Wat as 'n slaaf 'n staat binnegegaan het sonder slawerny? - Inligting
Ek is meegedeel dat 'n slaaf wat 'n soewereine staat betree wat slawerny afgeskaf het, outomaties bevry word.
Ek kon egter slegs regsverklarings hieroor opspoor vir skepe reis onder die vlag van 'n staat wat slawerny afgeskaf het.
Was daar lande wat dit ook op hul gebied toegepas het? Indien wel, watter? Wanneer is hierdie wette aangeneem, en is dit steeds effektief?
Dit hang af van die beleid van die 'soewereine staat' en sy ooreenkomste, indien enige, met die nasie waaruit die slaaf afkomstig is. Sowel die Verenigde State as Brittanje verleen gereeld asiel aan slawe. Dit maak die slaaf nie 'vry' nie, dit beskerm hulle net teen die besitting van die nasie van sy oorsprong.
In die Verenigde State voor die 14de wysiging is slawe as eiendom beskou en kon een staat nie die eiendom van 'n persoon uit 'n ander staat wettiglik opneem (of vernietig nie).
Die Somerset Howell-saak in Engeland in 1772 bepaal presies wat u in u vraag gesê het-dat slawerny nie meer geldig was nie en dat enige slaaf op Engelse gebied outomaties vry geword het. Die Amerikaanse kolonie het egter nie hierdie presedent gevolg nie, al was dit tot 'n mate onderworpe aan Engelse wette.
Dit is nie altyd die geval nie. Die Fugitive Slave Law vereis byvoorbeeld dat ontsnapte slawe deur federale wet aan hul meesters terugbesorg moet word.
Daar was ook 'n onderskeid tussen 'verblyf' en die vestiging in 'n staat. As u byvoorbeeld deur 'n vrystaat gegaan het terwyl u op reis was en dan vrywillig met u meester teruggekeer het, word u nie as vrygelaat beskou nie. Selfs tydelike verblyf was 'n konsep wat in ag geneem moes word - hoe lank moes 'n meester in 'n vrystaat woon om die slawe wat hy by hom gehad het, te bevry. Gewoonlik is selfs dan gewoonlik 'n vrywillige terugkeer oorweeg om die slaaf in volle slaafstatus terug te keer.
Dred Scott word beskou as 'n nog gryser gebied, aangesien hy 'n tyd lank in gebiede gewoon het wat vry was deur die federale wet, sowel as 'n vrystaat. Hy sou heel moontlik as 'n slaaf beskou kon word deur die verskillende verblyfreëls toe hy terugkom, as die onderwerp nie as 'n politieke kwessie deur die howe opgeneem is om die slawerny -kwessie deur die geregtelike voorskrif te probeer 'besleg' nie. Dit het jammerlik misluk en het gelei tot meer onderonsies as voorheen.
EDIT: Hierdie Wiki -skakel toon verskeie hofsake oor slawe wat om vryheid dagvaar. Sommige was selfs bindend in die oorspronklike slawestaat (Rachel vs Walker). Let op die absurde polities gedrewe besluit van Dred Scott, wat in stryd is met die werklike feit, aangesien vrye swartes en vrygemaakte swartes sedert die koloniale tyd nog altyd as burgers beskou is.
Geskiedenis van slawerny in New York (staat)
Die verslawing van Afrika -mense in die Verenigde State het in New York begin as deel van die Nederlandse slawehandel. Die Nederlandse Wes-Indiese Kompanjie het in 1626 elf Afrikaanse slawe na New Amsterdam ingevoer, met die eerste slaweveiling wat in 1655 in New Amsterdam gehou is.  Met die tweede grootste deel van enige stad in die kolonies (na Charleston, Suid-Carolina), meer as 42% van die huishoudings in New York het teen 1703 slawe gehou, dikwels as huisknegte en arbeiders.  Ander werk as ambagsmanne of in die skeepvaart en in die stad. Slawe is ook gebruik in die boerdery op Long Island en in die Hudsonvallei, sowel as die Mohawk Valley -streek.
Tydens die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog het die Britse troepe New York in 1776 beset. Teen 1780 het 10 000 swart mense in New York gewoon. Baie was slawe wat uit hul slawehouers in die noordelike en suidelike kolonies ontsnap het. Na die oorlog het die Britte ongeveer 3000 slawe uit New York ontruim en die meeste van hulle geneem om as vrye mense in Nova Scotia, waar hulle bekend staan ​​as Black Loyalists, hervestig te word.
Van die noordelike state was New York die laaste om slawerny af te skaf. (In New Jersey het verpligte, onbetaalde "vakleerlinge" nie geëindig totdat die dertiende wysiging slawerny in 1865 beëindig het nie.) : 44
Na die Amerikaanse Revolusie is die New York Manumission Society in 1785 gestig om te werk vir die afskaffing van slawerny en om gratis swartes te help. Die staat het 'n wet van 1799 aanvaar vir geleidelike afskaffing, 'n wet wat geen lewende slaaf bevry het nie. Na die datum moes kinders wat as slawemoeders gebore is, tot 28 jaar (mans) en 25 (vroue) by die moeder se meester as bediende werk. Die laaste slawe is op 4 Julie 1827 (28 jaar na 1799) bevry.  Afro -Amerikaners vier met 'n parade.
'Twintig en vreemd' Afrikane, wat waarskynlik van 'n Portugese slaweskip beslag gelê is, is na Jamestown, Virginia, gebring en vir voorraad ingeruil. Hulle is geklassifiseer as bediende.
1640 9 Julie
Toe drie ontsnapte bediendes gevange geneem word, het die Algemene Hof van Colonial Virginia die wit bediendes ekstra jare gegee om te dien, terwyl John Punch, 'n swart man, lewenslank tot diensbaarheid gevonnis is. Punch was die eerste Afrikaan in Virginia wat lewenslank slawe gemaak het.
Massachusetts het die eerste Noord -Amerikaanse kolonie geword wat slawerny as 'n regsinstelling erken het.
'N Virginia -wet wat in 1662 aangeneem is, verklaar dat die status van die moeder bepaal het of 'n swart kind 'n slaaf sou wees. Al hoe meer streng en beperkende wette is in die volgende 40 jaar aangeneem, wat uitloop op die Virginia Slave Codes van 1705.
Bacon's Rebellion in Virginia het arm blankes en swartes saamgeveg, en die reaksie van die regering het die oorgang na swart slawerny bespoedig.
18 Februarie 1688
Pennsylvania Quakers het die eerste formele resolusie teen slawerny in die Amerikaanse geskiedenis aangeneem.
Die Virginia Slave Code het die status van slawe gekodifiseer, hul vryheid verder beperk en 'n paar regte van slawe -eienaars gedefinieer. Dit bevat bepalings waarin verklaar word dat nie-Christene wat na Virginia gebring is, slawe sou wees, selfs al sou hulle hulle tot die Christendom bekeer. Dit het slawe -eienaars ook toegelaat om slawe te straf sonder vrees vir regsgevolge en het die voordele gespesifiseer vir die herowering van weghol -slawe.
'N Slawe -opstand in New York, waartydens nege wit mans gesterf het, het tot groter beperkings op slawe gelei.
Wat as 'n slaaf 'n staat binnegegaan het sonder slawerny? - Geskiedenis
Die volgende afdelings het nog NIE geskuif nie:
Interseksionaliteit, wêreldwyd en ander bladsye
Vernellia R. Randall Professor in die regte Die Universiteit van Dayton
Die Onafhanklikheidsverklaring wat deur afgevaardigdes uit New Jersey onderteken is, verklaar dat dit duidelik is dat alle mense gelyk geskape is. gevoelens, onthul die hartseer verslag dat slawerny in New Jersey bestaan ​​het van die begin tot die dertiende wysiging van die Amerikaanse grondwet slawerny in 1865 afgeskaf het. Trouens, New Jersey was die laaste Noord -staat wat slawerny verbied het.
Slawerny het hierdie nasie eens in 'n burgeroorlog gebring. Die spore daarvan word tot vandag toe gevoel. Die onlangse vrystelling van die film Amistad het weer die wettige onderbou van slawerny in die openbare oog gebring.
Terwyl ons die erfenis van slawerny konfronteer en 'n dialoog voer oor rasseverhoudinge in ons regstelsel, is dit gepas om slawerny in ons eie agterplaas aan te spreek. Spesifiek die bestaan ​​en handhawing van die slawekodes in New Jersey. . .
Ek. Slawerny in die eiendomstydperk
II. Slawerny in die koloniale tydperk
III. Die impak van die rewolusie
IV. Besluite wat vroeër gerapporteer is
V. New Jersey kies geleidelike emansipasie
VI. New Jersey se wette oor persoonlike vryheid
VII. Regspraak Voor die Grondwet van 1844
VIII. Die impak van die Grondwet van 1844
IX. Die wetgewer se reaksie op Post
X. New Jersey se reaksie op slawerny voor die burgeroorlog
I. Slawerny in die eiendomstydperk
New Jersey is in die vroeë en middel-sewentiende eeu vir die eerste keer gekoloniseer deur setlaars uit Holland en Swede. Dit is waarskynlik dat die Nederlandse, destydse bekende slawehandelaars, slawerny aan New Jersey bekend gestel het. Terwyl die meerderheid slawe in New Jersey swart was, was inheemse Amerikaners ook in slawerny.
Met min moeite het die Britte in 1664 beheer oor die grond uit New Jersey van die Nederlanders en Swede in 1664 verkry. Daarna het die hertog van York, broer van Charles II, 'n eiendomsreg opgestel deur New Jersey (onder twyfelagtige wetlike gesag) aan New Jersey oor te dra Lord John Berkeley en sir George Carteret. Om immigrasie aan te moedig, het lord Berkeley en sir Carteret in 1665 'n dokument uitgereik met die titel & quot & quot Jersey in 1665. Die eerste eiendomsreg wat slawerny uitdruklik beheer het, is in 1675 uitgevaardig en het 'n boete opgelê aan enige persoon wat 'n slaaf vervoer het wat sy meester sonder toestemming verlaat het.
In 1676, drie jaar nadat Lord Berkeley sy belang in New Jersey verkoop het, is die eienaarskap verdeel in East Jersey en West Jersey. East Jersey het baie meer slawe as West Jersey, wat hoofsaaklik deur Quakers bewoon is. Terwyl beide Oos -Jersey en Wes -Jersey wette uitgevaardig het oor swartes, het slegs Oos -Jersey spesifiek die woord & quotslaves & quot in sy wetgewing genoem.
In 1682 het Oos -Jersey twee wette uitgevaardig oor slawerny. Die eerste wet vereis dat alle meesters en minnaresse met negerslawe, of ander, genoegsame onderdak aan eetgoed en klere moet toelaat. , handel of verkeer met enige negerslaaf, of Indiese slaaf, of dienskneg, vir enige rum, brandewyn, wyn of sterk drank, of enige ander goed, ware of handelsware, lewend of dood. & quot Diegene wat goed van 'n slaaf gekoop het, hetsy hulle is gesteel of nie, is 'n boete opgelê. Slawe wat hierdie wet oortree het, sou deur die persoon of persone aan wie hy so 'n verkoop aangebied het, geklits word.
Ander wette het addisionele beperkings op slawe opgelê. 'N Wet uit 1685 in Wes -Jersey het byvoorbeeld bepaal dat iemand wat skuldig bevind is aan die verkoop van rum of ander sterk drank en aan (a) neger of Indiër 'n boete beboet word. In 'n vroeë voorbeeld van wetgewing wat daarop gemik was om wapens uit die hande van slawe te hou, verbied 'n wet uit 1694 in Oos -Jersey 'n slaaf, afwesig toestemming van sy meester of 'n ander wit man, en 'n geweer of pistool wat geneem word ) enige hond saam met hom of hulle in die bos, of plantasies, op enige pretensie. & quot
Gedurende hierdie tydperk is slawe in dieselfde howe as vrymanne verhoor. 'N Oos -Jersey -wet uit 1695 het dit egter verander deur spesiale slawehowe te stig wat bestaan ​​uit drie vrederegters om vervolging teen slawe vir "kwelling of moord of vermoedens van misdryf of moord" aan te hou. " deur die jurie in sulke gevalle. Dieselfde wet maak dit 'n misdaad dat 'n slaaf vee steel. By skuldigbevinding (voor twee vrederegters en sonder 'n jurie) moes die eienaar van die slaaf die beskadigde party vergoed en die konstabel die koste betaal om sy slaaf nie meer as & quotforty strepe te slaan nie. & Quot
Uiteindelik, na jare van politieke chaos, het die eie stelsel in duie gestort. In 1702 word New Jersey 'n Royal Colony. In daardie jaar het koningin Anne Lord Cornbury aangestel as die eerste goewerneur van 'n verenigde New Jersey. Onder verskillende instruksies het koningin Anne Lord Cornbury aangeraai om die nodige stappe te doen om te verseker dat behoorlike betaling vir slawe betaal word aan die Royal African Company, wat 'n koninklike monopolie in die slawehandel gekry het, sodat die & quotProvince 'n konstante en voldoende aanbod van handelbare negers teen matige tariewe, in geld of handelsware. & quot Die instruksies het ook vereis dat Lord Cornbury 'n jaarlikse verslag van die kroon van die aantal swart slawe in die kolonie en hul koopprys moes gee.
Terwyl die invoer van ekstra slawe na New Jersey aangemoedig is, bevat die instruksies ook verskeie bepalings wat bedoel is om die lewens van slawe te verbeter. Koningin Anne het Lord Cornbury byvoorbeeld aangeraai om 'n wet te aanvaar wat die mishandeling van slawe verbied en die doodstraf oplê vir die moord op 'n slaaf. Koningin Anne het ook versoek dat Lord Cornbury die bekering van negers en Indiërs tot die Christelike godsdiens aanmoedig.
Die instruksies van koningin Anne aan Lord Cornbury stem ooreen met die doel van die kroon om die aantal slawe in New Jersey en ander kolonies te vergroot. Soos die daaropvolgende koloniale wetgewing bewys het, was hierdie doelwit dikwels in stryd met die begeerte van die koloniste om die slawehandel te beperk (hetsy om ekonomiese of humanitêre redes) en om die immigrasie van Blanke dienaars aan te moedig wat, vermoedelik, beter in die samelewing kon assimileer. hulle dienstydperk was verby.
In die vroeë agtiende eeu het die kolonie 'n reeks wette uitgevaardig wat daarop gemik was om streng beheer op slawe op te lê. Byvoorbeeld, 'n wet van 1704 wat deur die Algemene Vergadering aangeneem is, het bepaal dat 'n slaaf wat skuldig bevind is aan die steel van 'n voorwerp ter waarde van vyf sjielings en 'n kwot op 'n kaal rug met Forty Stripes geslaan word. . . en word ook verbrand met 'n warm yster op die sigbaarste deel van die linker wang naby die neus, met die letter (T) van die konstabel. tot kastrasie en dan teregstelling.
Boonop is kinders van vrygelate slawe & quot en hulle nageslag & quot; vir ewig belet om grond in die kolonie te koop of te erf. Laastens, in 'n teregwysing aan diegene wat geglo het dat 'n slaaf wat die Christendom aangeneem het, nie in slawerny gehou kan word nie, verbied die wet die praktyk om slawe wat gedoop is, te bevry.
In 1709 het die handelaars probeer om die 1704 -wet te herroep, omdat hulle verklaar het dat dit 'n aantal goeie en bruikbare bepalings bevat, en dat hulle geglo het dat die klousule wat kastrasie oplê, onmenslike boetes op negers sou oplê (en nie geskik was nie) deur u Majesteit bevestig moet word. & quot Die wet is ses dae later deur die Kroon herroep.
Die kolonie het in 1713 'n uitgestrekte slawekode uitgevaardig om die 1704 -wet te vervang. Uitdruklik bevind dat "gratis negers 'n ledige en luiaard is", het die wet van 1713 vereis dat eienaars 'n verband vir enige vrygelate slaaf moet betaal en 'n jaarlikse toelaag aan die vryman moet gee. Hierdie bepaling was bedoel om te verhoed dat 'n groot bevolking van vrye swartes in die kolonie ontstaan ​​en meesters daarvan weerhou om hul ou, afgeleefde slawe op te hou en daardeur die bur (d) van hul steun op die staat te werp. & Quot
Die 1713 -wet het ook die verbod in die herroepde 1704 -wet laat herleef teen vrygemaakte slawe wat grond besit en ernstige kriminele strawwe teen slawe voorgeskryf. Vervolgings is voor 'n slawe -tribunaal, bestaande uit drie vrederegters, en vyf provinsiale vryhebbers, voorgelê sonder die voordeel van 'n groot jurie. Die wet het uitdruklik bepaal dat slawe toegelaat is om in kriminele verhore te getuig. Om die samewerking van slawe -eienaars in strafregtelike vervolging aan te moedig, is meesters vergoed vir elke slaaf wat tereggestel is (dertig pond vir 'n man en twintig pond of minder vir 'n vrou).
Slawe was ook onderhewig aan straf sonder verhoor. 'N Slaaf het byvoorbeeld vyf myl van sy meester se huis gevind sonder skriftelike toestemming tot twintig wimpers. Dieselfde straf geld vir slawe uit ander kolonies wat in New Jersey aangekeer is, behalwe dat die slawe ook in die gevangenisstraf gepleeg is.
In 1714 het die kolonie 'n wet aangeneem wat 'n plig opgelê het op slawe wat van 1 Junie 1716 tot en met 1723 in die kolonie ingebring is. 'N Meester wat geweier het om die belasting te betaal, loop die gevaar dat sy slaaf op 'n openbare veiling beslag gelê en verkoop word. Niks in die wet belet egter 'n meester om 'n slaaf uit 'n ander kolonie in te voer sonder om 'n belasting te betaal nie.
Daarna het 'n wet van 1722 bepaal dat elke slaaf wat skuldig bevind is aan die dra van 'n geweer vir jag of 'n ander doel sonder die toestemming van sy meester, twintig wimpers by die openbare sweepspos sou ontvang. 'n vergoeding vir die oplegging van die straf aan die slaaf.
In die middel van die agtiende eeu was daar ongeveer 4600 swart slawe in New Jersey. 'N Wet uit 1751 het probeer om slawe -aktiwiteite sonder toesig te ontmoedig en opstand te voorkom, en bepaal dat slawe wat in groepe van meer as vyf ontmoet het of na 21:00 buite gesien is. sonder die toestemming van hul meester, is die konstabel aan twintig wimpers onderwerp. Die 1751 -wet verbied ook die verkoop van sterk drank aan 'n slaaf sonder die skriftelike toestemming van sy heer. 'N Wet uit 1760 het 'n straf van dertig wimpers opgelê op 'n slaaf wat 'n onwettige lokval gemaak het.
Wette wat in 1767 en 1769 uitgevaardig is in opdrag van 'n groeiende anti-slawernybeweging in New Jersey, het 'n plig opgelê op elke slaaf wat in die kolonie ingevoer is. Hierdie wette is ten minste gedeeltelik bedoel om verskeie doelwitte te bereik: om die binnekoms van meer swart slawe in New Jersey te voorkom, om ekstra wit setlaars aan te moedig om te immigreer en om te verhoed dat New Jersey uiteindelik as 'n stortingsterrein vir slawe gebruik word bestem vir New York of Pennsylvania. Die wet van 1769 het uitdruklik bepaal dat meesters genoodsaak was om hul slawe te onderhou en te onderhou, tensy 'n meester insolvent geraak het, in welke geval sy slawe geregtig sou wees op dieselfde ondersteuning as wit dienaars van dieselfde posisie. Hierdie statuut het die aantal opbrengste egter verminder deur te vereis dat 'n slaaf wat vrygelaat is, deur sy voormalige meester ondersteun word.
Vanweë die ongerief wat gepaard gaan met die verhoor van slawe vir moord en ander doodsmisdrywe (insluitend poging tot moord, verkragting, brandstigting en verminking) voor drie vrederegters en vyf graanseienaars soos vereis deur die 1713 -wet, het 'n wet uit 1768 sulke verhore toegelaat in die gewone howe. Soos met die 1713 -wet, sou slawe wat onder die wet van 1768 skuldig bevind is, egter die dood ly, of ander pyne en strawwe soos toepaslik. Dit het duidelik aan die verhoorhof groot diskresie gelaat om die toepaslike straf te bepaal. Soos voorheen opgemerk, was lewende brand op die brandstapel 'n algemene straf vir 'n slaaf wat skuldig bevind is aan 'n hoofstad of selfs 'n mindere oortreding.
New Jersey het slawerny in sy grondwet van 1776 nie afgeskaf of selfs genoem nie. Die Revolusionêre Oorlog was egter direk of indirek verantwoordelik vir die vryheid van baie slawe in New Jersey. Sommige slawe het ontsnap, terwyl ander, ten spyte van wetgewing wat die inskrywing van slawe in die gewapende magte verbied het, hul vryheid verdien het deur vir die Kontinentale Weermag of die New Jersey Militia te veg. Sommige slawe het selfs by die Britse leër aangesluit om voordeel te trek uit die proklamasie wat in 1775 deur Lord Dunmore, die koninklike goewerneur van Virginia, uitgereik is, wat beloof het om enige slaaf wat vir die Britte veg, vry te laat.
Alhoewel die opstellers in die Grondwet van 1776 nie na die onderwerp van slawerny verwys het nie, het New Jersey aan die einde van die agtiende eeu 'n aantal belangrike statute aangeneem wat die instelling beheer. Hierdie statute toon 'n verbintenis tot die bereiking van vier hoofdoelwitte: (1) die invoer van nuwe slawe (2) moedig individuele meesters aan om hul slawe vry te maak (3) verhoed dat die uitvoer van slawe in New Jersey na ander state en (4) vereis dat meesters hulle slawe op te voed.
Na die Revolusie het die twis oor slawerny toenemend 'n konflik geword tussen die beskerming van eiendomsreg en die beginsels wat in die Onafhanklikheidsverklaring uitgedruk word. Verskeie vrae het ontstaan. Moet slawerny behoue ​​bly omdat 'n meester & quotliberty & quot sy reg om slawe aan te hou omvat? Moet slawerny afgeskaf word om te verseker dat vryheid ook van toepassing is op slawe van swartes? Of moet die staat in die loop van etlike geslagte 'n middellyn aanneem en geleidelik slawe vrystel?
In 1788 het die wetgewer probeer om te verhoed dat meesters hul slawe aan die suide verkoop en die ontvoering van slawe, en verbied die verwydering van slawe uit die staat sonder om eers die toestemming van die slaaf te verkry deur 'n privaat ondersoek voor die vrederegter. Die wet van 1788 het ook bepaal dat slawe wat skuldig bevind is aan strafregtelike oortredings, dieselfde straf kry as blanke oortreders. Interessant genoeg het die wet vereis dat meesters slawekinders leer lees. Laastens het die wet van 1788 die staat toegelaat om slaweskepe in beslag te neem en te verkoop.
Tien jaar later, in 1798, met 'n totale slawe -bevolking van meer as elfduisend, het New Jersey 'n gedetailleerde slaafkode uitgevaardig wat feitlik alle bestaande slawe -wetgewing uitdruklik herroep. Hierdie wet het probeer om die toestande vir slawe in die staat te verbeter. Meesters wat hul slawe onmenslik behandel en mishandel het, is byvoorbeeld boetes opgelê. Net soos die 1788 -wetgewing, het die 1798 -wet ook van meesters vereis om slawekinders te leer lees. Verder het die 1798-wet bepaal dat slawe tussen een en twintig en veertig jaar oud wat hulself kan onderhou vrygelaat kan word sonder om 'n verband aan te teken, na voldoening aan spesifieke vereistes vir bemanning, insluitend: (1) die uitvoering van 'n beëdigde sertifikaat voor twee getuies (2) die handtekening van twee van die gemeente se opsieners van die arm gemeente en (3) die handtekening van twee vrederegters. Slawe kan ook in 'n testament of met 'n verband van minstens vyfhonderd dollar uitgegee word.
Die 1798 -wet, tot ontsteltenis van afskaffers, verbied egter nie lyfstraf van slawe (wat steeds deel van die New Jersey -wet was). Die wet het spesifiek bepaal dat slawe wat & quotassemble (d) op 'n wanordelike of onstuimige manier saam 'n geweer gedra het, Sondag gejag het, of na 22:00 buite gesien is. sonder die toestemming van hul meester, is die sweer deur die konstabel onderworpe. Slawe is ook verbied om in burgerlike aangeleenthede te getuig en mag slegs in strafregtelike sake teen ander slawe getuig.
Terwyl die 1798 -wet die slawehandel beperk het deur die staat toe te laat om slaweskepe in beslag te neem en te verkoop, het dit ook die federale wet op vlugtelinge slawe van 1793 aangevul deur te bepaal dat partye wat weggeloopte slawe teruggekeer het, op 'n beloning geregtig was, en dat diegene wat 'n weghol gehad het slaaf of 'n slaaf ontsnap gehelp het, was boetes opgelê. Verder vereis die 1798 -wet dat vrye swartes, beide van ander state en New Jersey, wat buite hul geboorteland reis, sertifikate van vryheid by hulle moet hê wat deur twee vrederegters onderteken is.
Laastens het die 1798 -wet die habeas corpus -proses waardeur baie slawe voorheen hul vryheid verkry het, aansienlik verander. Voor die wet het die Hooggeregshof in New Jersey 'n aantal slawe vrygelaat ingevolge habeas corpus -versoekskrifte wat deur die staat ingedien is. Die 1798 -wet het die mag van die Hooggeregshof egter tot vermindering van slawe aansienlik verminder deur te eis dat 'n jurie saamgestel moet word om te besluit of 'n habeas corpus -versoekskrif toegestaan ​​moet word.
Feitlik al die vroeë aangemelde gevalle wat met slawe verband hou, het uitdagings met betrekking tot die afhandeling en die titel van slawe behels. Aangesien slawe nie hul vryheid kon dagvaar nie, is hul aansprake op vryheid tipies deur die staat in habeas corpus -optrede ingedien. Hierdie vroeë sake is belangrik omdat dit 'n regbank openbaar wat erken het dat slawerny nie in ooreenstemming was met die beginsels van die rewolusie nie, en probeer het om vrywillig manumissions te interpreteer, terwyl dit terselfdertyd glo dat dit gebonde is aan die beginsel van jus dicere, et non jus dare -'n hof moet die wet stel, nie dit maak nie.
In ooreenstemming met die gemeneregstradisie wat slawe as 'n losband beskou het, het die howe in New Jersey beklemtoon dat & quotnegro -slawe altyd in dieselfde lig met ander persoonlike eiendom beskou is en op dieselfde manier oorgedra is. & Quot Omdat slawe as persoonlike eiendom beskou is, is die wet vereis dat & quotnegroes wat aanspraak maak op hul vryheid () hulself daarop geregtig moet bewys. & quot; In 1821 het die hoogste hof in New Jersey trouens 'n opdrag van die jurie bevestig dat swart mans, inaggenome die wet, prima facie slawe is, en as sodanig geregtig is om as sodanig behandel te word. & quot
Dit was moeilik om die vermoede van slawerny te oorkom, veral waar vraestelbriewe óf gebrekkig was óf nooit voorberei is nie. In State v. Emmons het twee Swartes byvoorbeeld beweer dat hulle deur afsonderlike mandate bevry is. Die bemagtigingsakte is betwis omdat slegs een getuie teenwoordig was toe die dokumente onderteken is, nie twee getuies soos vereis deur die wet van 1798 nie. In 'n twee tot een beslissing verwerp die Hooggeregshof die eis van die slawe om vryheid. Hy het opgemerk dat die 1798 -wet uitgevaardig is om die praktyk van die toestaan ​​van ontheffing te stop op grond van gesprekke, voorwaardelike beloftes en konstruktiewe winskopies, en dat hoofregter Kirkpatrick van mening was dat die vereistes wat deur die wetgewer gestel is, streng geïnterpreteer moet word. Dit was egter nie altyd die geval nie. In verskeie gevalle het die Hooggeregshof bevind dat Swartes hierdie las bevredig het omdat hulle getroud was, kinders grootgemaak het en jare lank in vryheid geleef het. Regter Pennington het in Emmons ingestem deur die vergunningvereistes te vergelyk met ander verpligtinge ingevolge die wet om bedrog te voorkom:
Dat die akte van ontslag in die teenwoordigheid van ten minste twee getuies uitgevoer moet word, lyk my as 'n plegtigheid wat deur die wetgewer ingestel is om bedrog en meineed te voorkom, en gegrond op dieselfde rede as die statute wat drie getuies van 'n testament dat die oordrag van vaste eiendom skriftelik geskied en dat sekere kontrakte ongeldig is, tensy dit skriftelik is, en deur die party onderteken moet word deur die party. Die werking van hierdie statute kan in sekere gevalle die skyn van swaarkry dra (en) kan selfs onreg veroorsaak, maar niemand het ooit die idee gehad dat 'n geregshof die bevoegdheid gehad het om van die statute af te sien en na goeddunke, sê , dat hulle in hierdie geval die effek sal hê en in daardie geval nie.
Eers in 1804, toe die Swart slawe -bevolking ongeveer twaalf duisend beloop het, het New Jersey wetgewing uitgevaardig wat met die formele emansipasie van ten minste sekere slawe begin het. Daardeur het New Jersey die laaste Noord -staat geword wat met die emansipasieproses begin het.
Die 1804-wet het bepaal dat kinders van slawe wat na 4 Julie 1804 gebore is, gratis was, maar vereis dat hulle as bediendes vir hul meester (of sy eksekuteur, administrateur of dienspligtiges) moet werk: vroue tot die ouderdom van een-en-twintig en mans tot die ouderdom van vyf en twintig jaar oud. Slawehouers het heftig beswaar aangeteken teen hierdie wet, want dit het hulle onder meer genoodsaak om slawekinders te ondersteun wat uiteindelik vry sou word. In 'n toegewing aan slawe -eienaars het die wet egter bepaal dat slawekinders ouer as een jaar aan die armhuis oorgelaat kon word. As die kinders eers verlaat is, kan hulle gebind word aan individue wat vergoeding van die staat sal ontvang vir die onderhoud van elke kind. Die kinders was dikwels gebonde aan hul oorspronklike meester. Die wet het dus slawe -eienaars bevoordeel, want alhoewel hulle 'n slaaf verloor het, het die oorspronklike meester 'n 'leerling' deur die staat laat betaal.
Die bepaling oor onderhoudskoste in die 1804 -wet was 'n geweldige finansiële las vir New Jersey. In 1806 het die Wetgewer die klousule herroep, maar die betalings aan kinders wat reeds laat vaar is, voortgesit. Die wetgewer in 1808 wou die impak van afbetalingsbetalings verder verminder, en vereis dat die plaaslike opsiener van die armes die beskikbaarheid van verlate slawekinders adverteer en probeer om dit te plaas by persone wat hulle sonder vergoeding sou ondersteun. In 1809, deur daarop te let dat die groot en ongewone bedrae die afgelope jaar deur die burgers van die staat onttrek is vir die behoud van verlate swartes onder verdagte omstandighede, het die wetgewer opdrag gegee dat geld slegs betaal sou word indien die onderhouding van ( an) verlate swart is die gevolg van 'n bona fide -ooreenkoms. & quot Die Wetgewer het uiteindelik die hele betaalstelsel vir die onderhoud en ondersteuning van verlate slawekinders in 1811 herroep.
In die vroeë deel van die negentiende eeu is New Jersey geteister deur die ontvoering en verkoop van slawe in New Jersey in die suide. In 'n poging om hierdie misbruik te bekamp, ​​het die Wetgewer 'n reeks wette uitgevaardig wat slawehandelaars aansienlike strawwe opgelê het.
'N Wet uit 1812 het byvoorbeeld die boetes verhoog vir die vervoer van slawe of kleurlinge uit die staat sonder hul toestemming. Meesters wat nie aan hierdie vereistes voldoen nie, is onderworpe aan 'n moontlike boete van duisend dollar of gevangenisstraf van harde arbeid vir twee tot vier jaar. Verder het die wet die goewerneur toegelaat om 'n beloning van honderd dollar aan te bied vir inligting wat tot die skuldigbevinding van enige persoon wat hierdie wet oortree, toegelaat het.
Na 'n skandaal in Middlesex County wat die verkoop van slawe en gratis swartes aan New Orleans behels, is die wet van 1812 in 1818 herroep deur omvattende wetgewing wat die verwydering van slawe uit New Jersey beheer. Die wet van 1818 verbied, met slegs beperkte uitsonderings, dat enige slaaf of kleurling 'n staat van die staat mag verwyder, uitgevoer of uitgevoer word. dienaar van kleur met die doel om die persoon uit die staat te verwyder, is 'n boete van duisend dollar of 'n gevangenisstraf van een tot twee jaar opgelê. In 'n poging om strenger boetes op slawehandelaars op te lê, het die wet die potensiële boetes en gevangenisstraf verdubbel vir enige persoon wat 'n opdrag gekoop, 'n opdrag aanvaar het of 'n slaaf of kleurling oorgedra het, met die doel om die persoon uit New Jersey te verwyder. As 'n verdere afskrikmiddel het die wet bepaal dat elke slaaf of kleurling wat verkoop, toegewys of oorgedra word, hul vryheid sou kry. Laastens, in ooreenstemming met die 1798 -wet, het die wet van 1818 die staat toegelaat om 'n slaweskip in beslag te neem en te verkoop.
In 1793 het die kongres die federale wet op vlugtelinge -slawe goedgekeur wat slawehouers toegelaat het om vlugtende slawe oor staatsgrense te gryp. Die wet het vlugtende slawe min of geen beskerming gebied om hul vryheid in regsgedinge vas te stel nie (dws geen reg op habeas corpus, verhoor deur die jurie of om namens hulle te getuig nie). Nie verrassend nie, misbruik was algemeen en vrye swartes is ontvoer en in slawerny verkoop onder die skyn dat hulle vlugtelinge was.
In reaksie hierop het die wetgewer in New Jersey swartes (beide vry en slaaf) ekstra wetlike beskerming gebied teen willekeurige gevangenskap en verwydering uit die staat. Die wet van 1826 het byvoorbeeld bepaal dat 'n meester of sy agent 'n versoekskrif aan die Court of Common Pleas kan doen om 'n lasbrief vir die arrestasie van 'n vermeende vlugtige slaaf uit te reik. Die versoekskrif moes ondersteun word deur 'n beëdigde verklaring van die meester en gesertifiseer deur die vrederegter, of 'n gelykwaardige regterlike amptenaar, in die staat of gebied waaruit die slaaf na bewering ontsnap het. Nadat die slaaf gearresteer is, moes die hof verhoor om vas te stel of hy inderdaad 'n voortvlugtige was. As die hof tot die gevolgtrekking kom dat die slaaf 'n voortvlugtige was, sal hy 'n lasbrief uitreik wat die slaaf uit die staat kan verwyder.
Die wet van 1826 was ook op vigilantes gerig. Persone wat gehelp het om 'n vermeende vlugtige slaaf uit die staat te verwyder sonder enige wettige magtiging, is onderworpe aan 'n boete van duisend dollar of gevangenisstraf vir harde arbeid vir 'n tydperk van twee jaar, of albei. Vrederegters of vrederegters wat nie aan die streng vereistes van die wet voldoen nie, is ook 'n boete van duisend dollar opgelê.
In 1836 het die Hooggeregshof in New Jersey, volgens hoofregter Hornblower, die wet van 1826 ongrondwetlik verklaar in 'n ongepubliseerde beslissing, staat v. Balju van Burlington, omdat die statuut nie 'n reg op verhoor deur die jurie bevat nie. Die volgende jaar het vermoedelik in reaksie op die balju van Burlington, New Jersey, wetgewing uitgevaardig wat swartes wat na bewering vlugtende slawe was, verder beskerm. Hierdie wet het bepaal dat vermeende voortvlugtende slawe hul saak deur drie regters kan laat beslis, in plaas van 'n enkele regter soos deur die wet van 1826 vereis, en die reg het om 'n verhoor deur die jurie te eis. Dit was die eerste statuut wat 'n reg tot verhoor deur die jurie aan vlugtende slawe gewaarborg het. Die wet van 1837 het ook bepaal dat 'n regter wat die verwydering van 'n vlugtige slaaf gemagtig het sonder om aan die vereistes van die wet te voldoen, 'n boete van vyf honderd dollar of twee jaar gevangenisstraf opgelê is, of albei.
Gerapporteerde besluite voor die Grondwet van 1844 het betrekking gehad op 'n verskeidenheid vrae, waaronder die toewysing van swart kinders ingevolge die 1804 -wet, die verantwoordelikheid van meesters om vir hul slawe te sorg, en bewyskwessies rakende die toelating van swartes as getuies. 'N Ondersoek na die vroeë 19de -eeuse regspraak van New Jersey dui daarop dat die regbank nie slawerny hekel nie, maar bereid was om die instelling 'n natuurlike dood te laat sterf sonder inmenging van die regter.
In Fox v. Lambson herhaal die hooggeregshof die vermoede dat swartes slawe was en nie in 'n siviele verhoor kon getuig nie, tensy die vermoede weerlê is. Hierdie reël is streng toegepas om 'n voornemende Swart getuie te weerhou om te getuig oor sy status. Soos hierbo genoem, kon die vermoede van slawerny egter oorkom word deur aan te toon dat 'n swart getuie die regte en voorregte van 'n vryman besit. as vryman voordat die vermoede van slawerny weerlê is. Die hof het egter 'n tydperk van ten minste twintig jaar voorgestel om die situasie met ongunstige besit te vergelyk. Die hof was ook van mening dat die afwesigheid van bewys van 'n oorspronklike manumission, die feit dat 'n sertifikaat van ontslag by die kantoor van 'n landskant ingedien is, onvoldoende was om aan te toon dat 'n swart individu vry is en dus kan getuig.
Ten spyte van die beweerde voordele van geleidelike emansipasie, het die Hooggeregshof tot in 1827 beslis dat die 1804-wet nie die verkoop van slawekinders verbied nie, selfs diegene wat as "leerlinge" beskou word. aan die verweerders. Deur op die taal van die wet te vertrou dat 'n vakleerling opdrag gegee is, het die hof die kontrak bekragtig.
Hoofregter Ewing, in Ogden, het geskryf dat die hof niks te doen het met die beleid wat onderliggend is aan die wet of slawerny in die algemeen nie.
In werklikheid het die Hooggeregshof in Stoutenborough v. Haviland herhaal dat die verkoop van 'n slaaf onderworpe is aan dieselfde regsreëls as die verkoop van enige ander losgoed. Die Hof het egter die vermoede bevraagteken dat Swartes slawe was en geen teenstrydige bewyse het nie, omdat die meeste Swartes in New Jersey destyds (1836) vry was.
Verskeie gevalle het betrekking gehad op wie verantwoordelik was vir die versorging van bejaarde of swak slawe. In Force v. Haines, byvoorbeeld, het 'n vrou (Haines) 'n blinde slaaf se meester (Force) gedagvaar vir uitgawes wat sy aangegaan het om die slaaf vir ongeveer nege jaar te versorg. 'N Jurie het ten gunste van Haines bevind. In 'n drie tot twee beslissing het die Hooggeregshof omgekeer.
In sy omkeer het regter Ford opgemerk dat Haines nie bewys het dat Force haar vergoeding beloof het nie. Afwesig van die belofte of die bestaan ​​van 'n noodgeval, het Justice Ford tot die gevolgtrekking gekom dat Haines op niks geregtig was nie. Hoofregter Hornblower het teenstrydig aangevoer dat dit onregverdig was om Haines te straf omdat sy op 'n humanitêre manier teenoor die slaaf opgetree het. So 'n resultaat het beteken dat & quot (a) meester sy blinde slaaf, net soos sy ou perd, in die straat kon verander, en hy wat dit verlig, moet dit op eie koste doen. & Quot
Laastens, in The Overseers of the Poor of Perth Amboy v. Piscataway, het Perth Amboy appèl aangeteken teen 'n besluit wat vereis dat 'n slaaf wat arm was, ondersteun word. Die Hooggeregshof het omgekeer omdat die slaaf se vrystellingspapiere nie die handtekeninge van twee getuies bevat het soos deur die wet vereis nie, en die slaaf was dus nie 'n openbare aanklag nie. Volgens justisie Hornblower kan 'n meester of selfs 'n ander munisipaliteit 'n stad nie aanspreeklik maak vir die ondersteuning van 'n voormalige slaaf nie, tensy die vervaardigingspapiere aangehaal word. . . toon aan dat hy 'n vryman was en die stad betaalbaar is. & quot Regter Nevius het ingestem en verduidelik dat twee handtekeninge op 'n ontheffingsakte nodig is om dit 'n plig van die meester te maak om aan die gemeente duidelike en bevredigende bewyse te gee van die goeie uitvoering van sodanige instrument en die gevolglike aanspreeklikheid daarvan om sodanige slaaf te ondersteun as hy skuldig sou word en om oplegging van valse dade van ontslag te voorkom. & quot
Artikel 1 van die Grondwet van 1844 herhaal die beginsels in die Onafhanklikheidsverklaring:
Alle mense is van nature vry en onafhanklik en het sekere natuurlike en onvervreembare regte, waaronder die genieting en verdediging van lewe en vryheid, die verkryging, besit en beskerming van eiendom en die strewe na en verkryging van veiligheid en geluk.
In Post en sy metgesel het State v.Van Beuren, die kwessie voor die hooggeregshof was of die 1844 -grondwet slawerny en die onwillekeurige diensbaarheid van slawekinders afgeskaf het. In 'n drie tot een besluit, met hoofregter Hornblower se afwyking en regter Whitehead wat nie deelneem nie, het die Hooggeregshof bevind dat die Grondwet van 1844 geen invloed op slawerny of onwillekeurige diensbaarheid in die staat het nie.
Regter Nevius, wat die lang geskiedenis van slawerny in New Jersey vertel het, het opgemerk dat die Hooggeregshof 'n mag het om 'n wet in te stel, of om 'n wet tersyde te stel, selfs om te herstel wat ons as 'n groot privaat of openbare verkeerd beskou, of om 'n groot publiek te verwyder. kwaad dat die mag aan 'n ander departement van die regering behoort. "Volgens justisie Nevius was die" vrye en onafhanklike "klousule in die Grondwet van 1844 op sy beste 'n" abstrakte voorstel "en het dit in elk geval nie die eiendomsreg van die slawehouer benadeel wat Regter Nevius het geglo dat dit behoue ​​gebly het omdat die Grondwet van 1844 ook bepaal het dat alle geskrifte, optrede, eise en regte van individue en korporatiewe liggame sou voortgaan asof daar geen verandering plaasgevind het nie.
In 1846, nadat Post besluit is, het New Jersey wetgewing uitgevaardig wat slawerny afgeskaf het, maar eintlik geen bestaande slawe bevry het nie. Hierdie wet het spesifiek bepaal dat alle slawe 'vry' onderhewig was aan sekere 'beperkings en verpligtinge'. Die wetgewing het egter alle kinders van 'leerlinge' wat na die wet gebore is, bevry en bepaal dat 'leerlinge' vir hul vryheid kan aansoek doen as hul meester skuldig is aan 'misbruik, weiering van die nodige voorsiening of kleding, onredelike regstelling, wreedheid of ander mishandeling. . "Boonop kon geen" leerling "sonder sy skriftelike toestemming en onder geen omstandighede verkoop word aan 'n persoon wat nie 'n inwoner en burger van New Jersey was nie.
Soos Arthur Zilversmit opgemerk het, was belastingbetalers in New Jersey die ware weldoener van die totstandkoming van gebonde leerlinge omdat die meeste van die oorblywende slawe in 1846 oud of swak was. As daardie slawe skielik bevry is, sou baie van die staat ondersteuning van die belastingbetalers vereis het. Die totstandkoming van permanente leerlinge het die probleem opgelos omdat meesters hierdie vakleerlinge moes ondersteun sonder om die eienaars se eiendomsreg te beledig.
Die wetgewer het twee resolusies in die laat 1840's aangeneem om slawerny in die suide te beperk. In 1847 het die wetgewer 'n besluit aangeneem dat slawerny of onwillekeurige diensbaarheid, behalwe as straf vir misdade, uitgesluit moet word van enige gebied wat in die Verenigde State toegelaat word. Twee jaar later, in 1849, het die wetgewer verklaar dat die instelling van menslike slawerny 'n groot morele en politieke euwel was en probeer om die vestiging daarvan op enige nuwe gebied, insluitend die nuutverworwe gebiede van Kalifornië en New Mexico, te beperk. het ook probeer om die verkeer van slawe in die District of Columbia vinnig af te skaf, omdat dit in stryd was met die teorie van ons nasionale instellings en 'n smaad vir ons as 'n volk. sou nie inmeng met slawerny in die Suide nie.
In 1850 het die Kongres die Fugitive Slave Act uitgevaardig. Hierdie wet het dit vir 'n meester baie makliker gemaak om 'n voortvlugtige slaaf te herwin, die slawe die reg op habeas corpus, verhoor deur die jurie en die vermoë om te getuig geweier, en het gelei tot die herwinning van baie vrye swartes wat in die noorde gewoon het jaar. Anders as in baie lande in die noorde, het New Jersey versuim om wetgewing in te stel om die Wet op vlugtelinge -slawe te omseil. Trouens, New Jersey was die enigste staat in die noorde wat die federale wet aktief toegepas het.
In 1860 was daar agtien lewenslange leerlinge in New Jersey. As hulle die burgeroorlog oorleef het, het hierdie vakbonde nie hul vryheid gekry totdat die dertiende wysiging in 1866 bekragtig is nie. Slegs die aanvaarding van die wysiging het onwillekeurige diensbaarheid in New Jersey formeel beëindig.
Alhoewel slawerny al meer as honderd jaar in New Jersey bestaan, bly die statute en hofbesluite wat die instelling reguleer, deel van ons regserfenis. Terwyl ons die erfenis van slawerny konfronteer en die abolitioniste die nodige agting gee, moet ons onthou dat advokate in New Jersey eens 'n vergoeding verdien het vir kliënte wat persone gekoop en verkoop het op grond van hul velkleur. Net so herdenk regspraak die regters van New Jersey wat die regshandeling tot die uiterste beperk het en die statute en gemeenregtelike beginsels wat slawe in slawerny gehou het, gehandhaaf het.
Slawerny was wettig en beoefen in elk van die dertien kolonies.  Georganiseerde politieke en sosiale bewegings om slawerny te beëindig, het in die middel van die 18de eeu begin.  Die begeerte na vryheid uit Brittanje, uitgespreek in die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog, het veroorsaak dat baie swart Amerikaners by die rewolusie aangesluit het in die hoop dat hulle ook bevry sou word. Ander het by die Britse leër aangesluit, aangemoedig deur Britse beloftes van vryheid in ruil vir militêre diens. Nadat die Britte die oorlog verloor het, is duisende na Nova Scotia geneem.
In die 1770's het swartes in New England begin om petisies aan die noordelike wetgewers te stuur waarin hulle vryheid eis. Tydens die Grondwetlike Konvensie is daar oor baie slawerny -kwessies gedebatteer en was slawerny 'n tyd lank 'n groot struikelblok vir die verloop van die nuwe grondwet. As 'n kompromie is die instelling van slawerny erken, hoewel dit nooit direk in die grondwet genoem is nie. 'N Voorbeeld is die Fugitive Slave Clause. Teen 1789 het vyf van die noordelike state beleid gehad wat geleidelik die slawerny begin afskaf het: Pennsylvania (1780), New Hampshire en Massachusetts (1783), Connecticut en Rhode Island (1784). Vermont het slawerny in 1777 afgeskaf, terwyl dit nog onafhanklik was. Toe dit in 1791 as die 14de staat by die Verenigde State aansluit, was dit die eerste deelstaat wat geen slawerny gehad het nie. Teen 1804 het al die noordelike state slawerny afgeskaf of planne beraam om dit geleidelik te verminder.  Daar was 11 vrystate en 11 slawestate. Later kom die burgeroorlog.
In die suide is Kentucky as 'n slawestaat geskep uit 'n deel van Virginia (1792). Tennessee is 'n slawestaat geskep uit 'n deel van Noord -Carolina (1796). Teen 1803, nadat Ohio in die Verenigde State opgeneem was, was daar nege vrystate en agt slawestate.  Die geografiese skeiding tussen noordelike vrystate en suidelike slawestate het die Mason – Dixon -lyn geword. In 1820 het die Missouri -kompromie die lyn Mason - Dixon weswaarts uitgebrei as die amptelike skeidslyn tussen vrye en slawestate oos van die Ohio -rivier. 
Die Noordwes -verordening van 1787, aangeneem net voordat die Amerikaanse grondwet bekragtig is, verbied slawerny in die Noordwestelike gebied. Die suidelike grens van die gebied was die Ohio -rivier. Dit word beskou as 'n westelike verlenging van die Mason - Dixon -lyn. Die gebied is oor die algemeen gevestig deur New Englanders en veterane van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog wat daar grond toegestaan ​​is. Die state wat uit die gebied geskep is - Ohio (1803), Indiana (1816), Illinois (1818), Michigan (1837), Iowa (1846), Wisconsin (1848) en Minnesota (1858) - was almal vrye state.
Gedurende die oorlog van 1812 aanvaar die Britte alle slawe wat in hul hande gekom het as vry. Dit was sonder enige voorwaardes ten opsigte van militêre diens soos in die Revolusionêre Oorlog. Teen die einde van die oorlog van 1812 blyk dit dat die momentum vir hervorming teen slawerny, staat vir staat, momentum verloor. Die helfte van die state het reeds slawerny afgeskaf, dit van die begin af verbied of was besig om slawerny uit te skakel. Die ander helfte was daartoe verbind om slawerny binne hul grense te behou.
Op federale vlak was politici bekommerd oor die magsbalans in die Verenigde State.  Elke staat het twee senatore gehad, so as daar 'n gelyke aantal state aan beide kante van die saak was, kon niks op federale vlak gedoen word nie. Met 'n gelyke aantal slawestate en vrye state, was die Senaat ewe verdeeld oor kwessies wat vir die Suide belangrik was. Sowel die noorde as die suide was bekommerd oor die westelike gebiede en of nuwe state as vrystate of slawestate toegelaat sou word. 
Missouri kompromie wysig
Omstredenheid oor die vraag of Missouri as 'n slawestaat toegelaat moet word, het gelei tot die Missouri -kompromie van 1820. Dit het gespesifiseer dat Louisiana 'n grondgebied noord van breedtegraad 36 ° 30 ', wat die grootste deel van die suidelike grens van Missouri beskryf, georganiseer sou word as vrye state. Gebied suid van daardie lyn sou as slawestate gereserveer word vir organisasie. As deel van die kompromie is die toelating van Maine (1820) as 'n vrystaat verseker om die toelating van Missouri as 'n slawestaat (1820) te balanseer. Die groeiende bevolking in die geïndustrialiseerde noorde het daartoe gelei dat die Huis van Verteenwoordigers meer stemme in die vrystaat as slawernystemme gehad het. Om hierdie wanbalans te oorkom, het die Huis in 1836 'n "raaiselreël" ingestel wat die Huis verbied om versoekings teen slawerny te oorweeg.  Dit is op 3 Desember 1844 herroep. 
Texas en die Mexikaanse sessie Wysig
Die toelating van Texas (1845) en die VSA wat die uitgestrekte nuwe Mexikaanse sessiegebiede (1848) verkry het na die Meksikaans-Amerikaanse oorlog, het 'n verdere Noord-Suid-konflik tot gevolg gehad. Alhoewel die gevestigde deel van Texas 'n gebied was wat ryk was aan katoenplantasies en afhanklik was van slawerny, was die gebied wat in die bergweste verkry is, nie gasvry vir katoen of slawerny nie. As deel van die kompromie van 1850 is Kalifornië toegelaat as 'n vrystaat (1850), sonder 'n slawe -staatspaar. Om te voorkom dat 'n meerderheid in die senaat geskep word, het Kalifornië ingestem om een ​​pro-slawerny en een senator teen slawerny na die kongres te stuur.
Laaste gevegte Redigeer
Die moeilikheid om gebied te identifiseer wat in ekstra slawestate georganiseer kon word, het die proses om die westelike gebiede vir vestiging oop te maak, gestuit. Slawe -staatspolitici het 'n oplossing gesoek, met pogings om Kuba te verkry (sien Oostende Manifes, 1852) en om Nicaragua te annekseer (sien Walker -aangeleentheid, 1856–57). Albei sou slawestate wees.
In 1854 word die Missouri -kompromie van 1820 vervang deur die Kansas - Nebraska Act. Dit het wit manlike setlaars in die nuwe gebiede in staat gestel om deur middel van volksoewereiniteit te bepaal of hulle slawerny binne elke gebied sou toelaat. Die gevolg was dat pro- en anti-slawerny-elemente in Kansas ingestroom het met die doel om slawerny op of af te stem. Dit het gelei tot die konflik wat bekend staan ​​as Bleeding Kansas.  Daar is gepoog om Kansas vir toelating as slawestaat te organiseer. Dit sou gekoppel word aan Minnesota as 'n vrystaat. Maar die toelating van Kansas as 'n slawestaat is geblokkeer vanweë vrae oor die legitimiteit van die grondwet van die slawe -staat. Setlaars teen slawerny in Kansas in die 1850's is ontbied Vrygrondomdat hulle (suksesvol) geveg het om Kansas in die Unie as 'n vrystaat in 1861 in te sluit. Toe die toelating van Minnesota in 1858 onbelemmerd verloop, het die balans in die senaat verlore gegaan. Oregon is in 1859 as 'n vrystaat toegelaat.
Aan die begin van die burgeroorlog was daar 34 state in die Verenigde State, waarvan 15 slawestate was. Hiervan het 11 slawestate hul afskeiding van die Verenigde State verklaar om die Konfederasie te vorm. Die slawestate wat in die Unie gebly het, was Maryland, Missouri, Delaware en Kentucky, en na hulle verwys as die grensstate. Teen die tyd dat die Emancipation Proclamation in 1863 gemaak is, was Tennessee reeds onder beheer van die Unie. Die proklamasie was dus slegs van toepassing op die 10 oorblywende Konfederale state. Afskaffing van slawerny het ook 'n voorwaarde geword vir die terugkeer van plaaslike heerskappy in die state wat hul afstigting verklaar het. Die dertiende wysiging van die Amerikaanse grondwet het slawerny in die Verenigde State op 18 Desember 1865 afgeskaf en die onderskeid tussen slawe en vrye state beëindig.
Die eerste nie-inheemse slaaf in Texas was Estevanico, 'n Moor uit Noord-Afrika wat tydens die kinderjare deur die Spanjaarde gevange geneem en as slaaf gemaak is.  Estevanico het sy meester kaptein Andrés Dorantes de Carranza vergesel op die Narváez-ekspedisie, wat by die huidige Tampa geland het. Hulle het probeer om by die Golfkus uit te kom, en hulle het vyf bote gebou, maar in November 1528 het dit aan die kus van Texas gestrand.  Estevanico, Dorantes en Alonso Castillo Maldonado, die enigste oorlewendes, het 'n paar maande lank op 'n hindernis -eiland gewoon (wat nou glo Galveston -eiland is) voordat hulle in April 1529 na die vasteland gegaan het.  Amerikaanse Indiane het die party gevange geneem en tot slawe gemaak en hulle as arbeiders laat werk. Hulle het oorleef met die hulp van Castillo se geloofsgenesing onder die Indiane. Later het Álvar Núñez Cabeza de Vaca by hulle aangesluit.  Vyf jaar later, in September 1534, het hulle na die binneland ontsnap. Alhoewel Estevanico nog tot slawe was, het die Spanjaarde hom ná hierdie gebeure meer as 'n gelyke behandel. Later het hy die leiding van 'n Spaanse ekspedisie gekry.  Sy verslag, saam met dié van die ander, het gelei tot 'n meer uitgebreide Spaanse verkenning van die nuwe gebied. 
Beide die burgerlike en godsdienstige owerhede in die Spaanse Texas het amptelik aangemoedig om slawe te bevry, maar die wette is dikwels geïgnoreer.  Begin in die 1740's in die suidweste, toe Spaanse koloniste Amerikaanse Indiese kinders gevang het, het hulle hulle dikwels laat doop en in die huise van stedelinge "aangeneem". Daar is hulle grootgemaak om dienaars te wees. Aanvanklik het die praktyk hoofsaaklik Apaches behels, maar uiteindelik is Comanche -kinders ook as bediendes aangeneem. 
Die invoer van verslaafde Afrikane was nie wydverspreid in die Spaanse Texas nie. In 1751, nadat bevind is dat drie Fransmanne hulle langs die Trinity -rivier gevestig het om met die Amerikaanse Indiane handel te dryf, het die Spaanse hulle gearresteer en uit die kolonie verdryf.  'n Sensus van 1777 van San Antonio toon 'n totaal van 2 060 mense, met 151 van Afrikaanse afkoms.  Hiervan was slegs 15 slawe, 4 mannetjies en 11 wyfies.  Die sensus van 1783 vir die hele Texas het 'n totaal van 36 slawe gelys.  Daar was ondertrouery tussen swartes, Indiërs en Europeërs. In 1792 was daar 34 swartes en 414 mulatto's in Spaanse Texas, waarvan sommige vrye mans en vroue was. Dit was 15 persent van die totale 2 992 mense wat in die Spaanse Texas woon. 
Toe die Verenigde State Louisiana in 1803 koop, verklaar Spanje dat enige slaaf wat die Sabine -rivier na Texas oorgesteek het, outomaties bevry sal word. Vir 'n tyd het baie slawe na Texas gehardloop. Gratis swartes emigreer ook na Texas. Die meeste ontsnapte slawe het aangesluit by vriendelike Amerikaanse Indiese stamme, maar ander het hulle in die woude van Oos -Texas gevestig.  Toe sommige Franse en Spaanse slawehouers na Texas verhuis het, kon hulle hul slawe behou.  In 1809 het die kommandant-generaal van die binnelandse provinsies, Nemesio Salcedo, beveel dat die grens tussen Texas en Louisiana vir almal gesluit moet word, ongeag die etniese agtergrond.  Sy neef, goewerneur van Texas Manuel María de Salcedo, het die bevel geïnterpreteer dat slawehouers uit die Verenigde State toegelaat word om Texas binne te gaan om ontsnapte slawe terug te eis. 
Die Verenigde State verbied die invoer van slawe in 1808, maar die binnelandse handel het floreer, veral in New Orleans gedurende die dekades voor. As gevolg van die slawehandel was New Orleans in 1840 die vierde grootste stad in die VSA en een van die rykstes. Tussen 1816 en 1821 het Louis-Michel Aury en Jean Lafitte slawe deur die eiland Galveston na die Verenigde State gesmokkel.  Om burgers aan te moedig om onwettige aktiwiteite aan te meld, het die meeste suidelike state almal wat 'n slawehandelaar ingelig het, toegelaat om die helfte te ontvang van wat die ingevoerde slawe op 'n veiling sou verdien. Die mans het slawe verkoop aan James Bowie en ander, wat die slawe direk na 'n huis gebring en oor hulself ingelig het. Die doeanebeamptes het die slawe op 'n veiling aangebied, en Bowie sou dit terugkoop. Weens die staatswette sou hy die helfte van die prys ontvang wat hy betaal het. Daarna kon hy die slawe wettig vervoer en verkoop in New Orleans of gebiede verder langs die Mississippirivier.  
In 1821, aan die einde van die Mexikaanse Onafhanklikheidsoorlog, is Texas by die nuwe nasie ingesluit.  Daardie jaar is die Amerikaner Stephen F. Austin toestemming verleen om Anglo -setlaars na Texas te bring.  Die meeste setlaars wat Austin gewerf het, kom uit die suidelike dele van die Verenigde State wat slawe besit.  Onder die ontwikkelingskema van Austin kon elke setlaar 'n ekstra 20 ha grond koop vir elke slaaf wat hy na die gebied gebring het.  Terselfdertyd het Mexiko egter vrye swartes volle burgerskap aangebied, insluitend grondbesit en ander voorregte. Die provinsie het voortgegaan om gratis swartes te lok en slawe uit die suide van die Verenigde State te ontsnap. Gunstige toestande vir gratis swartes het tot in die 1830's voortgeduur. 
In 1823 het Mexiko die verkoop of aankoop van slawe verbied en vereis dat die kinders van slawe vrygelaat word op veertienjarige ouderdom.  Teen 1825 het 'n sensus van Austin's Colony egter 1 347 Anglo-Amerikaners en 443 mense van Afrika-afkoms getoon, waaronder 'n klein aantal gratis swartes.  In 1827 verbied die wetgewer van Coahuila y Tejas die bekendstelling van ekstra slawe en verleen vryheid by geboorte aan alle kinders wat uit 'n slaaf gebore is. 
In 1829 het Mexiko slawerny afgeskaf, maar dit het 'n uitsondering tot 1830 op Texas gegee. In daardie jaar het Mexiko die invoer van slawe onwettig gemaak.  Anglo-Amerikaanse immigrasie na die provinsie het op hierdie stadium vertraag, en setlaars was kwaad oor die veranderende reëls. Om die wet te omseil, het talle Anglo-Amerikaanse koloniste hul slawe tot bediende dienaars verander, maar met lewenslange terme. Ander het hul slawe bloot bediendes genoem sonder om hul status wettig te verander.  Slawehouers wat probeer om Mexiko binne te gaan, sal hul slawe dwing om kontrakte te teken waarin beweer word dat die slawe geld skuld en sal werk om die skuld te betaal. Die lae lone wat die slaaf sou ontvang, het die terugbetaling onmoontlik gemaak, en die skuld sou geërf word, selfs al sou geen slaaf lone tot agtienjarige ouderdom ontvang nie.  In 1832 het die staat wetgewing goedgekeur wat werkerskontrakte verbied om langer as tien jaar te duur. 
Baie slawe wat van meesters in Texas of in die Verenigde State ontsnap het, het by verskillende Indiese stamme in Oos -Texas aangesluit. Alhoewel hulle nie as gelykes in die stamme beskou word nie, is hulle oor die algemeen goed behandel. Baie voormalige slawe het met die Cherokee geveg teen die Texaanse leër wat die stam in 1838 uit Oos -Texas verdryf het.  Slawe het egter dikwels teen die Comanche -stam geveg. Die Comanche het slawe en hul wit meesters onoordeelkundig tydens aanvalle vermoor.Die Comanche het alle gevange slawe aan die Cherokee en Creek in die Indiese gebied verkoop, aangesien hulle albei slawe-houers was. 
Teen die 1800's is die meeste slawe in Texas deur slawehouers uit die Verenigde State gebring.  'n Klein aantal slawe is onwettig uit die Wes -Indiese Eilande of Afrika ingevoer. In die 1830's het die Britse konsul beraam dat ongeveer 500 slawe onwettig in Texas ingevoer is.  Teen 1836 was daar ongeveer 5 000 slawe in Texas. 
Uitvoer in die slawe-besitgebiede van die staat het dié van die gebiede wat nie slawe besit nie, oortref. 'N Opname in Texas in 1834 het bevind dat die departement van Bexar, wat meestal uit Tejanos bestaan, geen goedere uitgevoer het nie. Die Brazos -afdeling, insluitend Austin se kolonies en dié van Green DeWitt, het 600 000 pesos se goedere uitgevoer, waaronder 5 000 bale katoen.  Die departement van Texas, wat die oostelike nedersettings ingesluit het, sal na verwagting 2 000 bale katoen en 5 000 beeste uitvoer. 
Die afskaffing van slawerny het spanning veroorsaak tussen die Mexikaanse regering en slawehouers uit die Verenigde State. Hierdie spanning het tot 'n hoogtepunt gekom in die Anahuac Disturbances. In Augustus 1831 gee Juan Davis Bradburn, die militêre bevelvoerder van die pasgemaakte stasie op Upper Galvestonbaai, asiel aan twee mans wat uit slawerny in Louisiana ontsnap het. Die slawe -eienaar het William Barret Travis, 'n plaaslike prokureur, gehuur in 'n poging om die mans op te spoor. Toe Bradburn Travis gearresteer op die vermoede dat hy 'n opstand beplan het, het setlaars in opstand gekom. Die versteurings is opgelos deur 'n kombinasie van wapens en politieke maneuver. Een gevolg was die Turtle Bayou -besluite, wat 'n verduideliking was van die griewe wat tot die steurnisse gelei het. Een van die resolusies het Bradburn uitgedaag omdat hy 'bediening aangeraai en aangeskaf het om die diens van hul meesters te beëindig en beskerming te bied wat hulle laat werk vir sy voordele, en geweier het om hulle daarvoor te vergoed'. [ aanhaling nodig ]
Terwyl die Texas -rewolusie in 1835 begin het, was daar 'n paar slawe aan die kant van Mexiko, wat voorsiening maak vir vryheid. In die herfs van 1835 het 'n groep van byna 100 slawe 'n opstand langs die Brazosrivier uitgevoer nadat hulle gerugte gehoor het dat hulle Mexikaanse troepe nader. Blankes in die omgewing het hulle verslaan en swaar gestraf. Verskeie slawe het weggehardloop om saam met Mexikaanse magte te dien. Texaanse magte het een weggeloopte slaaf tereggestel wat gevange geneem is en 'n ander in slawerny herverkoop.  Ander slawe het by die Texan -magte aangesluit, terwyl sommige dood is terwyl hulle teen Mexikaanse soldate veg. Dit was bekend dat drie slawe tydens die Slag van die Alamo 'n seuntjie genaamd John vermoor het, terwyl die slaaf van Joe B. en James Bowie se slaaf Sam oorleef het om deur die Mexikaanse leër bevry te word. 
Die Artikel 9 van die Algemene Bepalings van die Grondwet van die Republiek van Texas, wat in 1836 bekragtig is, het slawerny weer wettig gemaak in Texas en die status van slawe en kleurlinge in die Republiek van Texas omskryf. 
Kleurlinge wat lewenslank onder die Mexikaanse wet diensbaar was, sou eiendom word. mag geen wet aanvaar wat emigrante beperk om hul slawe na Texas te bring nie.
Die kongres sal nie die mag hê om slawe te bevry nie.
Slawe -eienaars mag hul slawe nie bevry sonder die kongres se goedkeuring nie, tensy die vrygelate slawe Texas verlaat.
Vrye persone van Afrika -afkoms moes die Texas -kongres versoek om toestemming om in die land te bly woon.
Afrikaners en die afstammelinge van Afrikaners en Indiërs is uitgesluit van die klas 'persone' wat regte het.
Die daaropvolgende jaar is dit toegelaat om almal wat tydens die onafhanklikheid in Texas gewoon het, te bly. Aan die ander kant het die wetgewer politieke segregasie geskep deur vrye inwoners met ten minste 1/8 Afrikaanse erfenis (gelykstaande aan een grootouer) as 'n aparte kategorie te klassifiseer, en die regte van hul burgers op te skort en hulle te verbied om te stem, eiendom te besit , getuig teen blankes in die hof, of trou met blankes.  Namate planters katoenproduksie verhoog, verhoog hulle die aankoop en vervoer van slawe vinnig. Teen 1840 was daar 11 323 slawe in Texas. 
In 1845 het die staatswetgewer wetgewing aangeneem wat die regte van vryswartes verder beperk. Dit het hulle byvoorbeeld gestraf, soos om op padbendes te werk as hulle skuldig bevind word aan misdade, soortgelyk aan dié van slawe eerder as vrye mans. 
Teen 1850 het die slawe -bevolking in Texas toegeneem tot 58,161 in 1860, daar was 182,566 slawe, 30 persent van die totale bevolking. Texas was die 10de in die totale slawe -bevolking en die negende in die persentasie van die slawe -bevolking (30 persent van alle inwoners). 
Veertig persent van die Texas -slawe het op plantasies langs die Golfkus en in die Oos -Texas -valleie gewoon, waar hulle katoen, koring en suiker verbou het.  Vyftig persent van die slawe het alleen of in groepe van minder as 20 gewerk op klein plase wat strek van die Nuecesrivier tot by die Rooi Rivier en van die grens met Louisiana tot aan die rand van die westelike nedersettings San Antonio, Austin, Waco. , en Fort Worth.  Sommige slawe het tussen die veehouers langs die suidelike Golfkus gewoon en skape en beeste gehelp. Selde het 'n slaaf ook perde gebreek, maar gewoonlik is slegs wit mans vir die gevaarlike taak gebruik. As hulle sterf, het die baas geen geldelike verlies gely nie.  Slawe is nie tussen die Nuecesrivier en die Rio Grande gehou nie. 'N Groot aanbod goedkoop swaar uitgebuit en wettig magtelose Mexikaanse arbeid in die omgewing het die aankoop van slawe nie nodig gemaak nie. Mexikane was ook tipies teen slawerny, sodat die wet kontak tussen Swartes en Mexikane verbied het om te voorkom dat Meksikane slawe help ontsnap. 
Alhoewel die meeste slawe in landelike gebiede gewoon het, het meer as 1000 teen 1860 in Galveston en Houston gewoon, met 'n paar honderd in ander groot dorpe.  Anders as in die meeste suidelike stede, het die aantal stedelike slawe in Texas gedurende die 1850's toegeneem. Die meeste werk as huisknegte of op plase aan die rand van dorpe, maar ander dien as kokke en kelners in hotelle, as spanmanne of bootmanne, of as koetsiers en vaardige vakmanne, soos smede, timmermanne en kappers. 
Plantasieslawe het oor die algemeen in een- of tweekamerhutte gebly. Die meeste veldhande het twee keer per jaar twee stelle klere ontvang, met 'n hoed en jas vir die winter. Etes bestaan ​​dikwels uit brood, melasse, patats, hominy en beesvleis, hoender en vark.  Slawe het dikwels op dieselfde manier as arm blankes in Texas gewoon, veral dié wat nuut op die gebied was en net begin het. Die blankes kon egter hoop om hul lewens te verbeter met hul eie harde werk, terwyl die slawe geen hoop of verwagting kon hê nie, aangesien hul werk natuurlik volgens die wet aan hul eienaars behoort en nie aan hulle nie. 
Baie kerke in Texas het slawe as lidmate aanvaar. Beide die Baptiste- en Metodistekerke het sendelinge by die slawe aangestel en deur hulle aktiewe deelname toegelaat. In 1860 het die Metodiste 7.541 slawe onder hul lede in Texas geëis. Sommige slawe het predikante geword, maar hulle meesters het hulle dikwels probeer onderrig in wat hulle moes preek. Soos in ander suidelike state, het die slawe egter die Christendom hul eie gemaak en het hulle 'n sterk godsdienstige geloof ontwikkel. 
Baie plaaslike gemeenskappe het wette aangeneem wat slawe verbied om drank of wapens te gebruik, landbouprodukte te verkoop, hul eie tyd te huur of deur gratis swartes gehuur te word. Op die platteland stel provinsies gereeld patrollies op om beperkings op die reis van slawe af te dwing sonder om van eienaars af te gaan.  Stedelike slawe het dikwels groter vryhede en geleenthede gehad.  Anders as die meeste suidelike state, het Texas nie die onderrig van slawe uitdruklik verbied nie, maar die meeste slawe -eienaars het die praktyk nie toegelaat nie. In 1865 was 95% van die slawe ongeletterd. 
Baie slawe het weggehardloop. Sommige het 'n tyd lank in die baai weggekruip, terwyl ander onder die Indiane gewoon het, en 'n paar het daarin geslaag om aan boord te gaan van skepe wat na die noordelike of buitelandse hawens was. Die meeste ontsnapte slawe het probeer om na Mexiko te gaan.  Teen 1850 het ongeveer 3000 slawe suksesvol na Mexiko ontsnap, en 'n bykomende 1000 het tussen 1851 en 1855 na Mexiko gekom. Negentig persent van die weghols was mans, die meeste tussen die ouderdomme van 20 en 40, omdat hulle die beste toegerus was om te handel met die lang, moeilike reis. Alle ouderdomme was egter verteenwoordig van 5 maande tot 60 jaar.  Reeds in 1836 het slawehouers in Texas verteenwoordigers na Matamoros gestuur om hul ontsnapte slawe te herwin, maar Mexiko het geweier. 
'N Groep slawe het die balju van Gonzales vermoor toe hy probeer het om te keer dat hulle na Matamoros gaan. Meer as 30 van die vlugtelinge het veilig in Mexiko gekom.  Van 1849 tot 1860 het Texas probeer om die Amerikaanse regering te oortuig om 'n verdrag met Mexiko te onderhandel om uitlating van weggelope slawe toe te laat, maar dit het nie geslaag nie. Sommige slawejagters het onwettig na Mexiko gereis en vlugtelinge gevange geneem. Nadat José María Jesús Carvajal beloof het om alle ontsnapte slawe terug te keer, het meer as 400 Texane by sy opstand van 1851 aangesluit. Hy het probeer om 'n Republiek Sierra Madre in Noord -Mexiko te stig, maar is deur die Mexikaanse leër verslaan. 
Wit Texane was bang vir slaweopstande, en soos in ander suidelike state, het gerugte van opstande vinnig posgevat, dikwels in tye van ekonomiese en sosiale spanning. In 1854 het burgers in Austin en ander dorpe baie arm Mexikane uit die gebied verdryf uit vrees dat hulle sou kon help met slawe -opstand.  Twee jaar later het Colorado County verskeie slawe opgehang en een witman en verskeie Mexikane uit die gebied verdryf nadat hulle 'n komplot ontdek het om 200 slawe met pistole en messe toe te rus om na Mexiko te ontsnap.
In 1860 het massahisterie ontstaan ​​nadat 'n reeks brande deur die hele staat uitgebreek het. Planters het honderde slawe gearresteer en met krag ondervra. Verskeie het erken dat hulle 'n komplot van blanke afskaffers het om John Brown se teregstelling te wreek deur voedselvoorrade te verbrand en slawe -eienaars te vergiftig. Tot 80 slawe en 37 blankes is moontlik tereggestel as gevolg van die vermeende komplot.  Later koerantberigte het aan die lig gebring dat die meeste van wat onder marteling bely is, vals blyk te wees. Baie van die brande het saamgeval met 'n somerdroogte, en nuwe vuurhoutjies was vatbaar vir spontane verbranding. Die vermeende 'gif' wat in slawekwartiere gevind is, was babapoeier.  Daar was 'n slaweveilingblok langs die Menger Hotel en naby die Alamo.  [i] [ii] [iii]
Texas het in 1861 van die Verenigde State afgestig en tydens die Amerikaanse burgeroorlog by die Konfederale State van Amerika aangesluit. Dit het die pro-Unie-goewerneur, Sam Houston, in die proses vervang. Tydens die oorlog is slawerny in Texas min geraak, en pryse vir slawe het hoog gebly tot die laaste paar maande van die oorlog. Die aantal slawe in die staat het dramaties toegeneem namate die Unie -leër dele van Arkansas en Louisiana beset het. Slawehouers in daardie gebiede het hul slawe dikwels na Texas verhuis om te verhoed dat hulle geëmansipeer word. Teen 1865 was daar na raming 250 000 slawe in Texas. Baie planters het egter 'n deel van hul arbeidsmag tydelik verloor aan die Konfederale Weermag, wat 'n kwart van die slawe op elke plantasie beïndruk het om defensiewe grondwerke vir die kus van Texas te bou en om militêre voorraadwaens te bestuur.  Enigiemand wat skuldig bevind is aan die verskaffing van wapens aan slawe tydens die oorlog, is tot twee tot vyf jaar se harde arbeid opgelê. 
Anders as in ander suidelike state, het slegs 'n klein aantal Texas -slawe, wat op 47 geraam word, by die leër van die Unie aangesluit. Min gevegte het in Texas plaasgevind, wat as 'n toevoerstaat vir die Konfederasie gedien het. Aangesien Texas gedurende die grootste deel van die oorlog baie meer van die Unie -weermag se linies af was, kon slawe hulle nie bereik nie.  Die laaste slag van die oorlog is in 1865 op Palmito Ranch naby Brownsville geveg. [ aanhaling nodig ]
Op 19 Junie 1865 arriveer die generaal van die unie, Gordon Granger, en meer as 2 000 federale troepe op Galveston-eiland om die staat in besit te neem en die twee jaar oue emansipasieverklaring af te dwing. Daar verklaar hy sy 'Algemene Orde nr. 3' op die balkon van Ashton Villa:
Die mense van Texas word in kennis gestel dat alle slawe, volgens 'n afkondiging van die uitvoerende gesag van die Verenigde State, vry is. Dit behels 'n absolute gelykheid van persoonlike regte en eiendomsregte tussen voormalige meesters en slawe, en die verband tussen hulle tussen werkgewer en huurarbeid. Die vrymanne word aangeraai om rustig by hul huidige huise te bly en vir lone te werk. Hulle word meegedeel dat hulle nie toegelaat sal word om by militêre poste te versamel nie en dat hulle nie daar of elders in ledigheid ondersteun sal word nie. 
Op sommige plantasies het baie slawe onmiddellik vertrek nadat hulle van die emansipasie gehoor het, selfs al het hul voormalige eienaars aangebied om hulle lone te betaal.  Gedurende die somer het baie koerante in Oos -Texas steeds aanbeveel dat slawehouers teen die bekragtiging van die dertiende wysiging, wat slawerny afgeskaf het, teenstaan ​​in die hoop dat emansipasie geleidelik geïmplementeer kan word. Sommige slawe -eienaars het hul slawe eers laat in 1865 bevry. 
Slawerny is amptelik afgeskaf deur die dertiende wysiging wat op 18 Desember 1865 van krag geword het. Slawerny is teoreties afgeskaf deur president Abraham Lincoln se Emancipation Proclamation wat in 1863 verklaar het dat slegs slawe in gebiede wat in opstand was uit die Verenigde State vry was . Aangesien die Amerikaanse regering eers later in die oorlog in baie van hierdie gebiede in effektiewe beheer was, is baie van hierdie slawe wat deur die Emancipation Proclamation verklaar is, steeds in diensbaarheid gehou totdat die gebiede weer onder beheer van die Unie was. [ aanhaling nodig ]
19 Junie, die dag van die aankondiging van emansipasie, word jaarliks ​​in Texas en ander state as Juneteenth gevier. 
Die gevolge van slawerny op lang termyn kan tot vandag toe in die demografie van die staat gesien word. Die oostelike kwart van die staat, waar katoenproduksie van duisende slawe afhang, word beskou as die westelikste verlenging van die diep suide. Dit bevat 'n baie groot aantal Texas-Afro-Amerikaanse bevolking. Aan die ander kant was die westelike dele van Texas nog steeds 'n grens tydens die Amerikaanse burgeroorlog. Terwyl sommige hoofsaaklik deur die Anglo-Suidlanders gevestig is na die oorlog met die geskiedenis van boerdery, het sommige van hierdie dele meer met die suidweste verband gehou as met die suide. [ aanhaling nodig ]
Nadat blankes in die 1870's weer die mag in Texas en ander suidelike state herwin het, het hulle 'n stelsel van wettige rasseskeiding en blanke oppergesag ingestel. In 1876 aanvaar Texas 'n nuwe grondwet wat gesegregeerde skole vereis en 'n meningspeilingsheffing oplê, wat die aantal arm kiesers, swart en wit, verminder.  Teen die laat 19de eeu het Texas ander Jim Crow -wette goedgekeur. Die stelsel van skoolondersteuning was onvoldoende, en skole vir rasseminderhede is ernstig onderfinansier. Texas het egter nie tegnieke gebruik wat algemeen in ander suidelike state voorkom nie, soos komplekse kieserregistrasiereëls en geletterdheidstoetse.
In 1900 het Afro -Amerikaners 30% van die staat se bevolking van 3.084.710 uitgemaak.  Die afname in die bevolking weerspieël die groot toename in Europese immigrasie na die staat in die 19de eeu, asook die bevolkingsgroei.
Net soos Georgië, het die Texas Democratic Party 'n slegs 'n blankes aangeneem. Aangesien hulle dekades lank ná 1900 die staat oorheers het, was die enigste stryd om die amp op primêre vlak. Die blanke primêre was 'n ander manier om Afro -Amerikaners uit te sluit om verkiesingsbesluite te neem, en dit is eers in 1944 deur die Hooggeregshof omgekeer Smith v. Allwright. State wat dit gebruik het, het ander maniere aangewend om die meeste Afro -Amerikaners te weerhou om te stem.
SlaafkodeIn die Amerikaanse geskiedenis is enige stel reëls gebaseer op die konsep dat slawe eiendom is, nie persone nie. In die slawerny -instelling was daar sekere maatskaplike beheermaatreëls, wat die slawe versterk het met wette om nie net die eiendom nie, maar ook die eienaar van die eiendom te beskerm teen die gevaar van slawegeweld. Die slawe-kodes was voorlopers van die Swart kodes van die middel van die 19de eeu.
Slawe -opstand was nie onbekend nie, en die moontlikheid van opstande was 'n konstante bron van angs in die Amerikaanse kolonies - en later in die Amerikaanse state - met groot slawe -bevolkings. (In Virginia gedurende 1780–1864 is ongeveer 1418 slawe skuldig bevind aan misdade. 91 van die veroordelings was vir opstand en 346 vir moord.) Slawe van slawe het ook weggehardloop. In die Britse besittings in die Nuwe Wêreld was die setlaars vry om enige regulasies wat hulle goedgekeur het, bekend te stel om hul arbeidsvoorraad te beheer. Reeds in die 17de eeu was 'n stel reëls van krag in Virginia en elders, maar die slawekodes is voortdurend verander om aan te pas by nuwe behoeftes, en dit wissel van een kolonie - en later van een staat - na 'n ander.
Al die slawe -kodes het egter sekere bepalings in gemeen. By hulle almal is die kleurlyn stewig getrek, en 'n mate van Afrika -erfenis het die ras van 'n persoon as Swart bepaal, met min agting of die persoon slaaf of vry was. Die status van die nageslag volg op die van die moeder, sodat die kind van 'n vrye vader en 'n slaaf van 'n slaaf was. Hierdie bepaling word weerspieël in 'n slawe -kode van Virginia vanaf Desember 1662:
Terwyl daar is twyfel of kinders wat 'n Engelsman by 'n neger gekry het, slaaf of vry moet wees, word dit dus deur hierdie huidige Groot Vergadering uitgevaardig en verklaar, dat alle kinders wat in hierdie land gebore word, slegs volgens die toestand van die moeder as 'n slaaf of vryheid gehou sal word.
Slawe het min regsregte: in die hof was hulle getuienis ontoelaatbaar in enige litigasie wat blankes betref, hulle kon geen kontrak maak nie, en hulle kon ook nie eiendom besit nie, selfs al sou hulle aangeval word, kon hulle nie 'n wit persoon tref nie. Daar was talle beperkings om sosiale beheer af te dwing: slawe kon nie weg wees van die eienaar se perseel sonder toestemming nie; hulle kon nie bymekaarmaak nie, tensy 'n wit persoon teenwoordig was, hulle kon nie vuurwapens besit nie, hulle kon nie geleer word om te lees of te skryf nie, en hulle kon ook nie stuur of beskik oor 'ontstekende' literatuur wat hulle nie mag trou nie.
Gehoorsaamheid aan die slawe -kodes is op verskillende maniere geëis. Straf soos swep, handelsmerk en gevangenisstraf is algemeen gebruik. Sommige slawe, veral diegene wat geweld teen blankes gepleeg het, is doodgemaak, alhoewel slawe se waarde vir hul eienaars omdat arbeid die praktyk ontmoedig het. 'N Virginia -slawekode van Oktober 1669 het die dood van slawe op hierdie manier aangespreek:
Terwyl die enigste geldende wet vir die straf van vuurvaste diensknegte wat hul meester, meesteres of opsiener weerstaan, kan nie aan negers toegedien word nie, en die hardnekkigheid van baie van hulle kan nie op ander maniere as gewelddadig onderdruk word nie, of dit deur hierdie Groot Vergadering uitgevaardig en verklaar is as 'n slaaf sy meester weerstaan ​​(of 'n ander deur sy meester se bevel om hom te korrigeer) en deur die uiterste van die regstelling kans kry om te sterf, word sy dood nie as 'n misdryf beskou nie, maar die meester (of die ander persoon wat deur die meester aangestel is) om hom te straf) word vrygespreek van molestering, aangesien dit nie kan aanvaar word dat opsetlike kwaadwilligheid (wat alleen moord tot 'n misdryf maak) enige mens moet aanmoedig om sy eie boedel te vernietig nie.
Slawe -kodes is nie altyd streng toegepas nie, maar wanneer tekens van onrus opgemerk word, word die toepaslike masjinerie van die staat ingelig en die wette strenger toegepas.
As die Suide die burgeroorlog gewen het, sou slawerny tot in die 20ste eeu kon duur
Aaron Sheehan-Dean is die Fred C. Frey-professor in suidelike studies aan die Louisiana State University. Hy is die skrywer van titels soos Waarom die konfederate geveg het: familie en nasie in die burgeroorlog, Virginia en die Beknopte historiese atlas van die Amerikaanse burgeroorlog, en ook die redakteur van verskeie boeke. Hy gee 'n aantal kursusse oor die Amerikaanse geskiedenis van die 19de eeu, waaronder die burgeroorlog en heropbou en ook die suidelike geskiedenis. Hier gaan sit hy met Alles oor geskiedenis om te bespreek wat moontlik sou gebeur het as die suidelike state die Amerikaanse burgeroorlog gewen het.
Wat as die slawestate gewen het?
Daar was twee groot prestasies van die burgeroorlog, en dit is die behoud van die Unie en emansipasie.
As die Unie nie bymekaar gebly het nie-dit wil sê as die Verenigde State in twee gebreek het-dan is dit waarskynlik dat ander streke van die VSA voordeel sou trek uit die konfederale afstigting of hulself sou afskei, hetsy uit die destydse bestaande Noord of die Suide. U kan dus 'n onafhanklike Midde -Weste sien, en die gebied van Kalifornië tot in die staat Washington het waarskynlik sy eie plek kon maak. Selfs binne die Konfederasie was daar beslis afdelings soos Oos -Tennessee wat tydens die oorlog sterk Unionisties was en wat moontlik sou wegbeweeg het.
Dit was eers een van die belangrikste argumente teen afstigting - waar het dit opgehou? Ek verwag dus dat dit die proses van die skepping van kleiner outonome republieke sou voortgesit het in die ruimte wat vandag die kontinentale Verenigde State is.
Dus sou die Verenigde State 'n reeks kleiner lande gewees het eerder as een geheel?
Ja - die Verenigde State is groter as die vasteland van Europa, so daar is geen rede waarom dit nie 45 onafhanklike republieke kan wees nie. Ons is geneig om na die vorm van die VSA te kyk en dit op die een of ander manier onvermydelik te beskou dat dit van die Atlantiese Oseaan na die Stille Oseaan sou gaan, maar daar is geen rede dat dit onvermydelik is nie.
Sou slawerny steeds afgeskaf gewees het?
Die kwessie van emansipasie het breër wêreldwye implikasies, insluitend dat slawerny nie in 1863 sou eindig nie. Daar is geen rede om te dink dat as die Konfederale State die oorlog sou wen nie - nie noodwendig die Noorde verower nie, maar ten minste gelykop sou veg - vrywillig slawerny prysgegee het.
Beslis nie in die res van die 19de eeu nie. Die wêreldopinie kon tot die punt gekom het dat hulle slawerny vrywillig sou laat vaar in die 20ste eeu, maar selfs dit is moeilik om voor te stel. Dit het dan implikasies vir Brasilië en ander nasies wat die mag in die Westelike halfrond besit, waarvan sommige hul slawe na die Amerikaanse burgeroorlog geëmansipeer het, omdat hulle gesien het wat in die VSA gebeur het en die soort bloedige konfrontasie wou vermy.
Dus, in plaas daarvan, het u 'n heel ander toekoms waar slawe -arbeid 'n nuwe lewe het. Ons praat van 'n 20ste eeu waarin slawerny 'n belangrike deel van die arbeidskema en die sosiale en politieke strukture van groot lande in die Westerse halfrond is.
Advertensie van slaweverkoping: Leon County, Florida (1842)
As die VSA permanent in Noord en Suid verdeel het, kon óf gedy het?
Wêreldwyd sou dit vanuit die perspektief van Brittanje en Frankryk baie goed gewees het om die VSA in twee te verdeel.
Beide die ryke sou 'n sug van verligting geslaak het, want teen 1860 het die hele VSA reeds die grootste ekonomie ter wêreld gehad, maar apart het die noorde en die suide nie. Die Suide sou 'n groot hoeveelheid vervaardigde goedere uit die noorde moes koop, so daar sou 'n soort ooreenkoms tussen die twee kon wees, hoewel die onaangename oorlog die suide sou laat draai na Europese vervaardigers en handelsooreenkomste met Europese nasies sou nastreef , vroeër as wat dit na die Noorde sou draai. In 1860, terwyl die Suide ryk en produktief was, was dit duidelik dat die ontwikkelingspad wat die Noorde geloop het - na meer intensiewe industriële en stedelike ontwikkeling - die resep was vir toekomstige sukses.
Teen 1890 of 1900 sou dit duidelik gewees het dat u ekonomie nie gebaseer was op die produksie van stapelgewasse nie, soos die suide met katoen, rys, suiker en tabak, nie 'n goeie langtermynstrategie was nie, so die noorde sou in 'n baie beter posisie.
Sou die VSA steeds tot die Eerste Wêreldoorlog toegetree het?
As die Suide handelsooreenkomste met Brittanje begin maak het, sou dit die betrekkinge tussen die Noorde en die Verenigde Koninkryk versuur het, en dit sou waarskynlik die kans verminder het dat hulle die Eerste Wêreldoorlog sou betree.
Of 'n Suide wat losweg aan Europa gekoppel was, gedwing sou word om in te gaan, is moeilik om te sê dat hulle nie naastenby soveel hulp sou gewees het as hulle nie hul industriële basis dramaties uitgebrei het nie, en dit was 'n groot deel van die rede waarom die Amerikaanse betrokkenheid by die Tweede Wêreldoorlog Ek was so waardevol - dit was die gesamentlike ekonomiese mag van die hele VSA en die industriële kapasiteit daarvan. Dit sou dus teen die vroeë 20ste eeu baie anders op die wêreldverhoog afgespeel het.
Hoe sou die verlies van die noorde Brittanje beïnvloed het?
Dit was redelik duidelik dat die leierskap van die Britse regering wou bemiddel vir vrede, hoewel ek nie dink dat dit heeltemal altruïsties was nie.
Ek bedoel, hulle was baie naby daaraan om die Konfederasie te erken toe dit in September 1862 was, en dit was eers die Slag van Antietam wat hulle daarvan weerhou het. Hulle was geïnteresseerd in die hervestiging van handelsonderhandelinge, en wou hê dat katoen teen daardie tyd weer sou begin vloei omdat die Konfederale embargo op katoen werklik in Brittanje begin knyp het. Ek dink hulle het ook verbeel dat 'n verswakte noorde op die lange duur 'n beter voorstel vir hulle was.
Die oorwinning van die Unie word toegeskryf aan die gehelp van die verskillende hervormingshandelinge in Brittanje gedurende die 1860's sowel as die liberalisering van stemreëls. Sonder die wêreldwye oorwinning vir demokrasie soos hulle dit gesien het, sou daardie dinge moontlik nooit gebeur het nie, of sou dit baie later gebeur het.
'N Teatertafel wat 'n Konfederale wag en drie baie geskeurde Unie -krygsgevangenes uitbeeld (1864)
Wat was die keerpunte van die oorlog?
Die tweelingoorwinnings van Gettysburg en Vicksburg was noodsaaklik vir die voorkoming van die Noordelike vredesbeweging, wat vroeg in 1863 sterk geword het.
Die Demokrate het in die herfs van 1862 setels in die kongres teruggekry, en Lincoln het in 1863 'n baie ongelukkige kieserskorps gehad, sodat die oorwinnings noodsaaklik was. 'N Ander keerpunt was die herfs van 1864, toe Lincoln verwag dat hy nie herkies sou word nie en dat [generaal George Brinton] McClellan, wat teruggekeer het as die Demokratiese presidentskandidaat, in sy plek verkies sou word op 'n platform om te onderhandel die oorlog beëindig en waarskynlik die emansipasie as 'n noordelike oorlogsbeleid laat vaar.
Lincoln het geglo dat hy tot laat in Augustus 1864 sou verloor, en dit was slegs die oorwinnings van generaal Sherman tydens die Slag van Atlanta [Julie 1864] en admiraal Farragut tydens die Slag van Mobile Bay [Augustus 1964] die Unie gered. Dit het ook die verkiesingsstemme van die Republikeinse party gered, so Lincoln is behoorlik herkies en die oorlog eindig met hom aan die stuur. As hy nie herkies is nie, sou dit beslis 'n heel ander uitkoms gehad het.
Hoe sou dit gegaan het sonder dat Lincoln in beheer was?
McClellan was nie 'n simpatieke karakter in die pantheon van generaals van die burgeroorlog nie, maar hy was in 'n geparkeerde posisie omdat radikale in die Demokratiese party hom benoem het op 'n platform wat gevra het om te begin onderhandel vir vrede.
Alhoewel hy sy bes gedoen het om die aspek van sy platform te ontken, sou daar baie druk binne die party gewees het sodra hy in Maart 1865 ingehuldig is om vir vrede te onderhandel. Sonder Lincoln se militêre oorwinnings sou die oorlog nog steeds nie verby gewees het nie: [generaal Ulysses S.] Grant sou nog steeds teen [generaal Robert E.] Lee buite Petersburg geveg het, en dit kon heel moontlik gewees het dat McClellan in die amp kom en het onmiddellik die geveg opgeskort en begin onderhandel vir vrede. Dit sou egter vir hom moeilik gewees het om dit te doen, gegewe die opofferings wat soldate gemaak het.
Die min steun wat hy gehad het, was onder soldate wat meen dat hy hul ware bevelvoerder was, maar as hy vir vrede onderhandel het, sou dit moontlik vir hulle gesê het dat hulle opofferings tevergeefs was. Dit is baie waarskynlik dat hy die emansipasie sou stop, en selfs as die slawerny geëindig het, sou hy 'n baie vinniger rekonstruksie gelei het, wat waarskynlik nie die uitbreiding van swart mans sou behels nie.
Beteken dit dan dat Lincoln nie vermoor sou word nie?
Gegewe hoeveel gif John Wilkes Booth vir Lincoln gehad het, sou hy gelukkiger gewees het om hom in die skande te sien en eintlik deur die noordelike kiesers te laat vaar - daar is geen nut meer om hom dood te maak nie. Lincoln verval dan nie as een van die beste presidente nie, maar as een van die ergste, nadat hy 'n burgeroorlog gelei het wat swak eindig, indien enigsins.
Lincoln se lotgevalle is oneindig gekoppel aan die lot van die oorlog, en die verskil tussen 'n groot president en 'n vreeslike een hang regtig af van die lot van die leërs.
Sou ander nasies soos Rusland in die 20ste eeu meer gegroei het sonder 'n verenigde Verenigde State?
Rusland is 'n interessante voorbeeld omdat hulle hul dienaars in 1861 geëmansipeer het, en daar was dus 'n mate van vriendskap [tussen Rusland en die Noorde].
Rusland was beslis 'n sterk ondersteuner van die Noorde; hulle het dit nie eers oorweeg om die Konfederasie in hierdie geveg te ondersteun nie. Lincoln het 'n vriendelike wedywering tussen die Russiese en Amerikaanse ryke gesien, en hy het beroemd gepraat oor hoe die Russiese Ryk in die Ooste en die Amerikaanse ryk in die Weste 'n goeie mag sou wees en oor die hele wêreld sou versprei. Maar dit sou 'n aansienlik verswakte Noord-Amerika gewees het, en daarom is dit waarskynlik dat u ander ryke, sowel die Britte as die Franse, maar ook die Russe, sou sien sterker word sonder die soort teenwichtskrag van die VSA.
Hoe sou dit in die moderne tyd wees?
Dit hang af van die toekoms van slawerny in die Suide. Verslaafdes het van die begin af in Noord -Amerika, toe die Spaanse Ryk daar was, teen die slawernystelsel gestry, maar dit hang af van die mate van sukses. 'N Suksesvolle konfederasie sou ongetwyfeld slawe -patrollies en die federale beskerming van slawe versterk het. Die vraag is of dit die Britse Ryk aanmoedig om [slawe] arbeid in Indië en in ander dele van sy ryk sterker na te streef, aangesien dit in wese 'n sanksie vir sukses ontvang het. Dit dui op 'n heel ander wêreld, in teenstelling met een wat sy behandeling van werknemers geleidelik liberaliseer en die werksomstandighede verbeter, wat beslis gebeur het in die tweede helfte van die 19de eeu in die Weste en dan baie later in die Ooste.
In plaas daarvan sou die baan in die ander rigting gegaan het. Ek vermoed dat dit baie erger sou gewees het as die Konfederasie suksesvol was en dan vir dekades daarna as 'n lewensvatbare strategie agter [slawe] gestaan ​​het, of wie weet hoe lank.
Ontdek hoe die geskiedenis in elke uitgawe van All About History anders kon ontwikkel het, teken nou in vanaf £ 10,50.
laat 13c., & quotperson wat die eiendom of eiendom van 'n ander is, & quot; uit Ou Franse esclave (13c.), uit Middeleeuse Latynse Sclavus & quotslave & quot (bron ook van Italiaanse schiavo, Franse esclave, Spaanse esclavo), oorspronklik & quotSlav & quot (sien Slawies) so in hierdie sekondêre sin gebruik as gevolg van die vele Slawiërs wat in slawerny verkoop is deur mense te verower.
Betekenis wat die krag van weerstand teen 'n gewoonte of ondeug verloor het, is uit 1550's. Van toepassing op toestelle vanaf 1904, veral die wat deur ander beheer word (vergelyk slawejib in seil, soortgelyk aan lokomotiewe, flitsbolle, versterkers). Slawedrywer word getuig van 1807 uitgebreide gevoel van & quotcruel of veeleisende taakmeester & quot is deur 1854. Slavestaat in die Amerikaanse geskiedenis is van 1812. Slawehandel word getuig vanaf 1734.
Ou Engels Wealh & quotBriton & quot het ook begin gebruik in die sin van & quotserf, slave & quot c. 850 en Sanskrit dasa-, wat kan beteken & quotslave, & quot blykbaar gekoppel is aan dasyu- & quot; voor-Ariese inwoner van Indië. & Quot; Grose's woordeboek (1785) het onder Negroe & quot ten opsigte van ras. Meer algemene Ou -Engelse woorde vir slaaf was þeow (verwant aan þeowian & quotto serve & quot) en þræl (sien thrall). Die Slawiese woorde vir & quotslave & quot (Russian rab, Serbo-Croatian rob, Old Church Slavonic rabu) is van Oud-Slawies *orbu, van die PIE root *orbh- (ook bron van weeskind (n.)), Waarvan die grondgevoel lyk om te wees wat die trou verander "(in die geval van die slaaf, van homself na sy meester). Die Slawiese woord is ook die bron van robot.
Vermont 1777: Vroeë stappe teen slawerny
Library of Congress, Geografie en kaartafdeling. LOC 2017586669.
Lank voordat Vermont ons 14de staat geword het, was sy mense bekend om hul onafhanklikheid. Hulle was nie opgewonde om by die nuwe Verenigde State aan te sluit nie, en wou ook nie deel van die Britse kroon bly nie. Hulle het daarvan gehou om onafhanklik te wees en het dit by meer as een geleentheid aan die ander kolonies duidelik gemaak.
So 'n geleentheid kom op 2 Julie 1777. In reaksie op die oproepe van afskaffers oor die kolonies om slawerny te beëindig, het Vermont die eerste kolonie geword wat dit heeltemal verbied het. Die wetgewer van Vermont het nie net ingestem om slawerny heeltemal af te skaf nie, maar het ook oorgegaan tot die gee van volle stemreg vir Afro -Amerikaanse mans. Op 25 November 1858 beklemtoon Vermont weer hierdie verbintenis deur 'n sterker anti-slawernywet in sy grondwet te bekragtig.
Vermont se optrede van 2 Julie 1777 was ongetwyfeld 'n historiese gebeurtenis. Die afkondiging beklemtoon die toenemende ontevredenheid wat baie met slawerny en slawehandel gehad het, veral in die kolonies van die Noorde waar abolitionistiese bewegings onder leiding van die Quaker wortel skiet.
Vroeër, in 1774, het die kolonies in die New England-gebied, Rhode Island en Connecticut, buitelandse slawe-invoer verbied, maar het steeds slawehandel tussen kolonies toegelaat.
Ongeag die goeie regsvoornemens van wetgewers in New England, word swart Amerikaners steeds met minagting en wreedheid in die Noorde behandel.
Terwyl die afskaffers van Vermont, Rhode Island en Connecticut lofwaardige doelwitte bereik het, het elke staat wettige beperkings gemaak wat dit vir "gratis" swartes moeilik maak om werk te kry, eiendom te besit of selfs in die staat te bly. om die grootste aantal slave -veilings in die state van New England te hou. Boonop is die wette van Rhode Island vir die behandeling van Afro -Amerikaners - vry of slaaf - voortdurend hersien en bygewerk en was een van die hardste in die kolonies.
Waarnemings oor negerslawerny (1790).
As vrye swartes wat met slawe geassosieer word, beide kan en sou geslaan word. Enigiemand wat 'n Afro -Amerikaner 'n koppie harde cider gee, word met 'n swaar boete gelykgemaak, geslaan of albei.
Vermont se verklaring van Julie 1777 was ook nie heeltemal altruïsties nie. Alhoewel dit 'n onafhanklike toon van die 13 kolonies gegee het, was die bewoording van die verklaring vaag genoeg om Vermont se reeds gevestigde slawernypraktyke te laat voortduur.
Die strengste behandeling vir gratis swartes in New England is in Connecticut gevind. Deur 'n reeks verskillende wetgewende handelinge wat voor en na die Revolusionêre Oorlog geskep is, het dit vir Afrika -Amerikaners byna onmoontlik geword om in die staat te woon. Byvoorbeeld, gratis swartes kon nie 'n onderneming binnegaan sonder die toestemming van die eienaar nie, en swartes kon ook nie eiendom besit nie.
Trouens, wetgewers in Connecticut was so sterk in hul pogings om swartes uit hul staat te stoot, dat die eiendomswet herskryf is om terugwerkend te wees. Die paar gratis Afro -Amerikaners wat wel grond besit het, moes hul titels vernietig en eiendomsbesit aan die stad teruggee.
Die emansipasieverklarings van New England bied meer dikwels dekking vir meer geheime wette wat uiteindelik Afro -Amerikaners wou dwing om hul state te verlaat. Of dit nou gratis is of nie, swart Amerikaners het duidelik verstaan ​​dat hul daaglikse welsyn afhang van hul vermoë om die rassisme waarmee hulle te kampe het, uit te daag en tegemoet te kom.
Afro -Amerikaners is gedurende hierdie tydperk meer gereeld behandel - ten minste fisies - beter as hul familielede en vroue in die Suide. Maar hulle word steeds gediskrimineer, ongewens en soms onderhewig aan streng behandeling soortgelyk aan dié wat onder slawe van Afrikaners in die Suide gely is.
Versamelbak van die Rhode Island Anti -Slavery Society in die besit van die Garrison -familie, 1830-1850's.
Alhoewel dit belangrik is om kennis te neem van die bedoeling van die wetgewer in Vermont toe hy slawerny verbied het - om 'n boodskap van onafhanklikheid van die oorspronklike kolonies te stuur - is dit net so belangrik om te verstaan ​​dat die lewens van vrye swart mans en vroue in Vermont en elders in New England het hard en onregverdig gebly.
Balans tussen vrye en slawestate: 'n oorsig
Daar is verskeie aspekte van die Amerikaanse geskiedenis wat die relatiewe balans tussen state wat slawerny afgeskaf het en die wat dit behou het, verduidelik tussen die ratifikasie van die Grondwet en die Burgeroorlog. Verskeie kompromieë het nuwe state toegelaat om na die oorspronklike dertien die Unie te betree om die balans te behou. Die handhawing van die balans was gekoppel aan die Grondwet en die manier waarop die dokument die kongres georganiseer het.Alhoewel die balans gedurende die grootste deel van die antebellumperiode gehandhaaf is, het die verskillende kompromieë baie toegee aan die suide. Die delikate balans het uiteindelik verbrokkel en tot die burgeroorlog gelei.
Om die magsbalans tussen die slaaf en die vrye state te verstaan, is die oorspronklike dertien state die regte beginpunt. State het begin beweeg na die afskaffing van slawerny tydens die Amerikaanse Revolusie. Byvoorbeeld, teen die middel van die 1780's het vyf van die oorspronklike dertien state (New Hampshire, Massachusetts, Pennsylvania, Connecticut en Rhode Island) slawerny in hul staatsgrondwette afgeskaf. Boonop het Vermont, wat die veertiende staat geword het wat by die Unie aangesluit het, slawerny in sy grondwet in 1777 afgeskaf. Maar nie alle noordelike state wou aanvanklik afskaffing hê nie. New York en New Jersey het aan die einde van die agtiende eeu groot slawe -bevolkings gehad en was huiwerig om slawerny af te skaf, wat blyk uit die mislukking van verskeie geleidelike emansipasiemaatreëls.
Na die aanvanklike toelating van die oorspronklike dertien kolonies tot die Unie deur grondwetlike bekragtiging, is die balans tussen slawestate en vrystate ongeveer gehandhaaf deurdat een slawestaat en een vrystaat binne 'n jaar na mekaar tot die Unie toegelaat is. Die enigste onderbrekings in hierdie patroon was die opnames van Tennessee, Ohio en Louisiana, wat deur jare tussen hul opnames geskei is. Die patroon sou terugkeer met die toelating van Indiana en Mississippi in onderskeidelik 1816 en 1817.
Die voortsetting van die balans tussen slawe en vrye state was belangrik, gegewe die aard van die kongres en die magsbalans tussen die mededingende partye in die saak. Gegewe die proporsionele verteenwoordiging van die Huis van Verteenwoordigers en die waarskynlik oorverteenwoordiging van suidelike state via die drie-vyfde-kompromie, was die balans tussen die state baie belangrik, aangesien elke kant nie wou hê dat die ander party 'n meerderheid van mag in die kongres sou hê nie. As daar nog 'n slawestaat of 'n vrystaat was, sou die magsbalans in die Senaat verander, en waarskynlik ook in die Huis. Kompromisse was nodig om die mag tussen proslavery en anti -slawerny belange in die regering gelyk te maak om die Unie bymekaar te hou.
Een van die bekende vroeë kompromieë was die Missouri-kompromie van 1820, wat deur senator Henry Clay van Kentucky gemaak is. Hierdie kompromie het die patroon van een vrye en een slawestaat toegelaat wat in die nabye omgewing toegelaat is, voortgesit, aangesien Maine dan Missouri onderskeidelik in 1820 en 1821 toegelaat sou word. Dit het ook voorsiening gemaak dat alle gebiede suid van die suidelike grens van Missouri slawestate sou wees. Terwyl dit op 'n kaart blyk dat vrye state die meerderheid sou hê, is die balans moontlik gehandhaaf, aangesien die aantal state wat van die gebied suid van die kompromislyn kom, nie bepaal is nie.
Die volgende groot kompromie (ook met vergunning van Henry Clay) was die kompromie van 1850, wat die gevolg was van die feit dat die Verenigde State groot gebied van Mexiko verkry het as gevolg van die Mexikaans-Amerikaanse oorlog (1846-1848). Hierdie kompromie het groot gevolge vir die Unie inhou. Alhoewel die kompromie bekend is vir die Wet op die voortvlugtige slawe, is die kwessies rondom die balans van state nie minder belangrik nie. Die belangrikste probleem was of slawerny in die nuwe gebiede toegelaat sou word, of dat die besluit aan die mense in die gebied oorgelaat sou word. Daarbenewens het Kalifornië 'n versoek ingedien om die Unie as 'n vrystaat te betree, wat die Missouri -kompromislyn sowel as die magsbalans sou ontstel (hierdie probleem is opgelos deur die Wet op die Fugitive Slave). Die kompromie het bepaal dat Texas grond in geskil sal afstaan ​​in ruil vir $ 10 miljoen, wat sy skulde aan Mexiko sal dek. Verder sou die gebiede Arizona, Nevada, New Mexico en Utah georganiseer moet word sonder vermelding van slawerny, wat deur die inwoners van die gebiede gevestig sou word wanneer hulle aansoek doen om staatskaping. Die geskiedenis toon dat die kompromie van 1850 slegs 'n tydelike oplossing vir 'n groter probleem was.
Die volgende groot poging om die Unie bymekaar te hou en die magsbalans te handhaaf, was die Kansas-Nebraska Act van 1854. Hierdie wet het die Missouri-kompromie herroep en toegelaat dat die kwessie van slawerny onder volksoewereiniteit bepaal kan word. Hierdie idee is soortgelyk aan die bepaling vir die gebiede wat in die kompromie van 1850 genoem is en tragiese gevolge gehad het. Die daad het geweld, bloedvergieting en "Bleeding Kansas" tot gevolg gehad toe magte teen slawerny en anti-slawerny in die Kansas-gebied, wat 'n voorspel tot die burgeroorlog was, bots oor die vraag of die gebied en die uiteindelike staat vry of slaaf sou wees al dan nie. .
Teen 1860 was die vrystate en slawestate soos volg, met jaar van staatskaping tussen hakies:
Noord -Carolina (1789)
Suid -Carolina (1788)
Soos aangedui deur die staatsdatums, is die balans tussen slawe en vrye state gehandhaaf tot die toelating van Kalifornië in 1850.
Oor die algemeen het die instelling van slawerny en die mislukking van die mededingende belange rondom die instelling in die regering gelei tot die ineenstorting van die balans tussen slawe en vrye state en die burgeroorlog. Die grootste deel van die tydperk tussen die bekragtiging van die Grondwet tot 1820 het slawe en vrye state betreklik gepaard gegaan met toelatingsdatums binne 'n jaar na mekaar. Toe raak albei mededingende magte magshonger en bekommerd dat die ander kant te veel mag kry. Dit het veroorsaak dat hulle tydelike oplossings geskep het om die balans te handhaaf, wat die probleem net vererger het. Uiteindelik sou meer as 600 000 Amerikaners sterf weens die mislukking van die regering om beide die instelling van slawerny te hanteer en die magsbalans tussen die mededingende magte te handhaaf.