Die woonstel van die graaf van Nieuwerkerke in die Louvre - Interessant
Interieur van die kabinet van graaf Emilien de Nieuwerkerke, direkteur-generaal van die keiserlike museums, in die Louvre.
Nieuwerkerke in sy kamer by die Louvre.
Titel: Interieur van die kabinet van graaf Emilien de Nieuwerkerke, direkteur-generaal van die keiserlike museums, in die Louvre.
Skrywer: GIRAUD Charles (1819 - 1892)
Skeppingsdatum : 1859
Datum getoon: 1859
Afmetings: Hoogte 85 - Breedte 108
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais - G. Blot-webwerf
Prentverwysing: 90-001839-02 / RF1990-4
Titel: Nieuwerkerke in sy kamer by die Louvre.
Afmetings: Hoogte 17.8 - Breedte 28.4
Tegniek en ander aanduidings: Ou foto, gemaak in die XIXe, uit die skildery van Charles Giraud, Nieuwerkerke in sy kamer by die Louvre, gehuisves by die Casa de Alba-stigting, by Liria-paleis, Madrid.
Prentverwysing: 00-011290 / S.N.
Die politieke en administratiewe loopbaan van graaf Emilien de Nieuwerkerke val presies saam met die tydperk van die IIe Republiek en Tweede Ryk. Die lot van prinses Mathilde se minnaar hang inderdaad nou saam met dié van die keiserlike familie.
Vanaf 25 Desember 1849 het Louis Napoléon Bonaparte, president van die Republiek, hom aangestel as direkteur-generaal van die Nasionale Museums. Die graaf van Nieuwerkerke volg dus Philippe-Auguste Jeanron (1809-1877) op aan die hoof van die kuratorspan wat onder sy leiding bydra tot die invloed van Franse museums en die grondslag lê vir die huidige organisasie van nasionale museums.
Die kultuurbeleid van die Tweede Ryk was uiters ryk en dinamies; die nasionale museums trek voordeel uit belangrike hulpbronne wat hulle 'n wye ontwikkeling bied: skouspelagtige aanwinste soos byvoorbeeld die aankoop van die versameling antieke artikels van die Markies de Campana in 1861; massiewe opening van museums vir die publiek; modernisering en uitbreiding van bestaande kulturele instellings of die skepping van nuwe museums soos die Musée de Picardie in Amiens.
In 1849 val die nasionale museums onder die Ministerie van Binnelandse Sake. As gevolg van hierdie reorganisasie word Nieuwerkerke op 5 Julie 1853 aangestel as Intendant of Fine Arts of the Emperor's House, 'n funksie van wesenlike ere-aard, beperk tot die rol van nie-amptelike adviseur van die soewerein in artistieke aangeleenthede.
Op 23 Junie 1863 was die Departement Beeldende Kunste verbonde aan die Huis van die Keiser en verenig met die Algemene Direktoraat Keiserlike Museums binne die Superintendensie van Beeldende Kunste. Op 30 Junie het die aanstelling van die graaf van Nieuwerkerke in die pos as Superintendent vir Beeldende Kunste hom absolute gesag gegee oor die keiserlike museums en oor openbare kommissies of die Skool vir Beeldende Kunste, wat hy onderneem het om te hervorm. vanaf 1863.
Nietemin was dit die regering wat op 4 Januarie 1870 gevorm is wat 'n ware Ministerie van Beeldende Kunste geskep het waarvan die portefeulje aan die advokaat Maurice Richard toevertrou is. Emilien de Nieuwerkerke het die titel en funksie van Superintendent van die Keiserlike Museums behou tot sy bedanking op 5 September 1870, die dag na Sedan se oorgawe.
Charles Giraud se skildery verteenwoordig die telling van Nieuwerkerke se studeerkamer in die tweede woonstel wat hy in 1858 in die Louvre bewoon het. Hierdie groot kamer, sestien meter lank, kommunikeer met die voorkamer deur 'n groot opening wat deur twee kolomme ondersteun word. van marmer en omring deur pilasters. Aan weerskante van hierdie opening het die direkteur van die Keiserlike Museums die marmerbeeld van twee van sy beroemdste voorgangers laat plaas: aan die linkerkant die borsbeeld van Dominique Vivant Denon (1747-1825) deur Joseph-Charles Marin ; aan die regterkant, die borsbeeld van graaf Auguste de Forbin (1777-1841) deur Joseph-Marius Ramus. Op die teenoorgestelde muur, asof in weerklank, raam die amptelike portrette van keiser Napoleon III en keiserin Eugenie volgens Winterhalter die venster wat uitkyk op die Rue de Rivoli. In die middel van die kamer, wat op 'n Aubusson-tapyt troon, lyk dit asof kosbare artistieke voorwerpe 'n stillewe uit die 17de eeu naboots.e eeu. Ons herken die skip van die koninklike versamelings, wat langs 'n Egiptiese vaas vou en stukke wapens wat aan koning Karel IX behoort het. Skilderye deur ou meesters - Cariani, Titian, Giorgione, Albane, Canaletto, Guardi ... - wat waarskynlik uit die reservate van die Louvre-museum geneem is, versier die mure.
Die spoggerige luuksheid van hierdie kabinet is 'n aanduiding van die mag van hierdie hoë amptenaar van die keiserlike regime. Die dekor is tekenend van 'n era wat oorheers word deur eklektisisme van smaak: hedendaagse werke - soos die standbeeld van Psyche probeer een van die pyle van die liefde op haar vinger, deur Célestin-Anatole Calmels - langs mekaar met werke uit die Renaissance of die hoogste Oudheid.
Charles Giraud se skildery Nieuwerkerke in sy kamer by die Louvre behoort nou tot die versameling van die Casa de Alba-stigting in Liria-paleis, Madrid. Die ou museum van die Château de Compiègne het hierdie ou foto wat in die 19de eeu geneem is.e eeu deur 'n anonieme operateur.
Alhoewel dit groot en monumentaal is, is hierdie kamer soberder en meer gestroop as die kantoor van die direkteur van die Keiserlike Museums. Omlê deur twee laaikaste uit die 18de eeue eeu word die hemelbed in 'n hok geplaas wat die agterkant van die kamer beslaan. 'N Wapen trofee versier die regter muur bo 'n tapytbedekte tafel. 'N Ronde voetstuk staan ​​in die middel van die kamer. Boeke word onverskillig op die vloer geplaas. Die graaf van Nieuwerkerke word van agter gesien, sit in 'n opgestopte leunstoel. Hy lees die koerant voor 'n kaggel met 'n groot spieël.
Dit is 'n privaat kamer waar die vele gaste van "Fridays du Louvre" waarskynlik nie inkom nie. Links lig 'n klein hondjie sy kop uit sy mandjie. Hy lyk baie soos een van prinses Mathilde se pugs, die enigste persoon wat in die privaatheid van die graaf se slaapkamer toegelaat word.
Bestuurder van nasionale en destydse keiserlike museums, vanaf 25 Desember 1849 tot 5 September 1870, het graaf Émilien de Nieuwerkerke amptelike akkommodasie in die Louvre gehad, waar hy hom die dag na sy aanstelling gevestig het.
Van 1849 tot 1857 het hy 'n woonstel op die terrein van die Daru-trap, naby die Salon Carré, beset. François-Auguste Biard se skildery 'N Aand by die Louvre met die Comte de Nieuwerkerke is geleë in die luukse sitkamer van hierdie eerste woning.
In 1857 het die herontwikkeling van die Louvre wat deur die argitek Hector Lefuel (1810-1880) onderneem is, daartoe gelei dat die Comte de Nieuwerkerke hom op die eerste verdieping van die Marengo-vleuel tussen die Cour Carrée en die Rue de Rivoli gevestig het. Die werk het die regisseur genoop om sy Vrydagaande tydelik op te gee. Hulle het op 22 Januarie 1858 hervat in hierdie nuwe woonstel waarvan die weelde en grootte die ou een niks moes beny nie, soos Horace de Viel-Castel, kurator van die Musée des Souverains sedert 1852, bitter op 19 Junie 1857 opgemerk het. : "Die woonstel wat Nieuwerkerke in die Louvre het, neem sewentien kamers op die eerste verdieping in beslag. Lefuel weet nie meer hoe om oor die weg te kom nie; sedert die dag waarop hierdie woonstel bepaal is, neem die eise van Nieuwerkerke elke dag toe. Hy het eers eers vir 'n goeie seun se verblyf gevra; vandag het dit gebeur met die hele woonstel, woonkamers, slaapkamers, studeerkamer, eetkamer, badkamer, ens., ens. Wat die konserwatiewes betref, het dit geen sin dat hulle gehuisves word nie; dit is selfs vir hulle onnodig om 'n ordentlike amp te beklee, 'n soort solder is genoeg vir hulle. Nieuwerkerke eet egter nie middagete by die Louvre nie, hy bring die helfte van die jaar op die platteland deur en is besig met eksterne aangeleenthede as met die van die Museum. Hy mik na die Senaat en sal hy die museum nog minder hanteer as hy dit doen. "
Die graaf van Nieuwerkerke was natuurlik baie lief vir prag. Hy was nie sonder persoonlike ambisies nie: hy word op 5 Oktober 1864 as senator aangestel. Desnieteenstaande slaag hy daarin om sy aktiwiteite as kunstenaar en versamelaar te versoen met sy verantwoordelikhede as bekwame administrateur van die keiserlike museums.
Christiane AULANIER, Geskiedenis van die Louvre-paleis en -museum, volume IV "Die nuwe Louvre van Napoleon III", Parys, RMN, 1953. Geneviève BRESC-BAUTIER, Louvre Museum Nuwe aanwinste deur die Departement Skilderye (1987-1990), Parys, RMN, 1991. Philippe CHENNEVIERES, Herinneringe aan 'n direkteur van beeldende kunste, Parys, Athena, heruitgawe 1979. Fernande GOLDSCHMIDT, Nieuwerkerke, die aantreklike Emilien, gesogte regisseur van die Louvre onder Napoleon III, Parys, Art International Publishers, 1997 Jean TULARD (reg.), Woordeboek van die Tweede Ryk, Parys, Fayard, 1995.Die graaf van Nieuwerkerke: kuns en mag onder Napoleon III, katalogus van die uitstalling in die Musée national du Château de Compiègne, Parys, RMN, 2000.Die Louvre-oorsig, 1990, nr. 4, p.310-311.