Malta: die land van halfverwaarloosde geboue - Reisverhale - 2021
Terwyl ek by 'n kroeg in Malta vrieskas gesit het, het ek gewonder of ek die regte besluit geneem het om te besoek. Ek het na Europa na 'n vriend se troue gegaan en wou nie dadelik terug vlieg nie. Ek het gedink ek sou die meeste daarvan maak en iewers nuut op reis. Hoekom nie die nuwe jaar in 'n nuwe land begin nie?
Maar kyk, ek haat die koue.
As jy my hartseer wil maak, stuur my iewers koud. Ek het êrens (relatief) warm nodig gehad, en aangesien ek net 'n week klein gehad het. Op soek na 'n kaart van Europa lyk Malta as die beste keuse. Dit was ver suid, met maklike vlugverbindings na die vasteland, lyk klein en het sterk aanbeveel deur vriende.
Vir Europa in Januarie was dit my beste verbintenis.
Maar toe ek in 'n trui, hoed, serp en winterjas gesit het, het ek besef ek moes die weer 'n bietjie meer ondersoek het voordat ek gekom het. Sure, ek het gekom om te besoek tydens 'n onverbiddelike koue snap ("Dit is nooit so nie!" Mense sal sê), maar dit het my nie beter laat voel nie.
Ek hou nie van die verkenning van plekke in die koue nie, en daarom sien jy skaars 'n "winter reis" wenke op hierdie webwerf. Lente, somer, val - dit is my seisoene! Ek hou nie van groot grootkleding nie, ek hou nie van besoekers terwyl dit vries nie. (Die weer het ook nie my vriend gehad wat van Stockholm gekom het vir warmer weer nie.)
Tog was niemand van ons voorheen na Malta nie. Albei workaholics, ons wou ons fone weggooi, die rekenaars afskakel en net die bestemming geniet. Dit was 'n lang tyd sedert een van ons dit gedoen het.
Ons moes dus die meeste van die (vreeslike) weer maak. Andersins, sou ons binnekant, terug op ons rekenaars beland, en dit was nie 'n opsie nie!
In die winter kan jy oor 'n week al Malta besoek, aangesien hierdie plek regtig 'n somerstrandbestemming is, en die weer in die winter is beslis nie strandweer nie. (In die somer het jy twee weke nodig om die stranddae te verantwoord.)
My vriend en ek het groot planne gehad om alles moontlik te sien. Ons sal teen 07:00 opstaan ​​en die deur met 8 wees, maar na die tweede dag van die snooze het ons die planne opgegee. Terwyl ek 'n paar museums wat ek wou sien, gemis het, het ek nie die Gozo se citadel so veel as wat ek wou wou dwaal nie (die dag toe ons dit gegaan het, was dit 4 ° C met wind en reën) en die ondergrondse ruïnes by Hal Saflieni Hypogeum, die Tarxien Temples, die ondergrondse Tweede Wêreldoorlog-toernooi in Valetta, die Popeye Village, en die bekende vismark.
Maar terwyl ons stadig beweeg en my to-do list nooit heeltemal voltooi is nie, spyt ek niks nie. Malta het my 'n spel geslaan. Ek het die inwoners snaaks, charismaties en joviaal gevind. Hulle het altyd 'n goeie storie gehad om te deel. En die landskap - wow! Terwyl jy uit die dorpe ry, het dit net gelyk asof dit 'n reuse megasiteit was. Daar was wingerde wat wag vir lente, rotsagtige heuwels, ou dorpe, blote kranse, kerke wat hoog in die lug opkom en skerp kranse met 'n groot uitsig oor die diepte. blou Middellandse See.
Wat die toerisme betref, was die katakombes van Mdina die interessantste, met hul doolhof van gange en kamers (alhoewel nie genoeg geraamtes nie) en die nabygeleë antieke Romeinse huis, met sy ongeskonde fresco's, was 'n hoogtepunt vir my. In Valletta, die hoofstad, het ek gesit en kyk na die hawe van die rustige Bo-Barrak-tuine (waar daar minder mense is as die laer tuine) en bygewoon het by die beroemde St. Stephen's Church. En ek het gedink ek sit in die hoofplein en geniet die somerson terwyl ek 'n glas wyn het.
Maar wat ek die meeste opvallend oor die land gevind het, was die dorpe wat op verval lyk. Regoor die land is hulle gevul met eeue oue geboue wat 'n mengsel van Arabiese en Italiaanse invloede en pittoreske balkonne wys wat uitgestrooi het sodat 'n mens die straat kan verken. Die geplaveide strate, duidelik gebou voordat selfs Europa se klein motors rond was, wys jou om hul beurt te verken. In Malta noem hulle hul huise, en ek het myself in die strate gesoek en na die ewekansige versameling name gekyk (my Airbnb was "The Devon").
Maar toe ek wydop gestaan ​​het, met een oor luister na 'n motor wat agter my aan die slaap was, kon ek nie help nie, maar sien dat dit dikwels voel asof Malta net half geliefd was. Vir al die opgeknapte huise en huise wat teruggebring is na hul historiese glorie, was daar meer afgetrokke en opgeruimde mense, wat soms blokke opneem. Vir elke pragtige tuin en gerestaureerde plein was daar 'n ewe aflopende een. Dit was asof die helfte van die eiland vinnig weg was en die ander helfte, besig met bewaring, net wag vir hulle om terug te kom om die res op te los.
Vir alles wat geskryf word oor die natuurlike skoonheid van die eiland, wonderlike strande en majestueuse hoofstad, wat ek die meeste van Malta onthou, was hierdie skerp kontras. Dit was soos 'n geheimsinnige verlange om opgelos te word. Hoekom maak mense dit nie reg nie? Hoekom laat die regering hierdie veiligheidsgevare ophou? Wie het hierdie geboue besit? Sommige het gelyk of hulle al dekades lank verlaat is. Hoekom herbou 'n pragtige huis net om die eie langsaan te hê, lyk of dit 'n kraak is? Dit was alles so verwarrend en lukraak. Niemand kan my 'n goeie antwoord gee nie.
My ordelike, OCD-gedagte kon nie sy kop omdraai nie. (Ek sou 'n verskriklike Suid-Europese wees!)
My besoek aan Malta was soos om die voorskou van 'n goeie fliek te kyk. As dit verby is, kan jy nie wag vir die hele fliek nie.
Maar ek weet nie of ek ooit sal terugkom vir die aanbieding van die aanbieding nie. Daar is soveel om te sien in die wêreld dat ek hierdie derm voel dat dit lank sal duur voordat ek terug na Malta kom. Maar selfs as ek nooit terugkom nie, het ek die voorskou geniet, asook die feit dat ek my rekenaar finaal afgeskakel het en net geniet waar ek sonder afleiding was.