Mnr. Johann Zietsman se beeste in Zambië word bestuur met ’n ultrahoëdigte, vinnige rotasie-weidingstelsel. Hy sê wins uit beeste gaan daaroor om jou veld te verbeter deur weiding wat goed bestuur word, teen ’n hoë intensiteit en wat vinnig afgewissel word.
As hulle die gras in die strook deeglik bewei het, word die skokdrade verskuif om ’n nuwe strook te skep. Dit kan op enige veldtipe gedoen word. Dié soort beweiding moet egter deeglik deur die boer beplan en bestuur word om seker te maak die veedruk is hoog genoeg om die veld goed te benut. Die grondoppervlak moet ook volkome versteur word om sodoende die weiding én grond te verbeter.
Beesboere, daarenteen, sal eerder ’n lae belading op die veld handhaaf en dan met swaar speengewigte spog. Dit is tyd dat veeboere eerder vir maksimum wins per hektaar teel en bestuur. Zietsman se raad is dat ’n boer eers ’n behoorlike, sistematiese uitleg van die beweiding moet doen. Die vee moet altyd vrye toegang tot water hê.
Droogtereserwe. Dit is noodsaaklik om te verseker dat daar genoeg gras vir die vee is om tot die begin van die volgende groeityd te bewei. Wanneer ’n boer hoëdruk- of ultrahoëdrukbeweiding toepas, moet hy dit in samehang met sy omgewing doen, wat die veedigtheid per hektaar sal bepaal.
“Moenie bang wees vir oorbeweiding nie, net solank dit nie-selektief is en die veld weer later ’n ruskans kry om volkome te herstel en ’n droogtereserwe op te bou. Op soetveld is gehalte nie ’n groot kwessie nie. Weens die droër toestande en wisselvallige reënval moet herstelperiodes lank wees, tesame met ’n groot droogte- reserwe,” het Zietsman aanbeveel.
Dit is blykbaar ’n nabootsing van wat die groot troppe van miljoene springbokke baie jare gelede gedoen het.
Enige ongewenste gebeurtenis moet reggestel word deur die bestuur aan te pas. Zietsman sê sy veld het binne ’n baie kort tydperk drasties verander. Die drakrag op sy swak benutte suurveld is onmiddellik verdubbel. Ná twee jaar het dit verdriedubbel en ná sewe jaar het dit viervoudig toegeneem.
Die samestelling van die grassoorte het ná ’n jaar van 4,5% smaaklike soorte tot 26% smaaklike soorte verander. “Wees egter bedag daarop dat dié gunstige vordering ook in ’n kort tydperk uitgewis kan word as die boer verkeerde bestuursbesluite neem.”
Heerlike rillers, ’n knap roman en lekkerlag-boek het die afgelope tyd verskyn — alles boonop in Afrikaans.
Die skrywer Maya Fowler vertel waarom die groepie Suid-Afrikaanse boere wat hulle in Patagonië gevestig het, haar nog altyd gefassineer het.
Toe ek baie klein was, het my pa vertel van ’n familievriendin in die Vrystaat, Annette Stander (née Visagie), wat in Argentinië gebore is. Ek was stomverbaas om te hoor dat hierdie boeretannie van so ver weg af kom. Teen 1938, met die eeufeesvieringe, het die NG Kerk werk gemaak daarvan om Afrikaners te repatrieer.
Só het die Visagie-gesin teruggekeer. Blykbaar het hulle nog mooi guanaco-biltong gemaak vir die reis, maar met die aankoms moes hulle die lot in Tafelbaai stort, vanweë invoerregulasies. (’n Guanaco is ’n Suid-Amerikaanse kameel-besigheid, soortgelyk aan ’n lama.)
Al die jare het hierdie storie van Afrikaners in hierdie Spaanse land my geprikkel, en ek wou al bitter lank ’n boek daaroor skryf.
Is daar raakpunte tussen die ‘boere op die aardsdrempel’ (soos hulle in ’n dokumentêre film genoem word) en hul Suid-Afrikaanse eweknieë?
Hulle identifiseer sterk as Afrikaners, maar Patagonië, veral die deel waar hulle is, is afgeleë. Vanselfsprekend leef hulle al hierdie jare sonder kontak met Suid-Afrika. Die raakpunte wat ek gesien het, is wat hulle self sal noem “plesierigheid”, en dan die liefde vir die taal, maar ook verknogtheid aan die grond.
Maar hul grond is Argentinië en hulle bewerk dit hard. Die gemeen- skap met wie ek in verbinding was, boer. Dis glad nie ’n maklike bestaan nie.
Een van die sentrale gedagtes in die boek is dat die geskiedenis hom maar altyd herhaal. Hoe het die fuga-vorm jou gehelp om dit tuis te bring?
Die bekendste fugas is dié van J.S. Bach, en die meeste van ons het dit al gehoor sonder om noodwendig die tegniese naam te ken. In die fuga hoor ’n mens ’n tema, byvoorbeeld in ’n tenoorstem, en dan later weer in die bas. Of die toonaard verander, maar die tema bly dieselfde.
Ek voel die manier waarop mense die geskiedenis herhaal, werk baie dieselfde. ’n Mens besef nie altyd dadelik dat jy iets herhaal nie, want die “stem” (die situasie, dus) klink of lyk dan anders. Maar tog is dit dieselfde ding.
Wanneer Izak Hugo, ’n tandarts van Port Elizabeth, sy vriend se verwurgde poedel in sy bakkie ontdek en besef daar is ’n paar uur waarvan hy niks kan onthou nie, begin hy sy greep op die werklikheid verloor. Boonop vermoed ’n bende hy het een van hul jong lede vermoor.
Wanneer Freya se tweelingbroer, Ben, vermoor word, kom sy agter sy het toe nie alles oor hom geweet nie. Die hardwerkende speurder Nolwazi, wat sy moord ondersoek, word gepootjie deur die stelsel en korrupte kollegas. Dan is daar Abraham Oktober, wat op die oog af soos ’n doodgewone gesinsman lyk, maar alles is ook nie heeltemal pluis daar nie.
Die Sluiper se dae as huurmoordenaar is nie, soos hy gehoop het, agter die rug nie. Sy verlede het hom ingehaal en wag op ’n wildplaas in die Kgalagadi en iewers tussen die botsende faksies in die Kongo. Dáár wag ’n web van verraad en misleiding op Die Sluiper.