Jy is die een wat ek kaal in die modder mee wil rondrol en vergeet van die wêreld se idees van liefde.
Ek lewe vir die straat kids wat bakhand staan en vir net ‘n bietjie menswees vra om homself te onderhou
Maar ek hoop; jy’t dit deur die pêrelhekke gemaak; as gevolg van my…maak dit werklik saak ? Ek hoop jou pyn is nou weg
Dis kwart oor tien, my gedagtes dwaal; die gebeure van die laaste 3 jaar wat aanhoudend deur my kop maal.
Vanaand; delf my koue hande tot binne my bors; vanaand ruk ek my eie hart uit, en laat die geïnspireerde bloed soos ’n verwilderde rivier oor die bladsy stroom –
Soos die wind saam met die res van die wêreld se probleme op my skouers kom rus, is my hart lig en vol vrede want jy sê dis ons probleme en die son skyn môre weer.
Jy het jou kom neerplak op my rusbank, sonder dat ek bewus was van die warm gevoel wat jy saam met jou sou bring.
Vir nou sal ek die oomblik in neem en saam met jou op die stoep sit tot die sterre kom en gaan, tot ek verstaan hoekom God vir jou gesê het, dis ‘n reis saam met my waarop jy moet gaan.
Die jare se woorde, lê op my lyf soos die slae van ’n sweep. In die skaduwee versteek dit lywe wat wag om te leef.
As ek net die gordyn van hierdie oomblik kan skeur en die Ewigheid kan gryp sodat dit die stank in my verdryf.
My hart verlang na die hitte van ’n kaggel in die Paarl. Rooiwyn en daai donner met die bakore wat sy dogter vir my leen.
Die laaste tyd het van hierdie groot publikasie-huise baie geraas gemaak oor wat hulle dink ‘valse’-poësie is. Hulle hou selfs praatjies en publiseer artikels soos ‘so, jy dink jy is ’n digter?’ Hoekom? Omdat hulle wil beheer wie publiseer.
Daar is nie iets soos valse poësie nie. As jy dit geskryf het, en jy dink dis ’n gedig, dan is dit ’n gedig. Daar is natuurlik gedigte wat goed is. Daar natuurlik gedigte wat baie, baie goed is. Daar is gedigte wat heilig is. En dan is daar gedigte wat nie vir jou of my so mooi is nie. Maar dit gee my nie die reg om te sê ‘daai is nie poësie nie.’ Moenie dat hierdie burokrate vir jou sê wat ’n gedig is nie.
Dit hoef nie eers geskrewe te wees op papier of ’n skerm nie. Gedigte is oral – as jy vir iemand iets sê: ‘ek het jou lief’ of ‘waar is jy?’
Hulle is van die beste wat ons nog ooit gekry het. Hier teen die einde is daar ’n gedig wat my vir aan die huil gehad het.
Die ouens met die funny brille wat die hele dag by die kunstefeeste en aanlyn-debatte uithang op witwyn en name-droppings dink dalk anders – maar, damnit, EK DINK jy is ’n digter.
Die woede dreun binne my skedel, die teleurstelling stroom deur my, die pyn klap hier in my borskas, die hartseer waai oor my blaaie, die angs vloei oor my vlees, die druk rol by my werwels af…
jy is soos die god van die see met jou vry-vloeiende gees. Jy met jou satyn sagte geaardheid is ‘n lafenis vir wanneer die vuur binne my te onstuimig brand. ’n Vreedsame, spirituele aura wat innerlike vrede voortbring.
Ek wens vir ’n boomhuis; op die hoogste wolk van die hemel; waar ek met woorde, elke ster kan inkleur met pastelle van geel, blou en groen…
Ek wil juig soos ’n mossie deur die lug opsoek na n vredevolle woning in die takke van die vir ewig-boom,
Wyn vir die bruilof, want ek wil saam met jou dronk word en stadig die laatnag in wandel deur die wingerd.
Kan U my gebed plaas in ’n portret en hang teen die muur van die Engel se huis waar die son altyd skyn.”
’n Aanleer van ń metamorfose om jou bewussyn te vra om net nog ’n oomblik te wag vir die eerste tree terug.
Tog is daar hoop. En jy sien dit in hierdie gedigte. Daar is ’n glinster. Iets mooi skyn deur die donker.
Ek het vanaand minder gedigte gekies, sodat ons almal gemaklik kan lees. Ek sal more die ander opsit.