Waarom die Trans-Stille Oseaan-vennootskapsooreenkoms 'n hangende ramp is
Epublicans wat nou die Kongres bestuur, sê hulle wil met President Obama saamwerk, en wys op die administrasie se Trans-Stille Oseaan-vennootskap, of TPP, as die model. Die enigste probleem is die TPP sou 'n ramp wees.
As jy nie veel oor die TPP gehoor het, dit is deel van die probleem net daar. waarby lande wat strek van Chili na Japan, verteenwoordig 792 miljoen mense en rekeningkunde vir 40 persent van die wêreld ekonomie - - Dit sal die grootste handel deal in die geskiedenis wees maar dit is al in die geheim uitgedink.
Lobbyiste van Amerika se grootste korporasies en Wall Street se grootste banke is betrokke, maar nie die Amerikaanse publiek nie. Dit is 'n resep vir groter winste en groter salarisse aan die bokant, maar nie vir die meeste van ons nie, of selfs vir die meeste van die res van die wêreld.
Eerste agtergrond. Ons het gedink aan handelbeleid as 'n keuse tussen 'vryhandel' en 'protectionisme'. Vryhandel het ons grense oopgemaak vir produkte wat elders gemaak is. Beskerming beteken om tariewe en kwotas op te stel om hulle uit te hou.
In die dekades na die Tweede Wêreldoorlog het Amerika vryhandel gekies. Die idee was dat elke land spesialiseer in goedere wat die beste geproduseer en ten minste gekos het. Op dié manier sal lewenstandaarde hier en in die buiteland styg. Nuwe werksgeleenthede sal geskep word om die plek van werksgeleenthede te verloor wat verlore geraak het. En kommunisme sal vervat wees.
Vir drie dekades, vryhandel gewerk. Dit was 'n wen-wen-wen.
Maar in meer onlangse dekades is die keuse baie meer ingewikkeld geword en die uitbetaling van handelsooreenkomste meer skeef aan diegene wat bo-aan.
Tariewe is reeds laag. Onderhandelinge behels nou dinge soos intellektuele eiendom, finansiële regulasies, arbeidswette en reëls vir gesondheid, veiligheid en die omgewing.
Dit is nie meer vrye handel versus proteksionisme. Groot korporasies en Wall Street wil 'n paar van beide.
Hulle wil meer internasionale beskerming hê ten opsigte van hul intellektuele eiendom en ander bates. Hulle het dus handelsreëls gesoek wat hul patente, handelsmerke en kopieregte in die buiteland beskerm en uitbrei en hul globale franchise-ooreenkomste, sekuriteite en lenings beskerm.
Maar hulle wil minder beskerming van verbruikers, werkers, klein beleggers, en die omgewing, want dit inmeng met hul winste. So hulle is op soek na handel reëls wat hulle in staat stel om hierdie beskerming te ignoreer.
Nie verrassend vir 'n ooreenkoms wat meestal deur korporatiewe en Wall Street-lobbyiste opgestel is nie, bied die TPP presies hierdie mengsel.
Wat was uitgelek daaroor blyk dit tot dusver dat die farmaseutiese industrie sterker patentbeskerming kry, wat goedkoper generiese weergawes van dwelms vertraag. Dit sal 'n goeie deal vir Big Pharma wees, maar nie noodwendig vir die inwoners van ontwikkelende lande wat nie sekere lewensreddende medisyne sal kry teen 'n koste wat hulle kan bekostig nie.
Die TPP gee ook internasionale korporasies 'n internasionale tribunaal van private prokureurs, buite enige land se regstelsel, wat vergoeding kan bestel vir enige "onregverdige onteiening" van buitelandse bates.
Selfs beter vir globale maatskappye, kan die tribunaal vergoeding vir enige verlore winste gevind word uit 'n nasie se regulasies. Philip Morris gebruik 'n soortgelyke voorsiening teen Uruguay (die bepaling blyk uit 'n bilaterale handelsverdrag tussen Uruguay en Switserland) en beweer dat Uruguay se sterk anti-rookregulasies onregverdig die maatskappy se winste verminder.
Enigeen wat die TPP glo, is goed vir die Amerikaners. Let wel: Die buitelandse filiale van Amerikaanse maatskappye kan net so maklik enige Amerikaanse regering se regulasie uitdaag wat hulle beweer dat hulle hul winste onregverdig verminder - sê 'n regulasie wat Amerikaanse verbruikers beskerm teen onveilige produkte of ongesonde kosse, beleggers van bedrieglike sekuriteite of roofgeld, werkers van onveilige werksomstandighede, belastingbetalers van 'n ander borgtog van Wall Street, of die omgewing van giftige uitstoot.
Die administrasie sê die handelsooreenkoms sal Amerikaanse uitvoere in die vinnig groeiende Stille Oseaan-bakkie versterk, waar die Verenigde State die ekonomiese mededinging uit China in die gesig staar. Die TPP is deel van Obama se strategie om China se ekonomiese en strategiese vaardigheid te bevat.
Fyn. Maar die ooreenkoms sal ook toelaat dat Amerikaanse maatskappye selfs meer werk in die buiteland uitkontrakteer.
Met ander woorde, die TPP is 'n Trojaanse perd in 'n wêreldwye ren aan die onderkant, wat groot maatskappye en Wall Street-banke 'n manier gee om enige en alle wette en regulasies wat in die weg staan ​​van hul winste uit te skakel.
In 'n tyd wanneer korporatiewe winste op rekordhoogtes is en die reële mediaanloon laer is as in vier dekades, benodig die meeste Amerikaners beskerming - nie van internasionale handel nie, maar van die politieke mag van groot korporasies en Wall Street.
Die Trans Stille Oseaan Vennootskap is die verkeerde oplossing vir die verkeerde probleem. Op enige manier wat jy kyk, is dit net verkeerd.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > ekonomie > Waarom die Trans-Stille Oseaan-vennootskapsooreenkoms 'n hangende ramp is