3 November 2019 dr Tinus van Zyl Familiediens
Posted by Administrator (dbvgadmin) on Nov 04 2019
Skriflesing: Jeremia 33:10-18
Die 1994 fliek, The Shawshank Redemption, speel af in die 1950's en gaan oor 'n man, Andy Dufresne, wat lewenslange tronkstraf kry in 'n gevangenis wat deur 'n korrupte en brutale tronkopsigter beheer word.
In een toneel ontdek Andy 'n plaat met opera musiek van Mozart en op die ingewing van die oomblik, speel hy dit oor die luidsprekers van die hele tronk.
Andy word dan vir 'n week lank in 'n donker sel van afsondering gegooi, wat die gevangenis "the whole" noem. Kom ons kyk na die toneel waar Andy uit die donker gat terugkeer na sy vriende.
Video: "The Shawshank Redemption" - Hope HD https://www.youtube.com/watch?v=15pqpVbhs0c
Hoop is gevaarlik
Andy se vriend, Ellis Redding, of "Red" soos almal hom noem, waarsku hom dat hoop 'n gevaarlik ding is. Hoop kan iemand in die tronk mal maak. Dit is beter om nie enige hoop te koester in die tronk nie.
Waarop Andy antwoord: "Like Brooks did?" Brooks was 'n vriend van hulle wat vir 50 jaar in die tronk was en wat nadat hy vrygelaat is, sy lewe geneem het. Brooks was so gewoond aan die hooplose lewe in die tronk, dat hy nie meer buite die tronk in vryheid kon lewe nie.
Is hoop 'n goeie ding of 'n slegte ding? Party mense sal sê dat 'n mens nie kan lewe sonder hoop nie. Hoop is deel van menswees. Waar daar geen hoop is nie, is daar geen lewe nie.
Maar ander sal weer soos Red sê: Hoop is 'n gevaarlike ding. Hoop kan jou mal maak, as jy heeltyd leef met die hoop dat dinge beter gaan raak, maar dit raak nooit beter nie.
Sommige beweer ook dat om te kan hoop is eintlik die voorreg van voorspoedige mense. Om te kan hoop is 'n middelklas luukse. Mense wat regtig vasgevang is in armoede, werkloosheid, in maatskaplike verval, mense wat in hooplose omstandighede leef, het geen rede om te hoop nie, sê party.
Ons almal ken ook die baie slegte ervaring waarin jy jou hoop móés prysgee, dit moes doodmaak. Dit is ook deel van die lewe. Daar kom sekere tye waarin jy jou joop móét laat vaar – ter wille van jou eie oorlewing.
Siekte, kind, gesin
Miskien die hoop dat jou geliefde wat siek is, weer gesond gaan word. Miskien die hoop dat jou kind wat 'n gestremdheid of beperking het, dit eendag sal ontgroei. Dalk die hoop dat jou gesin weer met mekaar verenig gaan word.
Of die hoop dat jy eendag gaan opstaan en jou chroniese depressie of angs of verslawing, iets van die verlede gaan wees – dat jy dit gaan afskud soos 'n slang wat vervel. Of dalk die hoop dat die persoon wat sy/haar rug op jou gedraai het, eendag sal terugkeer na jou.
Ons almal moes al op een of ander stadium in ons lewe so 'n hoop begrawe, sodát ons kon aangaan met ons lewe. Maar om so 'n hoop te begrawe, is nie 'n teken van hooploosheid nie. Dit is juis 'n teken van hóóp!
Teken van hoop!
Wanneer ons 'n hoop wat ons vir so lank gekoester het, uiteindelik begrawe, dan is dit juis 'n teken van hoop, want dan sê ons daarmee dat ons 'n groter en 'n dieper hoop het, 'n hoop wat verder as die graf strek.
Om die hoop wat ons gehad het te begrawe, is die eerste stap om ons onsself oop te maak vir 'n ander hoop wat nog verder strek en nog dieper gaan ons eie drome en verlange.
Laas week het ons daarvan gelees in Jeremia 29. Die ballinge in Babel moes eers hulle hoop om terug te keer na Jerusalem begrawe, voordat hulle hulleself kon oopstel vir die nuwe toekoms, die nuwe hoop, wat God vir hulle beplan ín Babel.
So as ons Jeremia 29:11 aanhaal, wat sê: "Ek weet wat Ek vir julle beplan, sê die Here: voorspoed en nie teespoed nie; Ek wil vir julle 'n toekoms gee, 'n verwagting!", dan moet ons in gedagte hou, dit impliseer dat ons ons eie drome moet begrawe.
God se toekoms
God se toekoms van hoop lyk in meeste gevalle anders as die drome wat ons koester. So om onsself oop te stel vir die hoop in God se toekoms, moet ons eers ons eie drome begrawe.
Daar is geskiedkundiges wat meen dat die Westerse samelewing nou nader beweeg aan die einde van 'n siklus. Mense wat die opkoms en val van samelewings bestudeer, sê al die tekens is daar dat die Westerse samelewing sy piek bereik het en besig is om in duie te stort.
En dis interessant wat van hierdie tekens is. Samelewings wat so groei en dan in duie stort het 'n paar dinge in gemeen.
Een ding wat hulle ingemeen het, is dat hulle 'n geweldige vinnige vooruitgang van tegnologiese ontwikkeling het, maar dan dieselfde tegnologie wat hulle laat vooruitgaan het, maak dat die weefsel van die samelewing – dit wat die samelewing saamgebind het – begin dan verbrokkel.
'n Ander interessant ding is dat wanneer 'n samelewing so 'n piek bereik, net voor dit in duie begin stort, raak die samelewing baie oppervlakkig. Omdat hulle so voorspoedig en suskesvol is, word celebrities – die sportsterre, kunstenaars en mooi mense – opgehemel.
Dan word die basiese waardes wat mense se karakter bepaal, deugde soos selfbeheersing, wysheid, moed en geregtigheid, nie meer van waarde geag nie, want die hele samelewing het oppervlakkig geword.
"Nuwe" / ou soort hoop
So wat die persone sê wat meen dat die Westerse samelewing besig is om in duie te stort, is dat daar 'n nuwe soort hoop onder mense gekweek moet word. Of dalk moet ek eerder sê 'n ou soort hoop.
Mense moet weer geleer word om nie hulle hoop te bou op Westerse vooruitgang nie, maar om hulle hoop te bou op die veerkragtigheid van die menslike gees, wat selfs in die mens hooplose omstandighede kan volhard en met karakter kan leef.
'n Mens kan maar dink aan toe die Romeinse Ryk tot 'n val gekom – 'n ryk wat ook gekenmerk is deur geweldige vooruitgang in tegnologie, en daarmee saam vervlakking van bestaan, die ophemeling van sport, skoonheid en plesier.
Woestynvaders en -moeders
Toe die Romeinse Ryk begin in duie stort, net voor die donker middeleeue aangebreek het, het daar klein groepiese gelowiges in die woestyn gaan woon – die woestynvaders en –woestynmoeders.
'n Ander hoop
Hulle het begin om weer te leef volgens 'n ander hoop – 'n hoop wat nie gebou is op die Keiser as Here nie, maar 'n hoop wat gebou is op Jesus die Here.
Dalk is dit vandag weer nodig. Klein groepies mense wat begin leef volgens 'n ander hoop. 'n Hoop wat nie gebou is op Westerse vooruitgang nie, maar 'n hoop wat gebou is op die Koning wat reg en geregtigheid laat geskied.
Soms is dit moeiliker om 'n mens se hoop te bou op die Koning van geregtigheid, as die politieke magte en ekonomiese kragte van hierdie wêreld nog dinge in jou guns laat werk.
Ja, ons moan en kla dalk ook oor die hoë belasting en inflasie, die korrupsie en swak dienste, maar solank die sisteem nog voorspoed en sekuriteit vir ons bied, is dit makliker om ons hoop op vooruitgang te plaas, as om ons hoop in die Koning van Geregtigheid te plaas.
Maklik vir hooploses?
Ek wonder of dit nie soms makliker is vir die mense wat geen voordeel trek uit die politieke magte en ekonomiese kragte van hierdie wêreld, om hulle hoop te plaas op die Koning van Geregtigheid nie? Ek wonder net, miskien sien hulle makliker deur die vals beloftes van vooruitgang, en het hulle reeds daardie drome begrawe...?
Wat Jeremia 33 vir ons wys is dat ware hoop gebore word en leef in die puinhope van die wêreld. Jeremia praat van die stede van Juda en die strate van Jerusalem wat verwoes is, sonder mense en sonder diere. Dáár word hoop gebore. Dáár leef hoop.
Nie vals hoop nie
Hierdie hoop is nie die vals hoop dat vooruitgang, voorspoed en sukses die wêreld gaan red nie. Dit is nie die vals hoop dat politieke leiers die wêreld gaan red nie. Dit is nie eers die vals hoop dat godsdiens – die tempel en die priesters die wêreld gaan red nie.
Nee, die hoop wat in die puinhope van die wêreld gebore word en leef, is die hoop op God wat uit niks uit, iets kan skep; die God wat uit chaos, orde kan bring; die God wat uit die dood, nuwe lewe kan skenk.
God verander lot
Wanneer God hulle lot verander, dan sal daar weer reg geskied, dan sal daar 'n koning wees wat reg doen, dan sal daar piesters wees offers bring in die tempel.
Die res volg
Maar dit sal nie die leiers, die ekonomie of selfs die godsdiens wees wat hulle lot verander het nie. Dit sal God wees wat hulle lot verander. En daardie verandering wat God bring sal gereflekteer word in hulle politiek, in hulle ekonomie en in hulle godsdiens.
Gedooptes is hoop
Ons wat gedoop is, ons hét nie net hoop vir die wêreld nie, maar ons ís hoop vir die wêreld. Ons wat gedoop is, is tekens van hoop. Ons is getuies van God se nuwe wêreld.
Julle is die lig
Dit is merkwaardig dat Jesus nie in Bergprediking gesê het : "Julle hét die lig vir die wêreld" nie, maar "Julle ís die lig vir die wêreld."
Armes, treur, ens
En die "julle" na wie Jesus verwys het, was nie die suksesvolle, voorspoedige mense nie. Dit was die armes, die mense wat treur, die sagmoediges, die wat honger en dors na geregtigheid, die barmhartiges, die wat rein van hart is, die vredemakers, die wat beledig en vervolg word omdat hulle geregtigheid doen.
Hierdie mense ís die lig vir die wêreld en die sout vir die aarde. Ons, gedooptes, ís tekens van God se nuwe wêreld in 'n donker wêreld. Ons ís bakens van hoop in 'n desperate wêreld.
Hoop het 'n vel
Een teoloog het gesê: Hoop moet 'n vel om hê. Hoop moet deur mense beliggaam word om vir ander mense hoop te kan gee.
As jy dink wat het jou instaat gestel om voort te gaan in die donkerste, moeilikste tyd van jou lewe, dan was dit mense. Mense wat daar was, mense wat by jou was, mense wat 'n stukkie hoop beliggaam het en jou laat glo het dat daar wel 'n more sal wees.
Hoop kom na ons toe in die vorm van 'n mens, in 'n tasbare vorm. Maar dit laat ons vashou aan iets waaraan mense nie kan raak nie, iets onaantasbaar. Soos Andy gesê het: dit is iets binne-in jou waarby niemand kan uitkom nie, wat nooit geblus kan word nie.
Later in die fliek sê Andy: "Hope is a good thing, maybe the best of things. And no good thing ever dies."
Kan nie in woorde gesê word nie
Hoop is iets binne in ons wat niemand kan aanraak nie. Iets wat so mooi en so goed is, dat dit nie eers in woorde gesê kan word nie.