Geskryf deur Noam Gidron en Peter A. Hall
Trump-ondersteuners staan ​​teen teenprotesteerders op die Million MAGA March in Washington op 14 November 2020. Caroline Brehman / CQ-Roll Call, Inc via Getty Images
Die Amerikaanse samelewing word in die middel geruk. In die presidentsverkiesing in 2020, 81 miljoen mense het op Joe Biden gestem, terwyl nog 74 miljoen gestem het vir Donald Trump. Baie mense het na die stembus toe gekom stem daarteen die ander kandidaat eerder as entoesiasties om die een te ondersteun wat hul stem verseker het.
Terwyl hierdie intense polarisasie is duidelik Amerikaans, gebore uit 'n sterk tweepartystelsel, die antagonistiese emosies daaragter is nie.
Baie van Trump se beroep berus op 'n klassiek-populistiese boodskap - a vorm van politiek regoor die wêreld wat teen hoofstroom-elite optree namens die gewone mense.
Die resonansie van die appèlle beteken dat die sosiale struktuur van Amerika aan sy rand verswak. Sosioloë noem dit 'n probleem van sosiale integrasie. Geleerdes voer aan dat samelewings goed geïntegreer is slegs as die meeste van hul lede nou verbonde is aan ander mense, glo dat hulle deur ander gerespekteer word en 'n gemeenskaplike stel sosiale norme en ideale deel.
Alhoewel mense om baie redes vir Donald Trump gestem het, is daar toenemende bewyse dat baie van sy appèl gewortel is in probleme van sosiale integrasie. Dit lyk asof Trump sterk steun verseker van Amerikaners wat voel dat hulle na die kantlyn van die hoofstroom-samelewing gedruk is en wat moontlik vertroue in hoofstroom-politici verloor het.
Hierdie perspektief het gevolge vir die begrip van waarom die afgelope tyd wêreldwyd steun vir populistiese politici toegeneem het. Hierdie ontwikkeling is die onderwerp van wydverspreide debat tussen diegene wat sê populisme spruit uit ekonomiese swaarkry en ander wat beklemtoon kulturele konflik as die bron van populisme.
Om die wortels van populisme te verstaan, is noodsaaklik om die opkoms en bedreiging vir demokrasie aan te spreek. Ons glo dat populisme nie die gevolg is van ekonomiese of kulturele probleme nie, maar as gevolg van die feit dat mense ontkoppel, geminag en lidmaatskap in die hoofstroom van die samelewing ontken word, sal dit nuttiger antwoorde gee oor hoe om die opkoms van populisme te stuit en demokrasie te versterk.
Nie net in Amerika nie
Een Demokratiese stemmeester gevind dat die steun vir Trump in 2016 hoog was onder mense met min vertroue in ander. Stemming in 2020 het bevind dat "kiesers wat sosiaal ontkoppel is baie meer geneig is om Trump positief te sien en sy herverkiesing te steun as diegene met meer robuuste persoonlike netwerke."
Ons analise van opnames van 25 Europese lande stel voor dat dit nie 'n suiwer Amerikaanse verskynsel is nie.
Hierdie gevoelens van sosiale marginalisering en 'n ooreenstemmende ontnugtering met demokrasie bied populistiese politici van alle kleure en uit verskillende lande die geleentheid om te beweer dat die hoofstroom-elite die belange van hul hardwerkende burgers verraai het.
Dwarsdeur al hierdie lande blyk dit dat mense wat minder sosiale aktiwiteite met ander beoefen, die mense rondom hulle wantrou en voel dat hul bydraes tot die samelewing grotendeels onherkenbaar is, meer geneig is om minder vertroue in politici te hê en minder tevredenheid met demokrasie te hê.
Marginalisering beïnvloed die stem
Gevoelens van sosiale marginalisering - weerspieël in lae vlakke van sosiale vertroue, beperkte sosiale betrokkenheid en die gevoel dat 'n mens nie sosiale respek het nie - hou ook verband met die vraag of en hoe mense stem.
Mense wat sosiaal ontkoppel is, is minder geneig om te stem. Maar as hulle besluit om te stem, is dit waarskynlik dat hulle populistiese kandidate of radikale partye - aan weerskante van die politieke spektrum - sal steun as mense wat goed geïntegreer is in die samelewing.
Hierdie verhouding bly sterk selfs nadat ander faktore in ag geneem word wat ook die verkiesing van populistiese politici, soos geslag of onderwys, kan verklaar.
Daar is 'n opvallende ooreenstemming tussen hierdie resultate en die verhale wat vertel word deur mense wat populistiese politici aantreklik vind. Van Trump-kiesers in die Amerikaanse Suide om radikale regter-ondersteuners in Frankryk, het 'n reeks etnograwe verhale gehoor oor mislukkings in sosiale integrasie.
Populistiese boodskappe, soos 'neem weer beheer' of 'maak Amerika weer wonderlik', vind 'n ontvanklike gehoor onder mense wat voel dat hulle na die kantlyn van hul nasionale gemeenskap gedruk word en die respek ontneem word wat volle lede daarvan verleen word.
Kruising van ekonomie en kultuur
Sodra populisme gesien word as 'n probleem van sosiale integrasie, word dit duidelik dat dit ekonomiese en kulturele wortels het wat diep lê verweef.
Ekonomiese ontwrigting wat mense ontneem van ordentlike werk, stoot hulle na die rand van die samelewing. Maar so ook kulturele vervreemding, gebore wanneer mense, veral buite groot stede, voel dat hoofstroom-elite nie meer hul waardes deel nie en, erger nog, nie meer die waardes waardeur hulle hul lewens geleef het, respekteer nie.
Hierdie ekonomiese en kulturele ontwikkeling het die Westerse politiek al lank gevorm. Daarom verlies verkiesings van populistiese vaandeldraers soos Trump nie noodwendig die ondergang van populisme nie.
Die geluk van enige populistiese politikus kan afneem en vloei, maar om die reservoir van sosiale marginalisering waarop populiste afhanklik is, af te voer, verg 'n gesamentlike poging tot hervorming om sosiale integrasie te bevorder.
Noam Gidron, assistent professor in politieke wetenskap ,, Hebreeuse Universiteit van Jerusalem en Peter A. Hall, Krupp-stigting professor in Europese studies, Harvard Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > Kultuurverskille > 'N Veldgids vir Trump se gevaarlike retoriek
Om net vir mense te sê om nie vir vakansie-rituele bymekaar te kom om COVID-19 te versprei nie, sal nie werk nie, sê ...