Lewe blokkie vir blokkie gevier | Netwerk24
Deur AJ Opperman 24 Oktober 2016 19:44
Tony Miyambo in The Cenotaph of Dan Wa Moriri, waarin hy sy pa se lewe vier.
Tony Miyambo in The Cenotaph of Dan Wa Moriri, wat tot Sondag in die Markteater op die planke is.
Mannie Manim, Markteater
Tony Miyambo se The Cenotaph is ware teater van die verbeelding.
Die houtblokke waarmee hy heeltyd doenig is, skep wonderlike metafore en ’n spel met tempo.
Dit is ’n viering van die lewe van sy pa, Dan Miyambo – alombekend as Dan Wa Moriri – wat in 2007 oorlede is toe Tony nog ’n jong seun was.
Miyambo skets die gebeure vóór en ná sy dood met behulp van die blokke. Blokkie vir blokkie bou hy die storie – waaruit daar uiteindelik ook vertroosting kom.
Hy verwys gedurig na ’n tydperk vóór of ná hy sy pa verloor het, wat die produksie se tempo bepaal.
Dit is ongelooflik hoe die blokke eintlik die storie maak. Dit bly prikkel en skakel jou verbeelding oor na ’n hoër rat.
Moet egter nie dink die verhaal is droewig nie.
Natuurlik is daar oomblikke van erns, maar skreeusnaakse oomblikke vorm ook deel van sy grootwordjare, die dinamika van sy ouers se verhouding (iets hartseers wat ook hier gebeur het) en die verhouding tussen pa en seun.
Hy herroep die verlede met beelde, uittreksels uit musiek, gesprekke, waarhede en halwe waarhede.
’n Mens kan verstaan hoekom die skryf van die teks saam met Gerard Bester (ook die oorspronklike regisseur) en Wil­liam Harding vir Miyambo vertroosting gebring het.
Die enigste oomblikke wat die stuk ’n bietjie momentum verloor, is wanneer hy woordeloos al die blokke uitpak.
Daar speel aanvanklik ’n lied terwyl hy dit doen, maar wanneer die lied verby is, is hy nog nie klaar nie en pak hy in stilte verder uit.
Daarvoor kan jy hom maar vergewe, want die laaste paragraaf van sy dialoog het presies die gepaste inhoud. En ’n mens kan die gehoor se waardering aanvoel.
Dit is vanselfsprekend dat mense met wie iets soortgelyks gebeur het hierby sal aanklank vind. Dit sal noodwendig hul gedagtes terugneem na daardie tyd en in dieselfde asem sal hulle troos vind en die goeie onthou. En sodoende ook iemand se lewe vier.
As hy hierdie in 2007 gedurende dáárdie week opgevoer het, kon dit byna (wat die inhoud meestal betref) as gedenkdiens gedien het.
Meer oor: Teater | Toneelstuk
‘In opstanding’ verbeeld lewensiklus
Slabolepszy se ‘Suddenly the Storm’ weer op die planke