Eerste gefossileerde spore van talle diere in SA gevindTalle spore van diere, waarvan die spesies uitgesterf het, soos die buffel en perd (sebra) is op “Megafauna Rock” in die Suid-Kaap gevind en beskryf. Foto: SAJS Die eerste gefossileerde spore nóg in Suid-Afrika van ŉ olifant, renoster, uitgestorwe Kaapse sebra, en ŉ uitgestorwe langhoring-buffel is in die Suid-Kaap gevind. Dié navorsing rondom dié ontdekking is pas in die vakjoernaal South African Journal of Science gepubliseer. Die spore is tussen 128 000 en 116 000 jaar gelede, oos van Stilbaai gemaak, sê dr. Charles Helm, wat dié navorsing gelei het, en verbonde is aan die African Centre for Coastal Paleaoscience in Port Elizabeth. Die seevlak was destyds daar vyf tot ses meter hoër as wat dit vandag is. Die spore is op sandduine gemaak en vandag bestaan dit uit twee rotse genaamd “Roberts Rock” en “Megafauna Rock”. “Roberts Rock” het afgegly en toe in twee gebreek in 2009 en verskeie spore blootgelê, onder meer dié van jong olifante en wildsbokke. Intussen het dié rots in die see gegly en ŉ ander rots het van die styl helling afgegly – daarop is spore van voëls, goudmolle en nog olifante gevind. In 2016 is nog ŉ groter rots (5 m x 5 m x 2,5 m hoog), “Megafauna Rock”, sowat 420 m verder raakgesien met nog meer spore. Dr. Matin Lockley van die Universiteit van Colorado in Denver, ŉ gerekende kenner in ignologie, die studie van gefossileerde spore, het ook die terrein besoek en aan die studie deelgeneem. Die eerste spoor van die reuse- Kaapse sebra of “perd” (Equus capensis) kom op “Megafauna Rock” voor. Dit is twee keer groter as dié van hedendaagse sebras wat tipies 10 cm lank is. Die spoor is ook betreklik breed. Die eerste gefosilleerde voetspoor ooit van die uitgestorwe Kaapse sebra of “perd” is opgespoor, oos van Stilbaai op “Megafauna Rock”. Foto: SAJS Helm het gesê hulle het intussen nog terreine gevind met spore van die uitgestorwe Kaapse sebra. Die unieke dier het tussen 10 000 en 12 000 jaar gelede uitgesterf en word beskryf as ŉ tipe sebra, maar was effe kleiner as vandag se grootste perde. Hulle was wel byna dubbel so swaar (450 kg) as die bergsebra en die kwagga. Die langhoring-buffel (Syncerus antiquus) het ook om en by dié tyd uitgesterf. Dié buffels het tot 2 000 kg geweeg en het buitengewone lang horings gehad wat elk tot ŉ meter lank kon raak. Dit is moontlik dat hulle uitgesterf het weens klimaatsverandering en weens die styging van die seevlak wat hulle habitat sou benadeel het. Die olifantspore, op albei rotse, verteenwoordig van die mees suidelike olifante wat nog in Suid-Afrika gevind is. Dit is soortgelyk aan dié wat vandag nog leef. So ook die renosterspoor, die eerste renosterspoor in die fossielrekord in Suid-Afrika. Daar is ook spore van ongewerweldes en diertjies wat in die duine ingegrawe het, voëls en kameelperde gevind. Dit gee ŉ goeie blik op hoe lewe op die duine destyds in die Suid-Kaap was waar dit gewemel het van lewe. Saam dra dié inligting by tot die begrip van die megafauna van die Laat Pleistoseen. Helm het gesê moderne spoorsnyers gebruik verskeie maniere om na vars spore te kyk. Sulke rye spore is gewoonlik lank en kan vir ŉ afstand gevolg word sodat sekere gedrag afgelei kan word. Deur spore te vergelyk kan sekere afleidings gemaak word. Kenners in ignologie sien gewoonlik net ŉ een spoor of ŉ paar en moet soveel as moontlik daaruit aflei.