Een van die dinge wat die meeste gevra word as mense agterkom dat jy 'n digter is, is of jy iets kan aanbeveel wat tydens 'n komende troue gelees kan word, of as jy iets weet wat geskik is vir 'n begrafnis. Vir die meeste mense is hierdie geleenthede - sowel as hul skooldae - die enigste keer dat hulle poësie teëkom.
Dit voed in hierdie opsig dat poësie iets formeel is, iets wat moontlik in die hoek van die vertrek onder die aandag kan kom, dat dit iets is wat bestudeer moet word, of iets om te "oplos" eerder as om op die bank te sit. Dit hoef natuurlik nie waar te wees nie.
Ons het die afgelope paar maande gesien hoe belangrik poësie vir mense kan wees. Dit vorm 'n reaksie in advertensies en bemarkingsveldtogte, dit word 'n gereelde deel van die publiek se eer vir helde in die voorste rigting, en vir mense wat meer gereeld poësie skryf, word dit 'n manier om 'n lewende historiese dokument te skep van hierdie ongekende tye - laasgenoemde punt was die doel van die nuwe Skryf waar ons nou is, aan die spits van die digter Carol Ann Duffy en die Metropolitaanse Universiteit van Manchester.
In die komende jaar, naas mediese verslae en politieke verslagdoening, sal historici en klasse van skoolkinders na kuns en poësie kyk om uit te vind hoe die lewe op 'n daaglikse basis gelyk het - watter dinge lyk belangrik, wat dinge mense bekommer, hoe die wêreld het gekyk en gevoel en ervaar. Skryf waar ons nou is, sal hopelik een so 'n bron wees, met digters van oor die hele wêreld wat nuwe werk direk bydra oor die Coronavirus-pandemie of oor die persoonlike situasies waarin hulle hulle bevind.
Die krisis het dus miskien gedigte gebring - met die vermoë om die abstrakte meer konkreet te maak, sy vermoë om te distilleer en op te klaar, sy vermoë om die surrealistiese en vreemde wêreld waarin ons ons nou bevind, weer na vore te bring.
Baie van u dink miskien dat dit tyd is om die poësie te probeer benut, miskien vir die eerste keer. 'N Roman voel miskien te skatbaar, en kyk na 'n ander film behels bloot om langer na 'n ander skerm te staar, maar 'n gedig kan 'n kort venster in 'n ander wêreld bied, of eenvoudig help om u in hierdie een te ondersteun.
Hoe om poësie te geniet
As u senuweeagtig is oor poësie of bang is dat dit dalk nie vir u is nie, wou ek 'n paar wenke bied.
1. U hoef nie daarvan te hou nie
Poësie word dikwels op baie vreemde maniere aangeleer: jy kry 'n gedig en vertel dat dit goed is - en as jy nie dink dat dit goed is nie, het jy dit nie verstaan ​​nie, en jy moet dit weer lees totdat jy dit gedoen het, en dan sal jy daarvan hou. Dit is nonsens. Daar is digters en gedigte vir elke smaak. As jy nie van iets hou nie, goed. Beweeg aan. Soek 'n ander digter. Anthologieë is geweldig hiervoor, en 'n goeie plek om met u poësiereis te begin.
2. Lees dit hardop
Poësie leef op die lug en nie op die bladsy nie, lees dit hardop vir jouself terwyl jy in die huis rondloop, sal jy dit beter verstaan, en die ritmes van die taal voel hoe jy op verskillende maniere beweeg - selfs al jy is nie heeltemal seker wat aangaan nie.
3. Moenie dit probeer oplos nie
Dit is iets anders wat terugkeer na ons opvoedkundige ontmoetings met poësie - gedigte is nie raaisels wat opgelos moet word nie. Sommige gedigte spreek u baie duidelik. Sommige gedigte beweeg jou eenvoudig deur hul taal. Sommige gedigte vervaag jou, maar soos 'n indringende vreemdeling, wil jy nader aan hulle stap. Gedigte is nie 'n probleem om mee te worstel nie - meestal wys gedigte vir jou een ding as 'n manier om oor iets groter te praat. Gedigte is nie 'n gebreekte glasvenster wat u noukeurig moet bymekaarmaak nie. Hulle is 'n venster en vra dat u moet uitkyk en u iets wil wys.
4. Skryf u eie
Die beste manier om poësie te verstaan, is om u eie te skryf. Die manier waarop jy praat, die straat waarop jy woon, die lewe wat jy geleef het, is net so gedig as poësie. As u eers u eie skryfwerk begin verken, sal u die gedigte van ander mense baie beter kan lees en verstaan.
Ek sou dit as digter sê, maar poësie gaan nog meer sentraal staan ​​in die manier waarop ons weer opbou na hierdie huidige krisis. Poësie, veral die leer van hoe ons dit kan skryf, het hierdie wonderlike vermoë om 'n nuwe taal te skep, om nuwe maniere voor te stel om dinge te sien, om mense te help om te artikuleer wat dit pas gedoen het. Die manier waarop ons vorentoe beweeg, as 'n gemeenskap, as 'n samelewing en in werklikheid as 'n beskawing, is om taal na nuwe grense te stoot, taal te gebruik om te herdenk, te herbeeld en te herbou, maar ook om te onthou dat poësie 'n ontsnapping kan wees iets om te geniet, iets om te koester.