Aangesien onverwagte ongeluk, sowel as geluk, na die stof van die lewe lyk, kan ons ook ontspan en aanhou asemhaal. Die lewe is onvolmaak, hoeveel ons ook al voorgee. Dit voldoen nie altyd aan ons verwagtinge nie. Maar dan is ons onvolmaak, en ons familie en vriende is onvolmaak, en ons en hulle voldoen ook nie altyd aan ons verwagtinge nie. Niemand is in beheer van hoe die lewe blyk nie.
Maar dit is nie maklik om te ontspan as ons dink dat die wêreld dit vir ons inhou as dinge nie soos ons wil of verwag nie, wanneer ons dink dat daar iets fout moet wees met ons, dat ons onder 'n Ongelukkige ster het die moeite verdien wat ons in onsself bevind.
Dit is nie maklik as ons die lewe persoonlik neem nie, en die meeste van ons doen die meeste van die tyd. Maar dit is nie persoonlik nie; dit is regtig nie. Ons is nie so belangrik nie. Die wêreld het bestaan ​​voordat ons hier gekom het en sal waarskynlik voortgaan nadat ons verdwyn het.
Die lewe werk net uit die manier waarop dit doen
Niemand weet hoekom die pot van die rak af val of die wasbak klop nie, net soos ons aandete gaste by die deur klop. Ons weet nooit regtig hoekom ons vriend of minnaar op ons skreeu, verdwyn nie, of is skielik gevul met onheilspellende liefde vir ons. Hulle weet nie eens nie! Dit is altyd 'n goeie idee om na Rilke te luister, wat geskryf het: "Laat die lewe met jou gebeur. Glo my: die lewe is reg, altyd. "
Jack Kornfield het dit so gestel:
Die gebroke beker help ons om buite ons illusie van beheer te sien. Wanneer ons onsself verbind tot die verhoging van 'n kind, 'n besigheid bou, 'n kunswerk skep of 'n onreg regstel, sal 'n mate van mislukking sowel as sukses ons s'n wees. Dit is 'n vurige leer.
As ons net op die resultate fokus, sal ons verwoes word. Maar as ons weet dat die beker gebreek is, kan ons ons bes doen aan die proses, skep wat ons kan, en vertrou die groter proses van die lewe self. Ons kan beplan, versorg, neig en reageer. Maar ons kan nie beheer nie. In plaas daarvan neem ons 'n asem, en oop vir wat ontvou, waar ons is. Dit is 'n groot verskuiwing, van hou aan om los te laat.
Alles en almal in ons lewens, insluitend onsself, gaan reeds die pad van daardie gebroke teacup. Dag vir dag dryf klein spikkels van ons weg. Niks kan die werklikheid wat ons nie gebou is, verdryf nie. Die dood is ons uiteindelike beperking, die finale bewys dat perfeksie nooit bedoel was om deel te wees van die menslike ervaring nie. Vroeër of later sal ons nie hier wees nie: geen oë, geen neus, geen ore, geen tong, geen gemoed, nee jy of ek - weg, en wie weet waar?
Daar is niks heeltemal fout met ons nie
Die fantasie van beheer, die doeltreffendheid van ons besluite, is die kern van die Westerse kultuur. Die stryd om beheer oor ons lewe te neem en ons sowel as ons toestand te verbeter, is deel van die mythos van die Amerikaanse samelewing.
Al hierdie pogings is lofwaardig en waardig. Dit voel goed om by die roer van ons lewe te wees. Die vryf kom wanneer ons ons lewens dikwels in 'n projek omskep, met die veronderstelling dat iets inherent fout met ons is en dat ons met genoeg vasberadenheid en fokus dit kan oplos.
Die ultieme perfeksie-fantasie is 'n geestelike een: met genoeg meditasie of geestelike praktyk kan ons vry van al die gewone menslike onvolmaakthede vlieg, al ons aanhangsels oplos, en verligting bereik, wat dit ook al beteken. Die Tibetanse trickster-onderwyser, Chögyam Trungpa, het hierdie "geestelike materialisme" genoem. En die probleem met hierdie benadering is dat die een wat probeer, dieselfde is wat in die eerste plek uit die weg moet kom.
Die Christelike Weste, met sy konsep van oorspronklike sonde, is gegrond op die idee dat iets inherent fout met ons is. Ons moes iemand doodgaan om ons van ons sondes te red. Ons het sedertdien die gevolge van daardie geloof op 'n duisend verskillende maniere geoes. In wese werk ons ​​onder die aanname dat iets nie goed met die wêreld en met onsself is nie - en dit is ons skuld! So moet ons natuurlik probeer om onsself waardig te maak, om ons geestelik en geheel te maak.
Hoe om te handel met "Onvolmaakthede"
Tog is daar 'n ander siening, algemeen in die Zen en Taoïstiese tradisies, wat daarop aandring dat ons al perfek is, presies soos ons is - letsels en almal. In antieke China heilige rascals soos Lao-tzu en Chuang-tzu ('n volgeling van Lao-tzu) het ons verseker dat alles alreeds is wat dit moet wees. in Die Tweede Boek van die Tao, Het Chuang-tzu geskryf,
Laat al jou aannames los
En die wêreld sal volkome sin maak.
Ons is perfek soos ons is wanneer ons kan erken dat ons onvolmaakthede, wat hulle ook al mag wees, deel is van die groter prentjie van wie ons is. Maar dit is nie net 'n kwessie om terug te sit en te sê nie, na 'n paar uitbarsting of reaksie, Wel, dis net hoe ek is. Ek is so gemaak en dit is perfek net soos dit is.
Wat Lao-tzu en vriende bedoel het volmaaktheid is dit wat in ons lewe ontstaan, van binne of van buite, ontstaan. Dit gebeur, en daarom moet dit gebeur - want dit het net gedoen! Daarom is selfs ons verduisterings en blinde kolle perfek. Hulle het verskyn, soos dit of nie. Wanneer iets in ons bewussyn voorkom, het ons drie keuses:
1. geslote gees: Ignoreer dit.
2. verlore gees: Identifiseer met die gedagte en die gevoel en reageer asof dit waar was.
3. oopkop: Ervaar die gedagte en gevoel sonder oordeel of vrees, en ken dit vir wat dit is, 'n verhaal wat aan die werklikheid geheg word en nie die waarheid oor die werklikheid nie.
Ek kan nog steeds deur 'n gedagte of 'n gevoel geduld word wat my vir ure sal snoei en my hakskakel, en dring daarop aan dat ek nie net na dit luister nie, maar erken die waarheid wat my probeer oortuig.
Dit is ons beperkings wat elke mens van ons maak en die unieke individue wat ons is. Om beperk en onvolmaak te wees, kan ons reken op foute. Maar versigtig en verantwoordelik is ons, ons is nog steeds verplig om te dwaal. Ons neem die verkeerde werk, ons kies die verkeerde maat, ons wed op die verkeerde perd, ons koop wanneer ons verkoop het, ons het een te veel drink. Selfs bewus daarvan kan ons wees, ons sal iets van die beurt sê, sny iemand af, beweer ons posisie om voorreg te eis.
Oefening van diepte
In plaas daarvan om ons ervaring te probeer beheer, om dit as goed of sleg, geestelik of basies te oordeel, noem ons die lewe om ons te aanvaar as ons huidige-oombliklikheidswerklikheid - dit nie weg te druk, in te gee of daaraan te verdwyn nie, maar om te verken deur te gee aan die waarheid van ons ervaring.
Praat van sy Zen-oefening, Barry Magid, onderwyser en skrywer van Die beëindiging van die strewe na geluk, deel 'n skaars insig wat jy nie dikwels in geestelike kringe vind nie:
Daar is hierdie element van net oorgawe tot op die oomblik wat in die vorm en dissipline van die praktyk ingebou is. Dit kan 'n groot verskil in ons lewens maak. Maar dit neem jou net so ver, en dan moet ons na 'n volgende fase gaan waarin ons in ons praktyk 'n diep aanvaarding van ons eie behoeftes, begeertes en kwesbaarhede terugbring. Ons dink nie meer dat oefening op een of ander manier hulle uit ons lewens sal uitstoot nie. Dit is veral moeilik omdat ons dikwels sien of geleer het dat hierdie gevoelens die bron van ons ongelukkigheid is. Daar is te veel mense wat probeer om die praktyk te gebruik as 'n manier om hul kwesbaarheid te verminder, hul behoefte aan ander, en hul begeerte om morele ondersteuning en veiligheid. Hierdie dinge word soms as aanhangsels ontslaan, en daar is 'n onbewuste ideaal van selfversorging of outonomie in baie praktyke. Al word ons al die tyd van interafhanklikheid vertel, word dit selde beskryf as emosionele interafhanklikheid.
Ek het besef dat wat ek regtig nodig gehad het, was selfversorgend - die soort Barry Magid beskryf - die soort wat die aanvaarding van my kwesbaarhede beteken, sonder om hulle te probeer stuit of met 'n mate van rasionalisering of met 'n poging om hulle met 'n aangename poging te verberg. en ruim ervaring.
Dit is so eenvoudig, regtig: dit beteken om vir ons onsself te wees. Om bereid te wees om te aanvaar wat sonder vonnis blyk te wees, is om liefdevriendelikheid aan onsself uit te brei in ons onvolmaakthede, in ons kwesbaarheid, in ons vroeë kinderjare-reaksies op huidige situasies.
Oorgee aan wie ons is
Soms gebeur oorgawe deur genade, vir geen rede nie. Die sluiers val weg van ons oë en ons staan, flikker, in 'n nuwe dagbreek. Meer dikwels oorgee volg 'n moeilike stryd, een wat selfs 'n kwessie van lewe of dood kan wees. Dit kan 'n stryd wees in die alledaagse lewe of 'n geestelike stryd, 'n desperate begeerte om unie met God te vind wat in wanhoop of hopeloos eindig. Dit kan 'n sielkundige stryd wees.
Ons voel meer lewendig wanneer ons uiteindelik tuis kom na wie ons in ons geheel is - nie vir 'n geruite en geestelike beeld nie, maar vir wie ons is soos ons opdaag, oomblik vir oomblik. Hier voel ons 'n stil, bewuste ruimte wat al ons ervarings toelaat om soveel weersomstandighede deur te gee.
Die diepe aanvaarding - nie 'n aanstootlike aanvaarding nie maar 'n viering - van wie ons is, kom nie uit die ego self nie, maar uit die ruim bewustheid. Om dit te weet is die geneesmiddel vir geestelike heimwee. Dit is wanneer ons begin besef dat dit waaraan ons aandag gegee het, al lankal daar was.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Mindfulness > Is jy sukkel vir 'n "perfekte lewe"?