'God, ek is net so verveeld.' JeniFoto via Shutterstock
Ons reageer almal op verveling op verskillende maniere. Sommige kan 'n nuwe stokperdjie of belangstelling vind, ander kan in plaas daarvan 'n sak skyfies oopknip en kyk na 'n nuwe Netflix-show. Verveeldheid lyk vir u na 'n alledaagse - miskien selfs triviale - ervaring. Verbasend genoeg het verveling egter die afgelope paar eeue nogal 'n metamorfose ondergaan.
Voordat die woord 'verveling' in die Engelse taal opgeneem is, is een van die vroegste vermeldings van verveling in 'n Latyn gedig deur Lucretius (99–55 vC), wat skryf oor die vervelige lewe van 'n ryk Romein wat na sy landhuis vlug ... net om hom ewe verveeld daar te bevind.
Die eerste vermelding van die woord "verveling" in die Engelse taal blyk in die Britse koerant te wees Die Albion in 1829, in die (openhartig ondeurdringbare) sin: "Ek sal ook nie 'n ander presedentale manier van verveling volg nie, en my voorgee aan 'n lofsinnige apostrofe na die lotgevalle wat my vormgewing voorgestel het."
Maar die term is gewild gemaak deur Charles Dickens, wat die term beroemd gebruik het in Bleak House (1853), waar die aristokraat Lady Dedlock sê sy is 'verveeld' deur die moeilike weer, onverklaarbare musikale en teatervermaak en bekende natuurskoon.
In werklikheid het verveeldheid gewild geword tema in Engelse Victoriaanse skryfwerkveral in die beskrywing van die lewe van die hoër klas, wie se verveling 'n bevoorregte sosiale status weerspieël. Dickens se karakter, James Harthouse (Hard Times, 1854), byvoorbeeld, lyk ewig verveeld as 'n aanduiding van sy hoë teling, en verklaar niks anders as verveling gedurende sy lewe as militêre draak en op sy vele reise nie.
Die verveeldheid van die eksistensialiste
In die tweede deel van die 19de eeu en gedurende die vroeë 20ste eeu het verveling bekendheid verwerf onder eksistensialistiese skrywers. Hulle siening van verveeldheid was dikwels minder as vleiend, en een wat die hele mensdom gekonfronteer het, nie net die hoër klas met sy vermoedelik leë bestaan ​​nie.
Die vroeë eksistensialistiese Deense filosoof Søren Kierkegaardhet byvoorbeeld geskryf: "Die gode was verveeld; daarom het hulle mense geskep. " Dit was volgens hom slegs die begin van die moeilikheid met verveling. Dit sou uiteindelik daartoe lei dat Adam en Eva hul oorspronklike sonde moes pleeg.
Verbasend genoeg verklaar Kierkegaard verveeldheid die wortel van alle kwaad. Verskeie ander eksistensialiste het hierdie ongunstige siening gedeel. Jean-Paul Sartre het verveeldheid genoem 'n 'melaatsheid van die siel', en Friedrich Nietzsche, stem saam met Kierkegaard en merk op dat: 'Die verveling van God op die sewende dag van die skepping 'n onderwerp vir 'n groot digter sou wees.'
Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir: dikwels verveeld, maar nooit vervelig nie. Nasionale fotoversameling van Israel
Arthur Schopenhauer het die koek geneem toe dit somber oor verveling kom. Volgens hom was die menslike vermoë tot verveling niks minder nie as direkte bewys vir die uiteindelike gebrek aan betekenis van die lewe. In sy gepas getitelde opstel, Studies on Pessimism, hy het geskryf:
Die waarheid hiervan sal voldoende voor die hand liggend wees as ons net onthou dat die mens 'n samestelling van behoeftes en noodsaaklikhede is wat moeilik is om te bevredig, en dat hy, selfs wanneer hulle bevredig word, 'n toestand van pynloosheid is, waar niks aan hom oorbly as om afstand te doen van verveling.
Dit lyk asof die eksistensialiste 'n wêreld van verveeldheid waarsku, is 'n wêreld sonder doel.
Die wetenskap van verveling
In die 20ste eeu word die opkoms van sielkunde as 'n wetenskaplike dissipline gesien. Terwyl ons begrip van baie emosies stadigaan toegeneem het, het verveling verrassend alleen gelaat. Wat min sielkundige werk oor verveling bestaan ​​het, was taamlik spekulatief en empiriese gegewens word meer as nie uitgesluit nie.
Hierdie verhale skaars 'n meer positiewe beeld van verveling as die eksistensialiste. So onlangs as 1972 het die psigoanalis Erich Fromm blatant verveling veroordeel as "miskien die belangrikste bron van aggressie en vernietiging vandag".
Gedurende die afgelope paar dekades het die beeld van verveling egter weer verander, en daarmee saam 'n waardering vir die tot dusver gediskrediteerde emosie. Die ontwikkeling van beter meetinstrumente het sielkundiges in staat gestel om verveling met groter akkuraatheid te ondersoek, en met eksperimentele metodes kan navorsers verveeldheid veroorsaak en die werklike, eerder as veronderstelde, gedragsgevolge daarvan ondersoek.
Hierdie werk onthul dat verveeldheid inderdaad problematies kan wees, soos die eksistensialiste ons verseker het. Diegene wat maklik gebaar het, is waarskynlik meer so depressief en angstig, is geneig om wees aggressief, en beskou die lewe as minder betekenisvol.
Tog het die sielkunde ook 'n baie helderder kant van verveling ontbloot. Navorsers het bevind dat verveeldheid a soek na betekenis in die lewe, dryf eksplorasie, en inspireer nuwigheid soek. Dit wys dat verveeldheid nie net 'n algemene nie, maar ook 'n funksionele emosie is wat mense laat heroorweeg wat hulle tans doen ten gunste van meer lonende alternatiewe, byvoorbeeld kreatiwiteit en prososiale neigings.
Sodoende lyk dit asof verveling help om ons gedrag te reguleer en verhoed dat ons te lank in onbeduidende situasies vasval. Eerder as om slegs 'n kwaal onder die hoër klasse of 'n eksistensiële gevaar te wees, lyk verveeldheid eerder 'n belangrike deel van die sielkundige arsenaal wat mense beskikbaar het in die strewe na 'n vervullende lewe.