Op die eerste nag van elke skoolvakansie het die motors in ’n ellelange tou voor die Numbihek gestaan, in afwagting op die oomblik vroeg die volgende oggend wanneer die hek sou oopmaak. Ons kinders het in die pad gespeel terwyl vuurtjies oral gebrand het – die mense het langs die pad vleis gebraai en piekniek gehou.
In dié jare was die noorde van die wildtuin nie in die somer oop vir besoekers nie, en ons het altyd by Skukuza of Pretoriuskop gekamp. By die ingangshek na die Skukuza-kamp was daar ’n baksteengeboutjie met twee vertrekke. Die een was die kantoor waar jy ingeboek het, en by die ander een het jy jou klapperhaarmatrasse gekry.