Yollie se lewe – Page 2
I am secure in who I am. I don’t need the validation of those that would say, you have to be a certain way in order to be accepted. I’m comfortable going against the grain. I’m walking my path and I will always walk in the direction my heart tells me to go, even if I must walk alone – JC Watts
Dit is ware woorde wat ek op 3 Januarie 2018 op my persoonlike Facebook profiel gesit het. Ware woorde wat my beskryf en wie presies ek vandag is. Ek hoef nie hard te werk om aanvaar te word deur mense nie. Ek hoef nie mense se goedkeuring oor wie ek is vandag, weg te dra nie. Dit is een waardevolle les wat ek in die ou dekade geleer het en saam met my neem in die nuwe decade.
‘n Dekade gelede was ek ‘n skaam, jong vrou in my laat twintigs. Ek was iemand wat deur die lewe gesweef het sonder enige komplikasies. Die lewe was vir my baie makliker as wat dit vandag is. Ek kan jou waarborg as ek vandag ‘n joernaal of dagboek of wat ook al jy verkies, gaan uithaal uit my kas uit, gaan ek nie die woorde wat my beskryf erken nie. Ek sal nie geskok wees daaroor nie want niemand bly dieselfde mens as wat hulle tien jaar terug was nie. Mense verander. Mense is ‘n “work-in-progress”. Mense groei en word basies ‘n nuwe mens soos die jare verbygaan. Dit is soos een sel wat in jou lyf doodgaan en vervang word met ‘n nuwe sel. Ek dink amper ek het daardie stelling al op Grey’s Anatomy gehoor.
Elke jaar begin ek my joernaal of dagboek met wie presies ek is vandag. Ek is vandag eerstens ‘n Suid-Afrikaner. Ek is tweedens Afrikaans-sprekend. Ek is laat in my dertigs, maar skryf nogsteeds in dagboeke soos ‘n jongmens, net om te keer dat sekere gedagtes losraak en op sosiale media beland met verreikende gevolge. Ek is iemand se dogter. Ek is iemand se suster. Ek is iemand se niggie. Ek is ‘n vriendin. Ek is ‘n tante van ‘n twee jarige dogtertjie. Ek is ‘n diereliefhebber wat weer eendag ‘n Labrador of twee hê om my te leer van liefde en lojaliteit.
Wie ek nog is vandag? Ek is ‘n blogger wat mense bewus maak van die ernstige implikasies van geweld teen vroue en kinders in Suid-Afrika. Ek is iemand wat somtyds nie weet wanneer om my mond te hou nie wanneer dit kom by kwessies baie na aan my hart nie. Ek is daardie iemand die blog Buite Die Lyne geskryf het, ‘n eerlike beskrywing wat die misdaad situasie in Suid-Afrika beskryf het en nogsteeds by my punte hou wat ek daarin gemaak het.
‘n Mens groei soos die lewe aanstap. ‘n Mens ontwikkel so te sê in ‘n nuwe mens. Jaar in and jaar uit. Maar wat as wie jy vandag is nie juis belangrik is as dit kom by die groter geheel nie? Wat as jy eendag iemand soos Thomas Hill van die Kendrik broers film Overcomer ontmoet en jou reguit vra wie presies jy vandag is sonder die titels wat jy deur die jare gekry het om te kom waar jy is?
Ek het in hierdie inskrywing genoem dat ek eerstens ‘n Suid-Afrikaner is. Ek is trots daarop om een te wees elke keer as ek dink aan die warm gevoel binne in my toe Siya Kolisi die Webb Ellis trofee gelig het en as ek die inspirerende stories lees wat op die I’m Staying Facebook groep verskyn. Ten spyte van al die kwessies en probleme wat Suid-Afrika tref, is ek nogsteeds daardie mens wat glo dat Suid-Afrika ‘n pragtige land is en dat ons dit uniek maak om in te woon.
Tot dusver het ek nooit die belangrikste aspek genoem van wie ek presies is vandag nie met die nuwe dekade met ons nie. Met Overcomer het hierdie vraag my tussen die oë getref. Waar presies lê jou identiteit? Wie is jy as mens as al daardie titels en verantwoordelikhede van jou af weggeneem word?
Nie almal is gemaklik met die idee om te sê dat hulle ‘n kind van God is nie. Ek weet dit is die belangrikste punt, maar by baie mense bly dit ‘n baie teer punt om dit hardop vir ander mense te sê of om dit op sosiale media toe noem omdat hulle bang is dat hulle geoordeel sal word oor hulle geloof. Daar is ook dan mense wat voel dat dit ‘n privaat is. Ek is somtyds skrikkerig om dit met mense te deel want mense kan jou oordeel sodra jy ‘n voet verkeerd sit in hul oë.
Ek is nie aldag perfek nie. Ek is nie perfek nie. Punt. Ek raak baie maklik ongeduldig as ek in die verkeer oppad huistoe vassit of ek raak omgekrap as Eskom beurtkrag toepas tydens ‘n episode van Binnelanders. Ek kan skaars ‘n eier kook en ek sal boeke lees van interesante mense van wie ek nog nie eens van gehoor nie. Ek probeer my bes met elke taak en opdrag wat aan my gegee word en ek werk baie hard om te groei as mens.
Maar na als dit kom dit tog neer op jou eie waarde en die betekenis daarvan. Ek mag dalk van geen waarde wees in miljoene mense se oë nie want vir hulle is ek ‘n vreemdeling, terwyl hulle worstel met hul eie probleme, uitdagings en ook hulself afvra wie hulle is vandag? Ek is vandag van waarde vir my familie en vriende. Ek was so vir hulle my hele lewe lank. Ek besef dit ook nie elke dag nie terwyl ek elke dag wonder wat die toekoms gaan inhou, maar ek is en bly van waarde in God se oë, want hy het my geskape wat meer belangrik is as enige iets anders.
Ek dink nie ek moet dit weer noem hoe uitmergelend en sleg hierdie jaar was nie. Dit was al genoem in verskillende inskrywings hierdie jaar alleen. Ek wil eerder hierdie inskrywing eerder toewy aan my verbasing dat ek vandag hier is om ‘n kans te kry om die dinge te noem wat ek wil graag noem. Soos om die kans te kry om te skryf oor hoe dankbaar ek moet wees.
Ongelukkig is Desembermaand vir my ook nie maklik nie. Soos byvoorbeeld dit is nie maklik om in die oggende op te staan nie want ek is net moeg, liggaamlik en geestelik. Ek gaan sukkel-sukkel deur die lewe as gevolg van beurtkrag wat om elke hoek en draai in my lewe plaasvind. Ek kan ook net noem dat Maandagaand nogals erg was met fase ses toe ek ook byna niks gehad het om te eet vir aandete nie. Wel, ek is nie die enigste mens in Suid-Afrika wat sukkel-sukkel deur die lewe gaan as gevolg van beurtkrag nie.
Ek weet ek sal kla oor die feit dat ek wakker word in die donker en by die huis aankom na werk ook in die donker. Ek kla oor die moedeloosheid en magteloosheid en gaan vloek-vloek, skel-skel op Twitter oor die skielike skok van fase 6. Om byna die hele nag sonder beurtkrag te sit is nie ‘n pretloop in die park nie, veral as jy kos moet maak of regmaak vir werk vir die volgende dag. Genadaglik het Eskom besluit op fase 1 op hierdie aand so dit gee my darem een goue geleentheid om net ietsie van my hart af te kry voordat ek hierdie blog vir 2019 afsluit en terugkeer na ‘n welverdiende vakansie.
Ek het vanoggend met my mede kollega gepraat oor hoe dankbaar ons moet wees. Ek is deur ‘n baie traumatiese en taai jaar. Ek het dit amper nooit maklik gehad nie. Amper nooit bedoelende dat daar tye was dat daar wel ‘n silver randjie was aan daardie donker wolk wat oor my kop gehang het.
Eerstens is ek dankbaar dat ek nog asem haal, ‘n dak oor my kop het en elke aand kos op die tafel kan hê. Ek is darem dankbaar om elke aand in my bed te kan slaap, al dink die muskiete dat ek ‘n heerlike aandete sal uitmaak en al slaap ek nie so goed soos ek moet nie. Dankie tog vir klein genadetjies soos die langnaweek. Ek is dankbaar vir elke dag om voluit te kan leef ook.
Ek was nie juis die dankbaarste mens hierdie jaar nie. Ek wou met alle mag en siel hierdie jaar afskryf as twaalf lang maande se treurmare en een baie lang slegte ervaring wat ek nie wil oorskryf nie. Ek het emosies soos frustrasie, woede, magteloosheid en hartseer ervaar. Ek het harde klippe gekou en gedink ek sal dit nie maak tot die einde van die jaar nie.
Maar ek is hier. Ek haal nog asem terwyl daar mense is wat sy of haar laaste asem uitblaas. Ek kry die geleentheid om 2020 in te sien met nuwe hoop en nuwe vooruitsigte. Ek weet nie wat die nuwe jaar vir my sal inhou nie. Om eerlik te wees ek is maar effens aan die bang kant om nou daaroor te dink, en niemand kan my blameer met die jaar wat ek beleef het nie.
Ek bly dankbaar oor my familie wat nogsteeds by my is. Ek is dankbaar vir die vriende wat ek het en waardeer hul vriendskappe opreg. Ek is dankbaar om met elke nuwe geleentheid my niggie te kan sien en te bederf. En om haar te sien grootword. Ek is dankbaar vir die mense in my lewe en watter positiewe invloede hulle het in my lewe.
Ek word elke oggend baie moeg wakker en lê my kop op my kussings neer uitgeput elke aand. Ek kan in hierdie jaar net dankbaar wees dat ek nog leef. Dit is vir my al wat tel, en my familie wat vir my meer beteken as enige iets anders.
Ek het ‘n baie negatiewe en moeilike jaar agter die rug. Ek sal nie daarmee stry nie. Ek gaan nou hierdie geleentheid gebruik om darem hierdie laaste inskrywing van 2019 op een positiewe noot te laat eindig.
Wees dankbaar vir die dak oor jou kop, die kos op jou tafel, die bed waarin jy elke aand slaap. Wees dankbaar vir die familie en vriende wat jou elke dag inspireer. Wees dankbaar dat jou hart nog klop en dat jy nog asem haal. Wees dankbaar vir wat jy het.
Want nie almal het dit maklik nie. Daar is mense wat baie swaar kry in die lewe. Daar is kinders wat sonder ouers grootword. Daar is mense wat in die strate slaap. Daar is mense wat werkloos is en wonder wat die toekoms inhou.
Wees dankbaar vir die silver randjie om jou donker wolk want solank daardie silver randjie daar is, is daar hoop.
Dit is daardie tyd van die jaar. Meeste van ons sal wonder waarheen 2019 gegaan het. Ander sal weer die tyd gebruik om die jaar in perspektief te stel. Ek aan die anderkant sal meeste van die tyd net te dankbaar wees 2019 lê byna op sy rug en vir hom ‘n stewige “voertsek” toesnou op ‘n slegte dag, want hierdie jaar was darem een taai en moeilike bliksem gewees vir my persoonlik.
Ek gaan nie nou in oor watter verliese ek deurgemaak het in 2019 nie. Om ‘n goeie vriend en my twee geliefde diere te verloor is uiters hartseer genoeg soos dit is. Ek was ook deur ‘n operasie om al vier van my verstandtande te verwyder, ek was in ‘n ongeluk waar ek byna en alweer in ‘n hospitaal beland het en nou op hierdie oomblik is ek gefrustreerd omdat ek so moeg is meeste van die dae.
My energie reserwes is nou op sy laaste bietjie reserwes en daar is dae dat ek wonder of ek dit ooit sal maak tot op my eerste dag van verlof sonder om soos ‘n veertjie om te val en verder te slaap, want dit is nou deesdae die mode vir my om minder en minder en nogmaals minder slaap in te kry as wat ek moet.
Hierdie jaar was uiters moeilik en uitdagend. Die vorige jaar was eintlik ‘n pretloop in die park in vergelyking met hierdie jaar, as ek minder melodramaties wil klink. Ek dink ook nou ek moet nou hierdie stukkie los vir nog ‘n blog inskrwying, want ek wil eintlik nou meer ingaan oor watter lesse 2019 vir my gebring het, positief en negatief.
Die negatiewe les wat 2019 vir my gebring het was die verliese wat ek moes deurmaak. Ek het op ‘n stadium gevoel dat ek besig is om alles te verloor en mense te verloor wat na aan my is. Om drie keer deur verliese te gaan bly maar die vrotste gevoel wat ek kon deurmaak in een jaar alleen. Om drie keer te voel asof jou hart uit jou borskas geruk is, wens ek op niemand toe nie. Die positiewe aspek is dat my vriend en geliefde dierekinders nou op ‘n plek is waar hulle geen pyn ervaar nie, en geen meer lyding het nie. Hierdie gedagtes bring my elke keer vertroosting.
Die positiewe les wat hierdie jaar vir my geleer het was om altyd jouself en jou gesondheid eerste te stel. Ek praat nie nou van my operasie in Mei vanjaar nie. Maar in ‘n ander geval waar ek besluit het om my gesondheid eerste te stel bo alles wat belangrik gelyk het op daardie tyd.
Ek is altyd daardie mens wat, maak nie saak hoe vrot van die griep ek is nie, altyd werk toe sal gaan. Ek is, of sal ek sê, was hierdie sucker for punishment en het altyd my werk eerste gestel bo my gesondheid. Ek het van besluit verander toe ek een Maandagoggend in Augustus vanjaar so siek geword het, dat ek opgegooi het nadat ‘n lastige hoesbui my oorval het. Dit was net voordat ek sou werk toe gaan, maar op die ou einde besluit het om eerder ‘n boodskap aan my kollega te stuur om te laat weet dat ek nie ingaan werk toe nie.
Die dokter het my ‘n twee verdere dae afgegee weens griep en infeksie. Hierdie insident het my geleer dat gesondheid altyd eerste kom bo enige iets anders. En wat belangrik is dat ek vir ‘n verandering na my eie liggaam moet luister en dat ek altyd mooi na myself moet kyk.
Hierdie jaar het wel vir my deur negatiewe paaie gebring. Dit het vir my die moeilikste lesse gegee om uit te leer. Dit het my geleer oor verlies. Dit het my baie hartseer en baie trane gebring dat ek gewonder het of ek sterk genoeg is om deur dit te kan kom. Met genade van Bo het ek deur die moeilike tye gekom, maar nie sonder ‘n paar stampe en stote nie, want dit is presies hoe hierdie jaar was. Met stampe en stote.
Hierdie jaar het my ook die wonderlikste lesse gebring. Om soos byvoorbeeld myself meer eerste te stel as wat ek het in die vorige jare. Dit het my geleer dat my gesondheid nie afgeskeep moet word vir enige iets anders nie. Dit het my geleer om myself mooi op te pas en as ek dit so kan stel om my lewe in ‘n meer positiewe rigting in te stuur, my leefstyl ook ‘n bietjie van ‘n hupstoot te gee.
Hierdie jaar ek my ook laat besef dat daar soveel meer is in die lewe as die dinge waaraan ek vir jare al gewoond is. Ek is nogsteeds vreesloos en voel uitgesproke oor die dinge wat na aan my hart is. Dit gaan beslis nie verander nie. Ek is dankbaar dat ek nog lewe en die geleentheid het om weer asem te haal, soos my kollega verlede week gesê het, ons is nogsteeds hier.
Ek besef ook dat ek hier is met die geleentheid om uitdagings aan te vat bo my vuurmaakplek en my lewe ten volle te benut. Ek besef hoe dankbaar ek moet wees dat ek nogsteeds asem in my longe het, ‘n dak oor my kop en kos op my tafel elke aand.
Hierdie jaar het wel ‘n paar klappe in my rigting toegedien. Ek is net te dankbaar dat ek, ten spyte van als wat negatief was in my lewe, dat ek nogsteeds positief oor die toekoms kan wees met nuwe geleenthede en uitdagings. En dit kan getel word as ‘n baie positiewe les vir die nuwe jaar.
Kom Kersfees Tyd
Nou op hierdie oomblik is dinge ‘n bietjie mal aan my kant sonder die vooruitsig van ‘n ordentlike ruskans en ‘n geleentheid om dinge in perspektief te stel. Ek het nie eens tyd om eintlik te wonder wat ek vir Kersfees wil hê hierdie jaar nie. Dit is hoe dinge besig is. En dan kry jy seker ook maar beurtkrag wat jou verontrief en basies die dinges in maak want elke winkel is toe en dit is moeilik om te kyk op die internet want jou data is min en jy probeer jou bes om battery krag op jou selfoon, tablet en Ipad te bespaar.
Dit is nou in hierdie tyd van die jaar bitter moeilik om in die Kersfees gees te kom. Ek is nog nie eens daar waar Boney M se soetsappige Kersliedere oorwinkelsentrums se luidsprekers speel nie, of is dit nou BZN? Of ek sien skaars die Kersversierings in Checkers, Clicks en Musica. My hart is nou op hierdie oomblik nie in hierdie luim om in die gees te kom nie. Dalk as dinge effens kalmer raak in my lewe sal ek eers hierdie dinge raaksien en besef dat Kersfees om die draai is.
Of dalk wanneer ek die winkelsentrum betree en besef dat ek geskenke vir my ouers en familie moet koop plus nog ekstra bykomstighede soos peperduur geskenk papier wat duurder is as Woolworths se sokkies en ‘n rol Sellotape wat ek tog in volgende jaar gaan verloor. Dalk gaan die Kersfees gees my tussen die oë slaan wanneer ek in ‘n lang ry staan in Checkers of Pick ‘n Pay en reg agter ‘n dame staan wat tien kredietkaarte gebruik om vir tien verskillende items te betaal.
Die idee van Kersfeesinkopies maak my absoluut gek party dae. Ek vermy gewoonlik winkels soos die pes etlike dae voor Kersfees. Ek verkies om eerder dan by die huis te bly en my boek te lees, of myself met ‘n fliek te bederf. As daar gewoonlik een ding is wat ek glad nie kan verdra nie, is om te wag in ‘n baie lang ry in ‘n winkel en te wag om te betaal vir my items. Blameer maar die Waterdraer sterreteken binne-in my want ons is nie van die geduldigste mense op die planeet nie.
Moenie my verkeerd verstaan nie. Wanneer ek op verlof is, dan is Kersfees my gunsteling tyd van die jaar. Dinge is dan nie so rof nie en ek kry darem maar die kans om net rustig saam met my familie te verkeer sonder die gejaag van die lewe. Ek kry darem die geleentheid om my familie se geskenke op my eie tyd toe te draai met meer Sellotape as geskenkpapier en dit onder die boom te los waar ‘n pragtige engel reg bokant die kersboom geplaas is. Ek kry ook darem die geleentheid om amper siek te raak van DSTV se Kersfeesflieks wat hulle ‘n honderd maal sal herhaal tot in Maart toe in volgende jaar. Ek kry die kans om myself dik te eet aan die vleis en hoender en roomys en amper te rol in die straat af.
Ek kry darem die goue en sekerlik die beste geleentheid om tyd saam met my familie te spandeer en hulle almal ‘n Geseende Kersfees toe te wens. Ek kry darem die geleentheid om te besef hoe dankbaar ek moet wees om nog ‘n Kersfees te hê. En ek kry die geleentheid om die dinge te doen wat ek graag elke Kersfees doen.
Elke jaar op 23 Desember en moenie vra hoekom nie, bederf ek myself met ‘n paar chick flicks en sjokolades en Jacobs koffie. Hierdie tradisie, as ek dit so kan noem, het begin ‘n paar jaar gelede toe ek huistoe gekom het van ‘n baie besige winkel af. Ek het nie ‘n keuse daar gehad nie. Dit is behoorlik gereën daardie dag. Die weer was ook nie tè warm nie, maar ook nie te koud nie. Die weer was nog eintlik net reg om buite onder die afdak te sit en te luister na die reën.
Maar ek was net in daardie bui om soetsappige chick flicks te kyk en myself te bederf met ‘n lekker beker koffie en sjokolades. Die weer was perfek daarvoor so ek het gewonder hoekom nie? Elke jaar sal ek flieks kyk soos Bridget Jones’ Diary, The Family Stone en The Holiday met Kate Winslet en Cameron Diaz. Dit is net my manier om net ‘n bietjie selfsugtig te wees en myself eerste te stel.
Die vakansie herinner my elke jaar waaroor Kersfees gaan. Dit gaan oor Jesus se geboorte. Dit gaan oor die Almagtige God wat sy Seun gestuur het om die wêreld te verander, te red. Vir my gaan Kersfees oor dit en die belangrikheid van familie. En hierdie jaar gaan dit geensins verander nie.
Elke jaar lees ek oor die bejaardes wat alleen Kersfees vier sonder ‘n enkele besoek van hul familie. Elke jaar lees ek oor die dakloses wat honger in die straat slaap. Ek hoor en sien van kinders wat sonder hul ouers Kersfees vier en glo my, daardie gedagte maak my baie hartseer. Hierdie jaar se Kersfees gaan ook ‘n moeilike een wees sonder my twee geliefde dierekinders, maar ek het nog my familie om voor dankbaar te wees.
As ek van die hartseer lees op die internet of in die tydskrifte op die rakke, maak dit my opeens dankbaar dat ek nog my familie by my het hierdie tyd van die jaar. Ek kla elke jaar oor die ongelooflike besige winkelsentrums waar ek my laaste minuut Kersinkopies doen, maar ek is nogsteeds dankbaar dat ek wel mense in my lewe het om voor kersinkopies te doen. Ek sukkel elke liewe jaar om geskenke toe te draai want dit is nie een van my beste talente nie, maar dan besef ek dat daar mense is daar buite wat alleen Kersfees om ‘n Kersboom sit.
Ek is iemand wat glo daarin dat familie altyd eerste kom, maak nie saak wat in jou lewe plaasvind nie. Koester jou familie en wees lief vir hulle, want ons almal weet nie wat die toekoms gaan inhou vir ieder en elk van ons nie. Jou familie is jou rotse en fondasies waarop jy altyd kan staatmaak. Jou familie is altyd daar vir jou en is onvoorwaardelik lief vir jou. Koester hulle en maak die beste herinneringe saam met hulle wat jy kan.
Want kom Kersfees tyd, is jou familie ‘n geskenk van God en wees elke dag van jou lewe dankbaar daarvoor.
Dit is nou daardie tyd van die jaar. Die tyd wanneer jy net lus voel om jou klokradio uit die venster te gooi wanneer dit jou wakker maak. Die tyd van die jaar wanneer jy lus is vir absoluut niks, of wanneer jy net lus is om slaap en nie die uitdagings in die gesig te staar nie, want jy is net moeg.
Ek is nou in die stadium waar agt ure se regdeur slaap eintlik ‘n bonus is, maar ongelukkig sukkel ek nogsteeds om uit die bed uit te kom. Sommige oggende sal ek hardop vloek as daardie verdomde alarm my wakker maak. Ek het nie krag om die uitdagings in die gesig te staar, wat nog te sê van mense se kleinlike kwessies. Ek het nog nooit in my lewe gedink ek sal ooit so uitgeput wees as wat ek nou is nie, maar na ‘n lang, uitmergelende jaar is ek.
Al wat ek nou meer as enige iets anders doen is om net my kwota agt ure slaap inkry, dalk ‘n bietjie meer en my Desember spandeer met ‘n lekker Jodi Picoult storieboek op my skoot en lees totdat my oë lam raak. Ek wil die aand ontspan met ‘n fliek of twee. Ek wil vergeet van al die negatiewe dinge wat sosiale media bring deur om my foon in my kamer te los, en buite te sit met ‘n boek.
Al wat ek nou wil doen is dit en ‘n bietjie meer. Dalk miskien aan ‘n Parkrun of twee of dalk drie deelneem. Ek wil uitgaan saam met vriende of net langs in Seepunt gaan stap en die natuur geniet. Ek wil onder die afdak sit terwyl die somerreën so val en as die weer meer omgekrap is, myself bederf met sjokolade en ‘n paar chick flicks soos Bridget Jones’ Diary en The Holiday.
Die balangrikste van dit als is dat ek wil waardevolle en kosbare tyd saam met my familie bring want as daar een les wat 2019 oor my gebring het, is dat familie altyd eerste moet kom, maak nie saak wat nie en dat tyd saam met hulle ongelooflik kosbaar is.
Al wat ek wil doen is om my batterye te herlaai vir die nuwe jaar wat voorlê. Ek klink dalk ‘n bietjie selfsugtig, maar ek skuld dit ten minste aan myself om hierdie jaar meer positief af te eindig en die nodige rus te kry wat my liggaam en gees nodig het. Ek het nodig om die positiewe dinge weer te ervaar en my lewe in ‘n meer positiewe rigting in te stuur.
My Desember gaan ek seker wees dat ek myself eerste stel en probeer om baie meer positief te wees oor die toekoms. Ek skuld dit aan myself en niemand anders nie.
Ek weet dit is die vraag wat die meeste by mense sal opkom. Is ek goed genoeg? Dit het al by my opgekom in so baie situasies waarin ek myself nooit bevind het nie. Ek vra dit vanuit ‘n plek van onsekerheid uit. Daar is tye waar ek onseker voel oor die situasie, oor myself of wanneer die lewe eenvoudiglik net druk. Almal was daardeur waar hulle voel dat hulle nie goed genoeg is vir mense nie.
Ek was vroeër vanjaar by die Fleur Du Cap toekennings aand by die Artscape Teater. Die toekenningsaand het plaasgevind net so voor my operasie so ek was liederlik uitgestres oor die operasie. Daar was daardie ekstra druk op my om die beste te lyk vir die toekenningsaand en ek het geweet dat daar nie geld was vir daardie rok en duur skoene nie. Ek moes ‘n mooi broek en ‘n mooi toppie iewers uit my kas haal en dit dra. Ek kon ook nie daardie aand hoëhak skoene dra nie want ek het my voet Gestamp die dag voor die toekenningsaand.
Ek het my bes probeer maar tog het ek gewonder of ek goed genoeg gaan wees om tussen al daardie akteurs te staan. Gaan ek soos ‘n seer tand uitstaan met my broek en mooi toppie? Gaan ek mense in die skande steek? Dit is al vrae wat deur my kop gemaal het ure voor die tyd. Maar die vraag wat meeste deur my kop gegaan het is of ek goed genoeg lyk en is voor mense.
Ek sal net sê dat ek dalk met daardie vrees sit dat mense my sal oordeel oor wat ek aanhet vir ‘n toekenningsaand en nie volgens die menslike reëls en standaarde leef nie. Ek was bang mense oordeel my sonder dat hulle my werklik ken vir wie en wat ek is. Daar bestaan daardie vrees tog by almal wat hulself in ‘n totale nuwe situasie vind wat vreemd is vir hulle. Dit voel asof hulle in die diep kant ingegooi is en dat hulle vrees dat hulle nooit sal uitkom nie. Dit is hoe ek gevoel het toe ek in daardie diep kant ingegooi is.
Voor die toekenningsaand het ek die hele tyd rondgekyk en was verlig om te sien dat vroue opgedaag het met mooi, stylvolle broeke en mooi, smaakvolle toppies. Dit het my verlig laat voel van binne af en my laat besef dat ek nie alleen is nie.
Dit is ook soos ek in die Kerkgebou instap op ‘n Sondagoggend en wonder of mense my sal oordeel oor daardie stywe jean, blou top en sandale wat ek aanhet, terwyl daar vroue nog by tradisie ‘n kerkrok en netjiese skoene aanhet. Ek wonder ook by tye of ek goed genoeg is en of ek inpas by die gemeente van sowat ‘n 1000 lede?
Maar dan sien ek mense wat Springbok tops aanhet dan wonder ek nie meer nie. Want geen kerk is ‘n modehuis of geen kerkdiens is ‘n modeperade nie. Almal is daar vir een doel. Om te leer uit die woord en te bid vir vergifnis, maak nie saak wat ek of die persoon langs my aanhet nie.
Daar is dae dat ek voel dat ek nie inpas my mense se ideale, standaarde of morele waardes nie. Daar is dae dat ek wonder of ek goed genoeg is wanneer ek ‘n geleentheid bywoon of wanneer ek uitdagings pak wat soms bo my vuurmaakplek is.
Daar is dae dat ek wonder of ek wonder of ek hard genoeg werk om mense bewus te maak van die impak van geweld teen vroue of kinders. Ek doen die beste van my vermoë om genoeg mense bewus te maak hoe hartseer dit is dat so baie vroue en kinders die slagoffers word van geweldsmisdaad. Ek werk hard genoeg, maar is dit goed genoeg? Dit is wat ek wonder sommige dae.
Mense stel reëls en standaarde vir die wêreld om na te streef. As dit nie gevolg word nie, word jy geoordeel en gekruisig, min wetende dat mense elk hul eie standaarde het om na te streef. Ek het dit, en ek verwag nie van mense om my reëls en standaarde na te streef nie.
Ek sal nooit goed genoeg wees vir sekere mense in die geheel nie. Ek sal nooit hul standaarde wat hulle stel vir hulself en ander, na streef nie. Ek sal nooit eintlik volgens reëls en waardes leef nie, net my eie.
Ek sal nooit goed genoeg wees vir sekere mense nie. Ek is goed genoeg in die oë van die mense wat lief is vir my vir wie en wat ek is. Ek is goed genoeg vir mense wat my aanvaar vir wie en wat ek is. Die belangrikste van dit als is dat goed genoeg is vir God, want Hy het my geskape en gemaak in die persoon wat ek vandag is. En dit is goed genoeg vir my.
Buite die Lyne – Een Jaar Later
Presies een jaar gelede het ek ‘n inskrywing op hierdie blog geskryf getiteld Buite Die Lyne. Hierdie inskrywing was geïnspireer deur ‘n gesprek met ‘n vriend van my oor die misdaad in Suid-Afrika en hoe ons almal daardeur geraak word. Ek was al voorheen gekritiseer deur mense toe ek genoem het dat alle Suid-Afrikaners deur misdaad geraak word. Ongelukkig vir my het die inskrywing veroorsaak dat ek vir myself moes baklei nadat iemand dit verkeerdelik opgevat het. Wel, dit is die nagevolge van die waarheid wat mense soms net ‘n bietjie baie ongemaklik sal laat voel wanneer hulle dit die minste verwag.
Baie dinge het verander in die laaste jaar vandat daardie inskrywing die lig gesien het. Ek het ‘n moeilike jaar agter die rug, wel amper. Desember lê nog voor met hopelik goeie herinneringe en goeie tye wat vir my voorlê want die hemel weet ek het die broodnodig. Ek het ‘n paar nuwe haarstyle probeer wat my eintlik beter gepas het as my langer hare. Ek werk nog aan ‘n bietjie meer gesonder leefstyl en ek werk hard om fiks te bly sodat ek beter kan voel oor myself. En laastens maar nie die minstens nie, ek wys negatiewe mense die deur juis omdat ek moeg is vir al die drama wat hulle veroorsaak om my. Dit is ‘n paar plus punte wat ek kan bylas in ‘n jaar vol negatiwiteit.
So baie dinge het verander intussen. Een ding wat nie verander nie is my siening oor die lewe. En nee, ek forseer dit nie in jou keelgat af en ek is nie iemand wat mense in boksies druk nie. My siening bly dieselfde as wat dit was presies een jaar gelede. Die misdaad is baie ontstellend in Suid-Afrika. Geen mens kan dit ooit ontken nie. Die moordsyfer bly hoog, vroue word verkrag en vermoor en onskuldige kinders word verkrag en vermoor in Suid-Afrika. Boere word vermoor in plaasaanvalle.
Die waarheid is dat alle rasse en kulture word deur misdaad geraak. Ek lees dit elke dag in die media. Die afgelope paar maande was daar heelwat vroue wreed vermoor in Suid-Afrika. ‘n Vrou wie se lyk opgekap is. ‘n Swanger vrou wat agt keer raakgeskiet is deur bendes en wat toe op die ou einde gesterf het aan haar wonde. ‘n Onskuldige student wat in ‘n poskantoor in Kaapstad verkrag en vermoor is. ‘n Perderuiter wat deur bendes vermoor is. Dit is net om ‘n paar uiterse hartseer voorbeelde te noem.
Dit is presies my siening wat nie verander nie. En wat nogsteeds nie verander het nie is die feit dat ek nie bang is om daaroor uit te spreek nie. My ontsteltenis daaroor uit te spreek nie. Om op te staan vir elke liewe slagoffer, ongeag hul agtergrond en ras. Want dit is juis waar mense nie so bang moet wees om hieroor te praat nie. Die waarheid gaan sekere mense ongemaklik laat voel oor hierdie hele realistiese situasie waarin ons almal bevind is. Dit is waar ek sal aanhou om dit te praat.
Na een jaar, of sal ek sê ‘n hele paar jaar, is ek nie bang om Buite die Lyne in te kleur nie. Want ek wil nie onthou word as iemand wat soos ‘n dwase skaap mense se sienings volg nie. Ek glo daaraan om bloot net uit te staan en ‘n stem te wees vir diè wat nie so gelukkig is soos wat ek nou tans is nie.
Dit is slegte nuus vir die mense wat my gekritiseer het deur die loop van verlede jaar, maar die goeie nuus is vir my is dat ek berusting het oor my siening en dat ek nie gaan terugstaan en nie bang gaan wees om Buite die Lyne in te kleur nie. Elke ras en elke kultuur verdien ‘n plekkie in die son. Niemand verdien om neergesien te word oor juis waarvandaan hulle kom nie.
‘n Paar woorde van wysheid uit die Blog van verlede jaar “Buite die Lyne”
Die titel Buite Die Lyne van verlede jaar