Geskryf deur Camille Troisi
Gaan aan, probeer dit ... Simone van den Berg / Shutterstock
Die internet is gevul met blogs en artikels wat advies bied vir ouers wat probeer om kinders groen te eet. Enigiemand met kinders kan met verhale oor etenstye 'n opeenvolging van atterieurse konfrontasies hê, waar u oneffektiewe strategieë deurloop voordat u die realiteit van die situasie aanvaar en u kleuter pleit om bloot 'een hap van broccoli' te neem. Uiteindelik maak dit nie saak hoeveel sous jy oor vis gooi, of kaas wat jy aan blomkool smelt nie - pittige kleuters weet wat jy doen.
As ons met diere kon gesels, sou hulle ook met hierdie verhale verband hou, aangesien baie spesies 'n skynbaar irrasionele afkeer het van iets wat nie bekend is nie, en meer geneig is om nuwe kos te eet nadat hulle gekyk het na ander individue wat dit probeer. Mink eet kan 'n belangrike manier wees om giftige kos te vermy, aangesien getuienis van ander persone wat nuwe kos eet, hulle kan vertel dat dit veilig is.
Maar opwindend kan 'n kieskeurige etery ook dui op die aanwesigheid van onderrig by diere. Ten spyte van dertig jaar se navorsing oor die onderwerp, is daar nog min voorbeelde van onderrig in ander spesies, wat dit moeilik maak om te verstaan ​​hoe sulke gedrag moontlik ontwikkel het. Ek en my kollegas onlangs navorsing gedoen in die Atlantiese woud van Brasilië wat nuwe bewyse lewer dat sommige diere hul kleintjies effektief kan leer watter voedsel veilig is om te eet.
Daar is baie voorbeelde van soet eet by diere. Jong marmoset ape is stadig om nuwe kos te eet as hulle alleen is, maar is meer bereid om 'n risiko te neem en dit te probeer as hulle deur die gesin omring word. Net so kapucyne eet meer onbekende kos as groeplede dit ook doen.
Daar is gevalle waar voedselhantering gekoppel is aan onderrig by diere. Die manier waarop meerkatte hul kleintjies wys hoe om skerpioene veilig te hanteer, is een bekende illustrasie. Aan die begin kry jong hondjies dooie skerpioene om hulle vertroud te maak met die gevaarlike insek. Terwyl die meerkatte ouer word, verwyder volwassenes die angel uit lewende skerpioene sodat die hondjies kan leer hoe om die prooi te hanteer. Dan word ongeskonde diere geleidelik ingevoer.
As gedrag, voldoen dit aan die drie kriteria wetenskaplikes gebruik om lering by diere te identifiseer. 'N Individu verander sy gedrag in die teenwoordigheid van 'n waarnemer, teen 'n koste of geen voordeel vir hulself nie, en hierdie verandering lei tot leer by 'n ander individu. In die geval van die meerkatte, hoewel 'n ontsnapte skerpioen 'n verlore middagete kan verteenwoordig, lei die oefening tot leer by die jong waarnemer.
Hierdie soort navorsing het die langdurige aanname dat onderrig 'n unieke menslike praktyk is, uitgedaag. Maar die algemene gebrek aan bewyse beteken dat daar steeds debatvoering is.
In die besonder is dit nie altyd duidelik dat diere leer om nuwe kos te eet nie omdat ander mense rondom hulle regtig aan die kriteria vir onderrig voldoen. Daar is byvoorbeeld beperkte bewyse dat volwasse aap vir goue leeus tamarien, wat bekend is dat hulle 'n gevarieerde dieet het wat insekte en vrugte insluit, hulle kleintjies oor dieet kan leer deur te deel en oordrag van voedsel.
As sulke voedseloordragte 'n onderrigfunksie het, sal ons verwag dat hulle aan die drie kriteria voldoen wat ek voorheen genoem het. Die tamariene sal meer onbekende kos oordra as bekende kos, want dit sou die geleentheid bied om te leer.
Tydens twee onlangse besoeke aan Brasilië, ons het bestudeer hierdie gedrag deur bekende en onbekende kosse bekend te stel aan wilde groepe tamariene. Aanvanklik het ons hierdie kosse bekendgestel toe jong tamariene van hul gesin afhanklik was, wat ons in staat gestel het om te kyk hoe volwasse tamariene voedsel binne hul familiegroep oorgedra het.
Ses maande later, toe die jong tamarins onafhanklik was, het ons teruggekom om te ontdek dat hul voedselkeuses deur hul ouers beïnvloed is. Die tamariene het nie, soos ons verwag het, meer onbekende kos oorgedra as bekende kos nie. Maar hulle het wel meer kos oorgedra waaraan hulle gewoond geraak het as die kos waaraan hulle nog nooit probeer het nie.
Op soek na onderrig
Alhoewel die onderrig nie duidelik getoon is nie, omdat dit nie aan al die kriteria voldoen nie, blyk dit dat bewyse dat volwasse tamariene eers nuwe kos beoordeel voordat dit aan ander deurgegee word. Dit is steeds belangrik vir jeugdiges, aangesien hulle leer wat hulle kos by volwassenes in hul dieet moet insluit.
Dit is moontlik dat voedseloordragte in goue leeu-tamariene gelyktydig verskillende funksies bedien, afhangende van die identiteit van die persoon wat die kos ontvang, en die voedselsoort wat oorgedra word. Verdere navorsing kan kyk hoe tamariene insekte oordra om te sien of daar 'n algemene patroon is.
Ons moet ook ondersoek of tamarien vir volwassenes enige voordeel trek, soos verminderde teistering of verhoogde sosiale bande, deur voedsel aan hul kleintjies oor te dra. Sulke inligting kan ons help om nader te kom aan die begrip of sommige diere regtig geleer kan word om hul kieskeurige vreet te oorkom.
Camille Troisi, nadoktorale navorser in gedragsekologie, Universiteitskollege Cork
Jy is hier: Tuis > Lewe > Home & Garden > Troeteldiere & Jy > Waarom ons nie katte moet blameer vir die vernietiging van wilde diere nie