Image deur DreamyArt
Die oorlewingsinstink is die fundamentele komponent van die heilige. Dit moet nie verwar word met die vrees vir die dood nie. Die vrees vir die dood spruit uit 'n gebrek aan liefde.
Liefde lei jou om met die reën, die riviere en die bome, die kranse en die voëls te praat; dit lei jou op 'n gemeenskaplike pad, na 'n universele nagmaal wat op sy beurt die wil kan bedink om in alles te verdwyn, om jouself te gee en die onmag te geniet, waarsonder dit onmoontlik kan wees om jouself op elke oomblik te gee. Die oorlewingsinstink is die bewering van onbestendigheid, in soverre alles in hierdie wêreld beweer word danksy die teenoorgestelde, en 'n krag wat uitgeoefen moet word, het 'n weerstand nodig.
Die vrees vir die dood is gekoppel aan die misleidende idee van jouself as 'n individu apart van die geheel. 'N Mens se vrees vir die dood neem af namate die illusie van afsondering van die Almal ontbind.
Vryheid in die lewe is ongetwyfeld 'n lewe sonder vrees. Die onbewuste vrees vir die dood beïnvloed elke aspek van menslike gedrag; die verhouding met ander en onsself is daarop gegrond.
Die vrees vir die dood is die belangrikste rolspeler in ons verhouding met ons vennote en met geld; dit kondisioneer ons toestand van psigofisieke gesondheid, daaglikse spanning, kwaliteit van rus, eetgewoontes en geringe en belangrike lewenskeuses ten sterkste. As die onderbewuste vrees vir die dood baie sterk is, leef ons op 'n suiwer analitiese en geestelike vlak waar idees steriel is, terwyl idees in die afwesigheid van vrees vol liefde en vrugbaar is.
Deur die eeue heen het die verskillende tradisies ongetwyfeld verskillende denkbeeldige tradisies geskep waartoe die bevolkings onbewustelik aangepas het. Individue is beheerbaar, meetbaar en voorspelbaar, solank die simbole van hul eie kulturele agtergrond outomaties binne hulle optree, selfs hul persepsies gefiltreer en gedwing word om te sien, te hoor, aan te raak, te ruik en te smaak volgens 'n gegewe stel waardes wat in lyn is die sintuie — verstandelike bedrywighede — met die standaardfunksies en antwoorde wat gemeenskaplik is vir daardie kultuur. Vanuit dialektiese oogpunt is vryheid vryheid van iets, dus is ons moontlikheid van vryheid gekoppel aan die bestaan ​​van 'n wêreld wat nie vry is nie.
Die berekening van persoonlike voordeel en nadeel
Die parameters van goed en kwaad, gesondheid en siekte, ensovoorts waarop die gees fokus, word sosiaal geïnduseer. Die natuur beweeg na skoonheid, nie na goedheid nie, wat 'n konsep is wat deur die menslike verstand geskep word. Om krag te bewerkstellig, skep die verstand sy eie waardeskaal met die doel om die natuur en die liggaam beheerbaar, meetbaar, voorspelbaar en regeerbaar te maak.
Die kennis wat gebruik word om mag en beheer te bewerkstellig - nie liefde en self-gee nie - word uitgeoefen deur teorieë wat 'n tegniese soort kennis uitdruk wat op mag gerig is. Hierdie tegniese kennis is die kennis van 'n geestelike model van die werklikheid, nie van die natuurlike werklikheid nie, wat suiwer leegheid, onbestendigheid, self-gee, skoonheid, liefde is. Dit is nie korrek om te sê dat die natuurlike werklikheid onbewus is nie; dit is kenbaar deur liefde, deur dit te word wat bekend word.
Die probleem met tegniese kennis wat op beheer gerig is, is dat die ondersteunende teorieë gemanipuleer kan word. Omdat die konsepte van goed, gesondheid en waarheid abstrak is, kan dit dus gemanipuleer word. As 'n mens moeite doen om na te dink oor jou eie welstand of gesondheid, dan doen jy dit nie eintlik dink aan u eie welstand of gesondheid, maar eerder oor die welstand en gesondheid van die stelsel wat die modelle van gesondheid en welstand bepaal.
Die wêreld kan dus in wese in twee kategorieë mense gegroepeer word: diegene wat in sosiale waardes glo en dit respekteer, en diegene wat begryp het dat sulke waardes geen rede het om in die natuur te bestaan ​​nie. In laasgenoemde kategorie vind ons towenaars, kunstenaars, kluisenaars, asketici, monnike en geestelike persone.
Die vryheid van die hipnotisme wat deur die waardes van goed en kwaad gegenereer word, kan gedink word dat dit 'n groot risiko inhou, naamlik dat hy verswyg na afwyking, wat 'n gebrek aan beheer is, soos waansin, gierigheid, perversie, Satanisme.
Al hierdie eienskappe is die gevolg van die verergerde beheer en druk van die waardes van goed en kwaad, nie van vryheid nie. Die natuurlike energieë word onderdruk deur die uitoefening van geestelike beheer uit vrees en die gebrek aan liefde en skoonheid. Wanneer die natuurkragte van die psige oorkomprimeer word, ontstaan ​​'n soort psigose, met gedagtes wat onverbiddelik na die dors na krag, perversie en ander afwykende manifestasies dryf.
In ons samelewing gaan die moontlikheid om krag te bekom hand aan hand met 'n psige wat geraak word deur helder waansin. Wanneer die gode, wat ons kragtigste psigiese kragte is, ons idees nie herken word nie, maar onderdruk word, sal hulle die verstand te bowe gaan en die werklikheid op 'n verwoestende manier aangryp.
Balans in die psige en die wêreld
Die gode oortref die sfeer van individualiteit. Ons moet in gedepersonaliseerde terme aan die gode dink. As die gode die gedagtes van sekere individue laat opvlam, wat hulle lei tot gruwelike misdade in die naam van mal godsdienstige, ekonomiese of politieke teorieë, is dit sonder twyfel omdat daar ander individue in 'n ander wêrelddeel is wat die natuurlike energie onderdruk. en nie die wilde dimensie van die psige erken nie in 'n poging om die natuur en die wêreld te oorheers.
Balans in die psige en in die wêreld moet oorweeg word met 'n gees vry van die gevoel van individualiteit en materialisme. Net soos 'n persoon oorkom kan word deur die kragte van sy eie psige, wat hy uit vrees probeer onderdruk, so word die wêreld oorheers deur die baie energieë wat hy wil beheer.
Die twee maniere om te veg
Self-gee is die uiteindelike emosie, wat die suiwerste uitdrukking van liefde is. Die natuurlike stryd om oorlewing is die manifestasie van skoonheid, sonder skuld of vooroordeel. Individue veg onder manipulasie, veroorsaak deur teorieë van goed en sleg, reg en verkeerd, waar en vals.
'N Wyse persoon, 'n geestelike persoon, is nie iemand wat nie meer veg nie, maar iemand wat veg vir liefde. So iemand ly nie die konflik nie, word nie verswak deur die houe van die vyand nie, is nie kwaad vir die vyand nie, voel nie oordeel of skuldgevoelens nie. So iemand veg nie vir 'n stelsel nie, maar vir die siel.
Die ware spiritualis, net soos Arjuna in die Bhagavad Gita, gee nie die geveg prys nie. Hy weet dat alles perfek is net soos dit is, dat daar eintlik niks aan die wêreld kan verander nie. Hy druk homself uit in die stryd om skoonheid te manifesteer, net soos 'n kunstenaar hom- of haarself uitdruk in 'n kunswerk. Die stryd van die spiritist, soos die van die kunstenaar, lei nie tot lyding nie, maar eerder tot voortdurende wedergeboorte.
Die vry persoon veg vir die emosie van liefde; die stryd is kreatief, nie vernietigend nie. Die individu veg moeisaam om persoonlike voordeel, sonder om te besef dat die gedagte wat die persoonlike voor- en nadele bereken, in werklikheid 'n instrument is wat gemanipuleer kan word. Gevolglik veg sulke individue vir die stelsel, selfs as hulle glo dat hulle daarteen veg.
Gesondheid en siekte
As 'n vry persoon siek word, wonder hy of sy watter soort emosie die siekte daarmee kan bring. Sulke persone delf hul eie siekte in om die onderdrukte sentiment te soek: hulle soek daarna, is mal daaroor, bevry dit, leef dit en sublimeer dit in die ekstase van liefde tussen die mens en die goddelike. Vrye persone erken die siekte as die roepstem van die skaduwees. En hulle stap dapper na daardie skaduwees.
Die skaduwees wink as 'n oermens, 'n universele orde, gebreek is en weer ingestel moet word. Skoonheid is harmonie tussen lig en skaduwee, dood en lewe, droom en wakker word.
As hierdie harmonie verbrysel word omdat 'n mens byvoorbeeld die onsigbare siel vergeet het en die materiële waardes van die wêreld te veel nagestreef het, dan word die siel van die wêreld van onsigbaarheid, en sy stem verskyn in die sigbare wêreld in die vorm van siekte, ongemak en probleme.
Die geestelike persoon herken dit en vier die oproep van die siel deur hom in die skadu te waag, om die emosies wat hiermee gepaard gaan te gee, afstand te doen met die onrusbarende ervaring wat self-gee, skoonheid is.
Sosiale individue wil slegs die oproep van die siel kalmeer en die stem van die gode verdoof wat deur hul eie organe uitgedruk word. Die noodsaaklike funksie van enige terapie is om die impak van die siel op die lewe te verslap, beheer te behou - dit wil sê die illusie van mag - oor liggaam en natuur.
Die sosiale individu kies in die algemeen die terapeutiese weg. Die vrye persoon kies in die algemeen die estetiese weg. Albei individue kan dieselfde gebeure ervaar; albei kan byvoorbeeld chirurgie of medisyne kies. Wat verskil is die manier waarop elkeen die gebeurtenis uitleef. Die sosiale indiwidu stoot deur vrees, veg die siekte om beheer oor sy eie liggaam, gees, lewe en natuur te behou. As gevolg van dieselfde siekte, veg die geestelike persoon om die balans tussen sigbaar en onsigbaar te herstel om krag aan die siel terug te gee.
Die ritueel van genesing
Elke keer as die oeroue balans of universele orde verbreek word; elke keer as die natuur-die ooreenkoms tussen Poseidon en Minos- word verraai, elke keer as skoonheid misluk, dan kom daar 'n siekte, ongemak, steuring of 'n probleem op, wat die taak het om dinge reg te stel.
In hierdie sin is ons siektes, ons steurings, ons ongemak en ons probleme inderdaad ons grootste erfenis: dit is die stem van ons siel wat roep vanuit die wêreld van onsigbaarheid, die wêreld buite hierdie wêreld.
Sodra die balans aan albei kante gebreek is, ontstaan ​​die probleem van waarheen ons ons bewuste aandag moet vestig: na Minos, die 'ek' wat beheer en mag wil hê, of na Poseidon, die natuur.
In werklikheid kan hierdie probleem slegs opgelos word deur die balans tussen die "ek" en die natuur te herstel en deur 'n bewustheid te ontwikkel wat goed gesentreer is tussen die teenoorgesteldes. In dualiteit word 'n mens oorweldig. Dualiteit impliseer dat u slegs in die gees woon of dat u slegs in die natuurlike ervaring woon.
Neem byvoorbeeld 'n persoon wat met kanker gediagnoseer is wat besluit om die bestuur van sy gesondheid uitsluitlik aan die sogenaamde mediese wetenskap toe te vertrou. Hy sal 'n eensydige keuse gemaak het deur die versorging van sy gesondheid te delegeer aan 'n beginsel buite homself - dokters, medisyne, chirurgie - 'n terapeutiese beginsel gebaseer op 'n geestelike model van die werklikheid waarin die liggaam 'n wesenlike voorwerp is.
Maar 'n soortgelyke eensydige en ongebalanseerde keuse sal ook gemaak word as iemand besluit om die natuur te laat loop sonder om 'n ware en behoorlike genesingsritueel te beoefen, wat slegs vertrou op die moontlikheid dat die liggaam homself genees.
Die weg van samehorigheid impliseer altyd 'n ritueel vir die herstel van die verlore balans. Hierdie ritueel moet deur elke aspek van die persoon waargeneem word: liggaam, gevoelens en gees. Dit beteken dat dit moet reageer op gebare, emosies en denke. Dit moet ook gesien word as 'n ritueel van mag deur die voorouers van die siek persoon, of hulle nou aan hierdie of daardie kant van die Groot Drempel woon. Dit moet 'n kragtige ritueel wees om die inligting uit die sosiale en gesinsisteem van die siek persoon, kulturele agtergrond en veral denkbeeldige tradisie te hanteer. Die ritueel moet beïndruk, ontstel, skud, betower.
Daar is ongetwyfeld 'n Westerse denkbeeldige tradisie en 'n Oosterse denkbeeldige tradisie, en hulle verskil. Vir iemand wat aan die Tibetaanse Birmaanse Engelse stamgroep behoort, wat in 'n hut in die middel van die bos in Mianmar woon, met 'n onveranderde animistiese tradisie wat teruggaan na die prehistoriese tyd, is 'n sjamanistiese ritueel gesentreer op die offer van 'n haan, die verslaan van 'n trommel , en ekstatiese beswyming kan uiters effektief wees. Vir 'n persoon met 'n Westerse denkbeeldige tradisie soos ons s'n, kan chirurgie 'n ritueel wees wat die verlore balans kan herstel. Dit wat regtig belangrik is, gebeur binne die siek persoon en lê in die vermoë om 'n dramatiese gebeurtenis te omskep in 'n ritueel van opoffering waardeur die 'ek', die verstand, kan oorgee, en die hele persoon kan oorgee aan die misterie van onsigbaarheid, en sodoende die verlore balans te herstel.
Dit is dus nie die genesing self wat effektief is nie, maar eerder die manier waarop dit ervaar word. Dit verklaar waarom twee mense met dieselfde siekte en op dieselfde stadium dieselfde behandeling ondergaan, twee verskillende voorspellings kan hê.
Die genesing word ritueel op die oomblik van die rituele offer, die sakrum facere, wanneer die wit bul (simbool van krag) deur Minos (simbool van “ek”) na Poseidon (simbool van die godheid van die natuur) terugbesorg word, word die balans tussen mens en natuur weer herstel.
As die ritus tydens die siekte uitgevoer word, word laasgenoemde die kans op 'n leeftyd vir die bevryding van 'n mens. Dieselfde waarnemings oor siekte kan toegepas word op geestelike probleme, emosionele onrus en, in die algemeen, op die probleme en probleme van die lewe.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Genesingsdissiplines > Die oorlewingsinstink en die twee maniere om te veg