4:7). ’n Mens kry vrede in jou gemoed as jy God se wil doen. Daar steek ‘n ambagtelike “verrukking” in die belewing van “hoe die gedig kant en klaar tril”, van hoe “tekstiel met siel / ineenknoop” (“1. die kantklosser”, ‘n gedig met die onderskrif: “‘n kanto as selfportret”). O jitte, Pieter, het ons in jou nou ‘n tweede TT Cloete op hande?! 🙂 In hierdie fabel word die eis van bekering uit die ou lewe van sonde verswyg, omdat baie van die moderne bekeerlinge nie ‘n kosteberekening wil doen om vir die wêreld en die sonde te sterf nie. ‘n Ander fabel is dat die koninkryk van God nou deur menslike pogings gevestig kan word. Dit gaan om die vooropstelling van die poëtiese tegniek, asook om die verskuiwing van die aandag vanaf die voorwerp of referent na die proses van die beskrywing en na die gedig self. ’n Mens kan dus praat van estetiese prosesse wat in lae oormekaar geskuif word en wat die aandag weg van die saak verskuif na die estetiese representasie van die saak.