19de wysiging aangeneem - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
19de wysiging aangeneem
Die 19de wysiging, wat vroue die stemreg verseker, word formeel in die Amerikaanse grondwet aangeneem deur proklamasie van Bainbridge Colby, minister van buitelandse sake. Die wysiging was die hoogtepunt van meer as 70 jaar se stryd deur vrouestagiste. Die twee afdelings lui eenvoudig: "Die reg van burgers van die Verenigde State om te stem, mag nie deur die Verenigde State of deur enige staat ontken of verkort word nie weens seks" en "Die kongres het die bevoegdheid om hierdie artikel deur toepaslike wetgewing af te dwing. "
Die Amerikaanse stemregbeweging vir vroue is in die middel van die 19de eeu gestig deur vroue wat polities aktief geword het deur hul werk in die afskaffings- en matigheidsbewegings. In Julie 1848 ontmoet 200 vrouesuffragiste, georganiseer deur Elizabeth Cady Stanton en Lucretia Mott, in Seneca Falls, New York, om vroueregte te bespreek. Nadat hulle maatreëls goedgekeur het wat die reg op vroue op opvoedings- en werksgeleenthede laat geld, het hulle 'n resolusie aangeneem waarin verklaar is "dit is die plig van die vroue van hierdie land om hul heilige reg op hul keuse te verseker." Vir die aankondiging van 'n stemreg vir vroue, is die Seneca Falls -konvensie blootgestel aan bespotting, en sommige ondersteuners van vroueregte het hul steun teruggetrek. Die resolusie was egter die begin van die vrouestembeweging in Amerika.
LEES MEER: Vroeë stemreg
Die eerste nasionale vroueregtekonvensie is in 1850 gehou en daarna jaarliks ​​herhaal, wat 'n belangrike fokus vir die groeiende stemregbeweging vir vroue bied. In die heropbou -era is die 15de wysiging van die Amerikaanse grondwet aanvaar, wat Afro -Amerikaanse mans stemreg verleen, maar die kongres wou nie die uitbreiding op geslagsgebied uitbrei nie. In 1869 is die National Woman Suffrage Association gestig deur Susan B. Anthony en Elizabeth Cady Stanton om 'n vrouestemregtelike wysiging van die Amerikaanse grondwet aan te dring. 'N Ander organisasie, die American Woman Suffrage Association, onder leiding van Lucy Stone, is in dieselfde jaar gestig om deur die staatswetgewers te werk. In 1890 is hierdie twee groepe verenig as die National American Woman Suffrage Association. Daardie jaar het Wyoming die eerste staat geword wat vroue stemreg verleen het.
Aan die begin van die 20ste eeu het die rol van vroue in die Amerikaanse samelewing drasties verander: Vroue werk meer, kry beter onderwys, kry minder kinders, en nog drie state (Colorado, Utah en Idaho) het aan die vraag toegegee vir vroulike uitbreiding. In 1916 besluit die National Woman's Party (wat in 1913 gestig is by die Congressional Union for Woman Suffrage) om 'n meer radikale benadering tot vrouestemreg te aanvaar. In plaas van vraelyste en lobbying, het sy lede die Withuis gekies, optogte van burgerlike ongehoorsaamheid opgevoer en opgevoer.
LEES MEER: 5 Swart suffragiste wat vir die 19de wysiging geveg het - en nog baie meer
In 1917 het Amerika die Eerste Wêreldoorlog betree, en vroue het die oorlogspoging in verskillende hoedanighede gehelp wat die meeste van die oorblywende opposisie teen stemreg bygestaan ​​het. Teen 1918 het vroue gelyke stemreg met mans in 15 state verkry, en beide die Demokratiese en Republikeinse partye het openlik vroulike enfranchise onderskryf.
In Januarie 1918 het die vroulike stemregswysiging die Huis van Verteenwoordigers aangeneem met die nodige tweederdemeerderheidstem. In Junie 1919 is dit deur die Senaat goedgekeur en na die state gestuur vir bekragtiging. Suffragiste regoor die land het veldtogte gevoer om bekragtiging te verseker, en op 18 Augustus 1920 het Tennessee die 36ste staat geword om die wysiging te bekragtig, wat hom die driekwart meerderheid van die staat se bekragtiging gegee het om dit die land se wet te maak.
Die pakket met die gesertifiseerde rekord van die optrede van die Tennessee -wetgewer is per trein na die hoofstad van die land gestuur, en arriveer in die vroeë oggendure van 26 Augustus. Om 08:00 die oggend onderteken die minister van buitelandse sake, Bainbridge Colby, dit sonder seremonie by sy woning in Washington. Nie een van die leiers van die vrouestembeweging was teenwoordig toe die proklamasie onderteken is nie, en geen fotograwe of filmkameras het die gebeurtenis opgeneem nie. Die middag is Carrie Chapman Catt, hoof van die National American Suffrage Association, in die Withuis deur president Woodrow Wilson en Edith Wilson, die presidentsvrou, ontvang.
LEES MEER: 19de wysiging: 'n tydlyn van die stryd om die stemreg van alle vroue
Stemreg in Amerika: die 15de en 19de wysiging
Beeld van 'n parade wat die verloop van die 15de wysiging, 1870, vier.
Die stemreg (ook bekend as stemreg) is 'n belangrike deel van ons demokrasie. Deur die geskiedenis heen is verskillende groepe verhinder om aan die stemproses deel te neem. Op 'n stadium kon vroue, bruin mense en immigrante nie stem nie. Mense sonder geld, eiendom of opleiding is ook belet om te stem.
Verskeie wysigings is by die Grondwet aangebring om stemreg van sekere groepe te erken. Die 15de wysiging, wat in 1870 bekragtig is, erken die stemreg van Afro -Amerikaanse mans. Vyftig jaar later bekragtig die Kongres en die state die 19de wysiging. Hierdie wysiging erken die stemreg van vroue.
Alhoewel daar 'n halfeeu verloop het tussen die bekragtiging van die 15de en die 19de wysiging, is hulle baie soortgelyk. Ontdek die verband tussen hierdie twee wysigings. Lees meer oor hoe verskillende gemarginaliseerde groepe vir stemregte geveg het.
Utah en die 19de wysiging
Die staat Utah is afgebeeld in pers, wit en goud (kleure van die kiesvlag van die National Woman's Party) - wat daarop dui dat Utah een van die oorspronklike 36 state was wat die 19de wysiging bekragtig het. CC0
"Die reg van burgers van die Verenigde State om te stem, mag nie deur die Verenigde State of 'n staat ontken of verkort word nie."
Godsdiens het 'n groot rol gespeel in die stryd om stemreg vir vroue in Utah. Die gebied was die tuiste van Mormoonse gemeenskappe wat poligamie beoefen het. Dit beteken dat Mormoonse mans dikwels verskeie vroue gehad het. Anti-Mormoonse politici het geglo dat die erkenning van die stemreg van vroue vroue in staat sou stel om poligamie te beoefen. Om hierdie rede ondersteun hierdie politici die stemreg van vroue.
Mev. Margaret Zane Cherdron, Utah, staatsvoorsitter van die vroueparty in die nasionale uitvoerende komitee van Utah, vroueparty.
Daarteenoor het baie Mormoonse mans geglo dat as Mormoonse vroue die stem sou kry, dit die land sou wys dat hulle nie onderdruk word deur die gebruik van poligamie nie. As gevolg hiervan het baie Mormoonse mans die stemreg van vroue ondersteun. In 1870 het die gebied van Utah wetgewing goedgekeur wat amptelik die stemreg van vroue erken.
Maar in 1887 verloor Utah -vroue die stemreg. Die Edmunds-Tucker Anti-Polygamy Act, wat deur die Amerikaanse kongres goedgekeur is, het beperkings op die praktyk van poligamie geplaas. Dit het ook die stemreg van vroue in die Utah -gebied weggeneem. Beide Mormone en nie-Mormoonse vroue was ontsteld en het 'n aantal stemregsorganisasies gevorm.
Toe die gebied in 1895 om staatskaping aansoek gedoen het, het vroue politici oortuig om stemreg vir vroue deel van die nuwe staatsgrondwet te maak. Toe Utah in Januarie 1896 staatskaping bereik het, kon vroue wettig stem.
Na dekades van argumente vir en teen stemreg vir vroue, het die Kongres uiteindelik die 19de wysiging in Junie 1919 aangeneem. Nadat die Kongres die 19de wysiging goedgekeur het, moes ten minste 36 state ten gunste daarvan stem om wet te word. Hierdie proses word bekragtiging genoem.
Utah het 'n lang geskiedenis van die stemreg van vroue en Utahans het die stemreg vir vroue ondersteun. Op 30 September 1919 het die Utah -wetgewer besluit om die 19de wysiging te bekragtig. Teen Augustus 1920 het die vereiste 36 state die 19de wysiging bekragtig om te verseker dat die stemreg regoor die land nie op grond van seks ontken kon word nie.
Utah -plekke vir stemreg vir vroue: Temple Square
In 1870 het die gebied van Utah wetgewing goedgekeur wat amptelik erkenning gee aan die stemreg van vroue. In 1871 het Susan B. Anthony en Elizabeth Cady Stanton, leiers van die vroeë stemregbeweging, die Utah -gebied besoek. Hulle wou sien hoe vroue in Utah hul stemreg uitoefen. Anthony en Stanton het met die Mormoonse vroue gepraat by die Old Salt Lake Tabernacle in Temple Square. Terwyl die gebou in die 1870's gesloop is, bestaan ​​die plein nog steeds en is dit 'n National Register Historic Landmark District.
Tempelplein is 'n belangrike plek in die verhaal van bekragtiging. Hierdie distrik word aangewys as 'n nasionale historiese landmerk.
Die 19de wysiging
Die 19de wysiging waarborg Amerikaanse vroue die stemreg. Om hierdie mylpaal te bereik, verg 'n lang en moeilike strydoorwinning wat dekades lank geroer is. Begin in die middel van die 19de eeu het ondersteuners van stemregte lesings gegee, geskryf, opgeruk, gelob en beoefen burgerlike ongehoorsaamheid om te bereik wat baie Amerikaners as radikale verandering beskou het.
Tussen 1878, toe die wysiging vir die eerste keer in die kongres ingevoer is, en 1920, toe dit bekragtig is, het kampioene van stemreg vir vroue onvermoeid gewerk, maar hul strategieë het verskil. Sommige het in elke staat probeer om stemregte uit te voer-nege westerse state het teen 1912 wetgewing oor vroulike stemreg aangeneem. Meer openbare taktieke het parades, stilte -nagwake en hongerstakings ingesluit. Ondersteuners is vasgekeer, tronk toe gestuur en soms fisies mishandel.
Teen 1916 het die meeste van die groot stemregorganisasies verenig agter die doel van 'n grondwetlike wysiging. Toe New York in 1917 stemreg vir vroue aanvaar en president Wilson sy standpunt verander om 'n wysiging in 1918 te ondersteun, het die politieke balans begin verskuif.
Op 21 Mei 1919 het die Huis van Verteenwoordigers die wysiging aanvaar, en twee weke later het die Senaat gevolg. Toe Tennessee die 36ste staat word om die wysiging op 18 Augustus 1920 te bekragtig, is die wysiging aanvaar. Terwyl dekades se stryd om Afro -Amerikaners en ander minderheidsvroue by die belofte van stemreg op te neem, het die gesig van die Amerikaanse kieserskorps vir altyd verander.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het militante suffragiste, wat eis dat president Wilson sy opposisie teen 'n federale wysiging wil omkeer, by die Withuis gewaak en baniere soos hierdie gedra wat die president vergelyk met Kaiser Wilhelm II van Duitsland. In die verhitte patriotiese klimaat van oorlogstyd het sulke taktieke vyandigheid en soms geweld en arrestasie ondervind. Foto deur Harris en Ewing Record Group 165 Amerikaanse nie-amptelike versameling van foto's van die Eerste Wêreldoorlog National Archives and Records Administration (165-WW-600A-5)
19de wysiging op 100: Die 19de wysiging
Die 19de wysiging is in 1920 bekragtig, maar hierdie belangrike gebeurtenis was nie die begin of die einde van die verhaal vir vroue en hul stryd om stemreg nie. Sluit by ons aan as ons die eeufeesjaar van 2020 herdenk 12 verhale uit ons besittings wat u kan stoor, druk of deel. Die voorgestelde beeld van Augustus is die Gesamentlike resolusie wat die 19de wysiging van die Grondwet voorstel.
"Die reg van burgers van die Verenigde State om te stem, mag nie deur die Verenigde State of deur enige staat ontken of verkort word nie."
Deur die kongres op 4 Junie 1919 en op 18 Augustus 1920 bekragtig, het die 19de Wysiging die Grondwet en die gesig van die Amerikaanse kiesers vir ewig verander.
Om hierdie mylpaal te bereik, verg 'n lang en moeilike strydoorwinning wat dekades lank geroer en protesvol was. Vanaf die middel van die 19de eeu het verskeie geslagte vroulike stemregsondersteuners lesings gegee, geskryf, opgeruk, gelobbeer en burgerlike ongehoorsaamheid beoefen om te bereik wat baie Amerikaners as 'n radikale verandering van die Grondwet beskou het. 'N Paar vroeë ondersteuners het die finale oorwinning in 1920 beleef.
Tussen 1878, toe die wysiging vir die eerste keer in die kongres ingevoer is, en op 18 Augustus 1920, toe dit bekragtig is, het kampioene van stemreg vir vroue onvermoeid gewerk, maar strategieë vir die bereiking van hul doelwit het gewissel. Sommige het 'n strategie gevolg om stemregte in elke staat uit te voer-nege Westerse state het teen 1912 wetgewing oor vrouestem aanvaar. Ander het die stemreg vir mans alleen in die howe uitgedaag. Militante suffragiste het taktiek gebruik soos parades, stille nagwake en hongerstakings. Ondersteuners het gereeld hewige verset teëgekom. Teenstanders het hulle vasgekeer, gevange geneem en soms fisies mishandel.
Teen 1916 was byna al die groot stemregorganisasies verenig agter die doel van 'n grondwetlike wysiging. Toe New York in 1917 stemreg vir vroue aanvaar en president Wilson sy standpunt verander om 'n wysiging in 1918 te ondersteun, het die politieke balans begin verskuif.
Op 21 Mei 1919 het die Huis van Verteenwoordigers die wysiging aanvaar, en twee weke later het die Senaat gevolg. Toe Tennessee die 36ste staat word om die wysiging op 18 Augustus 1920 te bekragtig, het dit sy laaste struikelblok om die ooreenkoms van driekwart van die state te bereik, verbygesteek. Bainbridge Colby, minister van buitelandse sake, het die bekragtiging op 26 Augustus 1920 gesertifiseer.
Ondanks hierdie sukses wat behaal is, kon miljoene vroue om ander redes as seks nie stem nie. In die 100 jaar sedert die bekragtiging van die 19de wysiging, is stemreg uitgebrei na miljoene meer vroue. Puerto Ricaanse vroue, uitgesluit van die 19de wysiging, het die stem gekry in 1935. Gebrek aan Amerikaanse burgerskap het stemreg vir baie ander beperk - inheemse Amerikaners het eers in 1924 amptelik Amerikaanse burgers geword, en Asiatiese immigrante is tot 1952 verbied om burgers te word. Amerikaanse kiesers, veral in die suide, het diskriminerende maatreëls getref om hulle van die stembus te weerhou totdat die meeste van die praktyke deur die stemregwet van 1965 verbied is. aangespreek word tot en met die stemregwet van 1975.
Toe ons Grondwet geskryf is, was dit stil oor vroue. Vroue wat uitgesluit is van die meeste regte en voorregte van burgerskap, het in beperkte en rigiede rolle opgetree, terwyl slawe vroue van almal uitgesluit is. Tog het vroue aktief as burgers deelgeneem - organiseer, marsjeer, petisie doen - sedert ons land gestig is. Soms stil, en soms met 'n brul, is vrouerolle en die openingswoorde van die Grondwet "Ons, die mense" herdefinieer.
26 Augustus 1920-19de wysiging aangeneem
Aan die begin van die 20ste eeu het die rol van vroue in die Amerikaanse samelewing drasties verander: Vroue werk meer, ontvang beter onderwys, kry minder kinders, en nog drie state (Colorado, Utah en Idaho) het aan die vraag toegegee vir vroulike uitbreiding. In 1916 besluit die National Woman's Party (wat in 1913 gestig is by die Congressional Union for Woman Suffrage) om 'n meer radikale benadering tot vrouestemreg te aanvaar. In plaas van vraelyste en lobbying, het sy lede die Withuis gekies, optogte van burgerlike ongehoorsaamheid opgevoer en opgevoer.
In 1917 het Amerika die Eerste Wêreldoorlog betree, en vroue het die oorlogspoging in verskillende hoedanighede gehelp wat die meeste van die oorblywende opposisie teen stemreg by vroue kon afbreek. Teen 1918 het vroue gelyke stemreg met mans in 15 state gekry, en beide die Demokratiese en Republikeinse partye het openlik vroulike uitverkiesing onderskryf.
In Januarie 1918 het die vroulike stemregswysiging die Huis van Verteenwoordigers aangeneem met die nodige tweederdemeerderheidstem. In Junie 1919 is dit deur die Senaat goedgekeur en na die state gestuur vir bekragtiging.Suffragiste regoor die land het veldtogte gevoer om bekragtiging te verseker, en op 18 Augustus 1920 het Tennessee die 36ste staat geword om die wysiging te bekragtig, wat hom die tweederde meerderheid van die staat se bekragtiging gegee het wat die land se wet moes maak.
Die negentiende wysiging bepaal:
Die reg van burgers van die Verenigde State om te stem, mag nie deur die Verenigde State of enige staat ontken of verkort word nie weens seks.
Die kongres het die bevoegdheid om hierdie artikel deur toepaslike wetgewing af te dwing. 
Vroeë stemregpogings vir vroue (1776–1865)
Die grondwet van die Verenigde State, wat in 1789 aangeneem is, het die grense van stemreg onbepaald gelaat. Die enigste direk verkose liggaam wat ingevolge die oorspronklike Grondwet geskep is, was die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers, waarvoor kieserskwalifikasies uitdruklik aan die individuele state gedelegeer is. [nota 1] Terwyl vroue die reg gehad het om te stem in verskeie van die pre-revolusionêre kolonies in die Verenigde State, na 1776, met die uitsondering van New Jersey, het alle state grondwette aangeneem wat stemreg aan vroue geweier het. New Jersey se grondwet het aanvanklik stemreg verleen aan inwoners wat eiendom besit, insluitend enkel- en getroude vroue, maar die staat het die stemreg in 1807 ingetrek en dit nie herstel nie totdat New Jersey die negentiende wysiging in 1920 bekragtig het. 
Alhoewel daar voorheen verspreide bewegings en organisasies was wat toegewy was aan vroueregte, word die Seneca Falls -konvensie van 1848 in New York tradisioneel as die begin van die Amerikaanse vroueregtebeweging beskou. Die byeenkoms, bygewoon deur byna 300 vroue en mans, was bedoel om 'die sosiale, burgerlike en godsdienstige regte van vroue te bespreek' en het 'n hoogtepunt bereik met die aanneming van die sentimentverklaring.  Onderteken deur 68 vroue en 32 mans lui die negende van die twaalf opgeloste klousules van die dokument: "Besluit dat dit die plig van die vroue van hierdie land is om hulself hul heilige reg op die keusemaatskappy te verseker."  Sameroepers Lucretia Mott en Elizabeth Cady Stanton het belangrike vroeë leiers geword in die Amerikaanse stemregbeweging vir vroue, wat destyds dikwels die 'vrouestembeweging' genoem word.  [ bladsy benodig ]  Mott se steun aan die stemreg op vroue spruit voort uit die somer by die Seneca Nation, een van die ses stamme in die Iroquois Konfederasie, waar vroue 'n aansienlike politieke mag gehad het, insluitend die reg om hoofde te kies en te verwyder en veto -optrede te voer. 
Aktivisme wat die stemreg op federale vroue aanspreek, was minimaal tydens die burgeroorlog. In 1865, aan die einde van die oorlog, het 'n "petisie vir universele stemreg", onderteken deur onder meer Elizabeth Cady Stanton en Susan B. Anthony, 'n nasionale grondwetlike wysiging gevra om "die verskillende state te verbied om enige van hul burgers uit te stel op grond van seks ".  Die veldtog was die eerste nasionale versoekskrif om vroulike stemreg onder sy eise te stel.  Terwyl stemreg wetsontwerpe gedurende hierdie tydperk in baie staatswetgewers ingevoer is, is dit oor die algemeen verontagsaam en het min tot stemming gekom. 
Heropbouwysigings en stemreg vir vroue (1865–1877)
Die stemregbeweging vir vroue, vertraag deur die Amerikaanse burgeroorlog, hervat aktiwiteite gedurende die heropbou -era (1865–1877). Twee mededingende stemregorganisasies wat in 1869 gestig is: die National Woman Suffrage Association (NWSA), onder leiding van stemregleiers Elizabeth Cady Stanton en Susan B. Anthony, en die American Woman Suffrage Association (AWSA), onder leiding van Lucy Stone.   Die NWSA se grootste poging was om die Kongres voor te hou vir 'n wysiging van die stemreg vir vroue aan die Amerikaanse grondwet. Die AWSA het oor die algemeen gefokus op 'n langtermynpoging van staatsveldtogte om staats-vir-staat stemreg vir vroue te behaal. 
Gedurende die heropbou -era het vroueregte -leiers gepleit vir die insluiting van algemene stemreg as 'n burgerreg in die heropbou -wysigings (die dertiende, veertiende en vyftiende wysigings). Sommige het onsuksesvol aangevoer dat die vyftiende wysiging, wat die ontkenning van stemreg verbied het "weens ras, kleur of vorige toestand van diensbaarheid",  impliseer stemreg vir vroue.  Ondanks hul pogings het hierdie wysigings vroue nie bevoordeel nie.   Artikel 2 van die veertiende wysiging het uitdruklik gediskrimineer tussen mans en vroue deur slegs state te penaliseer wat volwasse manlike burgers die stem ontneem het. [nota 2]
Die NWSA het in die middel van die 1870's verskeie onsuksesvolle hofuitdagings probeer.  Hulle regsargument, bekend as die "New Departure" -strategie, het aangevoer dat die veertiende wysiging (die toekenning van universele burgerskap) en die vyftiende wysiging (die toekenning van die stem ongeag ras) saam stemreg verseker aan vroue.  Die Amerikaanse hooggeregshof het hierdie argument verwerp. In Bradwell teen Illinois  het die Amerikaanse Hooggeregshof beslis dat die weiering van die Hooggeregshof van Illinois om Myra Bradwell 'n lisensie vir die beoefening van regte te verleen, nie 'n oortreding van die Amerikaanse Grondwet was nie en geweier om die federale gesag uit te brei ter ondersteuning van vroueregte. [nota 3] In Minor v. Happersett  het die Amerikaanse hooggeregshof beslis dat die voorregte of immuniteitsklousule van die veertiende wysiging nie stemreg aan Amerikaanse burgers bied nie; dit verseker slegs bykomende beskerming van voorregte aan burgers wat dit reeds gehad het. As 'n staatsgrondwet stemreg beperk het tot manlike burgers van die Verenigde State, het vroue in die staat nie stemreg nie.  Nadat die Amerikaanse hooggeregshofbesluite tussen 1873 en 1875 stemreg vir vroue geweier het in verband met die veertiende en vyftiende wysigings, het stemreggroepe hul pogings verskuif na 'n nuwe grondwetlike wysiging. 
Voortgesette afhandeling van die westelike grens, tesame met die vestiging van territoriale grondwette, kon die kwessie van stemreg vir vroue laat ontstaan ​​namate die westelike gebiede na staatskaping vorder. Deur die aktivisme van stemregorganisasies en onafhanklike politieke partye, is stemreg vir vroue opgeneem in die grondwette van Wyoming Territory (1869) en Utah Territory (1870).   Verkiesing van vroue in Utah is in 1887 herroep, toe die kongres in 1887 die Edmunds-Tucker Act goedgekeur het wat ook poligamie verbied het; dit is nie in Utah herstel nie, totdat dit in 1896 staat geword het.
Bestaande staatswetgewers in die Weste, sowel as dié oos van die Mississippirivier, het in die 1870's en 1880's kiesregte begin oorweeg. Verskeie het referendum gehou, maar hulle was onsuksesvol  totdat die stemregbeweging in die 1890's herleef het. Die volle stemreg vir vroue duur voort in Wyoming nadat dit in 1890 'n staat geword het. Colorado het gedeeltelike stemreg verleen wat vroue in 1893 kon laat stem by die skoolraad en Idaho het in 1896 stemreg vir vroue gegee. stemregwetgewing, insluitend Kalifornië in 1911, Oregon, Arizona en Kansas in 1912, Alaska -gebied in 1913 en Montana en Nevada in 1914. Alle state wat suksesvol was in die verkryging van volle stemreg vir vroue voor 1920, was in die Weste geleë.  
'N Federale wysiging wat bedoel is om vroue stemreg te verleen, is in 1878 vir die eerste keer in die Amerikaanse senaat ingedien deur Aaron A. Sargent, 'n senator uit Kalifornië wat 'n advokaat was vir vroue.  Stanton en ander vroue het voor die senaat getuig ter ondersteuning van die wysiging.  Die voorstel sit in 'n komitee totdat dit deur die volle senaat oorweeg is en in 'n stemming van 16 op 34 in 1887 verwerp is. wat spinaars of weduwees was wat eiendom besit het. 
Teen die 1890's het die kiesersleiers begin besef dat dit nodig is om hul steunbasis uit te brei om sukses te behaal met die goedkeuring van stemregwetgewing op nasionale, staats- en plaaslike vlak. Terwyl westerse vroue, staatsregtelike organisasies en die AWSA toegespits was op die beveiliging van die stemreg van vroue vir spesifieke state, het pogings op nasionale vlak voortgegaan deur 'n strategie van kongresgetuienis, versoekskrifte en lobbying.   Nadat die AWSA en NWSA in 1890 saamgesmelt het om die National American Woman Suffrage Association (NAWSA) te vorm, het die groep sy pogings aangewend om steun op staatsvlak vir stemreg te wen.  Suffragiste moes hulle in die openbaar vir die stemming beywer om manlike kiesers, staatswetgewers en lede van die kongres te oortuig dat Amerikaanse vroue bevry wil word en dat vroulike kiesers die Amerikaanse samelewing sou bevoordeel. Stemregsondersteuners moes ook Amerikaanse vroue, waarvan baie onverskillig was, oortuig dat stemreg iets is wat hulle wou hê. Apatie onder vroue was 'n voortdurende struikelblok wat die suffragiste moes oorkom deur georganiseerde pogings op die grond.  Ten spyte van die pogings van die suffragiste, het geen staat tussen 1896 en 1910 vroue toegestaan ​​nie, en die NAWSA het sy fokus verskuif na die aanvaarding van 'n nasionale grondwetwysiging.  Suffragiste het ook voortgegaan om te stem vir stemreg in individuele state en gebiede, terwyl hulle die doel van federale erkenning behou. 
Afro-Amerikaanse stemregpogings vir vroue
Duisende Afro-Amerikaanse vroue was aktief in die stemregbeweging en het aangespreek oor kwessies van ras, geslag en klas, sowel as enfranchisement,  dikwels deur die kerk, maar uiteindelik deur organisasies wat hul toespits op spesifieke oorsake.  Terwyl wit vroue gestem het om 'n gelyke stem in die politieke proses te verkry, het Afro-Amerikaanse vroue dikwels die stemming gesoek as 'n manier om rasse op te hef en as 'n manier om verandering in die tydperk na die heropbou te bewerkstellig.   Opvallende Afro-Amerikaanse kiesers soos Mary Church Terrell, Sojourner Truth, Frances Ellen Watkins Harper, Fannie Barrier Williams en Ida B. Wells-Barnett pleit vir stemreg saam met burgerregte vir Afro-Amerikaners. 
Reeds in 1866, in Philadelphia, het Margaretta Forten en Harriet Forten Purvis gehelp om die Philadelphia Suffrage Association te stig, en Purvis sou in die uitvoerende komitee van die American Equal Rights Association (AERA) dien, 'n organisasie wat stemreg vir vroue en vir Afro-Amerikaanse mans.  'n Nasionale beweging ter ondersteuning van stemreg vir Afro-Amerikaanse vroue het ernstig begin met die opkoms van die beweging van die swart vroueklub.  In 1896 vergader klubvroue wat deel uitmaak van verskillende organisasies wat vroue se stemreg bevorder, in Washington, DC om die National Association of Colored Women te vorm, waarvan Frances EW Harper, Josephine St. Pierre, Harriet Tubman en Ida B. Wells Barnett was stigterslede.  Onder leiding van Mary Church Terrell, was dit die grootste federasie van Afro-Amerikaanse vroueklubs in die land.  Na 1914 word dit die National Association of Colored Women's Clubs. 
Toe die vyftiende wysiging Afro-Amerikaanse mans bevoordeel, het Elizabeth Cady Stanton en Susan B. Anthony die AERA, wat algemene stemreg ondersteun, laat vaar om die National Woman Suffrage Association in 1869 te stig en te sê dat swart mans nie die stem voor wit vroue moet ontvang nie.  In reaksie hierop sluit die Afro-Amerikaanse stemregter Frances Ellen Watkins Harper en ander aan by die American Woman Suffrage Association, wat stemreg vir vroue en vir swart mans ondersteun. Mary Ann Shadd Cary, die tweede Afro-Amerikaanse vrou wat 'n graad aan die Howard University Law School ontvang het, het in 1878 by die National Woman Suffrage Association aangesluit toe sy hul hoofrede gehou het.  Die spanning tussen Afro-Amerikaanse en blanke suffragiste het voortgeduur, selfs nadat die NWSA en AWSA in 1890 saamgesmelt het om die National American Woman Suffrage Association te vorm.  Teen die vroeë 1900's het blanke suffragiste dikwels strategieë aangeneem om die suidelike state te paai. ten koste van Afro-Amerikaanse vroue.   [ bladsy benodig ] By byeenkomste in 1901 en 1903, in Atlanta en New Orleans, het NAWSA Afro -Amerikaners verhinder om dit by te woon. By die nasionale NAWSA -konferensie van 1911 het Martha Gruening die organisasie gevra om wit oppergesag amptelik aan die kaak te stel. NAWSA se president, Anna Howard Shaw, het geweier en gesê dat sy 'ten gunste van bruin mense stem', maar wou nie ander in die stemregbeweging vervreem nie.  Selfs die meer radikale kongreskomitee van NAWSA, wat die National Woman's Party sou word, het Afro-Amerikaanse vroue misluk, veral deur dit te weier om te laat optrek tydens die land se eerste stemregsparade in Washington, DC Terwyl die NAWSA Paul beveel het om nie sluit Afro-Amerikaanse deelnemers uit, 72 uur voor die parade Afro-Amerikaanse vroue na die agterkant van die parade gestuur is. Ida B. Wells het hierdie instruksies verontagsaam en by die Illinois-eenheid aangesluit, wat telegramme van ondersteuning tot gevolg gehad het. 
Mary B. Talbert, 'n leier in beide die NACW en NAACP, en Nannie Helen Burroughs, 'n opvoeder en aktivis, het bygedra tot 'n kwessie van die Krisis, uitgegee deur W. E. B. Du Bois in Augustus 1915.  Hulle het passievol geskryf oor die behoefte van Afro-Amerikaanse vroue om te stem. Burroughs, wat gevra is wat vroue met die stembrief kan doen, het skerp geantwoord: "Wat kan sy daarsonder doen?" 
'N Nuwe fokus op 'n federale wysiging
In 1900 volg Carrie Chapman Catt Susan B. Anthony op as die president van die National American Woman Suffrage Association. Catt het NAWSA laat herleef en die fokus van die organisasie gedraai na die aanvaarding van die federale wysiging, terwyl hy terselfdertyd vroue ondersteun wat hul state wou druk om stemregwetgewing te aanvaar. Die strategie, wat sy later 'The Winning Plan' genoem het, het verskeie doelwitte gehad: vroue in state wat reeds presidensiële stemreg verleen het (die reg om vir die president te stem) sou fokus op die goedkeuring van 'n federale stemregverandering wat glo dat hulle hul invloed kan beïnvloed staatswetgewers sou fokus op die wysiging van hul staatsgrondwette en suidelike state sou fokus op die verkryging van primêre stemreg (die stemreg in die staat se voorverkiesings).  Terselfdertyd het die NAWSA gewerk om kongreslede te kies wat stemreg vir vroue ondersteun.  Teen 1915 was NAWSA 'n groot, kragtige organisasie, met 44 staatshoofstukke en meer as twee miljoen lede. 
In 'n breuk met NAWSA, stig Alice Paul en Lucy Burns die Congressional Union for Women Suffrage in 1913 om die federale regering te druk om wetgewende stappe te doen. Een van hul eerste dade was om 'n parade vir vroue op die verkiesing op 3 Maart 1913, die dag voor Woodrow Wilson se inhuldiging, te organiseer. Die optog van meer as 5000 deelnemers, die eerste in sy soort, het 'n skare van na raming 500,000, sowel as nasionale media -aandag getrek, maar Wilson het nie onmiddellik opgetree nie. In Maart 1917 het die Congressional Union met die Women's Party of Western Voters saamgespan om die National Woman's Party (NWP) te stig, wie se aggressiewe taktiek onder meer die opvoering van meer radikale optrede van burgerlike ongehoorsaamheid en kontroversiële betogings was om meer aandag te vestig op die kwessie van stemreg vir vroue. 
Vroeë stemreg en patriotisme van die Eerste Wêreldoorlog
Toe die Eerste Wêreldoorlog in 1914 begin, het vroue in agt state reeds stemreg gekry, maar steun vir 'n federale wysiging was steeds lou. Die oorlog het 'n nuwe dringendheid in die stryd om die stemming gebied. Toe die VSA die Eerste Wêreldoorlog betree, het Catt die omstrede besluit geneem om die oorlogspoging te ondersteun, ondanks die wydverspreide pasifistiese sentiment van baie van haar kollegas en ondersteuners.  Terwyl vroue by die arbeidsmag aangesluit het om mans in die weermag te vervang en sigbare posisies as verpleegsters, hulpverleners en ambulansbestuurders inneem  om die oorlogspoging te ondersteun, het die organiseerders van die NAWSA aangevoer dat vroue se opoffering hulle die stem verdien het. . Daarteenoor het die NWP die oorlog gebruik om die teenstrydighede van die stryd om demokrasie in die buiteland aan te dui terwyl dit tuis beperk is.  In 1917 het die NWP die Withuis begin kies om aandag te gee aan die oorsaak van stemreg vir vroue.
In 1914 is die Senaat weer oorweeg die grondwetlike wysiging wat deur Sargent voorgestel is, met die bynaam "Susan B. Anthony -wysiging", waar dit weer verwerp is.  In April 1917 is die 'Anthony -wysiging', wat uiteindelik die negentiende wysiging geword het, weer in die huis en senaat ingevoer. Die kieskeurige NWP -lede, met die bynaam "Silent Sentinels", het hul protesoptogte op die sypaadjies buite die Withuis voortgesit. Op 4 Julie 1917 het die polisie 168 van die betogers in hegtenis geneem wat in die gevangenis in Lorton, Virginia, gestuur is. Sommige van hierdie vroue, waaronder Lucy Burns en Alice Paul, het hongerstakings ondergaan, sommige is met geweld gevoed terwyl ander andersins streng deur tronkbewaarders behandel is. Die vrylating van die vroue 'n paar maande later was grootliks te wyte aan toenemende openbare druk. 
In 1918 het president Wilson voor 'n moeilike middeltermynverkiesing te staan ​​gekom en sou hy die kwessie van stemreg vir vroue direk moes konfronteer.  Vyftien state het gelyke stemreg tot vroue uitgebrei en teen hierdie tyd steun die president die federale wysiging ten volle.   'n Voorstel wat in Januarie 1918 voor die Huis gebring is, het met slegs een stem geslaag. Die stemming is daarna in die senaat ingedien, waar Wilson 'n beroep op die vloer van die senaat gedoen het, 'n ongekende optrede destyds.  In 'n kort toespraak verbind die president die vrou se reg om direk te stem aan die oorlog en vra: "Sal ons hulle slegs toelaat tot 'n vennootskap van lyding en opoffering en moeite en nie 'n vennootskap van voorreg en reg nie?"  Op 30 September 1918 skiet die voorstel twee stemme te kort, wat die NWP aangespoor het om veldtogte te voer teen senatore wat teen die wysiging gestem het. 
Tussen Januarie 1918 en Junie 1919 het die Huis en die Senaat vyf keer oor die federale wysiging gestem.    Elke stem was uiters naby en Suid -Demokrate het steeds gekant gekant teen die gee van vroue.  Suffragiste het president Wilson onder druk geplaas om 'n spesiale kongresessie te belê en hy het ingestem om een ​​vir 19 Mei 1919 te skeduleer. Op 21 Mei 1919 het die wysiging die Huis 304 tot 89 goedgekeur, met 42 stemme meer as wat nodig was.  Op 4 Junie 1919 is dit voor die senaat gebring, en nadat die Suid -Demokrate 'n filibuster laat vaar het, het  36 Republikeinse senatore 20 Demokrate bygestaan ​​om die wysiging aan te neem met 56 ja, 25 nee, en 14 wat nie stem nie. . Die finale telling was: 
20 Demokrate Ja
17 Demokrate Nee
9 Demokrate stem nie/onthou nie
36 Republikeine Ja
8 Republikeine Nee
5 Republikeine stem nie/onthou nie
Carrie Chapman Catt en Alice Paul het lede van die NAWSA en NWP onmiddellik gemobiliseer om state te druk om die wysiging te bekragtig. Binne 'n paar dae het Wisconsin, Illinois en Michigan dit gedoen, terwyl hul wetgewers in sitting was. Dit kan betwis word watter staat die eerste beskou is om die wysiging te bekragtig. Terwyl die wetgewer van Illinois 'n uur voor Wisconsin die wetgewing goedgekeur het, het die afgevaardigde van David, James, vroeër opgedaag en 'n verklaring ontvang waarin Wisconsin die eerste was om te bekragtig.  Teen 2 Augustus het veertien state die bekragtiging goedgekeur, en teen die einde van 1919 het twee-en-twintig die wysiging bekragtig.  In ander state was ondersteuning moeiliker om te bekom. Baie van die opposisie teen die wysiging kom van die Suid -Demokrate, slegs twee voormalige Konfederale state (Texas en Arkansas) en drie grensstate het vir bekragtiging gestem, , en Kentucky en Wes -Virginia het dit eers in 1920 gedoen. Alabama en Georgia was die eerste state bekragtiging te verslaan. Die goewerneur van Louisiana het gewerk om 13 state te organiseer om die wysiging te bekragtig. Die Maryland -wetgewer het geweier om die wysiging te bekragtig en het probeer om te verhoed dat ander state dit doen. Carrie Catt het 'n beroep op Westerse goewerneurs gedoen en hulle aangemoedig om vinnig op te tree. Teen die einde van 1919 het altesaam 22 state die wysiging bekragtig. 
Weerstand teen bekragtiging het baie vorme aangeneem: anti-suffragiste het voortgegaan om te sê dat die wysiging nooit deur die verkiesings in November 1920 goedgekeur sou word nie en dat spesiale vergaderings tyd en moeite was. Ander teenstanders van bekragtiging het regsgedinge ingedien wat vereis dat die federale wysiging deur staatsreferendums goedgekeur moet word. Teen Junie 1920, na intensiewe steun van beide die NAWSA en die NWP, is die wysiging deur 35 van die nodige 36 staatswetgewers bekragtig.  Ratifikasie word deur Tennessee bepaal. In die middel van Julie 1919 het beide teenstanders en ondersteuners van die Anthony -wysiging in Nashville aangekom om die Algemene Vergadering te ondersteun. Carrie Catt, wat die NAWSA verteenwoordig, het saamgewerk met staatsleiers, waaronder Anne Dallas Dudley en Abby Crawford Milton. Sue Shelton White, 'n inwoner van Tennessee wat aan protesoptredes in die Withuis deelgeneem het en saam met die Prison Special getoer het, het die NWP verteenwoordig.  Teenoor hulle was die "Antis", veral Josephine Pearson, staatspresident van die Southern Women's Rejection League van die Susan. B. Anthony Amendment, wat as dekaan en voorsitter van die filosofie aan die Christian College in Columbia gedien het.  [ bladsy benodig ] Pearson is bygestaan ​​deur Anne Pleasant, president van die Louisiana Women's Rejection League en die vrou van 'n voormalige goewerneur in Louisiana. Veral in die suide was die kwessie van stemreg vir vroue nou gekoppel aan rasprobleme.  Terwyl beide wit en swart vroue hulle vir die stemreg van vroue beywer het, het sommige blanke stemme probeer om die suidelike state te paai deur te argumenteer dat stemme vir vroue die swart stem kon teenstaan, wat die blanke oppergesag kon versterk.  Vir die anti-suffragiste in die suide (die 'Antis') word die federale wysiging beskou as 'n 'Force Bill', een wat die kongres kan gebruik om stemregte nie net vir vroue af te dwing nie, maar ook vir Afro-Amerikaanse mans wat nog steeds effektief uitgesluit was, selfs nadat die veertiende en vyftiende wysigings aangeneem is. Carrie Catt het die stemregleiers in Tennessee gewaarsku dat die 'Anti-Suffs' sou staatmaak op 'leuens, insinuasies en byna waarhede', wat die kwessie van ras as 'n kragtige faktor in hul argumente stel.  [ bladsy benodig ]
Voor die aanvang van die vergadering van die Algemene Vergadering op 9 Augustus, het beide ondersteuners en teenstanders lede van die senaat en die huis van verteenwoordigers in Tennessee beywer. Alhoewel die Demokratiese goewerneur van Tennessee, Albert H. Roberts, bekragtiging gesteun het, was die meeste wetgewers steeds onbeslis. Anti-suffragiste het lede geteiken en hul treine ontmoet toe hulle in Nashville aankom om hul saak te maak. Toe die Algemene Vergadering op 9 Augustus byeenkom, het beide ondersteuners en teenstanders stasies buite kamers opgerig en geel rose uitgedeel aan stemregsondersteuners en rooi rose aan die "Antis". Op 12 Augustus het die wetgewer verhore gehou oor die stemregvoorstel die volgende dag dat die senaat 24–5 ten gunste van bekragtiging gestem het. Namate die Huis voorberei het om die kwessie van bekragtiging op 18 Augustus aan te pak, het lobbying toegeneem.  Huisspreker Seth M. Walker het probeer om die resolusie van bekragtiging ter tafel te lê, maar is twee keer verslaan met 'n stem van 48–48. Die stemming oor die resolusie sal naby wees. Verteenwoordiger Harry Burn, 'n Republikein, het albei kere gestem om die resolusie ter tafel te lê. Toe die stemming weer gehou word, het Burn ja gestem. Die 24-jarige het gesê dat hy die stemreg van vroue ondersteun as 'n "morele reg", maar het daarteen gestem omdat hy geglo het dat sy kiesers daarteen gekant was. In die laaste minute voor die stemming het hy 'n brief van sy ma ontvang en hom aangemoedig om ja te stem. Gerugte het onmiddellik versprei dat Burn en ander wetgewers omgekoop is, maar koerantverslaggewers het geen bewyse hiervan gevind nie. 
Dieselfde dag as bekragtiging in die Algemene Vergadering, het speaker Walker 'n mosie ingedien om dit te heroorweeg. Toe dit duidelik word dat hy nie genoeg stemme het om die mosie te dra nie, het verteenwoordigers teen stemreg op 'n trein geklim en uit Nashville gevlug na Decatur, Alabama, om die huis te verhinder om op te tree teen die heroorwegingsvoorstel deur 'n kworum te voorkom. Sewe en dertig wetgewers het na Decatur gevlug en 'n verklaring uitgereik dat die bekragtiging van die wysiging hul eed in stryd met die verdediging van die staatsgrondwet sou wees.  Die foefie het misluk. Speaker Walker was nie in staat om bykomende stemme op die vasgestelde tyd in te samel nie. Toe die huis weer byeenkom om die laaste prosedurele stappe te neem wat die bekragtiging herbevestig, het Tennessee -suffragiste die geleentheid aangegryp om die vermiste Anti -afgevaardigdes te bespot deur by hul leë lessenaars te sit. Toe die bekragtiging uiteindelik bevestig word, lui 'n suffragis op die vloer van die huis 'n miniatuur Liberty Bell.  [ bladsy benodig ]
Op 18 Augustus 1920 het Tennessee die negentiende wysiging noukeurig goedgekeur, met 50 van 99 lede van die Tennessee House of Representatives wat ja gestem het.   Dit het die finale bekragtiging verskaf wat nodig was om die wysiging by die Grondwet te voeg,  wat die Verenigde State die sewe en twintigste land in die wêreld gemaak het om vroue stemreg te gee.  By die ondertekening van die bekragtigingsertifikaat het die goewerneur van Tennessee dit per aangetekende pos gestuur aan die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Bainbridge Colby, wie se kantoor dit op 26 Augustus 1920 om 04:00 ontvang het. Verkondiging van die wysiging van vrouestemreg op die Amerikaanse grondwet slegs in die teenwoordigheid van sy sekretaris. 
Die kongres stel die negentiende wysiging op 4 Junie 1919 voor, en die volgende state bekragtig die wysiging.  
: 10 Junie 1919   [nota 4]: 10 Junie 1919  : 10 Junie 1919 : 16 Junie 1919 : 16 Junie 1919   : 16 Junie 1919) : 24 Junie 1919 : 25 Junie 1919 : 28 Junie 1919 : 2 Julie 1919 [nota 5]: Julie 3, 1919: 28 Julie 1919 : 30 Julie 1919  2 Augustus 1919 [nota 5] [nota 6]: 2 Augustus 1919 : 8 September 1919: 10 September 1919 [ nota 5]: 30 September 1919 : 1 November 1919 : 5 November 1919 : 1 Desember 1919 : 4 Desember 1919 : 12 Desember 1919 [75 ] 15 Desember 1919 [nota 5]: 6 Januarie 1920  om 13:00 : 6 Januarie 1920  om 16:00. : 12 Januarie 1920 : 16 Januarie 1920  : 26 Januarie 1920  [nota 7]: 7 Februarie 1920 : 9 Februarie 1920  [nota 8]: 11 Februarie 1920 : 12 Februarie 1920 : 16 Februarie 1920  [nota 9]: 23 Februarie 1920  [nota 10]: 10 Maart 1920, bevestig op 21 September 1920 [nota 11]: 22 Maart 1920 [nota 12]: 18 Augustus 1920  [nota 13] 
Die bekragtigingsproses het 36 state vereis en voltooi met die goedkeuring deur Tennessee. Alhoewel dit nie nodig was vir aanneming nie, het die volgende state die wysiging later bekragtig. Sommige state het eers later 'n wetgewende sitting gehou om 'n stemming te hou, ander het dit verwerp toe dit voorgestel is en het hul besluite jare later omgekeer, met die laaste wat in 1984 plaasgevind het.  
: 14 September 1920, herbevestig op 21 September 1920: 8 Februarie 1921: 6 Maart 1923 (nadat hy op 2 Junie 1920 verwerp is): 29 Maart 1941 (nadat hy op 24 Februarie 1920 verwerp is, eers gesertifiseer in Februarie 25, 1958): 21 Februarie 1952 (nadat hy op 12 Februarie 1920 verwerp is): 8 September 1953 (nadat hy op 22 September 1919 verwerp is): 13 Mei 1969 : 1 Julie 1969 (nadat hy verwerp op 28 Januarie 1920 eers gesertifiseer tot 22 Augustus 1973): 20 Februarie 1970 (nadat hy op 24 Julie 1919 verwerp is): 11 Junie 1970 (nadat hy op 1 Julie 1920 verwerp is): 6 Mei 1971: 22 Maart 1984 (nadat hy op 29 Maart 1920 verwerp is)
Met die bekragtiging van Mississippi in 1984, is die wysiging nou bekragtig deur alle state wat bestaan ​​het toe dit in 1920 aanvaar is.
Die Amerikaanse hooggeregshof het eenparig die geldigheid van die wysiging bekragtig Leser v. Garnett.   Maryland -burgers Mary D. Randolph, "'' 'n bruin vroulike burger 'van West Biddle Street 331",  en Cecilia Street Waters, "'n blanke vrou, van North Eutaw Street 824",  het op 12 Oktober 1920 aansoek gedoen om registrasie as gekwalifiseerde kiesers in Baltimore. Om hul name uit die lys van gekwalifiseerde kiesers te laat verwyder, het Oscar Leser en ander teen die twee vroue 'n beroep aangeteken op grond daarvan dat hulle vroue was, met die argument dat hulle was nie stemgeregtig nie, want die Grondwet van Maryland het stemreg tot mans beperk  en die Maryland -wetgewer het geweier om te stem om die negentiende wysiging te bekragtig. Twee maande tevore, op 26 Augustus 1920, het die federale regering die wysiging aangekondig wat in die Grondwet opgeneem is. 
Leser het gesê dat die wysiging 'die outonomie van die staat vernietig' omdat dit die kiesers van Maryland verhoog het sonder die toestemming van die staat. Die hooggeregshof het geantwoord dat die negentiende wysiging soortgelyke bewoording gehad het as die vyftiende wysiging, wat die kiesers van die staat teen daardie tyd vir meer as vyftig jaar uitgebrei het, ondanks die verwerping deur ses state (insluitend Maryland).   Leser het verder aangevoer dat die staatsgrondwette in sommige bekragtigende state hulle wetgewers nie toegelaat het om te bekragtig nie. Die hof het geantwoord dat staatsbekragtiging 'n federale funksie is wat kragtens artikel V van die Amerikaanse grondwet verleen is en nie onderhewig is aan die beperkings van 'n staatsgrondwet nie. Uiteindelik het diegene wat die saak aanhangig gemaak het, beweer dat die negentiende wysiging nie aangeneem is nie, omdat Tennessee en Wes -Virginië hul eie prosedures reël. Die hof het beslis dat die punt van mening was omdat Connecticut en Vermont die wysiging daarna bekragtig het, wat 'n voldoende aantal staatsbekragtigings verskaf het om die negentiende wysiging aan te neem, selfs sonder Tennessee en West Virginia. Die hof het ook beslis dat Tennessee en Wes -Virginia se sertifikate van hul staatsbekragtiging bindend was en dat hulle onderskeie staatsekretarisse dit geverifieer het.  As gevolg van die uitspraak van die hof is Randolph en Waters toegelaat om geregistreerde kiesers in Baltimore te word. 
'N Ander uitdaging vir die aanneming van die negentiende wysiging is deur die Hooggeregshof van die hand gewys Fairchild v. Hughes,   omdat die party wat die saak aanhangig gemaak het, Charles S. Fairchild, afkomstig was van 'n staat wat reeds vroue toegelaat het om te stem, en dus het Fairchild 'n gebrek aan status.
Vroue se stemgedrag
Die aanneming van die negentiende wysiging het 26 miljoen Amerikaanse vroue betyds vir die Amerikaanse presidentsverkiesing in 1920 gestem.  Baie wetgewers was bang dat daar 'n magtige vroueblok in die Amerikaanse politiek sou ontstaan. Hierdie vrees het gelei tot die aanvaarding van wette soos die Sheppard -Towner Wet op die beskerming van kraam en baba van 1921, wat kraamversorging gedurende die 1920's uitgebrei het.  Vroue en vrouegroepe wat nuut opgeneem is, het 'n hervormingsagenda eerder as partyloyaliteit geprioritiseer, en hul eerste doelwit was die Sheppard-Towner Act. Dit was die eerste federale wet op sosiale sekerheid en het 'n dramatiese verskil gemaak voordat dit in 1929 kon verval.  Ander pogings op federale vlak in die vroeë twintigerjare wat verband hou met vrouearbeid en vroueburgerskap, sluit in die oprigting van 'n Buro in die Amerikaanse Departement van Arbeid in 1920 en verloop van die Cable Act in 1922.  Na die Amerikaanse presidentsverkiesing in 1924 het politici besef dat die vroueblok wat hulle gevrees het, nie werklik bestaan ​​nie, en dat hulle nie hoef te voorsien in wat hulle het tog as "vrouekwessies" beskou.  Die uiteindelike voorkoms van 'n Amerikaanse stemblok vir vroue is vanaf die 1950's  tot 1970 op verskillende datums gevolg, afhangende van die bron.  Rond 1980 het 'n landwye geslagsgaping in stemme ontstaan, met vroue gewoonlik bevoordeel die Demokratiese kandidaat tydens presidentsverkiesings. 
Volgens politieke wetenskaplikes J. Kevin Corder en Christina Wolbrecht het min vroue in die eerste nasionale verkiesing gestem nadat die negentiende wysiging hulle die reg daartoe gegee het. In 1920 het 36 persent van die stemgeregtigde vroue gestem (teenoor 68 persent van die mans). Die lae stempersentasie onder vroue is deels te wyte aan ander struikelblokke, soos geletterdheidstoetse, lang verblyfvereistes en meningspeilings. Onafhanklikheid van stemme en volgehoue ​​oortuigings dat stemme vir vroue onvanpas was, het moontlik ook die opkoms laag gehou. Die deelnemingsgaping was destyds die laagste tussen mans en vroue in swaaistate, in state met nouer wedrenne soos Missouri en Kentucky, en waar struikelblokke laer was.   Teen 1960 het vroue in groter getalle as mans by presidentsverkiesings gestem, en 'n neiging tot groter vrouestembetrokkenheid het in 2018 voortgeduur. 
Afro-Amerikaners het stemreg gekry, maar vir 75 persent van hulle is dit slegs in naam verleen, aangesien staatsgrondwette hulle daarvan weerhou het om hierdie reg uit te oefen.  Voordat die wysiging aangeneem is, het die suidelike politici vasgehou in hul oortuigings om nie Afro-Amerikaanse vroue toe te laat om te stem nie.  Hulle moes veg om nie net hul eie stemreg nie, maar ook die reg van Afro-Amerikaanse mans te verseker. 
Drie miljoen vroue suid van die Mason -Dixon -lyn het na die aanpassing van die wysiging ontevrede gebly.   Verkiesingsbeamptes het gereeld toegang tot die stembus belemmer.  Namate pas afgevaardigde Afro-Amerikaanse vroue probeer registreer het, het amptenare die gebruik van metodes wat Brent Staples in 'n meningstuk vir Die New York Times, beskryf as bedrog, intimidasie, meningspeilings en staatsgeweld.  In 1926 is 'n groep vroue wat probeer registreer het in Birmingham, Alabama, deur amptenare geslaan.  Voorvalle soos hierdie, dreigemente van geweld en werksverliese en wettige vooroordeelpraktyke het vroue van kleur verhinder om te stem.  Hierdie praktyke het voortgeduur totdat die vier-en-twintigste wysiging in 1962 aangeneem is, waardeur die state verbied is om stemgeregtig te maak op peiling of ander belasting, wat die weg baan na meer hervormings met die stemregwet van 1965.
Afro-Amerikaners het steeds hindernisse ondervind wat hulle verhinder het om hul stem uit te oefen totdat die burgerregtebeweging in die 1950's en 1960's ontstaan ​​het, wat stemreg as burgerregte voorgehou het.   Byna duisend burgerregte -werkers het in die suide saamgekom om stemreg te ondersteun as deel van Freedom Summer, en die optogte van Selma na Montgomery in 1965 het verdere deelname en ondersteuning meegebring. Staatsamptenare het egter voortgegaan om registrasie te weier tot die Wet op Stemreg van 1965, wat rassediskriminasie tydens stemming verbied het.   Vir die eerste keer is state verbied om diskriminerende beperkings op stemgeregtigheid op te lê, en meganismes is ingestel wat die federale regering toegelaat het om sy bepalings af te dwing. 
Inheemse Amerikaners het in 1924 deur 'n kongreswet burgerskap gekry, , maar staatsbeleid het hulle verbied om te stem. In 1948 het 'n geding wat deur die veteraan van die Tweede Wêreldoorlog gebring is, daartoe gelei dat inheemse Amerikaners stemreg in New Mexico en Arizona gekry het, , maar sommige state het hulle tot 1957 verhinder om te stem. 
Meningspeilbelasting en geletterdheidstoetse het Latina -vroue verhinder om te stem. In Puerto Rico, byvoorbeeld, het vroue eers in 1929 stemreg gekry, maar was tot 1935 beperk tot geletterde vroue.  Verder het die uitbreidings van die stemregwet van 1975 ingesluit dat tweetalige stembriewe en stemmateriaal in sekere streke vereis word , wat dit vir Latina -vroue makliker maak om te stem.  
Nasionale immigrasiewette het Asiërs verhinder om tot 1952 burgerskap te verkry.   
Nadat die negentiende wysiging aanvaar is, het vroue steeds politieke beperkings ondervind. Vroue moes hul staatswetgewers beywer, regsgedinge instel en aan briefskrywingsveldtogte deelneem om die reg te kry om in die jurie te sit. In Kalifornië het vroue die reg gekry om in die jury te dien, vier jaar na die negentiende wysiging. In Colorado het dit 33 jaar geneem. Vroue ondervind steeds struikelblokke wanneer hulle vir elektiewe ampte aansoek doen, en die wysiging van gelyke regte, wat vroue gelyke regte ingevolge die wet sou verleen, moet nog nie aanvaar word nie.    
Liga van Vrouekiesers
In 1920, ongeveer ses maande voordat die negentiende wysiging bekragtig is, het Emma Smith DeVoe en Carrie Chapman Catt ooreengekom om die National American Woman Suffrage Association en die National Council of Women Voters saam te smelt om te help dat pasgebore vroue hul verantwoordelikhede as kiesers kan uitoefen. Oorspronklik kon slegs vroue by die liga aansluit, maar in 1973 is die handves aangepas om mans in te sluit. Vandag werk die League of Women Kiesers op plaaslike, staats- en nasionale vlak, met meer as 1000 plaaslike en 50 staatsligas, en een gebiedsliga in die Amerikaanse Maagde -eilande. Sommige kritici en historici bevraagteken of die oprigting van 'n organisasie wat toegewy is aan politieke opvoeding eerder as politieke optrede in die eerste paar jaar na bekragtiging sinvol was, wat daarop dui dat die Liga van Vrouekiesers die energie van aktiviste herlei het.  [ bladsy benodig ]
Wysiging van gelyke regte
Alice Paul en die NWP het nie geglo dat die negentiende wysiging genoeg sou wees om te verseker dat mans en vroue gelyk behandel word nie, en in 1921 kondig die NWP planne aan vir 'n ander wysiging wat gelyke regte waarborg, nie net tot stemming nie. Die eerste konsep van die gelyke regte -wysiging, wat deur Paul en Crystal Eastman geskryf is en eers die 'Lucretia Mott -wysiging' genoem het, lui: 'Geen politieke, burgerlike of wettige gestremdhede of ongelykhede as gevolg van seks of as gevolg van die huwelik nie, tensy dit toegepas word gelyk aan beide geslagte, sal bestaan ​​in die Verenigde State of op enige gebied wat onder die jurisdiksie daarvan val. "  Senator Charles Curtis het dit daardie jaar na die kongres gebring, maar dit kon nie op die vloer kom vir 'n stemming nie. Dit is in elke kongresvergadering van 1921 tot 1971 ingevoer, en word gewoonlik nie uit die komitee gehaal nie. 
Die wysiging het nie die volle steun van vroueregte -aktiviste gehad nie, en is daarteen gekant deur Carrie Catt en die League of Women Voters. Terwyl die NWP in totale gelykheid geglo het, selfs al beteken dit die opoffering van voordele wat deur beskermingswetgewing aan vroue gegee word, het sommige groepe soos die Gesamentlike Vrouekongreskomitee en die Vroueburo geglo dat die voordele wat verband hou met veiligheidsvoorskrifte, werksomstandighede, middagete, kraam voorsiening en ander arbeidsbeskerming sou swaarder weeg as wat verkry sou word. Arbeidsleiers soos Alice Hamilton en Mary Anderson het aangevoer dat dit hul pogings sal terugsit en opofferings sal maak van die vordering wat hulle gemaak het.   In reaksie op hierdie bekommernisse is 'n bepaling bekend as "die Hayden -ruiter" by die ERA gevoeg om spesiale arbeidsbeskerming vir vroue te behou, en die Senaat het in 1950 en 1953 geslaag, maar dit het misluk in die Huis. In 1958 het president Eisenhower 'n beroep op die kongres gedoen om die wysiging goed te keur, maar die Hayden -ruiter was omstrede en ontmoet die opposisie van die NWP en ander wat meen dat dit sy oorspronklike doel ondermyn.  
Die groeiende, produktiewe vrouebewegings van die 1960's en 1970's hernu steun vir die wysiging. Die Amerikaanse verteenwoordiger Martha Griffiths van Michigan het dit in 1971 weer ingestel, wat daartoe gelei het dat die Huis van Verteenwoordigers daardie jaar dit goedgekeur het. Nadat dit op 22 Maart 1972 in die Senaat aangeneem is, het dit na die staat se wetgewers gegaan vir bekragtiging. Die kongres het oorspronklik 'n sperdatum van 22 Maart 1979 vasgestel, en ten minste 38 state moes die wysiging bekragtig. Dit bereik 35 teen 1977, met breë tweeledige steun, insluitend beide groot politieke partye en presidente Nixon, Ford en Carter. Toe Phyllis Schlafly egter konserwatiewe vroue in opposisie mobiliseer, het vier state hul bekragtiging herroep, hoewel daar betwis word of 'n staat dit mag doen.  Die wysiging bereik nie die nodige 38 state teen die sperdatum nie.  [ bladsy benodig ] President Carter het 'n omstrede verlenging van die sperdatum tot 1982 onderteken, maar in daardie tyd was daar geen bykomende bekragtiging nie.
In die negentigerjare het die ondersteuners van die ERA hul pogings tot bekragtiging hervat en aangevoer dat die ratifikasies voor die sperdatum steeds geld, dat die sperdatum self opgehef kan word en dat slegs drie state nodig is. Of die wysiging nog voor die state vir bekragtiging is, word betwis, maar in 2014 het beide die senate van die staat Virginia en Illinois gestem om te bekragtig, alhoewel albei in die huiskamers geblokkeer is. In 2017, 45 jaar nadat die wysiging oorspronklik by state ingedien is, het die Nevada -wetgewer die eerste geword om dit te bekragtig nadat die sperdatums verstryk het. Wetgewers in Illinois het gevolg in 2018.  'n Ander poging in Virginia het die vergadering verbygesteek, maar is op die staats senaatvloer met een stem verslaan.  Die mees onlangse poging om die sperdatum te verwyder was vroeg in 2019, met voorgestelde wetgewing van Jackie Speier, wat 188 medeborgers opgehoop het en teen Augustus 2019 in die kongres hangende [update]. 
Op 26 Augustus 2016 is 'n monument ter herdenking van Tennessee se rol in die verskaffing van die vereiste 36ste staatsbekragtiging van die negentiende wysiging onthul in Centennial Park in Nashville, Tennessee.  Die gedenkteken, opgerig deur die Tennessee Suffrage Monument, Inc.  en geskep deur Alan LeQuire, bevat gelykenisse van suffragiste wat veral betrokke was by die bekragtiging van Tennessee: Carrie Chapman Catt Anne Dallas Dudley Abby Crawford Milton Juno Frankie Pierce en Sue Shelton White.  [ bladsy benodig ]  In Junie 2018 onthul die stad Knoxville, Tennessee, nog 'n beeldhouwerk deur LeQuire, hierdie beeld van die 24-jarige eerstejaarse staatsverteenwoordiger, Harry T. Burn en sy ma. Verteenwoordiger Burn het op aandrang van sy ma die beslissende stem uitgebring op 18 Augustus 1920, wat Tennessee die finale staat gemaak het wat nodig is vir die bekragtiging van die negentiende wysiging. 
In 2018 het Utah 'n veldtog begin met die naam Better Days 2020 om 'die geskiedenis van Utah -vroue te populariseer'. Een van sy eerste projekte was die onthulling van die ontwerp vir 'n kenteken in die hoofstad van Salt Lake City, ter erkenning van die stemreg van vroue. Die herdenkingsplaat sal beskikbaar wees vir nuwe of bestaande motorregistrasies in die staat. Die jaar 2020 is die honderdjarige bestaan ​​van die negentiende wysiging, sowel as die 150ste herdenking van die eerste vroue wat in Utah gestem het, wat die eerste deelstaat in die land was waar vroue gestem het. 
'N Jaarlikse viering van die verloop van die negentiende wysiging, bekend as die dag van gelykheid vir vroue, het op 26 Augustus 1973 begin.  Daar is gewoonlik groter aandag en nuusmedia -dekking tydens belangrike herdenkings soos die 75ste (1995) en 100ste (2020) ), sowel as in 2016 weens die presidentsverkiesing.  Vir die eeufees van die wysiging het verskeie organisasies groot geleenthede of uitstallings aangekondig, waaronder die National Constitution Center en National Archives and Records Administration.  
Op die 100ste herdenking van die bekragtiging van die 19de wysiging het president Donald Trump Susan B. Anthony postuum vergewe. 
Die negentiende wysiging verskyn in 'n aantal liedjies, films en televisieprogramme. Die 1976 -liedjie "Sufferin 'Till Suffrage" van Schoolhouse Rock !, uitgevoer deur Essra Mohawk en geskryf deur Bob Dorough en Tom Yohe, verklaar gedeeltelik: "Nie 'n vrou hier kon stem nie, ongeag die ouderdom, toe het die negentiende wysiging getref daardie beperkende reël af. Ja, die negentiende wysiging het die beperkende reël in die wiele gery. "   In 2018 het verskillende opnamekunstenaars 'n album genaamd vrygestel 27: Die mees volmaakte album, met liedjies wat geïnspireer is deur die 27 wysigings aan die Amerikaanse grondwet, Dolly Parton se lied geïnspireer deur die negentiende wysiging, word 'A Woman's Right' genoem.  
Een vrou, een stem is 'n 1995 PBS -dokumentêr wat deur die akteur Susan Sarandon vertel is wat die Seneca Falls -konvensie beskryf deur die bekragtiging van die negentiende wysiging.   'n Ander dokumentêr is in 1999 vrygestel deur die filmmaker Ken Burns, Not For Ourself Alone: ​​The Story of Elizabeth Cady Stanton en Susan B. Anthony. Dit gebruik argiefmateriaal en kommentaar deur die akteurs Ann Dowd, Julie Harris, Sally Kellerman en Amy Madigan.   In 2013 het John Green, die topverkoper-skrywer van Die fout in ons sterre, het 'n video getiteld Vroue in die 19de eeu: crash kursus Amerikaanse geskiedenis #31gee 'n oorsig van die vrouebeweging wat tot die negentiende wysiging gelei het.  
Die netelige pad na die 19de wysiging
Toe die 19de wysiging in Augustus 1920 wet word, was dit die grootste gelyktydige uitbreiding in die Amerikaanse geskiedenis, en#8212 vroue landwyd het uiteindelik, ten minste op papier, stemreg gekry. Maar dit is die stryd om stemreg, wat meer as 75 jaar tevore gestrek het, en nie net die uiteindelike oorwinning van die beweging wat die historikus van die UCLA, Ellen Carol DuBois, in haar nuwe boek, gepas getiteld, vertel nie. Stemreg: Vroue se lang stryd om die stem.
Stemregsgeskiedenis is kort en ingewikkeld. Die beweging het in die middel van die 19de eeu begin in afskaffingskringe toe die meeste getroude vroue basiese eiendomsreg ontbreek het. Selfs onder die progressief gesinde vroue en mans wat in 1848 by Seneca Falls bymekaargekom het, was die idee dat dit die plig van die vroue van hierdie land is om hul heilige reg op hul keuse te verseker, radikaal. Een van my voornemens, " vertel DuBois Smithsonian, Om die geskiedenis van die stemregbeweging vir vroue in die Amerikaanse geskiedenis te integreer, in elke stadium, die groter politieke atmosfeer, die hervormingsenergie van die 1840's en die burgeroorlog en heropbou, die tydperk van Jim Crow , die Progressiewe Era en daarna die Eerste Wêreldoorlog, skep elkeen van die tydperke die omgewing waarin suffragiste moet werk. Vir hierdie doel volg DuBois die maniere waarop heropbou die oproepe tot universele stemreg en 8221 sowel as 'n rasse -skeuring onder suffragiste. Ons leer hoe die advokate vir die regte van vroue (soms ongemaklik) bondgenote geword het met verskillende politieke partye, voorstanders en die arbeidersbeweging en hoe buite politieke onrus, soos die Eerste Wêreldoorlog, hul soeke na die stemming bemoeilik het. Eeue voor sosiale media en die internet het hervormers hulle gewy tot koerante, toere en uiteindelik voorspraak wat wissel van handtekeningversameling tot hongerstakings om kiesers en wetgewers te oortuig hoe belangrik dit is dat vroue die franchise kry.
DuBois se ryk gedetailleerde verslag skroom ook nie om die bittere verdeeldheid te ondersoek wat die stemregbeweging oor metodes, ras en klas geskeur het nie, terwyl dit gesukkel het om 'n koalisie saam te stel wat sou stem om vroue ook te laat stem. In die 1870's, na 'n skeuring tussen prominente stemregleiers oor die ondersteuning van die 15de wysiging, het die beweging in verskeie kampe verdeel, een met meer gematigde taktiek en getrouheid van die Republikeinse Party as die ander in die 1910's, het 'n soortgelyke skeuring ontstaan ​​tussen die meer militante NWP en versoenende NAWSA. En ten spyte van die bydraes van bruin vroue soos Ida B. Wells-Barnett en Mary Church Terrell tot hul saak, het NAWSA 'n eksplisiete rassistiese beleid aangeneem om teen die begin van die 20ste eeu 'n beroep op Suidelike state te doen, skryf DuBois.
Stemreg: Vroue se lang stryd om die stem
Hierdie opwindende geskiedenis, ter ere van die 100ste herdenking van die 19de wysiging van die Grondwet, ondersoek die volle omvang van die beweging om die stem vir vroue te wen.
In hierdie politieke geskiedenis word die miniatuurprofiele van die merkwaardige, vasberade vroue (en keuse manlike bondgenote) gemeng wat die suffragistiese beweging aangevuur het. Susan B. Anthony is een van die bekendste, maar DuBois voeg ook die minder bekende aspekte by, soos dat Anthony formeel verhoor en skuldig bevind is aan die stemming van stemme, sonder om die wettige reg te hê om dit in New York te doen? DuBois beklemtoon ook die verhale van suffragiste met minder naamherkenning, soos die presidentskandidaat van die brandmerk en die gelyke regte, Victoria Woodhull, die leier van die Christelike Temperance -unie van die vrou, Frances Willard en die weldoener van die miljoenêr Alva Belmont. DuBois het telefonies met Smithsonian oor haar boek:
Hierdie boek dek 'n lang geskiedenis, en ek is nuuskierig oor die evolusie van die beweging. Wat is 'n paar kronkels in die stryd om stemreg wat nie deel was van die oorspronklike visie nie?
Eerstens, wat die stemregbeweging die belangrikste eis van die vroueregtebeweging maak, is die gevolge van die burgeroorlog. Die Amerikaanse grondwet het byna niks te sê oor wie stem tot die 15de wysiging, [wat Afrika -Amerikaanse mans bevoordeel]. In die vroeë naoorlogse jare was die aanname dat stemreg, soos ekonomiese regte, staat vir staat verower moet word.
Dan, met die 13de, 14de en 15de wysiging, wat die Amerikaanse grondwet feitlik herskryf [om slawerny af te skaf en voorheen slawe wettige en burgerregte te gee], fokus die stemregbeweging daarop om die stemreg vir vroue in die Grondwet erken te kry. Toe pogings om vroue in die 15de wysiging te laat slaag, misluk, het die suffragiste die volgende dekades eintlik na staatsvlak teruggekeer.
Die suffragiste gaan terug na die state, byna almal wes van die Mississippi, en oortuig manlike kiesers om hul staatsgrondwet te wysig om óf die woord te verwyder óf die stemreg van vroue in die grondwette te plaas. Hier is die belangrikste ding om te erken: Toe dit gebeur het, eers in Colorado, daarna in Kalifornië en uiteindelik die Mississippi in 1917 na New York, het die vroue wat deur die staatsgrondwet geaktiveer is, uitgebreide stemreg, insluitend vir president. Byvoorbeeld, die vroue van Colorado het in 1893 stemreg gekry, vyf keer vir president gestem voordat die 19de wysiging aanvaar is. Teen die tyd dat die stemregbeweging in die middel van die eerste Wêreldoorlog en dan daarna onmiddellik in hoë rat beweeg, het vier miljoen Amerikaanse vroue die reg om vir president te stem.
Die manier waarop die stemreg van die staat na die federale vlak heen en weer beweeg, is iets wat nie verwag kon word nie. Veral omdat die eerste suffragiste werklik gedink het dat vroue sekerlik ook ingesluit sou word in die soort revolusionêre verandering van emansipasie en swart manlike uitbreiding. Die mislukking van die 15de wysiging om die franchise na vroue uit te brei, het 'n vleuel van die vrouestembeweging so woedend gemaak dat dit die alliansie tussen swart regte- en vroueregtegroepe oopgebreek het met ernstige en negatiewe gevolge vir die volgende halfeeu.
Die tweede ding wat ek sou sê, is dat die politieke partye, toe vroue begin stem het, nogal babas was. Die vrouestemregbeweging begin inderdaad voordat die Republikeinse Party tot stand kom. Ek dink nie dat hervormers van die suffragisties werklik verwag het hoe magtig die groot politieke partye oor die Amerikaanse politiek sou wees nie. Een van die dinge wat ek in my werk ontdek het, was hoe vasbeslote die beheersende magte in die groot partye, eers die Republikeinse en daarna die Demokratiese Party, was om te verhoed dat vroue stemreg kry.
Toe die Republikeinse Party Afro-Amerikaanse, voorheen slawe-manne, wat byna almal in die Suide woon, vrygestel het, het hulle reg geag dat die mans vir hul party sou stem. Die bevryding van vroue was soveel groter, so daar was geen manier om te voorspel hoe vroue sou stem nie. Byna tot aan die einde van die stemregbeweging het Amerikaanse vroue 'n reputasie gehad, al dan nie, omdat hulle bo partydige kommer was en besorg was oor die karakter van die kandidaat of die aard van die beleid, wat beteken dat hulle nie verval om 'n partydige mag te ondersteun. Die enigste partye wat werklik die stemreg vir vroue ondersteun het, was hierdie soort opstandige derde partye wat niks gehad het om te verloor nie en alles om te wen deur hulself aan 'n nuwe kieserskorps te koppel. Die belangrikste hiervan was die sogenaamde People's, of Populist, Party van die 1890's. Die eerste oorwinnings in die Weste kan toegeskryf word aan die dramatiese opkoms van die People's Party.
Suffragiste dra die name van sommige van die Westerse state wat vroue reeds tydens 'n optog in 1915 in die vyfde laan stemreg verleen het. (Bettmann via Getty Images)
Hoe het die vrouestemregbeweging beweeg van 'n noue verbintenis tot afskaffing? om vroue van kleur grootliks uit te sluit?
Daar was dus 'n paar dinge. Eerstens, Elizabeth Cady Stanton, een van die oorheersende figure in die eerste halfeeu van die beweging, toe sy regtig nie woedend was omdat vroue uitgesluit is van die stemreg nie, maar dat vroue daarvan hou haarself uitgesluit is van die stemreg, spreek sy haarself uit op so 'n manier. sy word daarvan beskuldig dat sy rassisties is. Ek dink dit is meer akkuraat om te sê dat sy 'n elitis is, want sy is net so afwysend van Europese immigrante as van die voorheen slawe.
Stanton het regtig, vreeslike opmerkings gemaak oor mense wat 'n generasie van slawerny verwyder is, en sy noem hulle die seuns en dogters van Bootswart " of soms noem hulle hulle "Sambo. " Soms vloei die aanklag van rassisme oor na haar maat Susan B. Anthony. Dit is nie regtig regverdig nie. Anthony se afskaffing was baie dieper en meer konsekwent. As u haar loopbaan volg, tot die dag van haar dood, was sy altyd, oral waar sy gaan, seker dat sy na swart kerke, swart universiteite, swart samelewings gaan.
Tweedens, teen die begin van die eeu beweeg ons in 'n heel ander generasie leiers, waarvan nie een wortel het in die afskaffingsbeweging nie, wat volwasse word gedurende die tydperk waarin heropbou as 'n verskriklike ramp vir die land en wat deel uitmaak van die wit supremacistiese atmosfeer van die vroeë 20ste eeu.
In die laaste agt jaar, 1912 tot 1920, toe die stemregbeweging om verskeie redes deurbreek, tot 'n werklike kans om 'n grondwetlike wysiging te wen, word die Amerikaanse regering beheer deur die Demokratiese Party. Die president is 'n Suid -demokraat. Washington, DC, die tuiste van die federale regering, is 'n suidelike stad. Die politieke atmosfeer is dus op nasionale vlak radikaal vyandig teenoor alles wat sal help om die Afro -Amerikaanse stem terug te keer.
Was daar iets wat u verbaas het tydens al die navorsing wat u vir hierdie boek gedoen het?
Ek was ongelooflik beïndruk deur die lobby van die kongres. Ek dink nie ek waardeer die rustige belangrikheid van Frances Willard en die WCTU, totdat ek hierdie boek geskryf het, wat nie regtig in ons normale verhaal van stemradikalisme pas nie. Hierdie soort konvensionele vroue -organisasie was belangrik om hoofstroomvroue te bring, en nie net die soort radikale wat vir die afskaffing van slawerny geveg het nie, om die belangrikheid van stemme vir vroue om hul doelwitte te bereik, te erken, nie net omdat dit hoë beginsels was van gelyke regte, maar omdat hulle nie kon kry wat hulle wou nie. Of dit nou die verbod op alkohol was of die einde van kinderarbeid, hulle kon dit nie doen sonder die stemming nie.
Een van die lesse uit die boek is dat die idee dat stemreg vir vroue 'n enkele kwessie was, verkeerd is. Almal van hulle het ander doelwitte gehad. Carrie Chapman Catt was geïnteresseerd in wêreldvrede. Alice Paul was geïnteresseerd in gelyke regte vir vroue buite die stemreg.Anthony was geïnteresseerd in die reg van vroue om 'n bestaan ​​te maak. Stanton was geïnteresseerd in wat ons reproduktiewe regte vir vroue sou noem. Elkeen van hulle het 'n groter visie op sosiale verandering gehad, waarin stemreg vir vroue as 'n hulpmiddel fundamenteel was.
Oor Lila Thulin
Lila Thulin is die digitale redaksionele assistent vir Smithsonian tydskrif en dek 'n verskeidenheid onderwerpe, van vrouegeskiedenis tot medisyne. Sy het 'n graad in menslike biologie aan die Stanford Universiteit en skryf vir Leisteen, Washingtonian, Nautilus en die Denver Westword voor hy aansluit Smithsonian.
4 Junie 1919: Die kongres aanvaar die 19de wysiging en stuur aan die state vir bekragtiging
Op 4 Junie 1919 het die Kongres die 19de Wysiging van die Grondwet van die Verenigde State aangeneem. Deurgang in die Huis en Senaat het die bekragtigingsproses geaktiveer, waarin elke staatswetgewer vir of teen sou stem.
Die wysiging is aangeneem in Augustus 1920. Uiteindelik, na byna 'n eeu van direkte en indirekte optrede deur georganiseerde vroue, saam met sommige mans, is die stemreg beskerm ongeag geslag.
Steeds nie almal vroue het volle stemreg en beskerming in 1920. Wette wat teen ras en klas diskrimineer, het wel bestaan ​​- en sommige bestaan ​​steeds - om vroue te weerhou om te stem ondanks die nuwe wysiging.
Sien die gesamentlike resolusie uit die nasionale argief.
Seneca Falls, 1848: Vroue organiseer vir gelykheid
Onderrigaktiwiteit. Deur Bill Bigelow.
'N Rolspel stel studente in staat om kwessies van ras en klas te ondersoek wanneer hulle die prestasies en beperkings van die Seneca Falls -konvensie ondersoek.
Belangrike punte in die geskiedenis van die Wet op Stemreg uit 1965 ontbreek in die meeste handboeke.
2 April 1917: Jeannette Rankin neem sit as die eerste vrou wat tot die kongres verkies is
Jeannette Rankin neem haar sit in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers as die eerste vrou wat ooit tot die Amerikaanse kongres verkies is.
15 November 1917: Suffragiste geslaan en gemartel in die " Night of Terror "
Twintig vroue is in die Occoquan Workhouse, 'n gevangenis in Virginia, in die sogenaamde 'Night of Terror' aan slae en marteling onderwerp.
26 Augustus 1920: 19de wysiging aangeneem
Die 19de wysiging is formeel aanvaar.
22 Augustus 1964: Sharecroppers eis om volle stemreg in die VSA te lewer
Mevrou Fannie Lou Hamer, en die ander lede van die MFDP by die Demokratiese Nasionale Konvensie, het die land ondervra oor die gebrek aan 'n enkele persoon, een stem en#8221 in die Verenigde State.
4 Januarie 1965: Mississippi Freedom Democratic Party daag die kongres uit
Honderde ondersteuners van die Mississippi Freedom Democratic Party het die uitdaging ondersteun om die Mississippi -afvaardiging te sit.
Die stem wen
'N Foto van 1915 van suffragiste wat die pers, goud en wit kleure van hul beweging dra.
In 1869 is 'n gewaagde nuwe idee gebore. Dit sou 'n paar jaar tevore ondenkbaar gewees het. Met die idee van alles oor die balans tussen staats- en federale mag, streef hierdie idee daarna om die Amerikaanse demokrasie te hervorm. Dit was so irriterend dat ons nog steeds die implikasies daarvan uitsorteer.
Die ontwaking deur Henry Mayer toon die stemreg van vroue wat van wes na oos versprei. Gedruk in Puck, 20 Februarie 1915.
Selfs toe die Verenigde State die Eerste Wêreldoorlog binnegegaan het, het suffragiste die wit huis voortgesit.
'Die vrou se stemreg deur die voorgestelde sestiende wysiging word deur die land oorweeg', lui 'n koerant. In 'n ander rubriek word 'vroue', volgens 'n ander grondwet, deur hul grondwetlike wysiging vereis dat hulle 'n nuwe pad moet wees. Vroue eis al geruime tyd om te stem, maar hierdie nuwe benadering was uiters vergesog.
Alhoewel ons vandag aanvaar dat stem 'n basiese reg op burgerskap is, wat êrens in die Grondwet vasgelê is, het die oorspronklike Grondwet die saak eintlik heeltemal uit die weg geruim. Dit het nie 'n individu se stemreg omskryf of beskerm nie. By die stigting van die land het individuele state jurisdiksie gehad om kiesers binne hul grense te maak (en te reguleer). Vroue het nou gesê dat dit omgekeer moet word - dat die federale regering, nie die state nie, vroue van kiesers moet maak.
Ongeveer vyftig jaar nadat 'n handjievol suffragiste die idee bedink het, het dit 'n harde werklikheid geword. In 1920 bekragtig state die negentiende wysiging en verseker daardeur stemreg aan vroue regoor die land. Of so word gesê.
Namate die sogenaamde vrouestemregswysiging sy honderdste verjaardag nader, bly dit swak verstaan-selfs onder diegene wat dit vier. Wat het die negentiende wysiging gedoen? Waarom word hierdie langlewende veldtog afwisselend vereer en verguis? En waarom bly die grondwetlike kwessies wat dit gehelp het om oop te maak, so ongeskik? Antwoorde op al hierdie vrae verg 'n terugblik op hierdie skouspelagtige veldtog, vol triomf, omkering, binnegevegte, hartseer en vreugde.
Die oorsprong van 'n federale wysiging
Alhoewel vroue tot in die 1840's gestem het, het hulle eers na die Burgeroorlog 'n federale wysiging gevra, toe 'n nuwe stryd oor die status van onlangs geëmansipeerde bevryde mense die land verdeel het. Watter regte moet voormalige slawe hê, indien enige? 'N Groep kongreslede het die meeste Afro -Amerikaners se vryheidsvereistes afgewys, maar ondersteun die vrymanne se eise om te stem. Hulle het voorgestel om dit te bereik deur die Grondwet te wysig.
Toe die kongres in 1869 geslaag het, het die vyftiende wysiging verklaar dat stemming "nie ontken of verkort mag word nie. . . weens ras, kleur of vorige toestand van diensbaarheid. " Toe dit in 1870 bekragtig is, het die wysiging die staatsvereistes nagekom dat kiesers 'wit' is en swart mans landwyd verleen. Hierdie skepping van kiesers deur middel van federale wysiging was nog nooit tevore beproef nie.
Die kongresgang van die vyftiende wysiging het die feministies-afskaffende gemeenskap egter uitmekaar geskeur en die beweging verdeel. Vroue se regte en voorstanders teen slawerny het gereeld saamgewerk in dieselfde vooroorlogse koalisies, wat na die Burgeroorlog hergroepeer is om die American Equal Rights Association (AERA) te vorm. Die AERA bepleit die uitbreiding van beide Afro -Amerikaners en vroue, as tweelingseise.
Elizabeth Cady Stanton en Susan B. Anthony, twee van die voorste ligte van die stemregbeweging, is in 1870 afgeneem.
Toe die Vyftiende Wysiging slegs een van die doelwitte bereik het, het Elizabeth Cady Stanton en Susan B. Anthony - vooraanstaande suffragiste - hulde gelaat. Tydens die jaarlikse byeenkoms van 1869 in die groep het die paar geweier om die bekragtiging van die wysiging te ondersteun omdat dit vroue weggelaat het. Frederick Douglass-wat slawerny vrygespring het en op hierdie stadium die voorste Afro-Amerikaanse staatsman van die land geword het-verdedig die wysiging as 'n belangrike stap vorentoe. Vonke vlieg toe die trio spartel.
Stanton het rassistiese verdediging ontken vir haar opposisie. Sy het gekant teen die stem van 'onkundige' swartmanskap voor 'opgevoede' blanke vrouwees. En sy gooi rasse -bynaam uit en noem swart mans "Sambo". Nie net sou ongeskikte vrymanne (na haar mening) toegelaat word om te stem nie, het sy gewaarsku, maar ook immigrantemanne, wat die geledere van 'onkundige', onbevoegde kiesers tot epidemiese omvang verhoog het.
Anthony ondersteun Stanton. As die stemming 'stuk vir stuk' gegee moet word, 'skreeu Anthony,' gee dit dan eers aan die vroue, ten minste aan die intelligentste en versterkste van die vroue '-dit beteken duidelik inheemse gebore wit vroue en toon haar eie diep vasberade gevoel van rassehiërargie.
Douglass teen. Voortdurende waaksaam geweld in die suide gee swart mans groter prioriteit, het hy aangevoer. 'Ek sien nie hoe iemand kan voorgee dat dit dieselfde dringendheid is om die stembrief aan die vrou te gee as vir die neger nie,' het hy begin. 'By ons is die saak 'n kwessie van lewe of dood. . . . Wanneer vroue, omdat hulle vroue is, gejag word. . . as hulle uit hul huise gesleep word en aan lamppale gehang word as hul kinders uit hul arms geskeur word en hul brein op die sypaadjie neerslaan,. . . dan sal sy dringend moet wees om die stembrief gelyk aan ons eie te kry. "
Suffragiste en afskaffers, soos op die foto, Frederick Douglass, het saamgewerk totdat die debat oor die vyftiende wysiging hulle uitmekaar gery het.
—Amerikaanse foto -argief / Alamy Stock Photo
'N Verdeelde beweging word gebore
Woedend het Stanton en Anthony uit die AERA gekom en 'n nuwe organisasie gevorm, die National Woman Suffrage Association. Stanton en Anthony gebruik hul Nasionale Vereniging om die vyftiende wysiging teë te staan ​​en pleit vir hul nuut bedinkte idee vir 'n sestiende wysiging, wat vroulike stemreg verleen.
In hul oë het die vyftiende wysiging slegs een verlossingsfunksie gehad: dit het stemreg genasionaliseer en stemregulasie van die state na die federale regering verskuif. Dit het beteken dat suffragiste nie meer op staatsvlak hoef te werk nie, en probeer het om die woord 'man' uit die stemkwalifikasies in elke staat te verwyder - 'n ontsettend swaar geveg. Nou kon hulle al hul kragte fokus op 'n enkele vesting, die Amerikaanse Grondwet.
Nie alle suffragiste was dit egter eens met Stanton en Anthony se grondwetlike logika nie. Hulle mededingers in die AERA, wat die grootste deel van sy voorste lidmaatskap ingesluit het, het die egpaar teëgestaan ​​deur 'n opponerende American Woman Suffrage Association te stig. Onder toesig van Lucy Stone - 'n prominente blanke hervormer en eweknie van Stanton en Anthony - het die Amerikaanse vereniging nie net die vyftiende wysiging gesteun nie, maar ook daarop aangedring dat die stem steeds in die individuele state gewen moet word. Hulle het Stanton en Anthony se argumente verwerp dat grondwetlike gesag rondom stemming in die VSA hersaamgestel is. Die vyftiende wysiging was nie meer as 'n naoorlogse noodsaaklikheid wat bekragtig is om die bose nalatenskap van slawerny reg te stel nie.
Swart vroue, wat lankal 'n tradisie van onafhanklike organisasie gehad het, het in en uit beide organisasies getrek, maar meestal het hulle hul eie visie op regtewerk nagestreef, dikwels in samewerking met swart mans. Terwyl hulle soms bondgenootskappe met blanke vroue gesoek het en stemreg ondersteun het, het swart vroue die twee hoofstroomregtelike organisasies dikwels te eng gevind, wat nie in staat was om hul breër en rasgerigte visies vir geregtigheid uit te spreek nie.
Twee benaderings tot die wysiging van grondwette
Alhoewel bekragtiging die stryd oor die vyftiende wysiging besleg het, was die vraag watter grondwette hersien moet word om die stemreg van vroue te wen, oop.
Die Amerikaanse vereniging het gewerk om die woord 'man' van die kieserskwalifikasies in die regeringshandveste van state te verwyder. Om dit te verwyder, het baie state vereis dat die voorstel twee opeenvolgende staatswetgewingsessies goedkeur. Sommige wetgewers vergader egter slegs om die ander jaar. En waar die voorstel een sitting van 'n staatswetgewer goedgekeur het, slaag dit moontlik nie in die tweede nie, wat beteken dat die proses weer van voor af moet begin. In ander gevalle moes die pogings om die stemming vir vroue te wen, 'n staatsreferendum goedkeur, voor die manlike kiesers van die staat.
Alhoewel dit omslagtig was, het hierdie strategieë tekens van belofte getoon toe Wyoming in 1869, dieselfde jaar, die AERA verdeel het, vrouens vrygestel het. 'N Jaar later, in 1870, het Utah dieselfde gedoen. Elders het staatsgrondwetlike konvensies en staatswetgewers gereeld die kwessie aangeneem.
Die National Association, daarenteen, het geëksperimenteer met hoe die federale regering gebruik kan maak om 'n burger se stemreg te verseker. Omdat die aanpassing van die Grondwet groot werk was, het hulle in die vroeë 1870's begin om interpretasies uit te probeer dat die Grondwet reeds vroue bevoordeel het. Stem was 'n basiese reg op federale burgerskap, het hulle aangevoer, en as burgers was vroue stemgeregtig. In 1875 stoot die Hooggeregshof egter terug en besluit Minor v. Happersett dat stem was 'n voorreg, nie 'n reg nie.
Hierdie uitspraak was verwoestend vir die strewe om te stem op die uitdruklike gronde van "regte". Die versoekskrifte van die National Association vir 'n wysiging is nou gebaseer op die vyftiende wysiging, met die klem op nie -diskriminasie. Net soos hierdie wysiging state verbied het om te diskrimineer in stemop grond van 'ras', het hul petisies in die kongres 'n wysiging gevra wat die staat se kwalifikasies as kiesers 'manlik' as 'n ongrondwetlike feit sou laat val.
Die wysiging van die Amerikaanse grondwet sou egter nie maklik of eenvoudig wees nie. 'N Federale wysiging moes eers 'n kongresborg, 'n kongreslid (soos almal mans) gehad het om dit in die wetgewende sitting in te voer. Vervolgens moes dit beide kongreskamers (in dieselfde sitting) met 'n meerderheid van twee derdes slaag. Bekragtiging was op sy beurt sy eie taak, wat goedkeuring deur driekwart van die state vereis. En daar kan geen inkrementele oorwinnings wees nie. Dit was alles of niks.
Die wysiging blyk in 1878 sterk te word, toe senator Aaron Sargent - 'n Republikein uit Kalifornië, wie se vrou, Ellen, 'n vurige suffragis was - die wysiging vir die eerste keer in die kongres voorstel:
Byna 'n dekade lank het die wysiging egter in die komitee geblokkeer totdat die senaat dit in 1887 met 'n stewige marge verwerp het.
Om die stemme te wen, kon nie deur 'n enkele stem verkry word nie. Suffragiste moes deur lae en lae van krag en proses waai. Daar was eindelose politici om te warboel, om nie eens te praat van die altyd skaars hulpbronne wat nodig is vir hul omvangryke veldtogte nie. Dit was uitputtende werk, en om die momentum lewendig te hou oor dekades, was self 'n voltydse werk.
Die verskil wat die state gemaak het
Na byna twintig jaar van min vordering, het die staatsstrategie weer vrugte afgewerp. Colorado het vroue in 1893 gestig. Idaho volg sy voorbeeld in 1896. Teen die einde van die negentiende eeu stem vroue op gelyke voet met mans in vier state.
Alhoewel die staats- en federale veldtogte afsonderlike strategieë was, was dit dikwels twee kante van dieselfde munt. Die federale wysiging sou waarskynlik nooit deurgegaan het as die individuele state nie begin het om vroue vinnig agtereenvolgens te vervroeg nie.
By die oorspronklike ses state of gebiede kom nog agt, almal wes van die Mississippi: Washington in 1910 Kalifornië in 1911 Arizona, Kansas en Oregon in 1912 die gebied Alaska in 1913 saam met Montana en Nevada in 1914. Teen 1915, westelik vroue het in groot getalle gestem. Toe begin die belangrikste oostelike state val. In 1917 behaal die New Yorkse suffragiste 'n groot oorwinning toe die Empire State instem om 'man' uit sy stemvereistes te verwyder. 'N Jaar later het Michigan dieselfde gedoen. Toe kom Oklahoma en South Dakota.
'N Rits ander state het gedeeltelike stemreg op vroue begin uitbrei. Vroue kon in sekere soorte verkiesings stem, maar nie in alle verkiesings nie - dit wil sê nie op gelyke voet met mans nie. Tog het vroue begin stem in state wat nie eers hul staatsgrondwette gewysig het nie. Vroue het die sogenaamde "skoolregtelike stemreg" (stemming oor skoolsake), "munisipale stemreg" (stemming in munisipale of stadsaangeleenthede) en "presidensiële stemreg" (stem vir die Amerikaanse president) gekry. Teen 1920 was daar slegs agt state waarin vroue nie reeds op 'n manier gestem het nie.
Ongelukkig sterf die meeste van die ou, oorspronklike, negentiende-eeuse suffragiste voor hierdie oorwinnende staatsoorwinnings. Stone sterf in 1893, Stanton in 1902 en Anthony in 1906. Min mense wat die geveg ingehuldig het, sal lewe om hierdie oorwinnings te sien.
Terwyl die woord 'man' uit die kiesersbepalings van die staat kom, het baie state formeel armblanke en nie-blanke mans se stembriewe begin verwyder. In 1890 het blanke oppergesag in Mississippi die eerste van die Jim Crow -beperkings - peilingsbelasting, geletterdheidstoetse en meer - geslaag, waarna ander state gevolg het. Teen 1913 het baie state regoor die land (nie net in die suide nie) beduidende nuwe beperkings op die stemming geplaas. Alhoewel hierdie toetse dikwels selektief teen mans van kleur-Latino, swart en immigrant-uitgevoer is, het hul presiese taal nêrens ras genoem nie, wat sulke beperkings aanneemlik maak dat hulle in werklikheid rasgebaseerd is en dit wettig maak volgens die vyftiende wysiging .
Vir swart vroue -suffragiste wat ook hierdie stryd ingewy het - soos Sojourner Truth (oorlede 1883) en Sarah Parker Remond (oorlede 1894) - het sulke wette nie net drome uitgestel nie, maar drome vernietig. Hierdie nuwe wette het gedoen wat waaksaam geweld nie ten volle kon bereik nie: die meeste kleurlinge uit die kieserslys gooi totdat hul stemgetalle tot byna nul afgeneem het.
'N Federale wysiging gewen
Sommige sê dat Alice Paul die stryd terugbring na die kongres. In 1890, net toe Mississippi mans van die kieserslys gooi, verenig die National and the American Associations en vorm die National American Woman Suffrage Association (NAWSA). Anthony het Carrie Chapman Catt uitgekies om die organisasie te lei. Catt was 'n jarelange aktivis wat onder die leiding van Anthony onder die stemreg gestyg het. Catt was egter van mening dat 'n direkte stryd om 'n federale wysiging onoorwinbaar was, en dat die stryd staat vir staat moes voortgaan. Toe genoeg state val, het sy voorspel, so ook 'n federale wysiging.
Alice Paul was intussen ongeduldig. Paul, 'n veel jonger stemrower wat haar tande gesny het in militante stemregsaktivisme in Groot -Brittanje, het geglo dat 'n direkte stryd om die federale wysiging herleef moet word. Paul het met Catt bots en gou uit NAWSA gegaan om haar eie stemregsorganisasie, die National Woman's Party (NWP), te stig.
Die NWP het nie net onmiddellik 'n federale wysiging geëis nie, maar hulle het dit gedoen op 'n manier wat Catt laat krimp het. Hul onbuigsame, militante taktiek was 'n oogopslag van Catt se noukeurige diplomasie. Paul en haar NWP -kamerade was verantwoordelik vir 'n groot deel van die aangrypende drama wat ons in verband bring met die laaste stoot vir die negentiende wysiging.
In 1913 het hulle 'n massiewe stemregsparade gehou in Washington, DC - die grootste vreedsame protes wat tot dusver op DC -strate vergader het.Om Woodrow Wilson, die uitverkore president, te verskerp vir sy opposisie teen die stemreg vir vroue, het hulle hul optog gehou op die vooraand van sy inhuldiging en hom op die been gebring. Menigtes het die optoggangers fisies aangeval en talle vroue is na die hospitaal gestuur.
Toe, in 1917, begin Paul en haar bondgenote die Withuis vreedsaam. Toe dekorum voorskryf, het hulle hul bordjies neergelê toe die Verenigde State die Eerste Wêreldoorlog binnegegaan het, het hulle dadelik begin pik. Wilson het genoeg gehad. Hy het die vroue in hegtenis geneem op aanklagte van "belemmering van verkeer". Maar toe een groep vroue tronk toe gaan, het 'n ander ry kiesers hul pos beklee. Kort voor lank is meer as honderd vroue in die tronk gesit, waar sommige hongerstakings begin het. Die gevangenis het die vroue beveel om te dwing, aangesien die regeringsbeamptes gruwelik vloeibare voedingstowwe in buise gegooi het wat in hul kele gedwing is.
Hierdie 'stille wagte' het eers opgehou met hul protesoptrede toe die kongres in 1918 ingestem het om die federale wysiging tot stemming te bring. Toe die stemming misluk, plaas hulle hulself weer buite die Withuis. Wilson het intussen uiteindelik sy steun verklaar.
Teen 1919 het die getye gedraai. Op 21 Mei het die Huis die wysiging met 'n relatief groot marge van 42 stemme aanvaar. En op 4 Junie volg die senaat sy voorbeeld, 56 vir en 25 teen. Die wysiging het gedra en is na die state gestuur vir bekragtiging.
Op 4 Junie 1919 het die kongres die negentiende wysiging goedgekeur, maar dit sou eers die wet van die land word totdat 36 state bekragtig is.
Alhoewel die verhaal dikwels fokus op Paul en die NWP om redes van pure drama, was Catt se onstuimige grondspel net so belangrik. Die getalle vroue wat reeds oor die hele land stem, het baie oortuig dat die stemreg van vroue nie die wêreld van sy as af sal gooi nie. Die stemgeregtigde vroue het ook gehelp om politici vir vrouens se stemreg na die kongres te stuur. Die netwerke wat Catt en NAWSA in die state gebou het, was boonop van kritieke belang vir hierdie volgende geveg.
Die bekragtigingspoging van 14 maande het 'n belowende begin gehad. Toe het paniek aangebreek. Die vinnige opeenvolging van die bekragtiging van state het vertraag, en dan opgehou - een van die 36 state wat nodig was. Daar het vyf ontsettende maande verloop, aangesien geen state dit oorweeg het nie. Die herfs het die goewerneur van Tennessee almal geskok deur 'n sitting van die Tennessee -wetgewer te bel om die opposisie van sy staat te bevestig.
Omdat Tennessee 'n suidelike staat was, bekend vir sy hewige opposisie teen die stem van vroue, lyk die vooruitsigte somber. Bataljons van suffragiste en leërs van hul teenstanders het op Nashville, die hoofstad van die staat, neergedaal. Lobbyisme duur voort gedurende die nag voor die stemming. Toe die oproep die volgende dag begin - 18 Augustus 1920 - het dit duidelik gelyk of die wysiging nie sou slaag nie.
Maar nadat hy 'n brief van sy ma ontvang het, waarin hy sy steun aangemoedig het-en hom 'opdrag gegee het om' 'n goeie seun te wees '-het Harry T. Burn, die jongste lid van die Tennessee-wetgewer, op slegs vier en twintig, sy stem verander. Burn het sy steun verklaar. Sy moed veroorsaak nog 'n afwyking van die opposisie. En, skokkend vir almal, het die Tennessee-wetgewer die bekragtiging met twee stemme goedgekeur. Die lang en moeisame stryd om 'n federale wysiging - wat dekades geneem het, miljoene vroue betrek en 'n enorme tol geëis het - was uiteindelik verby.
Koerante het die oorwinning uitbasuin. 'SUFFRAGE WINS', lees die voorblad van een, 'Tennessee House ratifiseer. . . Vroue van die hele nasie [die] stem gee. " 'Die federale stemregverandering het vroue die reg gegee om te stem,' lui 'n ander.
Die steeds ontwykende "stemreg"
Oorwinning was egter nie so afdoende soos vieringe dit laat lyk het nie. Daar bestaan ​​- toe en nou - 'n aansienlike glip tussen wat die wysiging gedoen het en wat Amerikaners daarvoor beweer. Die wysiging skep, net soos die Amerikaanse grondwet, geen 'stemreg' nie. Die wysiging het ook nie die stem vir "vroue van die hele land" verseker nie.
Trouens, diskriminasie tydens stemming was steeds heeltemal wettig, solank dit nie uitdruklik gebaseer was op 'ras' en nou 'seks' nie. Andersins was dit die staat vry om te diskrimineer op watter manier hulle ook al kies. En diskrimineer hulle - oral in die land.
Wette van die eeu wat swart mans in die Suide uitgesluit het, het nou ook swart vroue verhinder om te stem. Alhoewel die kwalifikasie van "seks" dit nie meer belemmer het nie, het selektiewe toetse, meningspeilings en nog meer selektief toegepas.
Nietemin het swart vroue massaal in die suide opgedaag om hierdie perke te toets, en het 'n enorme weerstand teen die gebou van wit oppergesag getoon. In sommige gevalle het swart vroue die kans getwis en daarin geslaag om te stem. Maar, net soos swart mans, is hulle grootliks verhinder om dit te doen. Toe Indiana Little, 'n onderwyser in Birmingham, in 1926 gaan registreer, het wit amptenare haar gearresteer op aanklag van rondlopery. En toe Susie Fountain, van Pheobus, Virginia, probeer om die staat se geletterdheidstoets af te lê, het die wit registrateur haar 'n leë vel papier oorhandig. Uiteraard het sy misluk.
Diskriminerende wette het gekleurde vroue ook daarvan weerhou om te stem in die noorde en weste. Gedurende die vroeë 1900's het inheemse gebore blankes in beide streke gewerk om die kiesers van 'probleemkiesers' te 'suiwer', wat grootliks immigrante en bruin kiesers beteken. Talle noordelike en westelike state het hul verblyfvereistes vir stemming uitgebrei, registrasievereistes verskerp en registrasievensters verkort. Twaalf noordelike en westelike state - van New York tot Kalifornië - het ook geletterdheidstoetse bygevoeg aan hul staatsvereistes om te stem. Net soos dié in die Suide, is hierdie toetse dikwels selektief toegedien teen kiesers van kleur, insluitend vroue. Omdat nóg "ras" of "seks" in die letter van hierdie wette genoem is, was dit ook volkome grondwetlik. Nog ander, veral die Asiatiese, die Stille Oseaan -eilandbewoners en inheemse vroue, is beperk deur hul beperkings op hul burgerskap.
Hierdie teenstrydige werklikheid van die aanhoudende ontevredenheid van vroue beklemtoon presies wat verlore gegaan het toe die wysigingsteks verander het na slegs diskriminasie in plaas van 'n grondwetlik gegewe stemreg. Terwyl wit suffragiste die vyftiende wysiging na die 1890's sien verbrokkel het, waarom het hulle nie hierdie enkele, ongediskrimineerde benadering laat vaar en die teks hersien om 'n burger se reg op die stembrief te eis nie? Die eng bewoording van die negentiende wysiging, onveranderd sedert 1878, was waarskynlik 'n toegewing aan verskeie faktore, insluitend dat vroue na die klein besluit besef het dat die beslissende aanspraak op 'n 'stemreg' onwaarskynlik sou slaag, gegewe hoe radikaal dit die grondwet sou verander . Terselfdertyd was dit ook 'n toegewing vir Amerikaanse rassisme.
Baie blanke suffragiste was van mening dat diskriminasie in die stemming op ander gronde wenslik was. Stanton het byvoorbeeld altyd 'n opvoedkundige toets vir kiesers ondersteun, iets wat in haar besware van 1869 teen die vyftiende wysiging ten volle verskyn het. Dieselfde geld vir ander suffragiste, en hierdie teks maak voorsiening vir diskriminasie op talle gronde, solank die rede nie 'seks' was nie.
Toe miljoene vroue protesteer teen hul voortgesette uitroeping na 1920, het die hoofstroom, grootliks blanke kiesregtelike organisasies geweier om te luister. Wit vroue het die oorwinning verklaar. En in die proses het hulle - net soos hul wysiging - stilswyend die voortgesette operasies van Amerikaanse rassisme goedgekeur.
Intussen het talle vroue hul stryd om hierdie ontwykende reg voortgesit, iets wat hulle nie sou verseker tot in 1965 deur die federale stemregwet, wat saam met daaropvolgende hermagtigings baie van hul struikelblokke vir die stembrief afgebreek het.
Die negentiende wysiging, net soos die vyftiende wysiging, het die Grondwet in alle opsigte nie radikaal verander in 'n waarborg van stemreg nie, al word dit gereeld aangevoer. Dit is beslis waar dat die openingsreël van die wysiging verwys na so 'n reg - "die reg van die burgers van die Verenigde State om te stem sal nie ontken word nie" - maar die vermelding is 'n illusie, sonder 'n vaste verwysingspunt in die Grondwet, destyds of nou . Die Verenigde State is in werklikheid een van die min konstitusionele demokrasieë wat geen sodanige reg in sy bestuurshandves uitbrei nie.
Namate die eeufeesvieringe om die negentiende wysiging begin, hoor ons telkens weer hoe vroue in 1920 stemreg gekry het. Dit sorg vir 'n wonderlike verhaal vol drama en triomf. En dit was 'n geweldige, historiese oorwinning wat op verskillende maniere bevestig het dat vroue deel was en behoort te wees, ten minste in beginsel.
Maar die werklike verhaal is aansienlik ingewikkelder. Omdat state, en nie die federale regering nie, kiesers aanstel, het miljoene vroue al gestem voor 1920. En omdat vroue tegnies gewen het, was slegs diskriminasie deur te stem op grond van 'seks', en miljoene vroue kon ná 1920 nog steeds nie stem nie. In die lig hiervan kan ons nie 'n enkele datum bepaal toe vroue die stemming gewen het nie, wat weerspieël hoe gelokaliseerde kiesersbeheer in die Verenigde State is.
Na 1920 het verskeie hofsake, federale wette en nog twee grondwetlike wysigings (die stemming van die meningspeil en die verlaging van die stemmingsouderdom tot 18) steeds op 'n beduidende wyse die staking van staatsvlak uitgesluit, maar nie een van die federale maatreëls het Amerikaners nog verseker nie van 'n "stemreg". Die beveiliging van die waargenome reg, wat die stryd om die vyftiende en negentiende wysigings oopgemaak het, bly die onvoltooide werk van hierdie hardnekkige historiese nalatenskap.
Lisa Tetrault is medeprofessor in geskiedenis aan die Carnegie Mellon Universiteit en skrywer van The Myth of Seneca Falls: Memory and the Women's Suffrage Movement, 1848–1898, wat die organisasie van Amerikaanse historici se Mary Jurich Nickliss -geskiedenisboekprys gewen het. In 2007 ontvang sy 'n beurs by die Massachusetts Historical Society wat ondersteun word deur 'n NEH -toekenning.
Tussen 1997 en 2013 het Rutgers University Press ses volumes van die Geselekteerde referate van Elizabeth Cady Stanton en Susan B. Anthony, na die steun van 12 afsonderlike NEH -toekennings, begin in 1981. Lori D. Ginzberg het 'n $ 40,000 NEH -genootskap ontvang om aan te werk Elizabeth Cady Stanton: 'n Amerikaanse lewe, wat in 2009 gepubliseer is, en in 2018 het Kimberly Hamlin van die Universiteit van Miami 'n beurs vir openbare geleerdes ontvang om werk aan 'n boek oor die invloedryke suffragis Helen Hamilton Gardner te ondersteun. NEH het ook verskeie somerprogramme vir onderwysers oor stemreg vir vroue befonds, waaronder 'n 2017 -instituut vir kollege- en universiteitsfakulteit by Carthage College in Wisconsin, "Women's Suffrage in the Americas", verskeie somerinstitute vir skoolonderwysers wat aangebied word deur die Brooklyn Historical Society and the Museum of the City of New York oor die onderling gekoppelde geskiedenis van die afskaffings- en vrouestemregbewegings in die Verenigde State, en 'n Landmarks of American History and Culture Workshop vir skoolonderwysers oor "The Rochester Reform Trail: Women's Rights, Religion, and Afskaffing op die Genesee -rivier en die Erie -kanaal, "uitgevoer deur SUNY Research Foundation. NEH het ook wetenskaplike navorsing oor die onderwerp van stemreg vir vroue befonds, insluitend 'n somertoelaag aan Nicole Etcheson van die Ball State -universiteit vir haar studie van stemreg na die burgeroorlog, en het die ontwikkeling van 'n reeks kort dokumentêre films oor vroue se prestasies ondersteun tydens die Progressiewe era.
Die teks van hierdie artikel is gratis beskikbaar vir ongeredigeerde herpublikasie, met behulp van die volgende krediet: 'Oorspronklik gepubliseer as' Wen die stem 'in die somer van 2019 Geesteswetenskappe tydskrif, 'n publikasie van die National Endowment for the Humanities. " Stel ons asseblief by @email in kennis as u dit herpubliseer of vrae het.
Lisa Tetrault, The Myth of Seneca Falls: Memory and the Women's Suffrage Movement, 1848–1898 (University of North Carolina Press, 2014) Rosalyn Terborg-Penn, Afro -Amerikaanse vroue in die stryd om die stem, 1850–1920 (Indiana University Press, 1998) Martha S. Jones, "The Politics of Black Womanhood, 1848–2008," in Stemme vir vroue: 'n portret van volharding, Kate Lemay, red. (Smithsonian Institution met Princeton University Press, 2019) Alexander Keyssar, Thy het stemreg: die betwiste geskiedenis van demokrasie in die Verenigde State (Basic Books, 2000) J. D. Zahniser en Amelia R. Fry, Alice Paul: Claiming Power (Oxford University Press, 2014) Marjorie Spruill Wheeler, red., Een vrou, een stem: herontdek die vrouestembeweging (NewSage Press, 1995) Liette Gidlow, "Die vervolg: die vyftiende wysiging, die negentiende wysiging en suidelike swart vroue se stryd om te stem, 1890-1920." Journal of the Gilded Age and Progressive Era (Julie 2018) Elaine Weiss, Die vrou se uur: die groot stryd om die stem te wen (Viking, 2018).