Wassily Kandinsky Abstrak / Ekspressionistiese skilder - Russiese Kunstenaar - 2020
Wassily Kandinsky | Abstrak / Ekspressionistiese skilder
Wassily Kandinsky🎨 / Василий Кандинский (gebore 4 Desember [16 Desember, New Style], 1866, Moskou, Rusland - dood 13 Desember 1944, Neuilly-sur-Seine, Frankryk), Russies-gebore kunstenaar, een van die eerste skeppers van suiwer Abstraksie in die moderne skilderkuns. Na suksesvolle avant-garde-uitstallings het hy die invloedryke München-groep Der Blaue Reiter ("Die Blou Rider "; 1911-14) en begin heeltemal abstrakte skildery. Sy vorms het ontwikkel van vloeibare en organiese tot geometriese en uiteindelik na piktografiese (bv. Tempered Élan, 1944).
Kandinsky se ma was 'n Muscovite, een van sy oupagrootjies, 'n Mongoolse prinses, en sy pa, 'n inwoner van Kyakhta, 'n Siberiese dorp naby die Chinese grens. Die seun het dus grootgeword met 'n kulturele erfenis wat gedeeltelik Europees en deels Asiaties was.
Sy familie was opgewonde, goed om te doen, en was lief vir reis; terwyl hy nog 'n kind was, het hy vertroud geraak met Venesië, Rome, Florence, die Kaukasus en die Krim-Skiereiland.
By Odessa, waar sy ouers in 1871 gevestig het, het hy sy sekondêre skoolopleiding voltooi en 'n amateurprent op die klavier en die tjello geword. Hy het ook 'n amateur-skilder geword, en hy het later as 'n soort eerste impuls tot abstraksie herinner, 'n adolessente oortuiging dat elke kleur 'n geheimsinnige lewe gehad het.
Wassily Kandinsky en Franz Marc, 1911
In 1886 het hy reg en ekonomie aan die Universiteit van Moskou begin studeer, maar hy het steeds ongewone gevoelens oor kleur gehad as hy die stad se lewendige argitektuur en sy versamelings van ikone oorweeg het. In laasgenoemde het hy eenkeer gesê, kan die wortels van sy eie kuns gevind word. In 1889 het die universiteit hom op 'n etnografiese sending gestuur na die provinsie Vologda, in die beboste noorde, en hy het teruggekeer met 'n blywende belangstelling in die dikwels roekelose, nie-realistiese style van die Russiese volkskildery. Gedurende dieselfde jaar het hy die Rembrandt's in die Hermitage in St Petersburg ontdek en hy het sy visuele opleiding bevorder met 'n reis na Parys. Hy het sy akademiese loopbaan nagevolg en in 1893 het hy die graad gelykstaande aan 'n doktorsgraad ontvang. Teen hierdie tyd het hy baie van sy vroeë entoesiasme vir die sosiale wetenskappe verloor. Hy het egter gevoel dat kuns "'n luukse verbied aan 'n Russiese". Na 'n tydperk van onderrig aan die universiteit het hy 'n pos as direkteur van die fotografiese afdeling van 'n drukkery in Moskou aanvaar. In 1896, toe hy sy 30ste verjaardag nader, was hy gedwing om tussen sy moontlike termyne te kies. , want hy is 'n professoraat in regswetenskap aan die Universiteit van Dorpat aangebied (later genoem Tartu), in Estland, wat destyds Russifisering ondergaan het. In wat hy 'n "nou of nooit"bui, hy het die aanbod afgekeur en die trein na Duitsland geneem met die doel om 'n skilder te word.
München tydperkHy het reeds die gesag van gesag gehad wat in latere jare tot sy sukses as onderwyser sou bydra. Hy was lank, groot geraam, onberispelik geklee en toegerus met pince-nez-bril; Hy het 'n gewoonte gehad om sy kop hoog te hou en lyk na die universum af te kyk. Hy het volgens kennisse 'n mengsel van diplomaat, wetenskaplike en Mongoolse prins gelyk. Maar op die oomblik was hy bloot 'n gemiddelde kunsstudent, en hy het as sodanig by 'n privaatskool in München onder leiding van Anton Azbe ingeskryf. Twee jaar se studie onder Azbe is gevolg deur 'n jaar van werk alleen en dan deur inskrywing by die München Akademie in die klas van Franz von Stuck. Kandinsky het uit die akademie met 'n diploma in 1900 voortgekom en in die volgende paar jaar matige sukses behaal as 'n bekwame professionele kunstenaar in aanraking met moderne tendense. Vanaf 'n basis in die 19de-eeuse realisme, is hy beïnvloed deur Impressionisme, deur die whiplash-lyne en dekoratiewe effekte van Art Nouveau🎨 (genaamd Jugendstil in Duitsland), deur die puntetegniek van Neo-Impressionisme (of puntillisme), en deur die sterk, onrealistiese kleur van sentraal-Europese ekspressionisme en Franse fauvisme.
Dikwels het hy aan die lig gekom dat hy nie die ikone van Moskou en die volkskuns van Vologda vergeet het nie; soms het hy toegegee in patrone van gewelddadige kleure wat sy Asiatiese voorouers sou verheug. Hy het uitgestal met die voorhoede-groepe en in die groot nonacademische vertonings wat oor die hele Europa versprei het - met die München Phalanx-groep (waarvan hy in 1902 president geword het), met die Berlynse sessiegroep, in die Parys Salon d'Automne en Salon des Indépendants, en met die Dresden-groep wat hulself genoem het Die Brücke ("Die brug"). In 1903 in Moskou het hy sy eerste eenmansskou gevolg. Hy het die volgende jaar deur twee ander in Pole gevolg. Tussen 1903 en 1908 het hy grootliks gereis, van Holland tot so ver suid as Tunisië en van Parys terug na Rusland. af vir 'n paar maande verblyf elk in Kairouan (Tunisië), Rapallo (Italië), Dresden, die Paryse voorstad van Sèvres en Berlyn. In 1909 het Kandinsky en die Duitse skilder Gabriele Münter, wat sedert 1902 sy meesteres was, 'n huis in die klein dorpie Murnau, in die suide van Beiere, bekom. Hy het 'n deel van die tyd in Murnau en deel van die tyd in München begin werk. proses wat gelei het tot die opkoms van sy eerste opvallende persoonlike styl en uiteindelik tot die historiese deurbraak tot suiwer abstrakte skilderkuns. Geleidelik het die vele invloede wat hy ondergaan het, sy samelewing ondermyn. Sy impuls om die onderwerp geheel en al te elimineer, was nie, dit moet opgemerk word, bloot of selfs hoofsaaklik tot streng estetiese oorwegings. Niemand kon minder van 'n esthete gewees het nie, minder van 'n "kuns ter wille van kuns"verslaafde, as Kandinsky. Daarbenewens was hy nie die soort gebore skilder wat die fisiese eienskappe van olie en pigment kon geniet sonder om te sorg wat hulle bedoel het nie. Hy wou 'n soort verf hê in watter kleure, lyne en vorms, bevry van die afleidende besigheid van herkenbare voorwerpe, kan in 'n visuele "Taal"in staat was, soos vir hom, die abstrakte"Taal"van musiek - om algemene idees uit te druk en diep emosies te skep.
Die projek was natuurlik nie heeltemal nuut nie. Analogie tussen skilderkuns en musiek was lank reeds algemeen; baie denkers het gepoog om die veronderstelde uitdrukking van kleure, lyne en vorms te kodifiseer; en meer as een redelik antieke skets kan meeding om die eer om die eerste abstrakte prentjie te noem. In die jare net voor die Eerste Wêreldoorlog was Kandinsky geensins alleen in sy aanval op die beeldende kuns nie. In 1909 het die Kubiste omgedraai uit intellektuele en gefragmenteerde visioene van die werklikheid wat die gewone kyker verwoes het. Tussen 1910-1914 het die lys van pionier abstrakte kunstenaars baie fyn skilders ingesluit. 'N streng ondersoek van werke en datums kan dus wys dat Kandinsky nie regtig verdien om genoem te word nie, soos hy dikwels die "stigter"van niefiguratiewe skildery, ten minste kan hy nie die enigste stigter genoem word nie. Maar as hierdie historiese punt toegeken word, bly hy 'n eerste pionier.
Kandinsky se wydverspreide aanspraak op historiese prioriteit berus hoofsaaklik op 'n onbetaalde werk gedateer 1910 en word algemeen bekend as die Eerste Abstrakte Waterverf. Op grond van navorsing wat in die 1950's gedoen is, kan hierdie werk egter later gedateer word en as 'n studie beskou kan word. vir die 1913 Komposisie VII; en in elk geval moet dit slegs beskou word as 'n voorval - onder wie die bewyse nie bewaar is nie - op Kandinsky se roete. In Blue Mountain (1908) die evolusie na nie-verteenwoordiging is reeds duidelik aan die gang; die vorms is skematiese, die kleure nonnaturalistic, en die algemene effek daarvan van 'n droom landskap. In Landskap met Kruip1909) Soortgelyke tendense is duidelik, tesame met die begin van wat 'n ontploffing in die samestelling genoem kan word. By 1910 improvisasie XIV is reeds, soos sy ietwat musikale titel suggereer, feitlik abstrak; met die 1911 Omringende, het daar beslis 'n soort skilderkuns ontwikkel wat, hoewel nie net versiering nie, 'n waarneembare vertrekpunt het in die uitbeelding van herkenbare voorwerpe. Daarna kom sulke groot werke soos Met die Black Arch, Black Lines en Autumn ; In sulke prente wat tussen 1912 en 1914 in 'n spetterende, dramatiese styl uitgevoer word wat die New York Abstract Expressionism van die 1950's verwag, sien die meeste kunshistorici die hoogtepunt van die kunstenaar se prestasie. Kandinsky was 'n aktiewe animator van die avant-garde-beweging in München, help om in 1909 die Nuwe Kunstenaarsvereniging te vind (Neue Künstlervereinigung). Na aanleiding van 'n meningsverskil binne hierdie groep het hy en die Duitse skilder Franz Marc🎨 in 1911 'n informele georganiseerde mededinger gestig wat die naam Der Blaue Reiter ("Die Blou Ruiter"), uit die titel van een van Kandinsky se 1903 foto's.
Toe die Eerste Wêreldoorlog in 1914 verklaar is, het Kandinsky sy verhouding met Gabriele Münter afgebreek en teruggekeer na Rusland deur middel van Switserland, Italië en die Balkan. 'N Vroeë huwelik met 'n neef is in 1910 ontbind ná 'n lang tydperk van skeiding en in 1917 het hy getroud met 'n Moskouvrou, Nina Andreevskaya, wat hy die vorige jaar ontmoet het. Alhoewel hy 50 jaar oud was en sy bruid baie jare jonger was, het die huwelik uiters suksesvol geword en hy het in Moskou gevestig met die doel om homself in die Russiese lewe te herintegreer.
Sy voorneme is aangemoedig deur die nuwe Sowjet-regering, wat aanvanklik beywer het om die guns en dienste van avant-garde-kunstenaars te wen. In 1918 word hy professor aan die Moskou Akademie vir Beeldende Kunste en 'n lid van die kunsseksie van die People's Commissariat for Public Instruction.
Sy outobiografiese Rückblicke ("Retrospect") is in Russies vertaal en deur die munisipale owerhede van Moskou uitgegee. In 1919 het hy die Instituut vir Artistieke Kultuur geskep, het hy direkteur van die Moskoumuseum vir Kultuurkuns geword en het hy 22 museums oor die Sowjetunie georganiseer. In 1920 is hy gemaak. 'n professor aan die Universiteit van Moskou, en is vereer met 'n eenmansskou wat deur die staat georganiseer is. In 1921 het hy die Russiese Akademie vir Artistieke Wetenskappe gestig. Maar toe het die Sowjet-regering van avant-garde-kuns tot sosiale realisme beweeg. Dus, aan die einde van die jaar, het hy en sy vrou Moskou na Berlyn verlaat. Ten spyte van die oorlog het die Russiese Rewolusie en amptelike pligte tyd gevind om gedurende hierdie Russiese tussenkoms te verf en selfs 'n taamlik drastiese transformasie te begin van sy kuns. AANGESIEN dit in sy München-werk so laat as 1914 nog steeds sprake kan wees van toesprake op landskap, die doeke en waterverf van sy Moskou jare toon 'n vasberadenheid om heeltemal abstrak te wees. Hulle toon ook 'n groeiende tende ncy die vroeëre spontane, liriese, organiese styl te laat vaar ten gunste van 'n meer doelbewuste, rasionele en konstruksionele benadering. Die verandering is duidelik in sulke prente soos White Line en Blue Segment.
Teen hierdie tyd het Kandinsky 'n internasionale reputasie as skilder. Hy was egter altyd geïnteresseerd in onderrig, eers as dosent in die regte en ekonomie, net nadat hy sy universiteitsgraad behaal het, toe die meester van 'n skilderkool wat hy in München georganiseer het, en meer onlangs as professor aan die Universiteit van Moskou.
Hy blyk dus nie te huiwerig nie. Toe hy vroeg in 1922 'n onderwyspos by Weimar aangebied is in die reeds bekende Bauhaus-skool van argitektuur en toegepaste kuns. Aanvanklik was sy pligte 'n bietjie ver van sy persoonlike aktiwiteit, want die Bauhaus was nie bekommerd oor die vorming van "skilders"in die tradisionele sin van die woord.
Hy het lesgedeel oor die elemente van vorm, 'n kursus in kleur gegee en die muurskildery gerig. Nie tot 1925 toe die skool van Weimar na Dessau verhuis het nie, het hy 'n klas gehad in "vry", nie-toegepaste skildery. Ten spyte van die ietwat roetine aard van sy werk, lyk dit of hy die lewe op die Bauhaus lonend en aangenaam gevind het.
Die klimaat was een van navorsing en vakmanskap gekombineer met 'n sekere hoeveelheid estetiese puritanisme; Dit was klassiek om die term liewer te gebruik in vergelyking met die warm romantiek van sy voor 1914 dae in München. Kandinsky het op hierdie klimaat gereageer deur voort te gaan in die algemene rigting van meetkundige abstraksie, maar met 'n dinamiek en 'n smaak. vir detail-vol prentjies wat sy vroeëre veegtegniek herinner. Dat Kandinsky in hierdie jare baie belangstelling in die teorie was, blyk uit sy publikasie in 1926 van sy tweede belangrike verhandeling, Punkt und Linie zu Fläche ("Punt en lyn na die vliegtuig"). In sy eerste verhandeling oor die geestelike kuns het hy veral die veronderstelde uitdrukkingsvermoë van kleure beklemtoon, byvoorbeeld geel vergelyk met die aggressiewe, beweerde aardse geluid van 'n trompet en vergelyk blou met die beweerde hemelse geluid van die pyp orrel. Nou, in dieselfde gees, het hy die veronderstelde effekte van die abstrakte tekenelemente ontleed, 'n horisontale lyn interpreteer, byvoorbeeld, soos koud en 'n vertikale lyn as warm.
Alhoewel hy sedert 1928 'n Duitse burger was, het hy na Parys immigreer toe die Nazi's in 1933 die Bauhaus gedwing het om te sluit. Die laaste en een van die beste van sy Duitse prente is die nuchtere ontwikkeling in Brown; sy titel verwys waarskynlik na die Nazi-bruin-gedroogde storm troepe, wat sy abstrakte kuns as "ontaard".
Hy woon vir die oorblywende 11 jaar van sy lewe in 'n woonstel in die Paryse voorstad Neuilly-sur-Seine, wat in 1939 'n genaturaliseerde Franse burger geword het. Gedurende hierdie finale tydperk het sy skildery, wat hy eerder verkies het om "konkrete" eerder as "abstrakte"het tot 'n mate 'n sintese van die organiese wyse van die München-tydperk en die geometriese wyse van die Bauhaus-tydperk geword.
Die visuele taal waarna hy ten minste 1910 gestreef het, het in tekens wat lyk soos amper-ontsyferbare boodskappe wat in piktogramme en hiërogliewe geskryf is, verander. baie van die tekens lyk soos akwatiese larwes, en nou en dan is daar 'n figuurlike hand of 'n maan menslike gesig. Tipiese werke is Violet Dominante, Dominante Kurwe, Vyftien, Moderering en Geharde Élan. Die produksie van sulke werke het gepaard gegaan met die skryfwerk van opstelle waarin die kunstenaar die beweerde mislukking van moderne wetenskaplike positivisme beklemtoon het en die behoefte om te sien wat hy genoem het "die simboliese karakter van fisiese stowwe".Kandinsky het in 1944 gesterf. Sy invloed op kuns van die 20ste eeu, wat dikwels deur die werk van toegankliker skilders gefiltreer is, was diep. | Roy Donald McMullen © Encyclopædia Britannica, Inc.
Wassily Kandinsky [Василий Васильевич Кандинский] n Mosca-nel 1866 naspeur. Dopo gli studi di giurisprudenza, besluit om alle dokumente te besigtig. All'età di trent'anni, wat 'n Monaco, duif gereelde l'Accademia sotto Franz von Stuck🎨.Dal 1901-1904 het, is deel van groepe artistico "lit'N Negatiewe en suksesvolle uitgawe van die tydperk tot die einde van die jaar. Dit word deur 'n Parigi getoon. Tornato a Monaco, Kandinsky trascorre gran parte del tempo a Murnau, Piccola località bavarese tra Monaco e le Alpi. Münster, die ware pizza van die dag van die espressionista. Nel 1909 partecipa alla fondazione della La Neue Künstlervereinigung München.Abbandona l'associazione artistica. Avviene l'incontro con personalite artistiquehe più in sintonia con la sua visione dell'arte: Franz Marc 1880-1916🎨, August Macke 1887-1914🎨 e Paul Klee 1879-1940🎨. Insieme a loro dà vita al gruppo Der Blaue Reiter - Die Blou Rider e cura la pubblicazione dell'Almanacco "Der Blaue Reiter".
Il primo numero dell'almanacco esce nel 1912, e reca in copertina la riproduzione di un acquarello di Kandinsky. Semper nel 1912, pubblica Über das Geistige in die Kuns - Lo spirituale nell'arte🎨, dove espone le sue theory artistiche.Nello stesso periodo per l'artista comincia l'evoluzione verso l'astrattismo, che culmina con la realizzazione del Primo acquerello 1910-1913.Negli anni 1911-14 Kandinsky realizza molte delle prime composizioni e delle improvvisazioni.Nel 1914, allo scoppio della prima guerra mondiale, Kandinsky torna in Rusland. Die eerste professor in die Laboratorium-kunstenaars van die Stato, 1918. Dit is veral die belangrikste aspekte van die meetkunde en die spanning. Nel 1921 fa ritorno in Germania saam met Nina.
Gli anni 1911-1912 sono fundamentele nella vita en nell'evoluzione artica di Wassily Kandinsky.
Tra il 1922-1933 Lavora kom insegnante al Bauhaus, prima a Weimar, e poi, dopo trasferimento della scuola, a Dessau.
Dit is my taak om die maatskappy te beskerm, en ek is van mening dat ek 'n reisiger in Frankryk het, in die omgewing van Parigi.
Nel 1937 'n Monaco van die werklike realizzata la celebre mostra sull 'Arte Degenerata, het Adolf Hitler gesê dat hy 'n goeie reputasie het.
Nella mostra compaiono circa 50 opere di Kandinskij, poi vendute a basso costo all'asta ad acquirenti stranieri. Nel 1938 partecipa alla largra «Abstracte kuns»Nello Stedelijk Museum di Amsterdam. Nello het nog 'n foto van die poëtiese poesie en silografie nella rivista «oorgang».
Il suo saggio «L'Art Concert»Esce sul primo numero del«XXe Siècle». Nel 1942 dipinge la sua ultima grande tela, Spanning dèlicates. In die geselekteerde werk, is dit regtig belangrik om die prentjie te sien. Personeel van Galerie Jeanne Bucher di Parigi. Mev. Nel 1944, het 'n parlementsgebod gehad, maar het nie die hoogste waardes nie.