Dit is gevolglik nie meer vir goeie Afrikaanse digters nodig om hulle digbundels self te publiseer nie. ’n Mens sou hierdie tyd tentatief as ’n bloeitydperk vir die Afrikaanse poësie wil bestempel. Tog het niemand gesê: Wat verlang U nie? of: Waarom spreek U met haar? Dit veroorsaak geen beroering in jou hart nie en het ook nie n vaste voorkoms nie. n Woord wat in toorn uitgespreek word, weergalm tot diep in jou hart, maar ongeloof is net n toestand wat homself nie deur bepaalde simptome openbaar nie. Dis m.i. die probleem met werk wat meer gedefinieer word deur wat dit nie mag of wil wees nie, as wat dit is en wil wees. Maar moet ek nou boos wees op die skrywer omdat ek hom nie verstaan nie? Moet ek nie eerder die fout by myself gaan soek nie? Net so is vele ander digvorme uit ander tale via Engels na die wêrelddigkuns oorgehewel: die sonnet, koeplet, villanelle, sestina, en ook die “vrye vers”, wat volgens Okla Elliott, skrywer van die artikel, grootliks ontstaan het vanweë die drif (Ezra Pound s’n?) om Chinese poësie in Engels te vertaal.