Sagkuns | Slaai Sonder Blare
← Nuwe Jaar
Sou jy ‘n pasgebore baba aan sy linkervoet gryp en hom slinger soos Dawid met daai velletjie gemaak het, gaan jy hoogs waarskynlik in die moeilikheid beland. ‘n Pasiënt wat nou net ‘n dubbele hartomlyning gehad het, gaan nie more oggend aanmeld vir die Comrades nadat hy 1kg ribbetjies by die Spur geëet het nie. ‘n Ouer wat Saterdag ‘n kind begrawe het, gaan nie deur die skool gedwing word om twaalf dosyn kolwyntjies te bak vir die koekverkoping nie. En al is humor ons Suid-Afrikaners se verdedigingsmeganisme, is braaidag-grappies oor Australië nog in die rooi sone van sosiale etiket. Ek trapsuutjies maar op eierdoppe as die tienermeisies in my klas opdaag met nuwe puisies en gebroke harte. Ons hanteer sekere situasies instinktief met versigtige hande.
Ons sit glasies oor ons selfone se raakskerms. Want as ons nog ‘n R500-insident kan vermy met ‘n R30 glasie, dan maak ons so. Ons koop leersakkies vir ons tablette en rekenaars, want tegnologie is duur en geld groei nie aan bome nie. Na Kersfees pak mammas regoor die wêreld die duur eetservies weer weg, die silwerware word gepoets en tussen papier neergelê en die kristalglase vind weer hul plek in die onderste kas, onder die kroeg. Ons hanteer ons besittings sagkuns en met respek.
Ons druk ons voete in skoene, om te keer dat ons in Lego-blokkies trap en die kosyn in met jou kleintoontjie tref. Ons sit ‘n sonbril op, want as jou oë skrefies trek teen die sonsondergang op die snelweg, gaan jy net plooie kry en vroeër moet begin bril dra. Ek dra gemaklike onderklere, want die lewe is te kort vir sulke onnodige swaarkry. My (geduldige) plastiekkaart word (weereens) gebruik vir (nog) ‘n kopkussing. Om my nek byna elke aand te verslaap is nie goed vir my familie se emosionele welstand nie. So die soeke na die perfekte nagrus op ‘n gemaklike kussing, duur voort. Ons beskerm.
En dan gebeur iets verskrikliks. Ons stel onmenslike hoë standaarde aan onsself. Ek moet die perfekte ma vir die perfekte kinders wees. Ons moet gesonde kos kook en nie suiker, gluten, te veel rooivleis of pruimedante eet nie. (Laasgenoemde is dalk nie so erg nie.) Ek moet my gewig dophou en so nou en dan ‘n grappie maak oor my ses kenne (bly te kenne, te kenne, te kenne) sodat mense dink ek is gelukkig is my seekoei-lyf. Daar doen ek dit alweer. Ons spandeer te veel tyd op Facebook. Ons moet minder tegnologie gebruik. Ek moet meer foto’s van my kinders neem en op datum bly met die wasgoed. Ons moenie skinder nie. Ek moenie begeer nie. Ek moenie moenie moenie en ons moet moet moet. Ons staan moeg op, gaan slaap te laat, doen nie genoeg vir liefdadigheid nie. Ek ontdek daagliks plooie, grys hare en vetrolle. Ek moet by die tandarts uitkom en nog een artikel lees en nog ‘n storie skryf en nog ‘n les beplan. Ek wil net skree: stop die malligheid. Maar saggies, want ek moenie die bure ontstel nie.
Jy. Is. Mens.
Ek is nie pasgebore nie. Ek het nie ‘n hartoperasie gehad nie. Ek het nie ‘n kind aan die dood afgestaan nie. Maar ek verdien om saggies hanteer te word. Nie deur ander of deur die wêreld nie, maar deur myself. Die selfkritiek moet end kry. Ons almal maak foute. Ons fok op. En vok dan weer op. En dit… dit is oukei. Solank ons leer en aanhou mik vir verbetering, behoort die saak mos reg te wees? My voorneme vir die res van die jaar… nee wag, res van die week… nee wag, res van die aand? Behandel jouself met die genade wat jy verdien. Een dag op ‘n slag. Want om jouself saggies te hanteer, is ongetwyfeld, ‘n kuns.
One thought on “Sagkuns”
Januarie 14, 2020 at 3:01 vm
As die lewe jou druk ..stut hom met ‘n plank en gee pad viswaters toe!
As jy gelukkig is het iemand anders die probleem opgelos teen die tyd wat jy terugkom