'N Kort geskiedenis van bloedverlating - GESKIEDENIS - Artikels - 2022
'N Kort geskiedenis van bloedverlating
'N Paar duisend jaar gelede, of jy nou 'n Egiptenaar was met migraine of 'n koorsige Griek, is die kans goed dat jou dokter voor die ander een eerste behandeling sou probeer: bloedverlies. Hy of sy sal 'n aar oopmaak met 'n lanset of skerp stuk hout, wat veroorsaak dat bloed uitloop en in 'n waghouer wag. As jy gelukkig was, kan bloedsuiers die gruwelike taak uitvoer in plaas van ru -instrumente.
Bloedverlating word beskou as een van die oudste medisyne van medisyne, en word vermoedelik afkomstig uit antieke Egipte. Dit het daarna na Griekeland versprei, waar dokters soos Erasistratus, wat in die derde eeu v.C. geleef het, geglo het dat alle siektes voortspruit uit 'n oorvloed bloed of oorvloed. (Erasistratus het ook gedink arteries vervoer lug eerder as bloed, sodat ten minste sommige van sy pasiënte se bloedvate sy gretige lem gespaar het.) In die tweede eeu nC het die invloedryke Galen van Pergamum uitgebrei op die vroeëre teorie van Hippokrates dat goeie gesondheid 'n perfekte balans tussen die vier "humors" —bloed, slym, geel gal en swart gal. Sy geskrifte en leerstellings het bloedvergieting 'n algemene tegniek in die hele Romeinse ryk gemaak. Kort voor lank floreer dit ook in Indië en die Arabiese wêreld.
In die Middeleeuse Europa het bloedverlies die standaardbehandeling vir verskillende toestande geword, van pes en pokke tot epilepsie en jig. Praktisyns het gewoonlik are of are in die voorarm of nek gekerf, soms met 'n spesiale werktuig met 'n vaste lem en bekend as 'n vlam. In 1163 verbied 'n kerkbevel monnike en priesters, wat gereeld as dokters opgetree het, bloedvergieting en verklaar dat die kerk die prosedure 'afkeur'. Gedeeltelik in reaksie op hierdie opdrag, het kappers 'n reeks dienste begin aanbied, insluitend bloedverlating, koppies, tandekstraksies, lansies en selfs amputasies, natuurlik, asook snoei en skeer. Die moderne gestreepte kapperspaal kom terug na die bloedbevlekte handdoeke wat buite die kantore van hierdie 'kapperschirurge' sou hang.
Aangesien haarkappers are oopgesny het in 'n poging om die siektes van die Europeërs te genees, het bloedverlating in die voor-Columbiaanse Meso-Amerika 'n heel ander doel gedien. Maya -priesters en heersers het klipwerktuie gebruik om hul tonge, lippe, geslagsdele en ander sagte liggaamsdele deur te steek en hul bloed as offer aan hul gode te bring. Bloedverlies het individue ook toegelaat om trance-agtige toestande te betree waarin hulle na bewering visioene van gode of hul voorouers beleef het.
Bloedverlating as 'n mediese prosedure het effens minder pynig geword met die koms in die 18de eeu van springlanseers en die verteller, 'n toestel met veelvuldige lemme wat 'n eenvormige stel parallelle snitte gelewer het. Gerespekteerde dokters en chirurge het die praktyk geprys en dit mildelik voorgeskryf aan hul mees gewaardeerde pasiënte. Dit lyk byvoorbeeld asof Marie-Antoinette baat by 'n gesonde dosis bloeding terwyl sy in 1778 geboorte skenk aan haar eerste kind, Marie-Thérèse, 14 jaar voordat die guillotine meer van die koningin se bloed sou vergiet. Terwyl 'n opgewonde skare haar bed binnegedring het in die hoop om 'n dauphin se aankoms te sien, het die aanstaande moeder flou geword en haar chirurg gevra om sy lanset te dra. Marie-Antoinette herleef onmiddellik na die bloeding-miskien omdat die vensters gelyktydig oopgemaak is om vars lug in te laat.
Amerika se eerste president was minder gelukkig as die berugste koningin van Frankryk. Op 13 Desember 1799 het George Washington wakker geword met 'n seer keel en vinnig begin daal. Hy was 'n voorstander van bloedvergieting en het gevra dat hy die volgende dag gebloei word, en dokters het na raming 5 tot 7 pint in minder as 16 uur gedreineer. Ondanks hul beste pogings is Washington op 17 Desember oorlede, wat tot bespiegeling gelei het dat oormatige bloedverlies tot sy afsterwe bygedra het. Bloedverlating is ook betrokke by die dood van Charles II, wat uit die arm en nek gebloei is nadat hy in 1685 'n aanval gekry het.
Teen die laat 1800's het nuwe behandelings en tegnologieë bloedverlies grootliks uitgeskakel, en studies deur prominente dokters het die praktyk begin diskrediteer. Vandag bly dit 'n konvensionele terapie vir 'n baie klein aantal toestande. Die gebruik van bloedsuiers het intussen die afgelope dekades 'n herlewing beleef, veral op die gebied van mikrokirurgie.
'N Kort geskiedenis van witheid
Deur Winona Guo en Priya Vulchi
Die rassekategorieë waarvan ons bekend is, het slegs 200 jaar gelede ontwikkel, hoofsaaklik deur Engeland en Spanje. Andersins, afgesny van die res van die wêreld, het Engeland Ierland steeds binnegeval en die mense as woeste bestempel - in werklikheid het die wrede gesegde 'die enigste goeie Indiër is 'n dooie Indiër' die eerste keer in Engeland versprei as 'die enigste goeie Ier is 'n dooie Ier. "
'N Bietjie minder as 2 000 kilometer ver van Engeland, Spanje, lojaal aan die Katolieke Kerk, het die Joodse en Moslem -mense onder hulle heerskappy drie keuses gebied:' verlaat, bekeer of sterf '. Terwyl baie Jode en Moslems tot die Katolisisme oorgegaan het om vervolging te vermy, het kerkleiers hul opregtheid bevraagteken, wat gelei het tot die Spaanse Inkwisisie in 1478, waartydens 'belangstelling in godsdienstige suiwerheid 'n obsessie met bloedsuiwerheid verander', soos Matthew Desmond en Mustafa Emirbayer skryf Rasse -oorheersing, rasse -vordering.
In beide Engeland en Spanje het nasionalisme en kapitalisme gedurende hierdie tyd begin toeneem. Om die toenemende gevoel van nasionalisme en honger na kapitalisme in Europa te bevredig, het die Age of Discovery begin - "of, vanuit die oogpunt van die inheemse bevolking van Afrika en die Amerikas, die 'era van terrorisme'", skryf Desmond en Emirbayer. Toe Christopher Columbus 'Amerika ontdek' - ook bekend op 'n eiland in die Bahamas wat reeds bewoon is - was die Amerikas bevolk deur ongeveer 50 miljoen tot 100 miljoen inheemse mense.
Met die voorsprong van Christopher Columbus het die Spaanse die Amerikas gekoloniseer, die Engelse 'n eeu later gevolg. Van 1600 tot 1900 sterf 90 tot 99 persent van die Amerikaanse inheemse mense as 'n direkte gevolg van die Europese kolonisasie.
Met die opkoms van nasionalisme, kapitalisme en Europese ontdekking van die 'Nuwe Wêreld' - wat weer slegs 'nuut' was vanuit 'n Europese perspektief - was 'n ander wêreldbeskouing wenslik om dit alles sinvol te maak. Deur kolonialisme het 'ras' 'n belangrike element van die wêreldbeskouing geword.
Wit bly vandag die dominante kategorie - ander rasse word vergelyk en daarteenoor gekontrasteer.
Om hul kapitalistiese belange in die 'New World' te bevorder, het die Engelse 'n arbeidsmag nodig gehad. Dus het 'n ingeboude diensbaarheid begin. Bediende wat in beslag geneem is, is dikwels ontvoer. Hulle het Ierse, verarmde Engelse, inheemse en Afrikaanse mense ingesluit. (Let op hoe die Engelse en Iere geïdentifiseer word as mense uit twee afsonderlike nasies, terwyl inheemse en Afrikaanse mense, almal uit verskillende nasies, as twee monoliete beskou word.)
Gedwonge serwituut het ontwikkel tot losbandige slawerny. Waarom is swart mense onder al die ander bediendes wat as slawe beskou is, uitgesonder? Dit kan nie inheemse Amerikaners wees nie, omdat hul getalle vinnig afneem, hulle makliker van hul gevangenes kan ontsnap omdat hulle die land bekend was, en daar is reeds op hulle staatgemaak as vangers in die winsgewende bonthandel. Dit kan nie die 'woeste Iere' wees nie, want Ierse slawe kon by hul ontsnapping met hul Engelse gevangenes 'meng'.
Afrikaners kon egter nie inskakel nie. Verder was Afrikaners nie gewoond aan die Amerikaanse landskap nie, wat die ontsnapping uit gevangenskap moeiliker gemaak het, maar ook immuun teen siektes uit die ou wêreld, anders as inboorlinge, en baie was reeds boere. Afrikane word gou as 'die perfekte slawe' beskou, en oorspronklik nie streng as gevolg van hul swartheid nie.
Wit en swart word dus gebore: "tweelinge is gebore uit dieselfde moederskoot, dié van slawerny", skryf Desmond en Emirbayer. Die Blanke ras het begin ontstaan ​​"uit 'n heterogene en bonte versameling Europeërs wat nog nooit vantevore besef het dat hulle iets gemeen het nie."
Wit bly vandag die dominante kategorie - ander rasse word vergelyk en daarteenoor gekontrasteer. Witheid posisioneer homself teen idees van onder andere Swartheid, Inheemse, Asiatiese en Spaanse. Dit is waarom mense van kleur, eerder as wit mense, gereeld deur hul ras geïdentifiseer sal word. Witheid het die norm geword.
'N Kort geskiedenis van AZT
VIGS - Die groeiende bedreiging, wat word gedoen. Tyd Tydskrif, 12 Augustus 1985.
Redakteur se nota: Die museum beplan 'n spesiale uitstalling van artefakte om in 2011 te sien ter herdenking van die 30ste herdenking van die eerste berigte oor MIV/VIGS. Die versameling van die mediese wetenskappe van die museum bevat artefakte soos 'n paneel uit die AIDS Memorial Quilt, 'n MIV-toetsstel, antivirale middels, voorkomingsplakkate en rooi bewusmakingslintjies.
Terwyl ek die groot gebeurtenisse in die 20ste eeuse mediese geskiedenis ondersoek het vir 'n tydlyn wat die museum saamstel, het ek gevind dat die geneesmiddel AZT en die MIV/VIGS -epidemie onderwerpe is wat my veral interesseer.
AZT, ook bekend as Zidovudine (ZVD) en Retrovir, was die eerste goedgekeurde MIV/VIGS -middel. Dit is 'n omgekeerde transkriptase -remmer. Hierdie tipe medisyne stop die voortplanting van DNA en verminder die hoeveelheid virus in die bloed (die virale lading).
AZT -monsters in die museum se versamelings
AZT is op 19 Maart 1987 deur die FDA goedgekeur. Dit is in rekordtyd goedgekeur met slegs een proef op mense in plaas van die standaard drie, en die proef is na negentien weke gestaak. Die studie is gestaak omdat die pasiënte op die placebo vinniger gesterf het en die behoefte aan behandeling groter was as die behoefte aan volledige toetse.
Pamflet, "100 vrae en antwoorde: VIGS", New York State Department of Health, Julie 1991.
AZT is 'n omstrede middel. Sommige dokters sê byvoorbeeld dat 'n pasiënt te eniger tyd kan begin met AZT. Sommige sê dat die drempel vyfhonderd CD4-selle (T-selle) of laer is. Ander sê: neem nooit AZT nie. AZT word ook gebruik om die oordrag van moeder na kind tydens swangerskap en kraam te verminder. Die voorkant sê dat dit die oordrag verminder, die teenkant sê dat dit geboorte afwykings kan veroorsaak. 'N Ander probleem is of dit die simptome vererger. Die medisyne kan lewensduur verleng, maar dit kan ook gesonde selle doodmaak. Daar is verhale van kinders wat aan AZT sterf.
Sou u 'n kind uit hul huis neem omdat iemand nie hul medisyne gee nie? Wat as u 'n ma is wat alreeds een kind gehad het wat u vermoedelik aan die effek van die geneesmiddel gesterf het - sou u 'n ander kind die dwelm gee of die risiko loop om hom/haar uit die gesin te verwyder? Dit is vrae wat Valerie Emerson in haar 1998 -gevangenisstryd geopper het. Hierdie hofsaak handel oor 'n ma se reg om haar kind te behou, alhoewel sy nie voorgeskrewe medisyne gegee het nie. Dit is as kindermishandeling beskou. Sy het haar saak gewen.
Nota van die redakteur: U kan meer inligting oor die geskiedenis van MIV/vigs op die internet vind:
National Institutes of Health in hul eie woorde: NIH -navorsers herinner aan die vroeë jare van vigs
amfAR Vyf en twintig jaar van MIV/vigs: kiekies van 'n epidemie
Kaiser Family Foundation Global HIV/AIDS Tydlyn
Food and Drug Administration MIV/VIGS Historiese tydlyn 1981-1990
Ons aanlyn uitstalling oor MIV en VIGS
Meecha Corbett is 'n intern by die Afdeling Geneeskunde en Wetenskap by die National Museum of American History.
Hier is 'n kort geskiedenis van die opkoms en val van metzitzah b'peh-die bloedsuigende besnydenisritueel
Hier is 'n kort geskiedenis van die omstredenheid rondom metzitzah b'peh:
• Metzitzah b'peh, wat letterlik mondelinge suiging beteken, word die eerste keer genoem in die Babiloniese Talmoed in traktaat Shabbos, wat dateer uit die 4de eeu. Daar sê Rav Papa dat elke mohel wat nie metzitzah b'peh doen nie, die lewe van 'n baba in gevaar stel en beweer dat dit op een of ander manier infeksies voorkom.
• In 1831 publiseer 'n Duitse professor 'n handboek vir mohelim. Hy het probeer aantoon dat daar geen bewyse is dat die ritueel 'n terapeutiese doel dien nie. Dit kan eintlik die baba benadeel, het hy afgesluit.
• Ses jaar later het 'n student van Rabbi Moses Sofer, 'n toonaangewende Talmudiese geleerde, hom uitgevra oor verskeie babas wat blykbaar siek geword het nadat hulle besny is deur 'n mohel wat orale afzuig. In 'n beroemde antwoord wat in 1845 in 'n tydskrif gepubliseer is, het Rabbi Sofer tot die gevolgtrekking gekom dat metzitzah nie mondelings hoef te gebeur nie. In plaas daarvan kan 'n mohel 'n spons gebruik om die wond skoon te maak.
'N Kort geskiedenis van vals bloed
Hierdie Dinsdag is Halloween, die tyd van die jaar wanneer ons almal in vals bloed dompel en bloedige flieks kyk. Maar waaruit is die rooi goed eintlik gemaak, en hoe het die resep verander? In 2013, rondom die vrystelling van die nuwe Carrie, Forrest Wickman ondersoek die geskiedenis van die resep vir vals bloed wat steeds ontwikkel. Die berig word hieronder herdruk.
As dit kom by aanpassings van Carrie, die bloed kom letterlik in emmers. Vir die nuutste weergawe was regisseur Kimberly Peirce vasbeslote om die klimaatsval van varkbloed reg te kry. Soos sy dit in 'n onlangse beskryf het New York Times Tydskrif profiel, probeer sy emmers van drie liter, vier liter en vyf liter, en probeer 'n daling van drie voet, 'n daling van vier voet en 'n daling van vyf voet. Al hierdie verskillende konfigurasies probeer, neem na neem na neem. Toe sy Brian De Palma, direkteur van die klassieke oorspronklike, vra Carrie (1976), hoeveel take dit hom geneem het, het hy blykbaar geantwoord: 'Wat bedoel u? Ons het een gedoen. "
Movie gore het 'n lang pad gekom sedert die eerste keer Carrie. Wat deur ons are pomp, het nie 'n daling verander nie, maar wat in die emmers kom, is herhaaldelik herformuleer.
Valse filmbloed-soms 'Kensington Gore' genoem, na die straat met die naam in Londen-het begin ontwikkel lank voor 1976. Vir swart-en-wit films, toe bloed hoegenaamd toegelaat is (die sensuurriglyne van die Hays Code in Hollywood het dit nie veel toegelaat nie), filmmakers gebruik iets heel eenvoudig: sjokoladesiroop. Op swart-en-wit film het dit 'n sterker kontras gemaak as rooi bloed, en niemand in die teater sou ooit weet dat dit net Bosco of Hershey s'n was nie.
Aanvanklik was die tegniese vooruitgang beskeie. Vir Psycho (1960), met die gebruik van die nuutste make-upontwerp, beteken dit nie dat u 'n nuwe soort bloed moet gebruik nie, net 'n nuwe manier van aflewering: die plastiekpersbottel. Dit was splinternuut met Shasta -sjokoladesiroop. Soos make -up toesighouer Jack Barron dit verduidelik het, 'Dit was voor die dae van die' plastiese ontploffing ', so dit was redelik revolusionêr. Tot op daardie tydstip in films gebruik ons ​​Hershey's, maar [met die knypbottel] kan u nog baie meer doen. "
Kleur bied nuwe uitdagings. Begin ten minste so vroeg as Die vloek van Frankenstein (1957), die eerste kleurfilm van die schlockmeisters by Hammer Film Productions - 'n Britse ateljee, vrygestel van die Hays Code - begin bloed op die silwer skerm in Technicolor spat. Maar gruwelvervaardigers was nog steeds nie gewoond daaraan om in kleur te werk nie, en daarom lyk die bloed nie reg nie: in Hammer -films soos Die vloek van Frankenstein en Gruwel van Dracula (1958), was dit tekenprentagtig helder. Die sogenaamde "Godfather of Gore", Herschell Gordon Lewis, het geweet dat dit 'n probleem was. Terwyl ek werk aan die eerste splatter film, Bloedfees (1963), het hy "besef hoe pers die vals bloed destyds was omdat dit voorberei is vir swart-en-wit films." Om die gebruik van hierdie substandaardmateriaal te vermy, het hy sy bloedgebruik van die bekoorlik genoemde Barfred Laboratories gekry.
Twee vroue word dans (en vermoedelik menstrueer) in hierdie rotstekening van die Upper Yule -rivier in Wes -Australië. Wikimedia
Alhoewel wyfies menstruasie ondergaan het voordat mense selfs ten volle as 'n spesie ontwikkel het, is daar baie min dokumentasie oor tydperke onder ou mense. Dit is waarskynlik te wyte aan die feit dat die meeste skrifgeleerdes mans was, en die geskiedenis is hoofsaaklik deur mans opgeteken. As gevolg hiervan, "weet ons nie of die houding van vroue [oor menstruasie] dieselfde was as mans nie", skryf Helen King, professor in klassieke studies aan die Open University. 'Ons weet nie eers watter vlak van bloedverlies hulle verwag het nie ... maar die Hippokratiese ginekologiese verhandelinge veronderstel elke maand' '' '' ''n bloed' ', met 'n minder vloei wat die risiko openbaar om' siek 'te word.
Dit is baie waarskynlik dat vroue in antieke tye minder menstruasie gehad het as wat hulle nou het, as gevolg van die moontlikheid van ondervoeding, of selfs die feit dat menopouse vroeër in vroeë tydperke begin het - so vroeg as 40, soos Aristoteles opgemerk het. Daar is egter min bewyse oor hoe ou vroue bloedvloei hanteer het.
Geskiedkundiges weet wel dat vroue wat menstrueer in baie dele van die antieke wêreld sterk verband hou met misterie, magie en selfs towery. Plinius die Ouere, 'n Romeinse skrywer en natuurfilosoof, het byvoorbeeld geskryf dat 'n naakte menstruerende vrou haelstorms en weerlig kan voorkom en selfs insekte van plaasgewasse kan afskrik. In die Maya -mitologie word geglo dat menstruasie as 'n straf ontstaan ​​het nadat die maangodin - wat vroue, seksualiteit en vrugbaarheid verteenwoordig - die reëls van die alliansie gehoorsaam het toe sy met die songod geslaap het. Daar word vermoed dat haar menstruele bloed in dertien potte gebêre is, waar dit op 'n magiese manier omskep is in slange, insekte, gif en selfs siektes. Interessant genoeg het die ou Maya's in sommige gevalle geglo dat die bloed ook in medisinale plante kan verander.
Die Maja -maangodin, wat verband hou met vroulikheid en vrugbaarheid, word hier met 'n haas afgebeeld. Wikimedia
Bloed van tyd tot tyd het baie verskillende betekenisse in antieke kulture gehad, en word dikwels gebruik as 'n soort 'sjarme' op grond van die oortuiging dat dit kragtige vermoëns het om spreuke te suiwer, te beskerm of uit te gooi. In antieke Egipte het die Ebers -papirus (1550 v.C.) gesinspeel op vaginale bloeding as 'n bestanddeel in sekere medisyne. In die Bybelse tyd het ou Hebreërs die wette van Niddah gehandhaaf, waarin menstruerende vroue in afsondering gegaan het en vir sewe "skoon" dae van die res van die samelewing geskei moes word.
Ten spyte van hierdie mitologiese of selfs medisinale wenke oor menstruasie, is dit egter oor die algemeen onbekend wat vroue as ou tampons of pads gebruik het. Aannames van lappende lapdoeke wat weer gewas is, tampons gemaak van papirus of houtstokkies toegedraai in pluis, of "lendene" in Egipte het versprei, maar niemand weet regtig wat vroue eintlik gedurende hierdie tyd gebruik het nie.
'N Kort geskiedenis van bloedoortapping deur die jare
Reeds in die 17de eeu is bloed gebruik as 'n terapie vir 'n verskeidenheid siektes. Daar is deur die jare baie groot vordering gemaak en dit is geen wonder dat hierdie kosbare hulpbron so waardevol is nie. Hier is 'n blik op 'n paar van die groter mylpale wat verband hou met bloedoortapping deur die jare.
1628 Die Engelse dokter William Harvey ontdek die sirkulasie van bloed. Kort daarna word die vroegste bekende bloedoortapping probeer.
1665 Die eerste aangetekende suksesvolle bloedoortapping vind in Engeland plaas: Dokter Richard Lower hou honde lewendig deur bloedoortapping van ander honde.
1818 James Blundell voer die eerste suksesvolle bloedoortapping van menslike bloed uit om postpartumbloeding te behandel.
1840 Die eerste volbloedoortapping vir die behandeling van hemofilie is suksesvol afgehandel.
1900 Karl Landsteiner ontdek die eerste drie menslike bloedgroepe, A, B en O.
1902 Landsteiner se kollegas, Alfred Decastello en Adriano Sturli, voeg 'n vierde bloedgroep by, AB.
1907 Bloedtik en kruispassing tussen donateurs en pasiënte word probeer om die veiligheid van oortappings te verbeter. Die universaliteit van die O -bloedgroep word geïdentifiseer.
1914 Adolf Hustin ontdek dat natriumsitraat bloed vir bloedoortapping kan antikoaguleer, sodat dit veilig gestoor en later aan pasiënte op die slagveld oorgedra kan word.
1932 Die eerste bloedbank word in die Leningrad -hospitaal gevestig.
1939-1940 Die Rh -bloedgroep word ontdek en erken as die oorsaak van die meeste oortappingsreaksies.
1940 Die Amerikaanse regering stel 'n landwye bloedversamelingsprogram op.
1950 Plastieksakke wat 'n veiliger en makliker opvangstelsel moontlik maak, vervang breekbare glasbottels wat gebruik word vir die opvang en opberging van bloed.
1961 Daar word erken dat plaatjiekonsentrate die sterftes as gevolg van bloeding by kankerpasiënte verminder.
1970 Bloedbanke beweeg na 'n vrywillige skenkerbasis.
1972 Die aferese -proses word ontdek, wat die ekstraksie van een komponent van bloed moontlik maak en die res aan die skenker teruggee.
1983 Stanford Blood Center is die eerste bloedsentrum wat getoets word vir vigs-besmette bloed, met behulp van 'n surrogaattoets (T-limfosiet fenotipering) twee jaar voordat die VIGS-virus teenliggaamtoets ontwikkel word.
1985 Die eerste MIV-bloedtoets word deur bloedbanke gelisensieer en geïmplementeer.
1987 Stanford Blood Center is die eerste in die land wat donateurs ondersoek vir menslike T-limfotropiese virus tipe I (HTLV-I), 'n virus wat vermoedelik 'n vorm van volwasse leukemie veroorsaak.
1990 'N Spesifieke toets vir die identifisering van hepatitis C word bekendgestel.
2002 Wes-Nyl-virus word geïdentifiseer as oordraagbaar.
By Stanford Blood Center lei ons die velde transfusie en oorplantingsgeneeskunde deur wetenskap en tegnologie te bevorder. Ons bied hoop vir die toekoms deur die mediese leiers van more te onderrig. Ons verbeter lewens deur donateurs elke dag aan pasiënte te koppel.
SBC is trots om deel te wees van hierdie bedryf wat soveel lewens red en hoop dat u dit sal oorweeg om 'n skenker te word. Besoek ons ​​geskiktheidsbladsy vir meer inligting oor geskiktheid:
'N Kort geskiedenis van bewysgebaseerde praktyk
Die geformaliseerde konsep is deur baie mense aangeneem, maar het ook kritiek veroorsaak, insluitend dat bewysgebaseerde medisyne te sterk op navorsing staatmaak. Dit word byna twintig jaar later steeds deur sommige beskryf as 'n 'nuwe benadering' (Selvaraj et al, 2010), wat daarop dui dat dit 'n geruime tyd geneem het om geïntegreer te word in die mediese professie wêreldwyd.
Gesondheidsorgpraktisyns werk in 'n verskeidenheid kliniese omgewings wat waarskynlik besluitneming met behulp van EBP sal beïnvloed. In 2009 het Satterfield et al 'n transdissiplinêre model vir bewysgebaseerde praktyk ontwikkel. Hierdie model beeld die drie kernkomponente van EBP (beste beskikbare navorsingsbewyse, kliniese kundigheid en pasiënt se voorkeure) binne die breër kliniese of organisatoriese konteks uit. In 'n sekere sin is die organisatoriese konteks 'n vierde EBP -komponent.
Van Satterfield et al (2009) Op pad na 'n transdissiplinêre model van bewysgebaseerde praktyk. Millbank Quarterly 87 (2): 368-390. (Met toestemming)
Uitvinding van glaslense
Lank tevore, in die wasige, onopgetekende verlede, het iemand 'n stuk deursigtige kristal dikker in die middel as aan die kante opgetel, daardeur gekyk en ontdek dat dit dinge groter laat lyk. Iemand het ook gevind dat so 'n kristal die sonstrale sou fokus en 'n stuk perkament of lap aan die brand sou steek. Vergrootglas en 'brandende bril' of 'vergrootglas' word genoem in die geskrifte van Seneca en Plinius die Oudere, Romeinse filosowe gedurende die eerste eeu nC, maar blykbaar is dit nie veel gebruik totdat die bril uitgevind is nie, teen die einde van die 13de eeu. Hulle is lense genoem omdat hulle gevorm is soos die sade van 'n lensie.
Die vroegste eenvoudige mikroskoop was slegs 'n buis met 'n plaat vir die voorwerp aan die een kant en, aan die ander kant, 'n lens wat 'n vergroting van minder as tien diameters gegee het - tien keer die werklike grootte. Hierdie opgewonde algemene verwondering as hulle vlooie of klein kruipende goedjies gesien het, en word dus 'vlooibrille' genoem.
'N Kort, bloedkookende geskiedenis van die opioïedepidemie
'N Polisie in Maryland tel pilkapsules wat vermoedelik heroïen bevat. Lexey Swall/Grain Images
Die omvang van die oordosisepidemie is moeilik om te begryp. In 2016 het oordosisse 64 000 lewens geëis - meer as die Amerikaanse militêre slagoffers in Viëtnam en Irak saam. Die oorsprong van die huidige krisis, 'n volmaakte storm van kragtige, maklik toeganklike opioïede, spruit terug na aggressiewe farmaseutiese bemarking en liberale pynstiller wat in die 1990's en 2000's voorgeskryf is. Hier is hoe dit gebeur het:
1970's: Percocet en Vicodin word bekendgestel, maar dokters is versigtig om dit voor te skryf vanweë hul verslawende eienskappe.
1995: Die American Pain Society bevorder die "Pain Is the Fifth Vital Sign " -standaard en spoor dokters aan om pyn saam met polsslag, asemhaling, bloeddruk en temperatuur te monitor. Purdue Pharma is een van 28 korporatiewe skenkers.
1996: Purdue Pharma maak OxyContin bekend met die aggressiefste bemarkingsveldtog in die farmaseutiese geskiedenis, en verminder die verslawing daarvan. In die volgende vyf jaar styg die aantal voorskrifte vir opioïede pynstillers met 44 miljoen.
1997: Arthur Sackler, wie se familie die eienaar van Purdue Pharma is, word postuum opgeneem in die Medical Advertising Hall of Fame omdat hy die volle krag van advertensies en promosie tot farmaseutiese bemarking gebring het. "
1998: Purdue versprei 15.000 eksemplare van "I Got My Life Back, en#8221 'n promosievideo met 'n dokter wat sê opioïede " het nie ernstige mediese newe -effekte nie " en " moet veel meer gebruik word as wat hulle is. " Dit bied ook nuwe pasiënte 'n gratis eerste OxyContin -voorskrif.
2001: Die Gesamentlike Kommissie, 'n nie-winsgewende organisasie wat verantwoordelik is vir die akkreditasie van hospitale, bevorder die nou bekende 0-10 pynskaal en begin hospitale beoordeel op grond van pasiënttevredenheid met pynbehandeling. Die kommissie en Purdue werk saam aan 'n gids vir dokters en pasiënte wat sê: "Daar is geen bewyse dat verslawing 'n belangrike probleem is as persone opioïede kry om pyn te beheer nie."
2002: Amerikaanse dokters skryf ongeveer 23 keer meer OxyContin voor as in 1996. Die verkoop van die middel het meer as dertigvoudig toegeneem.
2004: Met insette van 'n uitvoerende hoof van Purdue, beveel die Federasie van Staatsgeneeskundige Rade sanksies aan teen dokters wat pyn ondergaan.
2007: Drie dwelmverspreiders-McKesson, Cardinal Health en AmerisourceBergen-verdien $ 17 miljard deur tussen 2007 en 2012 apteke in West-Virginia met opioïede pynstillers te oorstroom, volgens 'n daaropvolgende Pulitzer-pryswenner Charleston Gazette-Mail ondersoek.
2009: Die Gesamentlike Kommissie verwyder die vereiste om alle pasiënte op pyn te assesseer. Tans verbruik die Verenigde State die oorgrote meerderheid van die wêreld se opioïede pynstillers: 99 persent van alle hidrokodoon en 81 persent oksikodoon.
2010: Goedkoop, sterk Mexikaanse heroïen kom na Amerikaanse plattelandse en voorstedelike gebiede. Intussen bied die Affordable Care Act vir die eerste keer vir baie Amerikaners dekking vir verslawing. Die jaarlikse verkoop van OxyContin beloop meer as $ 3 miljard.
2011: Die Centers for Disease Control and Prevention verklaar dat oordosisse van pynstiller die epidemiese vlakke bereik het.
2012: Gesondheidsorgverskaffers skryf 259 miljoen opioïede pynstiller voorskrifte - byna genoeg vir elke Amerikaner om 'n bottel pille te hê. Die toenemend wit gesig van verslawing verander hoe beleidsmakers die probleem omskakel, van 'n morele mislukking wat gevangenisstraf vereis tot 'n siekte wat behandeling vereis.
2013: Fentanyl, 'n pynstiller wat tot 50 keer kragtiger is as heroïen, begin sy heroïenvoorraad binnedring. Die meeste daarvan word onwettig in China vervaardig.
2015: Aanvalle van fentaniel het sedert 2013 met vyftienvoudig vermenigvuldig. Ongeveer 12,5 miljoen Amerikaners rapporteer misbruik van pynstillers byna 1 miljoen wat heroïen gebruik.
2016: Na raming sterf 64 000 Amerikaners aan oordosisse - meer as al die Amerikaanse militêre slagoffers in die Viëtnam- en Irak -oorloë saam. In Desember aanvaar die Kongres wetgewing wat $ 1 miljard toeken om die behandeling en voorkoming van opioïdeverslawing oor twee jaar te finansier.
2017: President Donald Trump verklaar 'n noodtoestand vir openbare gesondheid, wat 'n fonds van slegs $ 57,000 oopmaak. Die GOP probeer herhaaldelik Obamacare herroep, 'n stap wat die dekking van verslawing vir ongeveer 3 miljoen Amerikaners sou verwyder.