Is jy in gevaar vir Japannese Enkefalitis?
Aansteeklike siektes Reisigers se gesondheid
Indië het in die somer van 2014 'n uitbraak van Japannese Encefalitis (JE) gehad met verskeie sterftes. In 2015 het die virus teruggekeer. Alhoewel daar 'n entstof is, het sterftes van 41 in 2010 tot 160 gestyg in 2014, met 'n 5-voudige toename in die aantal gevalle in Assam in die noordooste van Indië. Daar was ook minstens 60 sterftes in Wes-Bengale.
Verandering in klimaat - met stygende temperature en reënvalveranderinge - kan JE-oordrag toegeneem het. Dit is deels omdat warmer temperature toelaat dat meer rys gekweek word, met meer staande water in rysveldjies, wat tot meer muskiete lei. Die siekte vind ook later in die jaar plaas, aangesien Culex-muskiete langer duur, nie net van Mei tot Julie nie, maar nou tot November.
Die meeste mense wat met JE besmet is, word nie siek nie. Slegs 1% het enige simptome. Diegene wat simptome ontwikkel, ontwikkel hulle gewoonlik 5-15 dae na die muskietbyt. Aanvanklike simptome sluit in koors, hoofpyn, braking.
Oor die volgende paar dae sal sommige meer ernstige siektes ontwikkel, sowat 1 in 250. Dit kan swakheid, selfs verlamming, ander neurologiese of bewegingsimptome insluit. Hierdie simptome lyk soos Parkinson's met bevrore gesigte, bewing en stereotipe bewegings (veral tandwielstyfheid en choreoatotiese beweging).
Daar kan verlamming wees - wat is akuut en slap en lyk dus soos polio. Besettings mag voorkom.
Onder diegene wat enkefalitis ontwikkel, sterf 20-30%. Van diegene wat oorleef, het 30-50% geestelike / neurologiese of psigiatriese simptome.
Die virus versprei deur muskietbyte, veral van Culex tritaeniorhynchus en Culex vishnui (veral in Indië sowel as Sri Lanka en Thailand).
Hierdie siekte is die mees voorkomende in Suidoos-Asië en Oos-Asië. Die siekte kom voor in 24 lande in Asië en die Wes-Stille Oseaan streek waar 3 miljard mense woon. Die siekte kom nie in baie stedelike gebiede voor nie, veral in lande soos Japan waar dit onder beheer is, sowel as Korea waar daar massasinenting plaasvind.
Op baie gebiede is die oordrag seisoenaal - somer en val.
Die virus word gehandhaaf tussen muskiete en varke, sowel as sommige voëls. Mense is 'n doodgewone leër, wat beteken dat hulle nie infeksie kan oordra nie (aangesien die virusvlakke te laag in ons bloed bly sodat muskiete na iemand anders kan oordra). Perde en soms beeste ontwikkel ook doodlopende infeksies wat dodelik kan wees, maar wat ook nie die infeksie oordra nie. Daar is kommer dat die varkboerdery naby aan die mens is, dat ons die risiko loop dat JE aan mense versprei word.
Diagnose word gemaak deur 'n kliniese eksamen en geskiedenis en dan bevestig deur laboratoriumtoetsing. Bloed- of serebrospinale vloeistof kan getoets word vir vroeë teenliggaampies (IgM) wat 3-8 dae na die siekte begin en tot 1-3 maande of meer na die siekte begin het.
Die serebrospinale vloeistof sal ook 'n matige hoogte in witbloedselle (met limfosiete), normale glukose en effens verhoogde proteïen toon.
Bloed toon matige verheffing in witbloedselle, druppel in rooibloedselle en natrium. 'N MRI kan veranderinge in die thalamus asook moontlik die basale ganglia, middelbrein, pons en medulla toon.
Is daar 'n Entstof?
Daar is 'n entstof. Die VSA-entstof is 'n 2-dosis-entstof wat 28 dae van mekaar af is, met die finale dosis 1 week of meer voor reis. Dit word slegs aanbeveel vir diegene wat gedurende die JE-oordragseisoen ten minste 1 maand buite stedelike gebiede sal reis. Dit is gelisensieer vir diegene wat 2 maande oud en ouer is. 'N Booster dosis kan 1 jaar later gegee word as daar voortgesette blootstelling vir diegene ouer as 17 is, maar dit is onduidelik of boosters nodig is.
Daar is ander entstowwe wat ook in endemiese gebiede gebruik word.
Is daar 'n behandeling?
Daar is nie spesifieke behandeling nie. Hospitalisasie vir ondersteunende sorg (vloeistowwe, pynmeds) word dikwels vereis.