Wat is gedragsterapie in die sielkunde?
Wat is gedragsterapie?
In gedragsterapie is die doel om gewenste gedrag te versterk en ongewenste of wanoptrede te elimineer. Gedragsterapie is gewortel in die beginsels van behaviorisme , 'n denkskool gefokus op die idee wat ons uit ons omgewing leer. Die tegnieke wat gebruik word in hierdie tipe behandeling is gebaseer op die teorieë van klassieke kondisionering en operante kondisionering.
Een belangrike ding om op te let oor die verskillende gedragsterapieë is dat anders as ander terapieë wat in insig gewortel is (soos psigoanalitiese en humanistiese terapieë), gedragsterapie op aksie gebaseer is. Gedragsterapeute is gefokus op die gebruik van dieselfde leerstrategieë wat gelei het tot die vorming van ongewenste gedrag.
As gevolg daarvan is gedragsterapie geneig om hoogs gefokus te wees. Die gedrag self is die probleem en die doel is om kliënte nuwe gedrag te leer om die probleem te verminder of uit te skakel. Ou leer het gelei tot die ontwikkeling van 'n probleem en daarom is die idee dat nuwe leer dit kan oplos.
Daar is ook drie hoofareas wat ook op die strategieë van gedragsterapie val:
Kognitiewe gedragsterapie berus op gedragstegnieke, maar voeg 'n kognitiewe element by, wat fokus op die problematiese gedagtes wat agter die gedrag lê.
Toegepaste gedragsanalise gebruik operante kondisionering om problematiese gedrag te vorm en te verander.
Sosiale leerteorie , fokus op hoe mense deur waarneming leer. Die waarneming van ander wat beloon of gestraf word vir hul optrede, kan lei tot leer en gedragsverandering.
'N Kort agtergrond
Edward Thorndike was een van die eerste wat verwys na die idee van gedragsverandering. Ander vroeë pioniers van gedragsterapie sluit sielkundiges Joseph Wolpe en Hans Eysenck in .
Gedragswerker BF Skinner se werk het 'n groot invloed gehad op die ontwikkeling van gedragsterapie en sy werk het baie van die konsepte en tegnieke wat vandag nog in gebruik is, bekend gestel.
Later het sielkundiges soos Aaron Beck en Albert Ellis begin om 'n kognitiewe element by gedragstrategieë te voeg om 'n behandelingsbenadering, bekend as kognitiewe gedragsterapie (CBT), te vorm.
Die Stigting van Gedragsterapie
Om te verstaan ​​hoe gedragsterapie werk, laat ons eers die twee basiese beginsels wat bydra tot gedragsterapie, verken: klassieke en operante kondisionering.
Klassieke kondisionering behels die vorming van assosiasies tussen stimuli. Voorheen is neutrale stimuli gepaard met 'n stimulus wat natuurlik en outomaties 'n respons oproep. Na herhaalde parings word 'n assosiasie gevorm en die voorheen neutrale stimulus sal kom om die reaksie op sigself te ontlok.
Operante kondisionering fokus op hoe versterking en straf gebruik kan word om die frekwensie van 'n gedrag te verhoog of te verlaag. Gedrag wat gevolg word deur gewenste gevolge sal waarskynlik weer in die toekoms voorkom, terwyl die gevolgde negatiewe gevolge minder waarskynlik voorkom.
Gedragsterapie gebaseer op klassieke kondisionering
Klassieke kondisionering is een manier om gedrag te verander, en 'n aantal tegnieke bestaan ​​wat sulke verandering kan veroorsaak.
Oorspronklik bekend as gedragsverandering, word hierdie tipe terapie dikwels na vandag verwys as toegepaste gedragsanalise.
Sommige van die tegnieke en strategieë wat in hierdie benadering tot terapie gebruik word, sluit in:
Oorstroming: Hierdie proses behels blootstelling aan mense om voorwerpe en situasies intensief en vinnig te vrees. Dit word dikwels gebruik om fobies , angs en ander stresverwante afwykings te behandel. Gedurende die proses word die individu verhinder om die situasie te ontsnap of te vermy.
Byvoorbeeld, vloede kan gebruik word om 'n kliënt te help wat ly aan 'n intense vrees vir honde. Aanvanklik kan die kliënt blootgestel word aan 'n klein vriendelike hond vir 'n lang tydperk waartydens hy of sy nie kan verlaat nie.
Na herhaalde blootstelling aan die hond waartydens niks sleg gebeur nie, begin die vreesreaksie vervaag.
Sistematiese Desensibilisering: Hierdie tegniek behels dat 'n kliënt 'n lys van vrese maak en dan die individu leer om te ontspan terwyl hy op hierdie vrese konsentreer. Die gebruik van hierdie proses het begin met sielkundige John B. Watson en sy bekende Little Albert-eksperiment waarin hy 'n jong kind gekondisioneer het om 'n wit rot te vrees. Later het Mary Cover Jones Watson se resultate herhaal en teenkondisioneringstegnieke gebruik om die vreesreaksie te desensitiseer en uit te skakel.
Sistematiese desensibilisering word dikwels gebruik om fobies te behandel. Die proses volg drie basiese stappe.
Eerstens word die kliënt ontspanningstegnieke geleer.
Vervolgens skep die individu 'n lys van vreesverskeurende situasies.
Begin met die minste vreesbevorderende voorwerp en werk hul pad na die mees vreesbevorderende item, en die kliënt konfronteer hierdie vrese onder die leiding van die terapeut terwyl 'n ontspanne toestand gehandhaaf word.
Byvoorbeeld, 'n individu met 'n vrees vir die donker kan begin deur na 'n beeld van 'n donker kamer te kyk voordat hy verder dink aan 'n donker kamer en dan eintlik sy vrees konfronteer deur in 'n donker kamer te sit. Deur die ou vreesproducerende stimulus te koppel met die nuut geleerde ontspanningsgedrag, kan die fobiese reaksie verminder of selfs uitgeskakel word.
Aversion Therapy : Hierdie proses behels die paring van 'n ongewenste gedrag met 'n aversive stimulus in die hoop dat die ongewenste gedrag uiteindelik verminder sal word. Byvoorbeeld, iemand wat aan alkoholisme ly, kan 'n dwelm bekend as disulfiram gebruik, wat ernstige simptome soos hoofpyn, naarheid, angs en braking veroorsaak wanneer dit met alkohol gekombineer word. Omdat die persoon uiters siek word wanneer hulle drink, kan die drinkgedrag uitgeskakel word.
Gedragsterapie gebaseer op operante kondisionering
Baie gedragstegnieke maak staat op die beginsels van operante kondisionering, wat beteken dat hulle versterking, straf, vorming, modellering en verwante tegnieke gebruik om gedrag te verander. Hierdie metodes het die voordeel om hoogs gefokus te wees, wat beteken dat hulle vinnige en effektiewe resultate kan lewer.
Sommige van die tegnieke en strategieë wat in hierdie benadering tot gedragsterapie gebruik word, sluit in:
Token-ekonomieë: Hierdie tipe gedragstrategie maak staat op versterking om gedrag te verander. Kliënte mag tekens verdien wat vir spesiale voorregte of gewenste items uitgeruil kan word. Ouers en onderwysers gebruik dikwels token-ekonomieë om goeie gedrag te versterk. Kinders verdien tokens om in voorkeurgedrag betrokke te raak en kan selfs tekens verloor om ongewenste gedrag te vertoon. Hierdie tokens kan dan verhandel word vir dinge soos snoep, speelgoed, of ekstra tyd om met 'n gunsteling speelding te speel.
Gebeurlikheidsbestuur: Hierdie benadering maak gebruik van 'n formele skriftelike kontrak tussen die kliënt en die terapeut wat die gedragsverandering doelwitte, versterkings en voordele wat gegee sal word en die strawwe vir die versuim om aan die vereistes van die ooreenkoms te voldoen, uiteensit. Hierdie tipe ooreenkomste word nie net deur terapeute gebruik nie - onderwysers en ouers gebruik dit ook dikwels met studente en kinders in die vorm van gedragskontrakte. Gebeurlikheidskontrakte kan baie effektief wees in die vervaardiging van gedragsveranderinge, aangesien die reëls duidelik in swart-en-wit uitgespel word, wat voorkom dat albei partye hul beloftes kan ondersteun.
Modellering: Hierdie tegniek behels leer deur waarneming en modellering van die gedrag van ander. Die proses is gebaseer op Albert Bandura se sosiale leerteorie , wat die sosiale komponente van die leerproses beklemtoon. Eerder as om net op versterking of straf te staatmaak, laat modellering individue toe om nuwe vaardighede of aanvaarbare gedrag te leer deur iemand anders te kyk wat die gewenste vaardighede verrig. In sommige gevalle kan die terapeut die gewenste gedrag modelleer. In ander gevalle kan kykers met die gesogte gedrag ook help.
Uitwissing : ' n Ander manier om gedragsverandering te produseer, is om op te hou om 'n gedrag te versterk om die antwoord uit te skakel. Time-outs is 'n perfekte voorbeeld van die uitwissing proses. Tydens 'n time-out word 'n persoon verwyder uit 'n situasie wat versterking verleen. Byvoorbeeld, 'n kind wat begin om ander kinders te skree of te slaan, sal van die toneelaktiwiteit verwyder word en moet rustig in 'n hoek of 'n ander kamer sit waar daar geen geleenthede vir aandag en versterking is nie. Deur die aandag op te wek wat die kind bevredigend gevind het, word die ongewenste gedrag uiteindelik uitgeblus.
Hoe goed werk gedragsterapie?
Wanneer dit gaan om die behandeling van spesifieke gedragskwessies, kan gedragsterapie soms meer effektief wees as ander benaderings. Fobies, paniekversteuring en obsessiewe-kompulsiewe versteuring is voorbeelde van probleme wat goed reageer op gedragsbehandelings.
Dit is egter belangrik om daarop te let dat gedragsbenaderings nie altyd die beste oplossing is nie. Byvoorbeeld, gedragsterapie is oor die algemeen nie die beste benadering wanneer sekere ernstige psigiatriese versteurings soos depressie en skisofrenie behandel word nie. Gedragsterapie kan effektief wees om kliënte te help om sekere aspekte van hierdie psigiatriese toestande te hanteer of te hanteer, maar moet gebruik word in samewerking met ander mediese en terapeutiese behandelings wat deur 'n mediese dokter, sielkundige of psigiater aanbeveel word.
Bellack, AS, & Hersen, M. (1985). Woordeboek van Gedragsterapie Tegnieke . New York: Pergamon.
Rimm, DC, & Meesters, JC (1974). Gedragsterapie: Tegnieke en empiriese bevindings . New York: Akademies.