Die ontvolking van plattelandse dorpe word algemeen aanvaar as die onvermydelike en onomkeerbare gevolg van die nywerheidsomwenteling van die negentiende en die tegnologiese vooruitgang van die twintigste eeu. Oorspronklik is dorpe aangelê om sekere dienste binne maklike bereik van die bevolking van die omringende gebied te plaas. Toe die mens nog van die dier vir sy vervoer afhanklik was, was dit nodig om hierdie dorpe nader aan mekaar te hê. Die koms van die trein en die motor het dit egter moontlik gemaak om vinniger oor langer afstande te reis, met die gevolg dat kleiner dorpe wat 'n swakker diens as die groot sentra gelewer het, verwaarloos is, hulle oorspronklike diensfunksie verloor het en oorwegend woondorpe geword het.
Ironies genoeg is dit juis die moderne tegnologie wat dit moontlik maak om te desentraliseer en die plattelandse dorpe weer te vernuwe. Met die jongste kommunikasietegnieke is dit vir ondernemings moontlik om in die ekonomiese hoofstroom te bly sonder om noodwendig in die hoofsentra gevestig te wees. Soos hierdie tendens toeneem, sal die voordeel daaraan verbonde deur daardie plattelandse gemeenskappe behaal word wat dinamies genoeg is om tydig die infrastruktuur te skep wat nodig is vir die soort samelewing wat hulle tot stand wil bring.
•	Opsomming: Die verval van die klein dorp het reeds krisisafmetings aangeneem op die Suid-Afrikaanse platteland. Dit word weerspieël in die afname van veral Blanke-bevolkingsgetalle en dit benadeel die interne struktuur ...