Edwin Chadwick - Daarbenewens - 2021
Edwin Chadwick word die meeste geassosieer met die verbetering van openbare gesondheid gedurende die era van koningin Victoria. Edwin Chadwick het sy posisie gebruik om die regering te oorreed om in openbare gesondheidsondernemings te belê, en Chadwick moet gekrediteer word as die grootste pionier in die hervorming van openbare gesondheid.
Edwin Chadwick is op 24 Januarie 1800 in Manchester gebore. Sy vader het hom aangemoedig om boeke deur radikale soos Tom Paine te lees. Chadwick is na Londen om regte te studeer, maar sy persoonlike finansies was beperk. Hy het geld verdien deur essays te skryf vir publikasies soos die 'Westminster Review'. Ondanks sy opleiding in die regte, was sy opstelle meestal oor wetenskaplike beginsels en hoe dit in demokratiese regering toegepas kon word. Sy opstelle het die aandag getrek van Jeremy Bentham, wat Chadwick as sy literêre assistent in diens geneem het en 'n groot bedrag geld aan sy testament oorgelaat het.
In 1832 stig die premier Earl Gray 'n koninklike kommissie van ondersoek na die arme wette. Chadwick se reputasie het voldoende gegroei om hom as 'n assistent-kommissaris aan te stel met die verantwoordelikheid om data en inligting vir die Kommissie in te samel. Sy skryfvaardighede het hom goed gedien, aangesien hy gevra is om 'n groot deel van die finale verslag - ongeveer een derde daarvan - op te skryf en dit is uiteindelik in 1834 gepubliseer.
Die finale verslag was van kritieke belang vir die ou stelsel van swak wet en dit het groot veranderings aanbeveel. Die nuwe Wysigingswet op Swak Wet het nie so ver gegaan as wat Chadwick sou wou gehad het nie, maar dit het 'n Sentrale Kommissie vir Swak Reg opgerig wat volgens Chadwick die nuwe hervormings sou ondersteun. Een van die belangrikste kritiek op die berigte was dat die ou arme wet op plaaslike vlak georganiseer kon word en dat daar geen sentrale gesag oor die hele stelsel was nie. Die wet van 1834 het dit verander. Chadwick is nie aangestel as een van die drie mans in die Kommissie vir Swak Regte nie, maar hy is as sekretaris aangestel en het die mag gehad om verdere aanbevelings vir die hervorming van die Swakwet aan te dring. Hy wou egter hê dat die wet op sy manier uitgevoer moet word en dat hy nie met die drie kommissarisse aangaan nie. Hierdie gedrewe benadering deur Chadwick - effektief dat dit alles of niks moes wees nie - het hom moeilik gemaak om mee te werk, aangesien daar min buigsaamheid in sy benadering gelyk het. Dit was 'n probleem wat hom weer sou openbaar oor die kwessie van openbare gesondheid.
Een van die groot vrees in Brittanje se oorvol stede was cholera. 'N Cholera- of tyfus-epidemie kan in so 'n vuil en oorvol omgewing opdaag. Nie verniet het cholera die bynaam "King Cholera" genoem.
In 1837 en 1838 was daar tifusepidemies in die groot stede. Chadwick is deur die regering aangestel om 'n ondersoek na die sanitasie van die grootste stede in die Verenigde Koninkryk te begin. In 1842 publiseer Chadwick, bygestaan ​​deur dr. Thomas Southwood Smith, sy kenmerkende verslag, 'The Sanitary Conditions of the Laboring Population'. In die verslag word gesê dat daar 'n dringende behoefte is om die lewensomstandighede van die armes te verbeter en dat die gebrek aan openbare gesondheid direk verband hou met die lewensstyl wat armes verduur. Chadwick het ook opgemerk dat die werkersklas nie so goed kon werk as wat dit kan in 'n groeiende industriële ekonomie nie weens hul armoede en swak gesondheid. Daarom word aangevoer dat die verbeterde gesondheid van die armes die land as geheel sou bevoordeel. Toe sy bevindings in die verslag in die House of Commons voorgelees is, word daar gesê dat die LP 'in verbasing, ontsteltenis, afgryse en selfs ongeloof' geluister het.
Die verbeterings wat in die verslag voorgestel word, het egter 'n groot swakheid gehad - die koste daarvan en dit het Chadwick in konflik gebring met baie uiters invloedryke mense wat nie gretig was om geld uit te betaal om die armes te help nie. Chadwick se verslag het die industriële stede in die Verenigde Koninkryk geteiken en die aantal mense wat hierby betrokke was, het honderde duisende beloop. Die konserwatiewe regering van 1842 het Chadwick se verslag effektief verwerp en dit was die geval tot 1847 toe 'n liberale regering onder lord John Russell aan bewind gekom het. Russell was baie meer simpatiek teenoor die verslag en in 1848 is 'n wet op openbare gesondheid aanvaar.
Chadwick is as Sanitêre Kommissaris aangestel en 'n nuwe Sentrale Raad van Gesondheid is opgerig met die magte om die strate skoon te maak en om die water- en sanitasiestelsels te verbeter. Chadwick het baie idees gehad oor hoe hy die lewensstyl van die armes kon verbeter, maar sy prioriteite was 'n konstante voorraad vars en skoon water, toilette in huise en 'n rioolstelsel wat rioolwater vanaf die stede na landelike gebiede sou vervoer waar dit behandel kon word . Een van sy innovasies was die gebruik van geglasuurde aardewerkpype vir rioolwater, wat die moontlikheid van besoedeling van drinkwater verminder het. Die vlak drinkwaterputte is afgeskaf en vervang deur 'n watervoorsiening.
Maar die sleutelkwessie was altyd dieselfde - wie sou vir sulke hervormings betaal? Verhuurders wat verantwoordelik sou gewees het vir die verbetering van die huise wat hulle besit het, was teen die hervormings. Baie van hulle het invloed gehad op die LP's wat in die House of Commons gesit het. Baie lede in die House of Lords (wat dan enige besluit wat deur die Commons geneem is, kon omseil) was verhuurders self of het familielede gehad. Chadwick het bevind dat hy weinig steun in die parlement gehad het, en hoewel hy op papier goed was vir die land as geheel, het hy bevind dat die parlement nie saamstem nie. Dit kan egter eenvoudig die geval wees dat Chadwick die probleem was en nie sy geprojekteerde hervormings nie. Chadwick het sy eie manier gehad om sy saak te stel, en dit was asof mense hom en sy hervormings uit die weg geruim het. Chadwick wou hê dat dinge gedoen moet word, omdat hy wou hê dat dit gedoen moet word, maar dat daar weinig beweegruimte sou wees.
Chadwick is gesien as die probleem en nie die sentrale raad van gesondheid nie. Die House of Commons het die bevoegdhede van die Raad eers hernu toe Chadwick ingestem het om daaruit te bedank. Hy het 'n pensioen van £ 1000 per jaar gekry. Hy het voortgegaan om vrywillig advies te gee oor kwessies rakende sanitasie en gesondheid en in Januarie 1884 is hy as erkenning vir die werk wat hy gedoen het, Chadwick as die eerste president van die Vereniging van Openbare Sanitêre Inspekteurs aangestel. In die volgende jaar het hy 'n ridderling ontvang. Hoewel hy miskien 'n moeilike man was om mee saam te werk, het baie mense besef dat hy die welstand van baie mense van harte gehad het en dat die land as geheel baat gevind het by sy werk. Edwin Chadwick is op 16 Julie 1890 in Surrey oorlede.