Was Robespierre in die loon van die Britte? - Inligting
Ek was op soek na interessante boeke oor die Franse Revolusie, toe ek in die laat 1700's hierdie geskiedenis van Britse spioenasie raakloop. Die boek is 'n paar honderd dollar, so ek sal dit nie kan bekom tensy ek die moeite doen om na 'n universiteitsbiblioteek te stap nie. Wat my opgeval het, is dat die hoogste resensie beweer dat die boek toon dat Robespierre in die loon was van die Britse regering, wat die terreur wou aanmoedig in die hoop dat dit die revolusionêre regering sou in duie stort.
Beide bewerings ruik sterk na samesweringsteorieë. Volgens hierdie sterfkennis van die skrywer (ek kon niks anders oor haar vind nie), was sy egter 'n selfopgeleide maar gerespekteerde historikus wat die boek gebaseer het op uitgebreide argiefnavorsing. Sy het akademiese publikasies gehad, en haar werk is oor die algemeen goed ontvang. Haar boek word selfs aangehaal in 'Choosing Terror', 'n baie algemene geskiedenis.
Natuurlik beteken niks hiervan dat sy nie heeltemal verkeerd kan wees nie, of selfs 'n samesweringsteoretikus. Die resensie verteenwoordig moontlik ook nie haar boek akkuraat nie. Dit is die rede waarom ek gehoop het om hier oor die eis te vra.
Is daar werklik geloofwaardige bewyse dat die 'seegroen onverganklike' Robespirre in die Britte se loon was? Of dat die Britse regering die Terror wou aanmoedig? As dit ernstige bewerings blyk te wees, hoe pas dit dan in die mees onlangse geskiedskrywing van die rewolusie?
As ons slegs op die getuienis van Elizabeth Sparrow se 'geheime diens' gaan, dan sou ek sê dat Robespierre nie 'opgetree het soos voorgeskryf deur 'n Britse betaalmeester' nie. Dit lyk asof Sparrow haar onderwerp deeglik ondersoek het deur nie net Britse en Franse openbare en private argiewe te gebruik nie, maar ook ander in Switserland, Duitsland en Swede.
Die boek begin in 1792 met Britse pogings om hul eie huis te bestuur. Die revolusie in Frankryk het daartoe gelei dat baie Franse mans en vroue na Brittanje gereis het. Sommige was Royalistiese vlugtelinge en sommige was revolusionêre agente (albei bespied hul Britse en Franse vyande en wek revolusionêre gevoelens in die Britse laer klasse op). As gevolg hiervan moes die Britse owerhede wette instel en hul eie 'polisie' instel om vriende en vyande by te hou, en uit te vind watter een was.
Teen die tyd dat die Britte voldoende georganiseer was (laat in 1794) om netwerke van hul eie spioene in Europa en in Frankryk self te begin vorm, het die terreur verloop en Robespierre was dood. Daar word geen melding gemaak dat hy deur die Britte genader is nie, wat nog te sê om geld, of enigiets anders, van hulle af te neem. Trouens, hy verdien nie eens 'n inskrywing in die boekindeks nie.
Bron: Geheime Diens, Britse agente in Frankryk 1792-1815, E.Sparrow (Boydell Press, 1999)
Nee, dit is uit pure logika onmoontlik.
Hoewel Robespierre nog nie die leier van die Committee of National Convention was nie, was hy nie 'n terroris nie. Nadat hy een geword het, het hy saam met Saint-Just feitlik 'n half-diktator van Frankryk geword, en absolute heersers kan ongelukkig nie met geld gekoop word nie. Dit sou te duur wees.
Hy kan voorgestel word oor veiligheid, asiel, maar selfs as hy 'n betaalde agent was voordat hy aan die bewind gekom het, sou hy nooit een bly as hy dit bereik het nie. Hoe kan hy hierdie geld gebruik? Franse geld? Enige nommer kan gedruk word ter wille van die revolusie as hy dit nodig gehad het. Britse pond? Om dit te hê, beteken dat jy 'n verraaier is.
Selfs afpersing werk nie - hy kan dit as 'n propaganda verklaar en die moontlike getuies in Frankryk doodmaak. En getuies buite was almal absoluut irrelevant vanweë die isolasie. Was Stalin bang vir enige buitelandse beskuldigings? Geen! - en die USSR was baie minder geïsoleer as die revolusionêre Frankryk.
Wat bewyse betref - sy afstammelinge kan beslis daarna baie van hulle skep. En nou kan ons dit nie deur logika nagaan nie. Laat ons dit gebruik!
Beria in die USSR is ook as 'n Engelse agent verklaar. Ek dink, nee, daar is nie 'n intelligente wese wat daarin glo nie. En wees seker, daar was bewyse!
Wat was die rol van die Jakobyne in die Franse Revolusie?
Die Jakobyne het gedien as die belangrikste promotors van republikanisme tydens die Franse Revolusie, en hulle het verskillende hervormings aangeneem om gelykheid en persoonlike vryheid te bevorder tydens hul kort beheer oor Frankryk. Hulle het egter die Reign of Terror ingelui, 'n tydperk toe die Jakobyne almal gesoek en tereggestel het wie se politieke oortuigings selfs effens van hulle eie verskil.
Die Jakobyne was formeel bekend as die Society of the Friends of the Constitution. Die klub is oorspronklik gestig deur Bretonse verteenwoordigers aan die Estates General van 1789, maar dit het uiteindelik verder as Bretagne uitgebrei totdat daar hoofstukke in Frankryk was. Die naam Jacobin kom uit die feit dat hulle in Parys ontmoet het in 'n Dominikaanse klooster, die monnike van hierdie orde is ook Jacobyne genoem omdat hul eerste huis in die straat Jacques was.
Die Vereniging van die Vriende van die Grondwet het nie gevra dat die monargie beëindig word nie, maar hulle het daarin geslaag om 'n belangrike krag in die Nasionale Konvensie te word. Uiteindelik het hulle 'n staatsgreep uitgevoer, en in 1793 het die leier van die Jakobyne, Maximilien Robespierre, die nuwe Franse Republiek oorheers. Terwyl hy aanvanklik 'n aantal wette aangeneem het om die gewone mense van Frankryk te help, soos om pryse vas te stel om inflasie te bekamp, ​​het hy gou begin om iemand te vervolg met oortuigings wat hy as teenrevolusionêr beskou het. Hy het aanvanklik die ondersteuners van die monargie, handelaars en ander meningsverskille geteiken, maar binnekort is selfs ander Jakobyne wat slegs effens met Robespierre verskil het, deur guillotine tereggestel.
Uiteindelik draai die ander Jakobyne Robespierre aan, wat dan om die beurt tereggestel word. Sonder dat hul organisasie hulle saamgebind het, het die Jakobyne egter gou die mag aan lede van die bourgeoisie verloor. Baie Jakobynse hervormings is gou ongedaan gemaak, maar hul sterk steun vir vryheid en gelykheid het later politieke groepe in die Franse Republiek steeds beïnvloed.
22 Geskiedenisblaaie wat skrywers betaal
Geskiedenis tydskrifte doen 'n beroep op 'n nismark bloot omdat lede van die algemene publiek dit wel doen nie almal hou van historiese nuus en gebeure. Terwyl hierdie feit lyk Om hierdie tipe publikasie moeiliker te maak om in te breek, is die teenoorgestelde die geval. Met 'n beperkte aantal geskiedenisskrywers wat om vryskutposisies in hierdie arena meeding, maak dit u taak baie makliker as u 'n nuwe geskiedenisskrywer is wat op soek is na skryfwerk.
Hier is twee en twintig geskiedkundige tydskrifte wat u kan lees en opsê.
Let op: U kan nog meer tydskrifte betaal wat skrywers in meer as 20 nisse en#8212 hier betaal.
Betaal: 10 sent
Renaissance Magazine dek 'n verskeidenheid onderwerpe wat verband hou met die Renaissance, laat 'Middle Periods ' en geskiedenisartikels. Hulle nooi vryskutters om artikels van hoogstens 2 000 woorde in te dien en betaal 10 sent per gepubliseerde woord. Skrywers kan betaling ongeveer 3 weke na publikasie verwag.
Let daarop dat hierdie publikasie ongevraagde materiaal aanvaar, maar doen eers navraag om seker te maak dat u gekose onderwerp nog nie toegewys is nie.
American Spirit Magazine fokus op vroeë Amerikaanse geskiedenis, genealogie, historiese bewaring, vroue se geskiedenis en burgerlike opvoeding. Hulle hou daarvan dat voornemende vryskutwerkers idees en die lengte van die voorgestelde artikel aan die redakteur voorlê. Betaling sal tydens bespreking bespreek word.
Hierdie publikasie verkies dat skrywers 'n paar van hul werk wat voorheen gepubliseer is, indien by navraag.
Archeology Magazine is toegewy aan die publisering van verhale oor die menslike verlede uit elke uithoek van die wêreld. Dit bied ook insig in die begin en einde van kulture. Hierdie publikasie moedig skrywers aan om hul artikelidees per e -pos aan die redakteur voor te dra, en betaling sal bespreek word.
Archeology Magazine verwag dat hul vryskutters belangrike kennis oor hul gekose onderwerp sal hê, dus beklemtoon u kwalifikasie (vir die skryf van u stuk) tydens navraag.
Canada History publiseer artikels wat die uiteenlopende ervarings en komplekse karakters belig wat deur die loop van tyd Kanada gevorm het. Hulle moedig vryskutwerkers aan om artikels tussen 600 en 3000 woorde lank in te dien.
Betaling word bespreek by die uitreiking van die tydskrif en by publikasie. Hierdie tydskrif het sterk, direkte riglyne op hul bladsy, dus lees dit alles voordat u besluit of u werk by die beskrywing pas of nie.
Early American Life dek alles wat verband hou met geskiedenis, argitektuur, oudhede, ateljee -handwerk en reis. Hulle versoek om indiening van artikels tussen 700 en 2500 woorde lank. Hulle betaal $ 500 vir funksies deur nuwe skrywers. Geskoolde en ervare skrywers kan meer verdien.
Betaling is by publikasie, en foto's is ook welkom.
Good Old Days is toegewy aan die publisering van regte verhale oor mense wat tussen 1935 en 1960 geleef en grootgeword het. Hulle verkies artikels tussen 300 en 1000 woorde. Good Old Days verwag dat u u idees per e -pos of per pos kan opdateer, en daar word onderhandel oor betaling by indiening.
Hierdie publikasie het spesifieke onderwerpe wat vir vryskutters gereserveer is, dus maak u vertroud met hul webwerf en riglyne voordat u skryf.
Betaal: 8 sent per woord
History Magazine dek 'n wye verskeidenheid onderwerpe wat verband hou met spesifieke verskynsels, gebeure, gevegte, oorloë en biografieë. Hulle verwag dat artikels tussen 400 en 2500 woorde lank sal wees. Hulle betaal 8 sent per gepubliseerde woord, en die betaling word gedoen 60 dae nadat die uitgawe gepubliseer is.
Hierdie publikasie moedig voornemende vryskutwerkers aan om navraag te doen voordat hulle iets skryf.
Range Magazine is 'n wyd geleesde en gerespekteerde publikasie wat kwessies dek wat die Weste bedreig. Hulle hou daarvan dat artikels tussen 500 en 2 000 woorde lank is. Hulle betaal tot $ 400 per artikel en#8211 by publikasie.
Die Range Magazine vereis dat skrywers foto's saam met hul kopieë indien, so wees bedag daarop. Meer besonderhede oor hierdie aspek kan op hul webwerf gevind word.
Betaal: 25 sent per woord
True West fokus op die vaslegging van die geskiedenis van die Amerikaanse grens, deur middel van literêre nie-fiksie. Hulle versoek om voorleggings vir artikels tussen 450 en 1500 woorde lank. Hierdie publikasie verwag dat skrywers hul idees per e -pos of telefoon kan uitbring. Hulle betaal 25 sent per woord en#8211 by publikasie.
Let asseblief daarop dat hierdie tydskrif 'n spesifieke manier gebruik om artikels en navrae in te dien. Besoek hul webwerf vir 'n gedetailleerde beskrywing.
Western Pennsylvania History is 'n gerespekteerde publikasie wat fokus op die oorspronklike analise van huidige en historiese gebeure. Hulle verkies dat artikels tussen 3 000 en 4 000 woorde lank moet wees.
Western Pennsylvania History Magazine nooi skrywers uit om hul idees per e -pos op te stel. Hulle betaal 'n vaste bedrag van $ 250 en#8211 by publikasie.
History Today Magazine dek 'n wye verskeidenheid onderwerpe wat verband hou met geskiedenis. Hulle hou daarvan dat elke stuk 'n gesaghebbende en innemende idee van 'n historiese onderwerp bied. Artikels sal na verwagting tussen 600 en 2200 woorde lank wees.
Betaling word onderhandel by die uitreiking van die tydskrif. Hierdie publikasie bevat drie soorte artikels, dus kyk gerus op hul webwerf om te sien aan watter een u wil werk.
Michigan History is 'n jarelange publikasie wat bemark word aan lesers wat graag lees oor die kleurvolle verlede van Michigan. Hulle nooi voornemende vryskutwerkers uit om manuskripte of artikels in te dien, wat nie meer as 2 500 woorde lank is nie.
Artikelidees moet per e -pos gestuur word. Hulle betaal tussen $ 150 en $ 400 per artikel en#8211 by publikasie.
Die Tweede Wêreldoorlog -tydskrif publiseer materiaal wat verband hou met die era van die tweede wêreldoorlog. Hulle dek ook artikels oor die Amerikaanse burgeroorlog, Amerikaanse geskiedenis en meer. Daar is geen spesifieke woordtelling nie, maar vryskutwerkers word versoek om hul idees per e -pos op te stel om 'n opdragartikel te kry.
Betaling moet onderhandel word by die uitreiking van die tydskrif. Let daarop dat die meeste van hierdie publikasies se werk deur personeelskrywers gedek word, dus doen 'n deeglike ondersoek voordat u navraag doen.
Naval History Magazine is 'n wyd geleesde publikasie wat toegewy is aan Naval History in die VSA, wat wissel van gevegte tot gebeure. Hulle verwag dat artikels nie meer as 3 000 woorde lank moet wees nie, en dat potensiële skrywers hul idees per e -pos wil uitspreek.
Naval History betaal tot $ 150 per 1000 woorde en#8211 by publikasie. Daar is streng kwalifiseerders op hul webwerf, gerig aan voornemende vryskutwerkers, dus bestudeer dit deeglik voordat u iets skryf.
Wartime Magazine is 'n Australiese geskiedenisstydskrif wat fokus op die Australiese oorlogservaring. Daar is nie 'n spesifieke woordtelling vir artikels nie, maar hulle hou daarvan dat skrywers dit uitspreek of hul idees aan die redakteur stuur om 'n opdragartikel te kry.
Hierdie publikasie betaal $ 300 per 1 000 woorde, en die betaling word gemaak by publikasie.
Pennsylvania Heritage Magazine is toegewy aan die beligting van die ryk kultuur en nalatenskap van die staat Pennsylvania. Artikels mag nie meer as 3500 woorde lank wees nie, en hulle verwag dat u u idees en artikels aan die redakteur moet stuur.
'N Betaling van tussen $ 250 en $ 500 word by publikasie gemaak. Pennsylvania Heritage het 'n besondere stem, so vryskutwerkers moet hulle hiermee vertroud maak voordat hulle hul stuk skryf.
Betaal: 40 sent per woord
New Mexico Magazine streef daarna om sy besoekers bewus te maak van die staat se multikulturele erfenis, klimaat en unieke omgewing. Daar is geen spesifieke woordtelling nie, maar skrywers word aangemoedig om hul idees en opsomming aan die tydskrif voor te lê.
Betaling word beding by voorlegging, en geskied na aanvaarding. Daar is digte en gedetailleerde riglyne op die webwerf, dus lees dit voordat u hierdie tydskrif opstel.
Traces Magazine is 'n wyd-geleesde publikasie wat artikels bevat wat verband hou met biografieë, immigrasie, familie en kulturele erfenis, insluitend die geskiedenis van Indiana. Hulle nooi potensiële vryskutwerkers uit om artikels tussen 600 en 4000 woorde lank in te dien.
Idees moet per e -pos gestuur word. Betaling word onderhandel en geskied by publikasie.
Gateway Magazine is 'n wyd verspreide publikasie wat toegewy is aan die kulturele, historiese, sosiale en politieke kwessies van St. Louis en#8217 en Missouri. Hulle verwag dat opstelle nie meer as 2500 woorde lank moet wees nie.
Gee u idees per e -pos. Betaling word onderhandel. Hulle voorkeure vir voorleggings word op hul webwerf gelys, so kyk gerus.
Betaal: 10 sent per woord
The Country Connection fokus op inhoud oor die geskiedenis, natuur, omgewing, erfenis, reis en kunste van Ontario. Hulle ontvang graag artikels tussen 1 000 en 1 500 woorde lank.
Stel eers u idees voor die tydskrif voordat u skryf. Hulle betaal 10 sent per woord binne 90 dae na publikasie, maar wees bewus daarvan dat onderwerpe en temas vir toekomstige uitgawes op hul webwerf verskyn. Dit beteken dat skrywers hul artikels vooraf moet beplan.
Sojourns Magazine is 'n publikasie wat wyd gelees en wydverspreid versprei is en wat daarop gemik is om die natuurlike en kulturele geskiedenis van skouspelagtige lande in Colorado uit te stal. Hulle verkies dat voornemende vryskutwerkers eers hul idees voor die tydskrif stel en 'n stuk in opdrag kry. Hulle betaal tussen $ 500 en $ 1,200 per artikel.
Hou in gedagte dat hulle uitgebreide voorleggingsriglyne op hul webwerf het, dus maak u hiervan vertroud voordat u navraag doen. Foto's en kunswerke is ook welkom.
Ons State Magazine is 'n jarelange publikasie wat inligting publiseer oor geskiedenis, plekke, kultuur en die mense van Noord-Carolina. Hul oproep om voorleggings is vir artikels wat gemiddeld 1500 woorde lank is. Skrywers word uitgenooi om hul idees voor die tydskrif voor te lê.
Die gebruik van opium is eens beskryf as 'die sleutels tot die paradys', so die ervaring was oortuigend en heerlik. Hierdie opmerking is gemaak deur Thomas De Quincey, en hy moet weet, aangesien hy die beroemde 'Confessions of an English Opium Eater' in 1821 geskryf het. die agtiende eeu. So gewild dat dit indirek twee oorloë tussen die twee groot nasies veroorsaak het.
Brittanje verkoop opium aan China en veroorsaak 'n ernstige verslawingskrisis in die land. In 'n poging om dit te stop, beland China twee keer in 'n oorlog met Brittanje. China het reeds 'n verbod opium gehad toe die Britte dit begin verhandel het, maar dit het hulle nie afgeskrik nie. Gevolglik het die verbod daartoe gelei dat Britse handelaars sover gegaan het om gratis monsters van hul produkte aan te bied om nuwe gebruikers te lok. Aangesien die Britse Oos-Indiese Handelsonderneming destyds die monopolie op die opiumhandel gehad het, was dit miskien onvermydelik dat China spoedig die Britse produk sou begin eis. Ironies genoeg was hierdie poging om die Chinese verslawing aan opium te verseker 'n baie tipies Britse verslawing. Opium was die oplossing om 'n gewoonte wat Brittanje reeds ontwikkel het vir 'n heel ander, maar nie minder kragtige stof, te voed: tee.
Tea Caddy, laat 18de eeu
China uit die 18de eeu was teenstrydig en sommige sê dat dit selfs Brittanje oortref het in rykdom en voorspoed. Die twee lande was op baie maniere eweredig, insluitend verslawing. Brittanje was verslaaf aan tee, in werklikheid het die land oorgegaan van 'n land wat rondom alkohol fokus, na nuwe luukshede: suiker, sjokolade en tee. Byna elke huishouding in die land het 'n kulturele verskuiwing ondergaan van die drink van die meer algemene bier (of die nog sterker gin!) Na die eksotiese en nuut beskikbare tee.
Die hele dieet en houding van die land het verander. Soveel van die Britse kultuur het destyds uit hul kolonies begin kom, insluitend tee. Die Universiteit van Colombia het aangevoer dat gedurende die Victoriaanse era gemiddeld 5% van die inkomste van elke huishouding in Londen aan tee bestee is, 'n ongelooflike bedrag.
Brittanje het egter 'n probleem gehad; hoe sou hulle voortgaan om vir al hierdie tee te betaal? Gewoonlik is daar 'n element van die verhandeling van goedere tussen lande, wat beteken dat goedere nie heeltemal met geld gekoop is nie, maar 'n deel verruil vir ander goedere. Brittanje het egter baie min wat China wou hê in terme van goedere, en het silwer ingesluk om China vir hul tee te betaal en hul gewoonte te voed. Hulle handel met China het gevaarlik ongelyk geword, met China wat baie meer beheer het oor die situasie as Brittanje. China het bekend geword as die begraafplaas van silwer, vanweë die geneigdheid van die edelmetaal wat destyds gebruik is om China vir goedere te betaal, en nie net deur Brittanje nie.
So, wat moes gedoen word? Ideaal gesproke sou China 'n Britse produk wil hê, net soos Brittanje tee wil hê, en dan kan die handel dienooreenkomstig herkalibreer word. Die oplossing vir hierdie unieke Anglo-Chinese probleem was opium.
Franse satire wat wys hoe 'n Engelsman die keiser van China beveel om opium te koop. 'N Chinese man lê dood op die vloer met troepe in die agtergrond. Die teks sê: "Jy moet hierdie gif onmiddellik koop. Ons wil hê dat u uself heeltemal vergiftig, want ons benodig baie tee om ons beesvleis te verteer. "
In 1773 was Brittanje die voorste verkoper van opium en die Britse produk (verbou in uitgestrekte papawervelde in hul Indiese kolonies) was ook bekend as die beste kwaliteit wêreldwyd, en daar was 'n enorme vraag in China daarvoor. Teen 1796 het die keiser Jiaqing (van die Qing -dinastie) die handel, invoer en verbouing van opium egter onwettig gemaak. Dit het beteken dat die Oos -Indiese handelsmaatskappy nie opium wettig in China kon bring nie. Dit het die Britte egter nie afgeskrik nie, maar in plaas daarvan is ander handelsskepe gebruik om die stof na smokkelaars te vervoer wat dit dan onwettig na die land kon bring, in wese met behulp van 'n uitgebreide netwerk van smokkelende seerowers.
Alhoewel opium nie eintlik deur die Britte in China ingevoer is nie, was die middel reeds in die 5de eeu in China. Opium, wat deur Assiriërs, Grieke en selfs Arabiere as 'n antieke medisyne gebring is, is al eeue lank as 'n pynstiller gebruik en in pil of vloeibare vorm geneem.
Twee arm Chinese opiumrokers. (Fotokrediet: Wellcome Images)
Die bekendstelling van die beroemde opiumpyp, toe die dwelm gerook word, was 'n baie meer moderne en eksponensieel gevaarliker neiging, wat in die 16de eeu posgevat het. Teen 1729 het rook opium 'n ernstige probleem in China geword, soveel so dat keiser Jiaqing in 1729 die verkoop en rook van opium onwettig gemaak het. En tot vandag toe kan u steeds tradisionele opiumpype in die land koop. Aangesien die verbod min mense afgeskrik het om die dwelm te gebruik, het keiser Jiaqing 'n kommissaris, Lin Tse-Hsu, aangestel om die probleem regoor die land aan te spreek.
Hy het baie metodes bekendgestel om die Chinese dwelmgebruik wat wydverspreid in sy land voorkom, te bekamp. Hy het gereël dat verslaafdes behandel word en binnelandse dwelmhandelaars swaar gestraf word, maar sonder sukses. Die spanning tussen die twee groot moondhede neem toe, want dit lyk asof daar niks gedoen kan word om die vloei van opium na China te stuit nie. Die Chinese bevolking was verslaaf aan die stof en koop dit, ongeag hoe onwettig of gevaarlik dit is, en die Britte gaan nie ophou om dit te verkoop nie, solank hulle silwer of goedere daarvoor kan kry.
Dinge het in Canton breekpunt bereik toe Lin 20 000 vate Britse opium (sowat 1 400 ton) beslag gelê en in die see gestort het. Om die sterkte van die gevoel op die oomblik te wys dat die opium nie net gestort is nie, is dit verbrand met vuur, sout en kalk en bewysbaar in die see gestort, op 3 Junie 1839. (3 Junie bly vandag nog 'n anti-dwelm dag in China) .
Beslaglegging en vernietiging van opium in opdrag van Lin Tse-Hsu
Na die vernietiging van die opium, was daar toenemende voorvalle van konflikte tussen die dwelmsmokkelende seerowerskepe en Chinese oorlogsverbindings. Terselfdertyd is 'n Chinese handelaar deur dronk Britse matrose in Kow Loon vermoor, 'n situasie wat vererger het toe die Britte geweier het om die matrose vir straf aan die Chinese owerhede te oorhandig. Die Chinese het teruggekeer met 'n voedselembargo na die provinsie en skote is op 4 September 1839 van Britse skepe afgevuur op die Chinese embargo -vaartuie. Dit het bekend geword as die Slag van Kowloon en was die eerste gewapende konflik van die oorlog. Die spanning het duidelik kookpunt bereik.
Na verskeie parlementêre debatte het die Britse premier, Lord Palmerston, dan amptelik oorlog begin met China in 1840. Die Britte was nie oor die algemeen tevrede met die verkoop van opium aan China nie, sommige noem dit immoreel. Die beleid is selfs wyd gekritiseer in die parlement deur 'n jong William Gladstone. Die konsensus was egter om oorlog toe te gaan, aangesien die opiumhandel eenvoudig te winsgewend was om op te gee.
In Junie 1840 het 16 oorlogskepe na Hong Kong gekom en die oorlog het ernstig begin. Dit het egter nie lank gehou nie. China was eenvoudig nie ooreenstem met die mag van die Britse vloot nie, op daardie tydstip ongeëwenaard oor die hele wêreld. Na verskeie nederlae deur die Britte en nadat hulle selfs 'n losprys van 6 miljoen dollar moes betaal om hul eie eiland aan hulle terug te gee, het die Chinese onderhandel met die Britte.
Ondertekening van die Verdrag van Nanking, 1842
Na 'n aborsiewe aanvanklike ooreenkoms in 1841 het hulle uiteindelik op 29 Augustus 1842 tot 'n ooreenkoms gekom en die Verdrag van Nanking onderteken. Dit het bekend gestaan ​​as die 'Ongelyke Verdrag' of die eerste van die Ongelyke Verdrae. Dit was te wyte aan die ernstige vooroordeel ten gunste van die Britte. Die Chinese het in wese betaal vir die vloot wat opgedaag het om teen hulle te veg, hulle het betaal vir die verbrande opium, Hong Kong (hoewel dit destyds dikwels 'The Barren Rock '' genoem is) is aan die Britte gegee, en Britse konsuls is selfs toegelaat na China, wat voorheen 'n baie geslote land was. In totaal was die skadeloosstelling wat die Chinese verplig was om te betaal ongeveer 21 miljoen dollar. China het die Eerste Opiumoorlog skouspelagtig verloor. Vreemd genoeg het Brittanje ook nie juis gewen nie. Hulle het verskeie toegewings en finansiële vergoeding behaal, maar oor opium was daar 'n noemenswaardige stilte. Dit is nêrens in die verdrag genoem nie. Die Britte wou vrye handel met die produk hê en die Chinese sou nooit daaroor ingestem het nie, dus is die saak nooit aan die orde gestel nie.
Die gevolg van die Eerste Opiumoorlog was dat dinge baie teruggekeer het na die status quo. Brittanje het opium onwettig na China gesmokkel, die Chinese het aanhou rook en China het steeds tee na die Verenigde Koninkryk gestuur. Hierdie verhouding was egter ten beste maar taai, en dit sou nie lank duur voordat die probleem weer toegeneem het nie. Dit was nie die einde van die konflikte wat opium veroorsaak het nie. Die verleidelike middel sou weer moeilikheid veroorsaak ...
Dit dateer uit die eerste in 1860, wat dit die oudste kampioenskap in die sport maak, en dit is die 148ste uitgawe van die Britse Ope in 2019. Die 1860-toernooi by die Prestwick-gholfklub in Skotland het bestaan ​​uit agt professionele persone wat drie rondes gholf van 12 putjies gespeel het. Willie Park Sr. het die byeenkoms gewen. Eers in 1872 ontvang die wen -gholfspeler die Claret Jug.
Sedert sy ontstaan, word die Britse Ope elke jaar in Skotland of Engeland gespeel, met die uitsondering van 1951 toe dit op Royal Portrush in Noord -Ierland gehou is - ook die plek van hierdie jaar se toernooi. Die skakelskursusse het 'n duidelike voordeel op die tuisveld tot 1922 toe Walter Hagen die eerste Amerikaanse wenner geword het.
Sedert 1970 het Amerikaners twee keer lank oorheersings oor die dam gehou. Jack Nicklaus en Tom Watson het 'n tydperk tussen 1970 en '83 beklemtoon waarin Amerikaners 12 van die 14 toernooie gewen het. Meer onlangs, begin met John Daly in 1995 en eindig met Tiger Woods se derde Britse Ope -oorwinning in 2006, het Amerikaners 10 van 12 titels behaal.
Die 11,736 individuele rekords van jaarlikse betalings aan klerke in diens van die Oos -Indiese Kompanjie op hierdie webwerf ingesluit, is gemaak as deel van 'n uitgebreide longitudinale studie van die loopbane en ekonomiese lotgevalle van die Oos -Indiese Kompanjie en sy werknemers. In 1999 voltooi en gelei deur dr H. M. Boot, is die volledige datastel (insluitend inligting vir die tydperk 1820 tot 1850) en projekbeskrywing beskikbaar via die UK Data Archive:
Die datastel geplaas op London Lives omvat die eerste sestig jaar van die datastel, tot 31 Desember 1819, en is slegs beskikbaar vir navraag en naamsoeke. As u 'n statistiese analise van hierdie materiaal wil uitvoer, kan u toegang kry tot die volledige datastel in 'n verskeidenheid formate via die http://www.data-archive.ac.uk. Kopiereg op hierdie materiaal bly by die oorspronklike ondersoeker, Hector Macdonald Boot, en die data word hier per lisensie weergegee, slegs vir nie-kommersiële gebruik.
Die tydperk wat deur hierdie datastel gedek word, sluit die tydperk van die grootste krag van die onderneming in. Na die oprigting van 'n handelsmonopolie met Bengale in 1757, en vir die res van die agtiende eeu, het die Kompanjie in wese Indië beheer, wat in alle opsigte as 'n onafhanklike staat gedien het. Sy mag en gesag is geleidelik aan die Britse regering oorgedra, hoewel dit gedurende die eerste helfte van die negentiende eeu as 'n onafhanklike onderneming opgetree het. In 1801 het die onderneming meer as 3 670 mense in diens as deel van sy tuisonderneming, gesentreer in Oos -Indiese Huis in Leadenhallstraat, maar ook 'n wye verskeidenheid hawe- en pakhuisgeriewe.
Die kategorie van klerk, wat die basis vorm vir hierdie datastel, bevat 'n groot deel van die huiswerkers van die onderneming, wat wissel van lae personeellede tot senior bestuurders met uitvoerende gesag. In die woorde van die Dr Boot:
Kwartaalhandelinge se agtergrond
Die Britse nasionale skuld van £ 72 miljoen het tydens die Franse en Indiese oorlog tot byna £ 130 miljoen gestyg.
Britse offisiere, insluitend die opperbevelhebber in Britse Noord-Amerika, luitenant-generaal Thomas Gage wat in die Franse en Indiese oorlog geveg het, het dit moeilik gevind om die koloniale gemeentes te oortuig om te betaal vir die kwartiering en voorsiening van troepe op die optog.
Om die troepe van voldoende voedsel en skuiling te voorsien, het Gage die parlement versoek om 'n oplossing te vind.
Na die oorwinning van die Britte in die Franse en Indiese Oorlog, het die Britse koning George III die koninklike proklamasie van 1763 uitgereik met die bedoeling om nedersettings te verbied om weswaarts oor die Appalachiese gebergte te trek, waar die Proklamasielyn (massiewe grens tussen die kolonis en die inheemse Indiërs) vereis word. die bemanning van poste langs die grens van die inheemse Amerikaners, waarin die Britse administrasie ter verdediging van die koloniste aangevoer het dat die Quartering Act geïmplementeer moet word.
Om die Britse nasionale skuld te betaal, het die Britse administrasie 'n sterk militêre teenwoordigheid nodig gehad om nuwe belastingmaatreëls in die kolonies af te dwing, en die enigste wet wat hulle sou help om dit te bereik, was die kwartaalwet.
Op 24 Maart 1765 is die Quartering Act deur die Britse parlement aanvaar.
Kwartaalwette 1765 Bepalings
Om belasting van die koloniste in te vorder en om die grense van die kolonies te beskerm, het die Britte 'n bykomende 40 000 troepe na die kolonies gestuur.
Die Amerikaners voorsien die Britse soldate van kaserne en openbare huise.
Dit het verder gesê dat as die soldate meer as die kaserne en die beskikbare huisvesting was, hulle die Britse soldate in hul plaaslike herberge moes akkommodeer en hulle basiese behoeftes voorsien, soos eetgerei, wyne, drank, kos, kerse en beddegoed, alles sonder vergoeding.
En as daar nie genoeg herberge beskikbaar was nie, kon soldate in onbelemmerde huise, buitegeboue, skure en privaat huise gehuisves word.
Amerikaanse koloniste het daarteen gekant
In 1766 het 1500 Britse troepe in New York aangekom. Die New York Provinsiale Vergadering het egter geweier om die Quartering Act na te kom en het nie huise en verblyf aan die Britse soldate verskaf nie.
Die Britse soldate moes op hul skepe bly.
Die New York Colonial Assembly was van mening dat die wet die Engelse Handves van Regte van 1689 oortree.
Om die proviand, kaserne en kos vir die Britse soldate te betaal, word die koloniste sonder hul toestemming belas, wat hulle onregverdig gevoel het.
Sommige koloniste het vermoed dat die staande leër teen hulle gebruik kan word.
Ondanks die pogings en protes van die kolonis het die Britse soldate geweld gebruik om huise en herberge binne te gaan.
Die New York Provinsiale Vergadering het uitdagend gebly tot 1771 toe hulle uiteindelik fondse toewys vir die kwartering van die Britse troepe.
Die Boston -slagting
Met die hulp van die Quartering Act is die Townshend -wette in 1767 deur die Britse parlement aanvaar. Dit is vernoem na Charles Townshend wat dit geborg het.
Die Townshend -wet belas goedere (papier, verf, lood, glas en tee) wat na die kolonies ingevoer is. Die kolonies, wat geen verteenwoordiging gehad het nie, het egter gevoel dat dit 'n magsmisbruik was.
This is a fantastic bundle which includes everything you need to know about the Quartering Act across 19 in-depth pages. Hierdie is ready-to-use Quartering Act worksheets that are perfect for teaching students about the Quartering Act which was passed by the British Parliament.