Arabiese bronne toon dat die Middeleeuse Bagdad in die uiterste weer getref is - Artikels - 2022
Middeleeuse manuskripte wat deur Arabiese geleerdes geskryf is, kan waardevolle meteorologiese inligting bied om moderne wetenskaplikes te help om die klimaat van die verlede te rekonstrueer, het 'n nuwe studie onthul. Die navorsing, gepubliseer in Weer, ontleed die geskrifte van geleerdes, historici en dagboeke in Irak gedurende die Islamitiese Goue Eeu tussen 816-1009 nC vir bewyse van uiterste weer in Irak, insluitende sneeu- en haelstorms in Bagdad.
Die rekonstruksie van klimaat uit die verlede bied historiese vergelyking met moderne weersomstandighede en waardevolle konteks vir klimaatsverandering. In die natuurlike wêreld lewer bome, yskern en koraal bewys van die weer wat in die verlede was, maar uit menslike bronne word wetenskaplikes beperk deur die beskikbare historiese inligting.
Tot dusver het navorsers staatgemaak op amptelike rekords waarin weerpatrone uiteengesit word, insluitend lugmagverslae tydens die Tweede Wêreldoorlog en 18de eeuse skeepsboeke. Nou het 'n span Spaanse wetenskaplikes van die Universidad de Extremadura hulle gewend na Arabiese dokumentêre bronne uit die 9de en 10de eeu (3de en 4de in die Islamitiese kalender). Die bronne, van historici en politieke kommentators uit die era, fokus op die sosiale en godsdienstige gebeure van destyds, maar verwys na abnormale weersomstandighede.
"Klimaatsinligting wat uit hierdie antieke bronne herwin is, verwys hoofsaaklik na ekstreme gebeure wat die breë samelewing soos droogtes en oorstromings beïnvloed het," het hoofskrywer dr Fernando Domínguez-Castro gesê. "Hulle dokumenteer egter ook toestande wat selde in antieke Bagdad ervaar is, soos haelstorms, die bevriesing van riviere of selfs sneeugevalle."
Bagdad was 'n sentrum vir handel, handel en wetenskap in die antieke Islamitiese wêreld. In 891 nC het Berber-geograaf al-Ya'qubi geskryf dat die stad geen mededinger in die wêreld het nie, met warm somers en koue winters, klimaatsomstandighede wat sterk landbou bevoordeel.
Terwyl Bagdad 'n kulturele en wetenskaplike middelpunt was, het baie ou dokumente verlore gegaan deur 'n geskiedenis van invalle en burgerlike twis. Van die oorlewende werke van skrywers, waaronder al-Tabari (913 nC), Ibn al-Athir (1233 nC) en al-Suyuti (1505 nC), kan sommige meteorologiese inligting egter gered word.
Die versameling en ontleding van die manuskripte het 'n toename in koue gebeure in die eerste helfte van die 10de eeu getoon. Dit het 'n aansienlike daling in die temperatuur gedurende 920 nC en drie afsonderlike opnames van sneeuval in 908, 944 en 1007 ingesluit.
Ter vergelyking was die enigste rekord van sneeu in die moderne Bagdad in 2008, 'n unieke ervaring in Irakse lewende herinneringe. "Hierdie tekens van 'n skielike koue periode bevestig die voorstelle vir 'n daling van die temperatuur gedurende die tiende eeu, onmiddellik voor die Middeleeuse warm tydperk," het Domínguez-Castro gesê. "Ons glo dat die daling in Julie 920 n.C. moontlik gekoppel was aan 'n groot vulkaniese uitbarsting, maar meer werk sou nodig wees om hierdie idee te bevestig."
Die twaalfde-eeuse historikus Ibn al-Jawzi teken in die jaar 926 aan dat 'op 7 Desember 'n groot sneeuval in Bagdad was. Ses dae voor dit het die weer baie koud geword, en na die sneeu was dit nog kouder, omdat dit so ekstreem was dat die meeste palmbome in Bagdad en sy landelike gebied verwoes is, asook ander bome, soos sitron, vy en lotus. Sherbet en rooswater het gevries, asook asyn. Die groot waterkanale van die Tigris in Bagdad was gevries, net soos die grootste gedeelte van die rivier die Eufraat in die streek Al-Raqqa. Die hele rivier die Tigris was gevries by Mosul, sodat geryde diere daaroor kon kruis. Die geleerde bekend as Abu Zakariya het in die middel van die Tigris op die ys gesit en daar lesse gegee van profetiese tradisie. Daarna het die koue bedaar danksy die suidewind en groot reën. " Drie ander bronne bevestig dat die koue weer Irak getref het.
Later, in sy verslag vir die jaar 1007, sê die Ib al-Jawzi: 'Vanjaar, op Woensdag, die 11de van rabi' I (25 November 1007), was daar 'n groot sneeuval in Bagdad. Die hoogte daarvan op die oppervlak van die aarde was van 'n dhira '(ongeveer 80 cm) of 'n dhira' en 'n half, afhangende van die plekke. Die sneeu het 'n week gebly sonder om weg te smelt. Mense het dit van hul huis se dakke na die strate en stegies met grawe gegooi. Toe begin die sneeu smelt, maar dit bly twintig dae op sommige plekke. Hierdie sneeuval het Tikrit bereik, en daar was briewe van Wasit waarin die sneeu tussen die moerasse (a-Batiha) en Basra, Kufa, Abadan en Mahruban geval het. "
Die span glo dat die bronne toon dat Irak 'n groter frekwensie van klimaatsgebeurtenisse en ernstige koue weer beleef het as vandag. Terwyl hierdie studie op Irak gefokus is, toon dit die groter potensiaal om die klimaat te rekonstrueer vanaf 'n era voor meteorologiese instrumente en formele rekords.
"Oud-Arabiese dokumentêre bronne is 'n baie nuttige hulpmiddel om beskrywings van ooggetuies te vind wat die teorieë van klimaatmodelle ondersteun," het Domínguez-Castro gesê. 'Die vermoë om klimaat uit die verlede te rekonstrueer, bied ons nuttige historiese konteks om ons eie klimaat te verstaan. Ons hoop dat hierdie potensiaal Arabiese historici en klimatoloë sal aanmoedig om saam te werk om die klimaatgegewens wat oor die hele Islamitiese wêreld gered is, te verhoog. "
Die artikel, "Hoe nuttig kan Arabiese dokumentêre bronne wees om die klimaat van die verlede te rekonstrueer," verskyn in die uitgawe van Maart 2012 Weer, Jaargang 67, Uitgawe 3..