Roald Amundsen word die eerste ontdekkingsreisiger wat die Suidpool bereik het - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Noorse Roald Amundsen word die eerste ontdekkingsreisiger wat die Suidpool bereik het en het sy Britse mededinger, Robert Falcon Scott, geklop.
Amundsen, gebore in Borge, naby Oslo, in 1872, was een van die groot figure in poolverkenning. In 1897 was hy eerste stuurman op 'n Belgiese ekspedisie wat die eerste keer ooit in die Antarktika was. In 1903 lei hy die sloep van 47 ton Gjöa deur die noordwestelike gang en om die Kanadese kus, die eerste navigator wat die verraderlike reis voltooi het. Amundsen was van plan om die eerste man op die Noordpool te wees, en hy was op die punt om in 1909 aan te gaan toe hy verneem dat die Amerikaner Robert Peary die prestasie bereik het.
Amundsen voltooi sy voorbereidings en vaar in Junie 1910 in plaas daarvan na Antarktika, waarheen die Engelse ontdekkingsreisiger Robert F. Scott ook op pad was met die doel om die Suidpool te bereik. Vroeg in 1911 vaar Amundsen sy skip in die Baai van Walvisse in Antarktika en vestig 'n basiskamp 60 myl nader aan die paal as Scott. In Oktober vertrek albei ontdekkingsreisigers - Amundsen met sleehonde, en Scott gebruik Siberiese motorslee, Siberiese ponies en honde. Op 14 Desember 1911 het Amundsen se ekspedisie die wedloop na die Pool gewen en einde Januarie veilig na die basiskamp teruggekeer.
Scott se ekspedisie was minder gelukkig. Die motorslee het gebreek, die ponies moes geskiet word, en die honde spanne is teruggestuur terwyl Scott en vier metgeselle te voet voortgaan. Op 18 Januarie 1912 bereik hulle die paal net om te sien dat Amundsen hulle meer as 'n maand voorafgegaan het. Die weer op die terugreis was buitengewoon sleg - twee lede het omgekom - en 'n storm het Scott en die ander twee oorlewendes later in hul tent vasgevang, slegs 18 kilometer van hul basiskamp af. Scott se bevrore lyk is later dieselfde jaar gevind.
Na sy historiese reis na Antarktika het Amundsen 'n suksesvolle skeepsbedryf gestig. Hy het later probeer om die eerste ontdekkingsreisiger te word wat oor die Noordpool gevlieg het. In 1925, in 'n vliegtuig, vlieg hy binne 150 myl van die doel af. In 1926 het hy die Noordpool in 'n eetkamer verbygesteek net drie dae nadat die Amerikaanse ontdekkingsreisiger Richard E. Byrd dit blykbaar in 'n vliegtuig gedoen het. In 1996 is 'n dagboek gevind wat Byrd op die vlug gehou het, wat blykbaar daarop dui dat hy 150 myl van sy doel teruggedraai het as gevolg van 'n olielek, wat die ekspedisie van Amundsen die eerste vlug oor die Noordpool gemaak het.
In 1928 het Amundsen sy lewe verloor terwyl hy probeer het om 'n mede -ontdekkingsreisiger te red wie se verdagte op see naby Spitsbergen, Noorweë, neergestort het.
Roald Engebreth Gravning Amundsen is gebore in 1872 in Borge, Noorweë. Op 'n vroeë ouderdom het hy gefassineer geraak deur poolverkenning, terwyl hy met sy kamervensters oop geslaap het gedurende die ergste Noorse winters om hom te help kondisioneer vir sy toekomstige loopbaan. Hy het selfs die universiteit verlaat om saam met die Arktiese walvisvangers te gaan see toe.
Amundsen se pa was 'n skeepseienaar, en hy kom uit 'n familie pepole wat aan die see gekoppel is. Sy ma wou hê dat hy 'n dokter sou word, 'n loopbaan waarvoor hy tot haar dood begin studeer het, toe hy sy aandag op sy ware interekseksie vestig.
Op hierdie dag: Roald Amundsen word die eerste mens wat na die suidpool kom
Roald Amundsen, 'n Noorse ontdekkingsreisiger wat in 1898 deel was van die eerste ekspedisie na die winter in Antarktika en in 1903 die eerste man geword het wat deur die noordwestelike gang gevaar het, het in September 1910 'n ekspedisie na die Noordpool beplan, maar hy verloor belangstelling toe hy hoor dat Amerikaners Robert Peary en Frederick Cook elkeen die prestasie in April 1909 behaal het.
Amundsen het in die geheim begin beplan om eerder na die Suidpool te reis. In Oktober stuur hy 'n telegram wat die Britse ontdekkingsreisiger Robert Falcon Scott, wat 'n voorbereiding van 'n Suidpool -ondersoek was, in kennis stel van sy voornemens. & ldquoBeg verlof laat weet dat u verder gaan met Antarktika. Amundsen, en die telegram het gelees.
So het die wedloop na die Suidpool begin. Elke party het in Januarie 1911 in Antarktika aangekom, en Scott het 'n basiskamp by McMurdo Sound gevestig, terwyl Amundsen sy kamp met die naam Framheim opgerig het by die Baai van Walvisse op die Ross -ysplank, 60 kilometer nader aan die paal.
Die twee partye berei hulle voor vir die reis na die paal deur ekspedisies suid te maak en voorraadopslagplekke langs die beoogde paaie te vestig. Die Amundsen -party, wat op sleehonde staatgemaak het, het verder suid gekom as die Scott -party, wie se Siberiese ponies minder toegerus was vir die toestande.
Amundsen vertrek in September, die begin van die Antarktiese lente, met sewe man na die paal. Net 'n paar dae van hul reis het die weer koud geword, en hulle het teruggetrek na Framheim. Hjalmer Johansen het die leiding van Amundsen & rsquos gekritiseer en uit die reisgeselskap geskors, sou die vernederde Johansen later selfmoord pleeg by sy terugkeer na Noorweë.
Amundsen het op 20 Oktober sy tweede stoot vir die paal begin, vergesel van vier mans en meer as 50 honde. Scott en sy 13 mans vertrek op 1 November uit hul kamp met honde, ponies en motorslee.
Die Scott -partytjie is vertraag deur baie terugslae: die motorslee het in die koue nie betroubaar gewerk nie en die ponies kon nie die rit bestuur nie. Die ontdekkingsreisigers moes die slee laat vaar en hulle het uiteindelik al die ponies doodgemaak vir kos.
Die Amundsen -span het baie ligter gereis en het min probleme ondervind. Op die middag van 14 Desember was die vyf ontdekkingsreisigers en mdashAmundsen, Helmer Hanssen, Olav Bjaaland, Sverre Hassel en Oscar Wisting en mdash die eerste manne wat ooit die Suidpool bereik het.
Amundsen het later geskryf: & ldquo Nadat ons gestop het, het ons versamel en mekaar gelukgewens. & hellip Hierna het ons oorgegaan tot die grootste en plegtigste daad van die hele reis en die plant van ons vlag. En hellip, ek het vasgestel dat die daad om dit te plant en die historiese gebeurtenis te beplan, ewe verdeel moet word onder ons almal. Dit was nie vir een man om dit te doen nie, dit was vir almal wat hul lewens in die stryd gewaag het en deur dik en dun bymekaar gehou het. & Rdquo
Bjaaland het foto's geneem van sy vier mede -ontdekkingsreisigers terwyl hulle naby die vlag gestaan ​​het. Voordat die groep op 16 Desember die paal verlaat het, vertrek Amundsen na Scott -voorraad en 'n briefie waarin hy gevra word om die Noorse koning Haakon VII te vertel van sy prestasie. Die groep het op 25 Januarie, 99 dae en 1860 myl na hul vertrek, veilig by Framheim aangekom.
Scott bereik intussen die Suidpool eers op 17 Januarie, 33 dae na Amundsen. Hy en die vier ander manne wat gekies is om Edward Wilson, Henry Bowers, Lawrence Oates en Edgar Evans en Eddans Evans te ondergaan, ly aan ondervoeding, bevrorenheid, hipotermie en waarskynlik skeurbuik. Hulle was moedeloos om die Noorse vlag op hulle te sien wag.
Scott skryf in sy dagboek, & ldquoThe Pole. Ja, maar onder heel ander omstandighede as wat verwag is. Ons het 'n aaklige dag beleef en tot ons teleurstelling 'n sterk wind 4 tot 5, met 'n temperatuur -22 grade, en metgeselle wat hard werk met koue voete en hande. & hellip Groot God! Dit is 'n aaklige plek en vreeslik genoeg dat ons daaraan gewerk het sonder die beloning van prioriteit. & Rdquo
Op die terugreis val Evans in 'n spleet en het 'n kopbesering opgedoen, wat daartoe bygedra het dat hy 15 dae later dood is. Kaptein Oates het besluit om sy lewe te beëindig toe hy uit sy tent uitstap tot 'n sekere dood, het hy aan sy kamerade gesê: 'Ek gaan net buite en kan 'n rukkie wees.'
'Amundsen' verken die lewe van die eerste mens wat die suidpool bereik
Hy het die Britte teen die Suidpool geslaan en daarna die seestrome in die Arktiese Oseaan vir byna vyf jaar bestudeer. Hy is een van die waaghalsigste, produktiefste ontdekkingsreisigers in die moderne geskiedenis, en hy kry uiteindelik die film wat hy verdien.
Geskryf deur Ravn Lanesskog en geregisseer deur Espen Sandberg (Kon-Tiki, Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales), Amundsen volg die beroemde Noorse ontdekkingsreisiger Roald Amundsen terwyl hy geskiedenis maak deur die eerste persoon te word wat na die Suidpool reis, tesame met sy rotsagtige lewe wat voortspruit uit die traumatiese dood van sy ouers tot sy laaste verkenning.
Die oorsprong van die verhaal het begin met 'n wandeling deur 'n museum in Noorweë.
'Ek was nog altyd geïnteresseerd in Amundsen,' sê Sandberg. 'Ek het op skool van hom geleer en woon naby die museum.' Sandberg onthou dat hy saam met sy kinders in die museum rondgeloop het en dat hy geïnspireer was deur skouspelagtige uiteensettings en die beeldmateriaal van dit alles. Soos enige nuuskierige filmmaker, het hy meer begin lees oor die lewe van Roald Amundsen en 'n raaisel gevind wat hy moes oplos.
'Alhoewel hy soveel in sy lewe bereik het, was hy aan die einde kwaad en gefrustreerd. Daar was iets vreemds aan die gang, "sê Sandberg en voeg by dat hy wou vasstel waarom die noukeurige ontdekkingsreisiger se lewe geëindig het. 'Waarom het die man wat daarvoor bekend was dat hy so voorbereid was, op 'n vreemde sending sonder voorbereiding gegaan?'
Vertel Amundsen se verhaal
Aangesien Amundsen 'n museum vir sy lewe het, was daar genoeg materiaal om in te duik. Om dit tot 'n film van twee uur af te sny, was 'n taak op sigself.
Sandberg werk twee tot drie jaar saam met draaiboekskrywer Lanesskog (Die Laaste Koning) om die materiaal, wat ontelbare boeke, museumvoorwerpe en materiaal bevat, en die vertaalde dagboeke van al die mense op die ekspedisies uit te sorteer.
'Dit het 'n rukkie geneem om uit te vind wat ons so graag wou sê, en dan die ideale struktuur daarvoor te vind. Ons het 'n bietjie heen en weer gegaan voordat ons eindig waar ons was, 'verduidelik Sandberg.
Vir Sandberg en Lanesskog het hulle die emosionele lyn gevind tussen sy liefdesbelangstelling, Bess (Katherine Waterston), en sy broer, Leon (Christian Rubeck). Dit begin met Leon wat lees dat sy broer vermis geraak het en toe hy na Roald se huis stap, Bess daar kry. Terwyl ons uit hul perspektiewe oor Roald se lewe leer, sien ons twee verskillende weergawes verskyn.
Sandberg sê: 'Toe ons die film begin uitvind, was die broer nie so prominent nie. Dit was meer 'n verhaal oor Roald (gespeel deur Pål Sverre Hagen in die film). Toe besef ons vinnig dat die broer 'n interessante manier was en dat die verhaal op 'n lineêre manier van begin tot einde 'n bietjie te 'vervelig' was. "
Leon het 'n interessante hulpmiddel geword in die vertel van die verhaal omdat hy sy broer op 'n unieke manier geken het. Die onseker tydperk in Roald se lewe toe hy vermis was, was ook 'n emosionele tyd vir Leon, wat hom aangespoor het om met iemand te praat, wie beter as Bess?
Deur hierdie twee karakters te laat bespreek wie Roald was en hulle die vermoë te gee om na al die hoogtepunte van sy lewe te spring, kon die rolprentmakers speel met die struktuur van die film.
Lesse in filmmaak
Sandberg het altyd alles wat hy op vorige films geleer het, in sy huidige projekte geneem.
'U moet aanhou verken en uself uitdaag, en alhoewel die draaiboek daar is, kan u dit beter maak', deel Sandberg en voeg by: 'En dit pas by die wysigings en alles.'
Hy het ook gevind dat hy die beste werk as hy die skrywer naby en in die proses hou, sodat hulle die ins en outs van elke karakter kan verwerk en dit met almal kan bespreek. 'As u meer ervare word, leer u baie skryf en regisseer uit redigering,' sê hy.
Sandberg se regisseur loopbaan het hom van intieme ware verhale na franchise -seerower -avonture geneem, maar daar is nie een wat hy verkies bo die ander nie. Albei bied verskillende uitdagings. In die geval van die skep van die ware verhaal, erken hy dat u baie klein dingetjies in die verhaal moet fiksionaliseer om dit te laat werk.
Oor die algemeen gaan dit oor die karakters en om te sien waarom mense die dinge doen wat hulle doen - die biopiese genre beklemtoon dit regtig.
'Dit gaan eintlik daaroor om die een ding oor die karakter te probeer vind wat dit maak of breek - dit is eintlik waaroor dit gaan.'
Vir Roald Amundsen kan ons sy sukses sien en dit hoor van die omliggende familie, vriende, kollegas en teëstanders. Een les waaruit ons leer Amundsen is dat die prys van sukses byna altyd deur ander betaal word.
Sandberg vertel hiervan in sy eie lewe, want sy regisseur loopbaan beteken om die wêreld te reis ten koste van die mense om hom.
So miskien kan 'n kyker hierdie les uit die film neem: Nie almal is Amundsen nie, en sukses beteken nie altyd dat u diegene wat u liefhet, verwaarloos nie. Onthou, die oorsprong van hierdie spesifieke verhaal het begin met 'n besige regisseur wat saam met sy gesin in 'n museum rondloop.
Amundsen is nou te huur of te koop op Amazon Prime.
Steven Hartman het 'n Bachelor of Arts -graad aan die Columbia College en het internskappe by Jerry Bruckheimer Films en Village Roadshow Pictures gehad, waar hy die assistent van die direkteur van ontwikkeling was. Sy draaiboeke het in verskillende kompetisies deelgeneem, waaronder 'Fatty Arbuckle', wat 'n top-5-finalis was in die historiese kategorie van Big Break in 2019. Steve is bedags 'n voltydse skrywer en kreatiewe videoprodusent en 'n draaiboekskrywer en skrywer in die nag.
Wat is nuut in Final Draft 12?
Stuur Beats direk na u teks.
Elimineer ongewenste afleidings en begin skryf.
Hou 'n rekord van die wysigings van u script, kies dan of u dit wil aanvaar of verwerp.
Voer 'n PDF in en omskep dit in 'n volledig bewerkbare Final Draft -lêer.
Word gebruik deur 95% van film- en televisieproduksies.
Amundsen is in 1872 in Fredrikstad gebore, ongeveer 80 km van Christiania (nou Oslo), Noorweë, die seun van 'n skeepseienaar.  In 1893 laat vaar hy sy mediese studies aan die Christiania Universiteit en meld hom aan as 'n seeman aan boord van die seëlaar Magdalena vir 'n reis na die Arktiese gebied. Na verskeie reise wat hy as tweede stuurman bekwaam het toe hy nie op see was nie, ontwikkel hy sy vaardighede as langlaufskiër in die harde omgewing van die Noorweë Hardangervidda-plato.  In 1896, geïnspireer deur die polêre eksploite van sy landgenoot Fridtjof Nansen, het Amundsen as stuurman by die Belgiese Antarktiese ekspedisie aangesluit Belgica onder Adrien de Gerlache.  Vroeg in 1898 het die skip vasgevang geraak deur pakys in die Bellinghausen -see en dit was amper 'n jaar lank vasgehou. Die ekspedisie het dus onwillekeurig die eerste geword om 'n volledige winter in Antarktiese waters deur te bring, 'n tydperk gekenmerk deur depressie, byna honger, waansin en skeurbuik onder die bemanning.  Amundsen was passievol, het alles opgeteken en die ervaring as opvoeding gebruik in alle aspekte van polêre verkenningstegnieke, veral hulpmiddels, klere en dieet. 
Belgica se reis was die begin van die sogenaamde Heroic Age of Antarctic Exploration  en vinnig gevolg deur ekspedisies van die Verenigde Koninkryk, Swede, Duitsland en Frankryk. By sy terugkeer na Noorweë in 1899 het Amundsen egter sy aandag noordwaarts gerig. Hy was vol vertroue in sy vermoë om 'n ekspedisie te lei, en beplan 'n deurkruising van die Noordwes-gang, die destydse onbekende seeroete van die Atlantiese Oseaan na die Stille Oseaan deur die labirint van Noord-Kanadese eilande. Nadat hy sy meesterskaartjie verdien het, het Amundsen 'n klein sloep gekry, Gjøa, wat hy aangepas het vir Arktiese reise. Hy het die beskerming van koning Oscar van Swede en Noorweë, die steun van Nansen, en voldoende finansiële steun om in Junie 1903 saam met 'n bemanning van ses te verseker.  Die vaart het tot 1906 geduur en was die sukses van die Noordwes -gang, wat seevaarders eeue lank verslaan het, uiteindelik verower.  Op 34 -jarige ouderdom het Amundsen 'n nasionale held geword, in die eerste rang van pool ontdekkingsreisigers. 
In November 1906 het die Amerikaner Robert Peary teruggekeer van sy jongste onsuksesvolle soeke na die Noordpool en beweer dat hy 'n nuwe verste noord van 87 ° 6 'het - 'n rekord wat deur latere historici betwis is.  Hy het onmiddellik begin om geld in te samel vir 'n verdere poging.  In Julie 1907 het dr Frederick Cook, 'n voormalige skeepmaat van Amundsen van Belgica, het noordwaarts vertrek op 'n jagtog wat blykbaar 'n jagtog was, maar volgens gerugte 'n poging tot die Noordpool was.  'n Maand later Ernest Shackleton's Nimrod Ekspedisie het na Antarktika gevaar, terwyl Robert Falcon Scott 'n verdere ekspedisie voorberei sou Shackleton misluk.  Amundsen sien geen rede om prioriteit in die suide aan die Britte af te staan ​​nie en praat in die openbaar oor die vooruitsigte om 'n Antarktiese ekspedisie te lei - hoewel sy voorkeurdoel die Noordpool bly. 
Nansen en Fram Redigeer
In 1893 het Nansen sy skip bestuur Fram in die Arktiese pak ys voor die noordelike Siberiese kus en laat dit in die ys na Groenland dryf, in die hoop dat hierdie roete die Noordpool sou oorsteek. In die geval het die drif nie die paal genader nie, en 'n poging van Nansen en Hjalmar Johansen om dit te voet te bereik, was ook onsuksesvol.  Nietemin het Nansen se strategie die basis geword van Amundsen se eie Arktiese planne.  Hy het geredeneer dat as hy die Arktiese Oseaan binnegaan via die Beringstraat, oos van die beginpunt van Nansen, sy skip 'n meer noordelike drif sou bereik en naby of deur die paal sou gaan. 
Amundsen het Nansen geraadpleeg, wat daarop aangedring het Fram was die enigste vaartuig wat geskik was vir so 'n onderneming. Fram is ontwerp en gebou in 1891–93 deur Colin Archer, Noorweë se voorste skeepsbouer en vlootargitek, in ooreenstemming met die veeleisende spesifikasies van Nansen, as 'n vaartuig wat langdurige blootstelling aan die ergste Arktiese toestande kan weerstaan.  Die skip se kenmerkendste kenmerk was die afgeronde romp wat volgens Nansen die vaartuig in staat gestel het om soos 'n paling uit die omhelsing van die ys te glip.  Vir ekstra sterkte is die romp omhul in Suid -Amerikaanse groenhart, die hardste beskikbare hout, en dwarsbalke en stutte is oor die hele lengte aangebring.  Die skip se wye balk van 11 meter (36 voet) in verhouding tot die totale lengte van 39 meter (128 voet) het dit 'n merkwaardige stomp voorkoms gegee. Hierdie vorm het sy sterkte in die ys verbeter, maar het sy prestasie in die oop see beïnvloed, waar dit traag beweeg het en die neiging was om die ongemaklikste te rol. Die voorkoms, spoed en vaarkwaliteite daarvan was egter sekondêr tot die voorsiening van 'n veilige en warm skuiling vir die bemanning tydens 'n reis wat oor 'n paar jaar kan strek. 
Fram het ná byna drie jaar in die ys byna ongeskonde uit die ekspedisie van Nansen gekom. By sy terugkeer is dit opgeknap, , voordat hy vier jaar onder die bevel van Otto Sverdrup deurgebring het en 260 000 km2 onbewoonde gebied op die noordelike Kanadese eilande in kaart gebring en ondersoek het.  Nadat Sverdrup se reis in 1902 geëindig het Fram is in Christiania aangelê.  Alhoewel die skip tegnies die eiendom van die staat was, is stilswyend erken dat Nansen dit eers aangevoer het. Na sy terugkeer uit die Arktiese gebied in 1896 wou hy dit neem Fram op 'n ekspedisie na Antarktika, maar teen 1907 het sulke hoop verdwyn.  Laat in September daardie jaar is Amundsen na Nansen se huis ontbied en gesê dat hy die skip kan hê. 
Aanvanklike stappe Wysig
Amundsen het sy planne op 10 November 1908 op 'n vergadering van die Norwegian Geographical Society openbaar gemaak. Hy sou neem Fram om Kaapse Horn tot by die Stille Oseaan, nadat die skip in San Francisco voorsien is, sou noordwaarts deur die Beringstraat na Point Barrow gaan. Van hier af sou hy 'n koers direk in die ys inslaan om 'n drif te begin wat oor vier of vyf jaar sou strek. Wetenskap sou net so belangrik wees as geografiese verkenning deurlopende waarnemings sou, volgens Amundsen, help om 'n aantal onopgeloste probleme te verduidelik.  Die plan is entoesiasties ontvang, en die volgende dag het koning Haakon [n 2] 'n intekenlys oopgemaak met 'n geskenk van 20 000 krone. Op 6 Februarie 1909 het die Noorse parlement 'n toekenning van 75 000 krone goedgekeur om die skip op te knap.  Die algemene geldinsameling en besigheidsbestuur van die ekspedisie is in die hande van Amundsen se broer Leon geplaas, sodat die ontdekkingsreisiger kon konsentreer op die meer praktiese aspekte van organisasie. 
In Maart 1909 is aangekondig dat Shackleton 'n suidelike breedtegraad van 88 ° 23′— 97 seemyl (180 km) van die Suidpool bereik het - voordat hy so terugdraai, soos Amundsen opgemerk het, in die suide het ''n klein hoekie oorgebly' '.  Hy was onvoorwaardelik in sy lof vir Shackleton se prestasie en skryf dat Shackleton die ekwivalent van die suide van Nansen in die noorde is.  Na hierdie byna mis, bevestig Scott onmiddellik sy voorneme om 'n ekspedisie te lei (wat die Terra Nova -ekspedisie geword het) wat die 'klein hoekie' sou omvat en die prys vir die Britse Ryk sou opeis. 
Amundsen het drie vlootluitenante gekies as offisiere van sy ekspedisie: Thorvald Nilsen, 'n navigator wat die tweede bevelvoerder Hjalmar Fredrik Gjertsen sou wees, en Kristian Prestrud.  Gjertsen is, ondanks die gebrek aan mediese agtergrond, as ekspedisiedokter geneem en is op 'n "weerligkursus" in chirurgie en tandheelkunde gestuur.  'n Vlootskutter, Oscar Wisting, is op Prestrud se aanbeveling aanvaar omdat hy sy hand na die meeste take kon draai. Alhoewel hy min ervaring met sleehonde gehad het, het Amundsen geskryf dat Wisting saam met hulle ''n eie manier' ontwikkel het en 'n nuttige amateurdier geword het.  
'N Vroeë keuse vir die partytjie was Olav Bjaaland, 'n kampioen-skiër wat ook 'n vaardige timmerman en skimaker was.  Bjaaland was afkomstig van Morgedal in die provinsie Telemark in Noorweë, 'n gebied wat bekend is vir die vaardigheid van sy skiërs en as die tuiste van die pionier van moderne tegnieke, Sondre Norheim.  Amundsen het die mening van Nansen gedeel dat ski's en sleehonde verreweg die doeltreffendste metode vir Arktiese vervoer was, en was vasbeslote om die vaardigste hondebestuurders te werf. Helmer Hanssen, wat sy waarde bewys het op die Gjøa ekspedisie, ingestem om weer saam met Amundsen te reis.  Hy is later by Sverre Hassel, 'n kenner van honde, en veteraan van Sverdrup se 1898-1902 Fram voyage, wat slegs bedoel was om met Amundsen tot in San Francisco te reis.  Die timmerman Jørgen Stubberud het 'n draagbare gebou gebou om as basis vir die ekspedisie te dien, wat afgebreek en voorberei kan word vir aflewering saam met die Fram. Stubberud het Amundsen toestemming gevra om by die ekspedisie aan te sluit, wat toegestaan ​​is. Met inagneming van die waarde van 'n bekwame kok, verseker Amundsen die dienste van Adolf Lindstrøm, 'n ander Sverdrup -veteraan wat aan boord kok was Gjøa. 
Uit sy ervarings aan boord Belgica en Gjøa, Amundsen het die belangrikheid van 'n lang reis van stabiele en versoenbare metgeselle geleer,  en met hierdie ervare personeel het hy gevoel dat hy die kern van sy ekspedisie het. Hy het voortgegaan om te werf deur middel van 1909 die Fram partytjie sou uiteindelik in totaal 19. Dit alles behalwe een was Amundsen se persoonlike keuses, die uitsondering was Hjalmar Johansen, wat op versoek van Nansen aangeneem is. Sedert sy epiese opmars met Nansen kon Johansen nie tot rus kom nie. Ondanks die pogings van Nansen en ander om hom te help, het sy lewe 'n afwaartse spiraal geword van drank en skuld.  Nansen wou sy voormalige kameraad 'n laaste kans gee om aan te toon dat hy nog steeds 'n bekwame werker in die veld was, met die gevoel dat hy nie die wense van Nansen kon weier nie. Amundsen aanvaar Johansen onwillig.  Die party het twee buitelanders bevat: 'n jong Russiese oseanograaf Alexander Kuchin (of Kutchin), 'n leerling van Bjorn Helland-Hansen, en 'n Sweedse ingenieur, Knut Sundbeck.  
Verandering van plan Wysig
In September 1909 word in koerante berig dat Cook en Peary elk die Noordpool bereik het, Cook in April 1908 en Peary 'n jaar later. Gevra om kommentaar te lewer, het Amundsen 'n regstreekse goedkeuring van een van die ontdekkingsreisigers vermy, maar vermoed dat 'waarskynlik iets oorgebly het'.  Terwyl hy die omstredenheid oor die mededingende aansprake vermy het, [n 3] het hy onmiddellik gesien dat sy eie planne ernstig geraak sou word. Sonder die verleiding om die paal te vang, sou hy sukkel om openbare belang of finansiering te behou. "As die ekspedisie gered sou word. Daar was niks meer vir my oor as om die laaste groot probleem te probeer oplos nie - die Suidpool". Amundsen het dus besluit om suid te gaan, en die Arktiese drif kan ''n jaar of twee' wag totdat die Suidpool verower is. 
Amundsen het nie sy planverandering bekend gemaak nie. Soos Scott se biograaf David Crane daarop wys, was die openbare en private befondsing van die ekspedisie bestem vir wetenskaplike werk in die Arktiese gebied. volte-gesig.  Verder kan die veranderde doelwit veroorsaak dat Nansen die gebruik van Fram,  of die parlement om die ekspedisie te stop uit vrees om Scott te ondermyn en die Britte aanstoot te gee.  Amundsen het sy bedoelings vir almal verberg, behalwe sy broer Leon en sy tweede bevelvoerder, Nilsen.  ​​Hierdie geheimhouding het gelei tot ongemak wat Scott aan Amundsen -instrumente gestuur het om hul twee ekspedisies aan weerskante van die aarde in staat te stel om vergelykende metings te doen.  Toe Scott, in Noorweë om sy motorslee te toets, Amundsen tuis bel om samewerking te bespreek, weier die Noorweer om die oproep te neem. 
Die privaat hersiene ekspedisie -skedule word vereis Fram om Noorweë in Augustus 1910 te verlaat en na Madeira in die Atlantiese Oseaan te vaar, die enigste aanboord. Van daar af gaan die skip direk na die Rosssee in Antarktika, op pad na die Baai van Walvisse, 'n inham op die Ross -ysplank (destyds bekend as die "Groot Ysversperring") waar Amundsen van plan was om sy basiskamp te maak. Die Walvisbaai was die mees suidelike punt in die Rosssee waarheen 'n skip kon deurdring, 110 km (110 km) nader aan die pool as Scott se bedoelde basis by McMurdo Sound.  ​​In 1907–09 het Shackleton die ys in die Baai van Walvisse as onstabiel geag, maar uit sy studie van Shackleton se rekords het Amundsen besluit dat die versperring hier op grond of skerwe gegrond is, en dat dit 'n veilige basis sou ondersteun.  ​​[n 4] Na die landing van die kuspartytjie, Fram was om oseanografiese werk in die Atlantiese Oseaan te verrig voordat hy vroeg in die daaropvolgende jaar die kuspartytjie sou opneem. 
Vervoer, toerusting en voorrade Redigeer
Amundsen het nie die oënskynlike afkeer van Britse ontdekkingsreisigers aan honde verstaan ​​nie: "Kan dit wees dat die hond nie sy meester verstaan ​​het nie? Of is dit die meester wat die hond nie verstaan ​​het nie?" het hy later geskryf.  Na sy besluit om suid te gaan, bestel hy 100 Noord -Groenlandse sleehonde - die beste en sterkste wat beskikbaar is. 
Die ski -stewels van die partytjie, spesiaal ontwerp deur Amundsen, was die produk van twee jaar se toets en aanpassing op soek na perfeksie.  Die poolklere van die partytjie het pakke van robvel uit Noord -Groenland ingesluit, en klere wat volgens die styl van die Netsilik Inuit gemaak is van rendiervelle, wolfvel, Burberry -lap en gabardine.  Die slee is vervaardig uit Noorse as met staalkoplopers van Amerikaanse hickory. Ski's, ook vervaardig uit hickory, was ekstra lank om die waarskynlikheid om in skeure te gly, te verminder.  Die tente-"die sterkste en mees praktiese wat ooit gebruik is" -het ingeboude vloere gehad en 'n enkele paal benodig. Vir kook op die optog het Amundsen die Sweedse Primus -stoof gekies eerder as die spesiale stoof wat Nansen bedink het, omdat hy gevoel het dat laasgenoemde te veel ruimte in beslag neem. 
Vanuit sy ervarings Belgica, Was Amundsen bewus van die gevare van skeurbuik. Alhoewel die werklike oorsaak van die siekte, vitamien C -tekort, destyds nie verstaan ​​is nie, was dit algemeen bekend dat die siekte teëgestaan ​​kan word deur vars rou vleis te eet.  Om die gevaar te neutraliseer, was Amundsen van plan om slee -rantsoene aan te vul met gereelde porsies vleis.  Hy bestel ook 'n spesiale soort pemmican wat groente en hawermout insluit: "'n meer stimulerende, voedsame en smaaklike kos wat onmoontlik is om te vind".  Die ekspedisie was goed voorsien van wyne en sterk drank, vir gebruik as medisyne en vir feestelike of sosiale geleenthede. Gedagtig aan die verlies van moraal Belgica, Het Amundsen vir die vrye tyd 'n biblioteek van ongeveer 3000 boeke, 'n grammofoon, 'n groot hoeveelheid plate en 'n verskeidenheid musiekinstrumente voorsien. 
In die maande voor vertrek het geld vir die ekspedisie moeiliker geword om te bekom. Weens beperkte openbare belang is koerantooreenkomste gekanselleer en die parlement het 'n versoek om 'n verdere 25 000 krone geweier. Amundsen het sy huis verpand om die ekspedisie sterk aan die gang te hou, hy was nou heeltemal afhanklik van die sukses van die ekspedisie om persoonlike finansiële ondergang te vermy. 
Na 'n proefvaart van 'n maand in die noordelike Atlantiese Oseaan, Fram het einde Julie 1910 na Kristiansand gevaar om die honde aan boord te neem en die laaste voorbereidings te tref vir vertrek.  Terwyl hy in Kristiansand was, het Amundsen 'n aanbod van hulp ontvang van Peter "Don Pedro" Christophersen, 'n Noorse uitgewekenes wie se broer die minister van Noorweë in Buenos Aires was. Christophersen sou brandstof en ander voorsiening aan Fram óf in Montevideo óf Buenos Aires, 'n aanbod wat Amundsen met dank aanvaar het.  Net tevore Fram op 9 Augustus gevaar het, het Amundsen die ware bestemming van die ekspedisie aan die twee junior offisiere, Prestrud en Gjertsen, bekend gemaak. Op die reis van vier weke na Funchal op Madeira het 'n gemoed van onsekerheid ontstaan ​​onder die bemanning, wat nie sin kon kry vir sommige van die voorbereidings nie en wie se vrae met ontwykende antwoorde van hul offisiere beantwoord is. Dit, sê Amundsen se biograaf Roland Huntford, was "genoeg om agterdog en humeur te veroorsaak". 
Fram het Funchal op 6 September bereik.  Drie dae later het Amundsen die bemanning in kennis gestel van die hersiene plan. Hy het vir hulle gesê dat hy van plan was om 'n ompad te maak na die Suidpool op pad na die Noordpool, wat nog steeds sy uiteindelike bestemming was, maar 'n rukkie sal moet wag.  Nadat Amundsen sy nuwe voorstelle uiteengesit het, is elke man gevra of hy bereid is om voort te gaan, en almal reageer positief.  Amundsen het 'n lang verduidelikingsbrief aan Nansen geskryf en beklemtoon hoe die bewerings van die Noordpool van Cook en Peary sy oorspronklike planne 'n 'doodslag' toegedien het. Hy het gevoel dat hy noodwendig tot hierdie aksie gedwing is, om vergifnis gevra en die hoop uitgespreek dat sy prestasies uiteindelik vir enige oortreding sou versoen. 
Voordat Amundsen op 9 September uit Funchal vertrek het, het hy 'n kabel na Scott gestuur om hom van die planverandering in kennis te stel. Scott se skip Terra Nova het op 15 Junie te midde van groot publisiteit Cardiff verlaat en sou vroeg in Oktober in Australië aankom. Amundsen het in Melbourne sy telegram gestuur met die blote inligting dat hy suidwaarts gaan.  [n 5] Daar is geen aanduiding gegee van die Noorweër se planne of sy bestemming in Antarktika nie. Scott skryf aan die sekretaris van die Royal Geographical Society (RGS), John Scott Keltie: "Ons sal mettertyd weet". Nuus van Amundsen se hersiene planne het Noorweë vroeg in Oktober bereik en 'n algemeen vyandige reaksie ontlok. Alhoewel Nansen sy seën en hartlike goedkeuring gegee het, was  die optrede van Amundsen op enkele uitsonderings veroordeel deur die pers en die publiek, en finansiering het amper heeltemal opgedroog.  Die reaksies in Brittanje was voorspelbaar negatief; 'n aanvanklike ongeloof wat Keltie uitgespreek het, het gou tot woede en minagting oorgegaan. "Ek het volledige besonderhede van Amundsen se onderduimse optrede aan Scott gestuur. As ek Scott was, sou ek hulle nie toelaat om te land nie", skryf sir Clements Markham, die invloedryke voormalige president van die RGS.  Onbewus van die wêreld se reaksies, Fram vier maande lank suidwaarts gevaar. Die eerste ysberge is op Oujaarsdag 1911 op 11 Januarie en die 14de Januarie op sigself verskyn. Fram was in die Walvisbaai. 
Na Fram was op 'n ys in 'n inham in die suidoostelike hoek van die Baai geanker, het Amundsen 'n plek gekies vir die ekspedisie se hoofhut, 4,2 km van die skip af.  Ses spanne honde is gebruik om voorrade na die perseel te skuif, terwyl werk aan die oprig van die hut begin is. Bjaaland en Stubberud het die fondamente diep in die ys gelê en die skuins grond gelykgemaak. Omdat die heersende winde uit die ooste gekom het, is die hut op 'n oos -wes -as opgerig, met die deur na die weste op hierdie manier dat die wind slegs die korter oostelike muur vang.  Die dak was teen 21 Januarie in plek, en ses dae later was die hut voltooi.  Teen daardie tyd is 'n groot voorraad vleis - insluitend 200 seëls - na die basis gebring, vir gebruik deur die kuspartytjie en om in depots gelê te word voor die reis na die paal.  Die basis is Framheim genoem, "die tuiste van Fram". 
Vroegoggend van 3 Februarie, Terra Nova onverwags in die Baai van Walvisse aangekom. Sy het op 29 November 1910 uit Nieu -Seeland gevaar en het vroeg in Januarie in McMurdo Sound aangekom. Nadat hy Scott en sy hoofpartytjie daar geland het, Terra Nova het 'n groep van ses mans onder leiding van Victor Campbell ooswaarts na King Edward VII Land geneem. Hierdie groep was van plan om hierdie destydse onbekende gebied te verken, maar is deur see-ys verhinder om die strand te nader. Die skip vaar weswaarts langs die versperring op soek na 'n moontlike landingsplek toe dit teëkom Fram.  Scott het voorheen bespiegel dat Amundsen sy basis in die Weddellsee -gebied sou kon maak, aan die teenoorgestelde kant van die vasteland  hierdie bewys dat die Noorweërs die wedloop om die paal sou begin met 'n voordeel van 60 seemyl was 'n kommerwekkende vooruitsig vir die Britte.  Die twee groepe gedra hulle burgerlik teenoor mekaar Campbell en sy offisiere Harry Pennell en George Murray Levick ontbyt aan boord Fram, en teruggegee met middagete op die Terra Nova.  Amundsen was verlig toe hy dit verneem het Terra Nova het geen draadlose radio nie, aangesien dit moontlik sy strategie in die wiele gery het om eerste te wees met die nuus van 'n polêre oorwinning.  Hy was egter bekommerd oor 'n opmerking van Campbell, wat impliseer dat Scott se gemotoriseerde slee goed werk.  Tog bied hy die Britse party 'n plek langs Framheim aan as 'n basis vir die verkenning van King Edward VII Land. Campbell het die aanbod van die hand gewys en het na McMurdo Sound gegaan om Scott in kennis te stel van Amundsen se plek. 
Begin Februarie het Amundsen begin met die reël van die depotreise oor die versperring, ter voorbereiding van die volgende somer se aanval op die paal. Voorraaddepots wat gereeld op die geprojekteerde roete vooraf gelê word, sal die hoeveelheid voedsel en brandstof wat die Suidpoolparty moet dra, beperk. Die depotreise sou die eerste ware toetse van toerusting, honde en mans wees. Vir die eerste reis, wat op 10 Februarie begin, het Amundsen Prestrud gekies, Helmer Hanssen en Johansen om hom te vergesel. 18 honde sou drie sleë trek.  Voordat hy vertrek het, het Amundsen instruksies by Nilsen nagelaat aangaande Fram. Die skip sou na Buenos Aires vaar vir herbesorging, voordat dit 'n program van oseanografiese werk in die Suidelike Oseaan onderneem en dan so vroeg as moontlik in 1912 na die Barrier terugkeer.  [n 6]
Toe die vier mans hul reis suid begin, was hul enigste kennis van die Barrier uit boeke wat vorige ontdekkingsreisigers gepubliseer het, en hulle verwag moeilike reisomstandighede. Hulle was verbaas toe hulle agterkom dat die oppervlak van die versperring baie lyk soos die van 'n konvensionele gletser wat hulle op die eerste dag 28 seemyl afgelê het.  Amundsen het opgemerk hoe goed sy honde in hierdie omstandighede presteer en wonder oor die Engelse afkeer van die gebruik van honde op die versperring.  Die partytjie bereik op 14 Februarie 80 ° S, en nadat die depot gelê is, het hulle huis toe gedraai en Framheim op 16 Februarie bereik. 
Die tweede depot-partytjie het Framheim op 22 Februarie verlaat met agt mans, sewe sleë en twee-en-veertig honde.  Die toestande op die versperring het skerp versleg. Gemiddelde temperature het met 9 ° C gedaal,  en ruwe sneeu het oor die voorheen gladde ysoppervlak gedryf. By temperature soms so laag as -40 ° C (-40 ° F), bereik die party op 3 Maart 81 ° S, waar hulle 'n tweede depot stig. Amundsen, Helmer Hanssen, Prestrud, Johansen en Wisting het daarna met die sterkste honde voortgegaan in die hoop om 83 ° S te bereik, maar in moeilike omstandighede het hulle op 8 Maart op 82 ° S gestop.  Amundsen kon sien dat die honde uitgeput was  het die partytjie huis toe gegaan en met ligte slee vinnig op 22 Maart na Framheim gereis.  Amundsen wou hê dat meer voorrade suid geneem moet word voordat die naderende poolnag reis onmoontlik gemaak het, en op 31 Maart het 'n groep van sewe mans onder leiding van Johansen onder leiding van Framheim vertrek na die 80 ° S -depot met ses geslagte seëls - 1,100 kg (2,400 pond) vleis.  Die partytjie keer op 11 April terug - drie dae later as wat verwag is - nadat hulle in 'n veld skeure verdwaal het. 
Oor die algemeen het die depotreise drie depots opgerig met 3.400 kg voorraad, waaronder 1.400 kg seëlvleis en 180 liter paraffienolie.  Amundsen het baie geleer uit die reise, veral op die tweede, toe die honde te kampe gehad het met te swaar slee. Hy het besluit om die aantal honde vir die poolreis te verhoog, indien nodig ten koste van die aantal mans.  Die reise toon 'n mate van onenigheid onder die mans, veral tussen Johansen en Amundsen. Tydens die tweede depotreis het Johansen openlik gekla oor die onbevredigende aard van die toerusting wat Amundsen meen dat sy gesag uitgedaag is.  
Die son sak op 21 April oor Framheim, om nie weer vir vier maande te verskyn nie.  Amundsen was bedag op die verveling en die verlies van moraal wat die land verwoes het Belgica ekspedisie se winter in die ys, en alhoewel daar geen moontlikheid van slee was nie, het hy verseker dat die kuspartytjie besig bly.  Een dringende taak was om die slee, wat tydens die depotreise nie goed gewerk het nie, te verbeter. Benewens dié wat spesifiek vir die ekspedisie gekies is, het Amundsen verskeie sleë van Sverdrup se 1898–1902 saamgebring Fram ekspedisie, wat hy nou gedink het beter geskik sou wees vir die taak wat voorlê. Bjaaland het die gewig van hierdie ouer sleë met byna 'n derde verminder deur die hout af te skuur, en het ook drie eie slee van 'n paar ekstra hickory -hout gemaak. Die aangepaste slee sou gebruik word om die versperring oor te steek, terwyl Bjaaland se nuwe stel in die laaste stadiums van die reis, oor die poolplato self, gebruik sou word.  Johansen berei die slee -rantsoene (42 000 koekies, 1320 blikke pemmican en ongeveer 220 pond sjokolade),  terwyl ander mans werk aan die verbetering van die stewels, kooktoerusting, bril, ski's en tente.  Om die gevare van skeurbuik te bekamp, ​​het die mans twee keer per dag seevleis geëet wat voor die aanvang van die winter in groot hoeveelhede versamel en gevries is. Die kok, Lindstrøm, het die vitamien C -inname aangevul met wolkbessies en bloubessies in gebottel, en het volgraanbrood gemaak met vars gis, ryk aan B -vitamiene.  
Terwyl Amundsen vol vertroue was in sy manne en toerusting, het Hassel dit aangeteken, gekwel deur gedagtes oor Scott se motorslee en die vrees dat dit die Britse party tot sukses sou bring.  Met dit in gedagte was Amundsen van plan om die poolreis te begin sodra die son einde Augustus opkom, alhoewel Johansen gewaarsku het dat dit so vroeg in die seisoen te koud sou wees. Amundsen het hom van die hand gewys, en met sonsopkoms op 24 Augustus is sewe sleë gereed gemaak.  Die kommer van Johansen was geregverdig, aangesien moeilike toestande vir die volgende twee weke - temperature so laag as -58 ° C (−72 ° F) - die mans verhinder het om weg te gaan.  Op 8 September 1911, toe die temperatuur tot -27 ° C (-17 ° F) styg, besluit Amundsen dat hy nie meer kan wag nie, en die groep van agt vertrek Lindstrøm alleen by Framheim. 
Vals begin Wysig
Die party het aanvanklik goeie vordering gemaak en elke dag ongeveer 28 seemyl gery. Die honde het so hard gehardloop dat verskeie van die sterkste spanne van die spore losgemaak is en op die slee vasgemaak is om as ballas op te tree.  In hul wolfvel- en rendiervelklere kon die mans die vries temperature weerstaan ​​terwyl hulle aan die beweeg was, maar toe hulle ophou, het hulle gely en het skaars geslaap in die nag. Die honde se pote het ryp gebyt.  Op 12 September, met temperature tot -56 ° C (-69 ° F), het die partytjie gestop na slegs 4 seemyl (7,4 km) en iglo's vir skuiling gebou.  Amundsen erken nou dat hulle die optog te vroeg in die seisoen begin het, en besluit dat hulle na Framheim moet terugkeer. Hy sou die lewens van mans en honde nie in gevaar stel weens hardkoppigheid nie.  Johansen het in sy dagboek geskryf oor die dwaasheid om voortydig op so 'n lang en historiese reis te begin, en oor die gevare van 'n obsessie om die Engelse te verslaan. 
Op 14 September, op pad terug na Framheim, het hulle die meeste van hul toerusting by die 80 ° S -depot gelos om die sleë ligter te maak. Die volgende dag, in vries temperature met 'n sterk teenwind, het verskeie honde gevries, terwyl ander, te swak om voort te gaan, op die slee geplaas is.  Op 16 September, 40 seemyl (74 km) van Framheim, beveel Amundsen sy manne om so vinnig as moontlik huis toe te dring. Omdat hy nie sy eie slee gehad het nie, spring hy op Wisting's, en Helmer Hanssen en sy span jaag weg en laat die res agter. Die drie kom na nege uur terug by Framheim, gevolg deur Stubberud en Bjaaland twee uur later en Hassel kort daarna.  Johansen en Prestrud was nog steeds op die ys, sonder kos of brandstof het Prestrud se honde misluk, en sy hakke was erg bevrore. Hulle het Framheim ná middernag bereik, meer as sewentien uur nadat hulle huis toe gedraai het. 
Die volgende dag het Amundsen vir Johansen gevra waarom hy en Prestrud so laat was. Johansen het woedend geantwoord dat hy gevoel het dat hulle in die steek gelaat is, en het die leier gekritiseer omdat hy sy manne agtergelaat het.  Amundsen sou Nansen later meedeel dat Johansen as gevolg hiervan 'gewelddadig onderdanig' was, hy is uitgesluit van die poolparty, wat Amundsen nou tot vyf verminder het.  Johansen is onder die bevel van Prestrud geplaas, baie jonger as 'n ontdekkingsreisiger, in 'n partytjie wat King Edward VII Land sou verken. Stubberud is oorgehaal om by hulle aan te sluit en Amundsen, Helmer Hanssen, Bjaaland, Hassel en Wisting as die hersiene Suidpoolparty te verlaat. 
Versperring en berge Redigeer
Ondanks sy opgewondenheid om weer te begin, wag Amundsen tot middel Oktober en die eerste wenke van die lente. Hy was gereed om op 15 Oktober te vertrek, maar het die weer vir 'n paar dae weergehou.  Op 19 Oktober 1911 het die vyf mans, met vier sleë en twee en vyftig honde, hul reis begin.  Die weer het vinnig versleg, en in hewige mis het die partytjie die veld van skeure afgedwaal wat Johansen se depotpartytjie die vorige herfs ontdek het.  Wisting onthou later hoe sy slee, met Amundsen aan boord, byna in 'n spleet verdwyn het toe die sneeubrug daaronder gebreek het. 
Ten spyte van hierdie nabye ongeluk het hulle meer as 15 seemyl per dag afgelê en op 5 November hul depot van 82 ° S bereik. Hulle het hul roete gemerk met 'n lyn van rotsblokke, gebou uit sneeublokke, met tussenposes van drie myl.   Op 17 November bereik hulle die rand van die versperring en kyk na die Transantarktiese berge. Anders as Scott, wat die Beardmore Glacier -roete sou volg wat deur Shackleton die pionier was, moes Amundsen sy eie roete deur die berge vind. Nadat hy 'n paar dae lank aan die voetheuwels gesoek het en tot ongeveer 460 m geklim het, het die party 'n duidelike roete gevind, 'n steil gletser van 56 km lank wat opwaarts na die plato lei. Amundsen het dit die Axel Heiberg -gletser genoem, na een van sy belangrikste finansiële ondersteuners.  [n 7] Dit was 'n moeiliker styging as wat die span verwag het, baie langer gemaak deur die behoefte om ompaaie te neem en deur die diep, sagte sneeu. Na drie dae se moeilike klim het die partytjie die gletserberaad bereik.  Amundsen was vol lof vir sy honde en verag die idee dat hulle nie op 21 November in sulke omstandighede kon werk nie, en die partytjie het 27 myl afgelê en 1500 voet geklim. 
Maart na die paal Edit
By die bereik van 3.200 m (10.600 voet) op die top van die gletser, op 85 ° 36 ′ S, berei Amundsen hom voor op die laaste fase van die reis. Van die 45 honde wat die opgang gemaak het (7 het tydens die versperringsfase omgekom), sou slegs 18 die res vorentoe vermoor het om te eet. Elkeen van die slee-bestuurders het honde uit sy eie span doodgemaak, hulle gevlek en die vleis tussen honde en mans verdeel. 'Ons het die plek die Butchers' Shop genoem ', onthou Amundsen. "[T] hier was depressie en hartseer in die lug dat ons so lief was vir ons honde."  Spyt het die span nie verhinder om die oorvloedige kos te geniet nie. Wisting was besonder vaardig in die voorbereiding en aanbieding van die vleis. 
Die party het drie sleë met voorraad gelaai vir 'n optog van tot 60 dae, wat die oorblywende proviand en karkasse in 'n depot gelaat het. Slegte weer het hulle vertrek verhinder tot 25 November, toe hulle versigtig oor die onbekende grond vertrek het in aanhoudende mis.  Hulle reis oor 'n ysige oppervlak wat deur gereelde skeure gebreek is, wat saam met die swak sigbaarheid hul vordering vertraag het. Amundsen noem hierdie gebied die 'Devil's Glacier'. Op 4 Desember kom hulle by 'n gebied waar die splete onder lae sneeu en ys weggesteek is, met 'n spasie tussen wat 'n "onaangenaam hol" geluid gee toe die party daaroor gaan. Hy het hierdie gebied "The Devil's Ballroom" gedoop. Toe hulle later die dag op 'n meer vaste grond kom, bereik hulle 87 ° S. 
Op 8 Desember het die Noorweërs Shackleton se rekord van die verste suide van 88 ° 23 ′ geslaag.  Toe hulle die paal nader, soek hulle na 'n breuk in die landskap wat kan aandui dat 'n ander ekspedisie voor hulle uitkom. Terwyl hulle op 12 Desember kamp opgeslaan het, het hulle 'n rukkie ontsteld geraak oor 'n swart voorwerp wat op die horison verskyn het, maar dit was die afval van hul eie honde in die verte, vergroot deur die spieëlbeeld.  Die volgende dag het hulle kamp opgeslaan by 89 ° 45 ′ S, 15 seemyl (28 km) van die paal af.  Die volgende dag, 14 Desember 1911, met die instemming van sy kamerade, reis Amundsen voor die slee, en omstreeks 15:00 bereik die party die omgewing van die Suidpool.  Hulle plant die Noorse vlag en noem die poolplato "King Haakon VII's Plateau".  Amundsen het later besin oor die ironie van sy prestasie: "Nog nooit het 'n man 'n doel bereik wat so diametraal teenoor sy wense was nie. Die gebied rondom die Noordpool - neem die duiwel aan - het my sedert my kinderjare gefassineer, en nou was ek hier op die Suidpool. Kan iets meer gek wees? " 
Die manne het die volgende drie dae gewerk om die presiese posisie van die paal vas te stel ná die teenstrydige en betwiste bewerings van Cook en Peary in die noorde, wou Amundsen onmiskenbare merkers vir Scott agterlaat.  Nadat Bjaaland, Wisting en Hassel verskeie sekstante lesings op verskillende tye van die dag afgelê het, het hulle in verskillende rigtings geskuif om die paal Amundsen te redeneer dat hulle die presiese punt tussen hulle sou vassteek.  Uiteindelik het die party 'n tent opgeslaan, wat hulle Polheim genoem het, so na as moontlik aan die werklike paal as wat hulle kon bereken deur hul waarnemings. In die tent het Amundsen toerusting vir Scott gelos, en 'n brief aan koning Haakon gerig wat hy Scott versoek het om af te lewer. 
Keer terug na Framheim Edit
Op 18 Desember begin die partytjie die reis terug na Framheim.  Amundsen was vasbeslote om voor Scott terug te keer na die beskawing en eerste met die nuus te wees.  Tog het hy hul daaglikse afstande beperk tot 15 seemyl (28 km), om die krag van honde en mans te behou. In die 24-uur daglig het die partytjie gereis gedurende die denkbeeldige nag om die son op hul rug te hou en sodoende die gevaar van sneeublindheid te verminder. Onder leiding van die sneeustertjies wat op hul reis na buite gebou is, bereik hulle die Butchers 'Shop op 4 Januarie 1912 en begin met die afdraande na die Barrier.  Die manne op ski's het "afgedwaal", maar vir die slee -bestuurders - Helmer Hanssen en Wisting - was die afdraande onseker, die slee was moeilik om te bestuur, en remme is by die hardlopers aangebring om vinnig stil te staan ​​wanneer splete teëgekom word . 
Op 7 Januarie bereik die party die eerste van hul depots aan die Barrier.  Amundsen het nou gevoel dat hul pas verhoog kan word, en die manne het 'n roetine aangeneem om 28 seemyl (28 km) af te lê, ses uur stil te hou en dan die opmars te hervat.  Onder hierdie regime het hulle ongeveer 30 km (56 km) per dag afgelê, en op 25 Januarie, om 04:00, het hulle Framheim bereik. Van die 52 honde wat in Oktober begin het, het 11 oorleef en 2 sleë getrek. Die reis na die paal en terug het 99 dae geneem - 10 minder as wat verwag is - en hulle het ongeveer 1,860 seemyl (3,440 km) afgelê. 
Die wêreld inlig Edit
Met sy terugkeer na Framheim het Amundsen geen tyd verloor om die ekspedisie te beëindig nie. Na 'n afskeidsete in die hut, laai die partytjie die oorlewende honde en die meer waardevolle toerusting aan boord Fram, wat laat op 30 Januarie 1912 uit die Walvisbaai vertrek het. Die bestemming was Hobart in Tasmanië. Tydens die reis van vyf weke het Amundsen sy telegramme voorberei en die eerste verslag opgestel wat hy aan die pers sou gee.  Op 7 Maart het Fram bereik Hobart, waar Amundsen vinnig verneem dat daar nog geen nuus van Scott was nie. Hy het onmiddellik telegramme na sy broer Leon, na Nansen en aan koning Haakon gestuur en hulle kortliks van sy sukses ingelig. Die volgende dag het hy die eerste volledige verslag van die verhaal aan Londen oorgedra Daily Chronicle, waaraan hy eksklusiewe regte verkoop het.  Fram het twee weke in Hobart gebly terwyl sy by die skip van Douglas Mawson was Aurora, wat in diens was van die Australasiese Antarktiese ekspedisie. Amundsen het 'n geskenk van sy 11 oorlewende honde aan hulle oorhandig. 
Ander ekspedisie prestasies Wysig
Oosterse party Redigeer
Op 8 November 1911 vertrek Prestrud, Stubberud en Johansen na King Edward VII Land.  Die soeke na die punt waarop die vaste ys van die versperring 'n ysbedekte land geword het, was moeilik. Op 1 Desember het die partytjie die eerste keer gesien wat ongetwyfeld droë grond is, 'n nunatak wat deur Scott opgeteken is tydens die Ontdekking ekspedisie in 1902.  Nadat hulle hierdie punt bereik het, versamel hulle geologiese monsters en monsters van mosse en verken hul omgewing kort voordat hulle op 16 Desember na Framheim terugkeer.  Hulle was die eerste manne wat hul voete op King Edward VII Land gesit het. 
Fram en Kainan Maru Redigeer
Nadat hy die Walvisbaai op 15 Februarie 1911 verlaat het, Fram het na Buenos Aires gevaar waar sy op 17 April aangekom het.  Hier het Nilsen verneem dat die fondse van die ekspedisie uitgeput is, 'n bedrag wat vermoedelik opsy gesit is vir die behoeftes van die skip, het nie gerealiseer nie. Gelukkig was Amundsen se vriend Don Pedro Christopherson byderhand om sy vroeëre beloftes om voorraad en brandstof te voorsien, na te kom.  Fram vertrek in Junie vir 'n oseanografiese vaart tussen Suid -Amerika en Afrika, wat die volgende drie maande in beslag geneem het.  Die skip het in September na Buenos Aires teruggekeer vir die laaste opknapping en hervoorsiening, voordat dit op 5 Oktober suidwaarts vaar. Sterk winde en stormagtige seë het die reis verleng, maar die skip het op 9 Januarie 1912 by die Baai van Walvisse aangekom.  Op 17 Januarie was die manne in Framheim verras deur die voorkoms van 'n tweede skip. Kainan Maru, met die Japannese Antarktiese ekspedisie onder leiding van Nobu Shirase.  Kommunikasie tussen die twee ekspedisies is beperk deur taalprobleme, hoewel die Noorweërs agtergekom het dat die Japannese op pad is na koning Edward VII Land.  Kainan Maru vertrek die volgende dag, en op 26 Januarie hou sy 'n partytjie op King Edward VII Land. Dit was die eerste landing aan die oewer van die see -pogings deur Ontdekking (1902), Nimrod (1908) en Terra Nova (1911) het almal misluk. 
Hedendaagse reaksies Redigeer
In Hobart het Amundsen gelukgewende telegramme ontvang van onder meer die voormalige Amerikaanse president Theodore Roosevelt en koning George V van die Verenigde Koninkryk. Die koning was veral bly dat Amundsen se eerste hawe by sy terugkeer op grond van die Britse Ryk was. In Noorweë, wat slegs ses jaar tevore 'n onafhanklike land geword het na 500 jaar van Deense en Sweedse oppergesag, is die nuus in banieropskrifte bekendgemaak en die nasionale vlag is deur die hele land gewaai. Al die deelnemers aan die ekspedisie het die Noorweegse Suidpool -medalje ontvang (Sydpolsmedaljen), gestig deur koning Haakon ter herdenking van die ekspedisie.  Amundsen se biograaf Roland Huntford verwys egter na "die koue onder die gejuig" daar het 'n oorblyfsel van onrus oor die taktiek van Amundsen gebly. Een Noorse koerant het verligting uitgespreek dat Amundsen 'n nuwe roete gevind het, en nie op Scott se pad van McMurdo Sound ingedring het nie. 
In Brittanje was die persreaksie op Amundsen se oorwinning ingehou, maar oor die algemeen positief. Afgesien van die entoesiastiese verslae in die Daily Chronicle en die Geillustreerde London News- wat elkeen 'n finansiële belang in die sukses van Amundsen gehad het - die Manchester Guardian het opgemerk dat enige rede vir verwyt uitgewis is deur die Noorweërs se moed en vasberadenheid. Lesers van Jong Engeland is aangemoedig om nie die 'dapper Norseman' te eer aan die eer wat hy verdien het nie, en The Boy's Own Paper stel voor dat elke Britse seuntjie die ekspedisierekening van Amundsen moet lees.  Die tye korrespondent het Amundsen 'n ligte teregwysing gebied vir sy versuim om Scott in kennis te stel totdat dit te laat was vir laasgenoemde om te reageer, "des te meer onnodig, want niemand sou meer samewerking in die werk van Suid-Poolse verkenning as kaptein Scott verwelkom het nie Tog kan niemand wat kaptein Amundsen ken, twyfel oor sy integriteit nie, en aangesien hy verklaar dat hy die pool bereik het, sal ons hom beslis glo ". 
Senior figure by die RGS het ten minste privaat meer vyandige gevoelens uitgespreek. Vir hulle was die prestasie van Amundsen die gevolg van ''n vuil truuk' '. Markham het gesinspeel dat Amundsen se eis bedrieglik kan wees: 'Ons moet wag vir die waarheid totdat die Terra Nova".  Toe Amundsen later in 1912 die RGS toespreek, voel hy gering nadat Lord Curzon, die president van die Genootskap, spottenderwys 'drie gejuig vir die honde' gevra het.  Shackleton het nie deelgeneem aan die vernedering van Amundsen se oorwinning nie en hom geroep "miskien die grootste polêre ontdekkingsreisiger van vandag." ten spyte van 'n mens se irritasie moet jy dit bewonder ". 
Scott tragedie Redigeer
Amundsen het Hobart verlaat om 'n lesingsreis na Australië en Nieu -Seeland te onderneem. Daarna is hy na Buenos Aires waar hy sy ekspedisierekening klaar geskryf het. Terug in Noorweë het hy toesig gehou oor die publikasie van die boek, daarna besoek hy Brittanje voordat hy 'n lang lesingsreis deur die Verenigde State onderneem het.  In Februarie 1913, terwyl hy in Madison, Wisconsin, was, het hy die nuus ontvang dat Scott en vier kamerade op 17 Januarie 1912 die paal bereik het, maar dat hulle almal op 29 Maart tydens hul terugreis omgekom het. Die lyke van Scott, Wilson en Bowers is in November 1912, aan die einde van die Antarktiese winter, ontdek. In sy aanvanklike reaksie noem Amundsen die nuus 'Horrible, horrible'.  Sy meer formele huldeblyk het gevolg: "Kaptein Scott het 'n rekord gelaat, vir eerlikheid, opregtheid, vir dapperheid, vir alles wat 'n mens maak". 
Volgens Huntford het die nuus van Scott se dood beteken dat "Amundsen die oorwinnaar verduister is. Deur Scott die martelaar".  In die Verenigde Koninkryk het vinnig 'n mite ontwikkel waarin Scott uitgebeeld word as een wat edel gedra het en die spel regverdig gespeel het. Hy is verslaan omdat Amundsen daarenteen 'n blote roemzoeker was wat sy ware bedoelings verberg het, honde gebruik het eerder as om op eerlike mensevervoer te vertrou en dieselfde honde vir kos geslag het. Verder word hy beskou as 'n 'professionele persoon', wat in die ingesteldheid van die destydse hoërklas-Brittanje alles wat hy sou vermag, kon verminder.  Hierdie vertelling is sterk versterk met die publikasie van Scott se tydskrifte en sy 'Message to the Public'. Huntford wys daarop dat "[Scott] se literêre talent sy troef was. Dit was asof hy uit sy begrawe tent gestrek het en wraak geneem het."  Tog, onder die ontdekkingsreisigers, word die naam van Amundsen steeds gerespekteer. In sy verslag van die Terra Nova ekspedisie wat 'n paar jaar later geskryf is, het Scott se kameraad Apsley Cherry-Garrard geskryf dat die hoofrede vir Amundsen se sukses 'die baie merkwaardige eienskappe van die man' was, spesifiek sy moed om 'n nuwe weg te ontdek eerder as om die bekende pad te volg. 
Historiese perspektief Redigeer
Die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog in 1914 vertraag die begin van Amundsen se noordelike pooldrif-waarna die Suidpool-ekspedisie as voorlopig bedoel was-tot Julie 1918. Daarna vertrek hy in 'n spesiaal vervaardigde vaartuig, Maud, wat die volgende sewe jaar in die Arktiese waters gebly het. Die skip het nie oor die Noordpool gedryf nie, hoewel dit in die loop van die ekspedisie die vierde skip geword het wat deur die Noordoos-gang getrek het, na Nordenskiöld se Vega en die Russiese ysbrekers Taymyr en Vaygach.  Amundsen verlaat die ekspedisie in 1923, die oorblywende jare van sy lewe was grootliks gewy aan poolverkenning deur die lug. Op 12 Mei 1926 aan boord van die lugskip Norge met Lincoln Ellsworth en Umberto Nobile, vlieg Amundsen oor die Noordpool. Hy en Wisting, ook op die lugskip, was die eerste manne wat albei pale gesien het.  In 1928, terwyl hy 'n latere Nobile -ekspedisie probeer red, verdwyn Amundsen met sy vliegtuig in die see tussen Noorweë en Spitsbergen. 
Die vier mans wat saam met Amundsen by die paal gestaan ​​het, is almal gevra om hul leier op die Maud dryf. Bjaaland en Hassel het geweier om aan enige ander polêre onderneming deel te neem.   Helmer Hanssen en Wisting het albei aangesluit Maud laasgenoemde het die leiding oorgeneem toe Amundsen die ekspedisie verlaat het. In 1936 kaptein Wisting Fram op die laaste reis van die skip na Oslo, waar dit 'n museum geword het.  Johansen, wat by sy terugkeer uit Antarktika nie in staat was om in die normale lewe terug te keer nie, het teruggetrokke en sonder kommunikasie geraak. Hy het geweier om sy ervarings of sy geskil met Amundsen te bespreek, en het teruggetrek in 'n lewe van depressie en armoede. Op 4 Januarie 1913 het hy homself in sy blyplekke in Oslo geskiet. 
Die Scott -mite het tot die laaste kwart van die 20ste eeu geduur, toe dit vervang is deur een wat hom gekenmerk het as 'n 'heroïese bungler' wie se mislukking grotendeels die gevolg was van sy eie foute. Die uitbeelding, meen die kultuurhistorikus Stephanie Barczewski, is net so misleidend as die vorige waarin hy as kritiek beskou is.  In die vroeë 21ste eeu het skrywers meer gemotiveerde verklarings vir die Scott -tragedie voorgestel as sy onbekwaamheid, en sy reputasie is tot 'n mate gered.   Die hernude kollig op Scott het ook die prestasies van Amundsen beklemtoon: Barczewski skryf dat "Amundsen en sy manne die paal bereik het vanweë 'n kombinasie van uitstekende beplanning, lang ervaring met sleehonde en ski's en indrukwekkende fisieke uithouvermoë".  In haar verslag van Scott se ekspedisie is Diana Preston ewe spesifiek in die identifisering van die basis van Amundsen se sukses. Hy was gefokus op die enkele doelwit om die paal te bereik, terwyl Scott die mededingende aansprake van geografiese verkenning en wetenskaplike kennis moes versoen. "'N Praktiese en ervare professionele persoon, [Amundsen] het deeglik beplan en alles wat hy in die Arktiese gebied geleer het, toegepas. [H] e het uitsluitlik op die beproefde vervoermiddele staatgemaak en hul voedselpotensiaal sentimenteel benut. Hy was eweneens doeltreffend en onsentimenteel in die bestuur van sy mans ".  ​​Die wetenskaplike basis van die Verenigde State van Amerika op die Suidpool, wat in 1957 gestig is, word die Amundsen – Scott Suidpoolstasie genoem, ter ere van die herinneringe aan beide poolpioniers. 
Moderne navorsing Redigeer
In 'n referaat wat 100 jaar na die Amundsen -ekspedisie gepubliseer is, het navorsers beweer dat die tent en vlae begrawe is onder 17 m (56 voet) ys en ongeveer 'n minuut breedtegraad noord van die Suidpool,  of ongeveer een seemyl.
^ Sommige bronne gee die datum as 15 Desember. Aangesien die westelike en oostelike halfrond - en die internasionale datumlyn - aan die Suidpool saamgevoeg is, kan albei datums as korrek beskou word, alhoewel Amundsen 14 Desember gee, beide in sy eerste telegraafberig by aankoms in Hobart en in sy volledige verslag Die Suidpool. 
^ Noorweë het in 1905 van Swede geskei. Koning Oscar van Swede het die Noorse troon prysgegee en prins Carl van Denemarke word koning Haakon VII van Noorweë. 
^ Peary het Cook se bewering vinnig as vals veroordeel, en daaropvolgende ondersoeke het ernstige twyfel laat ontstaan ​​oor laasgenoemde se rekords. Peary se gegewens, hoewel dit deur Cook uitgedaag is, is sonder twyfel aanvaar deur die National Geographic Society (wat sy ekspedisie geborg het). Openbare steun vir Cook het vinnig verdwyn, hoewel hy steun behou het, insluitend dié van Amundsen. Peary is algemeen aanvaar as die veroweraar van die Noordpool tot laat in die 20ste eeu, veral die navorsing van die ontdekkingsreisiger Wally Herbert, het aangedui dat Peary in werklikheid nie die Noordpool bereik het nie.  
^ Amundsen se teorie oor grondys is uiteindelik verkeerd bewys, hoewel die ys in die omgewing van sy kamp eers 1987 en 2000 wesenlik weggebreek het. 
^ Die presiese bewoording van hierdie telegram is anders gerapporteer. Crane en Preston, p. 127, teken die bewoording op as "Ek gaan suid" Jones, p. 78, en Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, bl. 299, gee 'n langer teks: "Laat verlof om u in kennis te stel Fram voortgaan Antarktika ".
^ Amundsen het die ekspedisie in see- en kuspartye verdeel. Die seeparty, onder Nilsen, vaar saam Fram die nege man lange kuspartytjie het bestaan ​​uit Amundsen, Prestrud, Johansen, Helmer Hanssen, Hassel, Bjaaland, Stubberud, Wisting en Lindstrøm. In Die Suidpool, Vol. Ek, p. 179, laat Amundsen Wisting uit die kuspartytjie weg. 
^ Ander kenmerke wat in hierdie gebied voorkom en wat die eerste keer rofweg in kaart gebring is, is deur Amundsen en sy metgeselle vernoem, meestal na hulself en diegene wat die ekspedisie ondersteun het. Hierdie kenmerke sluit in: die Queen Maud -berge, die Prince Olav -gebergte, Mount Fridtjof Nansen, Mount Don Pedro Christophersen, Mount Wilhelm Christophersen, Mount Hanssen, Mount Wisting, Mount Hassel, Mount Bjaaland, Mount Engelstad, die Liv -gletsjer en die Nilsen -plato .
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, bl. 511.
^Amundsen, p. xvii, Vol. Ek.
^Langner, pp. 25–26.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 43–57.
^ abCrane, pp. 74–75.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 64–74.
^ abLangner, pp. 78–80.
^Fleming, pp. 348–49.
^ abBarczewski, pp. 60–62.
^Langner, pp. 82–83.
^ Sien Scott, J.M., pp. 140–94 vir 'n opsomming van Nansen's Fram ekspedisie.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, bl. 194.
^ abcHuntford 2001, pp. 547–49.
^Huntford 2001, pp. 183–86.
^ abNansen, pp. 62–68, Vol. Ek.
^ abDie Fram Museum.
^Fairley, pp. 260–61.
^Scott, J.M., pp. 244–45.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 197–200.
^Scott, J.M., bl. 200–02.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, bl. 205.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 204–06.
^Amundsen, pp. 36–41, Vol. Ek.
^Riffenburgh, bl. 300.
^ abHuntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 205–07.
^Amundsen, p. 72, Vol. Ek.
^ abcHuntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 247–51.
^Amundsen, p. 102, Vol. Ek.
^Amundsen, pp. 137–38, Vol. Ek.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 90 en 248.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 276–77.
^Huntford 2001, pp. 518–19, 542.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, bl. 286.
^Die New York Times, 8 September 1909.
^Fleming, pp. 365–89.
^Herbert, pp. 273–329.
^Amundsen, pp. 42–43, Vol. Ek.
^ abCrane, pp. 425–26.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, bl. 214.
^Barczewski, bl. 62.
^ abcdAmundsen, pp. 45–7, Vol. Ek.
^Jones, pp. 78–79.
^Salomo, pp. 94–95.
^Amundsen, pp. 62–64, Vol. Ek.
^Amundsen, p. 58, Deel. Ek.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, bl. 210.
^Salomo, bl. 163.
^Amundsen, pp. 78–79, Vol. Ek.
^Amundsen, p. 76, Vol. Ek.
^Amundsen, p. 77, Deel. Ek.
^Amundsen, pp. 85–86, Vol. Ek.
^Preston, bl. 219.
^Amundsen, p. 51, Vol. Ek.
^Amundsen, p. 55, Deel. Ek.
^Amundsen, pp. 68–70, Vol. Ek.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 244–45.
^Roald Amundsen se Hondeplaas
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, bl. 275.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 277–78.
^ abAmundsen, pp. 125–31, Vol. Ek.
^Langner, bl. 115.
^ Uit die teks van Amundsen se brief, aangehaal in Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 279–80.
^Kraan, bl. 423.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 300–01.
^Barczewski, pp. 65–66.
^Kraan, bl. 428.
^Amundsen, pp. 138–68, Vol. Ek.
^Huntford 1979, pp. 335–38.
^Amundsen, pp. 181–82, Vol. Ek.
^Turley, pp. 73–74.
^Amundsen, p. 194, Vol. Ek.
^MacPhee, bl. 87.
^Huntford 1979, bl. 368.
^Salomo, bl. 93.
^Cherry-Garrard, bl. 135.
^MacPhee, pp. 89–92.
^Langner, bl. 132.
^Huntford 1979, pp. 344–45.
^Langner, pp. 144–45.
^Huntford 1979, bl. 346.
^Amundsen, p. 179, Vol. Ek.
^Huntford 1979, bl. 347.
^MacPhee, bl. 105.
^Turley, bl. 79.
^Huntford 1979, bl. 350.
^ abHuntford 1979, bl. 352.
^ abMacPhee, bl. 106.
^Amundsen, p. 254, Vol. Ek.
^Langner, pp. 149–50.
^Huntford 1979, pp. 355–56.
^Huntford 1979, bl. 379.
^Huntford 1979, bl. 390.
^Langner, pp. 160–61.
^ abcLangner, bl. 170.
^MacPhee, bl. 123.
^ abHuntford 1979, bl. 407.
^Huntford 1979, bl. 408.
^Langner, pp. 172–73.
^Huntford 1979, bl. 409.
^Langner, pp. 174–75.
^MacPhee, bl. 131.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, bl. 386.
^Turley, bl. 86.
^ abLangner, bl. 178.
^Huntford 1979, pp. 430–37.
^ abMacPhee, bl. 143.
^Huntford 1979, bl. 450.
^Amundsen, pp. 63–66, Vol. II.
^Langner, pp. 184–85.
^Amundsen, pp. 67–73, Vol. II.
^Huntford 1979, bl. 459.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 451–52.
^Huntford 1979, bl. 487.
^Amundsen, p. 122, Deel. II.
^Huntford 1979, bl. 491.
^ abMacPhee, bl. 155.
^MacPhee, bl. 169.
^Turley, pp. 118–19.
^Turley, bl. 120.
^Amundsen, pp. 173–74, Vol. II.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 493–97.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 510–11.
^Amundsen, pp. 240 en 246, Vol. II.
^Amundsen, pp. 249–61, Vol. II.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 493.
^Amundsen, pp. 328–31, Vol. II.
^Amundsen, pp. 316–28, Vol. II.
^Amundsen, pp. 331–46, Vol. II.
^Hamre, bl. 417.
^Amundsen, pp. 271–72, Vol. II.
^Huntford 1979, bl. 527.
^Sydpolsmedaljen (Noorweë se Suid -poolmedalje).
^ abHuntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 511–16.
^Jones, pp. 89–90.
^Die tye, 9 Maart 1912, p. 5.
^Barczewski, bl. 121.
^ abHuntford (Shackleton) 1985, bl. 344.
^Huntford (Die laaste plek op aarde) 1985, bl. 525.
^Preston, bl. 242.
^Jones, bl. 248.
^ abHuntford (Die laaste plek op aarde) 1985, pp. 525–26.
^ abcBarczewski, bl. 1-2.
^Cherry-Garrard, bl. 607.
^ Barr, William. "Resensie van 'The Last Viking. The Life of Roald Amundsen'" (PDF). Ontvang 2020-11-22.
^Fleming, pp. 411–14.
^Huntford 1979, bl. 496.
^Huntford 1979, bl. 529.
^Die Daily Telegraph, 19 Desember 2004.
Gray, Richard (31 Desember 2012). "Scott van die Antarktika kon gered gewees het as sy bevele gevolg is, sê wetenskaplikes". Die Telegraaf . Besoek op 27 Maart 2013.
^Preston, bl. 221.
^National Science Foundation, 27 April 2009.
Orheim, Olav (21 Januarie 2011). "Die huidige ligging van die tent wat Roald Amundsen in Desember 1911 by die Suidpool agtergelaat het". Polêre rekord. 47 (3): 268–270. doi: 10.1017/S0032247410000719.
Amundsen, Roald Nilsen, Thorvald Prestrud, Kristian (1976) . Die Suidpool: 'n verslag van die Noorse ekspedisie in die Fram, 1910–12 (Deel I en II). Vertaal deur Chater, A.G. London: C. Hurst & amp Company. ISBN0-903983-47-8. Die eerste keer gepubliseer in 1912 deur John Murray, Londen.
Barczewski, Stephanie (2007). Antarktiese bestemmings: Scott, Shackleton en die veranderende gesig van heroïsme. Londen en New York: Hambledon Continuum. ISBN978-1-84725-192-3.
Cherry-Garrard, Apsley (1970) . Die ergste reis ter wêreld. Londen: Penguin Books. ISBN0-14-009501-2. Die eerste keer gepubliseer in 1922 deur Chatto en Windus, Londen.
Crane, David (2005). Scott van die Antarktika. Londen: HarperCollins. ISBN978-0-00-715068-7.
Fairley, T.C. (1959). Sverdrup se Arctic Adventures. Londen: Longmans. OCLC732299190.
Fleming, Fergus (2002). Negentig grade noord. Londen: Granta Books.ISBN1-86207-535-2.
Hamre, Ivar (November 1933). "Die Japannese Suidpoolekspedisie van 1911–1912: 'n Weinig bekende episode in Antarktiese verkenning". Die Geografiese Tydskrif. 82 (5): 411–423. doi: 10.2307/1786962. JSTOR1786962. (inskrywing benodig)
Herbert, Wally (1989). Die strop van louriere. Londen: Hodder & amp; Stoughton. ISBN0-340-41276-3.
Huntford, Roland (1979). Scott en Amundsen. Londen: Hodder en Stoughton. ISBN0-340-19565-7.
Huntford, Roland (1985). Die laaste plek op aarde. Londen en Sydney: Pan Books. ISBN0-330-28816-4.
Huntford, Roland (1985). Shackleton. Londen: Hodder & amp; Stoughton. ISBN0-340-25007-0.
Huntford, Roland (2001). Nansen. Londen: Abacus. ISBN0-349-11492-7.
Jones, Max (2003). Die laaste groot soeke . Oxford (Verenigde Koninkryk): Oxford University Press. ISBN0-19-280483-9.
Langner, Rainer-K. (2007). Scott en Amundsen: Duel in the Ice. Vertaal deur Beech, Timothy. Londen: Haus Publishing. ISBN978-1-905791-08-8.
MacPhee, Ross (2010). Wedloop tot die einde: Amundsen, Scott, en die bereiking van die Suidpool. New York en Londen: Sterling Innovation. ISBN978-1-4027-7029-6.
Maxtone-Graham, John (2000). Veilige terugkeer twyfelagtig: die heroïese tydperk van polêre verkenning. Londen: Konstabel. ISBN0-09-480330-7.
Nansen, Fridtjof (1897). Verste Noord, Deel I. Londen: Archibald Constable & amp OCLC499726131.
Preston, Diana (1999). 'N Eerste klas tragedie. Londen: Konstabel. ISBN0-09-479530-4.
Riffenburgh, Beau (2005). "Nimrod": die buitengewone verhaal van Shackleton se eerste ekspedisie. Londen: Bloomsbury Publishing. ISBN0-7475-7253-4.
Solomon, Susan (2001). Die koudste optog: Scott's Fatal Antarctic Expedition . New Haven, Connecticut: Yale University Press. ISBN0-300-09921-5.
Turley, Charles (1935). Roald Amundsen, ontdekkingsreisiger. Londen: Methuen. OCLC3331281.
"Amundsen sou vergelyk" (PDF). Die New York Times. 8 September 1909. Besoek op 15 Oktober 2011.
"Amundsen-Scott Suidpoolstasie". Kantoor van Polêre Programme. Nasionale Wetenskapstigting. 27 April 2009. Besoek op 16 Oktober 2011.
Barr, William (1985). "Aleksandr Stepanovich Kuchin: die Rus wat saam met Amundsen suid gegaan het". Polêre rekord. Cambridge University Press. 22 (139): 401–412. doi: 10.1017/S0032247400005647.
"Kaptein Amundsen se prestasie. Werk van vorige ontdekkingsreisigers". Die tye. Londen. 9 Maart 1912. bl. 5. (inskrywing benodig)
Rees, Jasper (19 Desember 2004). "Ys in ons harte". Die Daily Telegraph. Londen. Besoek op 14 Oktober 2011.
"Die poolskip Fram". Die Fram Museum. Gearchiveer vanaf die oorspronklike op 10 Oktober 2011. Ontsluit 16 Oktober 2011.
"Sverre Helge Hassel". Die Fram Museum. Gearchiveer van die oorspronklike op 14 September 2015. Ontsluit 11 November 2011. (in Noors)
"Oscar Wisting". Die Fram Museum. Gearchiveer van die oorspronklike op 16 September 2011. Ontsluit 11 November 2011. (in Noors)
Weinstock, John. "Sondre Norheim: volksheld vir immigrant". Die Noors-Amerikaanse Historiese Vereniging. Besoek op 16 Oktober 2011.
"Sydpolsmedaljen". Winkel Norske Leksikon. Ontsluit 11 November 2011. (in Noors)
van The Fram Museum (Frammuseet) (argiefskakel) by Internet Archive en Google Books (gescande boeke oorspronklike uitgawes kleur geïllustreer) (Roald Amundsen se dagboek uit sy Suidpool -ekspedisie) op Sorpolen 1911–2011 (in Noors)
180 ms 12,9% Scribunto_LuaSandboxCallback :: getExpandedArgument 180 ms 12,9% Scribunto_LuaSandboxCallback :: pas 60 ms 4,3% tostring 40 ms 2,9% Scribunto_LuaSandboxCallback :: gsub 40 ms 2,9% Scribunto_LuaSandboxCallback :: 40% 40,40% 40,40,40,40,40,40,40,40,40,40,40,40,40,40,40,40,40,40,40,40,40,40,40,40,99 20 ms 1,4% [ander] 140 ms 10,0% Aantal gelaaide Wikibase -entiteite: 1/400 ->
Roald Engebreth Gravning Amundsen van Noorweë was trots daarop dat hulle 'die laaste van die Vikings' genoem word. Amundsen, 'n kragtig geboude man van meer as ses voet hoog, is in 1872 gebore in 'n gesin van koopvaarders seevaarders en welvarende skeepseienaars. 'n lewe van polêre verkenning. Amundsen het 'n fassinasie met Antarktika ontwikkel sedert hy die eerste keer 'n blik op sy bevrore terrein in 1897 gekry het. Antarktika, 'n kontinent van Europa en Australië saam, was nog nie deur mense deurkruis nie. Amundsen wou die eerste wees.
In 1903 vestig hy homself as 'n matroos en ontdekkingsreisiger van die eerste orde toe hy 'n vissersboot van 70 voet suksesvol deur die hele noordwestelike gang gelei het, 'n verraderlike ysgebonde roete wat gewikkel was tussen die noordelike Kanadese vasteland en die Arktiese eilande van Kanada . Die moeisame reis het drie jaar geneem om te voltooi, aangesien Amundsen en sy bemanning moes wag terwyl die bevrore see om hulle ontdooi het om te kan vaar. Kort na sy terugkeer na Noorweë, verneem hy dat die Engelsman Ernest Shackleton 'n poging aangaan om die Suidpool te bereik. Shackleton sou gedwing word om sy soektog net 'n kilometer van die pool af te laat vaar. Amundsen bestudeer alles wat hy kon van Shackleton se poging en begin met die lang voorbereidingsproses vir sy eie. Hy was net so hoog aangeskryf vir sy vaardighede in organisasie en beplanning as vir sy kundigheid as ontdekkingsreisiger. Amundsen, wat onder die beste omstandighede as 'stilswyend' beskou word, het spesiale maatreëls getref om seker te wees dat lede van sy bemanning persoonlikhede het wat geskik is vir lang polarreise. Bemanningslede aan boord van sy skepe het geweet dat hy ferm maar regverdig was, en het hom liefdevol na hom verwys as "die opperhoof".
Teen Augustus 1910 was Amundsen gereed om sy eie poging te doen om die Suidpool te bereik, alhoewel die hele wêreld gedink het dat hy in die teenoorgestelde rigting was. Hy het in die geheim uitgesluit dat hy probeer het om die Noordpool te bereik, want Amerikaners Robert Peary en Frederick Cook het reeds aanspraak gemaak op die prestasie. Amundsen het selfs sy planne vir 'n Suidpoolekspedisie geheim gehou vir amptenare in die Noorse regering. Hy was bang dat regeringsamptenare huiwerig sou wees om Groot -Brittanje, van wie hulle baie afhanklik was, uit te daag in 'n wedloop om die Pool. Eers toe Amundsen se skip, "Fram", ver langs die kus van Marokko was, het hy aan sy bemanning aangekondig dat hulle op pad was na die suide, nie die noordelike, pool nie.
Van deurslaggewende belang vir Amundsen se sukses om die Suidpool te bereik, was die gebruik van sorgvuldig geselekteerde sleehonde. Amundsen se honde bemanningslede was uitstekend toegerus deur eeue se natuurlike seleksie om te oorleef in die Arktiese gebied. Hy het na hulle verwys as "ons kinders" en onthul: "Die honde is vir ons die belangrikste ding. Die hele uitslag van die ekspedisie hang van hulle af." Op 18 Oktober 1911 vertrek Amundsen se gevolg vanaf die Baai van Walvisse, op Antarktika se Ross Ice Shelf, vir hul laaste rit na die paal. Sy Britse eweknie, Robert Scott, wat afhanklik was van Siberiese ponies eerder as van honde, het sy reis drie weke later begin. Gesteun deur buitengewone samewerkende weersomstandighede, het Amundsen se partytjie die punt bereik waar Shackleton op 7 Desember gedwing is om terug te keer. Omstreeks 15:00 op 14 Desember 1911 het Roald Amundsen die vlag van Noorweë op die Suidpool gehys en die plek Polheim genoem - "Paalhuis." Hy en sy bemanning het op 25 Januarie 1912, 99 dae en 1860 myl na hul vertrek, na hul basiskamp teruggekeer.
Robert Scott se reis, daarenteen, is bederf deur tragedie. Scott het geskryf: "Ons geluk in die weer is belaglik." Van 4 Desember tot 8 Desember 1911 was Scott en sy geselskap beperk tot hul tente, gedwing om 'n reeks huilende blizzards uit te wag. Terwyl hulle hul kosbare rantsoene opgeëet het, het die tyd deur hulle hande geglip. Teen die tyd dat Scott se party op 17 Januarie 1912 die Pool bereik het, het die Noorweërs gekom en gegaan. Scott se logboek skryf: "Dit is 'n vreeslike plek en vreeslik genoeg dat ons daaraan gewerk het sonder om beloning te kry." Scott en sy manne het 'n deurslaggewende tyd verloor om die paal te bereik en staan ​​nou voor die grimmige vooruitsig om terug te keer na hul basiskamp tydens die toenemend ysige Antarktiese herfs. Dit was 'n reis wat hulle nooit sou voltooi nie. Op 29 Maart 1912, nadat hy sneeustorme en temperature wat tot 40 grade onder nul Fahrenheit gedaal het, deurgemaak het, het Scott saam met sy twee oorlewende partylede in 'n tent gekruip en sy laaste woorde neergesit: "Om Gods Naam, kyk na ons volk." Agt maande later het 'n soekgeselskap die bevrore lyke van Scott en sy mans gevind. Hulle was slegs 18 kilometer ver van 'n kos- en brandstofdepot wat hulle agtergelaat het tydens hul uitstappie.
Roald Amundsen het ander polêre avonture beleef, waaronder die vlieg in 1926 oor die Noordpool. Maar die Arktiese gebied sou uiteindelik ook sy lewe eis. Terwyl hy op 'n reddingsmissie in 1928 vlieg, is Amundsen dood toe sy vliegtuig in die Noordelike Oseaan neergestort het. Dieselfde jaar het Amundsen met 'n joernalis gepraat oor sy liefde vir die ysige Arktiese gebied: "As jy maar net weet hoe wonderlik dit daar is, is dit waar ek wil sterf."
Toe Richard E. Byrd die uitgestrekte onontginde gebiede van die Suidpool en die Antarktika oorweeg, het 'n land wat net vir die meeste donker, onvrugbaar en verbied was, 'n belofteplek gesien. Byrd het 'n plek voorgestel wat 'God as die mens se toekoms opsy gesit het - 'n onuitputlike reservoir van natuurlike hulpbronne'. Byrd self kan met reg beskryf word as 'n onuitputlike reservoir van ambisie en kompleksiteit. Afwisselend beskou deur diegene wat saam met hom gewerk het as 'n wetenskaplike en 'n deels showman, 'n deels held en 'n deels egomanie, is Richard Byrd gedryf deur 'n begeerte om nuwe paaie te slaan en hom voortdurend te onderskei as 'n man met dapper prestasie.
Byrd se hoë doelwitte is deur baie mense ingeteel. Hy kom uit 'n gesin wat bekend was vir die vervaardiging van onderskeidingsburgers. Richard Byrd, gebore in 1888 uit 'n familie van Virginiese aristokrasie, kan sy afstamming terugneem na Renaissance -Europa. In die Nuwe Wêreld het die Byrds van Virginia koerante gestig en het hulle ryk grondeienaars geword. Die gesin se aansien het 'n terugslag beleef toe hulle byna alles verloor het wat hulle tydens die Burgeroorlog gehad het. Byrd se ma, Eleanor Bolling, 'n genadige suidelike belle, het haar drie seuns, Tom, Dick en Harry, aangemoedig om die glans van die familienaam te herstel. Byrd se pa, ook Richard genoem, was bekend as 'n briljante aanklaer, maar 'n afsydige en veeleisende vaderfiguur wat 'n verlore stryd met alkoholisme gevoer het.
'N Avontuurlike gevoel het Richard Byrd van jongs af gekenmerk. Toe hy net 11 was, het hy alleen halfpad oor die wêreld alleen gereis om 'n familielid in die Filippyne te besoek. Sy versendings onderweg is in plaaslike koerante gepubliseer. Toe sy broer Harry 'n politieke dinastie in Virginia wou bou, het Richard die weermag gekies as sy pad na prestasie. Hy studeer in 1912 aan die U.S. Naval Academy, en word teen 1916 'n vlootvliegtuig, ondanks die ongemak oor vlieg. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het Byrd bevel gegee oor die Amerikaanse lugmag in Kanada. Tydens vlugopleiding in Pensacola, Florida, het Byrd 'n vriendskap aangegaan met 'n man wat 'n deurslaggewende faktor sou wees vir sy toekomstige sukses, vlieënier Floyd Bennett.
Byrd se fassinasie met poolverkenning is aangevuur tydens 'n Navy -verkenningsvaart na die kus van Groenland. Nadat hy hom as 'n vlootvliegtuig gevestig het, het Byrd tot die gevolgtrekking gekom dat hy sy kennis van vlug kon gebruik om hom te help om sy Arktiese drome te verwesenlik. Hy het deelgeneem aan verskeie onsuksesvolle vlootpogings om na die Noordpool te vlieg, en in die somer van 1925 besluit hy om 'n eie lugekspedisie aan te gaan. Sy aanvanklike poging het misluk, aangesien sy vliegtuig se landingsski's net voor die opstart ineengestort het. Sy frustrasie was sy kennis dat hy in 'n kompetisie vasgevang was om die eerste oor die Noordpool te vlieg. Die Noorse ontdekkingsreisiger Roald Amundsen, die eerste man ooit wat die Suidpool bereik het, het sy oogmerke daarop gemik om die Noordpool in 'n eetkamer oor te steek. Op 9 Mei 1926 het Byrd nog 'n poging aangewend. Die 38-jarige Byrd vlieg saam met Floyd Bennett in die "Josephine Ford", vernoem na die dogter van 'n groot bydraer tot sy ekspedisie. Volgens Byrd het hy en Bennett oor die Noordpool gevlieg, ondanks 'n gevaarlike olielek. Toe hy baie vroeër as verwag by die Spitsbergen -vliegveld aankom en sy prestasie bekend maak, het skeptici hul twyfel uitgespreek. Hierdie twyfel sou dekades lank bly hang. Ten spyte van die nee -sêers, het Richard Byrd die status van Amerikaanse held bereik. Om sy momentum te behou, vestig hy sy aandag op die teenoorgestelde kant van die aardbol en kondig sy voorneme aan om oor te vlieg en vir Amerika die uitgestrekte onbekende ruimtes van Antarktika op te eis.
In die herfs van 1928 was Byrd se Antarktiese ekspedisie gereed om aan die gang te kom. Vier skepe is gelaai met drie vliegtuie, 95 honde, 650 ton voorraad en 42 mans is op pad na 'n plek wat so onbekend en verraderlik was as die uiterste van die buitenste ruimte. Die ekspedisie het twee maande geneem om sy bestemming te bereik. By aankoms was daar min tyd vir viering, aangesien Byrd en sy manne vinnig moes werk om 'n basiskamp te vestig voordat die totale donkerte van die winter daal. Ekspedisielede, toegerus met kangoeroe -stewels, kariboehandskoene en bontparkas, het hul basis op 'n plek van nege kilometer in die binneland opgerig. Byrd het dit Little America gedoop. Dit was vanaf hierdie punt dat Byrd en bernt Balchen, die man wat Byrd as sy vlieënier gekies het na die dood van Floyd Bennett, hul suksesvolle, eerste vlug ooit oor die Suidpool gemaak het op 29 November 1928. Na 14 maande op die ys , Byrd en sy manne is huis toe. By aankoms het Byrd weer 'n held ontvang. Die vloot bevorder hom tot die rang van admiraal. Vir miljoene Amerikaners was Byrd nou bekend as die admiraal van die Antarktika. Maar Byrd was nie gereed om te rus nie.
Teen 1933 het Byrd die finansiering vir 'n tweede ekspedisie in Antarktika verkry. Hierdie keer het hy die hulp ingeroep van korporatiewe Amerika, sowel as die groeiende massamedia. Die CBS -radionetwerk het 'n korrespondent gestuur as deel van die ekspedisie, terwyl borge soos General Foods met trots hul wa na Byrd se ster gehys het. Byrd het gevoel dat hy homself op hierdie ekspedisie moet doen om dit die moeite werd te maak. Terwyl sy openbare planne lugkaart en wetenskaplike ondersoek insluit, het Byrd privaat besluit om 'n dapperder verklaring af te lê. Hy sou probeer om die winter in die afgeleë binneland van Antarktika deur te bring, en hy sou dit alleen doen. Hierdie uitbuiting het hom byna sy lewe gekos. As gevolg van koolstofmonoksiedvergiftiging, en skaars samehangend, moes Bird gered word deur 'n klein Amerikaanse bemanning wat byna nie in staat was om die 123 myl trek na sy 9 'by 13' hut te maak nie. Byrd keer terug na Little America as 'n verswakte, moedelose man.
Toe hy ses maande nadat hy gered is na die VSA terugkeer, het die 47-jarige Byrd aansienlik verouder. Ondanks die feit dat Byrd groot bydraes gelewer het tot die verkenning en begrip van Antarktika, was Byrd agtervolg deur sy versuim om sy missie van eensame opsluiting te voltooi. Voor sy dood in 1957 op 68 -jarige ouderdom sou hy nog vier Antarktiese ekspedisies lei. Maar hierdie reise, onder die vaandel van die Amerikaanse regering, het nie die wonder van sy private ekspedisies ontbreek nie. Hy sou vir die gehoor onthou hoe hy gedurende hierdie tyd alleen op die ys naby transcendente insigte gekom het: "En hier was ek, naby die as van die wêreld, in die duisternis waar die sterre 'n sirkel in die lug maak. By daardie oomblik het die oortuiging by my opgekom dat die harmonie en ritme te perfek was om 'n simbool van blinde toeval of 'n toevallige uitvloeisel van die kosmiese proses te wees, en ek het geweet dat 'n Voordelige Intelligensie die geheel deurdring. Dit was 'n gevoel wat die rede oortref het in die hart van 'n man se wanhoop en het dit ongegrond gevind. "
Die in Chicago gebore Lincoln Ellsworth het sy deel aan avontuur beleef-die Peruviaanse Andes verken, die ruwe Kanadese wildernis in kaart gebring en die rotsagtige Rockies ondersoek-toe hy betower was deur wat hy die 'glans van die Noorderlig oor die stille sneeuvelde noem' . "
Ellsworth, 'n kundige vlieënier, het saamgewerk met die Noorse Roald Amundsen in 'n onsuksesvolle poging van 1925 om oor die Noordpool te vlieg. 'N Jaar later behaal hy groter resultate toe hy en die Italiaanse vlieënier Umberto Nobile oor die Noordpool sweef in 'n sogenaamde "Norge", maar Ellsworth beperk sy avontuurlike reis nie tot vlieënde masjiene nie. In 1931 was hy deel van 'n span wat per duikboot na die Noordpool wou kom. Hulle het nie daarin geslaag nie.
Toe hy sy middel-50's bereik, slaan Ellsworth net sy stappie. In 1935, op 55 -jarige ouderdom, word Ellsworth die eerste man wat oor albei pole gevlieg het toe hy oor die hele vasteland van Antarktika gevlieg het. Tydens sy laaste besoek aan die Antarktika het Ellsworth twee onbekende bergreekse ontdek en 'n basis gevestig-American Highland-aan die onbekende kus van die Indiese Oseaan.
Roald Amundsen word die eerste ontdekkingsreisiger wat die Suidpool bereik het - GESKIEDENIS
Wikimedia Commons Roald Amundsen na sy Suidpool -ekspedisie.
Die Amundsen-Scott-suidpoolstasie staan ​​op die mees suidelike punt op die planeet en is die plek waarna sy twee naamgenote in 1911 'n epiese stryd om heerlikheid bereik het. Dit staan ​​as 'n navorsingsstasie, maar ook as 'n herdenking van die reise wat ons begin het. deur Roald Amundsen en Robert Scott, die man wat die Suidpool vir die eerste keer bereik het en die man wat probeer het.
In Junie 1910 vertrek die Noorse avonturier Roald Amundsen na die Noordpool. Sy bemanning was opgewonde omdat niemand ooit op pad was na die plek nie, en as hulle die eerste was wat daarin slaag, sou hulle name in berugtheid afgaan.
Maar voordat hulle ver gekom het, het Amundsen 'n aankondiging gemaak. Hy het 'n paar weke tevore berig gekry dat nog 'n ekspedisie deur twee aparte Amerikaners reeds die Noordpool bereik het. Sonder om dit aan iemand te vertel, het hy 'n heeltemal nuwe ekspedisie beplan, dieselfde as die Arktiese, maar op pad na 'n effens ander plek.
In plaas van die Noordpool, sou hulle die Suidpool aanvat.
Die enigste fout in die plan van Amundsen was dat nog 'n ekspedisie aan die gang was. 'N Britse onderdaan met die naam Robert Scott was besig om sy eie ekspedisie na die Suidpool wat reeds aan die gang was, te beplan.
Die gevolglike kompetisie sou een wees vir die rekordboeke. Dit was aanvanklik deurstrooi, want beide Scott en sommige van die bemanning van Amundsen het mislei gevoel, maar uiteindelik het dit in 'n stryd om glorie ontaard. Die daaropvolgende wedloop om oorwinning sou afgaan as een van die opwindendste kompetisies in die historiese era van ontdekking in Antarktika.
Dit sou ook vir een van hulle in die dood beland.
Amundsen en sy bemanning by hul Suidpoolkamp, ​​die eerste wat ooit op die vasteland gebou is.
Dit het Amundsen en sy bemanning ses maande geneem om die rand van die Ross -ysrak in hul enkele skip te bereik. Die rak was toe bekend as die Great Ice Barrier en was bekend aan Amundsen uit sy navorsing oor die reis van Ernest Shackleton. Geklee in inuit-geïnspireerde pelse en velle, het die span hul skip in die Baai van Walvisse verlaat en te voet na die Suidpool gegaan, af en toe met die hulp van 'n hondeslee.
Die eerste poging was 'n mislukking, aangesien die mans onvoorbereid was op die uiterste temperature en die groot hoeveelhede voedsel wat hulle sou moes inneem om die koue te vergoed. Hulle keer kwaad en neerslagtig terug na die skip.
Die tweede poging was suksesvol. Amundsen vergesel self sy bemanning en dring aan op die gebruik van meer honde -slee. Na vier dae het vyf mans en 16 honde die Suidpool gehaal. Roald Amundsen het sy kamp vernoem Polheim of "Tuis op die pool. "
Tot sy vreugde het die span van Scott ' nog 33 dae nie opgedaag nie, wat Roald Amundsen die eerste man gemaak het wat die paal gehaal het.
Vir Scott was die teleurstelling nie eers die ergste nie. Terwyl Amundsen sy kamp gemerk het en dan veilig na Noorweë teruggekeer het, het Scott se hele ekspedisie verlore gegaan op pad huis toe.
Die nuus van Scott se dood het die sukses van die bemanning van Amundsen in die skadu gestel tydens hul aankoms by die huis, maar Amundsen het hom nie daaraan gesteur nie. Hy het sy doel bereik en sou binnekort meer bereik.
Ongeveer tien jaar later sou Amundsen die eerste man word wat die Noordpool per vlug bereik het. Soos dit blyk, was daar twyfel oor die twee Amerikaners se bewering dat hulle eers die plek sou bereik, wat die titel van die eerste man aan die Noordpool heeltemal onopgeëiste laat. Roald Amundsen het die kans aangegryp en by Lincoln Ellsworth aangesluit op sy ekspedisie noord.
Saam met twee vlieëniers vlieg die twee ontdekkingsreisigers na die noordelikste breedtegraad wat ooit met vliegtuie bereik is, wat Amundsen en Ellsworth ook die eerste manne gemaak het om so ver te kom. In 1926, 14 jaar nadat hy die eerste man geword het wat die Suidpool bereik het, bevind Roald Amundsen hom ook in die Noordelike een, wat hom die eerste persoon maak wat albei bereik het.
Wikimedia Commons Amundsen en 'n vliegtuig, kort voor sy dood in een soortgelyke.
Ongelukkig sou die lewe van die ontdekkingsreisiger 'n paar jaar later tragies kortgeknip word voordat hy nog ondersoekende rekords kon breek. Tydens 'n reddingsmissie vir sy mede -ontdekkingsreisiger Umberto Nobile het Roald Amundsen verdwyn. Hy was aan boord van 'n vliegtuig wat probeer het om Nobile se eetbare op te spoor, wat waarskynlik deur die mis gedisoriënteerd geraak het en op die see verdwaal het.
Tot vandag toe is daar egter nooit wrak van die noodlottige Amundsen -vlug gevind nie, ondanks verskeie Naval -soektogte.
Alhoewel dit tragies was, het 'n geheimsinnige verdwyning tydens 'n reddingsondersoek 'n gepaste manier vir Roald Amundsen gelyk. Sy lewe en sy werk is later saam met Scott ''s herdenk in die Amundsen-Scott-suidpoolstasie, wat as herinnering dien aan die twee mans wat tot die dood geveg het om die regte op die opwindende, onontginde gebied op te eis.
Nadat u geleer het oor die ontdekkingsreisiger en avonturier Roald Amundsen, lees u oor Peter Freuchen, 'n ander Arktiese ontdekkingsreisiger en die werklik interessantste man ter wêreld. Kyk dan na hierdie foto's wat wys wat 'n verlate bevrore woestyn in Antarktika werklik is.
14. Die besonderhede
Die reis na die Suidpool was geen rustige wandeling deur die sneeu nie. Van Amundsen se basiskamp op die Ross -ysplank het dit hom en sy bemanning van vier mans, met vier slee en 52 honde, twee pynlike maande geneem om by die Suidpool uit te kom. Hulle het nog 'n maand later na die basiskamp teruggekeer sonder dat mense dood is, maar slegs 11 honde oor.
Arktiese sirkel, parallel of breedtegraad om die aarde, op ongeveer 66 ° 30 ′ N. As gevolg van die helling van die aarde van ongeveer 23 1/2 ° tot die vertikale, is dit die suidelike grens van die gebied waarbinne, vir een dag of meer elke jaar ondergaan die son nie (ongeveer 21 Junie) of gaan dit op (ongeveer 21 Desember).
Die Arktiese gebied is die noordelikste gebied van die aarde. Die meeste wetenskaplikes definieer die Arktiese gebied as die gebied binne die Arktiese Sirkel, 'n breedtelyn ongeveer 66,5 ° noord van die ewenaar. Die Arktiese gebied is byna heeltemal bedek met water, baie daarvan bevrore. Sommige bevrore eienskappe, soos gletsers en ysberge, is bevrore varswater.
Roald Amundsen het sy skip bestuur
Bron: Lomen Bros.
Gebore: 16 Julie 1872 in Borge, Noorweë
Oorlede: 18 Junie 1928 tydens 'n reddingspoging
Die bekendste vir: Eerste man wat die Suidpool besoek het
Roald Amundsen (1872 - 1928) was 'n ontdekkingsreisiger van die Noord- en Suidpool. Hy het die eerste ekspedisie gelei om die Suidpool te bereik en was die eerste persoon wat die Noord- en Suidpool besoek het.
Waar het Roald grootgeword?
Roald is gebore in Borge, Noorweë op 16 Julie 1872. Hy het saam met sy drie broers in Noorweë grootgeword. Sy pa, wat betrokke was by die skeepvaartbedryf, is dood toe Roald net 14 jaar oud was. Roald het gedroom om 'n ontdekkingsreisiger te word, maar sy ma wou hê dat hy 'n dokter sou word. Hy het sy ma se wense gevolg tot sy dood is toe hy 21 jaar oud was. Daarna het hy die skool verlaat om sy droom om te verken, na te streef.
Roald het 'n bemanningslid geword op verskillende skepe wat na die Arktiese gebied gereis het. In 1887 was hy eerste stuurman op 'n skip met die naam Belgica. Dit was die eerste ekspedisie wat die winter op die Arktiese gebied oorleef het. Roald het waardevolle lesse van oorlewing geleer tydens hierdie vroeë reise wat hom later sou help. Een daarvan was dat vars robvleis vitamien C bevat wat kan help om skeurbuik te genees. 'N Ander was om velle van diere eerder as woljasse te gebruik om warm te bly.
In 1903 was Roald bevelvoerder oor sy eie ekspedisie op sy skip, die Gjoa. Hy het na die magnetiese Noordpool gereis en was die eerste om die noordwestelike gang van die Atlantiese Oseaan na die Stille Oseaan te ontdek. Hierdie gedeelte is al baie eeue lank gesoek. Roald se vermoë om hierdie reis te navigeer en te oorleef, was 'n groot prestasie.
Sy skip die Gjoa
Foto deur Unknown
Roald het daarna 'n ekspedisie beplan om die Noordpool te bereik. Toe hy egter hoor dat Robert Peary beweer dat hy reeds die Noordpool bereik het, het hy planne op die laaste oomblik gemaak en besluit om die Suidpool te volg. Hy het dit tot die laaste minuut geheim gehou. Hy was in 'n wedloop met die Britse ontdekkingsreisiger Robert Scott om die eerste na die Suidpool te wees.
Op 14 Januarie 1911 arriveer Amundsen se skip, die Fram, by die Baai van Walvisse in Antarktika. Hulle het daar kamp opgeslaan en voorberei vir die reis na die Suidpool. Roald het gesorg dat die honde goed gevoed word. Een van die bemanning, 'n timmerman met die naam Olav Bjaaland, het die slee wat hulle sou gebruik, herontwerp. Hy het die gewig van 195 pond tot 50 pond verlaag. Hierdie laer gewig is van kardinale belang om energie tydens die reis te bespaar.
Roald Amundsen se Suidpool -ekspedisie
Bron: Illustrated London News
Hulle wou die Suidpool bereik tien maande nadat hulle op 20 Oktober op Antarktika aangekom het. Daar was vyf mans, 52 honde en vier slee. Eers het hulle vinnig gereis, maar gou moes hulle oor berge gaan en gevaarlike skeure vermy. Uiteindelik, na byna twee maande se harde reis, het hulle hul bestemming bereik. Op 14 Desember 1911 plant Roald Amundsen die Noorse vlag op die Suidpool.
Al vyf van Amundsen se bemanning het veilig teruggekeer na die basiskamp, ​​maar slegs 11 honde het weer lewendig geword. Die ekspedisie het 99 dae geneem en meer as 1,800 myl afgelê.
Amundsen en die Noorse vlag op die Suidpool
Bron: Nasionale Biblioteek van Noorweë
Robert Scott se Britse ekspedisie bereik die Suidpool 35 dae na Amundsen. Ongelukkig het hulle nie weer lewendig geword nie, maar hulle is maande later doodgevries.
Amundsen het steeds die doel gehad om die Noordpool te bereik. In 1926 sluit hy aan by 'n ekspedisie saam met Umberto Nobile aan boord van die lugskip Norge. Hulle het in Mei oor die Noordpool gevlieg in wat beskou word as die eerste onbetwiste (baie mense betwis Robert Peary se eis) se besoek aan die Noordpool.
Roald is dood tydens 'n vliegtuigongeluk tydens 'n reddingspoging op 18 Junie 1928. Hy het probeer om 'n paar van die bemanning van een van Nobile se lugskepe wat neergestort het, te red.