Wonderwerke | Who shall I fear?
Dit het my ‘n rukkie geneem om tot hier voor die rekenaar te kom.
Ek voel al lankal die woorde op my vingerpunte brand! Ek moes al lankal skryf oor die week van wonderwerke wat verby is – die operasie, die hospitaal, die uitslag, die herstel.
Maar dit is asof ek die ervarings vir myself wil hou en koester. En soos ek al genoem het, is ek nie iemand wat graag persoonlike detail met ander bespreek nie – veral nie geestelike dinge nie. Maar ek wéét God wil hê ek moet dit deel. Want dit is een van Sy belangrike opdragte aan ons – om mekaar se geloof te versterk.
Ek dink nie ek sal ooit die omvang besef van God se netwerk waarvan ek deel uitmaak nie. Tog het ek in die laaste paar weke verstom gestaan oor hoe hy ‘n skynbaar onbenullige gesprek of terloopse opmerking van een mens kan gebruik om so VEEL in ‘n ander mens se lewe te beteken – sonder dat dit so bedoel is deur die MENS. (Maar duidelik so deur HOM bedoel.)
Deur gehoorsaam te wees aan Hom en hier te skryf oor my ervarings, is al lankal haarfyn so beplan, sodat iemand anders, al is dit net een spesifieke mens, net die regte woord op die regte oomblik kan ontvang. Soveel mense was in die laaste weke gehoorsaam aan Hom deur bloot met my te deel dit wat God vir hulle gesê het, al het hulle onseker daaroor gevoel. Dit het so ‘n reuse invloed op my gehad dat ek nou besef hoe belangrik dit is om fyn na God se opdragte te luister.
Ek weet nie hoekom nie – dit is sekerlik net deur genade – maar ek sien nou glashelder in hoeveel ongeloof ek nog my hele lewe leef. Ek het soveel mure om my gebou en myself so beskerm teen teleurstelling, dat ek sinies geword het oor gebed en hoe God direk met ons praat in Sy Woord en deur Sy kinders. Ek het nog altyd geglo dat God vir my lief is, maar ek is mos nou nie só belangrik in die Big Picture dat daar nou spesiaal vir my wonderwerke sal gebeur as ek daarvoor vra nie. Nevermind glo dat ‘n random Bybelvers spesiaal deur Hom na my persoonlik gestuur word!
Hoe kon ek so dom wees? Hoekom het die oogklappe nie al lankal afgeval nie? Hoe kon ek al die jare sy goedheid en genade en liefdevolle en teer teenwoordigheid in my lewe miskyk?
Ons almal het sulke blokkasies in ons geloof. Dinge wat nie vir ons sin maak nie. In Mei vanjaar was ek ook onder diegene wat gedink het God is beslis nie ‘n God van genade as Hy toelaat dat twee kindertjies uit dieselfde gesin op so ‘n grusame wyse van hul ouers weggeruk word nie. (Ek ken nie Jan Hendrik en Patrys van der Merwe nie, maar ek het lank geworstel met hul verlies en die betekenis daarvan.)
Ek is nog so jonk in my “nuwe” geloof, so ek is versigtig om my kinderlike opinie oor leed te lug, maar ek glo nou vir die eerste keer vas dat siekte en verlies en trauma en hartseer nie van God af kom nie. Ek sien Hom in my geestesoog saamhuil en saamtreur. In Psalm 5 staan geskryf: “U is nie ‘n God wat onreg verdra nie, die kwaad het by U geen plek nie.” Hierdie dinge kom NIE van Hom af NIE!
Ons leef in ‘n verskriklike wêreld waar miljoene onskuldige mense onmenslike leed ervaar – oorlog, misdaad, hongersnood, mishandeling, siekte. Ons leef nie in die paradys nie, al lyk dit soms vir ons so. Ons wat so lekker leef in ons groot huise en vinnige karre en Woolworths om die draai, hoekom dink ons hierdie wêreldse verskriklikhede sal ons gespaar bly?
Ons leef in die wêreld, maar die goeie nuus is dat Hy binne-in ons wêreldse leed en pyn saam met ons is – of jy êrens in Afrika vir jou lewe vlug omdat jy aan die verkeerde stam behoort en of jy voor jou duur huis ten spyte van die beste voorsorgmaatreëls gehighjack word. Ek SUKKEL om dit te verstaan, maar Hy het my en jou pyn AL KLAAR op Hom geneem.
Net na my diagnose sms Wilrien: “Die feit dat jy huil en hartseer is beteken nie dat jy nie in God en sy almagtigheid glo nie. Dis woede, teleurstelling, skok. Jy is ‘n mens en jy is Sy kind. Jy MOET huil want Hy wil jou trane afdroog – en dis die ultimate prize.”
My suster Ansa sms: “He is your God, the one who is worthy of your praise, the one who has done mighty miracles that you yourself has seen. – Deut 10:21)
Inge skryf uit Doebai ‘n boodskap van haar tannie wat ‘n sendeling is en my nie ken nie: “Sy sê jy moet die Here se aangesig soek. Hy gaan jou bou en versterk sodat jy vir ander kan help en Hy gaan jou gesond maak.”
Dinsdagoggend, 27 Oktober word ek wakker en weet die realiteit is nou hier. Daar is nou klaar ge’op’ en ge’af’. Hier is dit nou. Ek dink nie ‘n mens is ooit uit jou eie gereed vir so iets nie. As jy kan, sal jy kies om dit nog ‘n dag, nog ‘n dag, nog ‘n dag uit te stel.
Ek het nog nie kans gekry om te “rou” oor al die verliese nie, om my voor te berei op dit wat kom nie. Dis maklik om ‘n grappie daaroor te maak, maar ek IS hartseer oor my maag wat vir altyd geskend sal wees – al is dit nie na ‘n paar swangerskappe my beste bate nie. Oor my splinternuwe peperduur Pringle-bikini waarvoor ek tien teen een nie weer gaan kans sien nie. Oor my verlore jeug – dit was maklik om op 38 nog deur te gaan as ‘n girl, maar nou voel ek na ‘n stokou sieklike vrou. Oor my gesondheid wat ek so vanselfsprekend aanvaar het, en wat ek nou verloor het. Oor my geweldige sin vir privaatheid en waardigheid, wat ek moet prysgee vir die behandeling van my siekte. En dat ék van alle mense na die operasie ‘n derm op my heup moet dra! Daar is so baie sulke klein verliese. Maar as ek sou moes wag tot ek hulle almal verwerk het, sou ons nie gou kon opereer nie.
Dis moeilik om te beskryf hoe ek voor die tyd gevoel het. Ek was innerlik kalm – ‘n vredige Godgegewe kalmte. Tog was daar ‘n vlinder of twee op my maag. Dis soos om jou goed voor te berei vir ‘n eksamen en te weet jy gaan goed vaar, maar steeds so ‘n bietjie naels te kou voordat die vraestel voor jou neergesit word.
Die narkotiseur is een van Org se wonderlike vennote, Piet Diederichs, en hy stel voor dat ek ‘n uur en half vooraf “pre-med” kry om my kalm te hou. Toe hy uitstap is ek vas oortuig dat ek nie op ‘n trip wil wees nie, maar Org voel ek moenie die trein ontspoor nie. Tog druk ek deur en my wens word aanvaar. Hoe bly is ek nie dat ek na daardie innerlike stemmetjie geluister het nie!
As ek op ‘n pre-med trip was, sou ek nie vir langer as ‘n uur heerlik rustig met God kon tyd spandeer nie. En die beste van alles is dat Hy self vir my in daardie uur die nodige kalmte gegee het sonder ‘n pil in sig.
Ek bieg dat ek nie ‘n goeie pasiënt uitmaak nie. (Ek voel byvoorbeeld swak en hulpeloos as ek in ‘n bed moet lê met pajamas aan. Ek het dus vooraf vir my Woolies-sweetpakbroeke en T-shirts gekoop met ‘n toezip-top pleks van ‘n kamerjas.) Toe die portier my kom haal om teater toe te gaan, was my instink om eerder self soontoe te wil stap as om deur die gange soos ‘n siekeling op ‘n wit bed te ry. Ek kan mos loop! Dit is vir my moeilik en dit maak my skaam om in ‘n posisie te wees waar ek “swak” moet wees. (Iets om aan te werk?)
In die teater sê Ettienne hy het sy laptop met enige musiek waarna ek graag wil luister. Ek vra vir die liedjie wat hy en my vriendin Nadine albei aanbeveel het – The Voice of Truth van die Casting Crowns. Dit speel sag in die agtergrond terwyl Pieter sy narkose-voorbereidings doen. Ek kan nie die woorde mooi hoor nie, maar tog VOEL ek God se teenwoordigheid en visualiseer sy arm om my skouer. Die musiek gaan saggies oor na MY liedjie, Who Am I?, met die betekenisvolle laaste frase: Who shall I fear? Who shall I fear? Cause I’m Your’s. I am Yours.”
Toe Pieter die epiduraal opsit, vra ek vir Ettienne om my liedjie weer te speel en dit harder te draai. Dit is so wonderlik om jouself so te kan oorgee in God se hand. So ‘n bietjie broos, bietjie bang, bietjie versigtig – maar tog met oorgawe en met die vaste wete dat Hy HIER is, hier BY my! Ek weet nie hoe ongelowige mense dit regkry om alleen so ‘n situasie te face nie. Die teenwoordigheid van God was so duidelik aanvoelbaar – en ek is so dankbaar dat ek dit “nugter” kon beleef.
En toe die slaap, wondersoete slaap …
Die eerste twee dae is vir my ‘n waas van voedingsbuise en dreineringspype en swaar epiduraal-bene en Pethadine-trips en ‘n geblaas in die fisio se pypies en ‘n dorstige gesuig aan ysies. Maar Donderdagoggend voel ek goed genoeg om te versoek dat die epiduraal ‘n bietjie afgedraai word om te sien hoe ek die pyn op die oorblywende medikasie alleen hanteer. Dit gaan goed! My eerste poging tot opstaan eindig duiselig in ‘n stoel, maar suster Ilse vat my later weer vir ‘n spin en elke treetjie gaan dit beter.
Terug by Ettienne se besoek Donderdagoggend: Nadat ons mediese dinge tydens sy ronde gesels het, noem hy dat ek hom die vorige nag vreeslik wakker gehou het. Ek skrik! Beteken dit daar is iets waaroor hy worry?! Hy vertel dat hy ‘n vriendin van die gesin gevra het om te bid dat die operasie geseënd sal verloop. Hy skrik toe Woensdagnag wakker met die bekommernis dat hy vergeet het om vir haar te sê dat sy moet bid dat die (te) klein oorblywende derm waaraan die kolon geheg is, skoon moet wees. Die Here antwoord hom toe self met die duidelike gedagte: Moenie bekommerd wees nie. Ek het SELF die hoekies en randjies skoongevee!” Daar en dan soek hy met sy selfoonliggie na die Bybelvers wat spontaan by hom opgekom het en wat hy in sy slaapnewels nie wou vergeet nie. Jesaja 35:4: Sê vir dié wat moed verloor het: “Wees sterk, moenie bang wees nie, julle God is hier, Hy kom om wraak te neem, om julle vyande te straf; God kom julle red!”
Ek suig sy woorde soos ‘n spons op. Ek weet die Here werk deur hom en dat ek hierdie openbaring moet vasgryp en GLO. Hoeveel keer het Hy nie al die belofte aan my gemaak dat hy hierdie vyand in my liggaam gaan uitwis nie? Die suster spring weg en sy en ‘n wonderlike ander suster kom minute later terug met ‘n drukstuk van die Bybelvers, saam opgewonde oor God se belofte.
Die histologie uitslag (die ontleding van die verwyderde derm) sou eers Vrydag beskikbaar wees. Maar toe ek Donderdagmiddag weer vir Ettienne sien, het hy ‘n klein smile’tjie op sy gesig. Ek is heeltemal oorstelp toe hy my vertel dat die voorlopige uitslag wys daar is GEEN TEKEN VAN KANKERSELLE in die oorblywende dermwand nie – en dat die uitslag selfs beter is as waarop ons gehoop het. Ek was reg om T1 en selfs T2 kanker as goeie nuus te beskou. Die finale stadiëring is toe heelwat minder – TisN0M0. Ek is in die sewende hemel! En soveel mense juig saam met my!
Soveel vriende het teksverse vir my gestuur en God het in my Bybelstudie my self daarheen gelei – dat daar ‘n groter doel met dit alles is. Dat Hy my wil gebruik. Ek weet nog nie presies hoe nie, maar ek is vir die eerste keer in my lewe oop daarvoor. En toe sê Ettienne na alles vir my die volgende:
“Daardie dag na die CT-scan toe ons in die gang gestaan het, het ek vir die Here gevra wat se goed kan kom uit so ‘n jong vrou soos jy wat kanker kry. Sy antwoord (in my gedagtes) was dat die uitslag meer sal bereik as die kanker. Dalk een van die redes hoekom ek geglo het dat die kanker nie baie diep sou wees nie. Nou het die feit dat jy gehoor het dit is kanker baie meer laat gebeur as wat die kanker self ooit sal regkry. Prys die Here vir Sy goedheid en vooruitsiendheid.”
Hierdie feit, dat iets goeds hieruit gaan kom, is reeds soveel keer bevestig. Ek glo dit!
Die langtermyn risiko om van die kanker iets oor te kom is minder as 3%. Geen verdere behandeling soos chemoterapie of bestraling is nodig nie. As alles volgens plan verloop word die stoma (sakkie) op 11 Desember gesluit.
op Desember 28, 2009 at 7:18 nm | Antwoord GOEIE NUUS! « Whoshallifear's Blog
[…] laat ‘n pragtige stukkie persoonlike getuienis van Ettienne, aan haar oor, om eendag met julle te […]
op Februarie 27, 2010 at 11:08 nm | Antwoord Hannetjie de Klerk
How great is our God Sing with me how great is our(MY)God!!