SIGMA 37 – Ockert J. Du Preez | AFRIFIKSIE
SIGMA 37 – Ockert J. Du Preez
SIGMA37 – 2016 © Ockert J. Du Preez
VOLWASSE WETENSKAPFIKSIE (4 093 WOORDE)
“Ek betaal net gou Shaun, dis die laaste keer wat ons hier in Miami sal wees, so ek wil darem nog ŉ aandenking hê.”
Shuan vou sy arms in misnoё en verkyk hom aan die passasiers wat die luukse boot aan boord gaan. Hy skiet sy sigaretstompie een kant toe en vat dan ŉ sluk van sy dr. Pepper waarvoor hy hier in Miami, lief geword het.
“Is dit nie oulik nie?” Cecilia hou ŉ wit t–temp in haar maer armpies waarop staan:
“Ek kon nie een kry met jou naam se regte spelling op nie, toe vat ek maar dié een wat sê:
I love Miami”
Shuan uiter ŉ paar ongeskikte woorde en stap met mening na Cecilia.
“Hm, maar jy het sopas vir ons hempies gekry, is hierdie nie ŉ bietjie van ŉ overkill nie?”
Die Prata Neptunia is een van die wêreld se beste luukse bote om in te toer. Cecilia het ŉ vakansie van drie weke vir twee na Miami en Bahamas (plus twintigduisend rand) gewen toe sy ŉ blokraaisel in Huisgenoot, eerste korek voltooi het.
Hulle het ses dae geneem om by Miami vanaf Kaapstad aan te kom. Miami was lekker, maar te veel van n goeie ding word ŉ slegte ding. Shaun het die finansies bestuur en wou nie nog meer geld eintlik uitgee nie. Hulle het nog ŉ héle week voor hulle gehad in die Bahamas, en ŉ paar dae vir die terugkoms na Kaapstad, en het al klaar tweeduisend rand té veel in Miami spandeer.
Uiteindelik op die boot en in hul kajuit, na ŉ vertrapping van vele ander laatkommers.
Hy draai sy kop verkeie kere na links en regs om vas te stel of daar ŉ deur of opening, selfs ŉ venster is. Hy begin naar word terwyl hy niks soortgelyks kan uitmaak nie. Cecilia is ook definitief nie naby hom nie. In hierdie area van die vertek is daar geen vrouens nie wat Shaun kan uitmaak nie.
Wanneer daar nie ŉ menslike hulpkreet, vloekwoord of huilery gehoor kon word nie kon Shaun ŉ eentonige ‘s’-klank hoor. Dit is nie kliphard nie, net hard genoeg om irriterend te raak wanneer daar stilte moes wees. Daar is geen ligte of deure of Cecilia sigbaar nie. Hy kan ook nie ŉ vloer of dak sien nie, slegs wit oral om hom.
Die eggo’s stop uiteindelik en die eentonige ‘s’ geluid verander in ŉ skirl oorverdowende ‘ie’ geluid en dit het nie gestop nie. Die wit verander na bos-groen. ŉ Vors van bo pluk skielik hom en van die ander mense onder hom, en die man wat skuins-bo Shaun was, is nou links-onder hom. Hy was nou heel bo. Iets het gebeur, maar wat?
Almal se uitdrukkings eggo oor en weer en deur almal. Dit word sagter en dan harder. Niemand kon meer uitmaak wat ge-eggo word nie, al die woorde het in mekaar geweef so amper om ŉ heel nuwe taal te skep. Die eggo’s stop skielik. Die skirl ‘ie’ is ook nie meer hoorbaar nie. Die bos-groen verander meteens na ŉ diep donkerblou. Twee klanke word hoorbaar. Een klink soos ‘g’ en die ander een klink na ‘gh’. Dit het polsend mekaar begin afwissel: ‘g’ na ‘gh’ na ‘g’.
Die koue stilte word verbreek na, wat gevoel het soos ŉ uur, met die klank ‘m’. Dis ook ŉ redelike eentonige klank sonder breuke tussen-in.
Shaun dink by homself dat die kleure en die klanke iets moes beteken, maar wat? Hy is nie ŉ wetenskaplike of enigsins ŉ geleerde man nie, maar hy is ook nie dom nie. Hy probeer die klanke in sy kop vorm.
Donkerte. Pik swart donkerte omvou die mense. Hy sien weer Cecilia se gesig in sy geestesoog en raak effens verlig. Niemand kon iets voor hulle sien. Die donkerte laat mense histeries begin huil en skree en moedeloos word omdat hulle nie kan losbreek nie. Shuan voel ŉ effense gevoel by sy hande vir ŉ halwe sekonde. Daarna niks. Sy hart klop in sy keel. Iemand of iets moes naby hom gewees het! Hy hoor hoe al die ander mense ook skrik vir iets wat hule nie kon sien of hoor nie.
“Amelia!” roep ŉ ander man.
Al die mense het teen hierdie tyd na hul naastes ook effens verlig begin roep, ander reik moedelose hulpkrete uit, ander vloek, of so het Shaun aangeneem want hyself het ook ŉ paar kleurvolle woorde gespreek.
Die eentonige ‘m’ verander na ŉ wisselvallige ‘a’ toon. Eers vining dan stadig. Eers hard, dan sag. Eers manlike dan vroulik dan ŉ kombinasie. Uiteindelik het ŉ oorverdowende ‘a’ klank en toon gevorm en begin speel. Donkerte omhul hulle nogsteeds.
Shaun begin beweeg in ŉ afwaartse rigting en in die rondte, soos ŉ simmetriese spiraal. Hy beweeg al hoe vinniger totdat hy naderhand baie naar begin voel en braak. Dit het gevoel soos ŉ ewigheid. Hy probeer om hom rond kyk, maar kon niks sien nie, en elke keer wanneer hy probeer sy nek draai word hy naarder en meer lughoofdig. Hy kom tot stilstand en sy liggaam sukkel om aan te pas.
Hy voel daar is iets stewig onder sy voete en sukkel om sy balans terug te herwin en sy kop het nog gedraai totdat die naar gevoel weg gegaan het. ŉ Stoel of iets soortgelyks skuif onder hom in en maak hom sit. Die stoel is enorm, seker vier keer sy grootte. Die materiaal waarvan die stoel gemaak is voel vreemd. Dit lyk asof dit een of ander dier, ŉ baie groot dier se pels kan wees. Hy voel klein dog half gemaklik op dié stoel. Skerp ligte kom van alle kante af aan en begin op hom skyn. Die ligte is skerp en intens warm en sy oё sukkel om aan te pas by die lig.
Hy droom van Cecilia. Die dag toe hulle ontmoet het en die dag toe hy haar op die strand gevra het om met hom te trou. Dit was die gelukkigste dag van sy lewe. Sy droom neem vining ŉ ander wending in neem en ontaard in ŉ nagmerrie waar Cecilia erger gemartel word as hy. Hy het in sy nagmerrie magteloos gevoel want hy was vasgeketting en kon nie ontsnap nie. Hy skree maar daar kom geen klank by sy mond uit nie. Hoe meer hy skree, hoe toëer gaan sy mond totdat sy mond heeltemal toegewerk is en hy slegs deur sy neus kan asemhaal. Daar is nie sigbare steke aan sy lippe nie, maar hy kan dit voel en het dit gevoel soos hulle dit toegewerk het.
Hy word wakker op ŉ operasietafel. Die koue van die die operasietafel en die kamer waarin hy is laat hom hoendervleis kry en laat sy hele liggaam se spiere styf span. Hy begin huil want hy is bekommerd oor Cecilia en ter selfde tyd bang. Hy kon nie meer nie. Hy wou opgee en net homself oorgee aan die magte wat hom hier gevangene hou, net sodat Cecilia veilig sou wees. Hy weet nie wat hierdie wesens wou hê of aan hom sou doen nie.
Hy hoor ŉ gepratery. Hy kon nie uitmaak in watter taal dit was nie, maar dit is beslis nie ŉ aardse taal nie. Hy kyk om hom rond. Sewe en dertig kreature verskyn skielik voor hom en om hom. Hulle is lank. Shaun het nog nooit sulke lelik goed gesien nie. Die figure het elk vier hande, maar slegs twee arms. Op elke hand is drie langerige knobbelrige krommerige vingers. Hulle bene is korterig en hulle pote is ekstra-ordinêr lank. Shaun kon twintig tone op elke sogenaamde voet tel. Hulle almal het boeppense en vlerke op hul rûe. Hulle gesigte is geel, maar hulle gelaatskleur is skarlaken rooi. Hulle het elk drie oë en vier voelers op hulle buitengewoon groot koppe. Hulle is beenderig, amper half-skelet, half-kreatuur.
Hulle vorm ŉ sirkel om hom. Hy het hulle nie eers gesien loop nie, hulle het net verskyn om hom. Shaun begin bewe van bangheid. Dit is die bangste wat hy nog ooit was. Hulle neem mekaar se arms nadat die sirkel klaar om Shaun gevorm was. Al die kreature maak hul oё toe en ŉ skerp skirl geluid het die hele kamer gevul. Die geluid is so skril dat Shaun se linkeroordrom bars. Hy probeer sy ore toehou en begin skree dat die geluid moet stop, maar die geluid het net harder en skerper geword.
Die ander kreature verdwyn so skielik soos wat hulle verskyn het, en dit is net Shaun en die een kreatuur langs hom oor. Die figuur plaas sy regter-onderste-hand op Shaun se voorkop. Hy sien in sy onderbewussyn ŉ skerp lig so asof hy deur ŉ portaal gevoer word. Hy sien vir Cecilia brand. Dan sien hy sy huis afbrand, die dorp waarin hy woon, die land, die kontinent en dan die hele wereld wat in vlamme gehul word. Die vlamme is so warm dat Shaun dit eintlik kon voel en begin sweet. Die kreatuur haal sy hand van Shaun se kop af en plaas sy linker-ondertse hand op Shaun se kop.
Hy sien vir Cecilia en hom, en ŉ babatjie wat lag. Hy sien hoe hulle baljaar op die strand en om hul perfekte huisie. Hy sien hoe die dorp waarin hy woon tegnologies verbeter. Hy sien hoe sy land en kontinent vooruit gaan. Laastens sien hy die hele wêreld vooruit gaan en vrede wat heers oor die hele planeet. Hy sien al die diere vreedsaam in hul omgewings. Alles en almal is vreedsaam en gelukkig. Dan haal die kreatuur sy hand van Shuan se kop af.
Die kreatuur kyk vir Shaun in sy oё. Shaun het nie geweet op watter oog om op te fokus nie, toe fokus hy maar op die middelste oog. Die kreatuur het vir ŉ rukkie nog Shaun aangestaar en verdwyn. Shaun wonder wat die kreatuur eintlik vir hom gewys het. Was dit ŉ keuse? Was dit ŉ boodskap? Was dit hoe die wêreld gaan eindig? Was dit hoe die mensdom die wêreld vernietig het, of hoe alles eintlik moes gewees het?
Shaun word wakker op die boot in sy kajuit. Daar is ŉ klein slapende meisie langs hom. Wie sou dit wees? Shaun weet nie of hy net gedroom het nie, of alles wat hy beleef het, in wat gevoel het soos maande, werklik gebeur het nie. Hy is effens geirriteerd om só ŉ droom te gehad het. Hy besef hulle was met vakansie. Sy mond is droog en hy gryp ŉ glas water wat hy nog op die tafeltjie vroeёr geplaas het. Die meisietjie langs hom slaap nog.
Shaun besef dat hy en Cecilia hulle eie kajuit gehad het op die boot. Hy stap na die meisietjie toe maar sy bene voel seer en sy rug pyn en het krom getrek. Hy sukkel oor na die meisie wat dieselfde klere aan het as Cecilia. Hy skud haar wakker
Shaun dink by homself dat hierdie meisie, seker so dertien jaar oud, ŉ baie besige verbeelding het.
“OK, luister nou mooi. My naam is Shaun Ackerman. My vrou se naam is Cecilia Ackerman. Hierdie is óns kajuit, kajuit vyf-nul-ses.”
“Goeie probeerslag, maar ek dink nie jy kan ŉ dag ouer as dertien wees nie.”
“Wel dankie vir die kompliment, maar komende van so ŉ ou man soos jy is dit ŉ bietjie creepy!”
“OK. Aangesien jy my nie glo nie, kom ons gaan haal ŉ spieёl dan wys ek vir jou dat jy nog ŉ klein snotneusie is! Dan wys ek vir jou dat ek nie so oud is soos wat jy dink nie! Ek het nie eers ŉ flippen gryshaar op my kop nie man!” Sy se geduld is op. Hy wou net die meisie help en wegkry en dan vir Cecilia gaan vind. Waar kon sy tog wees?
“Klein kak” dink Shaun by homself. Dié dat die kind hom nie eers oom noem nie en net sommer ‘jy’ en ‘jou’. As hy eendag kinders het, dink hy by homself, sal hy definitief vir hulle maniere en respek leer!
Na wat gevoel het soos ŉ ewigheid vir Shaun, het hy uiteindelik ŉ spieёl gebring. Sy hele lyf is seer en dit voel asof hy ŉ kierie nodig het om te loop. Shaun hou aspris die spieёl omgekeerd sodat hy vir die klein merrie kon wys wie is jonk en wie is oud en wie is nié ŉ oupa nie!
“OK, grootbek, jou beurt!”
Shaun gryp die spieёl met ŉ groot glimlag. Hy kyk vir homself en gooi ook die spieёl neer.
“Wat? Dis ŉ truuk of iets! Ek is sewe en dertig, nié sewe en tagtig nie!”
Hy skud sy kop en vra “Cecilia?”
Sy skud haar kop en begin huil saam met Shaun met die besef dat hulle lewens vir ewig ontwrig is en dat hulle nie saam met mekaar sal kan oud word nie. Hulle kyk deur hul deur se venster en sien jonk en oud mekaar omhels. Maar wat sou alles beteken? Was dit ŉ boodskap? Was dit ŉ keuse? Was dit ŉ les? Was dit ŉ waarskuwing?