opkoms van potensiale
Die potensiaal van die sinoatriale knoop verskil van die gewone kleiner amplitude - teen 50 mV. In die normale toestand verskyn potensiale op die terrein weens die teenwoordigheid van selle wat bestuurders van die eerste-orde ritme is. Die res van die kardiale dele, onder sekere omstandighede, genereer ook senuwee-impulse wanneer 'n addisionele stimulus aangeskakel word, en ook die eerste-orde knoop is afgeskakel. In hierdie geval word die opwekking van pulse op 'n tweede-orde-werf (frekwensie ongeveer 60 keer / min) waargeneem. Wanneer die nodus gestimuleer word, is die selle van die bondel opgewonde, die frekwensie daal tot 30 (die bestuurders van die derde-orde ritme).
Die aksiepotensiaal van alle pasaangeërs is direk eweredig aan die hoë membraanpermeabiliteit vir kalsium- en natriumione, sowel as 'n afname in die deurlaatbaarheid van kaliumione.
Outomatiese van die hart in normale toestande van alle dele van die stelsel word onderdruk deur 'n sino-arteriële knoop wat sy ritme "oplewer". Om hierdie rede word alle komponente van die stelsel met hul eie ritme herbou om in een tempo te werk. Die gradiënt van die hart se outomatisiteit is 'n verskynsel waarin die vermoë om te automatiseer verminder met afstand van die plek van veralgemening van impulse, dit is 'n nodus van die eerste orde.
Dit is nog onbekend wat veroorsaak dat 'n skerp verandering in die sellulêre lading, wat spontaan ontstaan. Outomatiese van die hart kan geassosieer word met die instandhouding in die bestuurders van die ritme van asetielcholien. Baie wetenskaplikes glo dat die verskynsel te wyte is aan die eienaardighede van metaboliese prosesse in hierdie drywerselle, wat die toestand van oppervlakmembrane kan verander.