Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 26 September 2004 (aand)
Skriflesing: Eksodus 5:1-2; Eksodus 7:14-25
Teks: Eksodus 7:17a
So spreek die Here. Hieraan sal jy weet dat Ek die Here is.
Is dit nie dalk moontlik dat baie van ons in hierdie gemeente ook soos Farao die Here miskyk nie? Ons sien sy werke, maar sien nie die Here van die werke nie.
Dis baie maklik om mekaar af te skryf as ons geloof begin uitsak, maar dis nie die regte ding om te doen nie.
Dis juis in sulke tye dat ons ons hande in die liefde van die Here na mekaar toe moet uitsteek en mekaar uit die modder van ongeloof moet uitsleep sodat ons almal op die droë grond van God se genade kan staan.
Die dag toe die Here in die woestyn aan Moses verskyn het, het die Here hom al volledig ingelig oor al die wonders wat in Egipte sou gebeur het en veral dat hy hom daarop moet voorberei dat die Here Farao se hart gaan verhard (Eks. 4:21 en 7:3).
En die Here sê vir Moses: Nou dat jy wegtrek om na Egipte terug te gaan, kyk dat jy al die wonders voor Farao doen wat Ek in jou mag gestel het. Maar Ék sal sy hart verhard, sodat hy die volk nie sal laat trek nie. (Eks. 4:21 AFR53)
En Ék sal Farao se hart verhard en my tekens en wonders in Egipteland vermenigvuldig. (Eks. 7:3 AFR53)
Die eerste keer toe Moses en Aäron voor die Farao verskyn het en hom van die Here en die opdrag van die Here vertel het, was Farao se woorde:
En daarna gaan Moses en Aäron en sê vir Farao: So spreek die Here, die God van Israel: Laat my volk trek, dat hulle vir My ’n fees kan hou in die woestyn. Maar Farao antwoord: Wie is die Here na wie se stem ek moet luister om Israel te laat trek? Ek ken die Here nie, en ek sal Israel ook nie laat trek nie. Toe sê hulle: Die God van die Hebreërs het ons ontmoet; laat ons tog drie dagreise ver die woestyn intrek en aan die Here onse God offer, sodat Hy ons nie tref met die pes of die swaard nie. Maar die koning van Egipte antwoord hulle: Moses en Aäron, waarom hou julle die volk van hulle werk af? Loop na julle werk toe. (Eks. 5:1-4 AFR53)
Ek ken die Here nie!
Al die wonders en plae wat daarna gekom het, was die Here wat Hom openbaar het aan almal wat met Farao te doene gehad het.
Die Farao het mos gesê dat hy die Here nie ken nie, nou kon hy sien Wie die Here is.
Daarby moes die kerkvolk (Israeliete) ook uit alles wat gebeur, leer Wie die Here is wat hulle weglei uit slawerny in hulle vryheid in, sodat hulle Hom opreg kon aanbid.
Dit is waaroor alles gaan: God openbaar Hom aan die kerk. God maak sy kerk vry van alles wat hulle belemmer om Hom te kan aanbid. Al gebruik Hy pyn en dood, niks sal Hom keer om sy volk se vyande weg te neem nie.
Dit is binne hierdie opset wat ons moet kyk waarom Farao verhard bly.
Ons weet van God se kant af was dit so dat die Here sy hard verhard het.
Maar die Bybel gee die menslike rede ook:
Farao het sy geleerdes ingeroep en hulle kon ook water in bloed verander.
Die Bybel stel die saak duidelik: Omdat Farao se geleerdes dieselfde kon doen, was sy hart verhard (v. 22).
Die beplanning van die Here werk so dat die Here nie sy wil op jou afdwing sodat jy die Here kan verwyt dat jy graag wou glo en tot bekering wou kom, maar dat die Here dit nie wou toelaat nie.
Die mens gee altyd sy samewerking vrywillig en met oorgawe.
Daarom het Farao uit homself ook geweier om die Here te erken en te gehoorsaam.
Die Bybel leer ons dat Farao se hart swaar en verstomp was. Sy verharding was sy eie skuld.
Farao het van sy kant af geen verskoning vir sy verharding nie, want die Here openbaar Hom ten volle aan Farao. Kyk hoe prakties sluit die Here by Farao se lewe aan. Tot nou toe het Farao hom steeds teen die Here verset. Nogtans kom die Here weer ’n keer na Farao toe.
Die Here stuur Moses om by die Nyl te gaan wag. Farao het die gewoonte gehad om elke môre in die Nyl te gaan bad (Vgl. Eks. 2:5; 8:20).
Baie effektief begin die Here sy openbaring by Farao se bad- en drinkwater.
Wie is die Here? Ek ken Hom nie, het Farao gesê. Toe openbaar die Here Hom aan Farao sodat Farao Hom kan ken.
Aan die begin het die Here vir Farao tekens gegee, maar nou word dit meer as ’n teken. Dit word ’n plaag.
Die Here demonstreer nie meer nie. Die Here gaan oor tot die offensiewe! Die Here val hom aan. Alle waters in Egipte gaan in bloed verander word op God se bevel.
Die beskikkingsmag van die Here kom in die eerste plaag na vore.
Die Here gaan nie net die Egiptenare straf as die water in bloed verander nie. Die Here gaan hulle voedselvoorraad ook vernietig.
Ons lees in Numeri 11:5 van die visse wat die Egiptenare vir die Israeliete gegee het om te eet, en hoe die Israeliete daarna terugverlang (vgl. Jes. 19:8).
Ons dink aan die visse wat ons in Egipte verniet kon eet, aan die komkommers en die waterlemoene en die prei en die uie en die knoffel. (Num. 11:5 AFR53)
Ons moet ook daarop let dat bloed ’n baie besondere betekenis in die Bybel het.
Afgesien van die water wat tydens die eerste plaag in bloed verander het, beskryf die Bybel beeldend dat die maan ook soos bloed sal word wanneer die wederkoms naby is.
<>Die Here openbaar aan Johannes dat daar aan engele opdrag gegee sal word om strome en selfs ’n gedeelte van die see in bloed te verander voor die wederkoms (Vgl. Op. 8:8; 11:6; 16:4; Joël 2:31; Op. 6:12).
Onthou ook die bloed van die besnydenis en die bloed van Jesus Christus – en dat die doopwater die afwassing deur die bloed van Christus simboliseer en so ook die wyn by die Nagmaal.
Hierdie Eksodusgeskiedenis gaan oor die verlossing van God se volk – van sy kerk.
Alles wat gebeur staan in die teken daarvan dat die Here mure afbreek.
Hy neem alle versperrings weg wat sy volk van Hom af wegkeer – versperring wat belemmer dat hulle voluit in sy genade kan staan.
Hierdie eerste plaag was maar net die begin van ’n reeks handelinge waarmee die Here Farao stelselmatig afgebreek het.
Kyk na die betekenis van die dinge vir ons:
Ons sal ’n baie groot fout maak as ons ons net met die Israeliete gaan identifiseer en bly is daaroor dat die Here op die een of ander manier almal wat in ons geloofspad staan, gaan vernietig.
Ons moet onsself ook aan Farao gaan toets. Kom ons wees baie eerlik en dan toets ons almal vanoggend om te kyk of ons as ’n gemeente werklik anders voor die Here lyk as wat Farao en sy towenaars gelyk en gereageer het.
Ons begin by die kontras in vertrekpunte:
Farao het gesê: Ek ken die Here nie. Ons gemeente bely dat ons die Here ken. As dit waar is dat ons die Here ken, dan behoort ons geloofsprestasies dit te wys. Sou ons anders as Farao gevaar het as ons met die eerste plaag gekonfronteer was?
Die bedoeling is nie om u te konfronteer met die foute wat ons maak en om almal in die hel in te preek nie. Ons moet besef dat dit daaroor gaan dat die plae deel was van die Here se raadsplan om sy volk te bevry. In die bevrydingsproses het die Here ’n skerp skeiding aangebring. Hierdie skeiding het nie net tussen mense bestaan nie, maar selfs tussen hulle eiendom.
Daarom eis hierdie stuk openbaringsgeskiedenis besinning:
Is ons regtig besig om met hart en siel die verlossingspad te loop wat die Here deur Jesus Christus voor ons oopgebreek het as ons soveel dooie geloof met ons saamdra?
Dit ’n groot probleem. Dit help nie dat ons net die probleem raaksien nie. Ons moet dit oplos.
Die antwoord lê daarin dat ons wat ware gelowiges is, mekaar moet opskerp.
Die lidmate moet hulle ouderling en diaken konfronteer as hulle sien dat hulle nie by die kerk is nie. Skerp hom op.
Die ouderlinge en die diakens moet die lidmate gereeld besoek en ook uit die Bybel iets voorlees en ’n gebed doen. (Hulle doen nie Skrifverklaring nie.)
Wie is die Here? het Farao gevra. Toe het God sy woord verkondig en sy almag geopenbaar en gesê: Hieraan sal jy weet dat Ek die Here is.
Hieraan sal jy weet! Aan die verkondiging van die Woord van die Here sal jy weet.
· Verkondig ons die magtige dade van die Here aan mekaar? Hoe sal ons vaar as ons nou langs die Nyl gestaan het?
· Wie is die Here? Ons ken Hom, want Hy het ’n belofte en ’n vergesig gegee wat baie groter is as sonde of verwyte of as laksheid in ons geloof. Dit is die belofte dat Hy kom met ’n nuwe hemel en ’n nuwe aarde en dat ons deur die versoening van ons Here Jesus Christus daar sal woon.
As ons ons versoening deur die Here Jesus vergelyk met die eerste plaag, is daar enersyds ’n paar dinge wat merkwaardig ooreenkom en andersyds is daar ook weer skerp verskille.
Die ooreenkoms is dat albei Godsopenbaring tot verlossing is.
By albei is daar bloed betrokke:
Die Egiptenare was deur bloed bedreig
en teen die kruis het Jesus se bloed afgevloei.
Die verskil is dit:
Tydens die eerste plaag is die onregverdiges deur die bloed bedreig en het hulle dors geword.
Aan die kruis was dit omgekeerd: die Regverdige Jesus was dors en sy bloed het gevloei tot verlossing van die onregverdiges.
Hieraan weet ons dat Hy ons Here is, want aan Eva was al beloof dat iemand sal kom wat die mag van die Satan sal verslaan.
Hoe die verslaanveldslag sou lyk, is deur die Here stuk vir stuk openbaar. Jesus sou onskuldig aan die kruis sterf, sodat ons gered kan word.
Daarna het Hy uit die dood opgestaan sodat ons Hom op hierdie opstandingspad kan volg. Hy het ’n pad vir ons oopgebreek na die troon van God toe sodat ons die Here onbevange kan dien.
Presies soos wat die Here dit deur die plae vir Israel gedoen het. Daaraan weet ons dat Hy die Here is.
Die Nylgeskiedenis en die kruis lê nou al baie ver agter die rug. Maar die gevolge van albei leef voort.
Die verharding soos wat dit by Farao was, leef nog by baie. Hy het die Here nie geken nie, en hy wou die Here ook nie ken nie. En hulle word almal soos hy vernietig. Eintlik vernietig hulle hulleself in en deur hulle ongeloof – soos Farao.
Maar die volk van die Here het Hom geken en hulle is nie vernietig nie. Hulle het getrek. Daardie trekvolk was die simbool van ons almal wat deur Jesus Christus se bloed geheilig word, en wat die Here ons lewe lank dien.
Kom ons sien nie net die Here se werke nie. Ons slyp ons geloofstoerusting en ons sien deur die Here se werke Homself as ons God en Verlosser raak.
Kom ons almal gooi skouer aan die wiel met ons geloof en met ons hele gemeente se geloofsprestasies. Kom ons verbeter.
Ons kyk na mekaar en skerp mekaar op. Kom ons almal maak dit ’n saak om aan mekaar aandag te gee.
Ons los dit nie net vir die kerkraad en die diakens om die dooies onder ons te bearbei dat hulle weer die lewe van die Gees van God in hulle kan terugkry nie.
Ons gee self aandag aan dié onder ons wat uitsak en skerp mekaar op tot meelewing en om in ons geloof te presteer.
Kom ons wees wat die Here Jesus Christus ons gemaak het deur sy bloed – ’n hemelse gemeente wat God van harte dien.
Datum: 26 September 2004 (aand)