Regeringstelsel waar dieselfde gesin nie kan erf nie - Geskiedenis Podcasts - 2021
Ek het probeer om bewyse te vind van 'n regeringstelsel waar een van die beginsels waarop dit werk, sou wees om die oprigting van effektiewe politieke gesinne te belemmer (waardeur mense toegelaat kan word om op grond van verdienste en nie gesinsverhoudinge voort te gaan nie - al aanvaar ek dit nie 'n natuurlike gevolg van so 'n stelsel wees nie).
Die dogale verkiesingstelsel in Venesië was die eerste moontlike opsie, en dit was skynbaar naby, hoewel dit nie aan die voorwaardes van hierdie vraag voldoen nie, aangesien mense uit dieselfde familie die titel na mekaar geërf het: List of Doges of Venice. Die verkiesingstelsel is egter nog steeds redelik kompleks en blyk suksesvol te wees bekamp die mag van gesinne. Sou iemand kommentaar kan lewer of die feit dat mense uit dieselfde gesinne geërf het, te wyte was aan die feit dat die mense 'georden' is deur die gesin of die werklike vermoëns wat hulle gehad het? Was die doge iets waarna 'n Venesiaan selfs gewerk het (of sou hulle 'n ander kantoor verkies het)? [Wat van die ander handelsrepublieke Genua en Amalfi en Pisa?]
Die pousdom is 'n ander (en heel moontlik die sterkste) kandidaat. Dit lyk egter asof beide Romeinse adellikes (vroeëre periodes) en die Italiaanse gesinne van die hoë Middeleeue aansienlike mag uitgeoefen het by die keuse van kardinale - of ten minste om seker te maak dat iemand nie gekies sou word nie. Hoe effektief was hierdie manier om familiekragte te bekamp, ​​en hoe maklik was dit vir iemand om hul kandidaat die pous te maak? Dit sal sekerlik ook van die tydsperiode afhang, aangesien meer onlangse verkiesings aan strenger reëls onderwerp is, sodat dit ook nuttig sou wees om die verandering hierin te beklemtoon (en waarom 'n verandering in reëls eers sou begin).
Die Pools-Litause (-Rutheniaanse) vrye verkiesing is 'n ander opsie, maar dit kwalifiseer nie heeltemal nie, want die bedoeling van elke magnaat was om 'n swak koning te vind. Die familie van die persoon was minder relevant, hoewel sekere familiêre verhoudings vir sommige kandidate nuttig kon wees.
Kan iemand ander state voorstel waar die leier gekies is (hetsy outomaties deur die stelsel of 'handmatig') met die doel om die vorming van kragtige dinastiese blokke te voorkom?
Miskien moet ek vir die duidelikheid byvoeg dat ek nie van mening is dat een gesin na 'n "ampstermyn" heeltemal gediskwalifiseer moet word nie, maar dat daar 'n aansienlike leemte is - sê dat 'n kleinseun na die kantoor kan kom Oupa het gesê, maar dat die vader nie in staat sou wees om in so 'n hoedanigheid te dien nie.
Die pousdom is so goed as 'n voorbeeld - alhoewel daar gesinne was met 'n aansienlike invloed op die keuse van kardinale en later op die pous, en nepotisme was hoog, was daar effektiewe kontrole oor die pouslike mag - as een gesin probeer om 'n 'n vaste greep op die pous/pouslike posisie, sou ten minste een ongelukkige nasie met 'n oorlog begin, om nie eers te praat van die interne komplotte wat die gesag van die gesin sou probeer bekamp nie.
'N Perfekte voorbeeld is die Borgias - sinoniem met' nepotisme ',' hebsug na mag 'en so meer. Hulle het slegs twee pouse gehad, en veral die tweede, Alexander VI, wat baie mag gehad het en sy gesin probeer bevorder het moontlike maniere - hy het byna die vernietiging van sy huis meegebring omdat daar baie mense, konings en keisers en kardinale en gereelde biskoppe en skemers was wat hom verkeerd gehou het en hoe magtig hy en sy familielede was.
Dus, soos ons kan sien, was daar 'n soort selfregulerende beginsel wat die krag van diegene wat te veel daarvan gekry het, beperk het.
Edit: Plus, die blote feit dat (deur definisie en posbeskrywing) die pous geen kinders het nie, is die 'dieselfde erfenis' uiters beperk (en daarom word nepotisme neefisme genoem)
Die Novgorod -republiek kom by my op. Ek kan nie dink aan 'n gesin wat meer as een heerser het nie (of dit nou 'n prins, 'n posadnik of 'n aartsbiskop is). Ek kan nie sê of die Novgorodian -stelsel spesifiek ingestel is nie om die vorming van kragtige dinastiese blokke te voorkom, maar dit het beslis daarin geslaag.
Etatisme en totalitarisme: The Legacy of Mises's Almagtige Regering
Hayek se boek het gou 'n klassieke geword, en dit word steeds as 'n krag beskou. Mises 's se boek was minder gelukkig. Tog is dit om minstens twee redes 'n belangrike bydrae. Aan die een kant bied Mises sy verduideliking aan wat die Duitse politiek tot die punt laat ontaard het om haar lot in die hande van Hitler te vertrou.
Aan die ander kant bied Mises 'n komplekse begrip van die gevolge van wat hy in die internasionale sfeer noem "etatism ". Mises gebruik "etatisme " in plaas van statistiek, want dit woord, afgelei van die Franse état … gee duidelik uitdrukking dat etatisme nie in die Angelsaksiese lande ontstaan ​​het nie en die Angelsaksiese denke eers onlangs in die hande gekry het. . "
Sy kritiek op intervensionisme fokus hier nie net op die onbedoelde gevolge daarvan nie, wat die welsyn van mense betref. Hy identifiseer eerder 'n paar van die breër politieke gevolge daarvan.
Die wêreld het op twee belangrike maniere van liberalisme geskei. In 'n liberale wêreld word grense op die kaarte geteken, maar dit belemmer nie die migrasie van mans en die vervoer van goedere nie. Inboorlinge geniet nie regte wat aan vreemdelinge ontken word nie. 'N Mens dink miskien aan die mees buitengewone gedeelte in Pericles se begrafnisrede: Athene, het hy beweer, is oop vir die wêreld en nooit deur uitheemse dade om dit uit te sluit nie buitelanders van elke geleentheid om te leer of waar te neem, alhoewel die oë van 'n vyand af en toe voordeel kan trek uit ons liberaliteit. hy het 'n meer inklusiewe begrip van politieke reg gehad). Vir hom sou die omhelsing van liberalisme die enigste effektiewe waarborg vir wêreldvrede wees: enige ander oplossing as die omhelsing van vrye handel en oop grense sal konflik tussen state ontwikkel.
In sy biografie van Mises wys Guido Hülsmann daarop dat hy, sodra hy in die Verenigde State aangekom het en met ander Europese emigres in aanraking gekom het, begin dink het oor wat na die oorlog in Europa kan gebeur. In hierdie konteks het hy diep nadink oor die probleme van die internasionale orde. Sy besinning is 'n duidelike voorbeeld van die toepassing van die ekonomiese denkwyse - en 'n meditasie oor die krag van ekonomiese idees, wat verder gaan as die blote toepassing daarvan.
As Almagtige Regering lyk bitter, dit doen dit omdat Mises gedink het en#8220etatisme " konflik wydverspreid en moontlik onvermydelik gemaak het. 'N Demokratiese gemenebes van vrye nasies is onversoenbaar met enige diskriminasie teen groot groepe, maar die moderne politiek floreer op sulke diskriminasie - wat duidelik blyk uit handels- en migrasiehindernisse. Etatisme moet tot konflik, oorlog en totalitêre onderdrukking van groot bevolkings lei: " vir Mises, dit veroorsaak konflik en floreer op konflik. " In ons tyd van internasionale arbeidsverdeling is totalitarisme binne 'n aantal soewereine nasionale regerings teenstrydig. Ekonomiese oorwegings dryf elke totalitêre regering tot wêreldoorheersing. "
Etatisme kweek monisme en onverdraagsaamheid. Die regte en ware toestand, onder etatisme, is die toestand waarin ek of my vriende, my taal praat en my opinies deel, die hoogste is. Alle ander state is vals. 'N Mens kan nie ontken dat hulle ook in hierdie onvolmaakte wêreld bestaan ​​nie. Maar hulle is vyande van my staat, van die enigste regverdige staat, selfs al bestaan ​​hierdie toestand nog nie buite my drome en wense nie. "
'N Wêreldparlement wat deur die algemene en gelyke stemreg van alle volwassenes verkies is, sal uiteraard nooit toegelaat word om migrasie- en handelshindernisse nie. Helaas, soos Mises goed weet, kan so 'n Utopiese droom beswaarlik in die politiekwêreld van nut wees.
Die kenmerkende nie-Utopiese wêreld wat die opkoms van Nazisme beleef het, is die kern van die studie van Mises 's. Almagtige Regering is die uiteindelike weergawe van 'n manuskrip waarop Mises in 1938 begin werk het, soos hy wou verduidelik "The Way of the German People towards National Socialism " (dit was die werktitel). Dit hou nou verband met sy boek uit 1919 Nasie, staat en ekonomie, waar Mises die opkoms van die Duitse imperialisme verduidelik het.
Alhoewel hy dikwels as 'n laissez-faire-ideoloog afgemaak is, is die verduideliking van Mises histories en genuanseerd. Hy volg die agteruitgang van die fortuin van die Duitse liberalisme en die opkoms van nasionalisme, en probeer maklike en verkeerde verklarings weier. Terwyl hy diep pessimisties was oor die tydsgees ("Dit lyk asof die ouderdom van die rede en gesonde verstand vir altyd verby is, en#8221 wat hy in 1941 aan Hayek geskryf het), probeer sy werk 'n logiese, koue analise van wat het gebeur.
Hy beweer dat dit inderdaad baie maklik was om baie feite uit die Duitse geskiedenis saam te stel en baie aanhalings van Duitse skrywers wat gebruik kan word om 'n inherente Duitse neiging tot aggressie aan te toon, maar dit was verkeerd. Daar was in Duitsland, soos in alle ander nasies, lofrede van aggressie, oorlog en verowering. Maar daar was ook ander Duitsers. Die grootste is nie te vinde in die geledere van die verheerlikende tirannie en die Duitse wêreldhegemonie nie. Is Heinrich von Kleist, Richard Wagner en Detlev von Liliencron meer verteenwoordigend van die nasionale karakter as Kant, Goethe, Schiller, Mozart en Beethoven? "
Hierdie woorde is nie ligtelik geskryf nie en u moet nie aanvaar dat dit gedikteer is deur 'n onvolmaakte kennis van wat in Nazi -Duitsland gebeur het nie.
Dit is waar dat die Sowjets in 1945 by Auschwitz ingekom het en eers daarna het die wêreld werklik die omvang van die Nazi's besef. Maar Mises het 'n beter begrip gehad as baie van Nazisme. Na die Anschluss, is sy woonstel in Wene deur die Gestapo deursoek en geplunder, en die erfenis wat aan hom en sy broer Richard deur hul pa nagelaat is, is gekonfiskeer. Soos Hülsmann noukeurig berig, het Mises jare lank alles in sy vermoë gedoen om kollegas wat van hul werk en akademiese pos gestroop is, te help om nuwe persone in die buiteland te vind. Daarna moes hy self Oostenryk verlaat, eers na Switserland en daarna na die Verenigde State.
Tog Almagtige Regering word deurdrenk deur 'n diepgaande bewondering vir die Duitse kultuur en kan gesien word as 'n poging om dit te red van 'n vooroordeel wat Duitsland as 'n noodlot van wrede nasionalisme beskou. Inteendeel, Duitsland kon liberaal gewees het, soos blyk uit die tentatiewe bloei van liberale ontwikkelings in die middel van die 19de eeu, maar die politieke debat het 'n ander wending geneem en sodoende die toneel voorberei op die opkoms van die Nazi -regime.
Vir Mises was die keerpunt in die Duitse geskiedenis die grondwetlike konflik wat in Pruise begin het toe liberale parlementariërs aan die einde van die 1850's geweier het om die regering se plan vir militêre hervorming te aanvaar. Die weermag was verstaanbaar 'n sensitiewe kwessie vir Duitse liberale, aangesien dit gebruik is om die opstande in 1848-1849 te onderdruk. Die hof wou die weermag versterk om die waarskynlikheid van ander revolusionêre pogings te verminder. Die liberale wou die leër van die koning afvee en dit omskep in 'n instrument ter beskerming van die Duitse vryheid. Die kwessie van die konflik was of die koning of die parlement die leër moes beheer.
Nie dat die liberale eintlik die grond wou voorberei vir enige gewilde omwenteling nie. Die liberale was vasbeslote om die Duitse volk, waar moontlik, die gruwels van rewolusie en burgeroorlog te spaar. Hulle was vol vertroue dat hulle in 'n nie-verre toekoms self die volle beheer oor Pruise sou kry. Hulle moes net wag. " Mises beskryf die Duitse liberale van die 19de eeu as vurige gelowiges in die openbare mening en die opvoeding van die massas. Hulle het geweet dat hulle nie 'n volksregering kon vestig in 'n land waar baie miljoene steeds vasgevang was in die band van bygeloof, boosheid en ongeletterdheid nie. versprei presies onder die lae van die bevolking waaruit die koning sy betroubare soldate getrek het. "
In sy vertelling oor die Duitse liberalisme beklemtoon Mises in watter mate die doel van die Duitse liberalisme die vervanging van die skandalige administrasie van die drie-en-dertig Duitse state deur 'n eenheidsliberale regering was. Hy erken 'n liberale element in die stryd vir Duitse eenwording en weier om 'n lineêre kontinuïteit tussen Pruisisme, Duitse nasionalisme en Nasionaal -Sosialisme te sien.
Kanselier Bismarck was skaars 'n held van Mises: Bismarck en sy militêre en aristokratiese vriende het die liberale so deeglik gehaat dat hulle gereed sou gewees het om die sosialiste te help om beheer oor die land te kry as hulle self te swak was om hul eie bewind te behou . " Tog was hulle nie proto-Nazi's nie. As hulle die weg vir Hitler gebaan het, het hulle dit in 'n ander sin gedoen. Die triomf van die Duitse militarisme, tesame met die opkoms en sukses van die sosialistiese leer, het die mentaliteit van die land verander. enige liberale skrywers in Duitsland. So het die nasionalistiese skrywers en professore maklik verower. " Etatisme het in alle oorde gewild geword. Dit was nie net die bourgeoisie wat die Pruisiese militarisme ingeneem het nie: feitlik die hele Duitse samelewing het dit gedoen, met prominente akademici (waaronder die sogenaamde "-sosialiste van die voorsitter en#8221 Adolph Wagner en Gustave Schmoller) wat die koor gelei het.
Mises se werk is idee-sentries: hy heg groot waarde aan die modes van die intellektuele wêreld. Politiek is 'n kwessie van belange, maar die dominante idees in die samelewing maak hierdie belange verstaanbaar vir die mense wat dit besit. Idees voorsien en teken die ruimte van die polities moontlike. Die heersende idees in Duitsland het mense daartoe gebring om hul land as 'n 'geslote' 8221 ekonomiese stelsel te beskou en te glo dat die sukses daarvan afhang van ander regerings en mislukkings. "Etatisme " word 'n selfvervullende profesie: " die mees gevorderde lande van Europa het swak huishoudelike hulpbronne. Hulle is relatief oorbevolk. " As 'n neiging na outark, migrasiehindernisse en onteiening van buitelandse beleggings en#8221 konsolideer, sal hulle waarskynlik 'n ernstige daling in lewenstandaarde ondervind.
As die ou liberale tereg beweer het dat geen burger van 'n liberale en demokratiese nasie voordeel trek uit 'n oorwinnende oorlog nie, " as u migrasie- en handelshindernisse instel " verander alles. Die ekonomie word 'n koninkryk van konflik, nie van samewerking nie. Elke loonverdiener en elke boer word seergemaak deur die beleid van 'n buitelandse regering, wat sy toegang belemmer tot lande waarin natuurlike produksietoestande gunstiger is as in sy geboorteland. Elke arbeider word seergemaak deur 'n vreemde land se invoerbelasting wat die verkoop van die produkte van sy werk straf. "
As Duitsland vryhandel en liberalisme sou aanneem, sou hierdie idees op die vasteland van die vasteland gekom het. Maar dit het nie net gebeur nie: die feit dat die hele wêreld van die politiek openlik anti-liberaal was, het bepaal dat moontlike geleenthede om in 'n liberale rigting te beweeg, nooit aangegryp is nie.
'N Keerpunt was die einde van die Eerste Wêreldoorlog. Die belangrikste argument ten gunste van die Hohenzollern -militarisme was die beweerde doeltreffendheid daarvan. " Vir Mises het die Eerste Wêreldoorlog die ou aansien van die koninklike familie, die Junkers, die offisiere en die staatsamptenare vernietig. Teen laat 1918 was die groot meerderheid van die nasie opreg bereid om 'n demokratiese regering te ondersteun. Tog het dit die indruk geskep dat die voorstanders van demokrasie, soos die konserwatiewes altyd beweer het, die heerskappy van die gepeupel wou vestig. #8220 die nasionaliste het hierdie verandering in mentaliteit vinnig begryp. Duitse politiek het baie vinnig ontaard in 'n soort oorlog tussen "extreme " groepe, marxisties en nasionalisties: " daar was geen derde groep wat gereed was om kapitalisme en sy politieke uitvloeisel, demokrasie. " Diegene wat gedink het dat hulle teen nasionalisme gekant is, was " fanatiese ondersteuners van statistiek en hiper-proteksionisme. Maar hulle was te eng om te sien dat hierdie beleid aan Duitsland die geweldige probleem van outarkie voorgehou het. "
So 'n ideologiese klimaat, tesame met die flirt van die Marxiste, het 'n gees van brutaliteit tot gevolg gehad wat politieke politici 'n militêre karakter gegee het. sou dit gewen het. "
Die tyd was ryp dat iets soos Nazisme na vore sou kom. Dit was nie die steun van die rykes wat Hitler se sukses veroorsaak het nie. Dit is waar dat hy subsidies van groot ondernemings gekry het. Hitler het hul geld geneem as 'n koning die huldeblyk van sy onderdane neem …. Die entrepreneurs het verkies om deur Nazisme tot die status van winkelbestuurders gereduseer te word as om op Russiese wyse deur kommunisme gelikwideer te word. Aangesien toestande in Duitsland was, was daar geen derde kursus vir hulle beskikbaar nie. "
Die Nazi's het Duitsland verower omdat hulle nooit genoegsame intellektuele weerstand ondervind het nie. Mises hou vol dat dit gebeur het omdat die basiese beginsels van die Nazi -ideologie nie verskil van die algemeen aanvaarde sosiale en ekonomiese ideologieë nie. "
Sulke uitgangspunte is (a) 'n begrip van kapitalisme as 'n stelsel van uitbuiting (b) die idee dat 'n plig bestaan ​​dat die regering die beheer van die besigheid kan vervang deur vrye ondernemings (c) prysbeheer wettig is (d) 'n maklike geldbeleid het &# 8220 niks te doen met die periodieke herhaling van ekonomiese depressie nie, en e) kapitalisme dien nie die massas nie en het nie hul lewenspeil verhoog nie. (F) die enigste voordeel in internasionale handel lê by uitvoer.
Vir Mises, wat die Nazisme gekonsolideer het, was die feit dat statistiek ook die hegemoniese ideologie in die Westerse wêreld was. In plaas van geneig te wees tot internasionale samewerking en handel, het ander lande Duitsers in die gesig gestaar soos die Nazi's verwag het - en dit het hulle in staat gestel om konsensus te kry.
Met betrekking tot hierdie dogmas is daar geen verskil tussen die huidige Britse liberale en die Britse arbeidersparty aan die ander kant en die Nazi aan die ander kant nie. " Mises beteken natuurlik nie dat hierdie groepe dieselfde die Nazi's, wat asadistiese gangsters was: maar dat die dominante intellektuele gesprek in die 1920's en in die 1930's geen twyfel laat bestaan ​​dat Europese lande mekaar as antagoniste in die ekonomiese ras beskou het nie, en nie as potensiële bondgenote nie wat u kan wen deur saam te werk en met mekaar handel te dryf.
Dit is opmerklik dat Hans Kohn, die vooraanstaande historikus van nasionalisme, met die uitreiking van die boek dit in Die American Historical Review. Terwyl Kohn Mises as die laaste houer van die huidige geloof beskou het, 'n eeu gelede, dat daar in 'n wêreld van volmaakte en onbelemmerde kapitalisme, vryhandel en demokrasie geen aansporings sou wees vir oorlog en verowering nie, en 'n geloof dat hy beskou outopies, en hy waardeer Mises se liberale waarskuwings in 'n era van kollektivisme. Verder het hy gedink dat Mises sy analise van Duitse nasionalisme " met sterk argumente, met baie verhelderende verwysings en in 'n briljante styl, aangebied het. "
Die liberalisme van Mises in hierdie boek is, soos altyd, vasberade. Dit is 'n waan om te glo dat beplanning en vrye onderneming versoen kan word. Geen kompromie is moontlik tussen die twee metodes nie. Waar die verskillende ondernemings vry is om te besluit wat hulle wil vervaardig en hoe, is daar kapitalisme. Waar die regeringsowerhede aan die ander kant die regie doen, is daar sosialistiese beplanning. sakeman se sindikalisme (bedrieglike kapitalisme, sou ons dit noem) as iets soos 'n replika van die Middeleeuse gilde -stelsel. Dit sou nie sosialisme meebring nie, maar 'n allesomvattende monopolie met al die nadelige gevolge daarvan. Dit sal die aanbod benadeel en ernstige struikelblokke in die weg bring van tegniese verbeterings. Dit sal nie die vrye onderneming behou nie, maar 'n bevoorregte posisie gee aan diegene wat nou fabrieke besit en bedryf, en dit beskerm teen die mededinging van doeltreffende nuwelinge. "
Almagtige Regering mag deur sommige mense gesien word as 'n te ekonomiese poging om totalitarisme te verstaan. Daar was inderdaad meer vir Nazi's as hul stelsel van prysbeheer. Maar dit is juis om hierdie rede dat dit so 'n boeiende leesstof is. Brutaliteit, haat en die trots wat sommige politieke groepe aggresief is, word herlei na 'n gebrekkige begrip van die wêreld, aangevuur deur hul verwerping van liberalisme. Almagtige Regering is 'n bewys van die krag van die ekonomiese denkwyse en van Ludwig von Mises se analitiese krag.
 Ludwig von Mises, Almagtige regering: die opkoms van die totale staat en totale oorlog. Geredigeer met 'n voorwoord deur Bettina Bien Greaves (Indianapolis: Liberty Fund, 2011). Aanlyn teks beskikbaar by die Online Library of Liberty by Almagtige regering: die opkoms van die totale staat en totale oorlog.
*Alberto Mingardi is direkteur-generaal van die Italiaanse dinkskrum vir vrye mark, Istituto Bruno Leoni. Hy is ook assistent -professor in die geskiedenis van politieke denke aan die IULM Universiteit in Milaan en 'n presidensiële geleerde in politieke teorie aan die Chapman Universiteit. Hy is ook 'n adjunkgenoot by die Cato Institute.
Terwyl leiers vinnig opstaan ​​en val, sien Machiavelli eienskappe wat, volgens hom, krag en invloed versterk. In 1513, nadat hy uit die politieke diens geskors is met die oorname van Florence deur die Medici -familie, het Machiavelli sy uiteensetting geskryf van wat 'n effektiewe leier in Die Prins.
Anders as die edele prinse wat in sprokies uitgebeeld word, is 'n suksesvolle heerser van 'n prinsdom, soos beskryf in die geskrifte van Machiavelli, brutaal, berekenend en, indien nodig, heeltemal immoreel.
Omdat mense vinnig hul aard kan verander as hulle dink dat hulle hul lot kan verbeter, en 'n leier moet hy ook skerpsinnig wees. 𠇍ie feit is ꃚt ਊ man want wants to ਊktief deurgaans in elke manier kom noodwendig  wil to sy reël handhaaf, moet hy nie voorbereid wees virtuous wees nie, en#xA0 hiervan te gebruik of nie volgens to nodig nie. ".
Totdat Machiavelli geskryf het, het die meeste politici van die politiek 'n goeie leier gedefinieer as nederig, moreel en eerlik. Machiavelli het die idee verwerp en eerlik gesê: 'Dit is beter om gevrees te word as om liefgehê te word, as jy nie albei kan hê nie. "
Wreedheid kan beter wees as vriendelikheid, het hy aangevoer en verduidelik dat 'n voorbeeld van een of twee oortreders vriendeliker is as om te medelydend te wees, en om te laat dat versteurings ontwikkel tot moord en chaos wat die hele gemeenskap raak. " Hou een &# x2019 se woord kan ook gevaarlik wees, het hy gesê, want ondervinding toon dat diegene wat nie hul woord hou nie & die beter word van diegene wat dit doen. "
Boonop het Machiavelli ook geglo dat as leiers nie moreel is nie, dit belangrik is dat hulle voorgee dat hulle hul voorkoms wil behou. 𠇊 Prins moet altyd baie moreel lyk, al is hy nie, " het hy geskryf.
'N Diktatuur is 'n regeringsvorm waarin 'n persoon of 'n klein groepie met byna onbeperkte mag regeer. Die heerser van 'n diktatuur word 'n diktator genoem. Absolute monarge (konings) is 'n ander soort heerser met onbeperkte mag. Maar monarge erf gewoonlik hul posisie. Daarteenoor neem diktators mag met geweld of deur die mense te mislei.
Hoe regeer diktators
Diktators kom aan die bewind tydens vrye verkiesings en neem geleidelik die hele regering oor. Of hulle mag geweld gebruik om die huidige liniaal uit te gooi. Dit word 'n staatsgreep genoem. As 'n weermagbevelvoerder of 'n groep weermagoffisiere die mag oorneem, word dit 'n militêre diktatuur genoem.
Sodra hulle aan die bewind was, gebruik diktators die polisie of die weermag om beheer te behou. Hulle neem dikwels mense se vryhede weg. Boonop kanselleer of beheer baie diktators verkiesings sodat die mense dit nie uit hul amp kan stem nie.
'N Spesiale vorm van diktatuur is totalitarisme. Totalitêre diktators beheer alle dele van die samelewing. Skole, besighede, koerante en selfs die kunste moet die regering se wense volg. Almal wat die diktator mishaag, kan vermoor word. Die ergste totalitêre regerings van die 1900's was die van Adolf Hitler in Duitsland en Joseph Stalin in die Sowjetunie.
Die woord diktator is die eerste keer in die antieke Romeinse Republiek gebruik. Destyds was 'n diktator 'n tydelike leier. Sy groot krag het slegs in tye van moeilikheid geduur. Maar een Romeinse leier, Julius Caesar, het lewenslank diktator geword.
Diktature het gedurende die 1800's en 1900's algemeen geword. In daardie jare het baie kolonies vreemde lande hul onafhanklikheid verkry. Terwyl hulle dit gedoen het, het hulle óf demokrasieë óf diktatoria geword. Baie diktature het in Latyns -Amerika in die 1800's en in die laat 1900's in Afrika ontstaan.
Die stam (xeem 姓) bly 'n dominante organiserende krag in die Hmong -samelewing. Daar is ongeveer agtien Hmong -stamme wat in Laos en Thailand bekend is.  Clan -lidmaatskap word geërf by geboorte of soms deur aanneming. Alle kinders is lede van die vader se stam, waardeur hulle hul voorouers sal opspoor. Vroue word lede van hul man se familie na huwelik, maar sal hul stamnaam van hul vader behou. Lede van dieselfde stam beskou mekaar as kwv tij, vertaal as "broers", "broers en susters", en daar word van hulle verwag om mekaar wedersydse ondersteuning te bied. Die term kwv tij word beskou as die vader se familie, of in die geval van getroude vroue verwys dit na haar in wette. 'N Verwante term neej tsa is die vroufamilie na die huwelik. Sy beskou haar geboortefamilie egter as sy kwv tij totdat sy getroud is. Baie clans beskou selfs elke van as kwv tij Voorbeeld: Khang, Kue en Kong is kwv tij omdat hulle 'n geskiedenis van mekaar help en respek vir mekaar het.  Daar word van gerespekteerde stamleiers verwag om verantwoordelikheid te neem vir konflikonderhandeling en soms die handhawing van godsdienstige rituele. Lede van 'n clan wat dieselfde rituele praktyke deel, kan hulle as 'n groep op sub-clan-vlak identifiseer.
Koo, Xoom Kong, Soung , 宋
Xyooj Xiong, liedjie 熊
Clan -groepe is eksogaam: dit wil sê, Hmong mag nie binne hul eie clan -groep trou nie, 'n huweliksmaat moet uit 'n ander clan gevind word.  'n Xiong mag byvoorbeeld nie met 'n ander Xiong trou nie. Hulle mag egter bloedverwante van hul moederskant (Neejtsa) trou. Dit laat toe dat gevalle soos twee neefs wat deur hul ma verwant is, kan trou, solank hulle in verskillende stamme is. Tradisioneel, as 'n seuntjie met 'n meisie wil trou, sal hy sy bedoelings duidelik maak en sal sy 'zij' of ruk (in Westerse lande is hierdie daad nie gewild nie en word dit as onwettig beskou) by enige gepaste geleentheid.  Dit is tradisioneel slegs 'n simboliese ontvoering.
Voordat hy haar kan "zij", moet die seun eers 'n geskenk gee aan die meisie met wie hy wil trou. Nadat hy 'n paar dae gewag het, kan die seuntjie die meisie dan 'sy'. As die seun nooit 'n geskenk aan die meisie gegee het nie, mag sy weier en terugkeer huis toe met 'n familielid wat haar kom red. Die ouers word nie in kennis gestel ten tyde van die "zij" nie, maar 'n gesant van die seuntjie se stam word gestuur om hulle in te lig oor die ligging van hul dogter en haar veiligheid (fi xov). Hierdie gesant gee hulle die familie se agtergrond van die seun en vra die meisie in ruil daarvoor. Die gesant kan byvoorbeeld vir die meisie se familie sê dat die bruidegom afkomstig is van 'n Stripe Hmong -familie uit Luang Prabang, Laos, die bruid se ouers, kan dan antwoord dat hulle Moob Leej/Mong Leng van Nong Het, Xieng Khouang, Laos is. Voordat die nuwe paartjie die bruidegom se huis binnegaan, voer die bruidegom se pa 'n seënritueel uit en vra die voorvaders om die nuwe bruid in die huishouding te aanvaar (Lwm qaib). Die hoof van die huishouding beweeg die hoender in 'n sirkelbeweging om die egpaar se kop. [ konteks benodig ] Die meisie mag daarna vir drie dae niemand se huis besoek nie.
Na drie dae of meer berei die bruidegom se ouers die eerste huweliksfees voor vir die pasgetroude paartjie (hu plig nyab tshiab thaum puv peb tag kis). Die troue is gewoonlik 'n tweedaagse proses.  Aan die einde van hierdie eerste huweliksfees, keer die egpaar terug na die huis van die bruid, waar hulle die nag voorberei vir die volgende dag. Op die tweede dag berei die gesin van die bruid 'n tweede huweliksfees by hul huis voor, waar die egpaar getroud sal wees (Noj tshoob). Hmong -huweliksgewoontes verskil effens op grond van kulturele onderafdelings binne die wêreldwye Hmong -gemeenskap, maar alles verg die ruil van 'n bruidsprys van die bruidegom se gesin na die bruid se familie.
Die bruidsprys is 'n vergoeding vir die nuwe gesin wat die dogter van die ander gesin neem, aangesien die ouers van die meisie nou 'n kort persoon het om te help met take (die prys van die meisie kan wissel na gelang van haar waarde of na die ouers). Die ouderlinge van albei gesinne beding die bedrag voor die verlowing en word tradisioneel in silwerstawe of vee betaal.  In moderne tye is skikkings wat in geld gemaak is, ook algemeen. 
Gedurende die tyd van die bruid by die bruidegom se familie, sal sy die tradisionele klere van hul stam dra. Sy sal tydens die tweede dag van die troue teruggaan na die klere van haar geboorteklan. Nadat die troue verby is, gee haar ouers haar afskeidsgeskenke en nuwe stelle klere. Voordat die egpaar vertrek, gee die bruid se gesin drank aan die bruidegom totdat hy voel dat hy nie meer kan drink nie, alhoewel hy gereeld sal deel met enige broers wat hy het. Op hierdie stadium sal die ouer broer of oom van die bruid die bruidegom nog 'n drankie aanbied en hom vra om te beloof om die bruid goed te behandel, haar nooit te slaan nie, ens. By die terugkeer by die bruidegom se huis word 'n ander party gehou om die onderhandelaar (s), die bruidegom en die bruid se diensmeisie (tiam mej koob) te bedank. 
Tydens en na die troue is daar baie reëls of bygelowige oortuigings wat 'n bruid moet volg. Hier is 'n paar voorbeelde:
As die bruidegom se huweliksparty uit die huis van die bruid vertrek, moet die bruid tydens die proses nooit terugkyk nie, want dit is 'n slegte teken in haar huwelik.
Tydens die huweliksfees mag daar geen pittige geregte of warm souse bedien word nie, want dit sal die huwelik bitter maak.
Op 'n stadium tydens die troue sou 'n ouderling aan die bruid kom vra of sy ou geskenke of aandenkings van vorige minnaars het. Sy moet hierdie items verbeur.
Die taak van die strooimeisie, bekend as die groen dame, is om seker te maak dat die bruid nie met 'n man weghardloop nie, aangesien histories baie meisies gedwing is om te trou en met hul huidige of vorige minnaars sou wegkom.
In die 21ste eeu kan Hmong -mense wat die Christendom beoefen, tradisionele Hmong -troues volg, maar sommige rituele soos "lwm qaib" en "hu plig" word nie meer beoefen nie. Sommige van hulle volg beide tradisionele Hmong -troues en verwesterde troues. 
As 'n man sterf, is dit sy clan se verantwoordelikheid om na die weduwee en kinders om te sien. Die weduwee mag weer trou, in welke geval sy twee keuses het: sy mag trou met een van haar man se jonger broers/ jonger neefs (nooit die ouer broers nie) of sy kan met enigiemand uit 'n eksterne stam (behalwe haar eie) trou. As sy besluit om met 'n uitgebreide lid uit die stam van haar oorlede man te trou, sal haar kinders steeds deel uitmaak van die stam. As sy besluit om weer buite die stam van haar oorlede man te trou, hoef haar kinders nie by die stam te bly nie, tensy 'n lid van die stam (gewoonlik die broer van die oorlede man of 'n manlike neef met dieselfde van) bereid is om te sorg die kinders. (Dit is meestal die praktyk vandag in baie Westerse nasies). As niemand uit die stam van die oorlede man bereid is om die kinders groot te maak nie, volg hulle hul ma in haar tweede huwelik. Sodra die kinders saam met hul ma is om deel te wees van hul stiefpa se familie, kan daar 'n geestelike seremonie plaasvind. Die kinders kan kies om aan die stam van hul stiefpa te behoort (deur sy van, sy familiegeeste en familielede te aanvaar), of hulle kan kies om by hul oorspronklike stam (die familie, geeste en familielede van hul oorlede vader) te bly. Dikwels, ongeag die wense van die moeder of kinders, sou die stam die seun (s) behou.
Poligamie is 'n vorm van huwelik onder die Hmong, dit is gedokumenteer. Dit is skaars onder die Hmong wat na Westerse nasies gemigreer het. 
Egskeiding was skaars in die tradisionele Hmong -samelewing, maar dit kom steeds meer voor in verwesterde Hmong -gemeenskappe. As 'n man en vrou besluit om te skei, sal die egpaar se geslagte 'n egskeiding toelaat, maar die situasie sal billik beoordeel word. As die vrou net van haar man wil skei sonder enige vaste gronde, moet die bruidsprys aan die man se gesin teruggestuur word, aangesien dit die vrou is wat besluit om die huishouding te verlaat. As die man net van sy vrou wil skei sonder 'n vaste grond, moet die man geld opdok om die vrou met al die dogters na haar gesin terug te stuur, en die seuns sal by die man bly, soos die man sal wees. die een wat besluit om die huishouding te verlaat. Volgens oorlewering het die man en die vrou nie dieselfde toesig oor al die kinders nie. As vasgestel word dat die vrou egbreuk gepleeg het, ontvang die man toesig oor die seuns, die bruidsprys en 'n bykomende boete. As daar egter vasgestel word dat die man egbreuk gepleeg het of met 'n tweede vrou getrou het en die vrou nie deel van die gesin kan bly nie, kan sy haar man verlaat sonder om die bruidskat terug te betaal. As die man dit toelaat, kan sy haar kinders saamneem. As 'n geskeide man sterf, gaan die toesig oor enige manlike kinders oor na sy groep.
Tradisionele geslagsrolle in die hele Hmong -samelewing het tydens die dominansie in China saam met Confucianisme verander.
Gedurende die tydperke waarin Confucianisme sy pieke bereik het (206 BCE - 220 CE) saam met Legalism (法家) of Taoism (道家) tydens die Han -dinastie. Alhoewel die vroeë Hmong geen daadwerklike verbintenis tot ondergeskiktheid van vroue gehad het nie, is daar mettertyd op die Confuciaanse leerstellings uitgebrei. Dit was tydens die Han -dinastie (206 BCE - 220 CE) dat Confucianisme aangeneem is as die staatsleer van die regering in China en deel geword het van amptelike onderwys. In latere dinastieë het Neo-Confuciaanse interpretasies die manlike gesag en patrilineêre gebruike verder versterk. Volgens die Confuciaanse samelewingstruktuur sou vroue op elke vlak 'n laer posisie beklee as mans. Die meeste burgers het die onderdanigheid van vroue aan mans as natuurlik en behoorlik aanvaar. Terselfdertyd verleen hulle vroue se eer en mag as moeder en skoonma in hul gesin. [ aanhaling nodig ]
Daar is tradisionele geslagsrolle in die Hmong -samelewing. 'N Man se plig behels gesinsverantwoordelikheid en die voorsiening vir die fisiese en geestelike welsyn van sy gesin. Hmong -mans het 'n stelsel om besluite te neem wat clanleiers betrek.Mans kan hul vrouens raadpleeg as hulle wil voordat hulle belangrike besluite neem oor gesinsake, maar die man word beskou as die hoof van die huishouding wat die besluit aankondig. [ aanhaling nodig ]
Hmong -vroue is verantwoordelik om die kinders te voed, maaltye voor te berei, diere te voed en deel te neem aan landbouarbeid. Tradisioneel eet Hmong -vroue eers maaltye nadat die Hmong -mans eers geëet het, veral as daar gaste in die huis is.
Hedendaagse Hmong -mense kan nie gekenmerk word as 'n lid van 'n enkele geloofstelsel nie. Sendelinge na Suidoos-Asië het baie Hmong-mense vanaf die 19de eeu tot die Christendom bekeer en baie meer het Christen geword sedert hulle uit Suidoos-Asië na die Weste emigreer het. Die meeste Hmong -mense, beide in Asië en die Weste, handhaaf egter steeds tradisionele geestelike gebruike wat sjamanisme en verering van voorouers insluit. 
Hierdie geestelike oortuigings word gekombineer met hul oortuigings wat verband hou met gesondheid en siekte. In tradisionele Hmong-geestelike praktyke skei 'n mens nie die fisiese welstand van 'n persoon van hul geestelike gesondheid nie, die geestelike gebied is baie invloedryk en bepaal wat in die fisiese wêreld gebeur. Volgens hierdie oortuigings besit alles 'n gees, lewende en lewelose voorwerpe. Daar is 'n delikate balans tussen hierdie twee wêrelde, en daarom is dit nodig om die voorvaders te eerbiedig en te eer vir leiding en beskerming. Daar word vermoed dat die geeste van oorlede voorouers die welsyn en gesondheid van die lewendes beïnvloed. Individue voer rituele uit, insluitend die aanbied van kos en geesgeld, die giet van genade en die brandende wierook om die geeste te paai en hul guns te verdien. 
Rol - die manlike hoof van die huishouding doen aanbidding van voorvadergeeste. Dit is egter nie verbasend dat vroue ook aan hierdie rol deelneem nie. Rituele wat deur die hoof van die huishouding uitgevoer word "ter ere van die voorvadergeeste", is vir individuele voordele wat gewoonlik tydens die nuwejaarvieringe van Hmong gedoen word. Dit is hoofsaaklik 'n beroep op die geeste van die huis om die huis te beskerm.
Daar word vermoed dat elke persoon 12 dele van die siel het. Hierdie dele moet in harmonie bly om gesond te bly. Sommige dele het spesifieke rolle. Een van die 12 dele word gereïnkarneer of sluit na die dood aan by 'n lewende familielid of afstammeling, terwyl die grootste deel terugkeer na die huis van die voorvaders in die geesteswêreld en naby die graf van die oorledene bly. Die siel van die lewendes kan in disharmonie val en kan selfs die liggaam verlaat. Die verlies van 'n siel of dele (poep tikkie) ernstige siektes kan veroorsaak. Die aantal dele wat verlore gaan, bepaal hoe ernstig die siekte is. 'N Sielroepingseremonie (hu plig) kan deur sjamane uitgevoer word, as die siel weggeskrik het, binne die gemeenskap om die siel huis toe te lok met gesange en kosoffers. Sjamane voer rituele uit omdat dit diegene is wat spesiale toegang het om in kontak te kom met siele of geeste, of met ander woorde, die ander wêreld. Rituele word gewoonlik uitgevoer om die gesondheid van 'n individu of gesin te herstel, en 'n mens se dwalende gees huis toe te roep. Vir sielroeping is daar 'n paar verskillende seremonies waarvan een gewoonlik deur die hoof van die huishouding en een deur die sjamaan gedoen word.
Animisme en sjamanisme Redigeer
Vir aanhangers van tradisionele Hmong -spiritualiteit, is die sjamaan, 'n genesende praktisyn wat as tussenganger optree tussen die geestelike en materiële wêreld, die belangrikste kommunikeerder met die ander wêreld, wat kan sien hoekom en hoe iemand siek geword het. In die ou tyd word daar gesê dat mense en die geeste saam met mekaar gewoon het. As gevolg van konflik tussen die twee baie verskillende wesens, het die godheid Saub die twee verblind om mekaar nie te kon sien nie. Daar is egter hierdie goeie en kwaad in beide wêrelde en dus, wanneer mense met die boosheid van die ander wêreld in aanraking kom, is 'n sjamaan nodig om rituele uit te voer om te gaan red of die gees van die siek persoon terug te roep en/of na die rede te kyk waarom die persoon so siek is. Die werklike taak van 'n sjamaan is om "geloof te reproduseer en te herstel"  nie eintlik die fisiese gesondheid nie, hoewel dit so mag lyk. Rituele, wat as 'n behandeling dien, kan kruiemiddels of offergawes van papierpapiergeld of vee insluit. In gevalle van ernstige siekte gaan die sjamaan in beswyming en reis deur die geesteswêreld om die oorsaak en oplossing van die probleem te bepaal, gewoonlik met die verlies of skade van 'n siel.
Hierdie rituele seremonie, genaamd "ua neeb", bestaan ​​uit verskeie dele. Die eerste deel van die proses is 'ua neeb Saib': ondersoek die geestelike aura van die situasie om te bepaal wat die faktore is.
As tydens ua neeb Saib die sjamaan merk op dat iets ernstig fout is met die individu, soos dat 'n siel weg is huis toe en deur 'n geestelike wese vasgevang is, die sjamaan sal die eerste deel van die seremonieproses beëindig deur met die geestelike wese te onderhandel ("wie dit ook al beheer individuele siel ") om die siel die meeste van die tyd vry te laat. Daarna sou die sjamaan die siel na sy huis lei.
Na 'n wagtyd, as die siek persoon gesond word, word die tweede deel van die seremonie genoem ua neeb kho, sal uitgevoer word, waarin josspapier verbrand word en vee geoffer word in ruil vir die welstand en toekomstige beskerming van die siel van die individu. Uitgebreide familie en vriende word uitgenooi om aan die seremonie deel te neem en 'n wit tou om die pols (khi tes) van die individu te bind. Die snare word deur die sjamaan geseën en terwyl elke persoon dit om die pols van die individu bind, sê hulle 'n persoonlike seën.
Studies wat in die Amerikaanse gemeenskappe in Hmong gedoen is, toon dat baie Hmong steeds sjamane raadpleeg oor hul gesondheidsorg.
'N Huishouding het altyd 'n heilige muurpapieraltaar ('n Thaj Neeb gemaak van Xwmkab) waarin hy/sy die ritueel voor dit uitvoer wanneer die sjamaan kom. Huisgodsdiens word gewoonlik ook hiervoor gedoen. Hierdie muurpapieraltaar dien as die hoofbeskermer van die huis. Dit is die plek, waar 'n huishouding ook al besluit om dit te plaas, waar aanbidding, offergawes (josspapier, dier, ens.) En rituele gedoen word. Daarbenewens het Sjamane ook hul eie persoonlike altaar met hul spesiale instrumente en dag neeg. Tydens 'n ritueel, of as 'n sjamaan onder beswyming is, is dit verbode om tussen die altaar en die sjamaan te loop wanneer die sjamaan direk met die ander wêreld praat.
Nie almal word 'n sjamaan nie; hulle moet deur die geeste gekies word om 'n tussenganger te word tussen die geestelike ryk en die fisiese wêreld. In Hmong -sjamanisme kan 'n sjamaan 'n man of 'n vrou wees. Gewoonlik is daar 'n groot kans dat 'n individu 'n sjamaan kan word as hul familiegeskiedenis sjamane bevat.  Dit is te danke aan die oortuiging dat voorvadergeeste, insluitend die geeste van sjamane, in dieselfde stamboom gereïnkarneer word. Sodra hy/sy geseën is met die magte van 'n sjamaan, moet die spesifieke individu 'n onderwyser (wat 'n sjamaan is) soek, en hy/sy sal begin oefen om 'n amptelike Sjamaanse samelewing te word. Gewoonlik hang die tyd wat 'n sjamaan met opleiding moet afrig, af van die geestelike voogde wat die sjamaan begelei tydens die uitvoering van die rituele (dag neeg).
Mense wat die vaardighede erf om 'n sjamaan te word, ervaar dikwels simptome van onverklaarbare fisiese siekte, bipolêre persoonlikheid en multi-persoonlikheid/ skisofrenie. Volgens tradisionele Hmong-oortuigings is hierdie simptome die gevolg van sjamaanse geeste (dab neeb) wat probeer om deur te dring na die toekomstige Sjamaan. Vir diegene wat nog steeds sjamanisme beoefen, kan hulle hierdie simptome herken en hul geliefdes genees deur hulle te help om tot volwaardige sjamane te ontwikkel. Vir diegene wat geseënd is om 'n Sjamaan te word en nie Sjamanisme wil beoefen nie, wend hulle hulle dikwels tot Christelike uitdrywing, Westerse medisyne en geestesafdelings. Vir die paar wat aanvaar dat hulle Sjamane word, word dit as 'n eer beskou om hul eie te help. In die Hmong -gemeenskap word sjamane hoog geag.
Behandelings en praktyke Redigeer
Baie Hmong volg steeds die tradisie om kruiemiddels te gebruik. 'N Algemene praktyk onder die Hmong -vroue is 'n streng dieet na die bevalling. Dit bestaan ​​uit warm rys, vars gekookte hoender met kruie (koj thiab ntiv), suurlemoengras en 'n bietjie sout. Daar word geglo dat dit 'n genesingsproses vir die vrou is. Vir 30 dae (nuob dua hli) sal sy op hierdie dieet bly om haar liggaam van oorblywende bloed te reinig en toekomstige siektes te vermy. 
Kav (muntstuk of lepel) is 'n ander vorm van behandeling wat die gebruik van die rand van 'n silwer muntstuk of lepel behels om die oppervlak van die vel te skraap. Die proses begin met die toediening van tierbalsem (tshuaj luan paub) op die areas wat geskraap sal word om die porieë op die liggaam oop te maak en gifstowwe vry te stel. 
Een feestelike vakansie wat die Hmong -kultuur vier, is die Hmong -nuwejaarviering, wat 'n kulturele tradisie is wat jaarliks ​​plaasvind in geselekteerde gebiede waar die Hmong -gemeenskap bestaan ​​en in 'n aangepaste vorm waar kleiner gemeenskappe bymekaar kom. Tydens die nuwejaarsviering trek Hmong tradisionele klere aan en geniet Hmong tradisionele kosse, dans, musiek, stiergevegte en ander vorme van vermaak. Nuwejaarsvieringe in Hmong het etniese tradisies en kultuur, en kan ook dien om diegene wat belangstel in Hmong -tradisie, op te voed. Nuwejaarsvieringe in Hmong vind gereeld plaas in November en Desember (tradisioneel aan die einde van die oestyd wanneer al die werk gedoen is), en dien dit as 'n dankseggingsvakansie vir die Hmong -mense.
Histories is die Hmong -nuwejaarsviering geskep om dank te gee aan voorouers en geeste, asook om in 'n nuwe begin te verwelkom. Dit is ook 'n tyd van die jaar waar mense uit Hmong met die gesin vergader en familielede uit ander streke ontmoet. Tradisioneel duur die viering tien dae, is dit in Amerika verkort as gevolg van die verskil tussen die tradisionele Hmong-boerderyrooster en die van die Amerikaanse 40-uur-werkweekskedule. Dit het ook die dubbele doel van 'n gerieflike ontmoetingsplek en tyd vir die Hmong -leierskap gedien, van die dae van China af tot nou toe.
Tydens die Hmong Nuwejaar viering, die Hmong bal gooi spel poppie is 'n algemene aktiwiteit vir adolessente. Seuns en meisies vorm twee afsonderlike lyne in pare wat direk na mekaar kyk. Meisies kan balstoot met ander meisies of seuns, maar seuns kan nie balstoot met ander seuns nie. Dit is ook taboe om die bal na iemand van dieselfde stam te gooi en met dieselfde stam saam te gaan. Die pare gooi 'n lapbal heen en weer totdat een lid die bal laat val. As 'n speler die bal laat val of mis, word 'n versiering of item aan die teenoorgestelde speler in die paar gegee. Ornamente word herwin deur liefdesliedere (hais kwv txhiaj) vir die teenoorgestelde speler te sing.  maar in onlangse tye, in gebiede soos China, is gesien hoe die jong geliefdes bandspelers dra om hul gunsteling liefdesliedjies vir mekaar te speel.
Die Hmong-nuwejaarsviering-spesifiek gebaseer op godsdienstige en kulturele oortuigings-is 'n 'interne' ritueel wat jaarliks ​​in elke Hmong-huishouding plaasvind. Die viering is om erkenning te gee aan die voltooiing van die rysoesperiode-dus die begin van 'n nuwe jaar-sodat 'n nuwe lewe kan begin namate die lewensiklus voortduur. Tydens hierdie viering word elke "dwalende" siel van elke familielid teruggeroep om weer met die gesin te verenig, en die jonges sal die ou of die skoonfamilie eer-'n ritueel om ook seën te vra van die ouderlinge van die huis en die stam as die skoonfamilie van ander stamme.
Tydens die Hmong -nuwejaarsviering word huisgeeste sowel as die gees van rykdom (xwm kab) vereer. Boonop, as 'n sjamaan in die huis is, word die genesende geeste van She-Yee ook geëer en vrygelaat om deur die land te dwaal (Neeb Foob Yeem)-soortgelyk aan vakansie na 'n lang werkjaar-totdat hulle dadelik teruggeroep word nuwe jaar. Die nuwe jaar van Hmong duur slegs drie dae - met 10 geregte kos elke dag, vir 'n totaal van 30 geregte - dus sê die Hmong "eet 30." Hier is 'n paar praktyke wat die Hmong waarneem tydens hul nuwejaarsviering, altyd en altyd tydens die drie dae van die viering.
Hu Plig (Soul Calling) —Roep elke siel in die gesin terug om met die gesin te verenig
Txi Xwm Kab (Eer Xwm Kab) —Offers aan die God van Rykdom
Neeb Foob Yeem/Neeb Tso Qhua-sjamanistiese ritueel om die genesende geeste van She-Yee vry te laat vir 'vakansie'-kom slegs voor as die spesifieke gesin 'n sjamaan in die huis het
Noj peb caug (Eet 30) —Die hoofmaaltyd van die nuwe jaar
Pe Tsiab (vra vir seën van ouere manne) —Vroegoggend tydens Oujaarsdag, insluitend ouers, ooms, pa/skoonma en dooie voorouers
Ntxuav Kauv Laug (om die liggaam skoon te maak) - Om die liggaam vuil te maak
Ntuag Qhauv - 'n ritueel om ontslae te raak van probleme, probleme, humeur, eensaamheid en al die slegte dinge wat in die huishouding plaasgevind het
Lwm Qaib/Sub - Gebruik ook 'n hoender, 'n ritueel
Tog Neej Tsa Tuaj Noj Tsiab - Versoek spesiale gaste (soos skoonpa, skoonseun, ens.) Om "Tsiab te eet", 'n baie groot "eet 30".
Xa Noob Ncoos/Tsoog Laug-'n Baie spesiale 'dankseggings' geleentheid waar ouers en skoonouers vereer word
Tam Noob Ncoos-'n Dankie fees van ouers en skoonfamilie
Tso Plig - Om die siele van alle dooies vry te laat
Noj Tsiab (eet tsiab) - 'n baie groot "eet 30", wat varke, koeie en buffels insluit.
Die lys hierbo is wat 'n Hmong -nuwe jaar is. Al hierdie dinge vind slegs drie dae plaas. Nadat al hierdie dinge gedoen is, begin die 'buite' -plesier, wat niks met die nuwe jaar van Hmong te doen het nie. In die Verenigde State verwys mense na die 'buite' gebeurtenis as 'nuwe jaar' - maar dit is 'n wanopvatting. Die nuwe jaar van Hmong vind in die huis plaas, en alles wat buite gebeur na die 'nuwe jaar' word 'Tsa Hauv Toj' genoem-wat beteken 'berg oprig'. Dit is die tradisie waar Hmong balle gooi en 'kwv txhiaj' sing.
Tydens die Tsa Hauv Toj -viering trek Hmong tradisionele klere aan en geniet Hmong tradisionele kos, dans, musiek, stiergevegte en ander vorme van vermaak. Nuwejaarsvieringe in Hmong behou die etniese tradisies en kultuur van Hmong, en kan ook dien om diegene wat belangstel in Hmong -tradisie op te voed. Die nuwejaarsvieringe in Hmong het op enige tyd binne of naby die einde van die oestyd plaasgevind, of neem 'n paar dae. Die Tsa Hauv Toj -gebeurtenis is egter gebaseer op die maankalender, gewoonlik in November en Desember (wat 'n maand voor die westelike kalender sou wees).
'N Ander Hmong -fees wat hierdie kultuur vier, is Amerikaanse onafhanklikheidsdag. Die Hmong vier onafhanklikheidsdag om die herdenking van hul vryheid te vier. 
Baie stamme word onderskei deur die kleur en besonderhede van hul klere. Swart Hmong dra diep indigo geverfde hennepklere wat 'n baadjie bevat met geborduurde moue, venster, voorskoot en beenomslag. Die Flower Hmong is bekend vir 'n baie helderkleurige geborduurde tradisionele kostuum met 'n rand van krale.
'N Belangrike element van Hmong -klere en -kultuur is die paj ntaub, (uitgespreek pun dow) 'n komplekse vorm van tradisionele tekstielkuns wat gemaak is met stikwerk, omgekeerde stikwerk en omgekeerde appliek. Tradisioneel was Hmong-ontwerpe ornamenteel, geometries en nie-verteenwoordigend, omdat dit nie verwys na simbole wat verband hou met werklike voorwerpe nie, af en toe uitsondering op blomagtige ontwerpe.  Paj ntaub die skepping word byna uitsluitlik deur vroue gedoen. Paj ntaub word geskep om aan Hmong -klere vasgemaak te word as 'n draagbare uitdrukking van die kulturele rykdom en identiteit van Hmong.  Die belangrikste tradisionele funksies van paj ntaub is in begrafnisklere, waar die ontwerpe die oorledene geestelike beskerming bied en hulle lei na hul voorvaders in die hiernamaals en vir die Hmong -nuwejaarviering.  In die nuwe jaar viering, nuut paj ntaub en klere word deur vroue en meisies gemaak, aangesien dit as 'n ongeluk beskou is om klere uit 'n vorige jaar te dra, en dit sou 'n aanduiding wees van die vrou se kreatiwiteit, vaardigheid en selfs die neiging om 'n suksesvolle vrou te wees. 
Hmongs speel 'n sport genaamd tuj lub (uitgespreek te loo), of "spin-top", wat lyk soos aspekte van bofbal, gholf en boccia.   Tuj lub word gespeel op 'n veld van 70 voet of langer, met groot draaitoppe van 4 tot 5,25 duim hoog. Twee spanne van ses spelers ding mee. Spelers draai of gooi hul top bo-oor die teenstander se span met behulp van 'n draaddraad wat aan 'n stok van twee voet geheg is, en verdien punte deur die bokant van die teenstander te slaan. 'N Spel duur agt fases, en in elke fase moet die spelers die bopuntjies verder weg slaan. Dit is tradisioneel om te speel tuj lub op die eerste drie dae van die Hmong -nuwe jaar. 'N Jaarlikse tuj lub kompetisie tussen Hmong Amerikaanse spanne word jaarliks ​​in Saint Paul, Minnesota, gehou, waar die stad in 2016 'n tuj lub -hof geïnstalleer het. 
Gesinsbesit kwessie #4: Die rekeninge betaal
As die gesin fondse "soos nodig" bydra, bied dit aansienlike probleme in kommunikasie, verwagtinge en handhawing. Sal dit altyd maklik wees om aan u familielede te sê wat nodig is? Hoe sal u verseker dat die boodskap betyds deurkom? Wat as die familielid nie bereid is om die vereiste bydrae te lewer nie? Hoe kan u vasstel dat 'n verpligting nie nagekom is as soveel verskillende argumente aangevoer kan word oor die kennisgewing- en betalingsproses nie?
Die antwoord op al hierdie probleme is 'n jaarlikse begroting, vooraf gemaak, insluitend al die verwagte uitgawes en inkomste (indien enige), tesame met 'n voorafbepaalde skedule van gereelde bydraes. Alhoewel hierdie stelsel gebaseer is op ramings wat onakkuraat blyk te wees, sal dit in die algemeen aan elke familielid vertel watter betalings betaal moet word, en 'n duidelike bepalende faktor wees wanneer 'n betalingsverpligting nie nagekom is nie.
Die begroting en betalings moet 'n reserwe -komponent insluit, sodat fondse betroubaar beskikbaar is om te betaal vir groot herstel en vervanging. Enige reserwe is beter as niks, maar om die reserwe bedrag op 'n wilde raaiskoot te baseer, is net 'n bietjie beter as om geen reserwe te hê nie. Die wyse benadering is om 'n lys te maak van die items en elemente met 'n lewensduur van 15 jaar of minder, die koste van vervanging of opknapping te bereken en dan die koste gelykop oor die lewensduur te versprei.
3. Reproduktiewe keuse
Histories het mans enorme mag oor vroueliggame uitgeoefen deur hul seksualiteit en voortplanting te beheer.
Roe v Wade (1973) verleen aan vroue die reg om 'n ongewenste swangerskap te beëindig, gebaseer op 'n implisiete fundamentele reg op privaatheid.Alhoewel die Hooggeregshof in sy beslissing nie so 'n reg gehad het nie, was dit absoluut en aangevoer dat dit teen mededingende staatsbelange in verband met die veiligheid van moeders en die beskerming van voorgeboorte moet weeg, maar dit beskerm hierdie reg gedurende die eerste trimester van swangerskap. In die dekades wat volg op Roe, is sy beslissing verswak, veral deur die vereistes van huweliks- en ouerkennisgewing en toestemming, die inwerkingtreding van tydperke en beperkings op die gebruik van openbare fondse. In die nasleep van volgehoue ​​sosiale omstredenheid, sowel as geweld en teistering teenoor aborsiediensverskaffers, neem die aantal dokters af wat bereid is om sulke dienste te lewer. Teen die middel van die negentigerjare het 85% van die Amerikaanse provinsies geen fasiliteite gehad nie, maar aborsies het 2 state gehad (Rhode 1997). Baie state het besluit om aborsies op die laat termyn te straf.
Alhoewel die meeste feministe die een of ander reg op aborsie onderskryf, kan die kwessie van aborsie nie maklik gereduseer word tot die belange van mans teenoor die belange van vroue nie. Vroue word aan beide kante van die aborsiekwessie verteenwoordig, as leiers, aktiviste en ondersteuners. Selfs onder feministiese argumente ten gunste van aborsie bestaan ​​daar verskillende menings oor die gronde wat dit regverdig.
Sommige argumente vir die toelaat van 'n reg op aborsie hang af van die ontkenning van regte aan die fetus. Slegs persone het regte en fetusse, word aangevoer, is nog nie persone nie (Tooley 1972). Alhoewel baie argumente teen aborsie afhang van die idee dat die fetus 'n reg op lewe het, verwerp nie alle argumente wat wettige aborsie ondersteun, die reg nie. Judith Jarvis Thomson (1971) het aangevoer dat selfs al is die fetus 'n persoon met 'n reg op lewe, daar beperkings is op wat die staat vroue wat fetusse in hul liggaam dra, kan dwing om te doen. As vroue regte oor hul eie liggame het, het hulle die reg om nie hul liggaam teen ander mense te laat gebruik nie. Die staat het geen reg om iemand te dwing om haar liggaam aan 'n ander persoon te skenk nie, selfs al het die persoon dit baie nodig. (In die beroemde voorbeeld van Thomson word 'n persoon aangesluit by 'n beroemde violis, wat sal sterf as sy haar liggaam se steun onttrek. Hoewel dit deugsaam kan wees om aangesluit te bly, voer Thomson aan dat dit nie deur moraliteit vereis word nie.) Thomson se argument beklemtoon liggaamlike integriteit en selfbesit, en voer aan dat as ons hierdie perseel aanvaar, ons slegs fetusse kan toelaat om vroue se liggame te gebruik met toestemming van vroue. Implisiet in Thomson se argument is ook 'n punt oor geslagsgelykheid: aangesien ons in die algemeen nie mense dwing nie (dws vroue en mans) om die gebruik van hul liggame aan ander te skenk, selfs in gevalle van uiterste nood, waarom dink ons ​​dan dat ons geregverdig is om slegs vroue te dwing?
Vir sommige feministe is die analogie van Thomson nie gepas nie. Hulle verwerp die perspektief van die denke van die fetus en die moeder as verskillende persone en beklemtoon hul verweefde verhouding. Ander is bekommerd dat die perspektief van aborsie as 'n reg wat verband hou met eienaarskap en beheer oor jou liggaam, dit moeilik sal maak om aborsies wat op grond van sekskeuse uitgevoer word, te bevraagteken, 'n praktyk wat wêreldwyd al hoe meer voorkom in lande waar meisies voorkom. ongunstig of aborsies gesoek op triviale gronde soos die tydsberekening van 'n vakansie.
Om aborsie slegs in terme van die vryheid van individuele keuse of selfs as 'n botsing van regte te beskou, versuim 'n verskeidenheid ander relevante oorwegings. Dit sluit in: die feit dat vroue en slegs vroue swanger word en kinders baar, dat vroue minder verdien as mans, dat hulle blootgestel word aan seksuele geweld, min of geen toegang tot openbare dagsorg het nie en dat hulle minder gesins- of politieke besluitnemingsbevoegdheid as mans. Aborsie hou verband met ander kwessies wat oorweeg moet word, veral die gevolge van ongewenste swangerskappe op die lewens van vroue en kinders (Sherwin 1987).
Feministe wat 'n verskeidenheid waardes op die spel sien in aborsie, is meer geneig om kompromie voor te staan ​​as diegene wat enkele gewaardeerde perspektiewe het. Shrage (1994), byvoorbeeld, stel voor dat gegewe die diversiteit van waardes wat betrokke is by die aborsiekonflik en mdash, insluitend sienings oor die heiligheid van die lewe (Dworkin 1993) en die betekenis van moederskap (Luker 1984), ons slegs voorwaardelike toegang tot aborsie en mdash soek tydens die eerste trimester en mdash en bepleit beleid wat die behoefte aan aborsie tot die minimum beperk, soos maklik beskikbare voorbehoeding.
3.2 Kommersiële surrogaatskap
Dit is nou moontlik vir individue of paartjies om transaksies te doen vir reproduktiewe dienste. Nuwe tegnologieë maak nou die skepping van kinders moontlik wie se gene afkomstig is van mense wat nie verband hou met die vrou wat hulle baar of die mense wat hulle grootmaak nie. 'N Paartjie kan byvoorbeeld eiers by een vrou koop en dan die eiers in 'n ander vrou inplant. Of hulle kan 'n man se sperm inplant by 'n vrou wat die kind sal baar.
Marktransaksies met betrekking tot genetiese materiaal is natuurlik nie nuut nie: mans verkoop dekades lank sperms in die Verenigde State. Maar die hedendaagse reg is onrustig oor die kwessie van kommersiële surrogaatskap.
Die sogenaamde Baby M-saak is miskien die bekendste saak met betrekking tot & ldquosurrogate moederskap & rdquo, hoewel die gebruik van die term in hierdie geval waarskynlik misleidend is. Mary Beth Whitehead het ingestem om geïnsemineer te word met die sperma van William Stern en om enige gevolglike kind vir hom en sy vrou vir $ 10.000 af te staan. Nadat hy 'n kind gebaar en die kind na die Sterns oorgegee het, het Whitehead radeloos geraak. 'N Konflik het ontstaan ​​oor ouerregte, en 'n hof in New Jersey het aanvanklik die volle toesig aan die Sterns gegee en die feit dat Whitehead die kind se genetiese en swangerskapsmoeder was, verdiskonteer. Op appèl is die besluit omgedraai en die surrogaatskap -kontrak ongeldig gemaak. Die hof het toesig aan die Sterns verleen, maar gelas dat Whitehead besoekerregte moet kry.
Feministe is verdeeld oor die kwessie van kommersiële surrogaatskap. Diegene wat surrogaatmoederskap ondersteun, beklemtoon dikwels die toename in vryheid wat dit meebring. Surrogaatkontrakte stel vroue in staat om addisionele keuses te maak oor hul voortplanting. Carmel Shalev (1989) gaan verder en voer aan dat die verbod op sulke kontrakte nie die nodige respek gee vir die keuses wat vroue maak nie. As 'n vrou vrylik 'n kontrak sluit om 'n kind te verwek, is dit paternalisties en vernederend om haar keuse te voorkom.
Verdedigers van kommersiële surrogaatskap onderskei dit ook noukeurig van babaverkope: kinders word nie as handelsware verkoop nie, maar vroulike voortplantingsdienste is te koop. Waarom moet vroue verhoed word om aan 'n analoog transaksie deel te neem, aangesien ons mans hul sperms kan verkoop? Laastens wys verdedigers daarop dat kommersiële surrogaatskap nuwe maniere bied vir gays en lesbiërs en enkelma's om ouers te word.
Kritici van kommersiële surrogaatskap bied ook 'n verskeidenheid besware aan. Miskien is die mees algemene beswaar gebaseer op die bewering dat swangerskap anders is as ander soorte arbeid. Margaret Jane Radin (1988) en Carole Pateman (1983) beklemtoon die maniere waarop die arbeid om 'n kind te baar meer intiem verband hou met 'n vrou se identiteit as ander soorte arbeid. Kontrak swangerskap behels die vervreemding van aspekte van die self wat so ekstreem is dat dit 'n buite -egtelike praktyk is. Die verkoop van sperms is nie analoog nie: die swangerskap is langdurig, kompleks en behels 'n emosionele en fisiese band tussen moeder en fetus. (Sien ook Rich 1976 vir 'n briljante fenomenologie van swangerskap.)
Elizabeth Anderson (1990) beaam hierdie beswaar, maar voeg by dat surrogaatskapkontrakte 'n vrou ook van haar liefde vir die kind vervreem en dikwels uitbuiting behels, aangesien surrogaatverkopers minder rykdom het en meer emosioneel kwesbaar is as kopers. Ander besware beklemtoon die verswakking van die verband tussen ouer en kind en die spesiale kwesbaarheid van kinders.
Satz (1992) voer aan dat daar beperkings is op die besware wat gebaseer is op 'n intieme verband tussen reproduktiewe arbeid en ons self. Skrywers is intiem verbonde aan hul skryfwerk, maar hulle wil ook betaal word vir hul romans. Verder, as die verband tussen moeder en fetus/reproduktiewe arbeid so sterk is, hoe kan aborsie geregverdig word? In plaas daarvan beklemtoon Satz se argument die agtergrondkonteks van kommersiële surrogaatskap: die geslagsongelykheid in die moderne samelewing. Kommersiële surrogaatskap laat toe dat vroue se arbeid deur ander gebruik en beheer word, en versterk stereotipes oor vroue. Byvoorbeeld, swangerskapskontrakte gee kopers aansienlike beheerreg oor vroueliggame: regte om te bepaal wat die vroue eet, drink en doen. Dit kan ook stereotipes verdiep: dat vroue baba-masjiene is. Laastens moet die ras en klasafmetings van sulke markte ook in ag geneem word. In 'n ander bekende saak met betrekking tot kommersiële surrogaatskap, verwys 'n regter na die Afro-Amerikaanse vroue wat 'n kind gebaar het met gene van 'n blanke pa en 'n Philippina-moeder as die baba se verpleegster en weier om haar enige besoekreg te verleen om die kind.
Interessant genoeg is praktyke soos in vitro -bevrugting, kommersiële surrogaatskap en eier- en gamete -markte grootliks ongereguleerd. Daar is ook groot winsorganisasies betrokke by hierdie maniere om 'n baba te maak. Daarteenoor is aanneming hoogs gereguleer: voornemende ouers moet onderwerp word aan indringende onderhoude en huisbesoeke. Dit is die moeite werd om na te dink oor hierdie differensiële behandeling, veral omdat baie reproduktiewe tegnologie ook kwesbare derde partye betrek (Spar 2006).
'N Onwettige kind is 'n kind wat gebore is uit ouers wat tydens die geboorte ongetroud is. Selfs as die ouers later trou, word die kind steeds as onwettig beskou. Baie state het die gebruik van die term 'buite -egtelik' laat vaar weens die negatiewe konnotasies daarvan. In plaas daarvan gebruik hulle die terme 'buite die huwelik' of 'buite-egtelike' kinders.
Histories het hierdie kinders geen wettige regte op die boedel van hul ouers gehad nie. Volgens die gemenereg was 'n kind wat buite die eg gebore is, nie 'n wettige kind van enige van die ouers nie. Hulle het dus geen reg op ouerlike ondersteuning of eiendom gehad nie. Vaders wat nie hul nie-egtelike kinders wou erken nie, kon hulle gewoonlik onterf.
Toestel is nie sigbaar op Family Safety nie
Het u 'n identiese rekenaarnaam vir albei die Surface -toestelle gestel?
Eerstens stel ek voor dat u kyk of beide die oppervlaktoestel 'n identiese toestel rekenaarnaam het. As dit die geval is, verander die naam van een van die toestelle en kyk of die probleem voortduur. Raadpleeg hierdie stappe om die rekenaarnaam na te gaan en te verander:
a) Druk Windows -sleutel + X, kies 'Stelsel'.
b) Gaan die rekenaarnaam na.
c) As dit identies is, klik op die skakel 'Verander instellings' teen die rekenaarnaam.
d) Verander nou die rekenaarnaam en stoor veranderinge.
As die rekenaars nie 'n identiese naam gehad het nie, of as die verandering van die naam nie die probleem opgelos het nie, stel ek voor dat u die veiligheid van die gesin vir die toestel herkonfigureer en kyk. Verwyder gesinsveiligheid uit die gebruikersrekening en stel dit dan weer op en kyk of dit die probleem oplos. Verwys na hierdie artikel:
Probeer hierdie stappe en laat ons die resultate weet. Ons help u graag as u verdere hulp nodig het.
Selfbestuur, gewete en ware vryheid
Mense praat dikwels van die gesin as die mees basiese eenheid van die samelewing, maar dit is nie waar nie. Die mees basiese eenheid van die samelewing is die individu. Elke individuele persoon is 'n skepping van God, en dit is iets waarin u gebore moet word. In hierdie opsig is elke individu 'n instelling soveel as 'n gesin, 'n nasie of die universele kerk (alles wat deur God geskep is waarin mense gebore word). Alles word weerspreek vrywillige verenigings (m.a.w., verhoudings wat deur mans gevorm word waarby mense lid word deur aan te sluit).
Selfbestuur is ook die mees basiese regeringseenheid. Dat die individu ook 'n regerings -eenheid is, behoort duidelik te wees, as u in ag neem dat elke persoon 'n morele wese is, gemaak na die beeld van God, sodat elke persoon uiteindelik verantwoordelik is vir hul eie individuele gedrag. En as iemand God se vergifnis soek vir die onreg wat hy begaan het, is dit 'n saak wat heeltemal afhanklik is van die individuele keuse. Ons staan ​​almal veroordeel of vergewe op grond van ons eie keuse en niemand anders kan dit vir ons doen nie.
Alle natuurlike regte en alle natuurlike vryhede word trouens uitsluitlik aan individue toegeken. Daar is geen groepsregte of korporatiewe vryhede nie, en geen gesamentlike redding nie. Ons staan ​​elkeen alleen voor God as 'n morele agent, en God verwag dat ons ons daarvolgens moet regeer, m.a.w., as verantwoordelike morele agente. Elke persoon is moreel bewus van sekere fundamentele beginsels van reg en verkeerd, soos blyk uit ons gewete, wat ons bewus maak van ons gedragsbesluite.
Ek durf sê dat geen van die ander sosiale instellings sonder selfbestuur sou wees nie volhoubaar. 'N Gesin kan dus nie homself handhaaf waar die man en vrou mekaar nie liefhê en respekteer nie, waar hulle nie die belange van ander bo hul eie belang wil stel nie, of waar een van die gades ernstig selfvernietigend is. Voordat die gesinseenheid sterk kan wees, moet die eggenote/ouers eers verantwoordelik verantwoordelik wees, en elkeen moet regtig wil hê dat hulle ook nie verplig moet word om hul verpligtinge teenoor die ander familielede na te kom nie.
As lede van 'n samelewing nie bereid is om hulle van onwettige of kriminele gedrag te weerhou nie, sal geen dwang van die burgerlike regering dit ten volle kan beperk nie. Namate individuele onwettige gedrag toeneem, styg anargie ook. En die getuie van die geskiedenis is dat anargie altyd gevolg word deur tirannie. Beide anargie en tirannie is in wese mislukkings van die burgerlike regering, en albei het die oorsaak van 'n massale mislukking van selfregering. Die een lei noodwendig na die ander.
As die lede van 'n plaaslike kerk of 'n ander vereniging die boeie van selfbeheersing weggooi en soos onbeheerste diere teen mekaar draai, is die resultaat baie voorspelbaar, naamlik kerkverdelings en disintegrasies. 'N Huis wat teen homself verdeeld is, kan nie bestaan ​​nie, en die enigste ding wat verhinder dat verdeeldheid in enige instelling of vereniging verdiep word, is voortdurende selfbestuur en selfbeheersing. Daarom is dit uiters belangrik dat elke persoon moet weet hoe God van plan is dat elkeen van ons eers as 'n individu moet funksioneer, voordat ons in 'n groter samelewing goed kan funksioneer.
In die afgelope dekades is die fundamentele eenhede van die samelewing aan 'n onverbiddelike aanval blootgestel. Daar is baie aandag geskenk aan die agteruitgang en herdefiniëring van die gesin, en die aanvalle op (en die verswakking van) die familie -eenheid is baie werklik en versnel. Daar is baie minder aandag geskenk aan die onlangse onophoudelike aanvalle op individuele selfbestuur, en hoe lank selfs goedbedoelde mense sal gaan om ander van die reg op selfbestuur te ontken. Die sogenaamde vordering op daardie gebied was verbysterend.
Hierdie aanvalle volg 'n voorspelbare patroon, want dit is een wat deur die jare baie goed gewerk het. Eerstens word mense die reg ontneem om regmatige selfregering uit te oefen, dan word hulle nie net toegelaat nie, maar word hulle aangemoedig om persoonlike besluite te neem wat God nooit gemagtig het nie of bedoel het om iemand te neem. Die uiteinde is 'n verwronge en verdraaide siening van persoonlike vryheid (noem goeie dinge sleg en sleg goed), wat, wanneer dit ten volle besef word, die struktuur van die samelewing wat alles bymekaar hou, sal ondermyn en vernietig.
DIE BASIS VAN SELFREGERING
Laat ons ons ondersoek begin deur te kyk na die mees fundamentele beginsels wat die basis vorm van alle selfregering.
Eerstens, die mens is na die beeld van God gemaak. So het God die mens na sy beeld geskape; na die beeld van God het hy hom man en vrou geskep. " (Gen. 1:27). Alhoewel daar 'n aantal beginsels uit hierdie feit voortspruit, is die een waarop ek hier wil fokus, dat elke persoon 'n is morele wese. Dit word in die Bybelse skeppingsverslag bewys deur Gen. 1:28 met Gen. 2: 7 te vergelyk. In die een het God aan die mensdom heerskappy oor almal gegee lewende ding op aarde, waarmee die diereryk bedoel word, die mens uitgesluit. In die ander, word na die mens verwys as 'n lewende siel (KJV) of a lewende wese (NASB).
Die vergelyking is dus tussen lewende wesens en lewende wesens (siele), waardeur die beeld van God die mensdom, maar nie die diere nie, verleen word, wat die mensdom maak morele wesens en diere net amorele dinge (lewe sonder moraliteit). Dit beteken dat daar geen verwagting is dat diere selfregerend sal wees nie. Hulle is óf oorheers (of beheer) deur mans, of hulle is wild (ongetem en dus onbeheerd). In beide gevalle kan diere nie selfbeheersing uitoefen nie. Verder praat ons nie van diere as onderworpe aan die gedragswette van God nie.
Hierdie morele karakter beteken dat die gedragsbesluite van mans moreel belas is, m.a.w., ons besluite bring kwessies van reg en verkeerd. Nie alle besluite is reg nie, en nie almal is verkeerd nie. Daar is 'n stel reëls, genoem wette, wat ons vertel wat reg en verkeerd is. Dit is die fundamentele doel van alle wette. Regte besluite word aangemoedig, en verkeerde besluite word gestraf. Om die verskil tussen hulle te leer, is waar persoonlike verantwoordelikheid inkom.
Tweedens, elke persoon is uiteindelik slegs verantwoordelik vir homself.
Die siel wat sondig, sal sterf. Die seun sal nie ly vir die ongeregtigheid van die vader nie, en die vader nie vir die ongeregtigheid van die seun nie. Die geregtigheid van die regverdiges is op homself, en die goddeloosheid van die goddelose is op homself. (Eseg 18:20). [Met dieselfde effek is Deut. 24:16 2 Kon 14: 6 en Jer. 31:30.]
Die onmiddellike vraag is of vaders en seuns 'n spesiale of unieke geval is, of dat dit bloot 'n wyer beginsel is. Is hierdie reël van persoonlike verantwoordelikheid van toepassing op alle mense, ongeag hul verhouding? Ek dink nie aan 'n rede waarom vaders en seuns 'n unieke geval is onder lonang (die wette van die natuur en die natuur nie) en dat hulle histories die algemeenste geval van misbruik van die beginsel sou wees.
Ek kom dus tot die gevolgtrekking dat persoonlike verantwoordelikheid 'n algemene reël is. Verder is dit gegrond op die natuurwet en is dit 'n grondbegrip vir die verstaan ​​van die aard van alle regering. Watter soort wêreld sou dit wees, waar mense verantwoordelik gehou word vir die onreg van ander? En is dit eintlik die soort wêreld wat ons het? Watter bewyse ondersteun die idee dat ons in 'n wêreld leef waar mense verantwoordelik is vir die sondes (m.a.w., morele onreg) van ander voor God?
'N Kardinale beginsel van die hele Skrif is dat ek nie kan kies om redding aan enige ander persoon te bring of hulle te veroordeel nie. Sonde en verlossing is diep individueel, nie kollektief nie. Dit is, as daar ooit was, 'n vanselfsprekende waarheid. Dit is yster, en erken geen moontlike uitsonderings nie.Daar is geen vreemde gevalle of vreemde omstandighede waardeur die reël nie van toepassing is nie. Dit is universeel en onontkombaar.
Dit bring ons by die regering se aangeleentheid. Wat is die regering? Die regering is terughoudend. Regering – alle regering – is die meganisme waardeur mense aangemoedig word om regte besluite te neem en gestraf te word omdat hulle verkeerde neem. Aangesien regte besluite altyd aangemoedig moet word en 'n mens nooit te veel regte besluite kan neem nie, is die terughoudendheid van die regering altyd 'n weerhouding van die kwaad (of sekere moreel verkeerde besluite). Enige regering wat werk om die regte besluite te beperk, is pervers en goddeloos en moet nie toegelaat word om voort te gaan nie.
Ons sien dit elke dag afspeel. Die burgerlike regering het die bevoegdheid om sekere verkeerde gedragsbesluite wat daaruit bestaan, te straf misdade, en ons verwys hierna as die regspleging. Die ander kant van die muntstuk is dat burgerlike heersers dit moet doen prys die wat goed doen. (1 Pet. 2:14.) Maar waar sou die samelewing wees as dit die enigste beperking van die kwaad was? Die burgerlike regering kan net soveel doen (en sommige dinge doen dit baie swak).
'N Stabiele samelewing kan nie bestaan ​​waar daar nie ook 'n deurdringende en gedesentraliseerde stelsel van gesinsregering is nie. Die gesin is waar ouers hul kinders leer om te onderskei tussen reg en verkeerd en korrektiewe dissipline gebruik om die lesse te laat vashou. Kerke het 'n gesamentlike funksie (wat nie die bevoegdheid het om onreg te straf nie), om bykomende morele leiding te gee aan almal wat wil luister. Met ander woorde, om die morele struktuur van die samelewing te versterk en te versterk deur goeie gedrag aan te moedig.
Tog is dit selfs onvoldoende om die kwaad in die samelewing ten volle te beperk. Die samelewing wat die beste bestuur word, is die wat die minste eksterne terughouding verg, omdat die burgers hulself goed bestuur.
Gevolglik, selfregering is selfbeheersing. Selfbeheersing is die proses waardeur die persoon wat uiteindelik verantwoordelik is vir die neem van regte en verkeerde besluite, sy eie besluite beperk om aan die regsreëls te voldoen. Selfbeheersing, wanneer dit bestaan, is altyd die beste manier om die kwaad in bedwang te hou, en is dus primêr. Alle ander metodes is minder effektief en sekondêr.
Die wet van afkondiging
Voordat 'n individu egter onder enige wet verantwoordelik gehou kan word (hetsy God of die mens), moet hy eers weet wat die wet is en wat dit vereis. Dit is die wet van afkondiging.
Dit [wet] is eweneens 'n reël wat voorgeskryf word. " Omdat 'n blote resolusie, beperk in die bors van die wetgewer, sonder om deur 'n eksterne teken te manifesteer, nooit behoorlik 'n wet kan wees nie. Dit is noodsaaklik dat hierdie besluit in kennis gestel word aan die mense wat dit moet gehoorsaam. 1
Om 'n wet te gehoorsaam, is dit nodig dat dit bekend moet wees: dat dit bekend mag wees, is dit nodig dat dit afgekondig word. … Om 'n wet bekend te maak, is om dit voor te stel aan diegene wat daardeur bestuur moet word, op 'n manier dat hulle dit gereeld in hul herinneringe kan hê, en oor alle moontlikhede beskik om dit te raadpleeg, indien hulle enige twyfel oor wat dit voorskryf. 2
Alhoewel Blackstone en Bentham slegs van mensewette gepraat het, geld dieselfde beginsel vir die Skepper, die opperste wetgewer. (Jes. 33:22). God is ten volle bewus van die wet van afkondiging. Want deur die wet kom kennis van sonde. " (Rom. 3:20). Ook word sonde nie getel waar daar geen wet is nie, " (Rom. 5:13) en " as dit nie vir die wet was nie, sou ek nie sonde geken het nie. " (Rom. 7 : 7).
Om God dus persoonlik verantwoordelik te hou vir hul eie onreg, moet elke persoon eers weet wat God vereis. Logies beteken dit dat as individuele verantwoordelikheid aan elke persoon geheg moet word, elke persoon kennis moet neem van God se wette, sonder uitsondering. Besit alle mense hierdie kennis? Ja inderdaad.
Want die toorn van God word uit die hemel geopenbaar teen alle goddeloosheid en ongeregtigheid van mense, wat deur hulle ongeregtigheid die waarheid onderdruk. Want wat oor God bekend is, is vir hulle duidelik, omdat God dit aan hulle gewys het. (Rom. 1: 18-19).
God is beslis in staat om geheime te bewaar, maar as dit kom by sy wette en die gedragstandaarde wat Hy vereis, het Hy baie moeite gedoen om dit aan alle mense te openbaar. Die geheime dinge behoort aan die Here ons God, maar die geopenbaarde dinge behoort vir ewig aan ons en ons kinders, sodat ons al die woorde van hierdie wet kan doen. " (Dt. 29:29). Verder het
Die hemele verklaar die heerlikheid van God, en die hemel daarbo verkondig sy handewerk. Dag tot dag vloei spraak uit, en nag tot nag onthul kennis. Daar is geen spraak nie, en daar is ook nie woorde van wie die stem nie gehoor word nie. Hulle meetlyn gaan deur die hele aarde en hul woorde tot aan die einde van die wêreld. (Ps. 19: 1-4, 7a).
Wat die skepping openbaar
Ek vermoed dat sommige van u skepties is oor die aard en omvang van hierdie kennis wat volgens die Skrif beweer het dat almal beskik. Dus, laat ons kortliks kyk na wat u slegs kan leer uit die waarneming van die skepping waarin ons almal geplaas is.
Eerstens, die skepping spreek van die bestaan ​​en eienskappe van God, die Skepper. Die eindresultaat daarvan is dat elke individu sonder verskoning voor God is.
Want wat oor God bekend is, is vir hulle duidelik, omdat God dit aan hulle gewys het. Want sy onsigbare eienskappe, naamlik sy ewige krag en goddelike natuur, word sedert die skepping van die wêreld duidelik waargeneem in die dinge wat gemaak is. Hulle is dus sonder verskoning. (Rom. 1: 19-20).
Tweedens, die skepping spreek nie net van wetenskaplike of fisiese wette nie, maar ook van die wette van menslike gedrag.
Die wet van die Here is volmaak, die siel herleef, die getuienis van die Here is seker, maak die eenvoudige dat die voorskrifte van die Here reg is, verheug die hart, die gebod van die Here is suiwer, verlig die oë van die vrees van die Here is rein en bly vir ewig die reëls van die Here waar en heeltemal regverdig. (Ps. 19: 7-9).
Derde, bevat hierdie wette die verbod op alle vorme van afgodery.
Want alhoewel hulle God geken het, het hulle Hom nie as God geëer of Hom gedank nie, maar hulle het tevergeefs geword in hulle denke, en hulle dwase harte is verduister. Hulle beweer dat hulle wys is en het dwase geword en die heerlikheid van die onsterflike God verruil vir beelde wat lyk op sterflike mense en voëls en diere en reptiele. (Rom. 1: 21-23).
Vierde, bloedvergieting (moord) verontreinig en besoedel die land.
Jy mag die land waarin jy woon, nie besoedel nie, want bloed besoedel die land, en daar kan geen versoening geskied vir die land vir die bloed wat daarin gestort word nie, behalwe deur die bloed van die een wat dit vergiet het. (Num. 35:33).
Vyfdealle vorme van seksuele immoraliteit is in stryd met die natuur en is verbode.
Daarom het God hulle in die begeerlikhede van hulle harte oorgegee tot onreinheid, tot oneer van hul liggame onder mekaar, omdat hulle die waarheid oor God verruil het vir 'n leuen en die skepsel aanbid en gedien het eerder as die Skepper …. Om hierdie rede het God hulle aan oneerlike hartstogte oorgegee. Want hulle vroue het natuurlike verhoudings verruil vir diegene wat in stryd is met die natuur, en die mans het eweneens natuurlike verhoudings met vroue prysgegee en met passie vir mekaar verteer, mans pleeg skaamtelose dade met mans en ontvang in hulleself die straf vir hul dwaling. (Rom. 1: 24-27).
Sesdealle mense is bewus van gedrag wat oor die algemeen boos is, en dat elkeen wat slegte dinge doen, verdien om te sterf.
En omdat hulle dit nie goed gevind het om God te erken nie, het God hulle oorgegee aan 'n vernederde verstand om te doen wat nie gedoen moet word nie. Hulle was vervul met allerhande ongeregtigheid, boosheid, hebsug, boosheid. Hulle is vol afguns, moord, twis, bedrog, kwaadwilligheid. Hulle is skinder, lasteraars, haters van God, vermetel, hoogmoedig, trots, uitvinders van die kwaad, ongehoorsaam aan ouers, dwaas, ontrou, harteloos, genadeloos. Alhoewel hulle weet dat God besluit dat diegene wat sulke dinge beoefen, verdien om te sterf, doen hulle dit nie net nie, maar verleen goedkeuring aan diegene wat dit beoefen. (Rom. 1: 28-32).
Sewende, Het God dit aan alle nasies op aarde duidelik gemaak dat Hy alle goddelose mense sal oordeel.
" Die Here sal brul uit die hoogte, en uit sy heilige woning sy stem uitspreek, sal hy kragtig teen sy kudde brul en skreeu, soos die wat druiwe trap, teen al die bewoners van die aarde. Die geskreeu sal weerklink tot in die uithoeke van die aarde, want die Here het 'n aanklag teen die nasies wat hy met alle vlees gaan oordeel, en die goddelose sal hy met die swaard verslaan, spreek die Here. " (Jer. 25 : 30-31).
Dit is net die duidelikste dinge. Daar is eintlik meer te leer uit die waarneming van die skepping, as u moeite doen. Dinge soos die grondwet, die erfreg, die gesagswette, die kennis wat in die sterre geskryf is, en ander. Maar selfs 'n kind kan die sewe natuurwette hierbo uitvind. Waarom sê ek dit? Omdat almal 'n voorsprong het, as u 'n sekere kennis van God se wette van reg en verkeerd in ons sal plaas vanaf die oomblik van ons geboorte. Ons noem dit die gewete.