Twee soorte alleenheid
Joyce en ek glo daar is twee soorte alleenheid. Die eerste is een-persoon alleenheid. Alhoewel Joyce en ek soggens wakker word, en dikwels 'n paar minute se knuffel tyd het voordat ons uit die bed kom, skei ons mekaar nadat ons uit die bed klim. Joyce bly alleen in haar slaapkamer. Ek gaan vir my tyd na die sitkamer toe.
Dit is ons geestelike tyd, ons tyd om met ons ware bron te verbind. Ons het elkeen hierdie tyd alleen nodig. Ek neem bewuste asem, mediteer, bid, miskien sing. Dit help my om die dag op die mees gekentreerde manier te begin.
Langer periodes van eensaamheid met myself en die natuur
Ons het ook langer tydperke van eensaamheid. In die begin van Junie het ek ses dae lank vyf-en-vyftig myl verlaat in een van my gunsteling riviere, die Eel in Noord-Kalifornië. Die vier en 'n half dae was ek eintlik op die rivier, ek het geen ander mens gesien nie. Dit was daardie afgeleë!
Dit was egter nie 'n maklike reis nie. Die lae water het die stroomversnellings moeiliker gemaak. Die wind het so hard gewaai dat ek soms moes hardloop om my en my opblaas kajak te hou om die rivier op te blaas. Tog was dit albei 'n toevlug. Ek het op die hoogte gebring. Ek het hardop met myself gepraat. Maar meestal het ek die stilte gekom om by myself en met die natuur te wees.
Joyce het intussen haar eie toevlug by die huis gehad en haar twee tuine geniet - die tuine op ons eiendom en die tuine in haar siel.
Die tweede soort alleenheid is die twee-persoon soort, wat Joyce en ek saam betrek. Sommige mag sê dit is nie eensaamheid nie, maar vir ons is dit beslis. Soms in die middel van elke dag neem ons 'n pouse uit ons werkskedules om ons goue retrievers te loop. Ons is geseënd om te lewe langs groot stukke grond waar ons ure kan loop as ons wil.
Ons begin gereeld ons gang in gesprek, wat wissel van die alledaagse tot die sublieme. Ek geniet dit om na Joyce te luister en luister graag na my. Soms is daar net een van ons teenwoordig. Ek luister na my stem deur Joyce en sy luister na haar stem wat deur my kom.
En dan is daar tye van stilte. Nie net leë stilte nie. Daar is 'n volheid aan die stilte, 'n gevoel van samehorigheid en afsonderlikheid. Daar is ryk kommunikasie en kontak tydens die stilte. Saam met mekaar, maar met die gevoel van eensaamheid - miskien moet ek dit "All-One-Ness" noem.
So gelukkig om alleen saam te wees
Joyce en ek het 'n groot behoefte om alleen saam te wees. Ons het goeie vriende in ons omgewing, maar ons kom nie dikwels saam nie. As gevolg van ons werkswinkels, het ons wonderlike vriende regoor die wêreld wat ons net een keer per jaar sien.
Ons sien ander paartjies op vakansie met hul vriende. Ons sien hulle gaan kampeer of boot saam, lag rond aand kampvure, stap in die woestyn as 'n groep. Ons het selfs oomblikke gehad om te wonder wat is fout met ons. Dit is miskien ons anti-sosiale. Maar ons kom altyd terug na ons waarheid en realiteit: ons is gelukkigste as ons alleen is as 'n paartjie.
Geniet jou alleenheid
Ja, daar is veiligheid in getalle. Op 'n wilde rivier is dit veiliger om in 'n groep ander booters in noodgevalle te wees. Maar Joyce en ek hou daarvan om alleen in ons een boot te gaan, soms met 'n hond of twee. Vir ons is dit die moeite werd om die risiko te neem.
Om saam in die aand by die vuur te sit, ons aandete te hê, soms in gesprek, soms in stilte, na die natuur se liedjie te luister, is dit alles wat ons ooit kan hê. Eenzaamheid, ja. Joyce, ek, die honde, die geluide van die rivier, ons is almal een by die huis. All-Een-heid!
Selfs toe ons kinders in die huis was, het ons nog net paartjie alleen nodig. Ek glo dit was goeie modellering vir hulle. Mamma en Pa is nie net lief vir mekaar nie, maar hulle het soms tyd alleen nodig, weg van hulle. Ek glo dat dit hulle gelukkiger en veiliger gemaak het.
Jou huis is jou heiligdom
Voordat ons kinders gehad het, het ons 'n baie naby man vriend gehad wat saam met ons gewoon het. Dit was van die begin af 'n slegte besluit. Joyce en ek is nurtors. Ons het soos 'n ma en pa vir hom geword. Hy het meer en meer afhanklik geword en, soos 'n klein kind, het minder en minder gehelp met die take.
Ons het uiteindelik tot ons sintuie gekom en, soos voëlouers, hom uit die nes geskop. Hy het gedy en ons het geleer hoe belangrik dit is om 'n huis, 'n heiligdom, vir net ons twee te hê.
Die Vrees om alleen te wees en om verbind te wees
Te veel mense is bang om alleen te wees, bang om iets verskrikliks oor hulself te ontdek. Ons sien mense voortdurend omring deur 'n groep vriende, wat die onvermydelike konfrontasie met hulself uitstel. Ons sien mense herstel van een verhouding na 'n ander, ontbreek die belangrike werk van die integrasie van die lesse uit die laaste verhouding. Dit is soos om ontbyt, middagete en aandete onmiddellik na mekaar te eet, sonder die tyd om elkeen te verteer.
Ander mense is bang vir verbinding. Om 'n goeie vriend te hê, is om te nooi om seer te raak. Om iemand lief te hê, lei onvermydelik tot die pyn van verwerping of verlating. Bottom line: jou hart word deur ander gebreek.
Joyce en ek het weens ons uiterste nabyheid mekaar seermaak. Vir ons is dit 'n klein gevolg, in vergelyking met die vreugde en liefde van die gedeelde hart. Die sleutel is om die regte balans tussen eensaamheid en verbinding te vind. Te veel of nie genoeg van een sal jou van balans af gooi nie, en jy sal as gevolg daarvan ly.
Ons nooi u uit om die regte hoeveelheid van beide soorte eensaamheid, die individuele soort en die eggenoot te omhels.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Twee soorte alleenheid