Liefste Dylan… | Perdebytjie se nes
September 9, 2014 perdebytjie	20 Kommentaar
Vrydag ‘n jaar gelede,is jy en my kleinseuntjie op dieselfde dag gebore.Ek en jou ouma was saam verheug oor ons pragtige babatjies.Ons het uitgesien daarna om julle vordering dop te hou,soos wat julle groei en ontwikkel.Ons wou julle saam parkie toe stoot in jul waentjies en julle onder die bome laat lê om te kyk vir die voëltjies en die blou lug,saam met julle uitsien na eerste dae op kleuterskool,skool en al die dingetjies wat ‘n ouma saam met haar kleinkind doen.
Dinge het egter anders uitgewerk.Drie dae na jou geboorte het jy meningitis opgedoen.Dae van louter hel het op jou en jou ouers gewag.Party dae het jy tot dertig stuiptrekkings gekry.Jy was heeltyd op sterk medikasie en soms net ‘n verwese stil bondeltjie in jou hospitaalbed.Die beste neuroloë en pediaters het alles probeer.Vir omtrent vier maande het dit goed gegaan en dit het gelyk of jy vordering maak.
Toe loop alles weer verkeerd,liefste seuntjie.Daar was die een terugslag na die ander en eindelik moes ‘n ventilator jou help asemhaal.Vanoggend is die masjiene afgeskakel en jou moeë liggaampie het die stryd gewonne gegee.
My kleinseuntjie sal na die voëltjies en die blou lug kyk en weet daar was ‘n ander seuntjie wat dolgraag dieselfde sou wou doen.
Rus sag,liewe Dylan…..
Previous PostEen,twee,drie en…..aksie!Next PostMy kleinseuntjie is ‘n jaar oud!
20 thoughts on “Liefste Dylan…”
September 10, 2014 om 2:00 vm
Verskriklik hartseer, ai. Sterkte vir almal.
September 10, 2014 om 4:51 vm
Dankie,dit was ‘n nagmerriejaar vir hierdie arme familie..om nie eers te praat van die babatjie se lyding nie.
September 10, 2014 om 5:02 vm
Ag hoe verskriklik hartverskeurend…
September 10, 2014 om 5:39 vm
Aggenee. 😦 Ek het nie woorde nie!
September 10, 2014 om 6:32 vm
Die lewe is baie wreed.
September 10, 2014 om 6:00 vm
Ag dis hartverskeurend hartseer. En so onregverdig.
September 10, 2014 om 6:35 vm
Dit was aaklig vir die arme ouers.Hulle het ‘n klein tweejarige dogtertjie,wat ook deur alles moes gaan en seker nie veel verstaan nie.
September 10, 2014 om 8:25 vm
Weet jy, die meisie wat saam my werk se seuntjie is ook so 2 of 3 jaar gelede oorlede aan breinvliesontsteking, hy was 4 maande oud. Hy het bo-op dit een of ander super bug ook gehad, en is binne 10 ure oorlede. Ek sien elke dag hoe sy en haar man sukkel met dit, en my hart breek. Ek kan niks doen of sê nie, want ek weet nie wat dit is waardeer hulle gaan nie.
Dis tye soos dit wat ek ‘n vinnige fluistergebedjie opsê en net weereens dankie sê vir my gesonde kinders.
Mens kan net bid.
September 10, 2014 om 12:10 nm
Hierdie kind het ook septisemia ontwikkel en sy longetjies het heeltemal verhard.
September 10, 2014 om 12:39 nm
Mens kan net bid vir sy ouers.
September 10, 2014 om 7:43 vm
Dit is hartseer, baie hartseer.
September 10, 2014 om 12:11 nm
Sugg..en dan word party mense horingoud,maar dis maar hoe dit is.Dankie vir inloer.
September 10, 2014 om 8:50 vm
Baie hartseer – ‘n mens het nooit woorde vir die mense wat so iets moet deurgaan nie…
September 10, 2014 om 12:08 nm
September 10, 2014 om 2:37 nm
*drukkie* Ek het nie woorde nie.
September 10, 2014 om 3:59 nm
Ja Tina,dis erg.
September 10, 2014 om 11:13 nm
So aanvaar ons die gawe van gesonde kleinkinders as vanselfsprekend… Jy sal daardie ouma se hand styf moet vashou.
September 11, 2014 om 4:27 nm
Die begrafnis is more en ek is so senuweeagtig oor al die emosies wat dit gaan loslaat.
September 16, 2014 om 9:02 vm
Ek stuur vir jou ‘n groot-groot drukkie. Dis vreeslik hartseer. Wat daardie familie moes deurmaak sal niemand kan verstaan nie.
September 16, 2014 om 11:33 vm
Dankie Pixie.Dit was iets verskrikliks.