Buitelandse skakeling word al nodigerBennie van Zyl van TLU SA. Foto: Facebook. Deur TLU SA Dit is verblydend dat ook Agri SA begin insien dat dit nodig is om die situasie van Suid-Afrika se landbouers aan die internasionale groot klok te hang, veral in die lig daarvan dat hulle in die verlede openlik krities was daaroor. TLU SA (vroeër bekend as die Transvaalse Landbou-unie van Suid-Afrika) het al sowat ’n dekade gelede met sy veldtog in dié verband begin, en ook AfriForum en VF Plus het hul deel ruimskoots bygedra. Dit is daagliks al hoe duideliker dat gewone gesprekvoering met die regering geen resultate oplewer nie, selfs nie al is daar ŉ vergadering van die presidensiële landbouwerkgroep nie. Intussen word die onbekwaamheid van die ANC-administrasie tasbaar ervaar deur internasionale besoekers. Verlede week het ’n afvaardiging van Europese parlementslede, saam met ’n politieke adviseur van die Europese parlement en ’n Italiaanse joernalis, die land op ’n feitesending besoek. Hulle het eerstehands ervaar wat beurtkrag beteken en hoe dit die land negatief raak. Dit is iets wat selfs in die armste of mees agtergeblewe Europese land nie voorkom nie, en die feit dat ’n staatshoof vir drie uur lank in ’n stilstaande trein vasgekeer word, het koppe in ongeloof laat skud. Wat egter geblyk het in ’n gesprek wat die afvaardiging met die TLU SA gehad het, is dat die diplomatieke verteenwoordigers van Italië en die Europese Unie, volstruispolitiek bedryf. Toe die afvaardiging dié twee instansies gaan besoek het, het dié eenvoudig ontken dat plaasmoorde ’n probleem is, en het hul onkundigheid vergroot deur te beweer dat die grootste probleem met plaasmoorde in die Wes- en Oos-Kaap voorkom – wat indruis teen TLU SA en AfriForum se gesaghebbende statistiek. Dit is dus duidelik dat die diplomatieke verteenwoordigers in die land sterk rug skuur met die Suid-Afrikaanse regering, en alles wat uit daardie oord aan hulle opgedis word, as soetkoek opeet. Daarom is dit seker ’n geldige vraag oor wat die Amerikaanse ambassade in Pretoria aan president Donald Trump deurgee, en dus moet dit verwelkom word dat hy iemand na Suid-Afrika stuur, om nie net met die regering te vergader nie, maar ook met burgerlike organisasies kontak te maak om die ware toedrag van sake vas te stel. Wat ook blyk uit die besoek van die Europese parlementslede, is dat die meeste Europese lande hulle steeds blind staar teen die sogenaamde Mandela-faktor. Selfs meer as ’n dekade ná sy uittrede as president, en jare na sy dood, word daar aan hom vasgeklou, asof hy uit die graf sou kon toesien dat alles gaan regkom. Daar vind einde Mei weer verkiesings in Europa vir die Europese Parlement plaas. Die onlangse terreuraanslag van ’n Turkse immigrant in Nederland, saam met die aanslae deur immigrante in Duitsland, Frankryk en België, gaan Europese kiesers beslis meer ten gunste van partye wat die eie volkskap en identiteitsbehoud beklemtoon, laat stem. Dit is juis daardie partye wat begrip toon vir die situasie van Afrikaners en ander minderhede in Suid-Afrika, en wat nie meer verblind word deur die oorlede Mandela-euforie nie. Om hierdie rede is voortgesette skakeling met hulle noodsaaklik. Daar is egter enkele jare gelede vanuit Europese kringe ’n versugting uitgespreek dat ’n groter enkele buitelandse aksie gevoer moet word deur alle organisasies saam, want hulle raak daar anderkant deurmekaar met al ons groeperinge. Dalk het die tyd aangebreek dat al die instansies wat hulle besig hou met internasionale bewusmaking, byeen kom en ’n gesamentlike aksie van stapel stuur, ook na die buitelandse missies in Suid-Afrika.