Gedigte van Alexander Carte – Roekeloos
Gepubliseer deurAlexander Carte	 03/03/2020 03/03/2020 Los kommentaar op Gedigte van Alexander Carte
Laat hy teen jou skouer leun en jou ore leen.
Vertoef vir n wyle.
En jy sal n oes van vreugde win uit die trane saad.
Vloeibare gebede met trane wat aan die binnekant af rol.
En in Psalms sal jy met trane saai maar met n gejubel maai.
Dis min gevra en sal nie moeite wees-om jou ore te gebruik sodat ander hul leed kan spreek.
Jy met n gedagte die pad aandurf-stof tot nadenke-in plaas van n skôr raadgee keel jou vergesel.
Die stof op die skoene bietjie bly klou-die ander wang draai en n tree of meer vergesel-en die vreugde van nederig mens wees oor jou spoel-en seën soos n dons wolk op jou kom rus.
Dit is die oomblik dat aroma soos sagte mos teen oggend dou n kalmte bring-vergenoegdheid met n sagte amen berusting bring.
Fetus krom gekrul soos die nagemaakte emosie glimlag van n nar wat die son se volronde kring probeer kul
Soos wasem in n spieel voor n ander spieel beeld eggo
Komplekse ewe getalle van n sonstraal wat die somme in die lewe laat klop
Polsslag huigelend die skewe maan betrag met n lewe te kort om mens te wees
Het ek gekom om te speel dat ek speel om te speel?
My lywige taak in seёllose possak onder my ewige Koelte boom gevind
Soveel keer met teer aanraking vir my in die bres getree
Omdraai en staar na horison agter gelaat
Wetend dat n einder voor ook wag
My kind kom vat My hand-reddend sag
Stap liggies oor die pad vir jou berei
Opkyk werd met n asem sug wat my hart herlaai
Altyd opkyk werd in ewige knieë holtes gevind
Die mot in die kop
Politiek besmet,gebroke en verniel
Aangeplak, taai, ge-ets op ons juk
Stof spoor deur gekneusde siel
PW, FW en PIK, hoeveel bloed vir jul geluk
Broeders in die bond,maatjies bymekaar
Het julle ons seuns hart se skrik kom voel?
Wyl die stank van bloed in ons koppe woel
Kuier by my,kom gesels oor leĕ oog se staar
Kom sit by my,op my koue stoep
Nimmer weer n dop,ek pyn nie meer
My Vader in die hemel het my geroep
Ek weet jy slaap knus,jy,sonder geweer
My dors geles,my gees vervul,dankie Heer
U het my kop gedraai,weg van die seer
Sal U die spoke weer kom keer
Gekniel roep ek hard na U!nog n keer
Half seun-half man-die vreug van n jeug,ons ontneem-
Oorlog gespeel met wapens wat brand-alles vir julle leun
Waars jou seuns?nie op die grens van my land!
Groot man oorlog op seuns skouers geneem
Jy bad in heuning vir my bedoel
Jou gewete gesus,jou kussing knus
Wyl ek die stank uit my geheue probeer spoel
Sus my Skepper my,kom en berus
Nogals bad hier rond
Vader U was al hier gewees-dit is nogals tuff hier rond?
Ek is homesick en wonder soms-hoe lank nog-ploeter voort?
Ek sien dinge wat ek weet nie weer sal herstel
Ek sien honger mense skarrel vir n stuk brood –sypaadjie kinders-Suigend aan gom tietie bottels wat leed verlig en koue karton doos kombers.
Ek sien n blink kar met donker vensters-met leeg oog aangegluur
Ek sien droeĕ oĕ-leeg gehuil en stukkend getrap
Ek sien kinders met merke,snot neuse en jong boemelaars ook
Ek sien bebloede families van plase gestroop
Wat maar net in die niet staar met n vraag
Ek sien die rook en roet en n baie kwaai see
Ek sien hope dooie grond vir skatte gedelf
Ek sien n kind en dier verinneweer na mense se smaak
Ek sien skurwe hand ,krom geboeĕ,diep geplooide,
gebroke pappas wat net wou help
Ek sien die seer van opregte moedermense raak
Ek het mense met blink pakke met geld in die verte ook gewaar
Hoe en waar kan ons keer en help-met so n groot taak?
Vader-my Vader-toe U hier was,was dit net so gelaat?
Sien ek U ook soms met n traan op U gelaat
U het ons met n keuse gelaat-het U dan nie geweet?
Dat U skepsel nou hier sit en aan seer verwondering oorgelaat
Vader kom help tog gou-want dit nogals tuff hier rond!
My donker bang
Ek is gn vreemdeling vir die donker pa.
Toe ek innie donker die hek moes oopmaak-ekt jou vertrou-maar jyt my net daar gelaat.
In die donker nag oppie plaas-was die kleinhuisie vêr-ek was maar ses
Ja pa-maar net ses.
Ek moes groot word-jou skel en stem merke op gees en vlees gelaat.
Pa-jyt my kans op kind wees-my ontneem.
By kind wees kon ek nie tyd verwyl.
Ek het grondpad roete gekies-sonder mentor as kompas.
Pa-ek het my kop seer gestamp-my hart ook soms gebreek.
Pa-my ma se gebede het my in blindheid gelei al het ek die afdraai paaie soms gemis.
Die roetes wat pa en jou dogters vermy-is die rede hoekom die Here my hand kon vat en lei.
My verlange reeds geroes en vergeet-is alles aan jou as pa oorgelaat.Stemloos staan ek dit en gade slaan.
Ek was maar net kind.
Ek was maar net verward.
Ek was net n kind wat sy pa trots wou maak.
So het pa,staat,army en grens met goddelose politiek my ook versaak.
Steeds is dit ma se gebede deur my Skepper onthou.
Ek is deur die donker verlaat-want n Gods lig in my het dit gekwyn.
Ek wonder of pa die donker ook nou ken?
Ek wonder of pa nou weet dat donker die oorsaak altyd sou vind.
Ek is wel alleen want so het pa my gespeen.
Ek was net kind.
Pa-net n kind!!
En nou baie geseën met heelmaak pleisters oral op my lyf deur Skepper knus toegevou.
Alexander Edward Carté is my naam en sal ook saam met my graf toe gaan want n kind as Carté is my ontneem,die dag toe jy my foto van die muur afhaal.
Groetnis en seën waar pa ookal staan.
Ek dink daar is nou n sagter kyk in my oë-want Here help ons want trane mag nooit aan binnekant van n kind se wange af loop.
Pa-nie meer nie.
Stilte so intens
Die see homself stil gereed maak vir sy laaste golf.
Die son die aarde se poele water waar n kind moes plas-brand tot gekraakte skildery-miere en bye leweloos hul werk gestaak en n kwikkie stert skielik stil.
Ek hoor die Zebra hees na familie roep,die brandwag met betraande oë alles gade slaan.
Die grys grinnik van lewelose mynhope en diepe wonde in aarde diep.
Die natuur sy oor draai vir onweers donder vêr en n leeu se laaste eensaam skorre brul as die geraamtes op hom skel en wildebees slof-slof voort as kwê-voël niks het om oor te klik en meerkat die niet in staar.
Die intense stilte van kanonne stil en die wêreld verskrik opkyk asof in vakuum toegevou en die horlosie staak-alles stil.
Staan ek soos n paal in sand geplant-soos n albaster wat weerskante toe rol voor n keuse om te maak.
As God net toekyk en wonder of Hy my kom haal?
Die senu van mensdom styf gespan aan n keuse oorgelaat.
Wonder ek steeds-Vader gaan U dit net so laat?
Hart beangs en wyfel in geloof as die hele aarde stom wonder oor dit wat kom.
Skielik weer n staan horlosie wat tik-tok voort-nie n omkyk werd
Kom help tog Heer-die wêreldse leed.
Ek snak in gebed en smeek-want hier het lewe taai geraak as n kinder asem vol trane teen mamma skouer sug.
Hou my knus wyl gierigaard se donker venster kar die lewe uit my pars en die wêreld weer ploeter voort in brakland agtergelaat.
Sonop en mooi
Na my winterslaap,
bibberend en knersend seer
Ontwaak ek met skuldig oog na vergifnis son op my gelaat
Beendere krakend van swoeg-sweet gevries om my hart
Slaan ag op my kake vas geklem en my uitroep stom
Hees ysige rasper my keel verniel
Klein ys pilaartjies my visie vul
Skor en knersend by U om hulp kom smeek
Hoor U my ooit,kyk af na U skepsel seer en bleek
Uitroep sonder greep gespalk in siel wat brand
Vra en smeek ek,vir U liefdes vuur in my hart
Spoel my seer verskroeide oё met U liefdes traan
Hou my en vou my toe in skouer holte met vergifnis saam
Hoe moes ek my verlede in tydgleuf vind?
Hoekom my op yskoue gladde pad bevind?
U het oor my gewaak in spasma hart alleen gevoel
Hou die deur oop,Here hoor my!hou die deur net oop!
Ek smag na U in wereld rof-my lyf so seer,my oё dof
Maak my tong en lippe skoon-my uitsprake met geloof
Vul my visie met U troon in getroue liefde behou
Weet dat ek U aanbid al was ek soms ontrou
Lafentel in trane gedoop
Lila mooi die jasmyn aroma smaak in my hart op n einder so vêr.
Leed en n traan wat steeds biggel in roetes uitge-ets.
Hart met ewige vrae wat met eb en vloed se ritme in en uit.
My lewens deining uitspoel op n leë strand en tot kotsens toe eise aan my stel.
Vra ek skor vir U genade om my knus toe te vou en ek die oggend sontrale weer kan sien speel op vars poele water met nuwe reën wat my wese vul.
Ek lê skuinskop U en betrag-en weet dat die donker berg maar net n molshoop is.
My insig deur U seën verkwik-staan ek hart wat bars vir al die genade gegun-U my lewenstuin weer laat bot
Vir stukkend vroue
Wraak op ys – hou langer!
My hart klop een myl per minuut met die eerste keer en met die tweede keer het my bloed gestol en het ek nie gekots nie terwyl ek deur die teleskoop oor sy wang streel en sy asem in my gedagtes hou en daarmee speel was ongelooflik intiem en weird arousing-die gevolg van n skok oordosis adrenalin was dit bloot ’n natuurlike reaksie.
Die tweede keer moes gebeur om die leemte van diepste eensaamheid en ’n diepe angs te probeer verdryf.
Die bravade net ’n skuilte teen die wete dat jy ’n geskape wese aan sy einde gebring het en die diepe eensaamheid en bewende hande met drank en volgende voorvalle deel met die buddies en angs try wegspoel.
Maar ’n leë gees in jou vlees bly klou.
’n Hol donker gat in die plek van jou siel.
En dan die vreemde gewaarwording van ’n hongerte vir haat wat soos koper smaak in my mond kom klou.
Die kyk na my hande wat my asem wegslaan met die besef daar is geen omdraai nie en my gewete my tronk sal bly en ’n stille gil uit volle bors my motivering is vir die ewige rondrol in my bed wyl die sterre onder my taan.
En die klaende hypocrites wat knus in hulle bedjies doeks met skoon gewetes en steeds tot op hede nie ’n vinger verroer het om ’n verskil te maak of die land n beter plek te maak nie, hoe klein ook al. Maar eerder verkies om lewenslank oor alles te kla en alles met ras wil vermeng.
Negatiwiteit reflekteer innerlike nederlaag-die denke van jou hart reflekteer wie en wat jy is. ’n Siniese persoon is iemand wat die prys van alles weet, maar die waarde van niks nie.
As jy in die hart verslaan is, borrel dit by jou mond uit.
Negatiwiteit sal hom altyd self regverdig en kies ook ’n baie klein vriende kring vir jou.
Negatiwiteit oordeel positiewe mense en verklein jou wêreld daagliks.
Wat ook al jou rede verswak, die gevoeligheid van jou gewete skaad, jou begrip van God benewel, die krag en gesag van jou gees oor jou liggaam verminder-dit is wat verkeerd is. Hoe onskuldig dit ook op sigself mag voorkom.
Negatiwiteit sal nie aan my klou nie
dit is my leuse op oorlewing.
En steeds sit hulle om die kampvure en spog en kla asof hulle weet.
Die met die grootste bekke het die minste gedoen en lieg in leke geselskap sodat boetie en sussie dink hy is ’n hero.
Met my eie hel in my kop sit ek hulle met minagting en beloer en wil weer kots om te weet as klein groepie deel ons die hel met mekaar-sommige hulself dood gedrink en sommige die gun teen die kop roete gevolg soos ek self ook gepoog het en net nie kon slaag nie en met genade van bo word die verlede agter gelaat maar soms moet ek hulle gadeslaan en na die aangeplakte bravade en geklets luister.
Wetende dat jy dit in die oë waarneem en net ’n klein groep dit onder mekaar herken en ’n skouer druk alles beteken.
Vandag is dit soos ’n verbleikte tattoo in die geheue en eensaamheid kwyn met wete dat die klop aan die deur nooit sal kom en ’n bydrae in stukkende wêreld altyd iemand stukkend heel sal maak, want jy ken die kyk van leed.
Die manne met die gunne en drink glase in die hanne om die braaivleis vuur vol bravade wie se magies en senuwees sou laat konk het en hulle broeke sou nat pis van bang wees.
“The talkers and the doers”
Manne met klein medaljes is ons maar stil in sotte geselskap want as ek met die sot gaan redeneer sal die verbyganger nie weet – wie is wie nie!
Ek verkies om alleen te wees as om met mense om te gaan wat my eensaam laat voel.
Nou te koop:
Skeppingsgenade beskou in 360 grade
Voel skaam om dood te gaan voor jy iets vir die wêreld om jou gedoen het.
Moenie durf jou hand laat reik na die kleingeld in jou beurs om vanaand vir Jesus dankie te sê vir die kossies en kleertjies nie.
Jou gemor en agter die hand praatjies maak alles mank en jy’s eintlik die las.
Raak aan die skurwe bedel hand, die leeg oog snot neus kind en ook die skelm kyk straat se brak.
Ek beloer die harwar by kerswinkel en weet in nuwe jaar sal ashoop plundelaars hulle Christmas shopping doen en wonder hoekom die mure valer en hoër word en die karre meer blink.
Liewe Vader wat het hier gebeur?
Hemel Vader-U was hier gewees net ’n rukkie terug.
Is dit hoe ons dit vir U gaan los?
Alles broos en dwalend na uitkoms nie in sig.
Ek vra n plekkie knus soos die Bosveld koelte waar ek U ontmoet.
Laat ek pleisters plak waar ek ook al in U naam gaan.
Ek wou so graag my lewe deel
Sou so graag nederig wou vertel van dinge gedoen en van dinge gedroom en dinge gebid
Toe ek die staat se vyand in die oë moes kyk, toe my vyand ’n ander se held was
Toe ek kriminele gesoek en met min tegnologie gevind, gevang, vervolg en skuldig gekry het en ’n vreemde pa van kinders in die howe verligting van vonnis afgesmeek het sodat hulle hom nie sou mis nie
Ek sou so graag wou deel dat ek ’n spesialis skerpskutter was en trots was op my talent
Ek sou graag wou deel dat ek ’n wêreldkampioen geklop het
Ek wou so graag my aanprysings en medaljes asook die aliases met jou wou deel en my suksesvolle koeverte operasies onder ’n alias ook en met ’n vrou n bed deel wat ek mee trou met ’n vals id en al die hel verniet en ongesond was
Ek wou so graag die bang, die vrese van n toekoms sonder adrenalien maar met die vrede van God in my hart met jou deel
Jare van ’n naam geroof om my eie identiteit te verbloem dat ek nie jou raad kan vra van wie ek eintlik is
Dertig jaar is ’n lewenslange vonnis maar my Skepper is dag vir dag besig dat ek myself kan vind
Dalk verstaan jy nie my rusteloosheid, dalk weet jy nie hoe om pal oral te kyk, voor en agter jou en omgewing permanent te evalueer nie
En steeds soek ek net na ’n rustigheid, normale lewe om stil te raak sonder om te luister en raak te sien wat ander mis
Lang jare vorm ons lewe en langer jare word in die kop sement maar my Skepper vergewe en tel my op en koester my want jy ken en verstaan my nie werklik nie
Ons word van binne skoon gewas bly net opkyk en rustige vergifnis wis satan aanklagte uit
Een dag op ’n keer, een tree vir nou vorentoe nooit weer terug
Eendag sal ek dalk weet hoekom my keuses so verskil van ander mense sin
Hoekom ek nie in n normale lewe meer kan pas, hoekom kluisenaar vir my ’n heenkome is, hoekom ek gaan kuier sodat ek vroeg en agter paaie kan ry
Hoekom ek roep en weer roep na God
Hoekom ou vriende en sekere familie my groei in geloof vermy nadat God my na die waarheid gelei het. My lewe is ’n warboel van hoekoms en waaroms maar ek staan vas in die groot Skadu van God en is en bly Alexander Edward Carte.
Een voet oppie grond
As jy tuis voel in jou vals hoekie – na ’n vaal muur staar.
As jy omdraai-en-vermy ’n opsie maak.
As jy sak vol oordeel op jou heup rond dra
As jy vergeet om jou spieëlbeeld te face en saam te abba-dra
As ons tyd verwyl by skurwe vuil stukkend ge-aarde mens
As ons tyd verwyl by straat hoer en ’n pleister plak
As ons gom-snuif-kaalvoet-kind vas moet druk
As ons tyd vir omgee ons weg laat kyk
Gewete gesus as ons kleingeld gryp met mense wat staar
Gewete gesus as ons kan vertel hoe regterhand linkerhand verneuk
Gewete gesus as ons met magies vol snoesig lepel lê
Gewete gesus want ons het mos gegee-sente gegee en met hartjies rein fake sondetjies Jesus se vergifnis vra
Laat die vrot lyf aroma in jou neus nes kom maak
Laat die hartklop van leed kom fladder teen jou siel
Laat jou wegkyk ’n omkyk word
Laat jou hart jou lei-tydjie te verwyl, jou week maak en jou skadu ’n ander heel maak
Blou in die lug
Die lug is soet en dis goed om die son te aanskou
Skeppershand, ferm op stram skouer voel
Wanneer die distels die asem uit jou pars
Met die verderf wat etter in jou wonde kom smeer
Die oomblikke van ver van jou Skepper verwyder voel
met die besef – jy het stil-stil weg beweeg
Sonder beskerming sit jy nou die wêreld en betrag
Verwonder of nuwe seëninge ook kan tel
Kwylend na paspoort staan ek kyk, na ’n nuwe wêreld hierna
Met ’n vergenoegdheid besef dat ons net tydelik hier vertoef
Die skuinskop skepsel opnuut maar weer vra
Sal U asseblief my die hele ent pad maar weer dra?
Die more wink met ’n nuwe sagter lila kleur
Saggies berus in skadu waar ek beskerming weer vind
Stilte my diepste wese raak-van dankbaarheid wat ontwaak
Stapel ek hopies van blydskap oor die ou blare van gister se herfs
Skuins leun-staan teen Beskermer en skurwe-bas-Bosveld-koelteboom
My vreugde soos ’n miershoop aan die stoom van namiddag se buitjie reën
Fisante skarrel, asof agter die walm van vars gereende dankbaar grond
Dank ek U – vir nog ’n asem teug geleen en vir moedskep in mildelike seën
Politiek besmet, gebroke en verniel
geëts op ons juk
Stofspoor deur gekneusde siel
Broeders in die bond, maatjies bymekaar
Kuier by my, kom gesels oor leĕ oog se staar
Kom sit by my, op my koue stoep
Nimmer weer ’n dop, ek pyn nie meer
Ek weet jy slaap knus, jy, sonder geweer
My dors geles, my gees vervul, dankie Heer
U het my kop gedraai, weg van die seer
Gekniel roep ek hard na U! Nog ’n keer
Half seun-half man-die vreug van ’n jeug, ons ontneem –
Waar’s jou seuns? Nie op die grens van my land!
Groot man oorlog op seuns-skouers geneem
Jou gewete gesus, jou kussing knus
Sus my Skepper my, kom en berus
Hoor U my ooit, kyk af na U skepsel seer en bleek
Vra en smeek ek, vir U liefdesvuur in my hart
Hou die deur oop, Here hoor my! Hou die deur net oop!
Ek smag na U in wêreld rof-my lyf so seer, my oё dof
jy skip ‘n rooi verkeerslig en vermink ‘n ma se kind
jy kom in ons huis en verwond my pa met ‘n graaf en verkrag my ma omdat jy ‘n selfoon kort.
jy gooi jou stompie in die hospitaal tuin want jou gewete en klere se stank van
gierigheid maak jou ‘n president en weeskinders land op straat en spuit gif in ‘n aar om dit makliker te maak aan almal wat voor jou kruip.
jy’t neusringe met prentjies op jou lyf en soek een in jou tong ook.
jy skop ‘n straatbrak wat druipstert jou smeek vir liefde hom ontken.
die blink kar met vensters getint skuil jy as lafaard vir die man met die plakkaat op hoek van die straat.
jou vrou en kinders oorvreet hulle aan kos van die mense wat hul haat en met pruike en skin toner met nagemaakte brands sonbril om te lyk soos die madam wat jy haat en so vals soos jou wese en doelloos bestaan.
jy vat by armes en trap op kinders wat hulle Skepper aanbid
jy is in my gesig en het deel van my lewe geword
saans kry ek nie skoon geskrop want jy klou aan my lyf soos bosluis en teer op gewete en my skoon bloed omdat jy smag na iets meer.
jy verkrag my land en steel by snotneus kind van ‘n toekoms beroof.
ek weet dis goed teen kwaad want my Bybel leer my so.
ek neem verantwoordelikheid vir dit waarop jy kots
jy steel my vreugdes skadu wyl ek my siel probeer red.
ek sien jou eendag hopelik anderkant die draad wat skei tussen goed en kwaad.
ek is moerig vandag want ek dra die sorge van alles wat jy verkrag
jy steel by die armes en bestee dit op hoere en drugs.
jy is die maak soos ek wil, wanneer ek wil en hoe ek wil
jy is die slaaf van jou eie wêreld deur jou geskep.
jy is die een wat ongebore babas vermoor en dink met hulle organe kan jou moetie dokter jou sterker en slimmer toor.
jy is die een wat dink ‘n hiernamaals is om voorvader geeste te vertrou.
vandag is ek moerig as jou donker skaduwee my sonlig verdryf
jy kom voor in elke denkbare kleur en met ‘n veragtelike geur.
gewete en empatie het jy saam met jou siel verkoop en geruil vir ‘n stuk hel wat jy soos ‘n slapgat vrees.
vandag is ek lus om jou te skilder anders dink jy dalk ek het die stryd verloor.
ek bid vir almal, maar ek wonder oor jou? Jy is reeds agter gelaat en sal dalk eendag vir altyd hier moet bly.
vandag is ek moerig, ja moerig verby omdat jy my in my trip hemel toe kom pla.
Gepubliseer deurAlexander Carte 03/03/2020 03/03/2020 Gepubliseer inGedigteSleutelwoorde: Alexander Carte
Die weduwee se sjampanje
Latyns-Amerikaanse passie vuur eerste salvo