Bodem boek II, 11: Die bres – praag.co.za — 20 jaar jonk!
ŉ Wag verskyn aan die anderkant van die hek, behoedsaam, mik-mik soos ŉ koedoekoei by ŉ watergat. Hy is gewapen, nie met ŉ vuurwapen nie, want dié is reeds maande lank deur EPS verbied, maar met ŉ halfmeterlang skietding met ŉ regop drommetjie bo die loop en twee handgrepe. Dis ŉ blertsbalroer.
“Jood,” beveel Joachim, “vat die haelgeweer en dek my.”
Ek steek my regterhand oor my linkerskouer agtertoe en vat die Lupara by hom. Ek druk die lope deur die siggleuf voor my.
“Nie daar nie, Jood,” sê Joachim. “Staan in die toring.
“Ek gaan met die swaer onderhandel.”
Ek maak seker die ratte is in neutraal, draai om en klouter oor die rugleuning van die bestuurdersitplek en teen die sitplek op wat Joachim ontruim het. Teen die tyd wat ek regop in die toring staan, is Joachim reeds besig om oor die pad na die hek aan te stryk.
“Stop!” skree die wag en bring die blertsbalroer teen sy skouer.
Ek volg sy voorbeeld met die Lupara en hou my duim op die hane agter die dubbellope op die geweer. ŉ Blertsbalroer werk nie met kruit nie maar met saamgeperste lug. Deesdae laai die gebruikers dit egter met soliede glasveselballetjies of selfs staalghoens wat van dit ŉ wapen maak wat mens nie durf minag nie. Met ŉ vuurtempo van ŉ paar honderd rondtes per minuut kan dit vir Joachim op so ŉ kort afstand voos slaan. Ek is gespanne. Dennis is gespanne. Micki kan nie kyk nie. Die wag is gespanne. Net Joachim is op die oog af sonder enige benoudheid.
“Spaar jou koeëls!” sê hy vir die wag in Engels.
Hy hou sy linkerhand hoog en sy regterhand, palm na buite, voor sy borskas.
“Bly net waar jy is!” waarsku die wag weer.
“Ek wil net gesels,” sê Joachim. “Ons het ŉ situasie hier.”
“Óns het nie ŉ situasie nie, maat,” sê die wag. “Jý het ŉ situasie. Draai om, klim terug in jou tenk of wat de hel dit ook al is en gaan weg.”
“Ek kan nie weg gaan nie,” sê Joachim. “Ons het nêrens om heen te gaan nie.”
“Gaan terug waar jy vandaan kom.”
“Niks daar nie,” sê Joachim. “Net vlamme en gewere. Baie vlamme. Baie gewere.”
“Hartseer besigheid! Nou gaan nou!”
Joachim het tydens die gesprek nie vir ŉ oomblik stilgestaan nie en is nou oor die teerpad en beweeg oor die gruisskouer na die hek.
“Ons wil hier inkom.”
“Ja. Dít gaan nie gebeur nie.”
“Ek is van EPS.”
“Ek werk nie vir EPS nie.”
“Kyk, pel, ek is net gaaf met jou en ek hoef dit nie te wees nie. Kom ek probeer weer: Ons gáán nou hierdie perseel betree, met jou samewerking of oor jou dooie liggaam. Ek bedoel dit. Op my ‘tenk’ wat nie ŉ tenk is nie, maar na genoeg vir die doeleindes van ons gemoedelike bespreking, is ŉ 37-millimeterkanon. My kanonnier het ŉ moeilike nag agter die rug en hy is senuweeagtig.
“Hy is oorgehaal, styf, soos ŉ muisval. Jy weet daardie pennetjie wat ŉ muisval oorgehaal hou? Syne staan al krom gebuig en dit raak net-net. Blaas net daarteen en BAM! hy gaan af. En as hy afgaan, gaan hierdie hek en jy daarmee saam verdwyn.”
“Ek waarsku jou, ek vat jou saam met my, ek waarsku jou!”
“Nee, my vriend. Jy gaan my dalk vol duike en knoppe skiet met jou Velocex 3 000, maar jy gaan my nie ‘saamvat’ nie.”
“Gaan nou net! Hier is niks vir julle nie!”
“O, maar daar is. Ek dink ons kan hierdie perseel beveilig en veiligheid, my goeie, nuwe vriend, dit is iets baie skaars, baie waardevols, die verskil tussen lewe en dood. Jou lewe, jou dood.
“Kyk, kom ek lig jou in. Dis verby. Die magte van duisternis het gewen. Oor ŉ uur, twee ure van nou af, wie weet wie hier gaan opdaag. Miskien jou rasgenote in die vorm van ŉ paar taxi’s vol American Juveniles. Miskien ŉ honderdduisend woedende, bloeddorstige Negers al die pad uit Gugulethu. Gaan jy jouself verdedig met ŉ tenkie vol saamgeperste gas en ŉ paar blertsballe? Jy weet hoe dít gaan uitwerk.
“Ek het ŉ pantserkar met ŉ kanon en ŉ masjiengeweer en ŉ halfton ammunisie. Ek het ook ŉ radio en as ek vir my makkers in húlle pantserkarre roep, is daar binne ŉ uur nog ses van hulle hier.
“Dis eenvoudig, vriend, wil jy leef en as jy nie wil leef nie, hoe wil jy gaan? In ŉ rookwolk wanneer my kanonnier jou met sy 37 mil skiet of in stukke as die minsame burgers van Gugulethu hier opdaag?
“Kies my vriend, maar kies net vinnig. Ons moet ingrawe.”
Die wag huiwer, bly roerloos vir ŉ oomblik, laat sak die blertsbalroer.
“Ek kan nie die hek oopsluit nie,” sê hy.
“Kom aan! Ja, jy kan, jy weet jy kan.
“Kyk, ek weet jy doen jou werk en ek waardeer jou integriteit en jou werkgewer maak op jou staat, maar jy moet weet dat alles verander het. Die wêreld het verander, van gister af tot nou…”
“Dis nie dít nie,” sê die wag. “Ek het nie die sleutel nie.”
“Hoe bedoel jy jy het nie die sleutel nie?”
“Ek het nie die sleutel nie!” sê hy met groot nadruk.
“Jy bedoel… hulle het jou hier toegesluit?”
Die wag, ooglopend diep ongelukkig, knik sy kop.
“En hoeveel van julle is hier?”
“Vier: Drie mans en ŉ vrou.”
“Hoe lank is julle al hier toegesluit?”
“Dis nou amper ŉ week.”
“Pel, ou maat, vriend, hulle het julle verlaat. Jou base is lankal nie meer in die omgewing nie.”
“Maar ek het nog steeds nie die sleutel nie.”
Joachim skyn met sy flits op die hekslot. Dit is ŉ ingeboude slot; nie iets wat mens met ŉ skroewedraaier gaan breek nie.
“Hoe nou gemaak?” vra die wag. “Hoe gaan julle die hek oopkry?”
“Nie ŉ probleem nie! Nie ŉ haakplek in die minste nie. Ek het ŉ slotsmid gebring.”
“Jood!” skree Joachim, maar ek het reeds die toring verlaat en is besig om myself agter die stuurwiel in te wikkel.”
Joachim draai na die wag toe.
“Jy beter eenkant toe staan.”
“Ja. Vir wat?”
“Sodat die hek nie op jou val nie. Dit lyk swaar.”
Ek jaag die toere op en laat skiet die koppelaar. Die Merk Vier kom doelgerig maar nie juis blitsig nie uit die blokke en rammel vorentoe. Deur my loergleuf word die hek vinnig groter en hoe groter dit word, hoe dikker kom die staal voor. Hierdie is een robuuste staalhek!
“Hou vas!” gil ek vir Micki en Dennis, buig my arms effens en span hulle so styf as wat ek kan.
Merk Vier! Ek het die dikveltante en haar aansienlike massa gruwelik onderskat. Ons tref die dubbelhekke presies waar hulle bymekaar kom en dit is met ŉ gruwelike lawaai. Dis asof die pantserkar hik, maar dit beur gewillig steeds vorentoe. Staal buig soos warm teerstringe en beton verkrummel wanneer die boute losbreek. Vir ŉ oomblik hang die gebuigde hek oor die voorkant van die rooi Merk Vier, dan steek ŉ deel vas en die pantserkar se wiel rol oor dit.
Ons is in! Ek pomp die versneller twee, drie keer vinnig en die enjin snou gemoedelik.
“Nogmaals deur die bres, liewe vriende!” jubel Joachim.
Ons is in ŉ reghoekige parkeerterrein en voor ons is drie, lae siersteengeboue – ŉ administrasiegebou, ŉ stoorkamer en ŉ klein werkswinkel. Die ligte van die Merk Vier is op die kantoorvoordeur wat oopvlieg en daaruit kom nog ŉ wag gestorm, sonder hemp en met broek wat los gaap. Agter hom kom ŉ verskrikte vrou wat ook háár uniform probeer regtrek. Die man steek vas en lig die blertsbalroer wat hy by hom het. Dis toe wat Dennis, goeie ou Dennis, die kanon laat knal. Dit is ŉ plat klapgeluid, skerp en hard, en vir bykomende effek steek ŉ skerp assegaaivormige vlam voor by die loop uit.
Die wag laat val sy wapen en stoot sy hande in die lug soos ŉ krieketskeidsregter wat ŉ ses beduie. Agter hom sink die vroulike wag op haar knieë neer en vou haar arms oor haar skedel.
“Is julle mal?” skree die eerste wag terwyl hy armswaaiend van die betonmuur af aangestap kom. “Is daar iets in julle koppe wat raas? Wat gaan jy doen? Neongroen kolle op ŉ tenk skiet?
“Hierdie mense is hier om te help!”
“O,” sê die tweede wag.
“Sit neer jou arms! Jy’s nie in ŉ oorlog nie!”
“Ja,” stem Joachim saam. “Sit neer jou arms. Netnou bly hulle so staan.”
Hy stap nader en die wagte sluit by hom voor die Merk Vier aan.
“Ek is Hans-Joachim Marseilles Bekker,” sê hy en steek sy hand uit. “Brigadier Hans-Joachim Marseilles Bekker.”
Die lyk nie of hulle weet of hulle op aandag moet staan en of hulle moet salueer nie, en eers die een en dan die ander steek hulle hande eerbiedig uit en skud die “brigadier” se hand.
Ek sit en bekyk die gebeurtenis deur my loergleuf. Ek het Joachim leer ken as iemand wat nie veel gesag afdwing nie. Mense het maklik agter sy rug vir hom gegrinnik. Sy reputasie was van iemand met min ambisie en minder drif en nog minder vasberadenheid. Hy het van een swakbetalende werk na ŉ ander gedwaal tot hy uiteindelik deur ŉ vriend aangestel is om ŉ tweedehandse boekwinkel op te pas. Daar het hy weinig meer gedoen as om agter die toonbank te sit, te lees en met interessante klante of mooi vrouens te klets. Die winkel se toestand en boekhouding het so versleg dat die goeie vriend vir Joachim uiteindelik moes vra om ŉ loopbaanaanpassing te maak.
Dáárdie Joachim Bekker staan nou in die ligkolle van ŉ pantserkar wat hy amper uit die lug uit getoor het, nog steeds in sy aandpak, met ŉ outentieke spieswond in sy skouer en daar is nou ses mense wat heeltemal seker is dat hy weet wat hy doen omdat hý so ooglopend oortuig is daarvan.
Hy draai na die Merk Vier toe en wuif vir my:
“Jood!” roep hy. “Jood, kom hier.”
Ek skakel die Merk Vier af en die enjin proes, hik en word stil. Dis die skielike stilte wat my laat besef hoe lawaaierig die enjin was. Die vensterplaat aan my regterkant vou weg as ek daarteen druk en ek haak my hande om die bokant van die vierkantige ruimte en wurm myself aan die kant van die kar uit.
“Jood,” sê Joachim toe ek na hulle toe stap. “Ontmoet vir Dermot, Reginald en die jong amasone is Tabitha.
“Julle, ontmoet vir Joggie Leibrandt.”
Ons skud hande en maak die regte sosiale geluide. Etiket verdamp nie eensklaps uit ŉ mens se sisteem tydens ŉ katastrofe nie en duik met die geringste geleentheid op.
“Jy het gesê daar is vier van julle?” vra Joachim vir Reginald, die wag wat by die hek was. “Ek tel net drie.”
“Daar is mos nog Boet ook,” sê Reginald en Afrikaans is nou duidelik die taal van die geleentheid. “Van die Kraaifontein af, maar hy is nou, kan jy sê, onder die prop en hy slaap homself in ŉ babie in in die tool-kamer.”
“Ek sien,” sê Joachim. “Menere, ons het min tyd, so as julle vir my ŉ toer van die fasiliteit sal gee?”
Die wagte brom instemmend.
“Julle besigheid, as ek reg is, is beveiligde stoorruimte?”
“Citadel Safe Storage het driehonderd-en-dertig toesluitbare stoorruimtes wat wissel van drie-by-twee-meter sluitkamers tot vier-by-agt-meter eenhede,” resiteer Reginald.
Die ander gaap hom vir ŉ oomblik aan.
“Jy moet regtig ŉ hobby kry,” sê Tabitha.
“Ma’ ek het mos een,” sê Reginald.
“Om brochures te lees, is nie ŉ hobby nie,” sê Dermot. “En om dit te memorize? Nee man!”
“En Tabitha is jou hobby!” verweer Reginald homself. “At least kan ek nie die brochures pregnant kry nie.”
“Vriende!” val Joachim hulle vinnig in die rede. “As ons na die fasiliteit kan gaan kyk?”
Dermot begin iets sê, hou sy mond, draai sy kop effens en luister.
In die nag word ŉ enjingeluid hoorbaar en dit groei in volume, ŉ hees breiklank van horisontaalopponerende silinders. Ons kan deur die gaping waar die hek was, sien hoe hoofligte op die teerpad aanskuif. Die motor jaag grommend by die perseel verby en dan is daar die fluitgeraas van bande wat vasgerem word oor ŉ teerpadoppervlakte. Die enjingeraas groei weer en sekondes later seil die motor agteruit by die motorhek verby. Dit rem weer skerp en spring nogmaals vorentoe en draai by die werf in.
Dit is ŉ daklose Volkswagen Kewer vol getatoeëerde motorfietsers.
(Lees vervolgens Bodem boek II, 12.)
Skrywer Dan RoodtGepubliseer op 21 Maart 2014 3 Junie 2019 Kategorieë Feuilleton, VerhaleSleutelwoord Die Chaos, eboek, fiksie, geweld, gratis, haelgeweer, Suid-Afrika, verhaal, vervolgverhaal
Vorige Vorige artikel: Front Nasionaal teen Kovsie-‘transformasie’
Volgende Volgende artikel: Instandhouding aan praag.co.za