Toe ek die wapens sien het ek gevoel om diep te ween. Hoe kan ‘n mens dit oor sy hart kry om sommer net so te hensop!?
As ek my sin kry, sal hierdie spanner nooit ooit weer die bevredigende smaak van wildspotjie of biltong oor sy lippe proe nie!
Die bos was baie ruig en ek kon nie ‘n seker-skoot na die vitale lewensorgane inkry nie. Ek wou ook nie ‘n breinskoot waag nie, omdat ek toe reeds besluit het hierdie ram gaan ‘n persoonlike trofee word.
So, het ons sigsag die res van die middag spoorgesny deur die veld. Dit was eers nadat ‘n knal in die westelike jagkamp ons aandag getrek het, dat ons besef het die son trek water en ons het besluit om nie verder die trop bokke te agtervolg nie.
Indien ‘n effektiewe skoot nie ingekry kon word nie, sou ons die wild skei van die klikbek-streepdonkie. Hiervandaan sal ons gehoor gee aan die reels van die bosveld en genoodsaak voortbou aan ‘n strategie wat buigsaam gaan wees en met jagbesluite wat die rooibokke sal pypkan. Dit was die natuurlike instinkte van die wild, teen die intellektuele strategie van die jagter.
Daar was nie tyd om ons haakskene koud te te laat word nie en ons was spoedig weer op die bokke se spoor. Hulle was baie ontwykend en ‘n deftige stap was nodig om die gaping tussen ons en die bokke aansienlik te verminder. Eduard het skuins agter die bokke inbeweeg terwyl ek versigtig wind-op na links beweeg het.
Toe hulle bewus raak van Eduard se teenwoordigheid, word ‘n galopdans in my rigting uitgevoer. Ek het stil bly sit agter n rosyntjie-bos terwyl Eduard weer onder die wind terug beweeg het.