The Firebombing of Tokyo: Death From Bo - History - Oorloë - 2021
The Firebombing of Tokyo: Death From Bobo
Die volgende artikel oor die vuurbom van Tokio is 'n uittreksel uit Warren KozakCurtis LeMay: strateeg en taktikus. Dit is nou beskikbaar by Amazon en Barnes & Noble.
Met die opstel van die vuurbom van die veldtog in Tokio vroeg in 1945, het die Amerikaanse weermaglugmag 'n strategiese en etiese dilemma in die gesig gestaar. Moet dit geteikende bomaanvalle op militêre terreine of tapytbomme van groot stede uitvoer? Eersgenoemde sou as meer menslik beskou word en hulpbronne bespaar. Maar as dit die oorlog teen 'n weerbarstige vyand verleng - en Japan gevrees is vir die bereidwilligheid om sy mans, vrouens en kinders as menslike wapens na hul dood te stuur - dan is dit miskien tog nie so menslik nie. 'N Amerikaanse amfibiese aanval op die Japanse vasteland kan 'n halfmiljoen meer lewens beteken wat die VSA verloor het, om niks te sê van die Japannese dodetal nie.
In die vreemde wiskunde van oorlog, en met die nadenke van meer as 'n halwe eeu, blyk dit dat die beplanners in Washington korrek was. Die meer menslike taktiek van genl Haywood S. Hansell - om slegs militêre teikens te probeer tref - was miskien op die ou end nie al so menslik nie, en sou waarskynlik die konflik verleng het. Dit sou gelei het tot die inval in November 1945 met 'n tweede golf om dit in Maart 1946 op te stel. Die Japannese militêre leiers het begin met die massiewe opleiding van die burgerlike bevolking vir 'n totale oorlog, bekend as "Ketsu-Go." vir elke Japannese burgervroue en vroue ingesluit om selfmoordgroepe te vorm en die Amerikaners te swerm. Deur die konflik te beëindig sonder 'n inval in Japan of 'n vuurbom van Tokio, sou nie net 'n groot aantal Amerikaanse lewens gered word nie, maar ook baie meer Japannese lewens sou gespaar word.
Jare later het Robert McNamara die fokus van die leër van die weermaglugmag Curtis LeMay opgesom. 'Hy het net twee dinge omgegee,' onthou McNamara, 'het die teiken geslaan en die lewens van sy mans gered.'
"Hier is nog 'n groot groot beer vir u," het LeMay geskryf oor hierdie heropdrag as hoof van die Twenty-First Air Force in die Marianas. 'Kom pak dit aan die stert.' Weereens het hy 'n onmoontlike taak gekry met 'n groot risiko vir mislukking en die verlies van meer jong Amerikaanse lewens en daar word verwag dat hy dit sou afhandel met 'n probleemvrye vliegtuig wat nog nie moes presteer nie.
Hansell het die aanbod van Arnold met wysheid van die hand gewys om in die Marianas te bly: "Nie as gevolg van wrywing met generaal LeMay nie," het Hansell later geskryf, "maar ek het hom goed geken om te weet dat hy geen 'assistentbevelvoerder' nodig het nie en ek het myself goed geken om te weet dat ek nie tevrede sou wees om heeltemal op die agtergrond te bly nie. Dit is nie goed om 'n oud-bevelvoerder in dieselfde uitrusting te laat as wat hy beveel het nie. "
DIE VUURKOMPING VAN TOKYO
LeMay onthou dat hy gelees het National Geographic tydskrif as 'n seun dat die meeste Japanese stede van hout en papier-98 persent van die fabrieksdistrik van Tokio is gebou, soos dit geblyk het.
Op 13-15 Februarie 1945 het Britse en Amerikaanse bomwerpers met vuurwapens gebruik om 'n vuurstorm in die middel van Dresden, Duitsland, te skep, wat meer as dertig vierkante myl van die stad was. Ramings vir burgerlike dooies wissel van 24,000 tot 40,000. Vroeër in die oorlog, op 24 Julie 1943, het Britse bomwerpers vuurwapens op Hamburg, Duitsland, laat val en soveel as 40.000 mense doodgemaak. In albei gevalle het die Geallieerdes beweer dat die stede wettige militêre teikens was. Hamburg was 'n belangrike nywerheidsentrum met belangrike hawefasiliteite. Dresden word beskou as 'n kommunikasie-sentrum en transito sentrum. Maar die debat oor militêre legitimiteit en regstreekse terreuraanval het in die jare sedertdien verskerp. Sommige mense beskou vandag 'n gruwelike gruweldade, maar die openbare reaksie destyds was grootliks ondersteunend. Dit word deur LeMay as 'n wettige opsie beskou.
'N Verdere faktor in die brandstigting van Tokio was die probleem van die B-29-bomaanval op groot hoogte bo Japan. Die B-29 is geskep om hoër as enige ander vliegtuig te vlieg. Maar hierdie tegniek het geen resultate opgelewer nie. Toe hy dit oorweeg om die volledige rede waarom die B-29 in die eerste plek ontwikkel is, te laat vaar, het ander moontlikhede begin verskyn. As hy die idee van Thomas Power gebruik (sy vriend en streng bevelvoerder van die 314ste Wing) en vlieg sy vliegtuie in 'n lae vlak van, byvoorbeeld, 5 000 of 6 000 voet, in plaas van 30 000 voet waar die straalstroom so fel was, sou die vliegtuie baie minder brandstof opbrand. Alhoewel die groot vliegtuie dan heeltemal sigbaar sou wees, sou die Japannese selfs snags betrap word. Hulle sou hulle nooit so laag verwag nie. Hy neem sy skuifreël uit en begin die gewigverandering van die enorme besparing in brandstof bereken, wat die vliegtuie in staat sou stel om meer bomme te dra. Alles het begin klik, en hy het sy berekeninge uitgebrei tot 'n ander ongekende gedagte.
Uit intelligensieverslae en sy eie persoonlike ervarings in China het hy vasgestel dat die Japannese bykans geen nagsvegvermoë het nie. As dit die geval was, sou die B-29's nie hul verdedigingswapens en hul ammunisie en hul kanonne nodig gehad het nie, wat nog meer gewig bespaar het. Dit beteken ruimte vir nog meer bomme. Nou werk die skyfreël tweemaal. Die berekeninge het op die papier gegiet, en elkeen het sy gevolgtrekkings versterk. Hy het geweet dat die mans oor alles sou huil, maar hy het gedink dat hy hulle met hierdie redenasie sou kon oorhaal: die Japannese vliegtuigwapens, wat op hoër hoogtes geplaas is, sou ondoeltreffend van 5 tot 7 000 voet wees. Die vliegtuie moet veilig wees. Die Japannese sou vinnig hiervoor vergoed, maar hy het gedink dat hy 'n paar missies kon kry voordat hulle dit uitvind. En in die kort tydsduur, het hy gehoop om hulle so hard en so vinnig te kon klop dat hulle dalk net oorweeg om oor te gee.
LeMay se enigste manier om te keer dat hierdie soort briewe kom, was om die oorlog te beëindig. Hy het die potensieel beduidende verlies van die Japannese lewe op die grond gerasionaliseer met die volgende logika: mariniers het afgryslike ongevalle op Iwo Jima opgedoen in stadige, pynlike gevegte, 'n bewys dat die Japannese nog meer woedend geword het hoe nader Amerikaners aan die tuiseilande gekom het. En in teenstelling met die Amerikaanse of Duitse industrie, wat fabrieksgesentreerd was, was die Japannese vervaardiging baie gedesentraliseer - individuele onderdele vir vliegtuie, tenks en bomme is in huise en in agterplase vervaardig. 'Dit maak nie saak hoe jy dit sny nie, jy gaan baie burgerlikes doodmaak. Duisende en duisende. Maar as u nie Japan se vermoë om oorlog te voer, vernietig nie, sal ons Japan moet binnedring. En hoeveel Amerikaners sal doodgemaak word in 'n inval in Japan? Vyfhonderdduisend blyk die laagste skatting te wees. Sommige sê 'n miljoen. Ons is in oorlog met Japan. Ons is deur Japan aangeval, "het LeMay later geskryf. Vir LeMay kom die debat oor burgerlike sterftes neer op een stomp vraag: 'Wil u Japannees doodmaak, of wil u eerder Amerikaners doodmaak?' Sy logika het weinig ruimte vir nuanse gelaat.
Hoe hy Japan met die B-29 suksesvol sou kon bombardeer, was die vraag wat hom gepynig het terwyl hy gedurende die laat môre nagte op Guam gedurende laat Februarie op sy bed gelê het. Die bekommernis om nie resultate te lewer nie en dat Amerikaners tydens 'n inval doodgemaak is, oortref enige ander kommer, veral die dood van Japanese burgers. Hy het besluit om die brandwond in die vuurbom van Tokio te gebruik, is die moeite werd om te probeer.
Sy besluit wat geneem is, het LeMay aan die probleem gewerk met Tom Power wat so 'n missie sou lei. Van toe af het dit 'n kwessie van ingenieurswese en wiskunde geword. Hulle het saam 'n plan beraam om onder laer hoogtes in te gaan in 'n reeks massiewe weerligaanvalle wat op opeenvolgende aande sou plaasvind, en die Japannese mense onkant betrap het. Hulle het besluit om die vorming heeltemal te laat vaar. Elke vliegtuig sou afsonderlik vlieg, in drie uiteenlopende lyne tussen 5,000 en 7,000 voet. Die eerste vliegtuie om af te vlieg, sal met stadiger snelhede vlieg sodat die latere vliegtuie inhaal. Dit sou anders wees as enigiets wat nog in die oorlog gesien is: drie lang rye bomwerpers wat op 'n baie lae hoogte binnekom. Die baan van die bombardier sou baie vereenvoudig word, want 'n klein groep vliegtuie wat uit 'n ander rigting kom, sal branders aan die voor- en agterkant van die teikensone laat val voordat die lyne van die bomwerpers aangekom het, soortgelyk aan die lig van beide kante van 'n voetbalveld in die nag . Die vliegtuie wat uit 'n ander rigting agtervolg het, sou die brande wat die loodbomaanvallers aangestel het, sien en daarna die gebied tussenin bombardeer. Die plan was briljant in sy eenvoud. Die menslike koste word later bepaal.
Die twee mans, saam met hul bewapende offisier en hoofingenieur, het die verklaringsvrae van die vuurbom van Tokio uitgewerk. LeMay het besluit om E-46-trosse te laat val wat op 2000 voet bo die grond sou ontplof. Elke groep sal agt-en-dertig aansteekbomme van napalm en fosfor vrylaat, wat 'n vuurreën oor die stad skep. In totaal sou 8.519 trosse laat val word, wat 496.000 individuele silinders, wat elk 6,2 pond weeg, vrygestel het, wat daartoe gelei het dat 1,665 ton brandweermiddels daardie nag in Tokio laat val is.
Nader aan die einde van die inligtingsessie het 'n intelligensiebeampte die vraag wat in almal se gedagtes was, gevra: "Is daar nie vuurbomaanvalle op stede nie, die soort terreuraanval wat die RAF gebruik het en wat ons lugmag probeer vermy het?"
Daar was een deel van die operasie van die brandstorting van Tokio waar LeMay nie uitgesien het nie. Toe die bemanning die hoofsaal binnekom, het Tom Power, wat die opdrag as sendingbevelvoerder gegee het, verduidelik dat geen verdedigingswapens en kanonne op hierdie missie sou vlieg nie. Slegs die agterste kanonnier sou vlieg, en hy was net daar om op te let. Daar was 'n paar murms, en sommige van die offisiere het die idee om die bemanning op te breek, betoog. Power het aan hulle gesê dat hulle baie daaraan gedink het en verduidelik die redes waarom hulle gedink het dit sal goed gaan. Een persoon het gesê "jy moet 'n grap maak." En 'n ander stem noem dit 'n selfmoordopdrag. LeMay was daar en het niks gesê nie. Maar Power het hierdie manne geantwoord en gesê dat hy nie die sending sou lei as hy dink dat dit die geval was nie, en generaal LeMay, wat die meeste bomwerper-ervaring in die hele lugmag teen die Duitsers en die Japannese gehad het, sou hulle nie op 'n missie stuur nie hy het nie gedink dat dit sou werk nie.
Die eerste vliegtuie het op 9 Maart 1945 begin, om 04:36 die middag, met die finale bomwerpers wat drie uur later van die aanloopbaan af oplig. 325 B-29's het in drie afsonderlike groepe opgeneem. In bomtonnage was dit gelyk aan meer as 1000 B-17's. LeMay het gesien hoe elke vliegtuig op die vluglyn opstyg. Hy bly by die veld totdat die laaste een weg is.
LeMay sou niks ná die middernag (10 Maart) Guam tyd van die vliegtuie gehoor het toe die bomme vrygelaat is nie. Hy het daardie ure saam met luitenant-kolonel McKelway deurgebring. Uit senuweeagtigheid het LeMay op 'n onkarakteristiese manier geopen. Sonder dat hy gevra is, bied LeMay 'n mate van insig in 'n verrassende stuk van sy persoonlikheid - sy gebrek aan vertroue. 'Ek dink nooit iets gaan werk nie,' het hy aan McKelway gesê, 'totdat ek die foto's ná die aanval gesien het. Maar as hierdie een werk, sal ons hierdie verdoemende oorlog hier verkort. "
DIE VUURKOMPING VAN TOKYO: DIE KATASTROFIE
Meer as 'n duisend myl na die noorde, het al die elemente om 'n monumentale ramp te skep wat ongekend in die geskiedenis van die mensdom was, in plek geval. Voordat die vliegtuie opdaag, het winde meer as veertig kilometer per uur begin waai. Dit was 'n koue, droë wind, tipies van die vroeë lente in daardie streek. Toe middernag nader kom, was die kuswagters die eerste om die lang gespe van die B-29's te hoor. Maar omdat daar geen formasie was nie, was daar 'n mate van verwarring en het die alarms eers tot 12:15 gelui, 'n volle sewe minute nadat die bomme begin val het. Dit sou in elk geval nie saak gemaak het nie. In hul hubris het Japanese amptenare nog nooit voldoende skuilings vir die burgerlike bevolking gebou nie. Hulle het nie geglo dat die Amerikaners van hierdie groot afstande af kon bombardeer nie.
Regoor Tokio het inwoners verbaas opgekyk. Hulle het die "B-sans" nog nooit so laag gesien nie, en ook nog nooit so baie gelyktydig gesien nie. Maar meer as die getalle en die vreemde, lang lyn met vliegtuie, was dit die ongewone blomme van lig wat uit die naghemel geval het wat 'n hele bevolking betower het. Die vuur wat uit die lug geval het, het 'n Duitse Katolieke priester, vader Gustav Bitter, herinner aan die klatergoud wat aan 'n kersboom tuis gehang is, 'en waar hierdie silwer strooimeisies die aarde sou aanraak, sal rooi vure opduik. Vader Bitter het ook op 'n byna poëtiese manier die effek van die lig en skaduwees op die vliegtuie hierbo aangeteken: 'Die rooi en geel vlamme weerspieël van onder op die silwer onderkant van die vliegtuie, sodat hulle soos reuse draakvlieë met versierde vlerke was. teen die boonste duisternis. "
Toe, in 'n skielike woede, het alles verander soos die brandweerwaens huis toe slaan. Mense het paniekerig geraak. Nie net dakke en huise wat aan die brand gesteek is nie, maar die klere en hare van die mense wat hardloop, is ook aan die brand gesteek. Mense wat na 'n nabygeleë rivier gehardloop het, het gevind dat die water kook. Die vuurbom van Tokio was afskuwelik.
Op die grond, die grondvlak van die vuurbom van Tokio, het iets buitengewoons gebeur. Die brandwonde het tornado's van vuur geskep en suurstof uit die hele gebied opgesuig. 'N Meerderheid van die slagoffers is dood aan verstikking. Die aantal mense wat die nag in Tokio gesterf het, is beraam op 100,000, maar die werklike getal is nooit bekend nie. Meer as sestien vierkante myl van Tokio - onder die digbevolkte sestien vierkante myl ter wêreld - is vernietig. Meer as 'n miljoen mense is haweloos gelaat. Nog twee miljoen mense het Tokio verlaat om eers ná die oorlog terug te keer. Die geskiedenis van die lugmag van die oorlog het getoon dat "die fisiese vernietiging en lewensverlies in Tokio die in Rome oorskry het ... of die van enige groot verwoesting in die westelike wêreld, Londen, 1666 ... Moskou, 1812 ... Chicago, 1871 ... San Francisco, 1906. Geen ander lugaanval van die oorlog, nóg in Japan of Europa, was so vernietigend vir lewe en eiendom nie. '
Die Amerikaanse strategiese bombardementopname was meer direk: "Waarskynlik meer mense het hul lewens deur 'n vuur in Tokio verloor in 'n tydperk van 6 uur as in 'n soortgelyke tyd in die geskiedenis van die mens."
Die Japannese het bereken dat alhoewel hulle nie meer die oorlog kon wen nie, Amerikaners moeg sou word en die Japannese in staat sou stel om beter voorwaardes te bepaal as die prys van oorwinning duur genoeg was. Terwyl die historikus Edward Drea dit gepas gestel het, was "die omhulling van alle Japanse strategie 'n afwysende siening dat Amerikaners produkte van liberalisme en individualisme is en nie in staat was om 'n uitgerekte oorlog te voer nie." Die oorlogsjoernaal van die Japanse keiserlike hoofkwartier ondersteun dit in Julie 1944: 'Ons kan die oorlog nie meer met enige hoop op sukses rig nie. Die enigste oorblywende kursus is dat Japan se honderd miljoen mense (die werklike telling nader aan 72 miljoen) was om hul lewens op te offer deur die vyand te vra om hulle te laat verloor om te veg. "
Dus is die vuurbom van Tokio as noodsaaklik gesien.
Hierdie artikel oor die vuurbom van Tokio is uit die boekCurtis LeMay: strateeg en taktikus © 2014 deur Warren Kozak. Gebruik hierdie inligting vir verwysingsaanwysings. Besoek die aanlyn-verkoopsblad by Amazon en Barnes & Noble om hierdie boek te bestel.
Kyk die video: B-29 Massive Tactical Raid North Korea 1950 (Mei 2021).
Copyright 2021 \ Die hele geskiedenis van die mensdom op een webwerf \ The Firebombing of Tokyo: Death From Bobo