In Marietjie Lambrechts se artikel Leeskringe: uithangplekke of ’n amulet teen die vuur? gee sy ’n oorsig van die boeke wat vanjaar by leeskringe bespreek word en maak sy dan die opmerking dat dramatekste blykbaar nie bespreek word nie.
By Mabel Malherbe Leeskring probeer ons gereeld ’n drama- of hoorspelteks bespreek. Die laaste was Droomskip van SD Fourie uit die bundel Droomskip en ander radiodramas. ’n Terugblaai in ou programme het sulke interessanthede opgelewer soos ’n bespreking van Die pluimsaad waai ver van NP van Wyk Louw wat my nostalgies laat dink het aan die openingsaand in 1966 en ’n praatjie deur Temple Hauptfleisch op 16 Oktober 1987 oor "Teater in die tagtigs".
Maar verreweg die belangrikste oorweging is waarskynlik die antwoord op die vrae: Maak dit sin om dramas te lees? en: Is dit lekker om dramas te lees? Dit laat my alteveel dink aan mense wat met ’n partituur in die hand sit en neurie en tyd hou met die voet omdat hulle nie die simfoniekonsert kon bywoon nie of nie die CD in die hande kon kry nie. As jy nie baie goed musiek kan lees nie, nie weet hoe ’n fagot klink nie en nie die verskil tussen die verskillende strykinstrumente verstaan nie, sal dit nie sin maak nie en ook nie ’n aangename ervaring oplewer nie, want die bedoeling van gedrukte musiek is dat dit uitgevoer moet word. Dieselfde geld vir ’n dramateks. Dis bedoel om opgevoer te word. In ’n dramateks staan meer as die helfte van die storie nie daar nie: die genuanseerde liggaamstaal, baie van die aksie, die ryk detail van die stel en kostuums, die agtergrondgeluide ens, ens. As ’n mens hierdie dinge nie weet nie, nie bekend is met teatertegnieke nie, nie gereeld opvoerings bywoon nie en net aangewese is op jou eie verbeelding kan dit maar ’n halfhartige poging en ’n flou ervaring wees.
Ons besluit toe om ’n paneelbespreking te hou met deelnemers wat ook die verskillende perspektiewe van skrywer, lesers, spelers en kykers kon bybring, maar kon nie ’n toneelkenner kry om deel te neem op die twee beskikbare datums nie – Pretoria is nie eintlik meer toneelwêreld nie. Op die ou end het ons die saak maar gewonne gegee. Gelukkig het ’n hele klomp mense wel die drama weer gelees en dalk doen ons dit nog volgende jaar. Of dalk lees on In glas. Temple Hauptfleisch se resensie het my sommer weer uitgedaag.