Sien dit - die een persoon wat jy nooit tyd spandeer nie, is jouself. Dit is amper te verstandig as jy aan die vrae dink wat dadelik sou opduik as jy gedoen het: Wat sal ek met myself meel? Sou ek myself amusant vind? Wil ek iets met my praat? O nee, ek maak my nie lag nie. Is ek 'n boor? En hier is die groot een: Sal ek selfs van myself hou? Of sou ek dink, Gosh, ek wens ek kan hierdie man dump en iemand anders se self vind wat baie meer pret is.
Goed, ek sal stop. Maar jy kry die idee.
Dit is maklik om jouself te ignoreer. Dit is veral maklik wanneer ons altyd rondspring, praat, doen en gaan, wat min tyd laat om net te wees. Maar dikwels sê mense vir my: "Ek raak verlore in my kop en luister na jou musiek." Wat ek dit beteken, is: (1) Hey, hulle hou van die musiek; en (2) Ek maak mense op 'n vreemde manier weer aan mekaar.
Laat ek verduidelik. Ek vind dit baie moeilik om self in 'n kamer te sit. Ek sal mal wees - sertifiserend neute. Ek bedoel, het jy al ooit probeer om net in 'n stoel te sit en. . . tromrol, asseblief. . . dink? Maar die eenvoudige daad van denke is so nuttig, want jy kan jouself eintlik in daardie gedagtes vind. En ons is so besig om 'n miljoen dinge te doen wat ons nie regtig tyd het om onsself te vind nie.
Het jy 'n oomblik om te sit en te dink?
Dink hieroor: Wat wil jy regtig van hierdie lewe hê? Het jy ooit 'n oomblik om net te gaan sit en regtig te fokus op wat jy wil bereik tydens jou tyd op die planeet? Om jouself te dwing om sulke vrae te beantwoord is ruw, maar nodig. Vir my het dit natuurlik te doen met musiek. En nou terug na daardie baie ding.
Wanneer mense sê, "Jou musiek kry my deur die dag," voel ek asof hulle hul onsigbare metgesel was. Baie mense sit die musiek aan en dit voel asof iemand daar by hulle is. En met die "onsigbare ondersteuningsisteem", kan hulle hul gedagtes vrylê en dwaal na ander onverklaarbare plekke. Noem dit 'n geestelike Club Med vakansie. Jy is die toergids. Lugdiens hoef nie eens ingesluit te word nie, want jy kan net jou oë toemaak en enige plek in jou kop gaan.
Dit is nie 'n slegte ding om baie diep meditasie te doen nie. Dit hoef nie so formeel te wees as om in die bruin La-Z-Boy op die derde agterkant te sit en na die verfverskeurde plafon te kyk nie. Miskien, byvoorbeeld, ry jy in jou motor, en die musiekspel begin om jou dagdroom te maak - maar nie tot die punt waar jy nie daardie Mack-vragmotor in die verte sien nie. Wees asseblief versigtig. In elk geval, kom ons sê dat jy die reëls van die pad gehoorsaam, maar net 'n bietjie dryf, wanneer jy skielik na 'n plek gestuur word waar jy dink, Huh, ek het nooit aan daardie dinge gedink nie. Die musiek is nie besig om hierdie gevoelens te versag nie. Dit is meer soos 'n katalisator wat jou op 'n verstandelike reis neem.
My Walkman en my koptelefoon
Ek hou van my omgewing in die Los Angeles-canyons, en ek wens ek kon jou vertel dat dit omdat ek 'n natuurfreak is. Nah, ek gaan op hierdie wandelings omdat die gym in Hollywood my gek maak en ek woon in 'n heuwelagtige omgewing, so dit is 'n goeie "interval opleiding". Dit is basies 'n fyn manier om te sê dat jy 'n ton sweet deur die berg te hardloop . Dit is regtig goed vir jou hart, om nie behoorlik vir die heupe te noem nie.
Ek kon nooit buite loop sonder koptelefoon en twee of drie CD's nie. Eerlik, ek is bang vir wat ek sou dink. Ek is amper bang om daardie tyd by myself te hê omdat: (1) Waaroor dink ek werklik; en (2) Wil ek daardie dinge regtig dink?
Nee nee nee! Laat ek herhaal: Nee! Hou my weg van myself.
Jy weet hoe dit is as jou brein 'n bietjie te opdringerig kry. Jy begin dink, Hoekom is ek met hierdie persoon en nie hierdie ander persoon nie? Hoekom doen ek dit met my werk? As ek 90 is, sal ek al my hare en tande hê? (Voeg hier 'n harde skree.)
Oorstimulasie Met TV, Radio, CD's ens.
Ons leef in 'n tyd van overstimulasie. Daar is nie 'n oomblik wanneer ons nie "op iets" is nie - soos die TV, radio, CD-speler of draadloos. Ek het tot die punt gekom waar ek nie meer as tien minute kan bad nie - net ek en 'n paar borrels. Ek moet ook op die telefoon wees, televisie kyk of deur die bladsye van Newsweek blaai. Skielik dink ek nie aan myself nie.
Miskien is ons almal 'n bietjie bang vir ons eie gedagtes. Miskien bang is te groot 'n woord - ons is net leery van hulle. So nou dwing ek myself om alleen te wees met die een persoon wat ek beter moet leer ken as enigiemand - ek. Probeer jouself dwing: Stap op 'n stilstaande fiets of stap sonder enige ander stimulasie as jou eie gedagtes. Jy sal verbaas wees oor wat jy moet onthou - en gewoonlik is dit die belangrike dinge.
Die begin van selfontdekking
Ek sal bely dat ek eendag hierdie truuk uitgepluis het terwyl ek op pad was, in die canyons loop en die verskriklikste ding op aarde het met my gebeur - die batterye in my Walkman het gesterf. En selfs 'n klein battery gebed - "Asseblief gees van Duracell, laat hulle werk" - het nie gehelp nie. Ek was in 'n paniek en wonder, o my God, waarvoor gaan ek na die volgende 20 minute dink? Dit was die begin van selfontdekking.
Jim Brickman se skitterende klavierkuns en slim liedjieskryfvaardighede het gelei tot die verkoop van meer as drie miljoen albums. Treffers soos "Valentine" en "The Gift" het gehelp om sy reputasie as Amerika se mees romantiese liedjieskrywer te bou. Jim se webwerf is: www.JimBrickman.com. Besoek Jim se webwerf om sy liedjie te hoor: Vrede (waar die hart is).
Cindy Pearlman is 'n nasionaal gesindikeerde vermaakskrywer vir die New York Times-sindikaat en die Chicago Sun Times. Oor die afgelope 15 jaar het sy 'n onderhoud met Hollywood se grootste sterre, wat in haar kolom "The Big Picture." Verskyn.