Scholes (Spilka, 1977: 113) gee 'n letterlike vertaling van die kern van Šklovskij se uiteensetting: "... art is the means for experiencing the making of the thing but the thing made is not important in art." Šklovskij illustreer die begrip vervreemding deur te verwys na werke van Tolstoy waarin 'n saak telkens vanuit 'n nuwe of ongewone hoek beskou word – 'n saak word beskryf soos wat 'n oningewyde dit sou beleef, heeltemal nuut en vars. So verkry die saak wat beskryf word (hoewel dit iets doodgewoons kan wees wat elke dag onbevraagtekend en outomaties aanvaar word) nuwe trefkrag. Dit word opnuut in reliëf geplaas en kan gevolglik opnuut geëvalueer word. Die fokus val egter op die proses van vreemdmaking as 'n artistieke handeling.
Die omgekeerde volgorde van die drie dae in Kroniek van Perdepoort van Anna M. Louw is duidelik 'n vervreemdingstegniek. Die leser verwag 'n chronologiese verloop van gebeure, enersyds omdat die werk as 'n KRONIEK aangebied word en andersyds omdat die werklikheid chronologies beleef word. Die leser word dus doelbewus daarop attent gemaak dat daar 'n spesifieke rede vir die ongewone tydsaanbieding in hierdie roman moet wees: 'n dag vorm telkens 'n soort raamwerk vir die gebeure van die voorafgaande dag. Die leser word dus met 'n soort voorkennis toebedeel, wat die chronologies voorafgaande maar tekstueel daaropvolgende gebeure in 'n bepaalde lig plaas sodat die gebeure met groter begrip en insig geïnterpreteer kan word.
PARODIëRING is ook 'n kragtige tegniek van vervreemding, wat spesifiek vervreemdend t.o.v. die literêre TRADISIES of konvensies werk. 'n Bepaalde literêre vorm en die kenmerkende inhoud van 'n bepaalde literêre soort word doelbewus gebruik en doelbewus met nuwe inhoud en betekenis beklee. Etienne Leroux maak iets totaal nuut en vreemd van die speurverhaal in Een vir Azazel, van die geheime agent-verhaal in Die derde oog en van die BRIEFROMAN in 18−44 (om maar enkele voorbeelde te noem). Leroux is 'n meester in vervreemdingstegnieke. Hy gebruik self die tradisionele formele eienskappe van 'n boek, die voorwoord, die motto en die skadeloosstelling op 'n nuwe manier: hy beklee hierdie neutrale formaliteite (wat tradisioneel met die uitgewer en die werklike skrywer te make het) doelbewus met artistieke betekenis sodat dit as outeursteks, as "voorwerk" deel van die estetiese objek word en van groot betekenis vir die interpretasie van die teks is.
Vervreemding, "the device of 'making it strange'" (Erlich, 1980: 190), is en bly 'n onvervreembare eienskap van die literêre werk en kan op oneindig baie maniere in 'n literêre werk gerealiseer word. Vervreemding plaas die literêre werk in alle opsigte in reliëf nie net teenoor die werklikheid nie maar ook teenoor die literêre tradisie. Die meeste vorme van vernuwing in die literatuur kan as vorme van vervreemding beskou word, sodat vervreemding o.m. die dinamiese aard van literatuur as 'n voortdurend veranderende sisteem (vgl. SISTEEM (LITERÊRE) beskryf.