Om te beweer dat die waters van die Suid-Afrikaanse teologiese see tans onstuimig is, is nie van alle waarheid ontdaan nie. In sy boek, Die Evangelie is op die Spel, dryf König (2009:13) hierdie stelling op die spits deur te beweer "dat ons vasgevang is in 'n teologiese storm wat hewig aan die boot ruk". Uiteenlopende teologiese standpunte rondom kernaspekte van die Evangelie, soos die opstanding van Jesus, wonderwerke en die bestaan van bose magte, is enkele sake wat hiervoor verantwoordelik is (König 2009:13).
Die opkoms van die sogenaamde Nuwe Hervormers, beweerde klagtes van leerdwaling teen prominente teoloë aan 'n Suid-Afrikaanse universiteit en die ontstaan van 'n beweging soos die Evangeliese Inisiatief, is alles "golwe" op hierdie onstuimige see.1
Aan die hart van hierdie onstuimigheid lê oënskynlik die hele saak van Skrifinterpretasie (Skrifgesag of betroubaarheid), of ook hoe die Woord van God in ons tyd deur die teologie relevant gemaak word. "Ons tyd" is die postmoderne era wat elke vertakking van die wetenskap uitgedaag het tot 'n herformulering van sy kernwaarhede ten einde hoorbaar te bly in 'n snelveranderende landskap.
Vir die teologie verteenwoordig hierdie uitdaging van die postmoderne era 'n komplekse opdrag. Bybelse konsepte soos God, die historiese Jesus, die Heilige Gees, en selfs die waarheid, is abstrakte begrippe en derhalwe kwesbaar wanneer (her)formulering te sprake kom. 'n Wesenlike gevaar is dat basiese beginsels in die proses gekompromitteer kan word, wat die wese van die teologie in gedrang kan bring. In die lig hiervan is die uitdaging vir die verskillende afdelings van die teologie daarin geleë om krities om te gaan met elke nuwe ontwikkeling wat aanspraak daarop maak om in diens van relevansie en effektiwiteit in die postmoderne era te staan.
Die uitdaging om relevant te bly word in hierdie tyd op 'n akute manier aan die adres van die pastoraat, wat 'n vertakking van die praktiese teologie is, gerig. Pastoraat is immers die kerk se hulpverleningsarm aan die verwonde (postmoderne) mens. Paradigmatiese skuiwe binne die wetenskapsbeoefening asook die radikale veranderinge in die leefomgewing van pastorante moet noodgedwonge in die pastorale sorg verdiskonteer word; so nie beweeg die pastoraat en die mense wat hy bystaan, buite hoorafstand van mekaar. In die lig hiervan is dit begryplik dat nuwe ontwikkelings op die terrein van terapeutiese hulpverlening oor die afgelope dekades deur die pastoraat ontgin is en tans 'n plek gevind het in die wyse waarop pastors hulpbehoewendes begelei.
Een so 'n ontwikkeling wat wyd deur die Suid-Afrikaanse pastorale publiek oor die afgelope twee dekades verwelkom is, is die narratiewe benadering tot terapie (hierna ook narratief). Die groot aantal nagraadse studies en wetenskaplike artikels wat die narratief oor die afgelope jare as onderwerp het, verklap iets van die potensiaal wat pastorale teoloë hierin sien. Van hierdie studies het egter ook gesuggereer dat die filosofiese wortels van die narratief dit onder teologiese verdenking plaas as gevolg van die gedagte van 'n relasionele waarheidsbegrip wat sterk daarin na vore kom (sien Janse van Rensburg 2000:11 vir 'n bespreking van die implikasies hiervan vir die basiese Christelike vertrekpunte van die teologie). Die gevare van 'n relasionele waarheidsbegrip gepaar met 'n wesenskenmerk van die pastoraat, soos die gebruik van die Skrif binne terapie, behoort voor die handliggend te wees. Hierin is dan ook die raakpunt, pastoraal gesproke, tussen die gebruik van 'n narratiewe benadering en die huidige teologiese debat geleë: Is pastoraat wat aanspraak daarop maak dat dit narratief te werk gaan, nog pastoraat of het dit iets van sy teologiese karakter prysgegee?
Hierdie artikel sal binne die raamwerk van die praktiese teologie krities met die narratief omgaan ten einde 'n teologies-kritiese raamwerk daar te stel waarmee pastors in die lig van die huidige teologiese debat met die narratief kan omgaan.