Darwin teorie - Geskiedenis Podcasts - 2021
Op die 24 ste van November 1859 publiseer Charles Darwin sy beroemde werk met die titel Oor die oorsprong van spesies deur middel van natuurlike seleksie en sodoende die grondslag gelê vir die ontwikkeling van evolusionêre biologie.
In hierdie werk verduidelik Darwin die teorie van natuurlike seleksie, wat beweer dat alle lewe op aarde oor opeenvolgende geslagte ontwikkel het. Hierdie postulasie was natuurlik nie nuut nie; baie antieke Griekse filosowe, soos Anaximander en Empedocles, het al bespiegel oor die ontwikkeling van lewe deur evolusie, sowel as die afkoms van die mens van diere. Wat Darwin gedoen het, was om die meganisme wat hy 'natuurlike seleksie' noem, te identifiseer. Dit beteken dat as 'n lid van 'n spesie 'n nuwe eienskap ontwikkel, sy nageslag die eienskap sal erf, en as dit 'n kenmerk is wat gunstig is vir oorlewing, sal die lede van die spesie wat nie die kenmerk het nie, geleidelik uitsterf. Daarom ontwikkel die lewe ooit net na iets beters.
Maar die vordering in die wetenskap - spesifiek in die biologie, biochemie en genetika - en die ontdekking en dekodering van DNA in die afgelope anderhalf dekade, het Darwin se teorie in twyfel getrek, aangesien dit bewys het dat sommige stelsels te kompleks lyk om die gevolg te wees van natuurlike seleksie. Dit voeg onduidelikheid toe aan die reeds berugte ontbrekende skakel in Darwin se teorie, wat erkenning gee aan die moeilikheid om fossielrekords te koppel op 'n manier wat 'n geleidelike oorgang van een lewensvorm na 'n ander illustreer. Namate meer en meer fossiele ontdek word, bly hierdie leemtes in die fossielrekords voort, wat veroorsaak dat die meeste evolusioniste meer as twintig jaar gelede die volle steun van Darwin se teorie onttrek het.
'N Interessante artikel van Brian Thomas in 2011 met die titel "New Study Shows Enzyme Couldn't Evolve" toon aan dat ensieme, wat hoogs gemanipuleerde geminiaturiseerde masjiene is, op een of ander manier doelbewus geskep moes word in plaas daarvan om te ontstaan ​​as gevolg van die ewekansige vordering van chemiese kombinasies.
Ten slotte is daar nie genoeg bewyse om die teorie van Darwin as feit te ondersteun nie, en evolusie word steeds onder wetenskaplike ondersoek ondersoek, aangesien dit nou verstaan ​​kan word om 'n paar evolusionêre veranderings in die lewe op aarde te verduidelik, maar nie die hele skepping nie. As gevolg van hierdie gebrek aan opeenvolgende bewyse vir die evolusieteorie - en die ontdekking van die kompleksiteit van ons DNA - keer meer en meer wetenskaplikes terug na die 'God' -skepping -hipotese (en met God bedoel ons 'n intelligente invloed van sommige soort).
Charles Darwin en sy waarnemings terwyl hy aan boord was van die HMS Beagle, het die begrip van evolusie op aarde verander.
Biologie, Aardkunde, Aardrykskunde, Fisiese Aardrykskunde
Die Britse natuurkundige Charles Darwin word geloof vir die teorie van natuurlike seleksie. Alhoewel hy inderdaad die bekendste is, het Alfred Wallace terselfdertyd tot 'n soortgelyke gevolgtrekking gekom en die twee het oor die onderwerp ooreengestem.
Foto deur Chronical/Alamy Stock Photo
Charles Darwin is in 1809 in Shrewsbury, Engeland, gebore. Sy vader, 'n dokter, het groot hoop dat sy seun 'n mediese graad aan die Universiteit van Edinburgh in Skotland sou behaal, waar hy op sestienjarige ouderdom ingeskryf het. Dit het geblyk dat Darwin meer geïnteresseerd was in die natuurgeskiedenis as in medisyne, en volgens mdashit het hy bloed in sy maag gehad. Terwyl hy sy studie in die teologie aan Cambridge voortgesit het, was dit sy fokus op natuurgeskiedenis wat sy passie geword het.
In 1831 onderneem Darwin 'n reis aan boord van 'n skip van die Britse Royal Navy, die HMS Beagle, as natuurkundige aangestel. Die hoofdoel van die reis was om die kuslyn van Suid -Amerika te ondersoek en sy hawens in kaart te bring om beter kaarte van die streek te maak. Die werk wat Darwin gedoen het, was net 'n ekstra bonus.
Darwin het 'n groot deel van die reis op die land bestee om monsters van plante, diere, gesteentes en fossiele te versamel. Hy het streke in Brasilië, Argentinië, Chili en afgeleë eilande soos die Gal & aacutepagos verken. Hy het al sy monsters in kratte gepak en aan boord na ander Engeland teruggestuur.
Met sy terugkeer na Engeland in 1836, het die werk van Darwin en rsquos voortgegaan. Studies van sy monsters en aantekeninge van die reis het gelei tot baanbrekende wetenskaplike ontdekkings. Fossiele wat hy versamel het, is gedeel met paleontoloë en geoloë, wat gelei het tot 'n vordering in die begrip van die prosesse wat die aardoppervlak vorm. Darwin & rsquos -analise van die plante en diere wat hy versamel het, het hom laat twyfel oor hoe spesies oor tyd vorm en verander. Hierdie werk het hom oortuig van die insig dat hy die bekendste is vir die natuurlike seleksie. Die teorie van natuurlike seleksie sê dat individue van 'n spesie meer geneig is om in hul omgewing te oorleef en hul gene aan die volgende generasie oor te dra wanneer hulle eienskappe van hul ouers erf wat die beste geskik is vir die spesifieke omgewing. Op hierdie manier word sulke eienskappe meer wydverspreid in die spesie en kan dit uiteindelik lei tot die ontwikkeling van 'n nuwe spesie.
In 1859 publiseer Darwin sy gedagtes oor evolusie en natuurlike seleksie in Oor die oorsprong van spesies. Dit was net so gewild as omstrede. Die boek het baie mense oortuig dat spesies mettertyd verander, en baie tyd dui daarop dat die planeet baie ouer is as wat destyds algemeen geglo is: sesduisend jaar.
Charles Darwin sterf in 1882 op die ouderdom van drie en sewentig. Hy word begrawe in die Westminster Abbey in Londen, Engeland.
Die Britse natuurkundige Charles Darwin word geloof vir die teorie van natuurlike seleksie. Hoewel hy inderdaad die bekendste is, het Alfred Wallace terselfdertyd tot 'n soortgelyke gevolgtrekking gekom en die twee het oor die onderwerp ooreengestem.
Skyfievertoning: die mediese raaisels van die geskiedenis ontrafel [skyfievertoning uitsluit = "1746 ″] Die man wat die term" oorlewing van die sterkste "gewild gemaak het, pas nie baie goed by homself nie. Charles Darwin, gebore in 'n vrydenkende familie van Engelse dokters in 1809, het aan talle toestande gely . lees meer
Britse natuurkundige Charles Darwin vertrek vanuit Plymouth, Engeland, aan boord van die HMS Beagle op 'n vyf jaar lange ekspedisie van die suidelike Atlantiese en Stille Oseaan. By besoeke aan verskillende plekke soos die Galapagoseilande en Nieu -Seeland, het Darwin 'n intieme kennis opgedoen . lees meer
Soos Darwin geskryf het, het hy hoofstukke aan sy dogter Henrietta geplaas om te redigeer om te verseker dat daar geen skadelike afleidings gemaak kan word nie, en het ook advies van sy vrou Emma ingeneem. Baie van die figure is geteken deur die dierkundige illustreerder T. W. Wood, wat ook Wallace s'n geïllustreer het Die Maleise argipel (1869). Die gekorrigeerde bewyse is op 15 Januarie 1871 na die uitgewer John Murray gestuur en op 24 Februarie 1871 as twee volumes van 450 bladsye gepubliseer, wat volgens Darwin een volledige, samehangende werk was en teen £ 1 sjielings kos. 
Binne drie weke na publikasie is 'n herdruk bestel, en 4,500 eksemplare was teen einde Maart 1871 in druk, wat Darwin byna £ 1500 beloop het.  Darwin se naam het vraag na die boek geskep, maar die idees was ou nuus. 'Almal praat daaroor sonder om geskok te wees', wat hy gevind het, '' 'n bewys van die toenemende liberaliteit van Engeland '. [nota 1]
Uitgawes en herdrukke Redigeer
Darwin self en 'n paar van sy kinders het baie van die groot aantal hersiene uitgawes geredigeer, sommige baie. Aan die einde van 1873 pak Darwin 'n nuwe uitgawe van die Afkoms van die mens. Aanvanklik het hy Wallace gehelp om hom by te staan, maar toe Emma dit agterkom, het sy die taak aan hul seun George gegee, en Darwin moes vir Wallace om verskoning vra. Huxley het gehelp met 'n opdatering oor aapbrein-erfenis, wat Huxley gedink het "die vyand in 'n jellie stamp. Alhoewel niemand anders as anatomiste dit sou weet nie. Die manuskrip is in April 1874 voltooi en op 13 November 1874 gepubliseer, en is die uitgawe wat die meeste herdruk is na Darwin se dood en tot hede.
Deel I: Die evolusie van die mens Edit
Evolusie van fisiese eienskappe Wysig
In die inleiding tot Afkoms, Darwin lê die doel van sy teks uiteen:
'Die uitsluitlike doel van hierdie werk is om eerstens te kyk of die mens, soos elke ander spesie, afstam van 'n bestaande vorm, tweedens die manier waarop hy ontwikkel het en derdens die waarde van die verskille tussen die sogenaamde rasse van die mens. "
Darwin se benadering om te argumenteer vir die evolusie van mense is om te beskryf hoe mense soortgelyk is aan ander diere. Hy begin deur anatomiese ooreenkomste te gebruik, met die fokus op liggaamstruktuur, embriologie en 'rudimentêre organe' wat vermoedelik nuttig was in een van die 'voorafbestaande' vorms van die mens. Hy gaan dan voort om te argumenteer vir die ooreenkoms van verstandelike eienskappe.
Evolusie van verstandelike eienskappe Wysig
Op grond van die werk van sy neef, Francis Galton, kan Darwin beweer dat menslike karaktereienskappe en geestelike eienskappe dieselfde as fisiese eienskappe oorerf, en argumenteer teen die verstand/liggaam -onderskeid vir die doeleindes van evolusionêre teorie. Hieruit lewer Darwin dan bewyse vir soortgelyke verstandelike kragte en eienskappe by sekere diere, met veral aandag aan ape, ape en honde vir sy analogieë vir liefde, slimheid, godsdiens, vriendelikheid en altruïsme. Hy kom tot die gevolgtrekking op hierdie punt dat "Tog is die verskil in gedagte tussen die mens en die hoër diere, beslis 'n mate van aard en nie van aard nie." Hy wend hom ook tot die gedrag van 'wildes' om aan te toon hoeveel aspekte van die Victoriaanse Engeland se samelewing in meer primitiewe vorme gesien kan word.
In die besonder voer Darwin aan dat selfs morele en sosiale instinkte ontwikkel word, wat godsdiens in die mens vergelyk met fetisjisme by 'wildes' en die onvermoë van sy hond om te bepaal of 'n windskerm parasol lewe of nie. Darwin voer ook aan dat alle beskawings uit barbaarsheid opgestaan ​​het, en dat hy nie gedink het dat barbaarsheid 'n 'val uit genade' is nie, soos baie kommentators van sy tyd beweer het.
Natuurlike seleksie en beskaafde samelewing
In hierdie afdeling van die boek draai Darwin ook oor die vrae oor wat na sy dood bekend sou staan ​​as sosiale Darwinisme en eugenetika. Darwin merk op dat, soos bespreek deur Alfred Russel Wallace en Galton, dit gelyk het of natuurlike seleksie nie meer op beskaafde gemeenskappe inwerk soos op ander diere nie:
By wilde mense word die swakkes in liggaam of gees gou uitgeskakel en diegene wat oorleef, toon gewoonlik 'n sterk gesondheidstoestand. Ons beskaafde mans, aan die ander kant, doen ons uiterste bes om die proses van uitskakeling na te gaan. een tot op die laaste oomblik. Daar is rede om te glo dat inenting duisende behoue ​​gebly het, wat vanweë 'n swak grondwet vroeër aan pokke sou toegegee het. So propageer die swak lede van beskaafde samelewings hul soort. Niemand wat die teel van mak diere bygewoon het, sal twyfel dat dit die menslike ras baie nadelig moet wees nie. Dit is verbasend hoe gou 'n gebrek aan sorg, of sorg wat verkeerd gerig word, tot die agteruitgang van 'n huishoudelike ras lei, maar behalwe in die geval van die mens self, is amper niemand so onkundig dat hy sy ergste diere kan laat broei nie. Die hulp wat ons verplig voel om hulpeloses te verleen, is hoofsaaklik 'n toevallige gevolg van die instink van simpatie, wat oorspronklik verkry is as deel van die sosiale instinkte, maar daarna, op die voorheen aangedui manier, teer en wyer versprei is. Ons kon ook nie ons simpatie, selfs op aandrang van harde rede, nagaan sonder om in die edelste deel van ons natuur te verswak nie. Die chirurg kan homself verhard tydens 'n operasie, want hy weet dat hy optree ten behoewe van sy pasiënt, maar as ons opsetlik die swak en hulpeloos sou verwaarloos, kan dit slegs 'n voorwaardelike voordeel met 'n oorweldigende huidige kwaad wees. Ons moet dus die ongetwyfeld slegte gevolge dra van die swakke wat oorleef en hul soort voortplant, maar daar blyk ten minste een tjek te wees by bestendige optrede, naamlik dat die swakker en minderwaardige lede van die samelewing nie so vryelik trou as die geluid en hierdie tjek mag word onbepaald verhoog deur die swakkes in liggaam of gees wat hulle van die huwelik weerhou, hoewel dit meer is as waarop ons kan hoop. (Hoofstuk 5) 
Darwin was van mening dat hierdie drange om die 'swak lede' te help deel was van ons ontwikkelde instink van simpatie, en het tot die gevolgtrekking gekom dat 'ons ons simpatie ook nie kan nagaan nie, selfs op aandrang van harde rede, sonder om te verswak in die edelste deel van ons natuur' . As sodanig 'moet ons dus die ongetwyfeld slegte gevolge dra van die swakke wat oorleef en hul soort voortplant'. Darwin het wel gevoel dat die 'woeste rasse' van die mens op 'n sekere tyd in die nabye toekoms deur die 'beskaafde rasse' ondermyn sou word, soos in die afdeling vir menslike rasse hieronder gesê word.  Hy het wel 'n sekere minagting vir "woeste" getoon, en beweer dat hy meer verwant was aan sekere altruïstiese neigings by ape as met '' 'n woeste wat graag sy vyande wil martel ''. Darwin bepleit egter nie volksmoord nie, maar voorspel klinies, in analogie met die maniere waarop 'meer geskikte' variëteite in 'n spesie ander variëteite verdring, die waarskynlikheid dat inheemse mense uiteindelik sal sterf uit kontak met 'beskawing', of geabsorbeer sal word. heeltemal daarin.  
Sy politieke opinies (en ook Galton) was sterk geneig tot die dwingende, outoritêre vorme van eugenetika wat in die 20ste eeu so prominent geword het.  Let daarop dat selfs Galton se idees oor eugenetika nie die verpligte sterilisasie was wat deel geword het van die eugenetika in die Verenigde State, of die latere volksmoordprogramme van Nazi -Duitsland nie, maar eerder verdere opvoeding oor die genetiese aspekte van voortplanting, wat paartjies aangemoedig het om beter te maak keuses vir hul welstand.
Vir elke neiging van die samelewing om negatiewe keuses te produseer, het Darwin ook die moontlikheid van die samelewing gesien om self hierdie probleme na te gaan, maar het ook opgemerk dat met sy teorie 'vordering geen onveranderlike reël' is nie. Teen die einde van Afkoms van die mens, Het Darwin gesê dat hy van mening is dat die mens in 'traagheid' sou sink as die ernstige stryd nie voortduur nie, en het gedink dat 'daar 'n oop mededinging vir alle mense moet wees en dat die bekwaamste nie deur wette of gebruike verhinder kan word om die beste te slaag en die die grootste aantal nageslag ", maar het ook opgemerk dat hy gedink het dat die morele eienskappe van die mens baie meer deur gewoonte, rede, leer en godsdiens as deur natuurlike seleksie gevorder word. Die vraag het hom tot aan die einde van sy lewe geteister, en hy het nooit die een of ander manier heeltemal daaroor afgesluit nie.
Op die wedrenne van die mens wysig
In die eerste hoofstukke van die boek het Darwin aangevoer dat daar geen fundamentele gaping tussen mense en ander diere in intellektuele en morele fakulteite sowel as anatomie is nie. Hy het hom teruggetrek van sy egalitêre idees van die 1830's, en rangskik die lewe op 'n hiërargiese skaal wat hy uitgebrei het tot menslike rasse op grond van antropologie wat sedert 1860 gepubliseer is: menslike voorgeskiedenis wat deur John Lubbock en Edward Burnett Tylor uiteengesit is, kombineer argeologie en studies van moderne inheemse volke tot toon progressiewe evolusie vanaf die Steentydperk tot die stoomperiode van die menslike verstand, soos in alle kulture, maar met moderne 'primitiewe' mense wat insig gee in prehistoriese lewenswyses. Darwin ondersteun nie hul siening dat vooruitgang onvermydelik is nie, maar hy deel hul oortuiging in menslike eenheid en het die algemene gesindheid gehad dat manlike Europese liberalisme en beskawing verder gevorder het in moraliteit en intellek as "wilde" mense.  
Hy skryf die 'groot breuk in die organiese ketting tussen die mens en sy naaste bondgenote' toe aan uitsterwing, en namate die verspreiding van die beskawing die natuurlewe en inheemse menslike kulture uitwis, sou die gaping tot 'n plek groter word 'tussen die mens in 'n meer beskaafde staat, soos ons mag hoop, as die Kaukasiese, en 'n aap so laag soos 'n bobbejaan, in plaas van soos tans tussen die neger of Australiër en die gorilla. " Alhoewel daar "geen twyfel kan bestaan ​​dat die verskil tussen die gedagtes van die laagste mens en die van die hoogste dier groot is nie", is die "gedagteverskil tussen die mens en die hoër diere beslis 'n mate van graad en nie van aard nie. "   Terselfdertyd het alle menslike rasse baie geestelike ooreenkomste gehad, en vroeë artefakte wat gedeelde kultuur toon, was bewys van evolusie deur algemene afkoms van 'n voorvaderlike spesie wat waarskynlik volledig menslik was.  
Met die bekendstelling van hoofstuk sewe ("On the Races of Man"), skryf Darwin: "Dit is nie my bedoeling om die verskillende sogenaamde rasse van mense te beskryf nie, maar om te ondersoek wat die waarde is van die verskille tussen hulle onder 'n klassifikatoriese oogpunt , en hoe hulle ontstaan ​​het. "  In die beantwoording van die vraag of die rasse as variëteite van dieselfde spesie behoort of as verskillende spesies te tel, bespreek Darwin argumente wat die idee kan ondersteun dat menslike rasse verskillende spesies is.   Dit sluit die geografiese verspreiding van soogdiergroepe in wat gekorreleer is met die verspreiding van menslike rasse,  en die bevinding van Henry Denny dat verskillende luise spesies verskillende rasse anders beïnvloed.  Darwin het toe die sterker bewyse gelewer dat menslike rasse almal dieselfde spesie is, en het opgemerk dat wanneer rasse bymekaar was, hulle kruis buite die 'gewone toets van spesifieke onderskeid'  en dat kenmerke wat rasse identifiseer, baie veranderlik was.  Hy het baie gewig gelê op die punt dat rasse in mekaar gradueer en skryf: "Maar die belangrikste van al die argumente om die rasse van die mens as verskillende spesies te behandel, is dat hulle in baie gevalle onafhanklik van mekaar afstudeer, sover ons kan oordeel, dat hulle gekruis het ",  en tot die gevolgtrekking gekom dat die sterker bewys was dat hulle nie verskillende spesies was nie. 
Hierdie gevolgtrekking oor menslike eenheid word ondersteun deur monogenisme, insluitend die getuienis van John Bachman dat kruisings tussen mense heeltemal vrugbaar was. Voorstanders van polygenisme was gekant teen eenheid, maar die geleidelike oorgang van een ras na 'n ander het hulle verwar toe hulle wou besluit hoeveel menslike rasse as spesies moet tel: Louis Agassiz sê agt, maar Morton sê twee-en-twintig.   Darwin het opgemerk dat die 'vraag of die mensdom uit een of meer spesies bestaan, die laaste jare baie opgewonde geraak het deur antropoloë, wat in twee skole monogeniste en polygeniste verdeel is.' Laasgenoemde moes 'na spesies kyk as 'n aparte skepping of op 'n sekere manier verskillende eienskappe', maar diegene wat evolusie aanvaar 'sal geen twyfel voel dat al die rasse van die mens afkomstig is van 'n enkele primitiewe voorraad'. Alhoewel rasse aansienlik verskil het, het hulle ook soveel kenmerke gedeel "dat dit uiters onwaarskynlik is dat hulle onafhanklik verkry kon word deur oorspronklik verskillende spesies of rasse." Hy put uit sy herinneringe aan Jemmy Button en John Edmonstone om die talle punte van geestelike ooreenkoms tussen die mees uiteenlopende rasse van die mens te beklemtoon. nog genoem, maar ek is onophoudelik getref terwyl ek saam met die Fuegians aan boord was Beagle, met die baie klein karaktertrekke, wat wys hoe soortgelyk hulle gedagtes met ons s'n was, en so was dit ook met 'n volbloedige neger met wie ek toevallig intiem was. "  Darwin het tot die gevolgtrekking gekom dat". wanneer die evolusiebeginsels algemeen aanvaar word, soos dit sekerlik ook kort voor lank sal wees, sal die geskil tussen die monogeniste en die polygeniste 'n stille en onopgemerkte dood sterf. " 
Darwin verwerp sowel die idee dat rasse afsonderlik geskep is, sowel as die konsep dat rasse gelyktydig uit verskillende voorouersoorte ape ontwikkel het.  Hy het moontlike verklarings van verskille in rasseverskille soos aanpassings by verskillende klimate en habitatte nagegaan, maar het onvoldoende bewyse gevind om dit te ondersteun, en het voorgestel dat die mees waarskynlike oorsaak seksuele seleksie was,  'n onderwerp waaraan hy die 'n groter deel van die boek, soos beskryf in die volgende afdeling.
Darwin was die tweede seun van die samelewingsdokter Robert Waring Darwin en van Susannah Wedgwood, dogter van die Unitarian aardewerkindustrieel Josiah Wedgwood. Darwin se ander oupa, Erasmus Darwin, 'n vrydenkende geneesheer en digter wat voor die Franse Revolusie mode was, was skrywer van Zoonomia of die wette van die organiese lewe (1794–96). Darwin se ma is dood toe hy agt was, en hy is deur sy drie ouer susters versorg. Die seuntjie was ontsag vir sy oorheersende vader, wie se skerp mediese waarnemings hom baie geleer het oor menslike sielkunde. Maar hy was mal daaroor om klassiek te leer by die tradisionele Anglikaanse Shrewsbury -skool, waar hy tussen 1818 en 1825 studeer het. Wetenskap word toe as ontmenslik beskou in Engelse openbare skole, en omdat hy met chemie besig was, is Darwin veroordeel deur sy skoolhoof (en die bynaam 'Gas'). deur sy skoolmaats).
Sy pa, in ag genome die 16-jarige as 'n woestyn wat net in wildskiet belangstel, het hom in 1825 na die Universiteit van Edinburgh gestuur om medies te studeer. Later in sy lewe het Darwin die indruk gewek dat hy min geleer het gedurende sy twee jaar in Edinburgh. Eintlik was dit 'n vormende ervaring. Daar was geen beter wetenskaplike opvoeding aan 'n Britse universiteit nie. Hy is geleer om die chemie van afkoelgesteentes op die primitiewe aarde te verstaan ​​en hoe om plante volgens die moderne 'natuurlike stelsel' te klassifiseer. By die Edinburgh -museum is hy geleer om voëls te stop deur John Edmonstone, 'n vrygemaakte Suid -Amerikaanse slaaf, en om die rotslae en koloniale flora en fauna te identifiseer.
Belangriker nog, die radikale studente van die universiteit het die tiener blootgestel aan die nuutste kontinentale wetenskappe. Edinburgh het Engelse dissenters gelok wat verbied is om aan die Anglikaanse universiteite van Oxford en Cambridge te studeer, en by studenteverenigings het Darwin gehoor hoe vrydenkers die goddelike ontwerp van menslike gesigsanatomie ontken en beweer dat diere al die geestesvermoëns van die mens deel. Een praatjie, oor die verstand as die produk van 'n materiële brein, is amptelik gesensor, want sulke materialisme is in die konserwatiewe dekades na die Franse Revolusie as ondermynend beskou. Darwin was getuie van die sosiale boetes om afwykende standpunte te hê. Terwyl hy seeslakke en seehokke op die nabygeleë oewers versamel het, is hy vergesel deur Robert Edmond Grant, 'n radikale evolusionis en dissipel van die Franse bioloog Jean-Baptiste Lamarck. Grant was 'n kenner van sponse en het Darwin se mentor geword en hom geleer oor die groei en verhoudings van primitiewe mariene ongewerweldes, wat Grant geglo het die sleutel was om die raaisels rondom die oorsprong van meer komplekse wesens te ontsluit. Darwin, aangemoedig om die groter lewensvrae aan te pak deur 'n studie van ongewerwelde dierkunde, het sy eie waarnemings oor die larwe seemat gemaak (Flustra) en sy bevindings by die studenteverenigings bekend gemaak.
Die jong Darwin het baie geleer in die ryk intellektuele omgewing van Edinburgh, maar nie medisyne nie: hy het 'n afsku gehad van anatomie, en (voor-chloroform) chirurgie het hom siek gemaak. Sy vrydenkende vader, wat skerp besef het dat die kerk 'n beter roeping vir 'n doellose natuurkundige was, het hom in 1828 na Christ's College, Cambridge, oorgeskakel. Hy het sy perd gevat, sy drinkery, skietery en kewersamel-passies saam met ander seuns se seuns versamel, en hy behaal die 10de plek in die Bachelor of Arts-graad in 1831. Hier word 'n konserwatiewe kant van plantkunde deur 'n jong professor, die Dominee John Stevens Henslow, terwyl die doyen van Voorsienlike ontwerp in die dierewêreld, dominee Adam Sedgwick, Darwin in 1831 na Wallis geneem het op 'n geologiese uitstappie.
Afgevuur deur Alexander von Humboldt se weergawe van die Suid -Amerikaanse oerwoude in syne Persoonlike vertelling van reise, Spring Darwin op Henslow se voorstel van 'n reis na Tierra del Fuego, aan die suidpunt van Suid -Amerika, aan boord van 'n herboude brig, HMS Beagle. Darwin sou nie vaar as 'n nederige chirurg-natuurkundige nie, maar as 'n self-gefinansierde gentleman-metgesel na die 26-jarige kaptein, Robert Fitzroy, 'n aristokraat wat die eensaamheid van bevel gevrees het. Fitzroy's sou 'n keiser-evangeliese reis wees: hy was van plan om die kus van Patagonië te ondersoek om die Britse handel te vergemaklik en drie "woeste" wat vroeër van Tierra del Fuego na Engeland gebring en gekerstend is, terug te bring. Darwin het homself toegerus met wapens, boeke (Fitzroy het hom die eerste deel van Beginsels van geologie, deur Charles Lyell), en advies oor die bewaring van karkasse van die kenners van die Londense dieretuin. Die Beagle het op 27 Desember 1831 uit Engeland gevaar.
In 1801 stel die Franse dierkundige Jean-Baptiste Lamarck 'n teorie vir evolusie voor wat gebaseer is op die ontwikkeling van nuwe eienskappe in reaksie op 'n veranderende omgewing. Sy teorie was dat variasie verkry word, en dit behels twee idees:
1. 'N Kenmerk wat deur 'n organisme meer en meer gebruik word groter en sterker gedurende sy leeftyd, en een wat uiteindelik nie gebruik word nie verdwyn
2. Enige kenmerk van 'n organisme wat verbeter word deur gebruik in die organisme, is na sy nageslag oorgedra.
Regs is 'n voorbeeld van Lamarck se teorie oor kameelperde. Ons weet nou dat hierdie evolusieteorie verkeerd is. Organismes kan nie vaardighede of eienskappe aan hul nageslag oordra nie. Slegs die eienskappe wat aan hul DNA gekoppel is, kan aan hul nageslag oorgedra word.
Die rassisme van evolusieteorie is goed gedokumenteer en wyd gepubliseer. Dit is minder algemeen bekend dat baie evolusioniste, waaronder Charles Darwin, ook geleer het dat vroue biologies minderwaardig is as mans. Die idees van Darwin, insluitend sy siening van vroue, het 'n groot impak op die samelewing gehad. In 'n sprekende aanduiding van sy houding oor vroue (net voor hy met sy neef, Emma Wedgewood, getroud is), het Darwin die voordele van 'n huwelik genoem, wat insluit: & quot. . . konstante metgesel, (vriend op ouderdom) wat belangstel in een, beswaar het om geliefd te wees en saam met hom beter te speel as 'n hond in elk geval & mdashHuis, en iemand om vir die huis te sorg. . . & quot (Darwin, 1958: 232,233).
Darwin het geredeneer dat hy as 'n getroude man 'n arme slaaf sou wees,. . . erger as 'n neger, & quot, maar herinner dan daaraan dat & quotone nie die eensame lewe kan lei nie, met 'n swaar ouderdom, vriendeloos. en kinderloos staar in een gesig. & quot Darwin sluit sy bespreking oor die filosofiese noot af, & quotthere is many a happy slave & quot en kort daarna, getroud (1958: 234).
Darwin het tot die gevolgtrekking gekom dat volwasse wyfies van die meeste spesies soos die kleintjies lyk beide geslagte en uit hierdie en die ander bewyse, & quot redeneer dat mans meer evolusionêr gevorderd is as wyfies & quot (Kevles, 1986: 8). Baie antropoloë van Darwin se tyd het tot die gevolgtrekking gekom dat die brein van 'n vrou soortgelyk is aan dié van diere, wat 'quotoverontwikkelde' sinorgane 'en die brein benadeel' (Fee, 1979: 418). Carl Vogt, 'n professor in natuurgeskiedenis aan die Universiteit van Genève wat baie van die gevolgtrekkings van die groot moderne natuurkundige van Engeland, Charles Darwin, aanvaar het, het aangevoer dat die kind, die wyfie en die seniele blanke almal die verstand en aard van die grootmens het. Negro & quot (1863: 192). Baie van die volgelinge van Darwin aanvaar hierdie redenasie, insluitend George Romanes, wat tot die gevolgtrekking gekom het dat evolusie veroorsaak het dat wyfies word, soos Kevles veronderstel het:
. . . toenemend minder serebraal en meer emosioneel. Romanes. . . Darwin se mening was dat vroue minder ontwikkel is as mans en mdashideas wat hy in verskeie boeke en in baie artikels verwoord het wat 'n generasie bioloë beïnvloed het. Romanes het homself blykbaar as die bewaarder van evolusie beskou, wat die verantwoordelikheid het om dit op die regte pad te hou. . . . Universiteit van Pennsylvania. . . Die paleontoloog Edward Drinker Cope het geskryf dat mannetjies 'n meer aktiewe rol speel in die stryd om te bestaan, en dat alle wyfies as moeders groei moes opoffer vir emosionele krag. . . (Kevles, 1986: 8,9).
Een van die redes waarom bioloë uit die negentiende eeu vir minderwaardigheid van vroue aangevoer het, was omdat Darwin geglo het dat vroulike strydlustigheid dreig om 'n versteuring van die rasse te veroorsaak en die ordelike evolusieproses te verdeel (Fee, 1979: 415).
Darwin het geleer dat menslike geslagsverskille deels te wyte was aan seksuele seleksie, veral omdat mans hulself fisies en intellektueel beter moet bewys as ander mans in die kompetisie vir vroue, terwyl vroue hoofsaaklik beter moet wees in seksuele aantrekkingskrag. Darwin het voorbeelde van kulture gebruik wat vereis dat die mans teen mededingers moet veg om hul vrouens te behou om hierdie gevolgtrekking te ondersteun. Omdat die sterkste party altyd die prys dra, die resultaat is dat 'n swak man kwoteer, tensy hy 'n goeie jagter is. . . word selde toegelaat om 'n vrou te hou wat 'n sterker man die moeite werd ag & quot (1896: 562).
Ander voorbeelde wat Darwin gebruik om sy gevolgtrekking te illustreer dat evolusionêre kragte veroorsaak het dat mans beter was as vroue, insluitende vergelykings met diere. Aangesien mense uit diere ontwikkel het, en & quotno betwis mens dat die bul in sy geaardheid verskil van die koei, die wilde-varke van die sog, die hings van die merrie, en, soos bekend is deur die bewaarders van die koshuis, die mannetjies van die groter ape van die wyfies, & quot dieselfde moet waar wees met menslike wyfies (Darwin, 1896: 563). 'N Paar kenmerke van vroue is kenmerkend van die laer rasse en daarom ook 'n vorige en laer beskawingstoestand (1896: 563,564). Samevattend kom Darwin tot die gevolgtrekking dat mans bereik,
. . . 'n hoër uitnemendheid, in wat hy ook al inneem, as wat vroue en vroue kan verg, of hulle diep nadenke, rede of verbeelding vereis, of bloot die gebruik van sintuie en hande. As daar twee lyste opgestel is van die vooraanstaande mans en vroue in poësie, skilderkuns, beeldhouwerk, musiek (insluitend komposisie en uitvoering), geskiedenis, wetenskap en filosofie, met 'n halfdosyn name onder elke onderwerp, het die twee lyste vergelyking sou dra nie. Ons kan ook aflei uit die wet van die afwyking van gemiddeldes, so goed geïllustreer deur mnr. Galton, in sy werk oor "erflike genie". . . die gemiddelde verstandelike krag by die mens moet bo dié van vroue wees (Darwin, 1896: 564).
Dit is duidelik dat Darwin die invloed van kultuur, die omgewing, sosiale rolle en die relatief min geleenthede wat in sy tyd bestaan ​​het, sowel as histories, vir mans en vroue heeltemal geïgnoreer het.
Die gevolgtrekking dat vroue evolusionêr minderwaardig is as mans, is die kern van die belangrike bydrae van Darwin tot evolusionêre teorie: natuurlike anti-seksuele seleksie. Aangesien seleksie op die lang termyn die swakke uitskakel, werk alle faktore wat die redding van die swakke vergemaklik, teen evolusie. Mans word onder meer seleksiedruk as vroue onderworpe, insluitend die vermeende aanval dat vroeër tye die sterker, vinniger en intelligenter mannetjies meer geneig was om 'n jag te oorleef en kos terug te bring. Consequently, natural selection would evolve males to a greater degree than females. Since women historically have focused primarily on domestic, often menial, repetitive tasks and not on hunting, they were less affected by selection pressures. Further, the long tradition of males has been to protect women: only men went to battle, and the common war norms forbade deliberately killing women. War pruned the weaker men, and only the best survived to return home and reproduce. The eminent evolutionist, Topinard, concluded that men were superior because they fought to protect both themselves and their wives and their families. Further, Topinard taught that males have
Cite this article: Bergman, J. 1994. Darwin's Teaching of Women's Inferiority. Handelinge en feite. 23 (3).
Human beings weren&rsquot directly addressed in Oorsprong van spesies, yet Darwin was convinced that natural selection also applied to mankind. For that reason, he wrote another book. Darwin&rsquos The Descent of Man was published in 1871.
Darwinism seeks to explain all the wonder, beauty and variety we see in nature without a supernatural Creator. A move toward secularism started building in Europe during the mid-19th century, right about the time Darwin wrote Oorsprong van spesies. Secularism is the belief that mankind does not need God or His laws. It is based on the philosophy known as naturalisme, meaning there is no spirit realm and physical matter is all that exists.
Darwinism is opposed to God&rsquos truths. Yet there are those who try to integrate evolutionary theory with the biblical creation account. Bekend as theistic evolutionists, they believe God created the universe and everything in it, but did so using evolutionary processes over billions of years.