Vir 'n volhoubare toekoms moet ons weer kontak maak met wat ons eet - en mekaar - Klimaatsimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Anna Davies, et al
Eet alleen, wat eens as 'n vreemde persoon beskou is, het vir baie mense in die Westerse wêreld alledaags geword. Kitskoskettings bevorder eet onderweg of “al desko”. Waarom tyd mors op u besige dag om saam met ander aan tafel te sit?
Surveys dui aan dat 'n derde van die Britte gereeld op hul eie eet. Open Table, 'n aanlyn-besprekingsprogram vir restaurante, het gevind dat die solo-etes in New York aangebied word verhoog met 80% tussen 2014-2018. En in Japan, die wêreldhoofstad van solo-eetplekke, is die neiging vir 'lae-interaksie eetkamer”Het vertrek. Restaurante word oopgemaak wat die uiteindelike solo-eetervaring vergemaklik: bakkies met noedels deur swart gordyne in individuele hutte deur.
Is dit 'n kommerwekkende neiging? Ons dink so. Navorsing openbaar die negatiewe gevolge van eet alleen, wat gevind is dat dit verband hou met 'n verskeidenheid van geestelike en fisiese gesondheidstoestande, van depressie en diabetes tot hoë bloeddruk. So dit juig dit honderde inisiatiewe vir die deel van voedsel het wêreldwyd opgeduik wat daarop gemik is om voedselsekerheid en volhoubaarheid te verbeter terwyl dit eensaamheid bekamp.
Daar's Londen s'n KasserolklubByvoorbeeld, wie se vrywilligers ekstra gedeeltes tuisgemaakte kos deel met mense in hul omgewing wat nie altyd self kan kook nie. Of Suid-Afrika s’n Kos konfyt, sosiale byeenkomste waarin deelnemers met mekaar verbind word, verkieslik met vreemdelinge, en 'n deel van die maaltyd gegee word om voor te berei. Sulke inisiatiewe bied lesse van alle soorte aan mense wat nadink oor hoe ons voedselsisteme moet verander. Dit is waarom ons hulle die afgelope paar jaar op verskillende maniere ondersoek het.
Waarom het saam geëet afgeneem? Daar is verskillende redes. Skrywers soos die kosskrywer Michael Pollan argumenteer dat dit te wyte is aan die algemene onderwaardering van tuisarbeid, insluitend kookkuns. Die uitbreiding van die arbeidsmag, wat gedurende die 20de eeu baie vroue uit die kombuis en na die werkplek gebring het, het ook bygedra.
Die voedselbedryf moedig aan om onderweg te eet. Alena Veasey / Shutterstock
Intussen is die groei in onseker en inkonsekwent werkpatrone onder a groeiende proporsie van die bevolking ontmoedig ook etes wat gemeenskaplik geëet word. En 'n toenemende aantal mense alleen lewe, wat beslis nie help nie. Verslae van toenemende gevoelens van eensaamheid is wydverspreid.
Die verskeidenheid mense se sosiale kringe neem ook af. Daal in vrywillige, politieke deelname (buite stemme), minder mense gee na liefdadigheid en minder tyd spandeer informeel kuier is almal simptome hiervan.
Dit word deur die voedselbedryf gebruik. Solo dining pas kommersiële belangstellings regoor die voedselsisteem, met die opkomende reuse in die voedselbedryf wat graag 'n geriefskultuur rondom kos wil kommunikeer - eet wanneer jy wil, waar jy ook al is.
Kos is 'n groot besigheid
Dit behoort geen verrassing te wees nie. soos nuwe navorsing toon dat krag en beheer oor voedsel wêreldwyd so sterk gekonsentreerd geraak het dat groot, winsgerigte multinasionale ondernemings van invloed is op die vorming van kritieke besluite oor hoe ons voedsel geproduseer, verhandel en bemark word. Sommige beskou sulke wêreldwye agri-voedselondernemings nodigen die toename in voedselproduksie en verspreiding wat hulle opgelewer het, beskou as 'n voorvereiste vir wêreldwye voedselsekuriteit. Baie ander - ons ook - wys daarop dat hierdie produksiegerigte benadering tot gevolg gehad het negatiewe effekte op lewensbestaan, kulture en omgewings van mense.
Dit is onmiskenbaar dat die wêreldwye voedselsisteem wat die afgelope halfeeu geskep is, nie volhoubaar is nie. Die toenemende voorkoms van monokulture - groot strepe van 'n enkele gewas wat oor enorme gebiede verbou word - is sterk afhanklik van sintetiese kunsmisstowwe, plaagdoders en antibiotika.
Dit op hul beurt lei tot verlies aan biodiversiteit, omgewingsbesoedeling en toenemende afhanklikheid van fossielbrandstowwe - sintetiese kunsmisstowwe benodig dikwels beduidende insette van fossielbrandstof (hoofsaaklik aardgas). rondom een derde voedsel wat geproduseer word, word deur die stelsel verloor of vermors, en tog word miljarde mense wêreldwyd elke dag honger.
Monokulture is nie sosiaal of omgewingsvriendelik nie. Budimir Jevtic / Shutterstock.com
Dit is dus seker dat voedselsisteme herkonfigureer moet word om aan baie van die VN se wêreldwye 2030 te voldoen Volhoubare Ontwikkeling Doelwitte. Maar dit is nie maklik om hierdie doelwitte te bereik nie. Mense word toenemend van die voedselsisteem ontkoppel, met 'n steeds krimpende aantal mense wat by voedselproduksie betrokke is. As die destydse VN-spesiale rapporteur vir die reg op voedsel, het Olivier De Schutter, aangevoer terug in 2014, een van die grootste uitdagings om 'n meer volhoubare en inklusiewe voedselsisteem te skep, is hoe om te verseker dat mense aktief daaraan kan deelneem.
Hoe verskillende gewasse of bome help om koolstofdioksied uit die lug te haal
Maar hoe lyk 'n meer demokratiese en volhoubare voedsel-toekoms? Deur dit met 'n verskeidenheid belanghebbendes te bespreek, het ons ontwikkel drie scenario's vir volhoubare voedselsisteme: tegnologiese, gemeenskapsgebaseerde en opgevoede.
Die tegnologiese scenario plaas 'slim eet' in die middelpunt. Die yskas kan die voedsel wat daarin bevat bevat, monitor en resepte voorsien vir die gebruik van voedsel wat naby die gebruiksdatums is om onnodige vermorsing te vermy. Intussen word hoë vlakke van sosiokulturele verandering in die vooruitsig gestel onder die "community eating" -scenario, wat groter geleenthede en ruimtes vir gemeenskaplike lewenstyle bied. In hierdie scenario word groeigroepe (basies deur tegnologiegeaktiveerde gemeenskapstuine) hoofstroomaktiwiteite wat beskikbaar is vir almal. Intussen beoog die scenario "opgevoede eet", wat hoë vlakke van regulatoriese innovasie in die kern stel, vooruitgang in koolstofadministrasie van voedselprodukte en geïndividualiseerde koolstofkredietbegrotings.
Die ideale voedselsisteem bevat natuurlik elemente van al drie hierdie visioene. Maar bowenal - en in al drie scenario's - is dit benadruk dat 'n volhoubare voedsel-toekoms vol moet wees met geleenthede om voedsel te deel saam met ander.
Kos saam geniet. Anna Issakova / Shutterstock
Die saad vir so 'n wêreld bestaan ​​reeds. Ons navorsing oor inisiatiewe vir die deel van voedsel oor die afgelope vier jaar het getoon dat die herlewing van geleenthede om voedsel te deel - of dit nou eet, verbou of herverdeel word saam met ander - 'n groter voedseldemokrasie sowel as volhoubaarheid kan ondersteun. So, hoe kom ons daar?
Mense blameer dikwels moderne tegnologieë - slimfone, apps, webplatforms en dies meer ons van mekaar te ontkoppel en die skepping van 'n wêreld waarin solo-diners alledaags word. Slimfone beteken dat ons leef in 'n “altyd aan” -kultuur. Kitskos van enige beskrywing wag om direk by ons kantoor afgelewer te word, sonder dat u die huis of die kantoor moet verlaat. Intussen stel apps ons in staat om naatloos met mense oor die hele wêreld heen te skakel ten koste van diegene langs ons in die bus of in 'n restaurant.
Maar die internet bied ook baie geleenthede om skakel weer oor voedsel. Of dit geleenthede is om saam te groei interaktiewe kaarte van gemeenskapstuine, of ontdek die ligging van sosiale eetervarings in jou omgewing, duisende van voetsoolvlak en in gemeenskapsbeheerde inisiatiewe gebruik voedsel as die katalisator om mense en gemeenskappe bymekaar te bring. Hierdie inisiatiewe is dikwels op klein skaal en word aangebied deur vrywilligers - maar hul aanlyn-teenwoordigheid beteken dat ons hulle in al vier uithoeke van die wêreld kon opspoor.
Bestry voedselsekuriteit en eensaamheid tegelyk. Elaine Casap / Unsplash, EAT
Ons het hierdie inisiatiewe vir deel van voedsel stelselmatig in kaart gebring 100 stede die ontwikkeling van 'n aanlyn-interaktiewe hulpmiddel om te ondersoek hoekom, wat en hoe kos gedeel word. Ons het gedetailleerde delingsprofiele vir stede opgestel, insluitend Dublin, Berlyn, Londen, Melbourne en Singapoer. Dit was geen maklike proses nie gegewe die diversiteit van mense en plekke wat gedek word, maar dit gee 'n belangrike sigbaarheid vir aktiwiteite wat maklik onder die radar van politici en die media val.
Ons het gevind dat verskillende deel-inisiatiewe in alle stadiums van die voedselketting plaasvind - van die kweek van voedsel, die voorbereiding en eet daarvan, tot die verspreiding van afval.
Daar is duisende inisiatiewe wat voedsel deel, wat fokus op die verskaffing van geleenthede om saam kos te kweek. Dit bou dikwels op 'n lang kulturele tradisie van voedselverbouing wat nuwe tegnologieë ontwikkel en omhels om gedeelde groei-aktiwiteite te fasiliteer.
Sulke inisiatiewe is uiters waardevol. Om saam met ander te groei, is 'n manier om eensaamheid te bekamp en geleenthede om tyd in die natuur deur te bring sonder om geld te spandeer. Dit bied ook 'n verskeidenheid voordele vir gesondheid en welstand, wat spanning, hartklop en bloeddruk verminder. onlangse navorsing het onthul dat elke week slegs twee uur in die natuur deurbring, dieselfde gesondheidsvoordele kan hê as vyf porsies vrugte en groente per dag of 150 minute oefening.
Desondanks word stedelike groen ruimtes steeds groter skaars en voedselkweekinisiatiewe word dikwels bedreig uitsetting op tydelike “intussen” -huurkontrakte. Regerings moet daarom kyk na gedeelde groeiende inisiatiewe vir inspirasie as hulle toekomstige beleid oorweeg.
Himmelbeetis byvoorbeeld 'n interkulturele gemeenskapstuin in die distrik Wedding in Berlyn. Die doelwitte van die inisiatief is om toegang tot gesonde kos en opvoeding moontlik te maak, wat 'die goeie lewe vir almal' bied. Dit is in 2013 gestig en is tans geleë op 'n vakante ruimte in een van Berlyn se mees benadeelde woonbuurte. Die inisiatief bied geleenthede om voedsel te kweek, sowel as kookwerkswinkels, 'n maandelikse ope-film-filmvertoning, kafees, winkelsentrums en nog veel meer.
Alles in die tuin word op 'n samewerkende manier ontwikkel, met baie vrywilligers wat saamwerk om leer te vergemaklik en ruimte te bied vir vriendskappe om te ontwikkel. Een van die huidige projekte van Himmelbeet is die ontwikkeling van 'n boek oor tuinmaak wat vir almal toeganklik is, met 'n uiteenlopende groep wat saamwerk om die inhoud te ontwikkel om te verseker dat dit aan hierdie doelwit voldoen. Himmelbeet bevorder sy gedeelde groeiende aktiwiteite via sosiale media en aktief veldtogte vir meer deursigtige grondgebruikbeplanning in die stad.
Himmelbeet Community Garden, Berlyn. © Oona Morrow, skrywer met dien verstande
Ons het baie gemeenskapstuine geïdentifiseer wat tegnologie gebruik om hul gedeelde groei-aktiwiteite te organiseer en te versprei. Uit die 3,800-inisiatiewe in die databasis behels ongeveer 'n kwart gedeelde groei, hoewel hul verspreiding van stad tot stad verskil. Ons navorsing dui daarop dat tuine wat permanent groei regdeur die stad ontwikkel moet word as 'n vorm van sosiale en omgewingsvoorskrifte. Dit is nie moeilik om te doen nie - plaaslike regerings beskerm parke deurgaans - maar dit vereis dat amptenare die waarde daarvan erken om saam te groei.
Kos deel in Singapoer-styl
Tegnologie word ook ingespan om voedsel meer kommunaal te eet, en dit dien as 'n teenmiddel vir die industrie-aangemoedigde neiging tot solo-eet onderweg. Hierdie nuwe vlaag van nuwe ondernemings wat deel uitmaak van voedsel is 'n verskeidenheid eet-en-eet-toepassings en -platforms wat koservarings bied aan diegene wat hul passie vir kook en eet wil deel. Hierdie ervarings om kos te deel, bou dikwels op plaaslike voedselsmaak, geheime resepte en eet binne die intieme ruimte van 'n vreemdeling se huis - wat wissel van aandete-klubs tot kookklasse tot ad hoc-sopkombuise.
In Singapoer, om kos te deel was nog altyd deel van die gemeenskap, wat 'n gevoel van ritme, vriendskap en sosiale behoort het. Eet word algemeen aanvaar dat dit 'n nasionale passie is. Die koslandskap van die stad word dikwels beskryf as 'n voedselparadys, en word gevorm deur uiteenlopende kookkuns en kombuise, waaronder Chinese, Eurasiese, Indiese, Maleise en Peranakan-tradisies. Sulke geregte kan in die sentrum van valkerye gevind word - basies op die aardse voedselhowe wat uiteenlopende en billike kos bied - regoor die stadstaat.
Thiong Bahru Hawker Centre, Singapoer. © Monika Rut
Maar baie tradisionele hawker-tariewe soos loh kai yik (gestoofde hoendervlerkies) word al hoe moeiliker in die smousentrums te vind. Baie Singaporeërs voel dat voedsel deesdae beïnvloed word deur kitskos kookstyle en die verbruik van gemakskos, wat die tradisie van die valker verswak.
Terwyl die stadstaat dus hawersentrums vir die UNESCO-immateriële kulturele erfenis benoem het om voort te gaan met die oes van voedsel, is dit nie so gereeld om as vreemdelinge bymekaar te kom en maaltye en kulture te deel nie, iets wat die gastronomiese profiel van Singapoer gevorm het.
Maar alles is nie somber nie. In reaksie op hierdie tendens bied 'n opkomende internetgedrewe toneel vir voedseldeling in Singapoer nou ander maniere om tradisionele Singaporese kookkuns te proe, te proe en te deel, soos om met tuischefs te kuier en te eet deur die Deel kos-app, 'n platform vir die deel en verkoop van tuisgemaakte kos.
Een persoon wat die app gebruik, Elizabeth, het grootgeword by haar ouma, wat vroeër 'n smous was. Sy onthou haar ouma se vernuftige maniere om groente uit die mark te verkry, met plaaslike bestanddele te kook en tradisionele resepte voor te berei. Elizabeth het met ons gepraat oor haar passie om te deel Peranakan kos, wat Chinese en Maleise kombuise kombineer, en die ervaring van saam eet, was 'n unieke manier om die kulinêre geskiedenis van Singapoer te verken. Sy het aan ons gesê dat “programme vir die deel van voedsel soos Share Food die potensiaal het om nuwe kosmetodes te skep wat voedselpraktyke kan inspireer teen meedoënlose globalisering van die smaak”.
'N Tuisgemaakte maaltyd wat gedeel word deur die Share Food-app. © Monika Rut, skrywer met dien verstande
Soos dit demonstreer, is tegnologiese funksionering van voedsel nie net 'n vorm van omgewings- en sosiale aktivisme nie, maar hierdie digitale werktuie stel mense ook in staat om bymekaar te kom deur middel van voedsel, en om kulturele tradisies en verhale te red.
Die deel van termynkontrakte
Hierdie verhale oor die deel van kos krap die oppervlak van die land skaars af aktiwiteite om kos te deel ons het opgespoor wat wêreldwyd opkom. Sommige inisiatiewe fokus op vermorsing, byvoorbeeld met groot platforms soos olie en Val vrugte waardeur mense toegang het tot oortollige voedsel, terwyl ander soos FoodCloud en FareShare verbind kleiner organisasies met groot kleinhandelaars om voedselafval te verminder. Ander, soos EatWith, bied die geleentheid om saam met mense in hul huise te eet en mense te verbind vir meer persoonlike ervarings om kos te deel.
Wat seker is, is dat voedselverdeling die potensiaal het om regtig te verander hoe ons nadink oor die volhoubaarheid van ons voedselsisteem en die welstand van die wêreldbevolking. Natuurlik sal voedseldeling nie al die probleme oplos wat ons gebrekkige wêreldwye voedselsisteem in die gesig staar nie, maar op sy beste wys dit hoe die voedselstelsel vir mense en die planeet kan en moet ontwerp, eerder as net vir wins.
As sulke inisiatiewe 'n krag van verandering moet wees, moet die voordele daarvan egter duidelik wees. Op beleidsvlak beteken dit dat dit meetbaar moet wees. En daarom het ons probeer om meer presies vas te stel watter soort gevolge die voedselverdelingsinisiatiewe inhou. Ons het gevind dat al die inisiatiewe sosiale, ekonomiese of omgewingsinligting uitdruk doelwitte, maar min het enige formele verslag oor die impak gedoen. Dit is nie verbasend nie; inisiatiewe vir die deel van voedsel het beperkte tyd, geld en vaardighede beskikbaar om sulke bykomende take aan te pak. Hulle sukkel dikwels net om te oorleef.
Minder mense as ooit is betrokke by voedselproduksie. PHÚC LANG / Unsplash, EAT
Dit is relatief maklik om die hoeveelheid voedsel wat geproduseer, verbruik of gedeel word, te tel. Sommige inisiatiewe vir herverdeling van voedsel, soos FoodCloud, doen dit reeds baie effektief. Dit is baie moeiliker om vas te stel hoe gedeelde ervarings 'n verskil aan mense maak in terme van hul emosionele of sosiale behoeftes. Selfs hier het ons 'n paar nuttige aanwysers. Die aantal etes wat mense met ander deel, kan 'n aanduiding wees van sosiale kapitaal soos gesien in die groot middagete-projek.
Ons het saamgewerk met inisiatiewe om die gratis saam te ontwerp DEEL DIT aanlyn gereedskapstel om voedselinisiatiewe van alle soorte te help om die gevolge daarvan duideliker te verstaan ​​en te kommunikeer. Ons voorsien die hulpbronne en aanlyninfrastruktuur; inisiatiewe vir die deel van voedsel moet net die tyd kry om te oorweeg wat die impak is op diegene met wie hulle deel.
Bevordering van voedseldemokrasie
Of kosinhoudingsinisiatiewe floreer of vervaag, is nie net die energie van diegene wat hulle vestig en daaraan deelneem nie. Regeringsbeleide en -regulasies speel 'n belangrike rol in die vorming van voedseldelingsaktiwiteite. In 'n nuwe publikasie, ons dokumenteer hoe inisiatiewe vir die deel van voedsel gereeld sukkel om sigbaarheid by beleidmakers te kry.
Regerings is geneig om voedsel slegs as 'n kommoditeit te beskou. Dit reguleer voedselaktiwiteite asof dit slegs kommersiële ondernemings of privaat sake is. As gevolg hiervan, word die sosiale, omgewings- en gesondheidsvoordele verbonde aan voedselverdeling wat nie netjies in een van hierdie kassies pas nie, misgeloop. Die gebrek aan holistiese departemente vir voedselbeleid, veral op plaaslike regeringsvlak, help nie.
Dit is algemene uitdagings regdeur die Europese, Oseaniese en Noord-Amerikaanse stede wat poog om volhoubare voedselbeleid op te stel. Maar daar is redes om optimisties te wees. Londen, byvoorbeeld, het pas 'n nuwe voedselstrategie wat poog om die sigbaarheid van voedselsake oral in die stad te verhoog.
Intussen hoef optrede nie altyd deur die staat gelei te word nie. Die Victoria- en Albert-museum in Londen is tans gasheer 'n uitstalling oor kos wat ondersoek hoe globale kwessies van klimaatsverandering en volhoubaarheid tot die regte van werkers in wisselwerking is met die manier waarop ons voedsel produseer en verbruik. Dit neem besoekers op 'n eksperimentele reis, insluitend inisiatiewe vir die deel van voedsel ons het ondersoek gedoen soos olie en Val vrugteen gevra: 'Kan dit wat ons eet meer volhoubaar, eties en lekkerder wees?' Sulke optrede moedig langsaam meer mense aan om na te dink oor verskillende maniere waarop ons kan produseer en kan saamstaan ​​om voedsel te gebruik.
Fernando Laposse, Totomoxtle-tafeldetail. V&A Food Futures. © Fernando Laposse
Om buite kos te dink, is van kardinale belang, gegewe die uitdagings wat ons tans met betrekking tot wêreldwye omgewingsveranderinge in die gesig staar. Daar is 'n algemene ooreenkoms dat ons voedselsisteme 'n dramatiese oorsig benodig.
Dit is soms moeilik om positief te bly in die lig van sosiale, ekonomiese, omgewings- en politieke onstabiliteit. Daarom is dit verblydend dat mense in solidariteit met ander organiseer rondom die mees basiese menslike behoeftes: voedsel. Om op hierdie manier saam op te tree, is bewys dat dit 'n bemagtigende manier is om kwessies van eko-angs. Hierdie inisiatiewe vir die deel van voedsel gee 'n demonstrasie-effek vir ander. Hulle is, soos Jane Riddiford van Wêreldgenerasie en die Skip Garden and Kitchen-inisiatief stel dit: 'skep die voorwaardes vir verandering'.
Britse hop-uitstappie, 2018. V&A Food Futures. © Company Drinks, foto deur Nick Matthews
In baie gevalle is die inisiatiewe besig om hulself te handhaaf en te organiseer in die lig van die regering se gebrek aan optrede eerder as gevolg daarvan. Inisiatiewe voeg gapings in die voorsiening van noodvoedsel in en bied geleenthede aan gemeenskapsgroepe om voedsel in hul dienste te bring op maniere wat andersins onmoontlik sou gewees het. Dit bied werklike sorg in die gemeenskap, aangesien kwesbare en gemarginaliseerde groepe in die gemeenskapstuine verwelkom word en neem aktief deel aan die kweek van voedsel en interpersoonlike verhoudings.
Voedseldelingsinisiatiewe word dan gevier vir hul kollektiewe optrede wat bydra tot die volhoubare ontwikkelingsdoelwitte, maar dit is nie genoeg nie. Die manier waarop ons voedsel regeer, moet verander. Die huidige landbouvoedselstelsel is ingestel om multinasionale korporasies en private verbruikers te reguleer, en ondersteun nie digitaal-verbeterde gemeenskapsgroepe nie, en ondernemende ondernemings wat begin met die lewering van sosiale, ekonomiese en omgewingsgoedere en -dienste.
Uiteindelik moet die waarde van voedselverdeling - en die bydrae wat dit lewer tot fisieke en geestelike welstand van individue, gemeenskappe en die planeet - sigbaar gemaak word. Die verbouing van wydverspreide voedselverdeling neem baie tyd, arbeid en versorging in, maar die sosiale en omgewingsopbrengs op belegging is die moeite werd. In hierdie moeilike tye is samewerking die sleutel tot ons verlossing.
Anna Davies, hoofondersoeker, navorsingsgroep vir omgewingsbestuur, Trinity College Dublin; Agnese Cretella, nadoktorale navorser, Trinity College Dublin; Monika Rut, PhD-student, Trinity College Dublin; Stephen Mackenzie, postdoktorale navorsingsgenoot, Trinity College Dublin, en Vivien Franck, navorsingsassistent, Trinity College Dublin
Hoe om 'n hoogs-hernubare elektriese rooster te kry
Kalifornië Halts Inspuiting van Fracking Afval, Waarskuwing dit kan Aquifers besoedel
Is Indië se plan vir nuwe energiemengsel 'n spel-wisselaar?
Hoekom Aksies oor klimaatsverandering en ekonomiese groei is verenigbaar