Nuwe ontdekkings toon dat kinderarbeid 'n ou vloek is - Geskiedenis Podcasts - 2022
Argeologiese neigings gaan deur golwe wat dikwels geïnspireer word deur die rimpelings van huidige sosiale probleme. Aangesien baie aktiviste bewustheid van die regte van vroue en kinders verhoog, is dit amper geen verrassing dat die argeologiese gemeenskap toenemende belangstelling in die rol van kinders en kinderarbeid in prehistoriese samelewings gesien het nie. En dit word onthul dat kinders dikwels werk verrig wat die volwassenes van vandag aan masjiene oorlaat.
Argeoloog Povilas Blaževičius het onlangs die soms skokkende bewyse van die ontdekkings van sy span in die National Museum of the Palace of the Grand Dukes of Lithuania in Vilnius tydens sy European Association of Archaeologists (EAA) in Barcelona, ​​Spanje, aangebied. Hy het onthul dat sesjariges 'soutmyn, baksteen lê en kleivate maak', volgens 'n artikel oor die wetenskaplikes se bevindings in die natuur.
Houtskagte van hakke en ander gereedskap vir die ontginning van sout uit die Hallstatt -kultuur. Museum Hallstatt, Oostenryk. (CC BY 2.5)
Die diepgaande studie van kinders in die geskiedenis is ietwat verwaarloos tot in die negentigerjare toe argeoloë die rolle van vroue en kinders in die samelewing begin ondersoek het. Argeoloog Mélie Le Roy van die Mediterranean Laboratory of Prehistory-UMR 7269 in Europa en Afrika in Aix-en-Provence, Frankryk, was een van die organiseerders van die projek en het aan joernaliste gesê die span verwag dat hulle "meer en meer bewyse sal vind dat kinders vroeg in hul lewens aan die ekonomiese samelewing deelgeneem het. "
Die Teeplukkers. Kinderarbeid in 19 ste eeu Japan. Bogenoemde foto is vergesel van hierdie woorde wat in 1897 geskryf is: "... In 1894 het Japan VYFTIG MILJOEN PUNTE TEE uitgevoer ... grootliks deur KINDERS ... ". (CC BY-NC-SA 2.0)
Argeoloog Hans Reschreiter by die Natuurhistoriese Museum van Wene was ook betrokke by die studie en verduidelik dat 'navorsers wat die ou soutmyne van Hallstatt, Oostenryk, opgegrawe het, 'n leerdop van 10 tot 1300 v.C. ontdek het, saam met baie klein mynbou pluk. " Dit dui daarop dat kinders "ten minste twee eeue vroeër in hierdie myne gewerk het as wat wetenskaplikes gedink het". Reschreiter en sy kollegas ondersoek 'menslike ontlasting' wat in die Bronstydperk van die myn ontdek is vir geslagshormone, wat jonger kinders nie sou gehad het nie.
Leerskoene uit die Hallstatt-kultuur, 800-400 v.C. (CC BY 2.5)
'N Globale situasie
Elders regoor die wêreld is "klein vingerafdrukke van agt tot 13-jarige kinders" op meer as "10 persent van die bakstene en teëls van 'n Middeleeuse Litaus kasteel" gevind volgens argeoloog Povilas Blaževičius toe hy met verslaggewers op archaology.org praat . Hy het gesê: "As ons vingerafdrukke van 'n kind in 'n pot het, toon ons beslis dat 'n kind dit gevorm het ... Vir my as argeoloog is dit 'n ander manier om kinders in die vorige samelewings te vind."
The Children's Crusade: Duisende kinders marsjeer na Heilige Land, maar kom nooit terug nie
Maya -kinderoffers met 'Divine' Obsidian en Jade wat in Guatemala ontdek is
Studie onthul verrassende feite oor die dieet van Middeleeuse kinders in Engeland
The Guardian het onlangs 'n artikel gepubliseer oor die ontdekking van woestyngrafte in Amarna, Egipte, "van die gewone Egiptenare wat in die stad van Akhenaten gewoon en gewerk het en nooit hoef te vertrek nie." 105 individuele geraamtes wat in 2015 by die 'North Tombs Cemetery' opgegrawe is, is bestudeer deur dr Gretchen Dabbs van die Universiteit van Southern Illinois, wat bevind het dat "90% van die geraamtes 'n geskatte ouderdom van tussen sewe en vyf-en-twintig jaar het, met die meerderheid hiervan. na raming jonger as vyftien. Dit is in wese 'n begraafplaas vir adolessente. "
'N Jeugbegrafnis onder opgrawing by die North Tombs Cemetery, Amarna, Egipte. Foto: Mary Shepperson/Met vergunning van Die Amarna -projek
In Frankryk het die argeoloog Mélie Le Roy van die Mediterranean Laboratory of Prehistory - UMR 7269 "drie menslike babatande gevind van twee kinders wat jonger as 10 was tydens die dood iewers tussen 2100 en 3500 vC." Die tande is gemerk met groewe wat gewoonlik gevorm word deur dit "herhaaldelik te gebruik as gereedskap om plant- of dieremateriaal vas te hou terwyl dit versag word." Volgens die artikel van die archaeology.org is die materiaal waarskynlik gebruik vir die naai of die maak van mandjies.
Argeoloog Steven Dorland aan die Universiteit van Toronto, Kanada, het getoon dat kinders in prehistoriese gemeenskappe 'n belangrike kulturele en gemeenskapswaarde het, en ontleed keramiekskerwe van 'n prehistoriese dorp in die huidige suidelike Kanada en ontdek 'sesjarige en jonger vingernaelafdrukke in die puin uit die 15de eeu. " Onder die artefakte wat op hierdie webwerf gevind is, is ook die jongmense se "misgemaakte voorgeregpotte" afgevuur, wat toon dat kinders in die samelewings ''n sekere mate van sosiale waarde het', het Dorland gesê.
Nuwe navorsing dui daarop dat Neanderthal -kinders met speelgoedbyle gespeel het
Stil slagoffers van grafrowers: Kinders en mammies ly aan uitgebreide buit in Egipte
Kinderarbeid word vandag deur die Internasionale Arbeidsorganisasie gedefinieer as "werk wat kinders van hul kinderjare, hul potensiaal en hul waardigheid ontneem, en wat skadelik is vir fisiese en geestelike ontwikkeling." Dit is werklik hartverskeurend om te dink dat kinderarbeid in ons huidige paradigma van hoë tegnologie en kommunikasie, waar ons weet wat in real -time op die oppervlak van Mars gebeur, steeds een van die grootste sosiale hindernisse vir menseregte is. Namate die moderne wêreld meer bewus geraak het van die voorkoms van kinderarbeid, het die rekeninge van kinderarbeiders wêreldwyd "gedaal van 245 miljoen tot 168 miljoen tussen 2000 en 2012" volgens 'n artikel in The World Accounts.
Jong meisies wat in die baksteen -oonde van Nepal werk. ( CC BY-SA 4.0 )
Armoede en gebrek aan opvoeding word beskou as die hoofoorsake van kinderarbeid, en in 'n ideale wêreld moet ons kinders, ons toekoms, die geleentheid gebied word om kinderjare te hê en hul belange, vaardighede, talente en vermoëns te ontwikkel in 'n positiewe, veilige omgewings; werk nie in fabrieke, velde en myne sonder betaling nie, in minder as menslike omstandighede. Die feit dat ons steeds daarna streef, selfs met 6000 jaar praktyk, is skandelik.
Nuwe ontdekkings wys kinderarbeid is 'n ou vloek - geskiedenis
Die brandoffer van kinders: Kanaän en Israel
Onder al die godsdienstige rituele van Palestina is menslike offer een van die aakligste, omstrede en veroordeelde gebruike. Onder alle soorte menseoffers word die brandoffer van kinders beskou as die mees onmenslike en immorele ritueel. Het die praktyk egter werklik bestaan ​​in die ou Kanaän en Israel? Indien wel, wat is die verskille in hul onderskeie standpunte oor die praktyk en die betekenis daarvan vir elkeen?
Baie geleerdes dink dat argeologiese ontdekkings en antieke tekste die moontlike historisiteit van die brandoffer van kinders in Kanaän en Israel toon. Verkoolde geraamtes van kinders is saam ontdek in Gezer, Ta anach en Megiddo van Palestina. Alhoewel hierdie geraamtes nie 'n onbetwiste korrelasie het met die offer van kinders nie, is dit soortgelyk aan honderde urings wat die verkoolde oorblyfsels bevat van kinders wat op Carthago -terreine gevind word. Gedenkstele laat geen twyfel bestaan ​​oor die rol van die kinders wat in Kartago as offeroffers gevind word nie. Hulle is aangebied as 'n gelofte. Alhoewel Kartago nie in Palestina is nie, kan geleerdes die Kanaänitiese en Israelitiese bevindings vergelyk met die duidelik geïdentifiseerde merkers van kinderoffers in Kartago. Boonop het geleerdes in Mesopotamië en Jerusalem epigrafiese bronne gevind wat die gebruik beskryf. Noord-Mesopotamiese tekste van die tiende-sewende eeu v.G.J. beteken die brandoffer van manlike kinders ter ere van die god Hadad. 'N Siriese inskripsie dui aan dat mense hul kinders verbrand het vir die gode Adrammelech en Anammelech. Die Hebreeuse Bybel getuig volop dat die brandoffer van kinders aktueel was in die vroeë Palestynse godsdiens (Lev. 20: 2 Deut. 12:31 2 Kon. 16: 3 17:31 23:10 Jer. 7: 30-32 19: 3 -5 Eseg. 16: 20-21). Jeremia, 'n Israelitiese profeet, het byvoorbeeld baie keer genoem dat Israeliete die hoogtes van Baäl gebou het om hulle seuns as vuuroffers aan Baäl te verbrand (Jer. 19: 5). 'N Titelblad wat uit die Mishnah gegraveer is, die kommentaar wat deur rabbi's geskryf is, toon 'n seuntjie wat op die punt staan ​​om met vuur aan Molech geoffer te word as illustrasie vir die traktaat.
Aan die ander kant dink sommige geleerdes dat die brandoffer van kinders nie werklik in eertydse Israel plaasgevind het nie. Die verkoolde geraamtes van kinders bewys nie noodwendig dat kinderopoffering die oorsaak van die dood was nie, want dit kan 'n verassing wees, wat op daardie tydstip 'n normale kind kan wees, of dat dit 'n onontbeerlike manier is om die verspreiding van een of ander aaklige te vermy aansteeklike siektes wat baie kinders in die omgewing doodgemaak het. Wat die tekstuele getuienis betref, stem sommige geleerdes saam met die historisiteit van die gebruik in die ou Kanaän, maar hulle stem nie saam met die in eertydse Israel nie. Hulle beweer dat daar in al die bronne in die Hebreeuse Bybel geen melding gemaak word van 'verbrand' of 'offer' van kinders aan Molech nie. Sommige geleerdes verwys na die praktyk as 'n onskuldige ritueel om 'n kind 'vinnig' deur 'n vlam te bring as 'n inisiëringsritueel om 'n Israelitiese kind na heidendom oor te dra of as 'n manier om onsterflikheid op te neem en die kind ekstra krag te gee. In baie antieke Asiatiese godsdienste, as 'n kind siek word, neem hul ouers die kind eintlik na 'n tempel en 'n priester laat die kind deur die vuur gaan omdat hy 'n bose gees verdryf het en die kind van siekte laat herstel het. Hierdie ritueel is vandag nog steeds gewild in sommige streke van China.
Ongeag dat die bewyse vir die brandoffer van kinders in Palestina dubbelsinnig is, het die ondersteuners van die historisiteit daarvan die voordeel in hierdie kontroversie. Na my mening kan hulle teenstanders nie baie eksplisiete rekords verduidelik nie. Die praktyk word byvoorbeeld baie duidelik in twee verhale in die Bybel beskryf. Abraham is bereid om sy enigste seun, Isak, as 'n brandoffer te offer en Isak dood te maak voordat hy hom verbrand (Gen. 22: 1-19). Jefta se enigste dogter vra om heuwels in te gaan en twee maande lank te huil voordat sy deur haar vader in die vuur geoffer word (Jud. 11: 29-40). Hierdie gebeure kan nie geïnterpreteer word as 'n onskadelike ritueel om 'n kind vinnig deur die vuur te laat gaan nie. Daarom sal ons moontlik moet erken dat die brandoffer van kinders werklik in die ou Kanaän en Israel bestaan ​​het.
Alhoewel die brandoffer van kinders in die ou Kanaän en Israel bestaan ​​het, het die twee kulture verskillende standpunte en insigte gehad oor die belangrikheid van die gebruik. Die Kanaänitiese gebruik was byvoorbeeld gebaseer op 'n mitologiese tradisie. Mense het geglo dat die praktyk een van die doeltreffendste rituele was om die godheid te behaag en teëspoed te verdryf. Daarom kom die oefening gewoonlik na 'n nederlaag en 'n groot ramp. Soms was dit 'n stemoffer. Aangesien die ritueel in Kanaän gewild was, lei sommige geleerdes af dat die praktyk positief beskou is by Kanaäniete en hul godsdienste.
Aan die ander kant het Israeliete die gebruik en die opvatting van die Kanaäniete aangeneem. Baie mense het die gebruik gevolg, maar die dominante godsdiens, Yahwism, het die gebruik baie verafsku en dit in die Bybelse tekste verbied. Baie Israelitiese profete of baie outeurs van die Hebreeuse Bybel het die Israelitiese volk voortdurend gewaarsku oor die gevolg, 'n ernstige straf van God, dat hulle die brandoffer van kinders beoefen het, maar ook het sommige konings van Juda altare vernietig wat vir hierdie gebruik gebou is. Josia het byvoorbeeld Topheth ontheilig in die Hinnomvallei, sodat niemand die kind vir Moleg deur die vuur kon laat gaan nie (2 Kon. 23:10).
As ons egter verstaan ​​dat die Yahwisme en sy God 'n afkeer van kinderoffers het, hoe kan ons die gebeure verduidelik wat God vir Abraham beveel het om sy enigste seun as brandoffer te offer en dat Jefta, 'n Israelitiese regter wat deur God gekies is, sy enigste dogter in vuur geoffer het ?
Eerstens was die offer van Abraham ongekend omdat hy nie deur motief, eer, gelofte of vrees beheer is nie, maar slegs deur die gebod van God te gehoorsaam. Trouens, God se bedoeling met hierdie gebeurtenis was nie opoffering nie, maar gehoorsaamheid. Daarom het God Abraham op die oomblik verhinder om sy seun te vermoor en aan Abraham die werklike doel van hierdie opdrag vertel. Vir die meeste Israelitiese mense was hierdie gebeurtenis nie die praktyk van kinders nie, maar die geloof. Tweedens, die offer van Jefta was nie volgens God se bevel of wil nie, maar vir sy eie doel en motief. Sommige rabbi's het gedink dat Jefta se sondige daad om sy dogter te vernietig, te wyte was aan sy onkunde. Hulle het Jefta ook veroordeel as een van die drie Bybelse figure om onverskillige geloftes af te lê, maar hy was die enigste een wat spyt was oor sy onbedagsaamheid. Die gebeure van Abraham en Jefta is dus as buitengewoon behandel en kon nie as 'n aanduiding van die normatiewe of toelaatbare praktyk in Israel beskou word nie.
Ten slotte moet ons dalk aanvaar dat die brandoffer van kinders werklik in die ou Kanaän en Israel bestaan ​​het, en dit was een van die aakligste gebruike van die Israeliete wat uit Kanaän aangeneem is. Tog het Yahwisme probeer om dit te verbied, terwyl die Kanaänitiese godsdiens dit ondersteun en beoefen het. Daarom beweer baie Joodse geleerdes dat Yahwisme 'n etiese godsdiens is en van hierdie punt af baie anders is as die ander godsdienste in Kanaän.
Waneta Hoyt (1965-1971) vermoor 5 van haar 6 kinders in Oswego, New York, deur te versmoor en beweer dat hulle pas opgehou het om asem te haal. Die saak kom met die ontstaan ​​en ontdekking van die skielike kindersterftesindroom (SIDS), en een van haar kinders word die eerste in die land wat op 'n spesiale monitor tuis geplaas is. Die kind is in elk geval dood, en Waneta het gesê dat die masjien nie werk nie. Die verhoor het 'n toetssaak geword oor die mediese geldigheid van SIDS. Die sindroom is as geldig bepaal en Waneta is onskuldig bevind. In 1994 het sy egter die moord erken, maar later teruggetrek in 1995. 'n Verhoor in 1995 het haar skuldig bevind en tot lewenslange tronkstraf gevonnis.
Waneta Ethel (Nixon) Hoyt (13 Mei 1946 en ndash 13 Augustus 1998) was 'n vermeende Amerikaanse reeksmoordenaar.
Hoyt is gebore in Richford, New York, en is oorlede in die Bedford Hills Correctional Facility for Women. Sy verlaat die Newark Valley High School in die 10de klas om op 11 Januarie 1964 met Tim Hoyt te trou.
Hul seun Eric is op 26 Januarie 1965 oorlede, slegs 101 dae nadat hy gebore is op 17 Oktober 1964. Nie een van die egpaar se ander kinders en mdash James (31 Mei 1966 en ndash 26 September 1968), Julie (19 Julie en 5 September) , 1968), Molly (18 Maart en 5 Junie 1970) en Noah (9 Mei & 28 Julie 1971) & mdash het die afgelope 28 maande geleef. Vir meer as 20 jaar is geglo dat die babas aan skielike babadoodsindroom gesterf het. 'N Paar jaar na die dood van hul laaste kind, het meneer en mevrou Hoyt 'n kind aangeneem, Jay, wat deur die kinderjare gesond gebly het en 17 jaar oud was toe mev Hoyt in 1994 gearresteer is.
Die laaste twee biologiese Hoyt -kinders, Molly en Noah, was onderwerpe van pediatriese navorsing wat uitgevoer is deur dr Alfred Steinschneider, wat 'n artikel in 1972 in die Journal gepubliseer het Kindergeneeskunde 'n verband tussen slaapapnee en SIDS voorstel. Die artikel was omstrede.
Ondersoek en verhoor
In 1985 het 'n aanklaer in 'n naburige provinsie wat met 'n moordsaak te doen gehad het wat aanvanklik vermoedelik SIDS was, deur een van sy kenners, dr. Linda Norton, 'n forensiese patoloog van Dallas, gesê dat daar moontlik 'n reeksmoordenaar is sy gebied van New York. Dr Norton vermoed dit nadat hy die verslag van Steinschneider oor die Hoyt -saak (waarin die Hoyts nie by die naam geïdentifiseer is nie) nagegaan het. Toe die aanklaer in 1992 distriksprokureur word, spoor hy die saak op en stuur dit na die forensiese patoloog Michael Baden vir ondersoek. Baden het tot die gevolgtrekking gekom dat die sterftes die gevolg van moord was.
In 1994, weens jurisdiksie, is die saak oorgedra na die distriksprokureur van die provinsie waar die Hoyts gewoon het. In Maart 1994 is Hoyt genader terwyl sy by die poskantoor was deur 'n soldaat in die staat New York met wie sy kennis gemaak het. Hy het haar gevra vir hulp met navorsing oor SIDS, en sy het ingestem. Sy is daarna deur die soldaat en twee ander polisiemanne ondervra. Aan die einde van die ondervraging erken sy die moord op al vyf kinders deur versmoring. Gevolglik is sy gearresteer. Die rede wat sy vir die moorde gegee het, was dat die babas huil en sy dit wil stilmaak.
Hoyt herroep later haar bekentenis en die geldigheid daarvan was 'n belangrike saak tydens die verhoor. 'N Kenner wat deur die verdediging gehuur is, dr. Charles Patrick Ewing, getuig dat: "Dit is my gevolgtrekking dat haar verklaring aan die polisie op daardie dag nie bewustelik afgelê is nie en dat dit nie vrywillig gemaak is nie." Hy het mev Hoyt gediagnoseer met afhanklike en vermydende persoonlikheidsversteurings, en meen dat sy veral kwesbaar is vir die taktiek wat tydens haar ondervraging gebruik is. Dr David Barry, 'n psigiater wat deur die vervolging gehuur is, was dit eens dat Waneta Hoyt deur die polisietaktiek gemanipuleer is. Nietemin is Hoyt in April 1995 skuldig bevind.
Op 11 September 1995 is sy tot 75 jaar lewenslange vonnis opgelê (15 jaar vir elke moord, wat agtereenvolgens uitgedien moet word). Daar word bespiegel sedert haar oortuiging dat Hoyt per volmag aan M & uumlnchausen -sindroom ly, 'n diagnose wat in hierdie geval nie algemeen aanvaar word nie.
Hoyt is in Augustus 1998 in die tronk aan pankreaskanker oorlede. Sy is formeel vrygespreek volgens die New Yorkse wet omdat sy gesterf het voordat haar appèl aangehoor is.
'N Moeder se noodlottige omhelsing
Waneta Hoyt, geteister deur hul huil, vermoor vyf kinders, een deur een deur Cynthia Sanz - People.com
MEER AS 25 JAAR sou WANETA Nixon Hoyt elke Gedenkdag na die klein begraafplaas langs haar kinderhuis in Richford, NY, ry om blomme op die grafte van haar babas te lê. Oor 'n tydperk van ses en twaalf jaar, van 1965 tot 1971, is vyf van hulle, Eric, Julie, James, Molly en Noah, wat tussen 48 dae en 28 maande oud was, een vir een dood, slagoffers van wat dokters as skielik beskou het babadoodsindroom (SIDS).Waneta, 'n huismaker, en haar man, Tim, jare lank 'n sekuriteitswag by die Cornell-universiteit se kunsmuseum in Ithaca, het 'n beskeie woonbuurt in die boerderygemeenskap van Newark Valley, sowat 70 kilometer suid van Syracuse, beskou as 'n rustige paartjie wat hul onpeilbare verlies stoies gedra het, hoewel Waneta soms 'n flikker van skuld verraai het. 'Sy sou sê:' Ek weet nie wat ek verkeerd gedoen het nie ',' onthou die voormalige buurman Georgia Garray. 'Ons het vir haar gesê:' Jy is nie 'n slegte ma nie. ' "
Min het hulle geweet. Op 11 September het regter van die Tioga-distrik, Vincent Sgueglia, Hoyt (49) tot 75 jaar lewenslange tronkstraf gevonnis weens 'verdorwe ongeërgdheid teenoor die menslike lewe', in hierdie geval 'n verwoestende gepaste eufemisme vir moord. In April het 'n jurie in Owego, NY, beslis dat Hoyt elkeen van haar kinders en kussings, 'n handdoek en selfs haar skouer versmoor het. 'Vyf jongmense is nie vandag hier vanweë haar nie,' het die aanklaer van die Tioga-distrik, Robert Simpson, tydens die verhoor van vier weke aan die jurie gesê. "Hulle sou gesinne, werk gehad het. Maar hulle kry nie die geleentheid nie, want hul ma kon nie huil nie."
Verlede maand, toe sy 'n lewe agter tralies oorweeg, was dit Waneta Hoyt se beurt om te huil. Sy beweer haar verklaring aan die polisie en mdashin, wat sy erken het dat die moorde gedwing is en verklaar dat sy na haar skuldigbevinding gesê het: "Ek het my babas nie doodgemaak nie. Ek het nooit in my lewe niks gedoen nie, en om dit nou te laat gebeur?" Sy ly aan 'n verskeidenheid siektes, waaronder hoë bloeddruk en osteoporose, en lyk baie ouer as haar jare, maar sy is getroos deur die ondersteunende arm van eggenoot Tim (52) en die teenwoordigheid van hul oorlewende, aangenome seun, Jay (19). die wreedheid van haar dade, "het William Fitzpatrick, distriksprokureur van die naburige Onondaga County, gesê, nadat jy Hoyt se afgebroke voorkoms bekyk het," sou jy minder as 'n mens wees om nie 'n mate van simpatie met haar te hê nie. "
Dit was Fitzpatrick (48) wat eers vir Waneta Hoyt begin ondersoek het. In 1985, terwyl hy 'n saak van moord vervolg het wat oorspronklik as SIDS gediagnoseer is, het hy die forensiese patoloog Linda Norton van Dallas geraadpleeg. In die loop van hul gesprek, onthou Fitzpatrick, het Norton onmiddellik 'n opmerking gemaak: "Weet jy, jy het 'n reeksmoordenaar in Syracuse."
Norton het 'n mediese tydskrifartikel van 1972 deur die pediater Alfred Steinschneider en mdashHoyt se dokter gelees en beskryf die 'H' -gesin waarin vyf kinders aan SIDS beswyk het. Norton, 'n kenner van SIDS, het aan Fitzpatrick gesê die kans op vyf sulke sterftes in een gesin is onberekenbaar hoog. Sy het dit ook agterdogtig gevind dat die ma altyd alleen was met die babas wanneer hulle sterf.
Kort daarna het Fitzpatrick die aanklaer se kantoor verlaat, maar Norton se kommentaar knaag steeds aan hom. En in 1992, toe hy as DA beëdig is, het hy dadelik begin om die H -familie op te spoor, wat gou as die Hoyts geïdentifiseer is. Fitzpatrick het die lykskouingsrekords van die Hoyt -kinders getrek en dit na die forensiese kenner Michael Baden, New York, gestuur vir ondersoek. In elke geval, het Baden aan hom gesê, ondersteun die rekords nie die vermelde oorsaak van dood nie. "Hulle was almal gesonde kinders," sê Baden. "Hulle het geen natuurlike oorsaak vir die dood gehad nie. Die enigste redelike oorsaak is moordversmoring."
Terwyl die een Hoyt-baba na die ander dood is, het sommige gesondheidswerkers destyds agterdogtig geword. Vier verpleegsters wat tydens Hoyt se verhoor getuig het, het gesê dat Waneta min belangstelling in die babas toon. 'Daar was glad nie 'n band nie,' het Thelma Schneider gesê. "Die meeste van ons het na dr. Steinschneider gegaan en ons ons vrese uitgespreek en ons het 'n gevoel dat daar iets aan die gang was. Of hy was heeltemal ontken of was nie baie objektief nie." Ambulanswerker Robert Vanek, wat na die Hoyt -woning gegaan het toe Julie, James en Noah gesterf het, onthou dat hy verstom was oor die gevolgtrekking van die lykskouer dat almal aan SIDS gesterf het. Vanek sê: "Ek het gedink, drie in 'n ry? Dit het my gepla." Wat die gebrekkige SIDS -nadoodse diagnose betref, sê Baden dat die kinders se liggame nie deur passievolle forensiese patoloë ondersoek is nie, maar deur huisartse. 'Dokters', sê hy, 'wil nie dink dat ouers kinders benadeel nie.'
Omdat die Hoyts buite sy jurisdiksie gewoon het, het Fitzpatrick die saak aan Tioga County DA Simpson oorgegee. In Maart 1994 het Bobby Bleck, 'n familievriend van die Hoyts in New York, Waneta by 'n plaaslike poskantoor genader en haar hulp gevra met navorsing oor SIDS. By die stasiehuis het Bleck, saam met die polisie -ondersoekers Susan Mulvey en Robert Courtright, Hoyt stap vir stap geneem oor die amptelike weergawe van haar babas se dood. Na ongeveer 'n uur het Mulvey Hoyt se hand saggies vasgemaak en vir haar gesê dat hulle haar nie glo nie.
Vyftien minute later het Waneta Hoyt erken dat hy al vyf kinders vermoor het. Haar openhartigheid was kil. 'Ek het Eric in die sitkamer versmoor,' begin sy. "Hy het die hele tyd gehuil, en ek wou hom keer. Julie was die volgende een wat sterf. Ek het haar tot by my skouer gehang. Toe sy ophou huil, los ek haar, en sy haal nie asem nie." In September 1968, het Hoyt gesê, het sy in die badkamer aangetrek toe 'n tranerige, ontstoke James by haar wou inbreek. 'Hy het aanhou skree:' Mamma, mamma ',' onthou sy. "Ek het 'n badhanddoek gebruik om hom te versmoor. Hy het 'n bloedneus gekry as hy teen die handdoek baklei." Molly was die volgende, versmoor met 'n kussing, op die ouderdom van twee en twaalf maande, soos Noah 'n jaar later. 'Ek wou nie hê hulle moet doodgaan nie,' het hul ma aan die polisie gesê. 'Ek wou hê hulle moet stil word.'
Hoyt se lewensgeskiedenis gee min leidrade oor haar moorddadige neiging. Sy was die sesde van agt kinders wat gebore is aan Arthur Nixon, 'n arbeider in Richford, NY, en sy vrou, Dorothy, 'n naaister. Waneta ontmoet Tim Hoyt op 'n skoolbus in die negende klas. Twee jaar later, op 17, het sy die hoërskool verlaat om met hom te trou, en binne nege maande het sy geboorte gegee aan Eric. Agt-en-veertig dae later, het sy erken Waneta, het sy hom vermoor. 'Ek het God gevra om my telkens te vergewe,' het Hoyt gesê, wat na die laaste dood berading gesoek het.
Ondanks die duidelikheid van haar bekentenis, ondersteun Hoyt se familie haar bewering dat die polisie haar beskrywing van die sterftes in 'n bekentenis verdraai het, ten sterkste. 'Sy is soos 'n ou band gebruik', sê Tim, nou 'n fabriekswerker. Voeg Jay by, wat die Hoyts aangeneem het toe hy 7 weke oud was en wie se gehuil blykbaar nie op dieselfde manier vir Hoyt gepla het nie: "Ek is lief vir haar, en sy behoort nie hier te wees nie. Die stelsel is ongemaklik."
Dit lyk asof Waneta Hoyt saamstem. In die grotagtige Tioga County -hofgebou verlede maand het sy met 'n skaars hoorbare stem vir die hof gesê: "God vergewe almal wat my so aangedoen het." Regter Sgueglia was nie so geneig nie. Hy het 'n rukkie na haar gestaar en daarna sy vonnis opgelê. "Ek het net een ding om vir jou te sê," het hy aangeraai, "en dit is om jou sesde kind in ag te neem. Wat jy ook al vir hierdie hof sê, jou man, jou God, jy is die seun verskuldig om hom die waarheid te vertel." Daarmee het vier afgevaardigdes Hoyt uit die hofsaal begelei, en haar enigste oorlewende kind het sy kop gebuig en gehuil.
Op 25 April 1995 word 'n jurie van 6 mans en 6 vroue skuldig bevind aan Waneta Hoyt (48) van moord op 5 van haar kinders gedurende 'n 6 jaar tussen 1965 en 1971. Sy kan tot 25 jaar lewenslange gevangenisstraf gevonnis word. .
Oorspronklik was die sterftes van die kinders almal skielike kindersterftesindroom (SIDS). Vier van die vyf was minder as drie maande oud toe hulle dood is. Die ander een was twee jaar oud. Daar is nie veel bekend oor SIDS nie. Dit is 'n verduideliking wat dikwels gebruik word bloot omdat daar geen ander oorsaak vir die dood van 'n kind gevind kan word nie. Dit beteken niks meer as dat die kind ophou asemhaal het nie.
Dit is ongewoon dat meer as een kind in 'n gesin aan SIDS sterf. In 1970 toe Waneta Hoyt se vierde kind gebore is, word geglo dat sy reeds drie kinders aan SIDS verloor het. Daarom het dr. Alfred Steinschneider, 'n kenner van SIDS, betrokke geraak. Hy het albei die laaste twee kinders van Hoyt in die hospitaal opgeneem vir waarneming gedurende 'n groot deel van hul kort lewens. Albei is in elk geval dood. Albei is doodgemaak. Die oorsaak van die dood is vir elkeen gelys as SIDS.
Dr Steinschneider het 'n artikel geskryf oor die merkwaardige geval van 'n gesin met vyf sterftes by SIDS, en geen oorlewendes behalwe 'n aangenome seun nie. Dit het uiteindelik die oortuiging versterk dat iets oorerflik veroorsaak het dat die kinders ophou asemhaal. Die koerant is in 1972 in die vaktydskrif Pediatrics gepubliseer. In 'n algemene praktyk is slegs na voorletters na die mense verwys, nie na volledige name nie.
In 1986 het die assistent -aanklaer William Fitzpatrick die artikel gelees terwyl hy ondersoek ingestel het na moontlike verdediging in 'n komende kindermoordsaak. Hy is onmiddellik getref deur die onwaarskynlikheid dat vyf agtereenvolgende kinders aan natuurlike oorsake sterf. Hy was seker die kinders is vermoor. In 1992 word Fitzpatrick die distriksprokureur in Onondaga County en volg hy sy opvattings van jare tevore op. Omdat hy geweet het dat dr. Steinschneider ook in die Onondaga County gevestig is, het hy babadoodrekords in die land nagegaan totdat hy 'n paar gevind het wat pas by die feite van die Pediatrics -artikel. Hy het gevind dat die twee Hoyt -kinders wat Steinschneider hanteer het. Daarna het hy hul ma teruggevoer na haar huis in die provinsie Tioga en die distriksprokureur daar in kennis gestel van 'n moontlike moordsaak.
Na 'n ondersoek is vyf aanklagte van tweedegraadse moord op Waneta Hoyt op Woensdag 23 Maart 1994 ingedien. Staatspolisie het haar die oggend vir ondervraging ingeneem. Tydens ondervraging het sy erken dat sy die kinders vermoor het. Hoyt beweer dat sy nutteloos voel omdat sy die kinders nie kan keer om te huil nie, en daarom versmoor sy hulle. [Let wel: dit is 'n effens selfversorgende verduideliking. Gevoelens van nutteloosheid kan lei tot wanhoop en dan oorgawe of passiwiteit. Moord vind slegs plaas as wanhoop gevolg word deur woede, wat Hoyt nie genoem het nie.]
Die metodes om die kinders dood te maak, kon gekies gewees het om opsporing te voorkom, alhoewel hulle ook gekies is omdat hulle maklik was:
Eric is op 26 Januarie 1965 met 'n kussing versmoor.
Julie Marie, een en 'n half maande oud, is in haar ma se skouer gedruk totdat sy op 5 September 1968 opgehou sukkel het.
James Avery, twee jaar oud, is op 26 September 1968 met 'n badhanddoek versmoor. Hoyt het gesê sy het hom vermoor omdat hy so gehuil het oor sy suster se dood. Hy het hard genoeg baklei om 'n bloedneus te kry.
Molly, twee en 'n half maande oud, is op 5 Junie 1970 met 'n kussing versmoor.
Noah, drie en 'n half maande oud, is op 28 Julie 1971 met 'n kussing versmoor.
Nie een van die kinders is verwurg nie, soos in woede. Dit sou kneusplekke gelaat het. Versmoring veroorsaak steeds petechiae (gebarste kappillêre), maar dit is moeilik om op te spoor by baie jong kinders. In die besonder sou hulle nie gevind word as niemand eers kyk nie, omdat hulle die bewerings van die ontstelde ma aanvaar het dat sy haar kind bloot dood gevind het.
'N Vyfde kind, 'n aangenome seun, het oorleef en is nou 'n volwassene. Hoyt het gesê dat sy hom nie as kind vermoor het nie, want haar man was altyd daar en sou haar gesien het. Blykbaar het haar man se ondersteuning niks gedoen om haar gevoelens van nutteloosheid te verminder nie.
Nadat 'n aanvanklike versoek om die lyke van die kinders op te graaf geweier is, het die aanklaers uiteindelik toestemming gekry om die lyke te herstel en te lyk. Aangesien die nuutste nog vyf-en-twintig jaar oud was, het hulle min gevind.
Dr Steinschneider getuig dat die laaste twee kinders wat gesterf het, ernstige episodes van apnee (asemhaling onderbreek) opgedoen het wat moontlik verband hou met die SIDS wat hy vermoedelik hulle doodgemaak het. Sy getuienis word egter weerspreek deur drie verpleegsters en hulp van 'n verpleegster.
Dit is nogal 'n ongewone geval. Ma's maak nie gereeld hul kinders dood nie. Selfs die paar wat dit doen, is nie geneig om dit 'n gewoonte te maak nie. Een interessante - en afgryslike - kenmerk is die feit dat Hoyt steeds kinders gehad het. Na die tweede of derde moet sy geweet het dat sy hulle gaan doodmaak, tensy sy 'n uiterste vorm van ontkenning ervaar.
Vriende en bure het berig dat Hoyt 'n buitengewone gawe persoon was. Hulle het beslis geen moeite gehad om hul eie kinders kortliks in haar sorg te laat nie. Daar is geen berigte dat sy bekommerd was nie. Sy was nie 'n roofdier wat op soek was na elke doelwit nie. Sy was slegs 'n bedreiging vir haar eie kinders. Dit is veral opvallend in die gevalle van twee nie-biologiese kinders wat tyd in haar huis deurgebring het. Een is aangeneem en het veilig grootgeword. Die ander is op nege maande teruggestuur nadat Hoyt aan 'n maatskaplike werker gesê het dat sy bang was dat sy hom sou seermaak.
Die dood van twee kinders in slegs drie weke - een van hulle verby die ouderdom waarop al die ander gesterf het - kan geïnterpreteer word as 'n bewys dat Hoyt 'n smaak vir die moord ontwikkel het. As sy dit nie regtig geniet nie, het sy beslis die nut daarvan aangeneem.
'N Moeder wat haar kinders oor 'n tydperk vermoor, is ongewoon genoeg om deeglik na te dink. Reeksmoordenaars van kinders is dikwels pedofiele. Westley Dodd het byvoorbeeld baie jong kinders ontvoer, gemolesteer en vermoor. Twee het hy gesteek (een daarvan sonder om hom te molesteer), een wat hy opgehang het. Niemand het hul dood as SIDS beskou nie. Daar is geen idee dat seksuele mishandeling 'n rol gespeel het in die dood van die Hoyt -kinders nie, en daar blyk ook geen rede vir so 'n voorstel te wees nie. Hoyt se motivering was anders.
Ander vroue wat kinders vermoor het, het dit ook gedoen sonder openlike seksuele bates. Hulle het egter elkeen die situasie gemanipuleer vir spesiale bevrediging. Christine Falling beweer dat sy dit geniet om te kyk hoe die polisie en mediese ondersoekers rondjaag sonder 'n idee wat werklik gebeur het en valslik tot die gevolgtrekking kom dat die kinders wat sy vermoor het, werklik aan SIDS sterf.
Verpleegster Genene Jones was gereeld eerste op die toneel toe 'n kind 'geheimsinnig' ineengestort het. Sy het 'n leidende rol gespeel in die hantering van noodgevalle en het 'n reputasie gekry as 'n uiters goeie verpleegster. Sy verlustig haar in die dringendheid van die situasie en die lof wat sy ontvang het omdat sy kalm en bekwaam was onder intense druk.
Net so het Waneta Hoyt, met haar dooie tweejarige in haar arms, in die straat gejaag en met 'n vullisvragmotor gemerk, 'n noodgeval gemelk vir alles wat sy kon kry. (Om eerlik te wees, is dit die moeite werd om te wonder of sy bewustelik daarvan bewus was dat sy dit gedoen het.
Toe elkeen van haar laaste twee kinders vir waarneming in die hospitaal opgeneem is omdat al hul vorige broers en susters gesterf het, het Hoyt in die geheim geweet dat die ander vermoor is en dat sy hulle ook sou vermoor. Dit het haar nie bang gemaak om psigiatriese hulp te soek sover ons weet nie. Sy het ook nie stappe gedoen om die kinders te beskerm nie. Sy het nie haar man bely nie en hom gevra om hulle weg te neem, of om selfmoord te probeer uit berou. Sy het asof sy onskuldig was, verwarring en ongelukkigheid vervul oor die 'geheimsinnige' dood van haar kinders. Waarskynlik, net soos ander reeksmoordenaars, het haar geheim haar groot plesier verskaf.
Die hoofspeletjie -moordenaars, soos Jones en Falling, speel 'n ander interessante moontlikheid: Het Hoyt vir dr. Steinschneider vertel van apnee -voorvalle wat nooit gebeur het nie? Dit sou verduidelik dat hy getuig van dinge wat nie deur ander bewyse ondersteun kan word nie, en dit lyk asof dit pas by die gedragspatrone van hierdie soort moordenaar. Hierdie saak word deur die media uitgebeeld as die stryd teen SIDS. Dit het nie. SIDS is 'n laaste uitweg wat nie 'n verduideliking is nie, wat slegs beteken dat daar nie voldoende rede gevind kan word vir die dood van 'n baba nie. Vyf sterftes wat onmoontlik was om te verduidelik, almal toe die ma van die slagoffers alleen was, het 'n patroon gevorm wat dui op 'n bekende, indien ewe onbegryplike, oorsaak. Waneta Hoyt se bekentenis verseël die saak na meer as twintig jaar se stilte.
'N Ma wat vyf babas verloor het
Die een na die ander sterf Waneta Hoyt se kinders. Die skielike kindersterftesindroom het die skuld gekry. Jare later het Hoyt gesê dat sy hulle vermoor het-toe teruggetrek. Nou staan ​​sy tereg op 'n moordverhoor te midde van 'n warrel van vrae
Deur Barry Bearak - Los Angeles Times
NEWARK VALLEY, N.Y. & mdash Tussen 1965 en 1971 is hier vyf gesonde babas gebore aan 'n arm vrou wat dit skynbaar desperaat wou hê en wat elkeen van hulle dood getreur het met 'n stuiptrekkende hartseer wat die siel laat bedwelm het.
By die een begrafnis het Waneta Hoyt flou geword nadat die klein, jammerlike kis neergelê is, en by 'n ander een het haar liggaam ineengestort met die groot krag van haar snik. Sy moes weggehelp word van die nuut gedraaide grond by die graf.
Hierdie familie tragedies, die een na die ander, het vriende en familielede sowel as die dokters verwonder. Die sterftes was altyd skielik, die oorsake was onverklaarbaar. Die laaste twee babas het die grootste deel van hul kort lewens in 'n Syracuse -hospitaal deurgebring, terwyl hulle asemhaal deur masjiene. Soms het hulle effens abnormale pouses in die asemhaling opgedoen. Toe, soos vuurhoutjies wat teen 'n onvergewensgesinde wind aangesteek word, sterf hulle elkeen binne 'n dag nadat hulle huis toe gestuur is.
As 'n mediese gevalgeskiedenis, was hierdie spookagtige horlosie van sterftes 'n belangrike verhaal om te deel. Een van die behandelende dokters van die hospitaal, dr. Alfred Steinschneider, het dit vir die bekende tydskrif Pediatrics geskryf. Hy het daarna 'n nasionale kenner geword van die skielike dood van babas.
Daardie artikel uit 1972 word as baanbrekerswerk beskou. Kinderartse noem dit dikwels as 'n bewys dat die onverklaarbare verskynsel SIDS moontlik in gesinne voorkom. Daardie abnormale asemhalingspouses kan voorspelers wees van 'n skielike dood. As dit die geval is, is SIDS moontlik voorkombaar met die gebruik van moniteringstoestelle tuis.
As gevolg van hierdie gevolgtrekkings, was daar ook 'n tweede, heeltemal teenstrydige siening van Steinschneider se verslag. Sommige dokters het dit as naïef beskou. SIDS -gevalle is te dikwels onderskei van versmoring. Vir hulle lees die herhaaldelike katastrofes van hierdie ou -wese gesin soos die meedoënlose leidrade in 'n moordmisterie.
Dit was 'n wrede, wetenskaplike konflik, wat oor die jare heen in die duister geraak het. Maar tyd het soms 'n merkwaardige manier om terug te keer, en die hede bereik die verlede. Dit is wat hier gebeur het. 'N Toevallige opmerking aan 'n jong aanklaer het hom laat soek na die ou artikel, en hy het ook begin wonder: Was daar verskriklike geheime in 'n bedroefde ma se trane?
Twee maande gelede, 23 jaar na die dood van haar vyfde baba, is Waneta Hoyt vir die eerste keer deur die polisie ondervra. Die ondervraging het byna twee uur geduur voordat iets meegegee het. Die ma begin toe om die besonderhede van vyf versmorings, met kussings, met 'n handdoek, teen die sagte vlees van haar skouer te bely: 'Ek kon die gehuil nie verdra nie,' het sy aan die polisie gesê. 'Dit was die ding wat veroorsaak het dat ek hulle almal doodgemaak het, want ek het nie geweet wat om vir hulle te doen nie.'
En vir 'n rukkie blyk dit so te wees. Waneta Hoyt (47), huisvrou, kerkganger, die ma van 'n aangenome seuntjie wat nou op hoërskool was-is in hegtenis geneem.Dit het nog 'n ander bygevoeg tot 'n eienaardige reeks gevalle, vroue wat daarvan beskuldig word dat hulle hul babas vermoor het, en die sterftes word dikwels eers as SIDS beskou.
Maar nou, deur haar twee prokureurs wat deur die hof aangestel is, het Hoyt teruggetrek. Hulle sê dat hul verswakte, emosioneel aangetaste kliënt daardie dag enigiets sou erken het net om die lang kruisvuur van pynlike vrae te beëindig.
Dit is beslis wat haar vele vriende hier in Upstate New York besluit om te glo. Herinneringe is lewendig aan Waneta wat haar besoeke aan die grafte afgelê het, krokusse naby die grafstene gelê het, om nog 'n kind te baar.
Die lewe is dalk ingewikkeld, erken hulle, en die menslike verstand kan wie weet wat. Maar kan die vrou nou regtig so lief wees vir haar babas en dan doodmaak?
Waneta Hoyt is gebore in die nabygeleë Richford, NY, dieselfde geboorteplek as John D. Rockefeller, self 'n arm man wat die stad as seuntjie verlaat het en die rykste man ter wêreld geword het. Hy sou van tyd tot tyd terugkeer en glansende sentjies voor die algemene winkel uit sy motor met 'n motor vervoer.
In Rockefeller se tyd, 'n eeu gelede, was dit 'n arm, as skilderagtige, deel van Amerika. Deesdae is goeie werk nog skaars in die noordelike dele van Appalachia. Tim Hoyt, Waneta se man vir die afgelope 30 jaar, het probleme ondervind met die vind van bouwerk en is 'n Pinkerton -wag by Cornell University, 30 myl daarvandaan deur die melkplase en heuwelagtige heuwels.
Hier in Newarkvallei, 1,190 inwoners, woon die Hoyts in 'n weerbestande huis langs 'n tweespoorweg. Baie mense laat nie net hul voordeure oop nie, sommige kan nie eers onthou of hulle 'n sleutel het nie. By die United Methodist Church langs die pad, is Waneta bekend om haar vrygewige aard, die vakmanskap van haar gehekelde afghans en 'n lang, verstommende hartseer.
Haar eie gesondheid is 'n voortdurende beproewing. Waneta het 'n hartgeruis en is gebuig van artritis. Hoë bloeddruk en diabetes het haar gesig verswak. Asemhaling is 'n arbeid. Haar bene is broos van osteoporose.
Gesinsprobleme dra by tot die spanning. Een van Waneta se broers is gestrem as gevolg van 'n heupafwyking. 'N Ander een het kanker. Een suster ly aan 'n breingewas. 'N Ander, onbeweeglik van die middellyf af, is getroud met Tim se broer, wat veelvuldige sklerose het. In 1989 sterf Waneta se ma in 'n motorongeluk.
'Daar is nie 'n welgestelde persoon in die gesin nie,' sê Art Hilliard, 'n vriend van die Hoyts sedert hulle kinderjare. "Dit was maar net die een trauma na die ander."
Niks was natuurlik moeiliker as die verlies van die babas nie. Erik is op 3 maande oorlede, Julie op 7 weke, James op 28 maande (vermoedelik verstik nadat hy ontbyt geëet het). Dit was onmoontlike tye vir die Hoyts. 'Hulle sou op mekaar leun, huil, probeer om sterk vir mekaar te wees,' onthou Hilliard se vrou, Natalie.
Rondom die stad was die algemene gevoelens simpatie, nie agterdog nie. 'N Lykskouing is uitgevoer op slegs een van die drie kinders, dit was onoortuigend. Die Hoyts was eenvoudig 'n onmoontlike ster-gekruiste paartjie.
Hulle het self net so gekla. Iets wat in hul babas is, moet diep in hul babas lê, het hulle aan vriende gesê. Die Hilliards en die Hoyts sou tot laat in die nag canasta speel en probeer om hul gedagtes van morbiede gedagtes te weerhou.
Toe Molly gebore is, en dan weer saam met Noah, het die Hoyts hulp by die beste dokters in die omgewing, by die Upstate Medical Center in Syracuse, byna twee uur weg. Dr Steinschneider was daar. Hy het reeds 'n opkomende belangstelling in die verskynsel wat die meeste mense 'wiegiedood' noem, en dokters het onlangs die Sudden Infant Death Syndrome genoem.
As mediese term is SIDS beslis 'n ongewone term. In plaas van 'n oorsaak van dood, is dit eintlik die afwesigheid van 'n waarneembare oorsaak na 'n lykskouing en ondersoek: 'n vangplek vir die onverklaarbare. Elke jaar word ongeveer 7 000 sterftes in die Verenigde State as SIDS geklassifiseer. Verwoeste ouers vind die term iets om aan vas te hou, beter as die gekke 'oorsaak onbekend'.
Steinschneider se vraestel, en soortgelyke werk deur ander, het dokters ook iets gegee om op vas te hou. Miskien kan sommige babas wat in gevaar is, geïdentifiseer word-en die noodlottige aanval kan voorkom word. 'Dit was 'n gelukkiger scenario,' onthou Steinschneider onlangs. 'Ek dink dit is die rede waarom dit so 'n groot impak gehad het.'
Maar die feite in die artikel, wat net vir sommige opvallend was, was vir ander ongelooflik. Die joernaal het 'n brief gedruk van 'n dokter wat die kwessie van kindermishandeling aan die orde gestel het. Die babas moes eerder in pleegsorg geplaas gewees het as om huis toe gestuur te word, het die skrywer gesê: "Miskien sou die uitkoms anders gewees het?"
In sy antwoord stem Steinschneider saam dat kindermishandeling in SIDS -gevalle altyd in ag geneem moet word. Maar in hierdie geval het beide hy en die verpleegsters die ouers van die babas as warm en ondersteunende mense gevind. Hy het nog 'n byvoeging oor die egpaar wat hy slegs as die heer en mevrou H genoem het:
"Albei ouers word gereeld by die krip gesit en moet aangemoedig word om fisies met die baba kontak te maak. Dit was my indruk dat hulle bang was dat hulle emosioneel te geheg raak ...
"Mevrou H. het verskeie kere groot skuld uitgespreek oor die dood van haar kinders, en omdat dokters nie in staat was om die oorsaak van die dood te bepaal nie, het sy gevoel dat sy iets moes doen of nie kon doen nie. verantwoordelik. Na die dood van die vyfde baba het mev. H. polikliniese sorg gekry en ontvang. "
Een skeptikus oor die artikel uit 1972 was dr. Linda Norton van Dallas, 'n forensiese patoloog wat geneig is om te kla oor die mediese instelling. In lesings het sy soms die Steinschneider -verslag vir spesifieke minagting uitgesonder.
Norton doen baie raad. In 1986 bevind sy haar in Syracuse en werk aan 'n saak waar 'n pa sy drie jong kinders vermoor het.
Die assistent -distriksprokureur was William Fitzpatrick, 'n aggressiewe, stewige aanklaer van Brooklyn. Hy het die misdaad buitengewoon gedink.
Hel, het Norton vir hom gesê, u het moontlik dieselfde probleem "in u eie agterplaas, en die saak is bekend. U kan dit ondersoek."
Die opmerking het by Fitzpatrick geëet. Hy het die artikel gekry. Dokters troos die moedelose en is geneig om die moontlikheid van vuilspel te ignoreer. Maar 'n aanklaer word betaal om agterdogtig te wees. Vir Fitzpatrick het dit soos moord gelees.
'Ek het myself afgevra: Hoe kan dit wees dat die doodmaak van vyf kinders wat vir niemand duidelik is nie, ongemerk is?' hy het gesê. Hy het 'n voorlopige lêer oopgemaak.
In die loop van die loopbaan het hy die pos vir privaat praktyk verlaat, maar eers in 1992 teruggekeer nadat hy die verkiesing as distriksprokureur gewen het. Hierdie keer het hy 'n ondersoek gelas. Daar was hierdie leidrade om voort te gaan: die voorletters van die babas, die naam van die hospitaal, die algemene tydsbestek van die sterftes.
'Een kind is op 'n lykskouing gedoen, so daar moet 'n verslag oor die lêer wees,' het Fitzpatrick gesê. "Die naam Noah Hoyt het uitgekom. Dit pas perfek. Hy was 2 1/2 maande oud. Sy diagnose was SIDS. So ek het 'n naam en 'n lykskouingsnommer. Ek het die mediese rekords van die Upstate Medical Center gedagvaar.
"'N Paar honderd velle papier het die lewensgeskiedenis van hierdie jong seuntjie, Noah Hoyt, beskryf. Dit was regtig so hartseer. Om een ​​of ander rede het ek 'n emosionele gehegtheid aan Noah ontwikkel. sy lewe. Hy sou soos die ander vier babas eindig. U wou net deur die tyd terugkom en hom beskerm. "
Noag het die asemhalingsprobleme gehad, soms erg genoeg om blou te word. Daar was 'n eienaardige patroon van die aanvalle, die aanklaer het opgemerk: "Hulle het almal gebeur terwyl die kind in die uitsluitlike beheer van die ma was."
Twee mediese ondersoekers is ingebring om te vergader. Hulle het ook die rekords deurgegaan, insluitend lykskouings van die vierde en vyfde kinders. Op grond van die omstandigheidsgetuienis het beide met Fitzpatrick saamgestem: Hulle het gedink die ma is 'n moordenaar.
Die laaste adres in die lêer was in Tioga County. Die Hoyts was nie moeilik om te vind nie. Die plaaslike aanklaer is in kennis gestel en die staatspolisie het hul eie ondersoek begin-kriminele ondersoeke, werksrekords, geboortesertifikate, huwelikslisensies, kredietprofiel, toloproepe. Die Hoyts was so skoon as moontlik, en daar was nog net een ding om te doen: bring die vrou vir 'n praatjie.
Drie staatstroepe het saam met Waneta in die ondervragingskamer gesit. Verskeie waarnemers, waaronder Fitzpatrick, kon deur 'n tweerigtingspieël kyk en luister.
Dit lyk asof die vrou onstuimig was toe hulle haar tragedies opdok. Toe, naby die twee-uur-merk, neem die ondervraging 'n skerper wending, met die polisie wat bluf dat hulle die hele waarheid ken, dat sy almal vermoor het. Skielik verstar Waneta. En dan is dit wat sy volgens haar hofstukke gesê het oor haar vyf babas:
Erik (oorlede 26 Januarie 1965, op 3 maande, 10 dae): "Hy het destyds gehuil en ek wou hê hy moet ophou. Ek het 'n kussing gehou-dit was miskien 'n kussing-oor sy gesig terwyl ek op die bank gesit het. Ek kan nie onthou of hy gesukkel het of nie, maar hy het wel uit die mond en neus gebloei. "
Julie (oorlede op 5 September 1968, 1 maand, 17 dae): "Ek het haar neus en mond in my skouer gehou totdat sy opgehou sukkel het."
James (oorlede 26 September 1968, 2 jaar, 4 maande): "Ek was in die badkamer om aan te trek en hy wou inkom. Hy het ingekom ... en ek het hom laat uitgaan. Hy het begin huil: 'Mamma , mamma. ' Ek wou hê hy moet ophou huil vir my, en ek gebruik 'n badhanddoek om hom te versmoor. "
Molly (oorlede 5 Junie 1970, 2 maande, 18 dae): "Sy was net oornag tuis uit die hospitaal en huil in haar krip. Ek het 'n kussing in die krip gebruik om haar te versmoor. Nadat sy dood was, het ek het ma Hoyt (Tim se ma) en dr. Steinschneider gebel. "
Noah (oorlede 28 Julie 1971, 2 maande, 19 dae): "Ek het 'n babakussing oor sy gesig gehou totdat hy dood was. Ek het toe vir mamma Hoyt en dr. Steinschneider gebel. Ek onthou dit was 'n warm dag in Julie. "
Volgens sommige van die getuies het Waneta op hierdie stadium begin bekommer wat mense van haar sou dink. Sy het gevra om haar man te sien.
Tim is ingebring, en Waneta het hom vertel van haar groot ontbering. Hy het besluit om haar nie te glo nie. Woorde is in u mond gesit, stel hy voor. Sy het anders aangedring. Hy het vir haar gesê dat hy nog steeds van haar hou, en die belydenis het weer begin.
Sy het beraders en 'n psigiater gesien, het sy in haar ondertekende bekentenis gesê. "Ek voel dat as ek hulp van hulle gekry het, dit my sou kon verhinder om die res van my kinders dood te maak. Ek voel dat ek 'n goeie mens is, maar ek weet dat ek verkeerd gedoen het.
"Ek was lief vir my kinders. Ek is lief vir my (aangenome) seun, Jay, en my man. Ek voel die las wat ek gedra het deur die geheim te hou om my kinders te vermoor, was 'n geweldige straf. Ek voel beslis berou en spyt oor my aksies. Ek kan nie teruggaan en die verkeerde ding wat ek gedoen het, ongedaan maak nie. "
Waneta se prokureurs wat deur die hof aangestel is, het gesê dat hulle 541 oproepe van die media ontvang het net in die eerste dae na haar arrestasie weens moord in die tweede graad. TV-reekse het probeer om haar 'n kontrak te faks: Sou die vermeende baba-moordenaar instem om alles op kamera te vertel?
Sedert haar bekentenis het nie een van die Hoyts in die openbaar gepraat nie. Waneta is vry van verband en 'n verhoor sal waarskynlik nie maande lank plaasvind nie. Haar prokureurs is van voorneme om die bekentenis aan te val en voer aan dat dit onder dwang geneem is. Hulle hoop ook om aan te toon dat SIDS in werklikheid meer as een baba in dieselfde gesin doodgemaak het.
Daar is bewyse om dit in die mediese literatuur te ondersteun, maar die kans op vyf in een huis is astronomies, sê baie kenners. In die meeste gesinne is die risiko van selfs 'n tweede SIDS -dood 'minder as 1%', het dr. Susan Beal in 'n artikel in 1992 in die tydskrif Clinics in Perinatology geskryf.
Die skielike kindersterftesindroom tref babas van 2 tot 4 maande oud. Daar is geen enkele patroon of patologiese merker daarvoor gevind nie. Dit is duidelik dat die oorgrote meerderheid van die geheimsinnige kindersterftes nie moord behels nie. Die epidemioloog Philip McClain van die federale sentrums vir siektebeheer en -voorkoming het die studies hersien en sê dat ramings toon dat kindermishandeling slegs 1,4% tot 4,7% van die SIDS -gevalle 'n rol speel.
Hierdie persentasies, so klein soos wat dit is, maak die bevraagtekening van berouvolle ouers 'n moeilike saak indien nodig. Gruwelike misdade is ontbloot. Die bekendste het nie ver hiervandaan plaasgevind nie, in Schenectady, N.Y. Vriende en dokters troos Marybeth Tinning, terwyl haar nege kinders een vir een aan geheimsinnige oorsake sterf. Sy is in 1986 skuldig bevind aan moord.
Die eerste vyf kinders van Diana Lumbrera is tussen 1976 en 1984 oorlede, net soos 'n 2 1/2 maande oue neef in haar sorg. Mense wat haar in 'n rits dorpe in Wes -Texas geken het, het Lumbrera jammer gekry. Sy sou die kinders hospitaal toe jaag, maar dit was altyd te laat om hulle te red. Eers toe haar sesde kind in Garden City, Kan., Sterf, is 'n moord vermoed en toe in die hof bewys.
Psigiaters spekuleer oor motiewe in sulke gevalle. Een teorie lui dat 'n vrou wat haar kind vermoor, die misdaad sal herhaal om haarself te straf en bevestig dat sy 'n ongeskikte moeder is. 'N Ander teorie is die bisarre wanorde wat bekend staan ​​as Munchausen-sindroom deur Proxy, vernoem na die Duitse baron uit die 18de eeu wat fantastiese verhale vertel het. Gewoonlik sal die ouer-gewoonlik die moeder-'n kind se siekte uitmaak of werklik skade berokken om aandag te trek. Sommige dokters sê dat die moeders 'simpatie -junkies' is.
Munchausen -sindroom deur proxy is herhaaldelik in die Hoyt -saak genoem, maar dit is miskien net 'n voorliefde vir eksotiese etikettering. Dr Michael Baden, direkteur van die eenheid vir forensiese wetenskappe van die New York State Police, het aan die saak gewerk. Hy beskou dit meer saaklik.
'Op die oomblik lyk dit na moord,' het hy gesê. "Sy het die kinders vermoor omdat sy moeg was vir hulle huil. Waneta en haar man is baie naby. Hy was baie weg by die werk, en miskien kon sy nie die spanning hanteer nie.
"Met haar aangenome baba is haar man ontslaan en hy was tuis om te help. Met die ander kinders, toe sy dinge nie kon hanteer nie, kon sy net een manier uitvind om hulle stil te hou. Sy het hulle vermoor. "
Dr Alfred Steinschneider het die aangename teenwoordigheid van 'n landdokter. Sy sinne meng mediese jargon met die maklike humor van sy geboorteland Brooklyn. Hy bly 'n gelowige in hierdie omstrede idee: dat sommige gevalle van SIDS voorspelbaar is-en voorkombaar is met die gebruik van moniteringstoerusting tuis.
Agterna het sommige mense sy oordeel in die Hoyt -saak bevraagteken. Een daarvan is die aanklaer Fitzpatrick. "Hoe kon 'n dokter nie besef dat Molly en Noah in die moeilikheid was nie? Ek weet dit was 2 1/2 dekades gelede. Maar was hy te veel ingewikkeld om sy teorie uit te lê, of was hy besorg oor sy pasiënt?"
Dit is 'n kwetsende beskuldiging vir Steinschneider, wat 'n groot deel van sy lewe gewy het aan die studie van SIDS. Hy is 'n stigter en president van die American SIDS Institute in Atlanta. Sy vermoë om homself te verdedig, word beperk deur vertroulikheidsvereistes wat hy verplig voel om te eerbiedig.
'Wat ontbreek aan al hierdie goedkoop praatjies, die aanstoot van motiewe, hierdie' show biz f7 ', is dat dit nie 'n enkele baba red nie,' het hy gesê. 'Wat hulle moet sê, is:' Kom ons ondersoek die sterftes van babas en maak 'n beter identifisering van die oorsake van sterftes om dinge te help uitsorteer. '
In die Hoyt -saak het hy staatgemaak op die menings van die mediese ondersoekers. 'As mense dink dat daar onvoldoende lykskouings gedoen is, kyk dan na die lykskouings, groot skote,' het hy gesê. "As hulle dink dat hierdie kinders vermoor is, wys my dan, want wat hulle nou sê, is in stryd met wat die mense wat die saak ondersoek het, gesê het. As daar kritiek is wat ek van die patoloë sal aanvaar, is dit dat ek die mening aanvaar het van ander patoloë. "
Vir hom mis die huidige fokus op sy artikel uit 1972 die punt. "Op universiteit het ek die woord heuristies geleer, en dit is wat hier belangrik is. Was die vraestel heuristies: het dit tot leer gelei?
Hy staan ​​'n oomblik stil. Sy oë brand met 'n gedagte. 'Sonder die koerant', het hy gesê, 'sou mense selfs weet dat hierdie saak bestaan?'
Deesdae bestee Waneta baie tyd aan die versorging van haar suster, die een wat aan 'n breingewas sterf. Sy het weer begin kerk toe gaan nadat sy 'n paar Sondae gemis het. Haar vriende bel haar en probeer haar opbeur.
Dié vriende is ontsteld oor wat hulle op die nuus hoor. Hierdie vrou wat beskryf word as 'n baba-moordenaar-hierdie gruwel-is nie die Waneta wat hulle ken nie. Om die bewerings te aanvaar, is vir hulle net so mal en ondenkbaar as die somer wat na die herfs kom.
Wat sit agter hierdie voedingswraak vir wraak, vra hulle. "Hulle het Waneta gearresteer en haar daarna op selfmoordwag gesit, sodat hulle haar veilig kon hou en later kon doodmaak," het haar predikant, ds Lisa Jean Hoefner, gesê. "Niks gaan die kinders nou terugbring nie. Intussen vernietig ons Jay en Tim en Waneta. Watter sin het dit?"
Newark-vallei is blykbaar binnegedring deur kundiges in die groot stad en hul idees oor die groot stad. Wat mense veral vreemd vind, is begrippe soos Munchausen by Proxy. 'As u sielkundig wil wees, laat ons vra of dit die manier is waarop Fitzpatrick terugkom syne ma, "het die minister gesê." Of vra vir watter kantoor hy werk. Is dit sy manier om aandag te trek? "
Hul buurman Waneta het 'n leë tjek oor hul lojaliteit. Hoe kan dit anders? Natalie Hilliard, toe sy haar vriend verdedig, is deur 'n ander herinnering getref. Sy onthou hoe sy 'n swanger Waneta gehelp het om 'n kamer vir die kleintjies op die been te bring.
En hoe het hulle die baba -dinge keer op keer met trane weggepak.
SEKS: F RAS: W TIPE: S MOTIEF: PC-nie-spesifiek MO: Haar eie kinders vermoor, vermom as SIDS.DISPOSISIE: 75 jaar op vyf aanklagte, 1995 sterf in die tronk, 13 Augustus 1998.
Dink u dat hierdie kinders slimmer is as Einstein? Dink weer
Na onlangse nuus van Britse kinders wat hoër was as die genie op 'n IK -toets, kyk ons ​​van naderby.
deur Benyamin Cohen | Vrydag, 18 Augustus 2017
As ek na 'n episode van "Are You Slimmer Than a 5th Grader?" Kyk, is dit nie moeilik om te sien hoe 'n 10-jarige kind soms mense wat meer as twee keer so oud is, die beste kan doen nie.
Maar kan u eerlikwaar 'n voor-tiener slimmer noem as Albert Einstein? Hierdie somer het daar verskeie nuusberigte op die internet gebons, wat verklaar dat 'n paar kinders slimmer is as Einstein.
Vroeër hierdie maand het 'n 12-jarige seuntjie uit Brittanje 'n hoër IK gehad as Einstein en Stephen Hawking. Tydens 'n onlangse verskyning in die speletjieprogram "Child Genius", het die seuntjie - wat slegs bekend was by Rahul, sy voornaam - al die ander jong deelnemers in die spelling en vasgestelde geheue -vasvrae geklop. Hy het 'n perfekte telling behaal.
Hier is 'n snit uit 'n vorige seisoen om u 'n idee te gee van hoe die program lyk:
En hier is 'n paar vrae van hierdie jaar se kompetisie:
Wat is die ontbrekende nommer? ____, 3,720, 4,557, 5,394, 6,231
Op watter kontinent is daar 'n handelskoalisie bekend as Mercosur?
Na die optrede van Rahul het die koerant Evening Standard gesê die seun "het 'n IK -telling van 162, wat hom in die top 2 persent van die Britse bevolking plaas en Einstein troef." 'N Ander Britse student, hierdie een 'n 12-jarige meisie, het vroeër vanjaar ook 'n 162 behaal met 'n IK-toets. In 2016 het 'n 11-jarige uit Londen (wat gaan dit met hierdie Britse studente?) omdat hy ook so hoog was en as slimmer as Einstein beskou word.
Alhoewel hulle almal hoog genoeg was om vir Mensa te kwalifiseer (deelnemers is gewoonlik bo die 140 -reeks), maak dit hulle nie noodwendig wyser as die wêreld se gunsteling -genie nie. Om mee te begin, neem kinders gewoonlik die sogenaamde 'jeug -IK -toetse', en dit is dus moeilik om hul tellings te vergelyk - appels met appels, of brein in hierdie geval - met diegene wat ouer is. Belangriker nog, Einstein het nooit 'n hedendaagse IK-toets afgelê nie. Daar word algemeen geglo dat hy 'n IK van 160 gehad het.
Boonop is die genie van Einstein meer as 'n blote IK -getal. Sy bydraes tot die wêreld strek veel verder as die laboratorium. Sy teorieë het 'n hand in alles gehad, van bestuurderlose motors tot Pokemon Go. Wetenskaplikes maak steeds nuwe ontdekkings op grond van die leerstellings van Einstein. En inderdaad, mense bestudeer nog steeds sy brein, wat ná sy heengaan uit sy liggaam verwyder is.
Hieroor het ons onlangs na die Mütter Museum in Philadelphia gegaan om met die kurator te praat oor 'n uitstalling met dele van Einstein se werklike brein. U kan ons onderhoud met haar in die onderstaande video kyk:
Benyamin Cohen skryf oor alles van wetenskap tot vermaak - en soms oor afsprake -programme vir honde.
Kinderwerkers in Viëtnam staar verdere uitbuiting in die gesig
'N Studie toon dat Vietnamese kinders van so jonk as elf jaar tot 18 uur per dag onder moeilike omstandighede werk, dikwels onbetaald en ontken kommunikasie met hul gesinne.
Die studie, gelei deur professor Susan Kneebone van die Monash -universiteit en die rsquos Castan -sentrum vir menseregte, in samewerking met die kinder- en rsquos -stigting Blue Dragon, kyk na die oorsake en gevolge van migrasie van kinderarbeid in Viëtnam.
Kinderarbeid is 'n aanvaarde konsep in baie plattelandse Viëtnamese gemeenskappe. Dit help om gesinsinkomste aan te vul, en baie ouers glo ook dat dit hul kinders se lewens kanse en ervarings kan bevorder.
Maar baie kinders wat uit sentrale Viëtnam na Saigon verhuis weens die desperate finansiële omstandighede tuis, word die slagoffer van bedrieglike praktyke deur werwers en skaam en skaam en skaam en skaam en skaam, en dikwels mense wat die gesin ken en vertrou.
Professor Kneebone het gesê ouers in die Thua Thien Hue -provinsie, waar sy haar navorsing gedoen het, was dikwels nie bewus van waarheen hul kinders gestuur is, die voorwaardes van hul kontrakte of hoe hulle een keer in Saigon met hulle kon kommunikeer nie.
& ldquo Ons het gevind dat lsquorecruiters & rsquo in sommige gevalle kinders direk sou nader, en dat gesinne slegs gesê het dat hulle 'n loon sou ontvang, & rdquo, het professor Kneebone gesê.
Hierdie ervarings val onder die definisie van mensehandel, aangesien die werk en die voorwaardes waarop ooreengekom is, wesenlik afwyk van die werklike toestande in Saigon. Daar word van kinders verwag om lang, fisies veeleisende ure te werk, of in diensarbeid, met 'n voorkoms van fisiese en seksuele mishandeling. & Rdquo
Die studie het 57 huishoudings in vyf gemeenskappe ondersoek, waarvan 73 persent minstens een kind na Saigon gestuur het.
By die tuiskoms het baie kinders gesukkel om weer in hul tuisgemeenskappe te integreer, en hoë vlakke van depressie, stres en verleentheid was algemeen. Baie kinders wou verdere opleiding volg, maar finansiële kwessies en 'n gebrek aan inligting het beteken dat hulle dit nie kon doen nie.
Die navorsers beveel aan dat hulle bewus word van die risiko's om kinders weg te stuur werk toe deur middel van 'n reeks maatreëls, insluitend opvoedingsprogramme wat op ouers gerig is.
& ldquo Ons het deur ons studies gevind dat ouers wat hul kinders weggestuur het, 'n lae vlak van geletterdheid en formele opvoeding het, wat bydra tot die begrip dat ouers met beter opvoeding meer ingeligte besluite kan neem, en volgens professor Kneebone.
Die regte Alice was moeg vir die roem
Jare voordat kindersterre in TV en films vertolk het, het Alice Liddell 'n bekende persoon geword omdat sy die regte Alice in Wonderland was. Haar foto's is oral gesien, sodat mense weet hoe sy lyk en waar sy woon. Sy kon nêrens in die openbaar gaan sonder dat mense kommentaar op die verhaal lewer nie en haar vrae oor Alice in Wonderland stel.
Namate sy ouer geword het, het sy moeg geword om met die karakter geassosieer te word. Toe sy 11 was, het haar gesin opgehou om vriende te wees met Charles Dodgson, maar hy het steeds daarin geslaag om haar foto te neem toe sy 18 jaar oud was. Op die foto is dit maklik om te sien dat sy baie ongelukkig en ongemaklik lyk. Dit kon ook te wyte gewees het aan die feit dat dit kort na die dood van haar suster Edith was. Die lewe was nie meer die magiese plek wat dit as klein dogtertjie was nie. Vir die grootste deel van haar volwasse lewe het sy probeer om voort te gaan en haar eie lewe te lei om 'n gesin op die Engelse platteland op te rig.
Toe sy baie ouer was, in haar 80's, lyk dit asof Alice die assosiasie met die karakter nog baie meer omhels. Sy het 'n reis na New York geneem, en sy is verfilm deur te sê dat die reis byna net so opwindend was as haar avonture onder die grond. Toe sy oorlede is, noem haar grafsteen & ldquoAlice in Wonderland & rdquo, wat beteken dat sy sekerlik vrede moes vind met die verband.
Illustrasie van Alice op die punt om te drink uit 'n bottel wat agterdogtig soos laudanum lyk. Krediet: John Tenniel.
Nuwe syfers toon dat kinderarmoede in West Dunbartonshire toeneem
Volgens nuwe syfers is byna 450 meer kinders in West Dunbartonshire in armoede gedompel.
Syfers deur die einde van kinderarmoede in 2018/19 toon dat 27,4 persent van die kinders in West Dunbartonshire in arm huishoudings gewoon het - vergeleke met 24,6 persent vier jaar tevore.
Analise deur Scottish Labour toon dat dit gelykstaande is aan 449 ekstra kinders.
Nasionaal het kinderarmoede in Skotland in daardie tyd met 20 000 gestyg, met die MSP van Dumbarton wat die syfers as 'skandelik' genoem het.
Jackie Baillie MSP het gesê: 'Dit is skandelik dat nog honderde kinders in ons plaaslike gemeenskap in so 'n kort tydperk in armoede gedompel is.
'Dit is niks minder as 'n nasionale skandaal dat byna 'n kwartmiljoen kinders in armoede leef in 'n land wat so ryk is as Skotland nie.
'Hierdie syfers dien as 'n verdere bewys dat die Skotse regering al sy tyd, energie en hulpbronne moet fokus op die heropbou van Skotland van die verwoesting van die Covid-19-pandemie. Die beëindiging van kinderarmoede moet boaan die agenda van hierdie regering staan. "
Nasionaal het kinderarmoede in Skotland binne die vier jaar met 20 000 gestyg, wat volgens die leier van die Skotse Arbeid, Anas Sarwar, gesê het dat die pandemie nou nog erger sal wees.
Die ontleding toon dat die aantal kinders wat in armoede in Skotland leef, toegeneem het van 200.505 in 2014/15 tot 220.686 in 2018/19 - 'n styging van 20.181.
Meer as 220 000 jongmense regoor die land leef nou in armoede - ongeveer 'n kwart van die kinderbevolking.
Sarwar het gesê: 'Tory soberheid het gelei tot 'n groot toename in kinderarmoede in Skotland, met die SNP wat hierdie besnoeiing aan ons gemeenskappe deurgee.
'Dit is 'n nasionale skandaal dat meer as 20 000 kinders die afgelope vier jaar in armoede geleef het.
'Die koronaviruspandemie sal tot hierdie krisis bydra.
'Dit wys waarom die volgende termyn van die Skotse parlement 'n parlement vir herstel van Covid moet wees wat fokus op die heropbou van ons land.
MP Martin Docherty-Hughes het teruggekap na Labour en gesê: 'In West Dunbartonshire en in die Verenigde Koninkryk sukkel daar te veel gesinne om nou klaar te kom.
'In Skotland het die SNP die weg gebaan om armoede aan te pak deur nuwe voordele soos die Scottish Child Payment in te stel. Hierdie vordering word egter ernstig ondermyn deur Tory -besnoeiings wat geld uit mense se sak gehaal het.
'Dit is jammer dat die Labour -party blykbaar geen lesse sedert 2014 geleer het toe hulle saam met die Tories hand aan hand gewerk het om Skotland vas te hou aan Westminster -soberheid nie.
'Ondersteuning vir onafhanklikheid is nou sterker as ooit, veral omdat mense van mening is dat besluite vir onsself noodsaaklik is om ingewikkelde armoede in ons gemeenskappe die hoof te bied.
'En tog blyk dit dat Skotse Arbeid eerder met die' beter saam '-vennote, die Tories, wil herenig, in plaas daarvan om die reg te ondersteun dat Skotland se toekoms in Skotland se hande is.
John Nunn (54) was op 15 die jongste voorgraadse Oxford sedert kardinaal Wolsey
John Nunn: 'Ek hou nie van hierdie wonderkind/genie -ding nie. Menslike vermoëns is veelsydig. ' Foto: Graeme Robertson vir die voog
In 1970, toe John Nunn 15 was, het opgewonde koerante berig dat hy waarskynlik die jongste voorgraadse Oxford sedert kardinaal Wolsey in die 15de eeu sou word. Anders as baie gevierde minderjarige voorgraadse studente wat gevolg het, het John nie van die spoor gegaan nie. Hy behaal sy graad, gee onderwys aan Oxford en word 'n professionele skaakspeler, wat grootmeester is en toernooie wen. Hy is nou 'n suksesvolle skaakskrywer en -uitgewer, en woon in Surrey saam met sy vrou, seun en ten minste 1200 boeke oor skaak met eksotiese, sinistere titels: Mastering The Najdorf, Beating The Sicilian II.
John se pa het opgemerk dat hy ongewoon was toe hy op drie die aantal bladsye van elke boek in die boekrak onthou het. Op vier het hy sy pa geleer skaak speel, en op sewe het hy hom begin slaan. Hy het sy eerste kampioenskap in die ouderdom van nege gewen en op tien jaar 'n jaar vroeër na die uitgebreide reeks naby sy huis in Roehampton, Suidwes-Londen, gegaan. Hy het wiskunde O-vlak op 12 geneem, twee wiskunde A-vlakke op 14.
Om klas te neem met kinders wat vier jaar ouer was, pla hom nie: "Ek was te jonk om sosiale angs te hê. Ek het net aangekom." Hy onthou dat ''n relatief normale kinderjare' 'oor Putney Heath geskop het. In teenstelling met ander uiters helder kinders, het hy nooit neerhalende byname aangetrek nie en nooit ontwrigtend geraak nie. "Die skaak het gehelp. Dit was iets anders waarna ek kon dink."
By Oxford het dinge moeiliker geraak: "Die meeste seuns was 'n paar jaar ouer as ek, meisies en drank en dinge." In daardie dae was daar geen CRB-tjeks of spesiale hulp vir 'n 15-jarige voorgraadse student nie: hy het 'n kamer gedeel met 'n 'mooi' 18-jarige geoloog wat nuttig was toe John hulp nodig gehad het om nuuskierige verslaggewers van die perseel af te skuur. "Ek is nie seker of hy sy geoloog se hamer by hom gehad het toe hy uitgegaan het nie," lag hy.
Die etikette wat met vroeë prestasies gepaardgaan, irriteer hom. "Ek hou nie van hierdie wonderkind/genie -ding nie. OK, jy is 'n bietjie voor ander mense in 'n spesifieke onderwerp, maar daar is net hierdie spektrum. Menslike vermoëns is veelsydig."
John bespeur 'n groot verskil tussen die moderne kinderjare en sy jeug. As kind het hy in die tuin gespeel, gelees, 'n bietjie wiskunde of skaak gedoen. "Met al die teenstrydige aansprake op kinders se tyd, is dit maklik om nie 'n spesifieke talent te ontwikkel wat u moontlik sou gedoen het as u meer tyd daaraan bestee het nie."
Ouers moet dit weet Die bibliotekarisse volg 'n magiese groep bibliotekarisse wat die wêreld se magiese voorwerpe toevertrou het. Aksie-y geweld: vuisgevegte, uitgebreide bomme en gewere kry almal lugtyd. Karakters word op die skerm geskiet en gesteek en kan sterf, alhoewel sonder sigbare bloed. Gevegte is gechoreografeer en kan speels wees, maar is oor die algemeen nie eng nie. Geleerdheid en kennis word geprys plotpunte is fantasties en behels dikwels spesiale effekte. Die hoofkarakters sluit vroue in sterk rolle en kleurlinge in. Bedreiging kom gereeld voor, maar word verminder deur grappe en wonderbaarlike ontsnappings.
CMV: ek sal nie vir my kind lieg oor Kersvader nie.
Ek kan nie met myself versoen wees nie, ek wil eerlik wees met my kind en die kersfeesmite. Ek het geen probleem om my kind te vertel dat Kersvader nie regtig is nie. Ek is egter bekommerd dat my kind die mite vir ander kinders sou verwoes.
Ek dink die voordele daarvan om nie vir my kind te lieg nie, is 'n meer vertrouende verhouding, 'n groter gevoel van dankbaarheid vir wat hulle tydens Kersfees ontvang, en hulle sal nooit teleurgesteld wees as hulle die waarheid ontdek nie.
Oor die algemeen glo ek dat my reg om my kind te vertel die waarheid oortref 'n ander ouer se reg om hul kind se oortuiging ongeskonde te maak.
Eerder as om al die gelukkige beelde van Kersvader as 'n lelike leuen te beskou, stel ek voor dat u dit in 'n positiewe les oor gee gee.
Lees meer oor die ware Sint Nikolaas en sy geheime geskenkbewyse. Vertel u kind die "Santa" --- & gt "Saint Nicholas" stories in u eie woorde en verduidelik die waarde van sluipende geskenke kos en geld aan behoeftiges en hoe gelukkig dit hom gemaak het.
Moedig u kind aan om self Kersvader te speel deur muntstukke in 'n emmer van die Leger van die Leger te sit of speelgoed te gee wat hulle vir Toys for Tots wil hê. Dit versterk die idee dat Kersfees gaan oor gee, nie om te kry nie.
Dit stel u kind ook in staat om Kersvader op 'n eerlike manier te raam wat nie in stryd is met ander kinders se oortuigings nie.
U hoef nie 'n groot saak te maak oor wie geskenke Kersoggend saambring nie, as u dit ondervra, moet u net glimlag en sê dat u soms ook Sint Nicolaas wil speel.
Δ! Wonderlike idee. Ek hou van historiese perspektief as 'n manier om dinge te verduidelik. Dit maak voorsiening vir 'n buigsame benadering. So my kind sou die waarheid ken, insig en begrip opdoen, sowel as om nie outomaties vir kinders te vertel dat Kersvader nie bestaan ​​nie. Dankie DewDah28.
Hoe beplan jy om Kersfees te vier? Gaan u vir u kind sê dat baie mense ook nie glo in die Christendom, Jesus of die onberispelike bevrugting nie?
Ek is nie godsdienstig nie. Godsdiens sou nie 'n groot ding wees nie, ek sou graag geloof en godsdiens met 'n kind wou bespreek, maar dit sou 'n groot probleem wees. Net soos niemand die heidense oortuigings rondom Halloween bespreek nie.
Ons het gedoen wat u beskryf met ons kind, wat nou 'n volwassene is wat haar eie kind verwag, en ons het dit gedoen om dieselfde redes as wat u noem, en met dieselfde waargenome koste en voordele. My dogter is beskikbaar vir insette, en sy is 'n Redditor, en sal beslis inkom om my reg te stel as ek verkeerd praat. en ek het met haar gepraat voordat ek dit geplaas het, om haar insette te kry.
Doel: wys vir die kind dat u nie vir hulle sou lieg nie, en hoop dat die kind meer eerlikheid kan ontvang
Dit het haar eerlikheid teenoor ons nie verhoog nie, tensy sy nog meer sou gelieg het. Ons dink nie sy het meer gereeld gelieg as die gemiddelde kind nie. Maar verwag nie 'n universele wederkerigheid van eerlikheid nie. Trouens, ek en my vrou het 'n lewensbeleid sonder leuens in die algemeen, en ek moet u waarsku: verwag nooit ooit wederkerige eerlikheid van ander wat nie dieselfde lewensbeleid het nie. U sal baie teleurgesteld wees. 1
Sy was nie 'n hoogs bekwame leuenaar nie, maar ek dink die meeste kinders is nie so goed daarin as wat hulle dink nie.
Teen die tyd dat sy dinge doen wat ons werklik aangaan, ons het haar selde oor haar leuens geroep, tensy ons gedink het dit is werklik gevaarlik, en dit sluit in dat sy baie dinge doen waarteen ons reëls gehad het. Dit is moontlik 'n verhaal vir 'n ander vraag, so ek sny dit hier af om haar privaatheid te respekteer.
Doel: u kind kan die mite vir ander kinders verwoes
Miskien, maar ons s'n het dit nie gedoen nie omdat ons haar vertel het dat byna alle ander gesinne die mite uit verskillende redes geleer het: nie om vir hul kinders te lieg nie, maar om 'n gevoel van verwondering en magie te behou. Ons het vir haar gesê dat as sy die mite vir ander kinders verwoes, hulle dalk kwaad vir haar sal wees of dat hul ouers vir ons of haar kwaad sal wees.
Een jaar het sy besluit om in elk geval in Kersvader te glo. Sy onthou dit nie nou nie, maar sy onthou dat ons dit genoem het toe sy ouer was. Sy het ons oor die ouderdom van ses jaar ingelig dat sy glo dat ons dink dat dit nie werklik is nie, maar sy was redelik seker dat die ander mense wat glo dat dit nie alles verkeerd was nie. Ons het haar nie gekeer nie, en die bedoelde oortuiging het blykbaar nie langer as daardie seisoen, of selfs op Kersdag self, gehou nie.
Doel: groter gevoel van dankbaarheid vir wat hulle tydens Kersfees ontvang
Dankbaarheid blyk onafhanklik te wees van die geloof in Kersvader. Ons dogter het altyd agtergekom van wie die geskenke kom, selfs al het ander volwassenes dit 'van Santa' genoem, en sy bedank dit. Dit het nie betrekking op 'n goeie dankbaarheidshigiëne as 'n jong volwassene (bedankingsbriewe, ens.) Wat nog afgedwing moes word.
Dit het haar meer insette gegee oor haar geskenke wat beteken dat sy 'n groter kans gehad het om te kry wat sy wou hê. Alhoewel ek gehoor het ouers wat wel Kersvader leer, weet in elk geval goed wat hul kinders wil hê.
Dit het haar meer inligting gegee oor wat geskenke werklik kos en hoe moeilik dit kan wees om dit aan u te bied as u nie onbeperk is nie, en dat die prioriteit van een ding beteken dat u ander moet prioritiseer. Dit het goeie gevolge gehad wat op ander gebiede van toepassing was.
Idee: u reg om u kind die waarheid te vertel, oortref ander ouers se reg om hul kind se oortuiging ongeskonde te maak.
Ander ouers werk met dieselfde beleid vir ander dinge, insluitend dinge waarmee u nie saamstem nie U kan die beleid dus maar net aan die kant van die waarheid vertel. As ander ouers nie beswaar maak teen voortydige seksualisering of die toelaat dat alkohol of dwelms gebruik word nie, of omtrent enige ander probleem waarmee u te doen kry, sal hulle in elk geval nie u wense respekteer nie, insluitend wat hulle u kind toelaat om te doen in hul teenwoordigheid. 2
As u dit persoonlik vir ander kinders verwoes, weet ek nie wat ek u moet vertel nie. Dit respekteer nie ander ouers se grense nie, maar sien die vorige punt. Ons het die mite met ander kinders gerespekteer, en u hoef nooit te lieg nie. U kan altyd ander dinge vind om te sê of te doen om die onderwerp te vermy.
Ook: Verwag dat ander ouers en familielede woedend vir u sal wees as hulle dit uitvind. Hulle sal u besluit nie as 'n persoonlike besluit aan die kant van die waarheid sien nie. Hulle sal dit interpreteer as dat jy hulle oordeel omdat hulle nie die waarheid praat nie, en hulle sal jou nie glo as jy anders sê nie. Daar is geen uitweg uit hierdie een nie. Dit is dieselfde op enige gebied waar u neem wat u as die morele hoë grond beskou.As u 'n leuenlose beleid in die algemeen het en ander ouers uitvind, sal hulle dit interpreteer soos u dit leuenaars noem. As u 'n geen-TV-beleid het (ons het nie 'n TV 3 nie), sal hulle dit interpreteer soos dat u sê dat hulle sleg is omdat u een het. Ons het selfs gesinslede ons kindermishandelaars genoem omdat ons nie Kersvader geleer het nie!
Ook: Notas van ons dogter, netnou:
Ek was soms teleurgesteld omdat ek nie die wonder van magie en fantasie kon ervaar nie. " laat my die foto plaas van die Princess Mononoke -grimering wat u aan uself gedoen het.)
Soms het dit my laat dink dat die ander kinders dom was omdat hulle daarin geglo het. & quot
Dit het my waardeer om nie as dom behandel te word nie
1 Ek was 'n gereelde leuenaar as kind en jong volwassene. Almal wat my van voor die middel van die twintigerjare ken, sal dit ongelooflik vind dat ek as volwassene 'n leuenlose beleid het. Let op: "Geen leuens nie" is nie dieselfde as om alles sonder beperking te kwoteer nie (soms 'brutale eerlikheid' genoem, wat IMO 'n eufemisme is om 'n gat te wees), maar dit beteken wel dat dit duidelik is dat u opinie of inligting weerhou, indien van toepassing, en verduidelik hoekom, indien van toepassing. Privaatheid en gesonde verstand geld steeds.
2 Alhoewel u sal vind dat u hierdie beleid nie oor hul manier hou nie, ook oor baie dinge. Selfs as 'n ander kind se ouers op 9-jarige ouderdom hulle op die ouderdom van 9 laat drink of vertonings met 'n R-nommer kyk, beteken dit nie dat u dit in u huis vryelik sal toelaat nie? En as u meer toelaatbaar is as ander ouers (dit wil sê diegene wat 'n geen-TV-beleid het nie), laat u dit miskien toe vir hul kinders by u huis, selfs al sou hulle dit nie wou hê nie?
3 Ons het nog steeds rekenaars gehad en het baie programme gekyk. Ons beswaar was teen die soort advertensies wat in die jare waarop ons dogter jonk was, op kinders se TV uitgevoer het, en dat plaaslike kabelverskaffers nie altyd die kinderveilige beleid van die kanale waarop hulle advertensies verkoop, respekteer nie. Ons het ook beswaar gemaak teen die inhoud van sommige programme, maar dit was nie die primêre rede waarom ons nie TV gehad het nie. Ons het die tyd wat ek vir TV verloor het toe sy ongeveer vyf was, gereken en het gedink dat ons die tyd beter op ander dinge kan gebruik, en ek dink steeds dat dit die regte ding is om te doen. Maar ons het nog steeds baie programme op DVD of streaming gekyk.
Tldr in vetdruk.
Het jou ouers jou die kersfeesmite vertel? Indien wel, hoe het u gereageer toe u agterkom dat dit nie werklik was nie?
My ouers het my grootgemaak met die geloof in Kersvader. Ons was meestal 'n sekulêre huishouding. Beide my ouers is grootgemaak as Lutherse Christene, maar hulle het georganiseerde godsdiens op volwassenheid laat vaar. My ma was miskien 'geestelik' en het en glo nog steeds in God, maar sy het nooit vir my of my suster gesê om daarin te glo nie, tensy dit vir ons sinvol was. Sy het gesê dat ons meer moet leer oor die hele wêreld se godsdienste en moet glo wat ook al die verstandigste lyk.
My ma en pa was nie ryk nie - hulle was albei bloukraag - maar hulle het baie geld bespaar om seker te maak ons ​​het 'n wonderlike Kersfees en het probeer om die meeste dinge op my kerslys te kry. Ek dink dit was hul manier om ons te bederf sonder om te laat lyk asof dit hulle was wat bederf het. Hulle kon ons nie 'n geskenk gee as ons gedurende die jaar gevra het nie. Maar as ons goed was en ons grade behou het, kan die kersvader ons 'n geskenk gee. Dit het ons moontlik daarvan weerhou om hulle te smeek, veral rondom Kerstyd. Ons het nie gedink dat hulle verantwoordelik was vir die geskenke nie, so ons tyd is beter daaraan om lyste te maak en goed te wees.
As kind was ek in elk geval mal oor Kersfees. Ek het die Wintervakansie deurgebring om die dae op die kalender af te tel tot Oukersaand. Dit het destyds soveel opwinding en vreugde in my lewe gebring. Deur te glo in Kersvader, het die hele gebeurtenis meer magies gelyk. Kersoggend het my so gelukkig gemaak. Ek onthou hoe my suster my wakker gemaak het en ek sou uit die bed spring om 'n berg geskenke onder die boom te sien. Dit is een van die beste gevoelens in my lewe, en ek sal dit vir niks verruil nie.
En om uit te vind dat Kersvader regtig nie daardie herinneringe bevlek het nie. Uiteindelik het die hele ding vreemd begin lyk. My ma gaan op lang inkopies wat ons nie kan saamneem nie, en dan moet ons in die sitkamer bly terwyl sy die sakke inbring? Ja, dit was 'n rooi vlag. Ek het ook om my ouers se kas gesluip en die groot sak sakke vol geskenke gevind. Uiteindelik het ek my suster daaroor gekonfronteer (wat 'n paar jaar ouer was) en sy het erken dat sy ook nie in Kersvader geglo het nie. Maar sy het vir my gesê dat ons dit nie vir Ma en Pa kon sê nie, want ons het moontlik geen geskenke nie. Terugskouend weet ek nie of dit eintlik haar redenasie was nie, of omdat my suster geweet het dat dit ons ma sou seermaak as sy agterkom dat ons die waarheid weet.
Dit was baie om in te neem as 'n klein seuntjie. Het my ma gelieg oor die kersfees? Hoekom? Maar ek het na my suster geluister. Ons het ons ouers nie oor Kersvader gekonfronteer nie. Uiteindelik het ons ouer geword en Kersfees het sy magie verloor. Maar my ma het nooit opgehou om iets te sien om na uit te sien nie. Hulle het nog steeds hard gewerk om dit spesiaal en gelukkig vir ons te maak. En hoe meer ek daaroor gedink het, hoe meer het dit my ouers laat waardeer. Hulle het oor Kersfees gelieg omdat hulle wou hê dat hul kinders iets magies en spesiaals moes hê. Hulle het oor Kersfees gelieg omdat hulle vir ons lief was.
Ek het hulle nooit daarvoor ontstel nie, selfs nadat ek besef het dat dit onwaar was. Hoekom sal ek? Miskien was ek 'n bietjie teleurgesteld, maar ek het dit besef in 'n tyd toe ek die wêreld begin uitbeeld het. Ek het die kersfees -logika toegepas op die rasionaliteit agter God, en ek het vasgestel dat godsdiens ook 'n groot verhaal is. Ek het uiteindelik 'n Agnostiese ateïs geword.
Ek dink jy is op 'n hoë perd om die absolute waarheid aan jou kinders te vertel. Ek dink Waarheid met 'n hoofletter T is net so 'n snert soos Kersvader. Die menslike ervaring bestaan ​​nie uit swart en wit konsepte nie, dit is meer kompleks as dit. Daar is goeie redes om te lieg en slegte redes om te lieg. Daar is waarhede gemeng met leuens en leuens gemeng met waarhede. Ek dink die Kersfeesmite is 'n goeie geleentheid vir kinders om hierdie ingewikkeldhede oor die wêreld te verstaan. En dit is 'n geleentheid vir ouers om hul kinders iets te gee om na uit te sien en waarvoor hulle hard kan werk: om goed te wees sodat Kersvader u baie beloon. As 'n kind is dit magies. As 'n tiener laat dit u ouers waardeer vir wat hulle al die jare gedoen het.
Dit is 'n wen/wen. Die feit dat dit 'n leuen was, maak nie saak nie. My ouers het my geleer om te lieg en dat sommige wit leuens af en toe goed is as hulle niemand seermaak nie. Maar om te jok deur die lewe is vreeslik. Ons het fabels gehad soos The Boy Who Cried Wolf en so meer. Ek weet dit klink dom, maar hulle het ons die stories vertel om ons te help om lesse te leer, en dit het my bygebly. Maar om oor Kersfees te lieg, het nie gelyk asof hierdie lesse ongeldig is nie. Dit het die konsepte meer ingewikkeld gemaak, maar hey, daardie lewe. En 'n kind moet die wêreld buite die swart en wit sien om deur die regte wêreld te navigeer.
Kyk die video: Kinderarbeid in India - Rajat werkt al zes jaar in de mica-industrie (Januarie 2022).