Jy is 'n groot stadsman wat in 'n voorstedelike wêreld woon. U verkies ervaring bo materiële items, en een van die vele dinge wat u gesinsvriendelike wêreld nie bied nie, is ervaring. Dus reis jy, wat dikwels beteken dat jy vlieg, maar jy wil liewer nie. Daarom is daar 'n Xanax in jou sak. Daar is altyd 'n Xanax in jou sak.
Die man in die gangstoel het met my gesels oor die vrou met wie hy graag wou reis. Sy sou een keer per jaar na JFK vlieg en hulle sal op pad wees na die Weskus; sou hy haar vaderland Ysland gereeld besoek en, as hy nie tyd met sy skoonfamilie spandeer het nie, hy dit met haar deurbring. Hy was silwerhaar en met silwer tonge.
Dit het my lank en vyf kontinente geneem om te leer wat ek weet van die mans op wie jy kan vertrou en die wat jy nie kan nie, en my derms het gesê dat ek hierdie man kan vertrou. Steeds. Hy was 'n man en ek het hom skaars geken, en ek het die ses-duim gurkha-mes wat ek in my broek vasgesteek het, ingedruk voordat ek agter op sy motorfiets geklim het.
'N RY HOLLOW visoog staar my na die metaalbak. Ek maak asof ek my arm byt en skud dan my kop kragtig. Verbasend werk dit nie. Hoe kan jy 'Ek is 'n vegetariër' naboots? Die vrou oorkant my dra nog steeds haar verwagtende glimlag en die visse gaan nêrens nie. So ver ek kan uitwerk, is ek die enigste buitelander in hierdie hele trein.
Sedert ek op 10-jarige ouderdom van Tamil Nadu, Indië, na New Jersey verhuis het, was my lewe 'n geveg van twee normals, omdat ek nie moes weet wanneer om tier te huil en wanneer wolf te huil nie. Dit is normaal om 'n waatlemoen aan die brand te hou vir godsdienstige doeleindes. Dit is ook normaal om in 'n kisagtige boks met ultraviolet lig te lê, of soos Snooki dit sou noem: 'sonbruin.
Op die pad is dit maklik om die dag-tot-dag-probleme in te haal terwyl u die groter prentjie mis ... totdat die reis verby is. As u langer as 'n paar maande op 'n stuk reis, word dit 'n werk. 'N Werk waarvan jy nie die heeltyd hou nie. 'N Werk waaroor jy begin kla. Ek moet weet - terwyl ek 'n jaar lank oor die wêreld heen gespring het, het ek baie minder oorgeslaan as wat ek begroot het, die vervoerroosters gelees het en wild aan onsimpatieke straatverkopers gebaar het.
Een van die items op my 'pro' lys om na San Jose te verhuis, is: 'Ons kan terugkom.' Neruda het gesê: 'Diegene wat terugkeer, het nooit weggegaan nie.' Dit is, soos my man vroeër gesê het, aanhoudend, al die kere dat ons afskeid geneem het tydens ons hoflike lang afstand, "hasta luego," nie "adios." Nooit adios nie. Ons seun sê vir my: 'Mamita, ek is so lief vir jou, como el sol.
Dit is hoe dit gaan. Jy is 'n reisiger. 'N Reisskrywer. U bring baie min tyd op een plek deur, selfs as u 'n tuisbasis het. As u mense vertel wat u vir 'n bestaan ​​doen, is hulle reaksie gewoonlik: "U is so gelukkig!" of: "U het die grootste lewe!" Eersgenoemde is onwaar: jy is nie gelukkig nie, jy het regtig hard gewerk om te wees waar jy is.
Hoe min tyd ons moet dink. Oorweeg dit. As ons 'n lang reis het, sluit ons 'n film aan op ons iPads, skootrekenaars of telefone; ons luister na musiek; ons lees 'n boek op 'n elektroniese e-leser. Weggooikoerante is voorsien vir ons gemak op die metro, sodat ons nie te veel tyd daar moet spandeer nie, verlore in ons eie gedagtes.
Dit lyk asof Balfourstraat eindelik voortgaan. Daniel Reuven, die kleinseun, is my vertel, van Gandhi se dokter, dr. Solomon Abraham Erulkar, het êrens in die straat gewoon. Reuven het genoem waar hy praat, maar hy het so vinnig gesê dat dit nie vir my duidelik was nie. Op een of ander manier het ek 'n paar meter van die see in Bat Yam gelikwideer, waar die busbestuurder, volgens die Israelitiese busbestuurder-tradisie, my uitgedaag het.
In Amerika is die 9de Februarie National Read in the Bathtub Day. Alhoewel ek dit onlangs uitgevind het, was die lees van die bad sedert my kinderjare my gunsteling geheime tydverdryf (ek het familielede in die bibliotekaris wat baie ontsteld oor my sou wees as hulle agterkom dat ek hul geliefde hardebandjies in die bad neem en die bladsye rimpelend kry ).
Die gang noord: foto's van Sentraal-Amerikaanse migrante
Die gang noord: foto's van Sentraal-Amerikaanse migrante - ons webwerf Ons lewens begin eindig op die dag dat ons stilbly oor dinge wat saak maak. ~ Martin Luther King Jr. ELKE DAG maak honderde - selfs duisende - Sentraal-Amerikaanse migrante noordwaarts in die rigting van die Verenigde State. Hermanos en el Camino is 'n organisasie sonder winsbejag in Ciudad Ixtepec, Oaxaca, wat die regte vir migrante voorstaan ​​en skuiling bied en 'n slaapplek bied voordat u per trein verder kan reis.
Ek het grootgeword soos die meeste Kanadese kinders. Ek ken die klassieke The Hockey Trui van Roch Carrier uiters. Ek het geleer van die '72 Summit Series 'en Paul Henderson se oorwinningsdoel (en die doelbewuste Team Canada-span van Valeri Kharlamov se enkel tydens wedstryd ses) in mev. Biondi se graad 11-Kanadese geskiedenisklas. Ek het al die mans in my lewe (en 'n paar van die vroue) speel hokkie op 'n baan buite die gemeenskap of, as ons gelukkig was, 'n donker arena in die klein dorpie terwyl ons probeer warm bly met 'n baanburger en waterige warm sjokolade.
GEDANKELIKE DRONK van Kingfisher-bier - ek het hoeveel van hulle verloor - die ondervraging van die badkamer bly merkwaardig duidelik. Dit het begin kort nadat ek by die klein grasdakkajuit aan die rand van die Arabiese See aangekom het. Ek en my vriend Sholeh het na die restaurant gaan eet. 'N Groot groep was besig om klaar te maak.
Matador-ambassadeurs Katie Lambert en Ben Ditto het die vroeë winter deurgebring om die kalksteen van Katalonië te beklim en die mense van die streek te ontmoet. As ons deur klimmers reis, reis ons wêreldwyd op soek na die beste klim, en dit bring ons na 'n paar onduidelik bestemmings. Die afgelope winter het ons die kalkklippe van Katalonië opgesoek, waar ons nie net die beste rots rondom gevind het nie, maar ook 'n kultuur met diep historiese wortels.
VIR DIE MEESTE van die 36-uur-busrit van Abidjan na Bamako, was my bene verstrengel in 'n warboel planete wat die vrou regoor die gang onderweg gekoop het. Sy het eerstens planete in Dabou gekoop. Dan weer in Toumodi. Toe sy haar finale aankoop in Yamoussoukro doen, het hele takke van ongerepte hange uit die trap uitsteek en die grootste deel van die vloerruimte agter in die bus gemonopoliseer.
Hierdie fotosessie is oorspronklik as 'n gallery in die Matador-gemeenskap gepubliseer. Die Kalahari is 'n droë streek wat oor drie Afrikalande strek: Botswana, Namibië en Suid-Afrika. Dit is die beste bekend as die tuiste van die antieke San-mense wat meestal ter nagedagtenis bestaan ​​as gevolg van uitwissing en modernisering.
Of dit nou Utah of Ysland is, iets aan 'n oënskynlike eindelose en oop pad laat my reis.1Ruta 23, Argentinië Hierdie uitsig op Mt. Fitz Roy op pad na Chaltén, Patagonië, Argentinië, het een van die mees ikoniese beelde van Suid-Amerika geword. Die Ruta 40 (verder af onder), die belangrikste Noord / Suid-hoofweg, wat nog nie in die gedeeltes geruil is nie, is selfs meer oop as die pad na Chaltén.
Die onverwagte eksistensialisme van t-hemp Engrish
Toe ek in Beijing gewoon het, was ek mal daaroor om Engelse frases te sien wat oor t-hemde gestryk is. Mistranslations is niks nuuts nie, maar omdat daar oneindige moontlikhede in hul konstruksie bestaan, was hulle altyd 'n betroubare bron van plesier: Geluk word hemelhoog van die plek van huil. op die skool waar ek Engels onderrig het.