Wat is so verfrissend oor die VN se Volhoubare Ontwikkelingsdoelwitte is dat hulle die inherente spanning tussen ekonomiese ontwikkeling en die ekologie van ons planeet erken. Of so lyk dit. Die aanhef bevestig dat "planeet Aarde en sy ekosisteme ons tuiste is" en beklemtoon die noodsaaklikheid van "harmonie met die natuur". Dit verbind om aardverwarming onder 2 ℃ te hou, en vra vir "volhoubare patrone van produksie en verbruik".
Hierdie taal dui op die bewustheid dat iets oor ons ekonomiese stelsel vreeslik verkeerd gegaan het - dat ons nie kan voortgaan om deur die lewende planeet te kou nie, sonder om ons veiligheid en voorspoed ernstig in gevaar te stel, en ook die toekomstige lewensvatbaarheid van ons spesies.
Maar as jy nader kyk, kom 'n skerp teenstrydigheid voor. Die kern van die SDG-program maak staat op die ou model van onbepaalde ekonomiese groei wat in die eerste plek ons ​​ekologiese krisis veroorsaak het: toenemende vlakke van onttrekking, produksie en verbruik. SDG 8 vra vir "Ten minste 7% BBP-groei per jaar in die minste ontwikkelde lande" en "hoër vlakke van ekonomiese produktiwiteit" oor die hele linie. Met ander woorde, daar is 'n groot teenstrydigheid in die hart van hierdie sogenaamde volhoubare doelwitte. Hulle roep vir beide minder en meer op dieselfde tyd.
Hierdie oproep tot meer groei kom op 'n vreemde oomblik, net soos ons leer dat dit nie fisies moontlik is nie. Op die oomblik is die wêreld se biokapasiteit oorskry deur globale produksie- en verbruiksniveaus byna 60% elke jaar. Met ander woorde, groei is nie meer 'n opsie nie - ons het reeds te veel gegroei. Wetenskaplikes vertel ons dat ons is blaas verby die planetêre grense by breekspoedspoed en getuie van die grootste massa-uitsterwing van spesies in meer as 66m jaar.
Die harde waarheid is dat ons ekologiese oorskot amper geheel en al aan oorverbruik in ryk lande, veral die Weste, te danke is.
SDG 8 doen 'n beroep op die verbetering van "globale hulpbrondoeltreffendheid" en "ontkoppeling van ekonomiese groei weens omgewingsdegradasie". Ongelukkig is daar geen tekens dat dit byna naby die nodige tempo moontlik is nie. Wêreldwye materiaalwinning en -verbruik het met 94% gegroei tussen 1980 en 2010, versnel in die laaste dekade om so hoog as 70 miljard ton per jaar te bereik. En dit gaan nog steeds op: deur 2030 word ons geprojekteer om te breek 100 miljard ton goed per jaar. Huidige projeksies toon dat deur 2040 ons sal meer as dubbel die wêreld se gestuur-, vragmotor- en lugmyl - saam met al die voertuie wat die voertuie vervoer. Deur 2100 sal ons vervaardig drie keer meer vaste afval as wat ons vandag doen.
Effektiwiteitsverbeterings gaan dit nie sny nie. Ja, 'n mate van BBP-groei kan nog in arm lande wees. maar vir die wêreld as geheel is die enigste opsie doelbewuste ontgroei en 'n vinnige verskuiwing na watter legendariese ekologiese ekonoom Herman Daly 'n "bestendige toestand" Dit behou ekonomiese aktiwiteit by ekologiese ewewig.
Ontgroei beteken nie armoede nie. Inteendeel, de-groei is perfek verenigbaar met hoë vlakke van menslike ontwikkeling. Dit is heeltemal moontlik vir ons om ons hulpbronverbruik te krimp terwyl dinge wat regtig saak maak soos menslike geluk, welsyn, opvoeding, gesondheid en lang lewe, verhoog. Oorweeg die feit dat Europa in die meeste kategorieë hoër aanwysers vir menslike ontwikkeling as die VSA het, ten spyte van 40% minder BBP per capita en 60% minder emissies per capita.
Dit is die einde waarna ons ons volle aandag moet vestig. Inderdaad, die veiliger roete na armoede is om voort te gaan op ons huidige traject, want as topekonoom wys Joseph Stigltiz, in 'n wêreld van ekologiese oorskiet, BBP-groei is dalende lewensstandaarde eerder as om hulle te verbeter.
Ons moet die BBP vervang met 'n saner mate van menslike vordering, soos die Echte Progress Indicator, en verlaat die idee van eksponensiële ekonomiese groei sonder einde. Ongelukkig gee die SDG's hierdie dringende uitdaging na die volgende generasie. Onderaan SDG 17 lui: "Deur 2030 bou voort op bestaande inisiatiewe om metings van volhoubare ontwikkeling van volhoubare ontwikkeling te komplementeer wat die BBP aanvul." Met ander woorde, hulle pluk die probleem tot 2029.
Maar wat van indiensneming? Wanneer ek oor ontgroeiing lees, is dit altyd die eerste vraag wat ek kry - en dit moet ons ernstig opneem. Ja, de-groei benodig die eliminasie van onnodige produksie en werk. Maar dit bied ons 'n pragtige geleentheid om die werksweek te verkort en dink aan die ander groot idee wat die publiek se verbeelding oor die afgelope paar jaar vasgevang het: 'n universele basiese inkomste. Hoe om dit te befonds? Daar is baie opsies, insluitend progressiewe belasting op kommersiële grondgebruik, finansiële transaksies, buitelandse valuta transaksies en kapitaalwins.
Kom ons sien dit - in 'n era van vinnige outomatisasie is volle werk op wêreldwye skaal 'n pyp droom in elk geval. Dit is tyd dat ons dink aan maniere om betroubare lewensbestaan ​​te fasiliteer in die afwesigheid van formele indiensneming. Dit sal ons nie net help om die nodige groei te bewerkstellig nie, maar sal ook mense toelaat om uitbuitende arbeidsreëlings te ontsnap en werkgewers te stimuleer om die werksomstandighede te verbeter - twee doelwitte wat die SDG's bereik. Daarbenewens sal dit mense toelaat om meer van hul tyd en moeite te belê in dinge wat saak maak: omgee vir hul geliefdes, om hul eie kos te voed, om gemeenskappe te voed en om vervalle omgewings te herbou.
Jason Hickel, Dosent, London School of Economics en Politieke Wetenskap
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Om die planeet te red, moet ons die ekonomie inkrimp?