Aan die nagedagtenis van my pa, P.J. Coetser (Flip), wat op 30-01-1989 oorlede is, omskep ek hierdie boek wat hy geskryf het in ’n elektroniese boek. Voorlopig ‘blog’ ek hoofstuk vir hoofstuk.
Die aanvanklike entoesiasme en hoop om ten einde tot ruste te kom, was egter van korte duur. Hierdie nuutgestigte dorpie, waarvan die oorblyfsels vandag nog te sien is, bewys homself as ‘n ongesonde en uiters gevaarlike gebied, vir vee -sowel as menselewens. “Die dorp self was in die koorsagtige streek geleë en die omgewing was nie so geskik vir algemene boerdery soos aanvanklik gemeen nie. Die eerste groot trek uit Ohrigstad was in Maart 1848 ‘n voldonge feit. Leë huise, beboude erwe en bewerkte landerye wat nie van die hand gesit kon word nie, is net so laat lê om later weer aan ander toegeken te word.”
Die ongesonde toestand maak dat die Coetsers van die eerste gesinne is om spore te maak. Hulle vestig hulle in die gebied wat deur die swartmense “Mashisjing” – plek van die lang gras – gedoop is.
Al gou egter, blyk dit dat daar nie genoeg water vir die nuwe dorp beskikbaar sou wees nie en daar moes dus weer uitgekyk word na ‘n geskikter plek vir die aanleg van die nuwe dorp.” (Lydenburgse Eeufeesgedenkboek, 1850 – 1950: 31 en 32).
Die armoede van die vroeë jare het Lydenburg se groei gestrem; weens die giftige tsetsevlieg kon die handel met Delgoabaai nie vooruitgang maak nie; boere in die omgewing kon nie sommer binne die eerste jaar in alle behoeftes voorsien nie. Kortom, Lydenburg sou vir ‘n hele aantal jare noustrop trek soos ‘n os in die juk.
Die Coetsers is betrokke by die politiek sowel as die kerk en so lewer hulle ook hulle beskeie bydraes tot die welvaart en vooruitgang van die nuwe beskawing in Transvaal.