Communitas » Gemeentestories
Dit gaan goed met die NG Kerk
Written by Frederick on September 24, 2008 . Posted in Gemeentestories
DIT GAAN GOED MET DIE NG KERK!
(Die vier leraars van NGK Jeffreysbaai besoek gemeentes oor die land – Feb 2007)
Dit het alles om die ontbyttafel begin. Ons vier
Jeffreysbaai priesters saam met ons aide de camps.
Elkeen van ons het ‘n “pastorale hulpleraar” om ons te
help met huisbesoek, bejaardebesoek, siekebesoek en
watter ander besoek ook al van ons gevra kan word. Een
maal per kwartaal ontbyt ons saam, en dan skinder ons ‘n
hond uit ‘n bos uit. So het dit gekom dat een van die
hulpe pas uit Pretoria terug is, waar hy en sy vrou die
nuutste sensasie in Gauteng gaan ervaar het.
“Man, julle moet gaan kyk – dis te wonderlik om te glo!
So professioneel!” Een woord op die ander, en soos dit
met ‘n klomp dominees gaan, besluit ons daar en dan:
Jeffreysbaai se dominees moet noorde toe, om te gaan
afkyk, om te gaan leer, om Jeffreysbaai met nuwe
entoesiasme te kan lei.
Die kerkraad was ingenome met die plan. Sonder enige
vrae het hulle die geld voorsien, en voor ons ons oë
uitvee is ons op die lang pad boontoe.
Ons eerste stop was Bloemfontein, daarna Johannesburg,
tot bo in Pretoria, waar ons sommer ook met ‘n dominee
uit Waterberg kon kuier, weer terug Bloemfontein toe, en
na besoeke aan die leiers van 14 gemeentes, eredienste in
5 gemeentes, en op die koop toe ‘n kursus in Powerpoint
Presentations, was ons terug by die huis.
Vuur en vlam, amper soos Petrus en sy pêlle. Sit jy nou
nog die g(G)ees van Jeffreysbaai se wind daarby, en dit
word al hoe moeiliker om rasioneel en rustig te vertel wat
ons alles geleer het!
Kom ons begin by die ding van die visie. Ons het van
voor af geleer dat ‘n gemeente in elk geval ‘n visie het.
Formuleer jy hom nie, weet jy nie mooi waarheen jy op
pad is nie. Formuleer jy hom wel, gee God vir jou ‘n
kragtige tool, nie soseer om al die eendjies van jou
doelwitte en jou beplanning en jou struktuur in ‘n ry te
kry nie, maar veel meer om jou gemeente se mense saam
te bind en te motiveer en te energeer. Nog belangriker
egter, die visie sê wie ons is, waar ons vandaan kom, en
waarheen ons op pad is. Lidmate wat die visie uitleef,
leef ons gemeente se kultuur en identiteit. Hierdie kultuur
en identiteit word natuurlik bepaal deur die gemeente se
verhaal en mense en leiers en omgewing, maar dit word
ten diepste bepaal deur God self. God het die gemeente
met ‘n doel juis op hierdie plek geplaas, Hy wil hierdie
gemeente stuur om deel te word van dit waarmee Hy
reeds besig is. Ons visie help ons om ons missionêre
identiteit te ontdek en daarnatoe te leef. Dat ons dit kon
leer en prakties kon sien werk is seker die grootste
winspunt van ons besoek.
Dit is dus verskriklik belangrik om niks aan te pak as dit
nie uit die visie uit gegroei het nie. Die visie vertel die
gemeente se storie, en jy kan nie goed doen wat nie die
storie verder neem nie. ‘n Ander woord hiervoor is
“konteks”. Ons het van vooraf besef ons maak in die NG
Kerk te veel van eenvormigheid tussen gemeentes en te
min van die konteks waarbinne gemeentes deur die Here
gebruik word om sy koninkryk te laat kom. Dit sny na
twee kante toe. Die volgende storietjie vertel van die een
kant: Pas na ons terug is hoor ons hoe ‘n groepie
bejaardes in ons gemeente onder mekaar gehoop het dat
die dominees tog net nie met te veel nuwe goed
teruggekom het nie! (Moral of the story: Nie alles wat in
ander gemeentes werk, gaan hier by ons werk nie!) Die
ander kant is egter ook geldig: Dit is krities belangrik om
in ag te neem dat ons konteks voortdurend verander. Ons
kan nie aanhoudend dieselfde dinge doen net omdat dit in
die verlede gewerk het nie. Om hierdie eierdans te kan
loop sal God ons met baie wysheid moet seën!
‘n Gemeentevisie maak ook die lidmate se oë oop vir die
konteks waarin hulle leef. Dit help hulle om met Jesus se
oë daarna te kyk. As lidmate hulle roeping ontdek sien
hulle skielik mense se nood in ‘n ander lig. Die verhale
van gemeentes se gemeenskapsbetrokkenheid was
oorweldigend. Een gemeente het ‘n speelpark op hulle
kerkterrein waar kinders enige dag van die week veilig
kan kom speel, ‘n ander gemeente het ‘n gastehuis wat
huisvesting bied vir hospitaalpasiënte se familie,
speelgroepe en kleuterskole en selfs junior laerskole is
algemeen, ‘n ander gemeente bou ‘n groot lapa waar
enige mens uit die gemeenskap kan kom braai en agter
veilige heinings kan ontspan, en dan praat ons nie eers
van die werkskeppingsprojekte en HIV/Vigs programme
en voedsel- en klere voorsiening en pastorale sentrums
waar enige iets van huweliksvoorligting tot mediese
bystand tot traumaberaad tot geestelike begeleiding deur
professionele hulpverleners uit die gemeenskap gedoen
word nie. As God eers lidmate aan die droom sit is daar
geen keer aan hulle nie.
Die visie gee dus betekenis aan elke enkele gemeente
aktiwiteit. Dit bepaal die eredienste, dit bepaal die
begroting, dit bepaal die manier en die inhoud van die
kategese, dit bepaal die samestelling en funksionering
van die leierspan, dit bepaal die manier hoe die gemeente
se administrasie werk, selfs die pastoraat kry nuwe
betekenis uit die visie. Een gemeente vertel hoe hulle
pastorale sentrum nie sukkel om vrywilligers te kry nie,
want elke persoon wat ondersteun word word gehelp om
te verstaan dat God hulle swaarkry gebruik om weer
ander se swaarkry te help verlig. “By ons”, sê die
dominee, “is pastoraat nie net om mense te troos nie, dit
doen ons ook, maar ons troos hulle deur van hulle
dissipels te maak”.
Die visie bepaal ook die geboue. Net soos wat baie
gesinne na ‘n groter huis moes trek toe die kinders begin
kom, of ten minste aan die huis moes bybou, net so moet
elke gemeente ook maar van tyd tot tyd weer kyk of hulle
“woonhuis” (en ook God sin!) nog voldoen aan die
behoeftes van hulle roeping en hulle konteks en hulle
visie. Ons is getref deur die toeganklikheid vir die
eiesoortige behoeftes van die jeug, die ruimte vir gebed in
‘n kapel of ander stil ruimte, en die manier waarop
erediensruimtes ingerig word om mense te help om tuis
en ontspanne te voel. Kerke se geboue word ‘n nuwe
lewensruimte, ‘n familiehuis, by party gemeentes selfs ‘n
geestelike mall met koffiemasjiene, tafeltjies onder bome,
boekwinkels, gedenkmure en inligtingstoonbanke.
Hoe groter die gemeente, hoe belangriker word dit om
doelgerig en bepland te kommunikeer. Kommunikasie
het baie te doen met wat die leiers aan die gemeente sê.
Die gemeentes wat ons besoek het, doen dit omtrent
sonder uitsondering uitmuntend. Die skriftelike
kommunikasie (aankondigings, kalenders,
inligtingsbrosjures, ens) is strykdeur van ‘n hoë gehalte,
professioneel, in kleur, met grafiese voorstellings, prente
en foto’s, interressante en pakkende skryfstyl, uitstekende
drukwerk, ens. Die leiers kommunikeer hulle boodskap
ook op innoverende maniere in die erediens en deur
middel van omgeegroepe en die hele leierskapstruktuur
van die gemeente. Aan die ander kant luister die
gemeenteleiers baie doelgerig en intensief na wat
konkreet in die lewens van hulle gemeenskappe aangaan.
Hulle probeer verstaan wat hulle lidmate se behoeftes is,
maar hulle luister ook na die nood en die vrae van die
omgewing waar God hulle gemeentes geplaas het.
Dit was vir ons lekker om te sien hoe elke gemeente waar
ons was moeite doen om na God se Woord te luister.
Baie volg die luisterseisoen, ander volg die Wandel in die
Woord patroon van die Gestuurde Gemeentes
Vennootskap, van die gemeentes stuur gereeld hulle
leiers op ‘n wegbreek om te gaan stil word en God se wil
vir die gemeente te ontdek. Die geheim is uiteindelik om
die hele gemeente op ‘n reis deur die Woord te neem.
Eredienste, omgeegroepe, kategese en jeuggroepe, almal
luister doelgerig saam na dieselfde tekste en temas.
Hoe groter die gemeente, hoe belangriker is dit om die
diversiteit van die gemeente nie net te erken en daarvoor
ruimte te maak nie, maar om dit te vier as ‘n gawe van
God en om dit in te span om die diverse gemeenskappe
waarbinne die gemeente leef met sy liefde te bedien.
Eredienste word ingespan om die behoeftes van
verskillende ouderdoms- en spiritualiteitsgroepe aan te
spreek, lidmate het ‘n keuse om in wyke of omgeegroepe
bedien te word (alhoewel omgeegroepe by omtrent al die
gemeentes die primêre vorm van bediening aan lidmate
is), en dan is daar natuurlik ritse en ritse verskillende
bedieningsaktiwiteite waar lidmate hulle roeping en
gawes kan uitleef. Lidmate se lewenstyle verskil ook al
hoe meer. Baie is net op Sondae beskikbaar, en daarom is
daar gemeentes wat geen jeugaktiwiteite gedurende die
week reël nie. Alles vind net op Sondae plaas. Aan die
ander kant het party van die stadsgemeentes ontdek ‘n
betekenisvolle groep van hulle lidmate vlug oor naweke
weg van die stad af – hulle is nooit op Sondae in die
gemeente nie. Vir hulle word daar op Woensdagaande ‘n
erediens gereël wat amper ‘n duplikaat is van die
gewonde Sondag oggenddiens.
Groter gemeentes het gewoonlik groter groepe
jongmense, wat dit moontlik maak om meer direk aan te
sluit by verskillende ouderdomsgroepe se spesifieke
behoeftes. Dit het ons veral getref hoe ouers en gesinne
bereid is om lojaal in te skakel by gemeentes wat moeite
doen met ‘n betekenisvolle baba- en kinderbediening.
Van die gemeentes wat ons besoek het spandeer geweldig
baie geld en energie aan hulle kinderbediening – spesiale
lokale, projektors, klankstelsels en voltydse personeel.
Ons was ook by tiener eredienste wat deur omtrent geen
volwassenes bygewoon word nie, gewoon omdat dit so
tienergerig is dat volwassenes daar glad nie tuis voel nie.
Dit was egter ook mooi om te sien hoe hierdie selfde
gemeentes moeite doen om rondom die eredienste ‘n egte
intergenerasionele bediening tot stand te bring, waar
jonges en oues saamkom om mekaar betekenisvol te leer
en te bedien. Die NG Kerk het oor jare ‘n ryk tradisie van
jeugbediening opgebou, en dit word stewig in stand
Ons moet ook iets sê oor leierskap. Gemeentes wat
dinamies en vernuwend wil groei kan dit nie doen as die
leiers van die gemeente nie dinamies en innoverend is
nie. Wat ons die meeste beïndruk het is dat die leiers op
datum is met die nuutste teologiese kennis, en goed
geskool is in leierskap en bestuurswetenskap. Ons was
voortdurend getref deur die leiers se entoesiasme en hulle
roepingsbewustheid, asook deur die trots wat uit hulle
straal as hulle oor hulle gemeentes begin praat. Die
leierskapstrukture maak ruimte vir direkte inspraak deur
lidmate, deur seker te maak die demografiese groepe (in
terme van geslag en ouderdom) in die gemeente is goed
verteenwoordig. Dit is selfs een gemeente se beleid om
altyd iemand op die kerkraad en in alle kommissies aan te
stel wat minder as ‘n jaar in die gemeente woon.
Bestuurspiramides word so plat as moontlik gehou. Die
dae is verby dat die dominees êrens eenkant gaan sit en
besluite neem oor die gemeente se bediening. Alhoewel
die dominees baie tyd saam met mekaar spandeer om
saam met mekaar teologies te groei, word die lidmate van
die gemeente altyd ingetrek as die gemeente se bediening
beplan word. Lidmate word ook ongelooflik bemagtig vir
en vertrou met die bediening van die gemeente. In groot
gemeentes kan die dominees (en ook die kerkraad!) nie
by alles wees nie, en dit maak die deur oop vir lidmate
om ten volle verantwoordelikheid te aanvaar vir die
Was ons toer die moeite werd? Miskien het ons te min
uitgevind oor wat nie in gemeentes werk nie, miskien het
ons te veel met die dominees gepraat en te min met die
lidmate self, ons het ook gewonder of ons nie meer by
groot plattelandse gemeentes moes uitkom en minder by
die gemeentes in die stad nie, en ons dink dit sou goed
gewees het om ‘n paar lidmate uit ons leierskap saam te
neem. Nogtans is ons oorweldig deur al die positiewe
goed wat met ons vier predikante gebeur het. Ons eie
identiteit het gegroei, ons roepingsbewustheid, ons
entoesiasme, ons liefde vir mekaar, ons begrip vir wie
ons gemeente is, en ons kennis. Daarby het ons ontdek
dat dit met die NG Kerk baie goed gaan. As soveel
gemeentes soveel moeite doen om God se stem te hoor en
dit te gehoorsaam, kan dit mos nie sleg gaan met ons kerk
Ek is aangestel om ‘n gemeente toe te maak
Written by Frederick on September 3, 2008 . Posted in Gemeentestories
…ek is aangestel om die gemeente toe te maak
Ons gemeente is in ‘n buurland in Afrika maar kerkregtelik gekoppel aan die Ring van Bloemfontein. Toe ek as student afstudeer was daar nie baie werk nie, so toe die Moderator my vra of ek bereid is om vir 6maande te gaan help om die gemeente toe te maak het dit opwindend geklink. ‘n Afrika ekspidisie!
Toe ek daar aankom het hulle nog geweet van 10 lidmate. Wel ek het die land deurkruis om te kyk of ander kon opsproor. Daar was geen struktuur nie, so nou en dan ‘n erediens vir soos julle kon raai ‘n paar mense. Ek spoor met my eerste reis nog ‘n paar mense op en ontdek hulle I baie bly om die ds te sien. Na ses maande verleng hulle die kontrak vir nog ‘n jaar.
Ek het baie gou besef dat die gemeente geen bestaanreg het vir ‘n klompie nostalgiese blankes uit Suid-Afrika nie, ons sal breer moet bedien en ‘n visie vind vir ons bestaan. Omdat daar so min oor was het die leiers eintlik met elke voorstel saamgegaan- net solank ons nie toemaak nie. Stelslematig het mense van ander kerke begin inskakel…eers net een swart man wat ‘n bietjie Afrikaans kon verstaan. Ek het met hom gesels na die diens en hy het gese daar is baie ander uit sy gemeenskap wat by ‘n protestanse gemeente wil inskakel maar hulle verstaan nie Afrikaans nie. Ek het onmmiddelik die geleenheid gesien, want baie van my lidmate se vrouens of kinders kon ook nie lekker Afrikanns verstaan nie. Ons begin toe Engelse dienste die volgende jaar en daar het alles begin verander. Ons het is uit die spreekwoordelike “box” gedwing.
Ons is vandag ‘n gemeente van 400 mense wat aan 3 denominasies behoort. Die NG Kerk, Die RCZ en die Hervormende Kerk. ‘n Derde van die gemeente bestaan uit Zambiers, ‘n derde uit blanke Suid Afrikaners en ‘n derde uit ander blankes uit ander lande. Wat ons bymekaat hou is leiers wat mekaar respekteer en dat ons ‘n visie het om ‘n verskil te maak in die land. Ons het die geleentheid om baie uitlanders te orienteer en te help om aan te pas in die land en hulle verder te help oor hoe hulle nie net geld kan maak nie maar ook hoe hulle kennis vir die land tot voordeel kan strek. Ons het gekies om ‘n gemeente te wees wat uit lidmate van ‘n verskeidenheid van kerke en kulture bestaan. Ons moet hard werk daaraan dat hierdie mense tuis voel by mekaar maar tot op hierdie stadium gaan dit eintlik verbasend goed. Ek dink wat my baie help is dat daar eintlik niks oor was toe ons begin het hier, so daar is nie veel om na terug te verlang nie.
Ons enigste moelikheid is dat ons nou drie sinodes moet bywoon en ek is gekies om die herformers se sinode by te woon in pretoria- wonder wat hulle met my gaan maak…
Terugvoer van ‘n gemeente 3 jaar na die begin van ‘n visioneringsproses
Written by webmeester on July 29, 2008 . Posted in Gemeentestories
Terugvoer van ‘n gemeente nadat hulle 3 jaar gelede begin het met ‘n Visionerings-proses. Name en detail is aangepas om hulle anonimiteit te verseker.
Die alternatiewe en probleem stories
Hierdie is ‘n analise wat met die Storielyn
word en is ‘n verwerking van die sommige gedagtes uit die narratiewe teorie.
Elke verhaal het ‘n probleem storie wat
gewoonlik oorbekend is aan die gemeente.
Dit is belangrik dat hierdie storie ge-eksternaliseer word, of benoem
word. Deur middel van die “naming”van ‘n storielyn word die implisiete
eksplesiet gemaak en kan
dit hanteer word.
werk deur die storielyn en vra die groep om dit wat verkeerd geloop het
te identifiseer. Ek sal gewoonlik dit
wat hulle noem op die toepaslike plek in
die storielyn met ‘n rooi kode aandui.
So werk ons deur die storielyn en ontdek langsamerhand dat daar ‘n
verband tussen hierdie probleem insidente is.
Soms is daar ‘n patroon of siklusse wat herhaal. Ek sal dan met ‘n rooi
lyn die probleem gebeure aan mekaar verbind en aan die einde aan die storie ‘n
Die alternatiewe storie word ontdek wanneer
ons die “unieke uitkomste” ontdek. Hulle
dikwels nie so sigbaar nie, maar hulle is daar.
Dit is die verassings in die storie, die dinge wat eintlik nie inpas
nie. ‘n Gebedsgroep wat aanhou bid het
in ‘n konflik, of ‘n uitreik na swart mense in die middel van harde apartheid
ens. Soos met die probleemstorie word
die alternatiewe storie gekonstrueer deur die alternatiewe gebeure aan mekaar
te verbind. Ook hier word ‘n patroon
sigbaar hoe langer daar hieroor gedink word.
Ek dui hierdie gebeure gewoonlik met ‘n groen merker en groen lyne
tussen die merkers aan. Gewoonlik is dit
‘n wonderlike ontdekking vir die groep.
Die alternatiewe storie vertel vir ons die
verhaal van hoe God teenwoordig was/is in die geskiedenis van die groep. Die visie behoort gebou te word op die
alternaitewe verhaal en nie op die probleem verhaal ine.
A home for Prieska
Originally Prieska and his friends stayed in a bush near the church. They slept there and then spent the greater part of their days gambling. No one worked. They collected bottles, begged everywhere, and gambled with whatever money they could get. This usually carried on until one won enough to buy a bottle of ‘Vaaljapie’ or something similar.<?xml:namespace prefix = o /> During that time they slept under the carport behind the church whenever it rained. But during the next summer the bush was cut in order to make provision for a new shopping centre. Then the group moved to the church and settled underneath and on top of the carport near the kitchen. The carport was also their wardrobe, where they kept their clothes and blankets. As these yard-sneakers became settled, they came back earlier in the evenings. During that time a woman named Polly, with a two-month old baby, moved in with them. In the biting Gauteng cold and frost Prieska and his friends needed more and more alcohol and also used Polly to warm their bodies. This led to a terrible noise, shouting and bickering. Neighbours didn’t have any rest, and the community’s unhappiness soon became known. At one stage Polly moved back to the Karoo, but not for long. She came again. As could be expected, ripples of unhappiness about the situation started in the congregation. The outreach group started a special relationship with these yard-sneakers. During the winter some members of the group provided bread and soup once a week. And the sincerity with which this group proclaimed the gospel and tried to convince the others to find jobs and change their lives went much deeper than duty alone. On one occasion I also took them some bread, but they were not too impressed. They looked at it and then Prieska, the leader, said in a dissatisfied voice: ‘But this is only bread!’ Other reactions in the congregation were not so mild. First the church staff started moaning. They were tired of cleaning up the mess every now and again. Solly, the caretaker, and Anne, supervisor of the gardens, soon voiced their dissatisfaction. ‘It is a disgrace that the church allows this!’ they said. ‘We cannot let them live in the garden. If only they wanted to be helped, we could have done something. Perhaps built some toilets for them … But no, they don’t want any help!’ Amanda, of the Women’s Group, was concerned about the hygiene in the kitchen, as well as the safety of ladies who had to do duty in the kitchen in the late afternoon or evenings – especially over weekends. John, of the Properties Committee, supported Amanda and Anne. He pointed out the impossibility of amenities. ‘It will only bring more such people, and create an even bigger mess.’ Mary in the church office was worried about the safety of the ladies in the office, especially in the light of the growing number of beggars who came to the church for help. The ladies wanted to do something to change the situation, but no one could say what the solution was. ‘We cannot leave them like this. Its just not right!’ Other viewpoints among church members were abundant. One elder’s wife, who stayed next to the church, had the following comment: ‘They are bad from the inside, and I have no time for bad people. They only drink and beg all day and we must get rid of them immediately. As the situation became known among more members of the congregation, many discussions popped up. Some Bible study groups often discussed the situation during their meetings. Here and there it cropped up at committee meetings. Even the ministers often discussed this during their weekly get-togethers. Harry pointed out that many congregations hand out soup, and at the same time try to evangelize such people, but there was nobody who could provide a home, work and medical care. Peter agreed, but at the same time warned them about the reaction of the congregation and the community if they wanted to let them stay on the church premises or even in the church hall. ‘Not everyone feels like we do,’ he said. ‘This is a sensitive matter and we must also consider municipal regulations. Don’t forget Romans 13, which is very clear about this.’ Andy thought of everything. ‘Brethren, we must be practical. Alexandra’s Governing Board has already tried dealing with the problem. Finally they had to rent offices in Sandton while the offices in Alexandra were used as accommodation for these people. There is only one way to go: Contact the municipality’s safety division and let them remove these people.’ ‘Within two days they’ll be back,’ was Vivian’s objection. ‘And think about the newspapers,’ he added dramatically, ‘Dutch Reformed Church removes squatters. We certainly don’t need that!’ And then Urs Anderson arrived to hold a series of pentecostal meetings at the church. First of all he reminded us that God was merciful. But then he added that this grace was not cheap. It would cost us something. And the worst is that he needed one whole evening to convince me that we refuse to give God that something. We were all living well and had enough of everything. He said we must lay down our lives and take up the cross. Until this day I wear a cross around my neck as a symbol of the gospel. The next evening Urs reminded us of the Carnegie Report. There is more bread in our land as is necessary to feed everyone. But there are not enough hands to give it out! The bread is not used where it is necessary, therefore it must be thrown away. And then – and I will never ever forget this – he took his open Bible and put a whole bread inside. Like that, Bible-and-bread in his hand, he invited the congregation to come forward, fetch a piece of bread and give it to someone else. I gave it to a friend. Some of the members went to look for the yard-sneakers. It felt as if those pentecostal meetings brought everything to a head. One group of ladies undertook to take sandwiches for the yard-sneakers daily, and someone else donated blankets. About that time the community around the church started complaining more and more. During winter the yard-sneakers increased. Some people even maintained that the 10 became 40. More and more accusations about theft were made. Incidents of bothering buyers at shops in the area, even cursing and yelling at them, increased. Eventually I didn’t want to go shopping in that area any more. Some of the neighbours started using violence – and threats of more violence were made. Prieska and his friends were accused of everything that went wrong. One resident near the church, Russel Austin, telephoned and he was extremely cross. ‘If one of them puts a foot in my yard, I’ll shoot them all,’ he yelled. There was also a ‘friendly ultimatum’: the congregation had to choose – either they must remove the yard-sneakers and take steps to avoid the recurrence of similar incidents, or the congregation had to provide proper amenities, which would be acceptable to the community. ‘Remember,’ he added, ‘you know about them, and you give them food and blankets …’
Shortly afterwards dissatisfied church members, under leadership of an area leader, wrote a letter to the church council with the request to have yard-sneakers removed. A sub-committee was appointed to find a solution to this delicate problem.
As convener of the conflict resolution group for Tabernacle Ministries you receive this report from Pastor Green, a retired pastor who was called in by members of the Redwood Tabernacle Church to help with problems in the church. Pastor Green has no formal training in Conflict Resolution and so he feels out of his depth. He is a good listener however and drafted this report based on his conversations with the concerned group and with the leadership.<?xml:namespace prefix = o /> THE VIEW OF THE CONCERNED GROUP The concerned group is a group of members of Redwood Tabernacle Church who have organized themselves into a pressure group in order to express their opposition to the proposed move by the leadership to change the morning worship service from 10h30 to 09h00. They object to the way in which the decision has been made without consultation. They are all people who are dependant on public transport to get to church and the 09h00 start will mean that they will have to catch the 07h00 bus to church as buses run once every 2 hours and the next one is at 09h00 (this would mean that they would be a half an hour late for church. The cost of a taxi on a Sunday would be double the bus fare and they cannot afford this. 80% of the concerned group are members of the gospel choir and together they make up more than half of the gospel choir. They believe that the leadership have exceeded their authority as the congregation’s constitution states that any decision to change the times of services requires a simple majority vote (50%+1) of all members of the congregation. Members of the concerned group want to be part of the congregation but they feel that the leadership are pushing them out. They related how that last Sunday, Mary Albertyn, the leader of the concerned group, had explained to John Abrahams, the convener of the leadership team, that if the time of service was changed, they would no longer have enough money to give to the church and they may not even be able to attend church. It was a fairly heated exchange and voices were raised. Mary Albertyn reported that John Abrahams had walked off mumbling to himself that the concerned group would be sorry if they tried to blackmail the leaders and that they would be under God’s judgment. The concerned group feel that their pleas to the leaders have fallen on deaf ears and that the pastor, James White, seems unwilling to take a firm stand one way or the other (although the group confided that they believe that he was the key mover for the change of time). The group has affirmed their commitment to take action and bring an end to what they regard as the insensitive and high-handed behaviour of the leaders. THE VIEW OF THE LEADERSHIP TEAM The leadership team of Redwood Tabernacle is concerned about the decline in church membership and attendance. This had led to a decline in income for the church and it was becoming increasingly difficult to balance the budget. They did not want to cause alarm in the church and so they had embarked on a plan to cut down on costs and look for additional income so that they could make it through the slump. They are confident that if the church can survive this short term financial crisis, then more energy can be devoted to rebuilding the congregation. The leadership under the chairmanship of John Abrahams believes that recent developments appear to be confirming that God is opening a way for more finances to be released. Eastridge Tabernacle congregation, their sister church located 20 kms from them, can no longer afford a fulltime pastor. They have asked the Redwood Tabernacle leaders if Pastor White can lead their worship services which start at 11h00 each Sunday. Eastridge Tabernacle has also been approached by the True Evangelical Church next door (which is experiencing rapid growth) if they can use their buildings for Sunday school classes between 09h00 and 10h30 each Sunday. The True Evangelical Church is willing to pay R5000 per month for the use of the building. Eastridge Tabernacle is willing to pay this R5000 per month over to Redwood Tabernacle if they can have the services of Pastor White on a Sunday morning for their 11h00 worship service. R5000 is the exact amount of the monthly shortfall in Redwood Tabernacle’s income. All that the Redwood leaders believe they have to do is to shift the times of their services and their short term financial worries will be resolved. The leaders feel deeply hurt by the attitude and behaviour of the concerned group. They have acted in contravention of the church’s constitution that expressly prohibits the formation of groups in the church without the approval of the church leadership. They see the concerned group as a group of reactionary people who want to hold onto the past no matter what. They have explained to the congregation that the decision to change the time of the worship service has been made prayerfully and in the best interests of the church. The leaders have chosen not to give details because they don’t want to feed into the spirit of despondency which is already in the church and want instead to move forward in the power of the Lord. The leaders feel that despite their reassurances the concerned group appear to have continued to undermine their leadership and question their integrity. They related a recent encounter in which John Abrahams had been confronted by Mary Albertyn the leader of the concerned group. According to John Abrahams she had behaved aggressively and had threatened to withdraw all members of the concerned group from the choir and to withdraw all their financial support from the church. The leadership regard this as the last straw and are now determined to take action against the concerned group. TASK
Analyse the conflict
Develop a conflict map
Read (interpret) the map
Identify the way in which the parties could move towards a power based or rights based approach and how best you could ensure that they move in a needs based direction