Oor Aanneming: | Kaperjolle
Kaperjolle, October 3, 2011
Tags: aannemingMaryke van Rensburg
Previous post Ek is baie opgewonde!
16 Comments on "Oor Aanneming:"
Ek onthou ek het daardie tyd gevra jy moet asb hierdie storie vir 'n tydskrif stuur, en nou vra ek nie, ek dring aan. Jy kan soveel mense help! Hierdie is so mooi uiteengesit.
Hoe maak mens as mens so-iets na 'n tydskrif wil stuur?
Nee man, jy kyk seker in die inhoudsopgawe na hulle kontaknommers, maak kontak, sê vir hulle waaroor dit gaan, of sit hierdie skakel by, of so iets. In die ou dae het mens dit klaar geskryf en ingestuur en hoop iemand antwoord jou.
Ek sal bietjie kyk. Dankie MK
Dit is 'n baie interessante skrywe. Ek het al met baie mense te doen gehad wat aangeneem is. Ek het ook al met baie mense te doen gehad wat babas vir aanneming opgegee het. Dit is egter die eerste keer wat ek iemand aan altwee kante sien. Dit spreek nogal boekdele dat iemand wat self daardeur was, kans gesien het om 'n baba op te gee.
Omdat ek so 'n wonderlike ma gehad het, het ek geglo my kind sal net so geseënd wees as ek 🙂
Presies wat ek bedoel. 😉
Dit is nou die hoeveelste keer in 'n paar dae wat jou skrywes vir my hoendervleis gee.
Ek is die ouma van 'n aangenome dogtertjie. Ek hoop dis hoe sy die saak sal sien wanneer sy 'n groot is.
As sy reg hanteer word, sal sy dit beslis so sien.
Eintlik die oumagrootjie. En daarby 'n aanneming oor die kleurgrens wat ek dink dit dalk moeiliker kan maak.
June 23, 2011 2:59 pm
Mens moet met jou hart gaan. As jy voel om iets te doen, doen dit so gou af moontlik. Snaaks hoe dikwels mens later spyt kry as jy iets wou doen en te lank uitgestel het.
OOps, dit was eintlik vir jou vorige skrywe. Stem veral met die laaste paragraaf saam.
Maryke, baie dingetjies wat jy genoem het is baie waar. Tog dink ek dat jy aaneeming vanaf die biologiese ma se kant af laat klink soos n beursie wat mens verloor, n rukkie oor tob en dan daarvan vergeet. Ek hoop regtig nie dat my biologiese ma dieselfde as jy voel nie. Ek sou haar baie graag wou ontmoet, nie om haar tye verwyt nie maar om vir haar dankie te se. sy was onselfsugtig genoeg om my n beter lewe te gun. Tog dink en hoop ek dat ek dikwels in haar gedagtes is soos sy in myne. –… Read more »
Jvonne, mens wil graag glo dat die biologiese mamma elke dag en elke oomblik dink aan die babatjie wat sy moes weggee, maar helaas is daardie pyn te erg om elke dag oor en oor te beleef. Ek het nooit my dogter vergeet nie, en elke keer wat ek wel aan haar gedink het, was die pyn so intens dat ek gewens het dat ek dit wel kan vergeet. Die lewe het 'n wrede manier om aan te gaan, al wil mens partykeer net stilstaan op een oomblik om net 'n rukkie langer te vertoef by jou geliefde baba, maar… Read more »