Klein ystydperk: wat dit is, wanneer dit gebeur en veroorsaak | Netwerk meteorologie
Die meeste van ons is vertroud met die konvensionele ystydperk wat op ons planeet plaasgevind het. Ons gaan egter vandag oor die klein ystydperk. Dit is nie 'n wêreldwye verskynsel nie, maar dit is 'n periode van lae ysing wat gekenmerk word deur 'n uitbreiding van gletsers in die moderne era. Dit het tussen die 13de en 19de eeu gebeur, veral in Frankryk. Dit is een van die lande wat die meeste onder hierdie soort temperatuurdaling gely het. Hierdie koue klimaat het negatiewe gevolge meegebring en die mens aanpas by nuwe omgewingstoestande.
Daarom gaan ons hierdie artikel opdra om u alles te vertel wat u moet weet oor die klein ystydperk en die belang wat dit gehad het.
1 Klein ystydperk
2 Studies oor die klein ystydperk
4 Ystydperk periodes
Dit is 'n tydperk van koue weer wat in Europa en Noord-Amerika plaasgevind het vanaf die jaar 1300 tot die 1850's. Dit stem ooreen met 'n tyd toe die temperature was verskeie minimums en die gemiddeldes laer as normaal. In Europa het hierdie verskynsel gepaard gegaan met gewasse, hongersnode en natuurrampe. Dit het nie net verhoogde reënval in die vorm van sneeu veroorsaak nie, maar dit het ook die aantal gewasse verminder. Daar moet in ag geneem word dat die tegnologie wat in hierdie omgewing voorkom, nie dieselfde was as vandag nie. Op die oomblik het ons nog baie meer instrumente om die negatiewe toestande wat in hierdie klimaatsituasies aangebied word, te verlig.
Die presiese begin van die klein ystydperk is nogal vaag. Dit is moeilik om te weet wanneer die klimaat regtig begin verander en beïnvloed. Ons praat daaroor dat die klimaat 'n samestelling is van al die data wat mettertyd in 'n streek verkry word. As ons byvoorbeeld al die veranderlikes versamel, soos temperatuur, hoeveelheid sonstraling, windregime, ens. En ons voeg dit mettertyd by, ons sal 'n klimaat hê. Hierdie eienskappe wissel jaar na jaar en is nie altyd stabiel nie. As ons sê dat 'n klimaat van 'n sekere soort is, is dit omdat dit meestal ooreenstem met waardes van veranderlikes wat by hierdie tipe pas.
Sonde verbod, die temperatuur is nie altyd stabiel nie en elke jaar wissel dit. Daarom is dit moeilik om goed te weet wanneer dit die begin van die klein ystydperk was. Gegewe die moeilikheid om hierdie koue episodes te skat, wissel die perke van die klein ystydperk tussen die studies wat daaroor gevind kan word.
Studies oor die klein ystydperk
Studies deur die Laboratorium vir Glaciologie en Geofisika van die Universiteit van Grenoble en van die Laboratorium vir Glaciologie en Geofisika van die Omgewing van die Federale Polytechniese Skool van Zürich, dui daarop dat die gletseruitbreidings te wyte is aan 'n beduidende toename in neerslag, maar tot 'n beduidende daling in temperature.
Gedurende hierdie jare was die opmars van die gletsers hoofsaaklik te wyte aan die toename in meer as 25% van die sneeuval in die koudste seisoen. In die winter is dit normaal dat daar baie neerslae in die vorm van sneeu voorkom. In hierdie geval het hierdie neerslae egter in so 'n mate begin toeneem dat dit in streke bestaan ​​waar dit nog nie voorheen gesneeu het nie.
Sedert die einde van die Klein Ystydperk is die terugtog van die gletsers amper aanhoudend. Alle gletsers het ongeveer 'n derde van hul totale volume verloor en die gemiddelde dikte het gedurende hierdie tydperk met 30 sentimeter per jaar afgeneem.
Kom ons kyk wat is die moontlike oorsake van die klein ystydperk. Daar is geen wetenskaplike konsensus oor die datums en oorsake wat hierdie ystydperk kan ontstaan ​​nie. Die hoofoorsake kan wees as gevolg van 'n laer hoeveelheid sonstraling wat op die aardoppervlak val. Hierdie laer voorkoms van sonstrale veroorsaak 'n verkoeling van die hele oppervlak en 'n verandering in die dinamika van die atmosfeer. Op hierdie manier kom neerslae in die vorm van sneeu meer gereeld voor.
Ander verduidelik dat die verskynsel van die klein ystydperk te wyte is aan vulkaniese uitbarstings wat die atmosfeer 'n bietjie donkerder gemaak het. In hierdie gevalle praat ons oor iets soortgelyk aan bogenoemde, maar met 'n ander oorsaak. Dit is nie dat minder hoeveelheid sonstraling direk van die son afkomstig is nie, maar dit is die verdonkering van die atmosfeer wat 'n vermindering in sonstraling veroorsaak wat die aardoppervlak beïnvloed. Sommige wetenskaplikes wat hierdie teorie verdedig, bevestig dat tussen die jare 1275 en 1300, toe die ysjie begin het, 4 vulkaniese uitbarstings gedurende vyftig jaar sou verantwoordelik wees vir hierdie verskynsel, aangesien hulle almal destyds plaasgevind het.
Vulkaniese stof weerspieël sonstraling op 'n volhoubare manier en verminder die totale hitte wat deur die aardoppervlak ontvang word. Die Amerikaanse Nasionale Sentrum vir Atmosferiese Navorsing (NCAR) het 'n klimaatmodel ontwikkel om die gevolge van herhaalde vulkaniese uitbarstings gedurende 'n tydperk van vyftig jaar te toets. Die kumulatiewe effekte van hierdie vulkaniese uitbarstings op die klimaat keur die gevolge van herhaalde vulkaniese uitbarstings goed. Al hierdie kumulatiewe effekte sou die klein ystydperk oplewer. Verkoeling, uitbreiding van see-ys, veranderinge in die watersirkulasie en verminderde hitte-vervoer na die Atlantiese kus is waarskynlik scenario's vir die Klein Ystydperk.
Daar moet egter in ag geneem word dat die intensiteit van die klein ystydperk nie vergelykbaar is met ander lang en intense tydperke wat ons planeet op die vlak van die ysing gehad het nie. Die oorsake van die klimaatverskynsel is nie goed bekend nie, maar na hierdie gebeurtenis, wanneer meersellige organismes verskyn het. Dit beteken dat die ystydperk wat 750 miljoen jaar gelede op ons planeet plaasgevind het, op evolusionêre vlak positief kan wees.