Hoe om noodhulp te bied vir 'n oop fraktuur - Nuttige wenke - 2021
Hierdie artikel is mede-geskryf deur Jonas DeMuro, besturende direkteur. Dr DeMuro is 'n gesertifiseerde pediatriese chirurg, spesialis in noodchirurgie uit New York. Hy studeer in 1996 aan die Stony Brook University School of Medicine.
'N Oop breuk kom voor wanneer die skerp rande van 'n gebreekte been die vel binnedring en uit die liggaam uitsteek, of 'n vreemde voorwerp 'n indringende wond veroorsaak wat die been beïnvloed. Hierdie tipe breuk benodig onmiddellike noodhulpmaatreëls om die waarskynlikheid van infeksie te verminder en om behoorlike genesing te verseker.
Noodhulp, behandeling en voorspelling van die siekte vir herstel en lewe hang af van die lokalisering van die besering, gepaardgaande skade aan bloedvate en senuweestamme, die ontwikkeling van komplikasies.
Volgens die meganisme van die besering is oop breuke:
primêre oopbeenfragmente wat deur 'n defek in die vel uitgaan, kom voor tydens die besering,
sekondêr oop - die vorming van 'n wond deur die skerp rande van 'n misvormde been vind plaas na 'n besering as gevolg van onbehoorlike vervoer of die verskaffing van noodhulp.
Volgens die ligging van die breuklyn:
gekombineer met die vorming van klein of groot beenfragmente.
Volgens die ligging van die besering is oop breuke:
As gevolg van die erns is breuke:
Die erns van die besering word bepaal deur die grootte van die beskadigde been, die voorkoms van veneuse of arteriële bloeding, pynskok, vet emboli, phlegmon ledemate, sepsis.
Die kliniese manifestasies van 'n oop fraktuur is basies dieselfde as by 'n geslote besering. Die belangrikste verskil is skade aan die vel en die vorming van 'n wond waarin gebiede van die misvormde been sigbaar is. In hierdie geval is die simptome meer duidelik, en die diagnose is nie in twyfel totdat die instrumentele ondersoekmetodes uitgevoer is nie. Oopbeserings kom gewoonlik voor met die verplasing van beenfragmente, sodat sulke breuke langdurige behandeling en rehabilitasie benodig.
Tekens van 'n oop breuk:
intense pyn in die area van die besering, wat verskerp as u beweeg,
'n wond van verskillende groottes onderaan beenfragmente,
swelling van die beseringsplek,
veneuse of arteriële eksterne bloeding,
ledemaat deformiteit en patologiese mobiliteit (beweging op 'n atipiese plek),
crunch op die plek van die besering wanneer u die beskadigde been beweeg of voel,
verergering van die algemene toestand - verhoogde hartklop, verlaging van bloeddruk, blansjering van die vel, psigomotoriese opwinding.
Frakture wat gepaard gaan met bloeding, veral van groot arteriële vate, kan lei tot hemorragiese skok. Skade aan groot bene of veelvuldige beserings verhoog die risiko dat vetterige embolisme van die vate van die hart en longe ontwikkel. Beserings aan bene en vel lei dikwels tot irritasie van 'n groot aantal senuwee-reseptore en veroorsaak pynskok. Die wond wat deur beenfragmente gevorm word, word besmet met die vorming van phlegmon ledemate en sepsis. Die genoemde komplikasies van 'n fraktuur kan dodelik wees as u laat mediese behandeling ontvang.
Die verskaffing van noodhulp
In die geval van 'n oop breuk, is dit dringend 'n ambulansspan te ontbied om noodhulp te verleen en die slagoffer na die trauma of intensiewe sorgeenheid te vervoer.
As dit onmoontlik is om 'n span dokters te skakel, is dit noodsaaklik om onafhanklik mediese maatreëls uit te voer om die pasiënt voor te berei op hospitalisasie in 'n mediese instelling. Die reëls vir noodhulp vir 'n oop breuk moet aan almal bekend wees. Die behoud van die gesondheid van die slagoffer hang hiervan af. Traagheid en gebrek aan optrede kan die siek persoon die lewe kos.
Noodhulp vir oop fraktuur:
Die slagoffer moet van die toneel verwyder word as daar 'n risiko vir beserings is.
Wanneer arteriële bloeding voorkom, wat gekenmerk word deur 'n pulserende bloedstraal van skarlakenkleur, word 'n toernooi bo die beseringsplek toegedien. Gebruik 'n rubbertoernooi met rubber of gebruik geïmproviseerde middele - 'n tou, gordel, das wat op 'n lap of kleding aangebring word. Stel die tyd vas waarop die toernooi toegepas word.
As veneuse bloeding voorkom, wat gepaard gaan met 'n trae bloedstroom van die kersiekleur, is dit voldoende om 'n drukverband onder die plek van die besering toe te pas.
Die rande van die wond moet behandel word met 'n antiseptiese oplossing - briljant groen, waterstofperoksied, jodium. Die wond is bedek met 'n steriele gaasband.
U kan nie probeer om beenfragmente onafhanklik aan te pas en aan te pas nie. Sulke aksies kan lei tot verhoogde bloeding en die ontwikkeling van pynskok.
Die slagoffer kry pynstillers in tablette of 'n binnespierse inspuiting word gegee - analgin, diclofenac, pentalgin. Dit verbeter die algemene toestand van die pasiënt en voorkom dat traumatiese skok tydens hospitalisasie in 'n mediese instelling voorkom.
'N Vervoerband word op die beseerde ledemaat geplaas. Standaardbande word gebruik: vakuum, draad Cramer, hout Dietirichs. Bande word vanaf die ongeskonde velintegument aangebring met inagneming van die fixasie van die oorliggende en onderliggende gewrig. In die afwesigheid van standaardtoestelle word geïmproviseerde bande van pype, ski-pale, planke, dik karton, sambrele gebruik.
Standaard of geïmproviseerde bande word op klere aangebring wat styf aan die ledemate verbande is. Katoen- of sagteweefsel word onder die benige uitsteeksels geplaas. Om wonde te behandel, word klere gesny.
'N Yspak kan op die beseringsarea geplaas word. Dit verminder bloedverlies en elimineer pyn.
Die slagoffer wat geneig is of half sit, word dringend na die naaste mediese instansie vervoer.
Die algemeenste oop fraktuur van die arm. Beserings aan die ledemate word minder gereeld aangeteken. As u mediese sorg ontvang, verminder u die risiko van ongeskiktheid en dood in die prehospitale stadium.
Diagnostiek en behandelingstaktieke
Diagnose van oop frakture is gewoonlik nie moeilik nie. Deformasie van die ledemaat en 'n wond met beenfragmente word beskou as absolute tekens van 'n breuk. Instrumentale ondersoekmetodes word voorgeskryf om die diagnose en graad van weefselbeskadiging te bepaal: radiografie, rekenaar of magnetiese kerntomografie. 'N Röntgenstraal ontdek botafwykings, die erns van die skade aan beenweefsel word op 'n CT-skandering uiteengesit. Magnetiese kerntomogram help om die weefsels (bloedvate, senuwees, spiere) op te spoor.
'N Oop fraktuur word selde konserwatief behandel. Met 'n effense verplasing van beenfragmente word dit onder plaaslike verdowing vergelyk. Daarna word 'n gipsgiet aangebring om die beseerde ledemaat te immobiliseer om beenkallus te vorm in die omgewing van beenskade. Die wond word behandel met antiseptiese oplossings, gebiede van dooie weefsel word verwyder en die velafwyking word gesuiwer. 'N Venster word in die rolverdeling gelaat om die wond en daaglikse antiseptiese behandeling te monitor.
Chirurgiese behandeling van 'n fraktuur word baie meer gereeld voorgeskryf. Beenfragmente word vergelyk en geïmmobiliseer met skroewe, krammetjies, plate of breinaalde. Die doeltreffendste en gemaklikste metode vir chirurgiese ingryping is die gebruik van eksterne fiksasie-toestelle vir kompressie, wat Ilizarov-toestelle genoem word. Die gebruik van spesiale bevestigingsstrukture beperk nie motoriese aktiwiteit nie en laat u toe om 'n wond bokant die breukplek te behandel.
Nadat u die pleister of die Ilizarov-apparaat gedurende die rehabilitasieperiode verwyder het, word fisioterapie, massering en terapeutiese oefeninge voorgeskryf. Dit help om spierkrag, gewrigsmobiliteit, elastisiteit van die ligamente van die aangetaste ledemaat te herstel, die metabolisme en bloedsomloop van beseerde weefsels te normaliseer. Pasiënte keer na 4-6 maande terug na hul gewone fisieke aktiwiteit. In ernstige gevalle kan rehabilitasie baie langer duur.
'N Oop fraktuur is 'n ernstige beenbesering wat gepaard kan gaan met pyn en hemorragiese skok, infeksie van die wond met die ontwikkeling van phlegmon en sepsis. Die korrekte versorging van noodhulp, tydige hospitalisasie van die pasiënt in die trauma-eenheid en voldoende terapie voorkom die ontstaan ​​van komplikasies en die voorkoms van gestremdheid.