Die aand eet ons weer in ‘n restaurant in die koue straat van Noordwijk langs die see. Binne brand ‘n vuurtjie gesellig en jy wil sommer net daar bly, alhoewel die son sy warm strale deur die groot vensters gooi tot na 9 uur die aand, is die skraal windjie daar buite ‘n groot realiteit. Die kelner vergeet van ons bestelling en ons kuier toe maar net met mekaar met ‘n heerlike rooi wyntjie op die huis van meneer die kelner en die warm vuurtjie langs ons tafel. Die kos was heerlik so hy was vergewe.
Saterdag is ons na Emlicheim, Laar in Duitsland na Jan se Duitse Tante en neef en het ons haar geneem vir ete in Coevorden op die grens van Duitsland en Nederland. Te gou was die kuiertjie ook verby en val ons weer in die pad na Tilburg, suide van Holland. By die B&B ontmoet ons die baas van die huis. O wee, hy lyk soos ‘n polis smous en praat heeltemal te veel. Die tipe wat jou maak wens jy het nooit daar bespreek nie. Hy wys ons die huis, en wil ook sommer dadelik weet wat dink ons nou van sy B&B. Ek kon nie vir hom so blatant se nie, maar wou se: ‘Weet jy my man piepie baie in die nag en met jou trappe mag ons dalk in die Noodafdeling van die Hospitaal beland, vannag.’ Maar toe is ek weer ordentlik en se maar net date k dink dit sou beter sou gewees het as die toilet en badkamer langs die kamer was en nie trappe af en deur die kombuis nie. Verder het hul seker op ‘n ‘bootsale’ ‘n boks vol vierkantige spieels gekry wat oral langs die mure geplak is. Die kamers is op die eerste vloer en die enigste toilet en badkamer is trappe af, gang af deur die kombuis , spieels langs. Die toilet is so klein dat om jou gedagtes daar te verander sal te veel spasie neem. Moet dit maar liefs buite die toilet doen. Arme Jan, sal nie weet hoe het hy daar reggekom nie, maar dis te veel inligting vir hierdie brief. So gou as moontlik het ek van die man van die huis ontslae geraak en na die kamer gevlug deur aan te kondig dat ek gaan stort. Man van die huis het toe sowaar die nerf om vir my te se: ‘Ja natuurlik mag jy gaan stort’, asof ek toestemming gevra het. In die badkamer het ek toe inderdaad ‘n logistieke probleem. Die badmuurtjie is breed en hoog en die gaatjie tussen die muur en die glasskerm van die stort klein en my beentjies kort, baieeee kort. Ek kruip/klim oor die bad se rand en neem ‘n heerlike warm stort. En toe ek die kraan toedraai besef ek eers my dilemma. Die bad se rand is breed soos ek reeds gese het, so as ek nou my voet oorsit is die pad na die vloer toe baie ver, wat meen my ander been skiet onder my uit op die gladde bad. Die gat tussen die muur en glas te klein om my hele lyf en bene gelyk deur te kry en ek kan nie vir Jan roep nie want die deur is gesluit. Nou gly ek so vorentoe en agtertoe totdat ek myself oor die bad se rand kry . Maar toe stoom ek nie meer van die stort nie, maar van die verdommende B&B. Ek storm daaruit en konfronteer meneer Pierewaaier B&B whatever. Hy antwoord : O, ja daar is ‘n trappie’. Ag ek verloor dit toe amper. Ja, so vat dit al die soorte om die wereld te maak. Sondagoggend kry ons ‘n ontbyt uit die boeke, gemaak deur meneer Pierewaaier se Roemeense wyfie wat ‘n chef is, dit maak toe op vir al die ontberinge van die vorige aand in sy geselskap.