Passiewe balans as basis vir bestuursbesluite
Voordat 'n maatskappy geleende fondse ontvang in enige vorm, of dit nou 'n lening is van 'n finansiële instelling of 'n individu se belegging, word die finansiële situasie noukeurig ontleed om te bepaal of dit met sy verpligtinge betyds hanteer kan word. Feitlik al die inligting wat nodig is om die eerste gevolgtrekkings te maak, kan verkry word deur die balansstaat te analiseer. Maar om te begin is dit nodig om sy definisie te gee.
Passiewe balans is die totale hoeveelheid bronne van fondse wat in die balansstaat aangebied word. Passief het twee hoof-interpretasies in die wêreldpraktyk, wat voorwaardelik na verwys word as regs- en ekonomiese. Passiewe balans in die eerste geval word behandel as 'n stel verpligtinge van die onderneming ten opsigte van persone wat hom of haar direk of indirek aan sy eie fondse voorsien (die aandeel van die eienaars word in hierdie geval as 'n verpligting in voorwaardelike sin beskou). In die tweede geval word passief behandel as 'n versameling bronne van fondse. Daarbenewens word die verpligting die verspreidingsplan vir die beraamde waarde van bates genoem.
Die verpligtinge van die onderneming weerspieël dus die besluite van die onderneming om die bronne van eksterne en interne finansiering van beleggingsbesluite te kies. Die resultaat hiervan is bates wat deur die onderneming verkry is. In ooreenstemming met hierdie benadering is drie hoofafdelings van die balansstaat gevorm.
Die eerste afdeling, getiteld "eie kapitaal", bevat inligting oor die fondse wat deur die aandeelhouers in die onderneming belê is. Dit kan voorkom in die vorm van beleggings in die statutêre fonds tydens die oprigting van die maatskappy, die terugkoop van sekere aandele na die stigting van die maatskappy, sowel as deur behoue verdienste. Die wins wat deur die onderneming ontvang word, is nie heeltemal verdeel tussen aandeelhouers in die vorm van dividende nie, maar word uitgestel vir uitbreiding van die maatskappy se aktiwiteite. Dit word ook as 'n bron van finansiering beskou. 'N Groot deel van ekwiteit is 'n goeie "veiligheidskussing" vir die maatskappy van moontlike finansiële risiko's.
In die tweede deel bevat die balansstaat inligting oor die langtermynverpligtinge wat die onderneming aan eksterne entiteite het. Hierdie soort leners stel nie belang in die ekonomiese sukses van die onderneming nie, dus gee hulle geld, wat ongeag die maatskappy se wins gegee moet word. Voor die verkryging van 'n langtermynlening, in die vorm van aflossing van effekte, huurkontrakte, lenings, ens., Moet die maatskappy egter bewys dat dit betyds en met die rente in die kontrak onderhandel kan terugbesorg word. Hoe langer die maatskappy langtermynverpligtinge het, hoe minder is die kans om 'n nuwe lening te bekom.
Ten slotte is die derde afdeling korttermynverpligtinge, dit is verpligtinge wat die onderneming binne een jaar moet afbetaal. Oor die algemeen sluit hulle kommersiële lenings in en die verpligtinge wat geskik is vir die betalingstermyn in die huidige jaar. Analise van die balansstaat in hierdie geval moet parallel met die ontleding van sy bate uitgevoer word, aangesien dit belangrik is om te bepaal of die ondernemings hul bates met behulp van bates kan betaal. Hiervan word likiditeitsindikators bereken. As hierdie aanwysers op 'n vlak laer is as die vlak wat deur finansiële ontleders aanbeveel word, kan die onderneming ernstige probleme met betrekking tot finansiering ervaar.
Die balansstaat bevat dus al die inligting wat nodig is om die finansiële posisie van die onderneming en sy finansiële vooruitsigte te ontleed. Vir 'n ervare finansierder is dit net 'n blik om die onderneming as 'n oop boek te lees.