9 leiers oor burgerregte wat u moet weet - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
9 leiers oor burgerregte wat u moet weet
Regdeur die Amerikaanse geskiedenis moes baie veg om die ideale van vryheid en gelykheid te bevorder. Lees meer oor 9 minder bekende burgerregte -leiers wat van kritieke belang was vir hul oorsake, in hierdie episode van History Countdown.
Swart leiers wat u moet ken
In die verlede het Diversity Best Practices 'n lys gepubliseer van swart uitvoerende hoofde wat u moet ken, wat elke jaar bygewerk word. Hierdie jaar het ons die lys uitgebrei tot invloedryke swart leiers, nie net uit die korporatiewe ruimte nie, maar ook uit hoër onderwys, gesondheidsorg, sosiale geregtigheid/gemeenskapsaktivisme en die regering.
Boonop is ons nuwe lys meer uiteenlopend as wat dit in die verlede was, insluitend die toevoeging van meer vroue, wat verskeie generasies verteenwoordig, en bevat militêre veterane en lede van die LGBTQ -gemeenskap. Hulle is fisici, aktiviste, politici, sosiale wetenskaplikes, sakelui en dokters.
Dit is geensins 'n volledige lys nie, so ons sal ons daartoe verbind om dit elke jaar met nuwe gesigte by te werk om te verseker dat ons voortgaan om ongelooflike leiers uit die Afro-Amerikaanse gemeenskap op te hef.
Die kwessie van gesondheidsorg is een van die belangrikste aspekte van 'n verkiesingsveldtog van enige politieke party, wat beslis weerspieël in watter mate die samelewing afhang van 'n goeie gesondheidsorgdiens. 'N Goed georganiseerde, doeltreffende gesondheidsorgstelsel is nie so maklik om te verskaf nie, en dit is een van die belangrikste probleme op die …
Tans bevind ons ons dikwels in vlug of veg situasies waar ons lewens bedreig word. Geen wonder nie, daar is mense wat die idee ondersteun om 'n geweer te besit as 'n manier om hulself en hul besittings te beskerm. Maar maak wapenbesit die wêreld werklik 'n veiliger plek om in te woon?
10 SWART FEMINISTE WAT U MOET WEET
Hierdie Black History Month beklemtoon NOU aktiviste en voorstanders van die burgerregte- en vroueregtebewegings, wat onvermoeid gewerk het om van die wêreld 'n meer gelyke plek te maak. Hulle het belangrike organisasies gevorm vir mense van kleur en vroue wat vandag nog teenwoordig is, die dominante wit en manlike orde bevraagteken en gepraat oor die interseksionaliteit van hul ras en geslag. NOU erken en vier die belangrike werk van hierdie swart feministe, en sal bly staan ​​in solidariteit met en volg die leiding van ander Afro -Amerikaners om die hindernisse vir geregtigheid en gelykheid wat deur rassisme opgelê is, te oorkom.
'As dit nie 'n geskikte plek vir vroue is nie, is dit ongeskik dat mans daar is. "
Waarheid, wat as slaaf gebore is, het in 1826 na vryheid ontsnap en haar lewe lank gepleit vir gelyke regte vir almal. Haar beroemde "Is ek nie 'n vrou nie?" toespraak handel oor die gebrek aan erkenning teenoor swart vroue in die bevordering van gelyke regte.
'Ons neem standpunt in oor die solidariteit van die mensdom, die eenheid van die lewe en die onnatuurlikheid en onregverdigheid van alle spesiale begunstiging, hetsy seks, ras, land of toestand."
Cooper was die vierde Afro -Amerikaanse vrou wat 'n doktorsgraad verwerf het en was 'n sterk voorstander van die stem van swart vroue. Sy het die Colored Women's League of Washington in 1892 gestig en het gehelp met die opening van die eerste YWCA -hoofstuk vir swart vroue. Haar boek, 'N Stem uit die Suide is 'n grondteks van swart feminisme.
"Die manier om onreg te reg te stel, is om die lig van die waarheid daarop te rig."
Wells was 'n beroemde ondersoekende joernalis en burgerregte -leier. Wells, 'n stigter van die National Association for the Advancement of Colored People (NAACP), het haar lewe daaraan bestee om ongeregtighede te ontbloot en vooroordeel te beveg. As burgerregte -aktivis het sy die gruwelike lynchings in die Verenigde State gedokumenteer en gereeld gepraat oor die kruising van ras en geslag.
'Die band tussen man en vrou is so nou dat u nie die een kan oprig sonder om die ander op te lig nie. Die wêreld kan nie vooruitgaan sonder dat vroue deelneem aan die beweging nie. "
Watkins Harper was 'n digter, skrywer, afskaffer en aktivis. Sy is vry gebore en het slawe gehelp met die Underground Railroad en het antislaverskapstukke vir koerante geskryf. Sy was later mede-stigter en vise-president van die National Association of Colored Women (NACW), en was direkteur van die American Association of Colored Youth.
'' N Wit vrou het net een probleem om seks te oorkom. Ek het twee geslagte sowel as ras en#8230 Kleurlinge het slegs een van ras. Kleurlinge is die enigste groep in hierdie land wat twee swaar gestremdhede moet oorkom, die ras sowel as die seks. "
Terrell was die eerste Afro -Amerikaanse vrou wat 'n universiteitsgraad verwerf het, 'n stigter van die NAACP en die eerste president van die NACW. Sy was ook mede-stigter van die National Association of University Women. Terrell was haar hele lewe lank 'n aktivis en het gepraat oor die probleme om 'n vrou te wees en om swart te wees, en hoe hierdie kwessies mekaar raak.
"Ek wil hê die geskiedenis moet my onthou as 'n swart vrou wat in die 20ste eeu geleef het en wat dit self wou wees. Ek wil onthou word as 'n katalisator vir verandering in Amerika. "
Chisholm was die eerste Afro -Amerikaanse vrou in die kongres en die eerste Afro -Amerikaanse vrou wat 'n nominasie van 'n groot party vir president wou kry. As kongresvrou was Chisholm medestigter van die National Women's Political Caucus en het meer as 50 wetgewing ingestel. Nadat sy die kongres verlaat het, stig sy die National Political Congress of Black Women.
'Ware gemeenskap is gebaseer op gelykheid, wedersydsheid en wederkerigheid. Dit bevestig die rykdom van individuele diversiteit sowel as die algemene menslike bande wat ons saambind. "
Murray was 'n burgerregte- en vroueregte-aktivis en die eerste Afro-Amerikaanse vrou wat as 'n biskoplike priester georden is. Murray was ook 'n mede-stigter van die National Organization for Women (NOW), en sit in die presidensiële kommissie van president Kennedy oor die status van vroue.
'' N [Swart] vrou het dieselfde soort probleme as ander vroue, maar sy kan nie dieselfde dinge as vanselfsprekend aanvaar nie.
Height was 'n burgerregte- en vroueregaktivis wat veertig jaar lank president was van die National Council of Negro Women. Sy het gereeld advies gegee aan Eleanor Roosevelt, Dwight D. Eisenhower en Lyndon B. Johnson, en het gehelp om die 1963 -mars oor Washington vir werk en vryheid te organiseer.
'Rassisme is steeds by ons. Maar dit is aan ons om ons kinders voor te berei op wat hulle moet ontmoet, en hopelik sal ons dit oorwin. "
Parks, en die eerste dame van burgerregte, was 'n aktivis wat bekend was vir haar rol in die Montgomery Bus Boycott. Later in die lewe stig sy die Rosa en Raymond Parks Institute for Self-Development vir Detroit Youth.
'Ek is nie vry terwyl enige vrou onvry is nie, selfs al is haar boeie baie anders as my eie.'
Lorde was 'n burgerregte- en vroueregte -aktivis, sowel as 'n skrywer en digter. Haar gedigte handel hoofsaaklik oor feminisme, haar identiteit as 'n swart lesbiese vrou en interseksionaliteit.
NOU neem aksie
Aanvalle op aborsiesorg kom steeds. Maar NU verdedig ons toegang tot reproduktiewe vryheid.
Skenk en saam kan ons gelykheid vir alle vroue verseker
© 2021 Nasionale organisasie vir vroue. Alle regte voorbehou.
Nasionale Organisasie vir Vroue -stigting
Vet, swart en briljant: Onbesonge helde van die Burgerregtebeweging
Geskiedenisboeke waardeer nie gereeld die verhale van bruin mense nie, wat 'n witgekalkte weergawe van die verlede verkies bo die harde eerlikheid van historiese rassisme. Hierdie draai maak die geskiedenis gemakliker, veral vir diegene wat nie hul rol in die onderdrukking van bruin mense wil konfronteer nie.
'N Direkte uitdaging vir hierdie ontsmette weergawe van die verlede is Black History Month - 'n tyd om die stryd, triomf en uitnemendheid van die swart gemeenskap uitdruklik te eerbiedig.
Maar besprekings rondom die Black History Month word dikwels oorheers deur 'n handjievol name, soos Martin Luther King Jr., Rosa Parks en Malcolm X. Alhoewel hierdie aktiviste erkenning en waardering verdien, was dit nie die enigste veranderings wat aksie rondom rasse geïnspireer het nie. geregtigheid.
Daar is talle helde van die rasse -geregtigheidsbeweging wat dikwels die platform om te vier, ontken word. Alhoewel die impak van hul werk nog steeds gevoel word, is hul name en bydraes nie algemeen bekend nie.
Dit is tyd dat dit verander.
Kom saam met ons om hierdie onbesonge helde van burgerregte en rasse -geregtigheid te vier, wat elkeen 'n huldeblyk verdien hierdie Black History Month - en daarna.
Nannie Helen Burroughs is gebore in Orange, Virginia, vir John en Jennie Burroughs, albei voormalige slawe. Haar pa is dood toe sy 5 jaar oud was, en haar ma het haar en haar susters na Washington, DC, gebring vir kwaliteit onderwys. Daar is nie veel meer bekend oor Burroughs se vroeë jare nie, behalwe die feit dat sy 'n 'bogemiddelde' student was. Alhoewel Burroughs nie kollege opgelei het nie, het sy werk as onderwyser gevolg, al was dit sonder veel geluk-wat sy aan haar donker vel toegeskryf het.
Sy het uiteindelik werk gekry as redakteur vir Die Christelike banier in Pennsylvania, en later as sekretaris van die Baptiste Kerk in Louisville. In 1907 begin Burroughs, met die steun van die National Baptist Convention, 'n handelsskool vir swart meisies op hoërskool- en junior kollege-ouderdom. Die skool is die National Training School for Women and Girls genoem, met die leuse "We Specialize in the Wholly Impossible" - 'n bewys van Burrough se geloof in die opvoeding van diegene wat volgens ander onwaardig was. Die studente is industrieel opgelei en leer ook oor die liberale kunste en die Christendom.
Burroughs was bekend daarvoor dat hy in die openbaar gepraat het oor harde waarhede van rasse-ongelykheid. In 1900 het sy 'n besonder opvallende toespraak gehou met die naam "Hoe word die susters gehinder om te helpen", wat die beperkings van die samelewing op vroue aanspreek. Sy skryf ook '12 dinge wat wit mense moet ophou om aan die neger te doen'.
Burroughs sterf in 1961, hoewel die National Training School for Women and Girls haar missie voortgesit het tot sy sluiting in 1971. Haar begeerte om die waarde van harde werk en die absolute noodsaaklikheid van opvoeding te verkondig, het egter duisende wat die skool bygewoon het, geïnspireer. .
Alhoewel Ella Baker se werk nie so sigbaar was as ander s'n nie, is baie aktiviste dit eens dat daar nie 'n burgerregtebeweging sonder haar sou wees nie. Sy is gebore in Norfolk, Virginia, in 1903, en is geïnspireer deur haar ouma, 'n voormalige slaaf wat beveel is dat sy geslaan word omdat sy geweier het om te trou met die man wat haar slawe -eienaar vir haar gekies het. Die nalatenskap van haar ouma het daartoe gelei dat Baker vroeg in die lewe 'n belangstelling in sosiale geregtigheid en gelykheid ontwikkel het.
Baker studeer as valedictorian aan die Shaw -universiteit, en verhuis vinnig na New York na die gradeplegtigheid om by sosiale aktivistegroepe aan te sluit. In 1930 het sy by die Young Negroes Cooperative League aangesluit, 'n organisasie wat toegewy is aan swart ekonomiese groei en mag. Haar aktivisme het voortgegaan toe sy in 1940 by die NAACP aangesluit het, waar sy as veldsekretaris gewerk het. Uiteindelik het sy van 1943 tot 1946 as takdirekteur gedien-een van die vroue met die hoogste rang in die personeel. Selfs nadat Baker as leier in die organisasie bedank het, het Baker steeds haar plaaslike tak van die NAACP in New York ondersteun.
Nadat die bus in Montgomery geboikot het, het Baker die organisasie In Friendship gestig om geld in te samel om die stryd teen Jim Crow in die diep suide te bekamp. Later, in 1957, verhuis sy na Atlanta om die uitvoerende direkteur van die Southern Christian Leadership Conference te word op versoek van Martin Luther King Jr. in die beweging. Baker het nie geglo dat daar 'n enigste leier van burgerregte moet wees nie. Sy het eerder geglo in grondvlak politieke aksie en kollektiewe aktivisme. Dit het haar tot by die rand van die beweging gedryf, aangesien aktiviste so graag leiers soos Martin Luther King, Rosa Parks en Malcolm X as verteenwoordigers wou bekamp.
Baker het gesien hoe jongmense gedurende haar tyd as aktivis belangstel in rasse -geregtigheid, en besef dat die nuwe generasie jong aktiviste bates vir die beweging sal wees vanweë hul nuwe idees en gretigheid vir verandering. Dit het daartoe gelei dat sy haar aandag in die latere deel van haar aktivistiese loopbaan op studente gevestig het, wat die koördineringskomitee vir studente wat die Freedom Rides gereël het, geskep het. Baker was 'n aktivis en adviseur vir jonger geslagte totdat sy in 1986 oorlede is.
Pauli Murray, gebore as Anna Pauline Murray, was 'n vurige leier van die Burgerregtebeweging, maar sy word gereeld oor die hoof gesien. Murray se vroeë lewe, wat in 1910 in Baltimore gebore is, is gekenmerk deur 'n tragedie, en albei haar ouers sterf voor haar tienerjare. Sy het haar jong lewe deurgebring by 'n groot gesin, en uiteindelik na New York verhuis om Hunter College by te woon.
Murray se passie vir burgerregte floreer in 1938, toe sy hom beywer vir toegang tot UNC Chapel Hill, wat destyds 'n wit universiteit was. Sy het die NAACP om ondersteuning genader, maar die organisasie het nie die saak van Murray aangeneem nie, en noem haar koshuis in New York as die rede. Baie geleerdes meen egter dat Murray se intieme verhoudings met vroue die ware rede was en haar neiging om in mansklere aan te trek. In 1940 het Murray 'n bus gedegregeer, wat gelei het tot haar arrestasie en gevangenisstraf. Die NAACP het weer nie haar saak aangeneem nie, hoewel hulle 15 jaar later 'n busboikot met Rosa Parks sou ondersteun.
Onder haar vele uittartings het Murray geskryf. Sy was 'n produktiewe digter en skrywer en het invloedryke werke neergeskryf Donker Testament en Negers is keelvol. Sy het in die veertigerjare teruggegaan skool toe om haar regsgraad te behaal toe sy die Congress of Racial Equality gestig het. Na die gradeplegtigheid het Murray geskryf State se wette oor ras en kleur, 'n werk Hooggeregshof regter Thurgood Marshall beskryf as 'n bybel vir burgerregte prokureurs. Haar toewyding aan rasreg en aktivisme is in 1961 erken toe president John F. Kennedy haar aangestel het in die President's Commission on the Status of Women Committee on Civil and Political Rights. In 1977 word sy die eerste swart vrou wat as priester in die Episkopale Kerk georden is.
Alhoewel Murray baie passievol was oor rasse -geregtigheid, was hy kritiek op die burgerregtebeweging. Sy het dikwels dominante manlike leiers uitgedaag deur die frase "Jane Crow" te bedink om te wys op die kruising van geslag en ras. Maar deur haar lewe het Murray gesukkel om 'n etiket te vind wat haar geslag en seksualiteit vereer. Haar naamwisselaar - van Anna Pauline tot Pauli - was 'n knik vir hierdie kompleksiteit. Baie geleerdes beweer dat Murray sou gewees het as 'n transman of genderqueer, as die terminologie bestaan ​​het. Tot haar dood betrokke by aktivisme, sterf Murray in 1985 op 74 -jarige ouderdom.
As Martin Luther King Jr. die ster van die Burgerregtebeweging was, was Bayard Rustin die regisseur. Rustin is gebore in West Chester, Pennsylvania, in 1912, en is grootgemaak deur sy Quaker -grootouers. Kwaker -oortuigings verklaar dat alle mense deel uitmaak van 'n enkele mensegesin - 'n denkwyse wat Rustin van jongs af gedwing het om rasse -geregtigheid te bevorder.
Een van die vroeë manifestasies van Rustin se aktivisme was 'n impromptu sit-in wanneer 'n restaurant hom nie saam met die blanke lede van sy hoërskoolvoetbalspan sou bedien nie. In 1937 verhuis Rustin na New York, waar sy verbintenis met die Kommunistiese Party en burgerregte -aktivisme hom op die radar van die FBI plaas. Rustin, wat betrokke was by verskeie rasgeregtigheidsorganisasies, het die eerste Freedom Ride gereël.
Die opvallendste van sy aktivistiese werk was die organisasie van die March on Washington, waar Martin Luther King Jr. sy ikoniese toespraak "I Have a Dream" gelewer het. Die organisering van die optog was egter 'n opdraande stryd vir Rustin, aangesien baie mense teen sy leierskap beswaar gemaak het omdat Rustin 'n gay man was. King was egter vasbeslote in sy oortuiging dat Rustin die regte man vir die pos was. Rustin was een van sy vroeë mentors en het saam met hom gewerk as 'n "proefleser, spookskrywer, filosofie-onderwyser en nie-geweldstrateeg." Sy rol in die Maart op Washington is verewig in 'n LEWE tydskrifomslag saam met sy eie mentor in sosialisme, die aktivis A. Philip Randolph.
Nadat die Burgerregtewet van 1964 en die Wet op Stemreg van 1965 aangeneem is, het Rustin voortgegaan om in aktivisme te werk. Hy was plaaslik en internasionaal betrokke by menseregte, insluitend voorspraak vir swart vakbonde, ekonomiese geregtigheid, die protes teen die Viëtnam -oorlog en ondersteuning van Palestina. Hy het ook in die vroeë 1980's meer uitgesproke geword oor die regte van gay en lesbiese individue. Rustin sterf in 1987, en word in 2013 postuum toegeken aan die presidensiële medalje van vryheid deur president Barack Obama.
Fannie Lou Hamer het haar vroeë lewe saam met haar gesin gewerk, wat deelnemers was in Montgomery County, Mississippi. Voordat hy 'n aktivis geword het, het Hamer gewerk aan 'n plantasie wat katoen pluk en later die boekhouer van die plantasie geword toe die eienaar ontdek dat sy kan lees en skryf. In 1962 het sy begin om protesvergaderings by te woon, waar sy baie burgerregte -aktiviste ontmoet het wat swart mense gehelp het om te registreer.
Hamer het onvermoeid vir die Burgerregtebeweging begin werk, nie net om ander swart individue te help om tydens verkiesings te stem nie, maar ook vir die koördinerende komitee vir studente, wat deelgeneem het aan burgerlike ongehoorsaamheid in protes teen segregasie en rasse -onreg.
In 1964 het Hamer gehelp om die Mississippi Freedom Democratic Party te stig, wat destyds die enigste opposisie was teen die all-white Democratic afgevaardigdes van haar staat. Sy het ook die volgende jaar vir die kongres deelgeneem, maar dit was nie suksesvol nie. Saam met haar eie loopbaan was Hamer 'n medewerker van Martin Luther King Jr., en het sy 'n kenmerkende kenmerk van sing vir protesgroepe om hul moraal te versterk. Sy het dikwels Christelike gesange gekies, soos 'Go Tell It On The Mountain' en 'This Little Light O' Mine ', wat histories gekoppel sou wees aan die Burgerregtebeweging.
Gedurende die 1960's en 1970's was Hamer steeds toegewyd aan haar aktivisme deur organisasies vir swart mense te help om meer sakegeleenthede, kwaliteit gesondheidsorg en gesinsdienste te vind. Sy het ook gehelp met die oprigting van die National Women's Political Caucus in 1971. Sy is in 1977 aan kanker oorlede.
Voor Rosa Parks was daar Claudette Colvin. Colvin, gebore op 5 September 1939, het op 15 -jarige ouderdom naam gemaak toe sy standpunt ingeneem het teen die segregasie van busse in haar tuisdorp Montgomery, Alabama. In 1955 klim sy saam met haar skoolvriende in Montgomery op 'n stampvol bus, en toe sy weier om haar sitplek op te gee aan 'n wit vrou wat agter haar aan klim, word Colvin uit die bus gehaal en gearresteer.
Ondanks die feit dat sy 'n pionier was vir busbetogings, het die NAACP nie die weerstand van Colvin bekend gemaak nie omdat sy donker vel was en kort daarna deur 'n getroude man swanger geword het. Baie mense noem haar 'vurig' en 'emosioneel', wat leiers die indruk wek dat sy nie 'n goeie woordvoerder van die beweging sou wees nie. In plaas daarvan het die NAACP Rosa Parks gekies om 'n busrit te neem uit protes teen segregasie, wat die Montgomery Bus Boikot van 1955 tot gevolg gehad het.
Maar Colvin was steeds 'n aktivis en getuig in die federale hofsaak Browder teen Gayle in 1956, wat bepaal het dat die segswette van die bus ongrondwetlik is. In 2005 het sy aan die Montgomery Advertiser, "Ek is baie, baie trots op wat ek gedoen het. Ek voel dat dit wat ek gedoen het, 'n vonk was en dit het opgemerk. Laat die mense weet Rosa Parks was die regte persoon vir die boikot. Maar laat weet ook dat die prokureurs het vier ander vroue na die hooggeregshof geneem om die wet te betwis wat tot die einde van segregasie gelei het. "
Colvin, wat later as hulpverpleegster gewerk het, is nou afgetree en woon in New York.
Fred Hampton, gebore in 1948 in Illinois, het 'n beskeie opvoeding gehad. Nadat hy met lof aan die hoërskool was, het Hampton voorreg begin studeer. Sy betrokkenheid by aktivisme het ongeveer dieselfde tyd begin toe hy as jeugleier in sy plaaslike tak van die NAACP begin dien het. In 1968, toe hy net 19 jaar oud was, is hy deur die rassistiese aktivis Bobby Rush gewerf om by die Illinois -hoofstuk van die Black Panther Party, 'n radikale swart politieke groep, aan te sluit.
Hampton se uitgebreide kennis, leierskap en redenaarsvaardighede het sy opkoms in die BPP versnel - hy was voorsitter van die Illinois -hoofstuk en ondervoorsitter van die nasionale hoofstuk in 1969. In sy tyd by die BPP het hy gehelp om 'n aantal gratis inisiatiewe te skep, insluitend 'n kinderontbytprogram, gesondheidsklinieke, klasse vir politieke opvoeding, vervoer na tronke en dagsorgsentrums. Hy moedig die strewe na opvoeding aan vir alle swart mense, veral Black Panthers. Om 'n lid van sy hoofstuk te word, moes vooruitsigte ses weke se opleiding ondergaan, sodat hulle kon weet waarvoor hulle veg. Terwyl hy die Chicago-hoofstuk van die BPP gelei het, het Hampton die Rainbow Coalition gestig, 'n multi-etniese revolusionêre groep wat bestaan ​​uit organisasies en straatbendes.
In Junie 1969 beskryf die FBI -direkteur, J. Edgar Hoover, die Black Panther Party as "die grootste bedreiging vir die interne veiligheid van die land." As die ondervoorsitter van die nasionale hoofstuk, was Hampton een van die belangrikste doelwitte van die FBI in pogings om die BPP te "neutraliseer", en hy is onder groot toesig gehou. Op 4 Desember 1969 het die FBI 'n klopjag uitgevoer in die huis waar Hampton, sy swanger vriendin en ander lede geslaap het. Hampton is saam met sy mede -panter, Mark Clark, dood tydens die aanval. Hampton was maar 21 jaar oud.
Hoewel die FBI, Cook County en Chicago probeer het om die moord te verbloem, het bewyse daarop gedui dat die aanval 'n doelgerigte sluipmoord was. In 1971 het 'n aktivistegroep dokumente bekend gemaak wat daarop gemik is om die aktiwiteite van die Swart nasionaliste bloot te stel, te ontwrig, te mislei, te diskrediteer of andersins te neutraliseer. Die dokumente bevat ook die FBI -planne om Fred Hampton te vermoor. Die regering het in 1983 buite die hof besluit vir $ 1,8 miljoen.
Ten spyte van sy vroeë dood, bly Hampton se erfenis van diens, swart mag en rewolusie oor.
Angela Davis is 'n belangrike krag in die stryd om rasse -geregtigheid en gebruik haar radikale - en soms omstrede - aktivisme om voort te bou op die vaste raamwerk van die Burgerregtebeweging. Davis, gebore in Birmingham, Alabama, in 1944, het in die middel van die beweging grootgeword, wat in haar jeug tot eie aktivisme gelei het. Toe sy op hoërskool in New York was, het sy 'n interras -studiegroep georganiseer wat as so bedreigend beskou is, en die polisie het dit uitmekaar gehaal.
Haar aktivistiese werk trek die eerste keer massiewe aandag in 1969 toe sy uit haar filosofiese onderwyspos by UCLA verwyder is weens haar verbintenis met die Kommunistiese Party en die Black Panther Party. 'N Jaar later is sy op die FBI se 10 mees gesoekte lys geplaas nadat sy beskuldig is van hulp in 'n dodelike ontsnappingspoging in die gevangenis. Die jagtog het haar ondergronds gedwing, waar sy uiteindelik deur amptenare betrap is, probeer en skuldig bevind is. Sy dien 16 maande gevangenisstraf uit totdat 'n aktivis terugveg met die Free Angela Davis -veldtog, wat suksesvol tot haar vryspraak in 1972 gelei het.
Alhoewel sy passievol was oor hervorming van gevangenisse voor haar eie gevangenisstraf, het Davis se ervaring met wetstoepassing haar gedryf om 'n sentrale, kritiese stem te word teenoor die polisie, gevangenisse en die wet. Sy het 'n stigterslid geword van Critical Resistance, 'n nasionale organisasie wat hom toespits op radikale gevangenishervorming. Sy is ook opvallend omdat sy die idee van die gevangenis -industriekompleks gewild gemaak het, en die frase bedink om tronke as inherent korrup te kritiseer, en pleit vir die afskaffing daarvan.
Davis het haar aktivisme op papier gebring en nege boeke geskryf, waaronder Vroue, ras en klas, Is gevangenisse verouderd? en verskeie werke oor historiese swart leiers. Sy was professor in feminisme en die geskiedenis van bewussyn aan die Universiteit van Kalifornië, Santa Cruz, tot haar aftrede in 2008. Haar huidige werk en voorspraak fokus op geslagsgelykheid, hervorming van gevangenisse en die realiteite van sistemiese rassisme.
12 feite oor Cesar Chavez
Cesar Chavez, gebore uit trekarbeidersouers van Mexikaanse afkoms in Yuma, Ariz. Hy vestig die nasionale aandag op die swak werksomstandighede waarin plaaswerkers woon en die gevaarlike plaagdoders en giftige chemikalieë waaraan hulle blootgestel is. Chavez het die bewustheid van plaaswerkers verhoog deur die filosofie van geweldloosheid te aanvaar. Hy het selfs herhaaldelik hongerstakings onderneem om die publiek op sy saak te fokus. Hy is in 1993 oorlede.
Basiese geletterdheid oor die neger
By die opbou van hierdie reeks, 'n huldeblyk aan die swart joernalis Joel A. Rogers, 'n getuie van die burgerregtebeweging wat in 1966 op 85 -jarige ouderdom oorlede is, was ek nie van plan om die mees verouderde van sy 100 ongelooflike feite oor die neger, nuuskierige "feite " soos hierdie:
Nr. 1: " Die blanke bevolking van New York is 'n derde meer ongeletterd as die neger. "
19: " Die mense van Suid -Europa, insluitend Italië, en die meeste van Oos -Europa, insluitend Rusland, is meer ongeletterd as die negers van die Verenigde State. In sewentig jaar het neger ongeletterdheid ongeveer 80 persent gedaal. In 1870 was dit 82 persent in 1930, 16.3. "
Nr. 20: Alhoewel die #framerikaanse ongeletterdheid drie keer hoër is as die blanke, is New York, Minnesota, Oregon en Suid -Dakota negro minder ongeletterd as die blanke van Mississippi. " En as jy gooi in Kalifornië, Nevada en Washington, is hulle ongeletterd met 100 tot 400 persent as die in die buiteland gebore Blanke van al die state, behalwe een. " En —
21: " In die Amerikaanse weermag se intelligensietoetse tydens die Eerste Wêreldoorlog het die negers van [Pennsylvania, New York, Illinois en Ohio] die Blankes van [Mississippi, Kentucky, Arkansas en Georgia] met een tot sewe gelei persent. "
Ek het Rogers ' voor verstaanBrown v. Board of Ed. redes natuurlik om met feite te bewys dat Afro-Amerikaners gelyke burgerskapregte waardig was, maar vir my het dit nie meer relevant gelyk vir lesers in ons tyd nie, veral nie as ons nou 'n Afro-Amerikaanse voormalige professor in die Grondwet in die Wit sit nie Huis met grade van die Columbia Universiteit en die Harvard Law School. Maar nou weet ek dat daar 'n ander las op die skouer is, 'n relevansie wat ek met minder dringendheid moet oordra: basiese geletterdheid vir almal Amerikaners oor 'n werklikAmerikaans geskiedenis, wat die verskillende intellektuele gelaatstrekke weerspieël.
Ek weet dat wiskunde- en wetenskaponderrig van kritieke belang is as ons met ander opkomende lande gaan meeding. Maar onthou, Amerika is nie uitsonderlik nie net vanweë sy vermoë om die vrye wêreld te lei, maar omdat dit bedoel is as 'n eksperiment wat bedoel is om te bewys dat gewone mense hulself kan regeer. Ten minste is dit wat ek op skool geleer het, en 'n soortgelyke gees het die breër burgerregtebeweging self vyf dekades gelede opgewek, aangesien gewone swart en wit burgers van welwillendheid saam gesukkel het om die stigters se strewe na die afstammelinge van hul slawe uit te brei & #8212 en, deur hulle, aan alle mense, " deur Seneca Falls, en Selma, en Stonewall, " soos president Obama dit in sy tweede intreerede opgesom het.
Vra maar iemand wat vandag vir huweliksgelykheid baklei, en die kans is goed dat hy of sy iets sal weet van die betekenis daarvan Brown v. Onderwysraad. Terwyl ek Kalifornië toegejuig omdat ek die eerste staat was wat die onderrig van LGBT -geskiedenis in sy skole opdrag gegee het, hoop ek ook dat dit en die 34 ander state wat F 's in die SPLC -studie ontvang het, hul pogings om die gaping tussen die voorstelle te verklein, verdubbel. stel en die vereistes wat hulle stel vir die onderrig van die burgerregtebeweging wat soveel ander geïnspireer het.
In hierdie 50ste herdenkingseisoen van die sluipmoord op Medgar Evers, die Maart op Washington en die Birmingham Four, sal ek in my volgende twee rubrieke probeer bydra tot hierdie basiese geletterdheid: die eerste op die optog van die optog, Bayard Rustin, 'n man wat beide die swart en die LGBT -geskiedenis oorskry, en die tweede oor die toespraak "Dream " self en sy historiese omgewing, die Lincoln Memorial.
Verwant vir 10 feite oor burgerregtebeweging
10 feite oor antieke Persië
Feite oor Antieke Persië gee u interessante inligting oor die ryk wat die Midde -Ooste beheer het na die
10 feite oor die senozoïese era
Feite oor die Cenozoic Era lig u in met die tydperk wat 65 miljoen jaar gelede begin het tot vandag toe.
10 feite oor die konsentrasiekamp Dachau
U kan baie dinge leer met feite oor die konsentrasiekamp in Dachau. Dit is eintlik die beroemde konsentrasiekamp wat gebou is
7 Feite oor die Konfederasie -artikels
Feite oor die Konfederasie -artikels praat oor die oorspronklike grondwet van die Verenigde State. Dit is genoem as die eerste
11 feite oor burgerregtebeweging wat niemand mag misloop nie
Burgerregtebeweging was een van die belangrikste gebeurtenisse in die geskiedenis van die Verenigde State van Amerika. Laat ons terugspoel in die geskiedenis om 'n paar feite oor burgerregtebewegings te leer ken.
Die burgerregtebeweging in Amerika was een van die belangrikste gebeurtenisse in die geskiedenis van Amerika. Dit was 'n beweging teen diskriminasie, ongelykheid, onreg en teen die skeiding van die samelewing op grond van ras en etnisiteit. Alhoewel daar algemeen aanvaar word dat die Burgerregtebeweging in die 1960's begin het, is dit nie duidelik op watter datum die beweging eintlik die eerste keer begin het nie. Daar is konsensus onder historici dat die stryd om rasse -gelykheid na die Tweede Wêreldoorlog verbygegaan het.
Enkele voorvalle wat die beweging aanhits het, was die uitspraak van die Hooggeregshof in die geval van Brown v. The Board of Education in 1954 en die weiering van Rosa Parks om haar sitplek aan 'n wit man op te gee terwyl sy in 'n bus in Montgomery, Alabama, gereis het. Nadat die Tweede Wêreldoorlog verby was, het Afro-Amerikaanse leiers gevoel dat hul toestand in Amerika soortgelyk was aan dié van Jode in Duitsland. Hulle het die oorlog vir Amerika gevoer en gevoel dat hulle gelyke regte verdien. Dit was een van die belangrikste faktore wat gelei het tot die burgerregtebeweging in die 1960's in Amerika. Hier is 'n paar feite oor die burgerregtebeweging in Amerika.
In 1942 stig James Farmer en George Houser Congress for Racial Equality (CORE). CORE het sy opwinding begin deur te protesteer teen restaurante wat geweier het om swart Amerikaners te bedien.
Nege swart studente mag nie op bevel van goewerneur Orval Faubus vir 'n skool inskryf nie. Later, with the help of federal troops and National Guard, these nine students got admission in the school and despite being constantly threatened, they managed to graduate from the Central High. These nine students were later known as "Little Rock Nine".