Die pylkikker, die giftigste - diere Lees Meer
Hoof diere Die pylkikker, die giftigste
Die pylkikker, die giftigste
Die naam van hierdie amfibieë is te wyte aan die feit dat die stamme die punte van die dadels met die gifstof van hul vel bevrug het om hulself te jag en te verdedig
Geskryf en geverifieer deur die prokureur Francisco Maria Garcia 29 Mei 2018.
Laaste opdatering: 29 Mei 2018
Pylkoppe is een van die giftigste diere ter wêreld, ondanks hul klein grootte en aantreklike voorkoms. Dit is eintlik verskillende soorte klein amfibieë wat 'n kragtige gifstof in hul liggaam het.
Pylkoppe: taksonomie en fisiese eienskappe
Gewild, ons noem 'pylkikker ' na verskillende spesies anuraanse amfibieë wat die superfamilie Dendrobatidae uitmaak. Tans is meer as 180 spesies dendrobatiede bekend, wat gewoonlik in drie subfamilies verdeel word. Almal is streng verwant aan die aromobatiede amfibiese familie.
Gifpyltjies is endemies in Suid- en Sentraal -Amerika, en hulle pas by baie verskillende geografiese gebiede aan. Die grootste biodiversiteit van hierdie amfibieë kom in Costa Rica en Panama voor, maar hulle is ook volop in Colombia, Peru en Ecuador. Daarbenewens is een spesie in Hawaii bekendgestel, waar dit as indringend beskou word.
Alhoewel dit baie klein is, trek die pylkikker baie aandag as gevolg van die intense kleure van die vel. Die treffende kleurpatrone is 'n waarskuwing vir roofdiere, aangesien dit dui op hul hoë toksisiteit. Tans is slegs twee voëls en 'n slang bekend dat hulle immuun teen hul gif is, en dit kan hulle maklik aanval.
nuuskierig, die kragtige batrasiotoksien in die vel van giftige paddas word nie deur u eie liggaam gesintetiseer nie. In werklikheid neem hulle verskillende insekte in (afhangende van die spesie en sy habitat), wat verantwoordelik is vir die neurotoksien. Op hierdie manier kom die gif in u liggaam en word dit gebruik as 'n verdedigingsmeganisme.
Die groot familie dendrobatids bevat spesies met baie eienaardighede, maar hulle deel noodsaaklike eienskappe. Vervolgens sien ons die vyf mees erkende en prominente tipes pylpadda.
Die goue pylkikker (Phyllobates terribilis)
Die goue padda is die giftigste spesie van sy familie en ook een van die dodelikste diere ter wêreld. Na raming kan slegs een gram van die gifstof daarvan die dood van 5 000 individue veroorsaak. Om hierdie rede word dit by uitstek as die 'pylkikker' beskou. Hierdie spesie is endemies aan die Stille Oseaan -kus van Colombia.
Rooi en blou pylkikker (Oophaga pumilio)
Hierdie klein giftige amfibieë is bekend vir hul polimorfisme. Ondanks die feit dat dit in die volksmond die '' rooi en blou pylpadda '' genoem word, kan hierdie spesie 'n wye verskeidenheid kleure vertoon. Daar is een- en tweekleurige eksemplare, met of sonder kolle, en hul skakerings kan wissel.
Sy aposematiese kleurpatroon is baie opvallend, wat dui op die hoë toksisiteit daarvan. Hierdie spesie verkry die kragtige gif uit die vel deur die gebruik van miere wat batrasiotoksien sintetiseer.
Hierdie spesie is een van die kleinste in die dendrobatid -familie, met 'n gemiddelde grootte tussen 40 en 50 millimeter. Mannetjies is kleiner en dunner as wyfies en sing gewoonlik ook as hulle volwassenheid bereik. Die natuurlike habitat strek van die suide van Suriname tot die grootste deel van die Brasiliaanse Amasone.
Verskillende blou skakerings kan op u liggaam verskyn, van ligter skakerings tot donker pers. Elke monster het gewoonlik swart kolle van verskillende ontwerpe en groottes.
Gegranuleerde pylkopkikker (Oophaga granulifera)
Hierdie pylkikker is nie so bekend soos die voriges nie, maar dit is interessant om dit sedertdien te noem dit is een van die min spesies met 'n teenoorgestelde patroon van toksisiteit-kleur. Dit wil sê, in hierdie paddas het die minder opvallende monsters groter toksisiteit.
Oorspronklik, hierdie spesie is endemies vir die vogtige woude van die Golfo Dulce van Costa Rica. Die kontinuïteit daarvan word egter bedreig deur die verwoesting van sy habitat.
Nuuskierighede oor pylkop paddas
Die eienaardige populêre naam van hierdie uiteenlopende spesies is te danke aan die belangrikheid daarvan vir die inheemse stamme van die Amerikaanse vasteland; in daardie dorpe vind ons die oorsprong van hierdie klein amfibie.
Die inheemse mense het voordeel getrek uit die gifstof van hierdie amfibieë vir die pyle of pyle wat hulle gebruik het om te jag en hulself te verdedig. Daarom het hierdie klein amfibieë 'n sentrale rol gespeel in die voortbestaan ​​van inheemse gesinne.
'N Ander nuuskierigheid is dit, Aangesien die pylkikker nie sy eie gif produseer nie, kan dit in 'n beheerde omgewing onskadelik wees. Dit word ook nie aanbeveel dat hulle in aanhouding geteel word nie, aangesien hulle hul optimale ontwikkelingstoestande in hul natuurlike habitat vind.