Leopolde Helaas, Clarín, die intellek op bevel van 'n samelewing | Huidige literatuur
Frase deur Leopoldo helaas.
Leopoldo Alas, beter bekend onder sy alias, Clarín, was 'n Spaanse skrywer met 'n baie uitgebreide en hulpbronryke werk. Die meeste akademici val saam om hul literêre skepping op die hoogtepunt van die beroemde Benito Pérez Galdós te plaas. In werklikheid, Die Regent (1885), word beskou as een van die belangrikste romans van die Spaanse literatuur van die XNUMXde eeu.
Verder was Clarín 'n prominente joernalis, regsgeleerde en kritikus oor kwessies wat verband hou met politiek, godsdiens en literêre teorie. Onder sy artikels en opstelle beklemtoon hy sy toewyding aan die sosiopolitieke kwessies van sy tyd en die invloed van Krausistiese idealisme op sy filosofiese denke. Daarom is 'n omvattende benadering nodig om die majesteit van hierdie intellektueel te verstaan.
1.2 'N Voorbarige seun
1.3 Benadering tot Krausisme
1.4 Eerste joernalistieke werke
1.5 Doktorsgraad in burgerlike en kanonieke reg
1.6 Die professor
1.7 Konsolidasie as die grootste kritikus van sy tyd
1.8 Afgelope paar jare
2.1.2 Ander romans deur Clarín
2.2 Samestellings van politieke, artistieke en literêre kritiek
Leopoldo Enrique García-Alas y Ureña is op 25 April 1852 in Zamora, Spanje, gebore. Ten tye van sy geboorte dien sy vader - Genaro García-Alas - as goewerneur van die stad. Nietemin, die Asturiese wortels van sy voorvaders (veral dié van sy moeder, Leonora), het sy toekomstige skeppings sterk beïnvloed.
Op die ouderdom van sewe is hy ingeskryf vir die Jesuitekollege van die San Marcos-klooster in León. Daar, klein Leopoldo het uitgestaan ​​vir sy goeie grade, dissipline en gehegtheid aan geloof, tot die punt om as modelstudent beskou te word. Intussen ontwikkel hy sy liefde vir briewe tydens sy verblyf in die familiehuis in Oviedo.
'N Voorbarige seun
Die nog pre-adolessente Leopoldo kon reeds skrywers van die omvang van lees Cervantes of Fray Luis de León. Die mate van voorbarigheid was van so 'n aard dat met slegs elf jaar is hy toegelaat in die voorbereidende voorsitters van die Universiteit van Oviedo. Waar hy onderrig ontvang in rekenkunde, Christelike leerstellings, etiek, filosofie, Latyn en natuurwetenskappe.
Net so het hy in daardie studiehuis vriende gemaak met toekomstige skrywers soos Tomás Tuero, Pío Rubín en Armando Palacio Valdés. In 1869 ontvang hy 'n baccalaureusgraad. Twee jaar later verhuis hy na Madrid om 'n doktorsgraad as juris te verwerf. In die hoofstad het hy weer met sy vriende van Oviedo vergader en die byeenkoms van die Bilis-klub gereeld besoek.
Benadering tot Krausisme
Garcia-helaas hy het die voorskrifte van Krausisme en sekulêre liberalisme geleer terwyl hy sy doktorsgraad voltooi het, danksy die voorsitters van Nicolás Salmerón en Adolfo Camus. Op hul beurt was laasgenoemde vooraanstaande Krausiste en dissipels van die filosoof Julián Sanz del Río, wat die ideologiese basis vir die skepping van die Institución Libre de Enseñanza gelê het.
Eerste joernalistieke werke
Saam met sy akademiese verpligtinge, dien die jong Leopoldo as bydraer tot die koerant Solfeggio, gestig en gelei deur Antonio Pérez Sánchez. Hierdie koerant, wat in 1875 gestig is, het baie diskreet na vore gekom as 'n spreekbuis vir republikanisme. 'N Jaar tevore het die Eerste Republiek van Spanje geval na die staatsgreep van Manuel Pavía, waarmee die Monargiese herstel begin het.
Die direkteur van Solfeggio hy het al sy redakteurs versoek om die naam van 'n musiekinstrument te gebruik. Om hierdie rede het Leopoldo García-Alas onder die skuilnaam "Clarín" begin teken. sy rubriek getiteld "El Azotacalles de Madrid". Daarin het hy poësie geskryf, tesame met politieke kritiek wat taamlik kontroversieel geword het, aangesien hy die nuwe regerende elite genadeloos aangeval het.
Doktorsgraad in burgerlike en kanonieke reg
In 1876 skryf Clarín sy eerste verhale vir die Asturias Tydskrif, geregisseer deur nog een van sy goeie vriende, Félix Aramburu. Twee jaar later verskyn die enigste boek met sy regte naam: sy doktorale proefskrif getiteld Reg en moraliteit. Egter sy akademiese verdienste was nie genoeg om 'n leerstoel aan die Universiteit van Salamanca te word nie.
Die grootste struikelblok vir sy ambisies in die onderwys was beliggaam deur die graaf van Toreno, wat destyds die teiken was vir harde kritiek van Clarín en die destydse minister van openbare onderrig. In elk geval, die Universiteit van Zaragoza het hom in 1882 as professor in politieke ekonomie en statistiek aangestel. Dieselfde jaar - 29 Augustus - trou sy met Onofre García-Argüelles.
In 1883 ontvang Clarín deur Royal Order die voorsitter van die Romeinse reg aan die Universiteit van Oviedo. In sy onderwyswerk onderskei hy hom deur baie noukeurige evalueringstrategieë en pedagogiese metodes waarvan die belangrikste taak was om analise in plaas van memorisering te bewerkstellig. Alhoewel hy baie streng was, het hy groot bewondering by sy studente en kollegas gewek.
Konsolidasie as die grootste kritikus van sy tyd
Teen hierdie tyd was hy al baie gerespekteer as politieke ontleder en literêre kritikus. Clarín se geskrifte is gekenmerk deur hul skerpte, wat hulle baie gewild gemaak het (terselfdertyd dat hulle hul vyandelys vergroot het). Byna al sy artikels is in media gepubliseer soos Die onpartydige, Komiese Madrid y Illustrasie, Onder andere.
Intussen het die eerste volume van Die Regent, sy meesterstuk (die tweede bundel is die volgende jaar uitgereik). Danksy sy enorme werksvermoë kon hy sy onderwyswerk saam met sy koerantartikels kombineer. plus die uitwerking van verhale en romans. In totaal het Clarín tot aan die einde van sy lewe meer as tweeduisend opiniestukke gepubliseer.
Gedurende die 1890's het Clarín 'n geestelike en persoonlikheidstransformasie ondergaan. Verder het hy hom op daardie stadium nie volledig geïdentifiseer met enige van die sosiale klasse in Spanje nie. Natuurlik het hierdie omstandighede sy werk nie gestop nie, waarvoor hy sy literêre skepping voortgesit het deur middel van verskillende verhale en selfs 'n toneelstuk, Teresa (Dit het 'n dawerende mislukking tot gevolg gehad).
Met die aankoms van die XNUMXste eeu het Clarín ingestem om 'n vertaling uit te voer wat hom maande geneem het -Werkdeur Émile Zola - selfs al het die simptome van haar siekte vererger. Ten slotte was die diagnose nie bemoedigend nie: dermtuberkulose in 'n gevorderde stadium (ongeneeslik in daardie tyd). Na aanleiding, Leopoldo Alas is op 13 Junie 1901 in Oviedo oorlede; hy was 49 jaar oud.
Clarin se bekendste werk is baie uitgebreid, gevul met verskillende vlakke en aanvullende karakters. Dit het 'n verhaal wat gebaseer is op die stroom van die protagonis se herinneringe, waar owerspel die sentrale tema is. Daarom word dit vergelyk met werke soos Madame Bovary, deur Flaubert, Anna Karenina, van Tolstoï, Of neef Basilio, deur Eça de Queiroz of Die verowering van Plassansdeur Zola.
Aan die ander kant is die beskrywing van die provinsiale omgewing baie gedetailleerd, met duidelike kenmerke van naturalisme en 'n selfbewuste roman. Daarbenewens Clarín het daarin geslaag om sy belangstelling in etiese kwessies (Krausistas) weer te gee.. Terselfdertyd sien lesers die gevoelens van die karakters en die kenmerke van die destydse samelewing ten volle raak.
Ander romans deur Clarín
Pelayo se drukkie (1889).
Sy enigste seun (1890). Dit was sy langste roman.
Samestellings van politieke, artistieke en literêre kritiek
Verlore preek (1885).
Nuwe veldtog (1887).
Opstelle en tydskrifte (1892).
Small talk (1894).
Die Here en die res is verhale.
U kan die boek hier koop: Die Here en die res is verhale
Totsiens, lam! Totsiens, Cordera!.
Van die Kommissie.
Don Paco uit die verpakking.
Twee wyse manne.
Die haan van Sokrates.
Die boek en die weduwee.
Die ouer beer.
Op die trein.
Medalje ... klein hondjie.
Trommel en doedelsakke.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » goedere » Biografie » Leopoldo helaas, Clarín
Genadige verduideliking, sublieme artikel. Die groot werk om hierdie bladsy te soek en te skryf, is nodig.