The Popes of Avignon (1309-1377) - Nuut
The Popes of Avignon (1309-1377)
Vanaf 1309 is die Pous Clément V vestig hom Avignon, normaalweg voorlopig, in die konteks van die wedywering tussen die pousdom en die koning van Frankryk Philippe le Bel en die krisis van die Tempeliers. Die aanwesigheid van die soewereine pontusse in die stad sal egter 'n paar dekades duur tot die Groot Westerse skeuring, wat in 1378 uitgebreek het. Die stad van die pous het intussen 'n hof geword wat bekend is vir sy beskerming en die grootste geleerdes lok en kunstenaars van sy tyd.
Die installering van die pousdom in Avignon
Toe Clement V besluit om in 1309 na Avignon te vertrek, was dit allereers omdat hy bedreig gevoel het in Rome. Avignon het toe tot die huis van Anjou behoort, dit wil sê die koninkryk van Napels, waarvan die pous die eerste keer was. Daarbenewens is die nabygeleë Comtat Venaissin in 1274 deur Philippe III aan die Heilige Stoel afgestaan. Uiteindelik moes Clément V die probleem van die Tempeliers in Frankryk oplos in die Raad van Vienne, beplan vir 1310. Die stad Avignon het die voordeel dat dit naby Vienne en veral die koninkryk van Frankryk geleë is, aan die hoof van die regering. Philippe le Bel, groot mededinger van die pous, veral oor die Templar-aangeleentheid. Die feit dat 'n pous nie in Rome woonagtig was nie, was destyds egter nie ongehoord nie, en 'n mens kon selfs praat van 'pouslike nomadisme' ("Waar die pous is, daar is Rome"). Dus, Clement V se voorganger, Boniface VIII, verkies sy woning in Anagni bo Rome.
Die opvolger van Clemens V, Johannes XXII, is reeds biskop van Avignon, en hy vind slegs voordele om in sy stad te bly met sy aankoms op die pouslike troon, in 1314, met die steun van die Franse kardinale. Die Italianers is op hul beurt minder eens, soos Petrarch, wat praat van 'n 'Babiloniese ballingskap' ...
Die krag van die Avignon-pouse
Die ses pousies, almal Franse, wat ondanks hul verskille tussen 1316 en 1378 in Avignon geslaag het, het die pousdom aansienlik verander. Die houding teenoor die koninkryk van Frankryk word omvattender, en bowenal maak hulle Avignon 'n ware pouslike hoofstad deur die regering te sentraliseer en 'n beleid te voer wat verder gaan as die blote geestelike rol. Die eerste pous van Avignon, Johannes XXII, het direk tussenbeide getree in die verkiesing van die keiserlike troon en het die regentskap aanvaar tydens die wedywering tussen Lodewyk van Beiere en Frederik van Oostenryk. Hy verseker die steun van die koning van Napels en loods 'n kruistog teen die hertog van Milaan. Die doel: om weer beheer oor Italië te kry, om uiteindelik na Rome terug te keer. Nietemin moet die pous binnekort toegee aan Lodewyk van Beiere (wat hy in 1324 geëkskommunikeer het), wat dit regkry om hom in die moeilikheid te stel met die manifes. Verdediger Pacis (geskryf deur Marsile en Jean de Jandun), wat die Augustinisme van die Pous uitdaag.
Dit het selfs gelei tot die verkiesing van 'n antipoop, Nicholas V, in 1328! Uiteindelik herwin Johannes XXII weer beheer met behulp van die Universiteit van Parys en versoen hy hom met Nicolas V voordat hy die outeurs van die Verdediger Pacis. Terselfdertyd moet die pous ook teen die fraticelles ('broedertjies') veg, terwyl hy die administrasie van die kerk hervorm en die fondse van die Curia aanvul. Soos ons kan sien, het Pous Johannes XXII hom opreg gedra soos 'n magtige soewerein, wat die Curia 'n ware pouslike monargie gemaak het.
Sy opvolger, Benoit XII (1334-1342), het sy werk met die hervorming van die kerk voortgesit, maar op politieke vlak minder sukses behaal, veral in die betrekkinge met die Ryk, wat ondanks die steun van die koning van Napels steeds moeilik was. Die volgende pouse staan ​​voor dieselfde uitdagings: die stryd teen die Ryk, die hervatting van die Kruistog, die probleme in Italië, ...
Pous Clemens VI (1342-1352) regeer te midde van die Swart Dood, maar ook die begin van die Honderdjarige Oorlog, wat sy taak baie bemoeilik. Innocentius VI (1352-1362) is suksesvol in Italië, en Urbain V (1362-1370) gee glans aan die pousdom deur groot hervormings; hy probeer selfs om terug te keer na Rome, maar moet terugkeer na Avignon waar hy sterf. Laastens is Gregorius XI die pous wat besluit en slaag daarin om terug te keer na Rome op die troon van Sint Petrus, maar wie se dood en opvolging die oorsprong is van die Groot Westerse skeuring.
Die prag van die binnehof
Soos ander hedendaagse howe, veral in Italië, maar ook as voorgangers, het die pousies van Italië 'n weelderige hof ontwikkel en 'n beskerming waardig vir die grootste vorste van destyds. Die opvallendste voorbeeld van hierdie begeerte na prag is uiteraard die beroemde paleis van die pous, wat hoofsaaklik tussen 1335 en 1352 gebou is, onder Benedictus XII en Clemens VI. Hierdie paleis is 'n ware prinsvesting wat die afdruk van die pous in die stad Avignon aandui, 'n stad wat voordeel trek uit hul aanwesigheid en die van hul gevolg, insluitend die kardinale. Die bevolking van Avignon sou dus agtvoudig toegeneem het gedurende die eerste dekades van die pouslike teenwoordigheid. Dit word die nuwe hoofstad van die Curia.
Die pous het hul beskerming ontwikkel deur van die grootste kunstenaars van die tyd te lok, soos Simone Martini en Matteo Giovannetti. Maar een van die beroemdste geleerdes van die Avignon-hof is natuurlik Petrarch. Die groot Italiaanse digter woon 'n gedeelte van sy jeug in Avignon, maar veral daar ontmoet hy sy groot liefde, Laure, in 1327. Al is hy 'n tyd lank gewerf aan die hof van Avignon, Pétrarque is ook een van diegene wat die weelderige, selfs absolutistiese dryfkrag van die Avignon-pous kritiseer ...
Die "Babiloniese gevangenskap"
Hierdie uitdrukking van Petrarch vat die gevoel saam wat veral in Italië oor die pousdom van Avignon versprei. 'N Begeerte om eers na Rome terug te keer, maar ook kritiek op die hervormings en die monargiese wending van die pous, selfs hul korrupsie, het byvoorbeeld deur Jean Dupin in sy Melankolie. Petrarch kritiseer op sy beurt die luukse en prinslike gedrag van die soewereine pous en hul kardinale.
Die prag, nepotisme, administratiewe sentralisering, belasting en selfs sekere absolutistiese oordadighede is deels die oorsprong van die terugkeer na Rome, maar bowenal die krisis wat volg: die Groot-Westerse skeuring.
- J. Chélini, Godsdiensgeskiedenis van die Middeleeuse Weste, Pluriel, 2010.
- B. Bove, die tyd van die honderdjarige oorlog (1328-1453), Belin, 2010.
- P. Boucheron, P. Brioist, D. Carrangeot, M. Traversier, The Prince and the Arts, Frankryk-Italië, 14de-18de eeu, Atlande, 2010.