Entelechy - 'n lewe
Entelechy van Aristoteles - dit is 'n interne krag wat potensieel bevat die teiken, asook die finale uitslag. Byvoorbeeld, te danke aan hierdie verskynsel groei die boom van okkerneut.
Entelechy in filosofie - 'n verskynsel wat ooreenstem met die idees van die Kabbalah, wat praat oor die inhoud van die teiken in die opvatting van die skepping. Die term, in die eerste plek, behoort aan die konteks van die lering van Aristoteles, waar hy praat oor die wet en sterkte. Entelechy - dit is 'n belangrike deel van die metafisika. Ook hierdie verskynsel het 'n noue verhouding met die leer van hul bestaande, saak, beweging en vorm.
Entelechy in filosofie - is die verwesenliking van geleenthede en vermoëns wat inherent in hierdie wat bestaan is. Hierdie verskynsel is identies in 'n baie energie. Dit is hoofsaaklik 'n kwessie van om vir lewelose voorwerpe en lewe in lewende wesens. Hierdie verskynsel is gekant sterkte. Entelechy - 'n term wat bestaan uit die Griekse woorde "Implementering", "klaar" en "het". Ons praat oor die werklike wat bestaan, wat voorafgegaan word deur 'n potensiële. Van besondere belang, het hierdie konsep in sielkunde Aristoteles se verkry.
Die eerste entelechy - 'n lewe of siel. Hierdie verskynsel gee die bewussyn van die voorwerp. As die enjin en liggaamsvorm stort liggaam nie kan wees.
Volgens Democritus, dit is nie 'n bepaalde stof. Dit is gepas om te verwys na Empedocles. Hy het aangevoer dat die siel nie kan geneutraliseer word al die stowwe. Hy het verduidelik dit deur die feit dat twee liggame 'n enkele plek nie kan beset. In hierdie geval, die konsep van entelechy dui daarop dat die onliggaamlike siel en nie kan wees.
Die Pythagoreërs verkeerdelik geglo dat sy - die harmonie van liggaam. Plato, mislei, het hy aangevoer dat dit - selfaangedrewe nommer. Waarachtiger beskou ander definisie. Die siel self beweeg nie, dit "stoot" die ander liggaam. Die lewende wese is nie net bestaan uit liggaam en siel. Volgens die konsep van filosofie, is dit anders.
Siel - is die krag wat deur die liggaam optree. Dit bly om uit te sorteer die tweede konsep. Gebaseer op die voorafgaande, kan dit in ag geneem word dat die liggaam - dit is 'n natuurlike hulpmiddel vir die siel. Hierdie verskynsel is onafskeidbaar. Hulle kan vergelyk word met die oog en visie. Elke stort ooreenstem liggaam. Dit is as gevolg van sy krag en vir haar. Daarbenewens is die liggaam ontwerp as 'n instrument wat die meeste geskik is vir 'n sekere aktiwiteit van die siel.
Dit is die moeite werd om Pythagoras onthou. Dit is vir die bogenoemde rede, die onderrig van hierdie filosoof van die transmigrasie van siele is absurd om Aristoteles. Hy sit vorentoe die teorie, wat teenoor die idees van die ou natuurfilosowe. Hulle is uit die liggaam aard siel. Aristoteles het die teenoorgestelde. Hy bring die liggaam van die individuele siel. Daarom, streng gesproke, net die geanimeerde is regtig ware real entelehiynym vir hom. Hierdie idee is genoem in sulke werke as "Op die dele van diere," "Metafisika", "Op die siel".
Daar moet onthou word dat slegs die organiese liggaam lewende kan wees. Dit gaan oor integriteit meganismes, al die elemente van wat 'n spesifieke doel en is ontwerp om aangewese funksies te verrig. Daarin lê die beginsel van die eenheid van die liggaam. Vir hierdie het Hy verskyn om te funksioneer en bestaan. Beskryf wet en sluit die term "entelechia" wat gelykstaande is aan die stort. Dit kan nie geskei word van die liggaam. Siel deur verenig. Organiese lewende wese kan gedefinieer word as wese, as dit 'n doel bevat op sigself.
Middeleeuse en moderne tye
Entelechy - 'n term geskep deur Aristoteles. Terselfdertyd het hy vergader Germolaya Barbara in die Middeleeue. Dit dra die konsep met die hulp van die Latynse woord perfectihabia.
Kom ons draai na die filosofie van die moderne tyd. Hier is die term vrygestel van die Aristoteliaanse leer van Wet en sterkte. Die konsep is een van die belangrikste woorde en organicist teleologiese verstaan. Dit is in teenstelling met oorsaaklike manier van verduideliking van die wêreld meganistiese. Hierdie verskynsel beklemtoon die primordiale opportunisme, sowel as persoonlikheid. Volgens hierdie konsep blyk dat elke word georiënteerde interne toestel na die teiken. Dit is self en dit poog om sy eie onthalwe. Lejbnits noem ook die term. Hy noem hulle Monads, bevestig die teorie van biologiese onderrig.