HOE ANATOMIESE HOMOLOGIEË EVOLUSIETEORIE ONDERSTEUN - ATEÏSME EN AGNOSTISISME - 2022
Anatomiese homologieë en evolusie
Anatomiese homologieë is morfologiese of fisiologiese ooreenkomste tussen verskillende soorte plante of diere. Vergelykende anatomie, wat die studie van anatomiese homologieë is, is die bron van die mees tradisionele bewyse vir evolusie en algemene afkoms. Anatomiese homologieë bied steeds baie voorbeelde van diep verhoudings tussen spesies wat die beste of slegs deur evolusieteorie verklaar word, wanneer die ooreenkomste eenvoudig nie vanuit 'n funksionele perspektief sin maak nie.
As spesies onafhanklik ontstaan ​​het (natuurlik of deur 'n goddelike handeling), moet elke organisme kenmerke hê wat uniek is tot die aard en omgewing. Dit wil sê, die anatomie van 'n organisme sal funksioneer op die manier wat die beste pas by sy spesifieke lewenswyse. As spesies egter ontwikkel het, is hul anatomie beperk deur alles wat hul voorouers kon lewer. Dit beteken dat daar sekere funksies sal wees wat goed sal pas by die manier waarop hulle leef, en dat hulle ander funksies sal hê wat nie so nuttig is nie.
Perfekte skepping teenoor onvolmaakte evolusie
Alhoewel kreasioniste daarvan hou om te praat oor hoe die lewe 'perfek' ontwerp is, is die feit dat ons dit nie vind as ons na die natuurlike wêreld kyk nie. In plaas daarvan vind ons plante en diere wat beter kan vaar met anatomiese eienskappe wat in ander spesies elders voorkom, en wat te make het met anatomiese eienskappe wat verband hou met ander spesies, voorheen of hede. Daar is ontelbare voorbeelde van hierdie soort homologieë.
Een voorbeeld wat gereeld genoem word, is die pentadaktiel (vyf-syfers) ledemaat van tetrapods (gewerweldes met vier ledemate, insluitend amfibieë, reptiele, voëls, en soogdiere). As u die uiters verskillende funksies van die verskillende ledemate van al hierdie wesens (gryp, loop, grawe, vlieg, swem, ens.) Oorweeg, is daar geen funksionele rede vir al hierdie ledemate om dieselfde basiese struktuur te hê nie. Waarom het mense, katte, voëls en walvisse almal dieselfde basiese vyf-syfer ledemaatstruktuur? (Let wel: volwasse voëls het drie-syfer ledemate, maar embrionies ontwikkel hierdie syfers uit 'n voorloper van vyf syfers.)
Die enigste idee wat sin maak, is as al hierdie wesens ontwikkel het uit 'n gemeenskaplike voorouer wat toevallig vyf-syfer ledemate het. Hierdie idee word verder ondersteun as u die fossielbewyse ondersoek. Fossiele uit die Devoniese tydperk, toe daar vermoedelik tetrapods ontwikkel het, toon voorbeelde van ses-, sewe- en agtsyfer ledemate - dit is nie asof daar 'n beperking op vyf-syfer ledemate is nie. Daar bestaan ​​wel viervoetige wesens met verskillende syfers op hul ledemate. Weereens, die enigste verduideliking wat sin maak, is dat al die tetrapods ontwikkel het uit 'n gemeenskaplike voorouer wat toevallig vyf-syfer ledemate gehad het.
In baie homologieë is die ooreenkoms tussen spesies nie aktief benadeel nie. Dit is miskien nie vanuit 'n funksionele perspektief sinvol nie, maar dit lyk nie of dit die organisme benadeel nie. Aan die ander kant lyk dit asof sommige homologieë wel positief nadelig is.
Een voorbeeld is 'n kraniale senuwee wat vanaf 'n brein na die larinks via 'n buis naby die hart gaan. By visse is hierdie paadjie 'n direkte roete. Wat interessant is, is dat hierdie senuwee dieselfde roete volg by alle spesies wat die homoloë senuwee het. Dit beteken dat hierdie senuwee by 'n dier soos die kameelperd 'n belaglike ompad van die brein af moet maak en dan die nek na die larinksarea opsteek.
Dus, die kameelperd moet 'n ekstra 10-15 voet senuwee vergroot in vergelyking met 'n direkte verband. Hierdie herhalende laringeale senuwee, soos dit genoem word, is duidelik ondoeltreffend. Dit is maklik om te verduidelik waarom die senuwee hierdie sirkelroete neem as ons aanvaar dat kameelperde ontstaan ​​het uit visagtige voorouers.
'N Ander voorbeeld is die menslike knie. Agteruit artikulerende knieë is baie beter as 'n dier die meeste van sy tyd op die grond spandeer. Natuurlik is knieë wat voorlê, baie goed, as u baie tyd spandeer om bome te klim.
Rationalisering van onvolmaakte skeppings
Waarom kameelperde en mense sulke swak konfigurasies sou hê as hulle onafhanklik ontstaan ​​het, is iets wat die kreasioniste nog moet verduidelik. Die mees algemene kreasionistiese weerlegging teen homologieë van enige aard is dikwels van die verskeidenheid "God het alle wesens geskape volgens een of ander patroon.
As ons die punt ignoreer dat ons God as 'n uiters swak ontwerper sou moet beskou as dit die geval was, is hierdie verduideliking glad nie 'n verklaring nie. As kreasioniste gaan beweer dat daar 'n plan bestaan, is dit die verantwoordelikheid om die plan te verduidelik. Om anders te doen, is net 'n argument uit onkunde en is gelykstaande aan om te sê dat dinge soos hulle is "net omdat."